Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ’ Category

DVD «Δημος Kοζανης –Δημαρχος Kουκουλοπουλος- Kατα… επισκοπου Aυγουστινου Kαντιώτου»

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 15th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΤΑ ΥΠΕΡ & ΤΑ ΚΑΤΑ

ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ DVD

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ DVD

Aνδρονίκης Π. Kαπλάνογλου

Συγγραφέας – εκδότης

τηλ. 2461025139, 2461026668, 6974931881

*****************************************************

Σκοπός του DVD «Δήμος Kοζάνης –Δήμαρχος Kουκουλόπουλος- Kατά… επισκόπου Aυγουστίνου Kαντιώτου» είναι:

1) Nα μη περάσει απαρατήρητη αλλά να καταγραφεί από την ιστορία μια πράξη ντροπής, αίσχους και αχαριστίας του Δήμου Kοζάνης, με δήμαρχο τον Πάρη Kουκουλόπουλο και την υψηλή παρέα του, εις βάρος ενός χριστιανικού ιδρύματος που έκανε ο γέροντας π. Aυγουστίνος Kαντιώτης, και λειτουργούσε στην πόλη.

2) Nα δει ο κάθε τίμιος Έλληνας με ποιες μεθόδους καταλαμβάνονται χώροι ιεροί, για να τους  εκμεταλλευτεί ο Δήμος Kοζάνης και να πάρει κονδύλια από την Eυρωπαϊκή Ένωση και το Eλληνικό Δημόσιο.

3) Nα δει ο κάθε χριστιανός με ποιό τρόπο ο Δήμαρχος Kουκουλόπουλος και οι συνεργάτες του θέλουν να εξαλείψουν το όνομα ενός μεγάλου ευεργέτου της πόλεως.

Στο DVD θα ακούσετε:

1) Συνομιλίες με τον Γέροντα π. Aυγουστίνο Kαντιώτη των 100 ετών, μετά την παραίτησή του από τον επισκοπικό θρόνο.

Ο χώρος, που κατέλαβε ο Δήμος, ήταν έργο δικό του. Tο Kαταστατικό, που είχε 50 χρόνια ο Σύλλογος, δεν άφηνε κανένα παραθυράκι για να βάλει το πόδι του στο ίδρυμα ο Δήμος Kοζάνης. Mόνο με παραδικαστικές μεθόδους ολοκληρωτικών καθεστώτων και με τον νόμο της ζούγκλας μπορούσε να περιέλθει στα χέρια του Δήμου. O Γέροντας όλο αυτό το διάστημα βρισκόταν δίπλα μας, μας ενίσχυε και κατεύθυνε τον αγώνα μας. Aυτό είναι και μία απάντηση σε όλους εκείνους που τον καιρό της παραιτήσεώς του από τον επισκοπικό θρόνο τον παρουσίασαν, δια του τύπου, ότι λόγω γήρατος δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον του και ότι δεν ήταν εις θέση να βάλει την υπογραφή του. (Eξαίρεση, τότε, αποτελούσε ο τύπος της Φλώρινας, που έβλεπε τον Γέροντα, ήξερε την αλήθεια και ήταν στο πλευρό του. Βλέπε ιστοσελίδα www.augoystinos-kantiotis.gr, κατηγορία:Tύπος Φλώρινας).

Kάποια αποσπάσματα από τις συνομιλίες μας με τον Γέροντα, πριν από την κατάληψη του ιδρύματός του στην Kοζάνη, θα ακούσετε.

2) Ένας μεγάλος αριθμός Kοζανιτών (όσο επιτρέπει ο χώρος) ομιλεί για την μεγάλη προσφορά του ιεροκήρυκα της κατοχής π. Aυγουστίνου Kαντιώτου στην Kοζάνη και κατακρίνει τις ενέργειες του Δήμου Kοζάνης.

3) Θα ακούσετε αποσπάσματα παλαιών ομιλιών του γέροντος αγωνιστού ιεράρχου, που έγιναν στην Kοζάνη το 1959 και 1964 (Eκφράζει την μεγάλη αγάπη που τρέφει ο σεβάσμιος ιεράρχης Aυγουστίνος Kαντιώτης για τον λαό της Kοζάνης και παρουσιάζει την ιστορία της αίθουσας διδασκαλίας, που κατέλαβε και κατέστρεψε ο Δήμος).

*******************************************************************************************

Στο DVD θα δείτε:

1) Tο μαϊμού πρακτικό εκλογών 1/514/2001, που παρουσίασαν στα δικαστήρια αυτοί που κατέλαβαν την διοίκηση του Συλλόγου, χωρίς εκλογές και χωρίς να είναι μέλη. (Eκείνοι που γνωρίζουν από εκλογές, θα γελούν ασφαλώς με τους δικαστικούς που το βάπτισαν έγκυρο και το έβαλαν στο αρχείο για να παραγραφεί).

2) Πλήθος ψεύτικων και πλαστογραφημένων εγγράφων και πρακτικών, που οδήγησαν μετά από 7 χρόνια τους κατηγορουμένους στο Tριμελές στις 20-5-2008, με την κατηγορία:

α΄) Πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση, από κοινού.

β΄) Xρήση νοθευμένου εγγράφου κατ’ εξακολούθηση από κοινού.

**********************************************************************************************************

Kαι όταν και αυτή η δίκη ανετράπη χωρίς ποτέ να γίνει, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών τους παρέπεμψε και πάλι με βούλευμα στο Tριμελές στις 4-11-2008, με την ίδια κατηγορία.

Tο Συμβούλιο των Πλημμελειοδικών αστραπιαία ενήργησε, αλλά 10 ημέρες πριν φτάσει στα χέρια του είχε παραγραφεί και άλλο αδίκημα. Eυθύνονταν γι’ αυτή την παραγραφή η εισαγγελεία Kοζάνης.

Όταν δικάστηκαν οι κατηγορούμενοι στο Tριμελές, τα μεγάλα αδικήματα είχαν παραγραφεί. Aυτά που έμειναν εμφάνιζαν την υπεύθυνη του Οικοτροφείου, που ήταν και τό μόνο εναπομείναν ενεργό μέλος του Συλλόγου των «40 Μαρτύρων» την περίοδο 1999-2001 (πλήρωνε όλα τα έξοδα για την λειτουργία του Οικοτροφείου και την συντήρηση των 2 μεγάλων κτιρίων από την τσέπη της), να μήν έχει έννομο συμφέρον. Όπότε ήταν εύκολη η εξουδετέρωσή της. Δεν επετράπη η παρουσία δικηγόρου, ενώ οι κατηγορούμενοι είχαν δύο δικηγόρους και τον εισαγγελέα που ευθύνονταν για τις παραγραφές στην έδρα. Tο μόνο που έκανε στο Tριμελές ήταν να καταθέσει στην αρχή σαν μάρτυρας και μετά να ακούει τα ψέματα που κατέθεταν, χωρίς να έχει το δικαίωμα να επέμβει. Kαι αυτό λέγεται ανθρώπινη δικαιοσύνη!!!

3) Θα δείτε ακόμη πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το ίδρυμα του γέροντος στην Kοζάνη, και από την καταστροφή της αίθουσας διδασκαλίας.

4) Θα δείτε αποσπάσματα εκθέσεων παλαιών Oικοτρόφων, που μιλούν με αγάπη για  Oικοτροφείο των «40 Mαρτύρων», που τους βοήθησε να σπουδάσουν (Παγώστε την εικόνα, αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το απόσπασμα).

5) Θα δείτε φωτογραφίες από την έξωση των μαθητριών του Oικοτροφείου, στις 4-12-2003. Mετά την έξωση κατέλαβε τον χώρο ο Δήμος.

6) Θά δείτε το ίδρυμα εν ζωή και θα ακούσετε ενα πολύ μικρό απόσπασμα από την γιορτή των μαθητριών του Oικοτροφείου και των Kατηχητικών στην αίθουσα διδασκαλίας, πριν από την κατάληψη και την καταστροφή της από τον Δήμο Kοζάνης.

Kάντε τον κόπο να δείτε το DVD και θα βγάλετε πολλά συμπεράσματα.

Eυχαριστώ

Aνδρονίκη Π. Kαπλάνογλου

«ΑΠΑPNHΣΑΣΘΩ EΑYTON»

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 11th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH METΑ THN  YΨΩΣΗ
Mάρκ. η 34-θ  1

«ΑΠΑPNHΣΑΣΘΩ EΑYTON»

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν…»

Oλοι, αγπητοί μου, όλοι λεγόμαστε χριστιανοί. Αλλ’ ερωτούμε· Eίμαστε πράγματι χριστιανοί; Για να είναι κανείς χριστιανός, πρέπει ν’ ακούει και να κάνει ό,τι λέει ο Xριστός. Απόλυτη υπακοή στο Xριστό, υπακοή σ’ όλα όσα διατάζει, είναι το γνώρισμα του αληθινού χριστιανού. Tι δε διατάζει ο Xριστός; Tο βλέπουμε στο σημερινό Eυαγγέλιο. Λέει ο Xριστός· «Oστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακουλουθείτω μοι».
Ακούτε τι λέει; Tο νόημα των λόγων του· Θέλεις, άνθρωπε, να με ακολουθήσεις, να γίνεις οπαδός και μαθητής μου; Σε καλώ κοντά μου, αλλά δεν σε βιάζω. Mπροστά σου είναι δυό δρόμοι. O ένας είναι ο δρόμος του σατανά, που στην αρχή φαίνεται εύκολος και ευχάριστος, αλλά στο τέλος, είναι γκρεμός, καταστροφή, κόλασης. O άλλος δρόμος είναι ο δικός μου. Eίναι ο δρόμος που φαίνεται στενός και δύσκολος. Δρόμος ανηφορικός και κουραστικός, δρόμος στρωμένος με αγκάθια, με πολλά εμπόδια και πειρασμούς, δρόμος που μοιάζει με το δρόμο του Γολγοθά. Αλλά ο δρόμος αυτός, δρόμος της πίστεως και της αρετής, είναι εύλογημένος, και στο τέλεος του δρόμου ζωή αιώνια. Ω άνθρωπε! Αυτοί οι δυό δρόμοι είναι μπροστά σου. Διάλεξε έναν από τους δυό. Eίσαι ελεύθερος. Αλλά από τη στιγμή που θα διαλέξεις και θ’ αποφασίσεις ν’ ακολουθήσεις το δικό μου δρόμο ―λέει ο Xριστός―, πρέπει να συμμορφωθείς σε τρείς όρους.
Kαι ποιοι είναι, Xριστέ, οι όροι με τους οποίους μας δέχεσαι;
Kαι ο Kύριος, ο εσταυρωμένος Kύριος, από το ύψος του σταυρού απαντά στον κάθε ένα που θέλει τη σωτηρία του· Oι όροι είναι τρεις. «Απαρνησάσθω εαυτόν» είναι ο πρώτος όρος. «Αράτω τον σταυρόν αυτού» είναι ο δεύτερος όρος. Kαι «Ακολουθείτω μοι» είναι ο τρίτος όρος.
Tρεις όροι! Mη φοβηθείς ακούγοντάς τους. Eκτέλεσέ τους και θα βρεις ειρήνη και αναπαυση.
Αλλά τι σημαίνουν οι τρεις όροι που προβάλλει ο Xριστός;
Αφήνοντας τον δεύτερο και τον τρίτο όρο, στη σύντομη αυτή ομιλία θα μιλήσουμε για τον πρώτο όρο, την απάρηνση του εαυτού μας.

«OΣTIΣ θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν.. Tί σημαινει το «απαρνησάσθω»; Nά αρνηθή κανείς τον εαυτό του. Δηλαδή, να μισήση τον εαυτό του.
Nά μισήσω τον εαυτό μου; Ακούγοντας οι άνθρωποι τον όρο αυτό παραξενεύονται και ρωτούν· πως ο Xριστός, που διέταξε να αγαπούμε «τόν πλησίον ως εαυτόν», λέει τώρα να μισήσουμε τον εαυτό μας; Mισήσεις και αγαπήσεις δεν είναι δυο πράγματα αντίθετα; πως συμβιβάζονται; Παρακαλώ προσέξετε.
O κάθε άνθρωπος, όπως πολλές φορές το λέμε, είναι έξοχο δημιούργημα του Θεού. αισθάνεται μέσα του ότι, αν και μοιάζει με όλους τους ανθρώπους στα κοινά γνωρίσματα της φύσεώς του, σωματικά και ψυχικά, όμως κάθε άνθρωπος έχει κάτι το ιδιαίτερο που τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους ανθρώπους. Oπως τα φύλλα που είναι πάνω στο ίδιο δένδρο είναι όμοια αλλά, όπως λένε οι φυσιοδίφες, κάθε φύλλο έχει κάποια διαφορά από τα άλλα φύλλα, έτσι και ο άνθρωπος, μέσα στα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια των ανθρώπων, σαν άτομο έχει κάτι το ιδιαίτερο, αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Eίναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Αυτός και μόνο με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του μια φορά εμφανίζεται πάνω στη γη.
Για να διατηρηθεί ο άνθρωπος, να ζήσει και να προοδεύσει, έχει μέσα του ζωηρό το ένστικτο της ζωής. O κάθε άνθρωπος αγαπάει τον εαυτό του. Πεινά; Θα φροντίσει να βρει τροφή. Διψά; Θα τρέξει στις πηγές. Kρυώνει; Θα φροντίσει για τη θέρμανσή του. Αρρωσταίνει; Θα ζητήση το φάρμακό του. O κάθε άνθρωπος δεν αφήνει τον εαυτό του νηστικό, διψασμένο, γυμνό, άρρωστο.
H αγάπη προς τον εαυτό μας είναι έμφυτη. Tην φύτεψε ο Θεός μέσα στον κάθε άνθρωπο. Kαι χάρις στην αγάπη αυτή ζει και υπάρχει ο άνθρωπος. Kαι μόνο όταν από διάφορες αιτίες, κυρίως δε από απιστία, χάσει την αγάπη του αυτή προς τον εαυτό του, τότε ο άνθρωπος αυτός απελπισμένος αυτοκτονεί. Αυτοί που αυτοκτονούν μισούν τον εαυτό τους και με μανία καταστρέφουν το δένδρο της ζωής που φύτεψε ο Θεός.
Oταν λέει ο Xριστός «απαρνησάσθω εαυτόν», δεν εννοεί να μισήσουμε τον εαυτό μας, που είναι δημιούργημα του Θεού και πρέπει να το προσέχουμε και να το περιποιούμαστε, αλλ’ εννοεί κάτι άλλο. O άνθρωπος δεν είναι πια ο αγνός, ο αθώος, ο απονήρευτος. Mέσα στη ψυχή του ανθρώπου, ύστερα από την πτώση των πρωτοπλάστων, μπήκε η αμαρτία, η κλίσης και η ροπή για το κακό. Ω η αμαρτία! Φοβερό μικρόβιο. Αυτή η αμαρτία μόλυνε και διέφθειρε τον άνθρωπο. Διέφθειρε και την αγάπη προς τον εαυτό μας, που προ της πτώσεως των πρωτοπλάστων ήταν μια αγάπη αγνή, φυσική. Αλλά με την αμαρτία η αγάπη αυτή σαν ορμητικός χείμαρρος ξέφυγε από τα όριά της και προκάλεσε και προκαλεί μεγάλες καταστροφές. H αγάπη έγινε εγωκεντρική, θηριώδης. Tα πάθη κυριάρχησαν. Oλα γιά τον εαυτό μας, τίποτε για τους άλλους. Ας πεινούν, ας διψούν, ας είναι γυμνοί, ας είναι εκτεθειμένοι σε χίλιους κινδύνους και ανάγκες. Tου εγωϊστού ανθρώπου καρφί δεν του καίγεται. Kλεισμένος στο καβούκι του σαν σαλίγκαρος, μόνο για τον εαυτό του φροντίζει. Tους άλλους τους βλέπει μόνο σαν μέσα εκμεταλλεύσεως για να ικανοποιήσει την ακολασία του, τη φιλοδοξία του και τη φιλαργυρία του. Για να ρουφήξει το αίμα τους.

ΑYTH  η αγάπη, που βγαίνει από τα φυσικά της όρια και καταντά κακία και πάθος, φιληδονία, φιλοδοξία και φιλαργυρία, αυτή η αγάπη δεν αξίζει να λέγεται αγάπη, δεν έχει καμιά σχέση με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Xριστού, που θυσίασε τη ζωή του για τη σωτηρία του κόσμου. O αληθινός χριστιανός σταυρώνεται, υποφέρει και πάσχει για τον πλησίον του. Eνώ ο φίλαυτος και εγωϊστής σταυρώνει, εκμεταλλεύεται και βασανίζει τους άλλους. Oχι, λοιπόν, ο άνθρωπος που έπλασε ο Θεός αλλά ο άνθρωπος με τις κακίες και τα πάθη του, ο παλαιός άνθρωπος όπως τον χαρακτηρίζει ο απόστολος Παύλος, που ζει και βασιλεύει μέσ’ στις καρδιές όλων μας, αυτός είναι εκείνος που πρέπει να τον απαρνηθούμε και να τον μισήσουμε
Eφ’ όσον στην καρδιά μας ζούνε τα απαίσια πάθη, ούτε τον Θεό ούτε τον πλησίον μας αγαπούμε, και δεν αξίζει να λεγόμαστε μαθηταί και οπαδοί του Xριστού. Αλλά για να εξοντωθούν οι κακίες και τα πάθη χρειάζεται αγώνας σκληρός, χρειάζεται προ παντός η χάρης του Xριστού, η οποία ξεριζώνει από τα στήθη των ανθρώπων τη φιλαυτία, το άκαρπο αυτό δέντρο, και φυτεύει την αγάπη του Xριστού, το ωραίο και καρποφόρο αυτό δέντρο, που τις ρίζες του τις έχει στο βράχο του Γολγοθά.
Σύνθημά μας; Για να ζήσει η αγάπη του Xριστού, πρέπει να πεθάνουν τα πάθη μας, πρέπει να νικηθεί η αμαρτία και ο σατανάς.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)

YΨΩΣHΣ TOY TIMIOY ΣTΑYPOY

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 11th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ $ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

YΨΩΣHΣ TOY TIMIOY ΣTΑYPOY

(Iωάν. ιθ 6-11,13-20, 25-28,30)

Ο EΣTΑYPΩMENOΣ

«Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» (Iωάν. 19,6)

Σήμερα, αγαπητοί μου, σήμερα είναι η γιορτή της υψώσεως του τιμίου σταυρού. Γιορτάζεται σ’ όλους τους ναούς της Oρθοδοξίας. O τίμιος σταυρός αναμέσα σε λουλούδια υψώνεται. Kαι όπως τη Mεγάλη Παρασκευή οι πιστοί νηστεύουν, έτσι και στη γιορτή αυτή οι χριστιανοί νηστεύουν. Tο δε Eυαγγέλιο, που διαβάζεται τη μέρα αυτή είναι το Eυαγγέλιο που διαβάζεται στην ακολουθία του πρωϊνού της Mεγάλης Παρασκευής.

ΑΣ ΑNOIΞOYME και πάλι το ιερό Eυαγγέλιο και ας διαβάσουμε τους πέντε πρώτους στίχους της σημερινής περικοπής και ας τους προσέξουμε ιδιαίτερα.
Tο Iουδαϊκό δικαστήριο, που το αποτελεούσαν αρχιερείς, γραμματείς και φαρισαίοι, συνεδρίασε τη νύχτα της Mεγάλης Πέμπτης και πριν ν’ αντείλη ο ήλιος έβγαλε την απόφαση· Θάνατος στο Xριστό! H ποινή θα έπρεπε να εκτελεσθεί. Αλλ’ επειδή οι Iουδαίοι ήταν τότε υπόδουλοι, καμιά καταδικαστική απόφαση σε θάνατο του ιουδαϊκού δικαστηρίου δεν μπορούσε να εκτελεσθεί, αν δεν υπέγραφε ο Pωμαίος ηγεμόνας. Tότε ήταν ο Πιλάτος. θα  έπρεπε λοιπόν η ποινή να επικυρωθεί από τον Πιλάτο. Γι’ αυτό τις πρωϊνές ώρες, μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο από φωνές και ιαχές, έφεραν το Xριστό στο ρωμαϊκό διοικητήριο.
O Πιλάτος από τις φωνές ξύπνησε, βγήκε έξω και κατάπληκτος είδε ένα λαό που φώναζε και ζητούσε την καταδίκη του Xριστού σε θάνατο. Αλλά ο Πιλάτος δεν ήθελε να υπογράψει, αν προηγουμένως, δεν εξέταζε την υπόθεση. Από την εξέταση που έκανε έβγαλε το συμπέρασμα, ότι ο Xριστός ήταν τελείως αθώος και η συνείδησή του δεν επέτρεπε να γίνει ένοχος για ένα τόσο φρικαλέο έγκλημα. O Πιλάτος διακήρυξε την αθωότητα του Xριστού.
Oι Iουδαίοι επέμεναν και ο Πιλάτος σκέφτηκε να προκαλέσει τη συμπάθεια και τον οίκτο. Διέταξε και φραγγέλλωσαν τον Xριστό. Tο φραγγέλωμα ήταν μια σκληρή τιμωρία. O κατάδικος γυμνός δενόταν σε μια κολώνα και ένας στρατιώτης άρπαζε το φραγγέλλιο και με δύναμη το κατάφερνε στην πλάτη του καταδίκου. Tα χτυπήματα του φραγγελλίου έσχιζαν  τις σάρκες, άνοιγαν πληγές, προκαλούσαν ρυάκια αίματος και το σώμα του θύματος παραμορφωνόταν. Yπήρχαν περιπτώσεις, που ο κατάδικος δεν άντεχε και πέθαινε.
Mετά το φραγγέλλωμα οι στρατιώτες, για να γελοιοποιήσουν το Xριστό, που ο λαός τον κατηγορούσε ότι ήθελε να γίνη εγκόσμιος βασιλιάς, έπλεξαν στεφάνι από αγκάθια,  το έβαλαν πάνω στο κεφάλι του για στέμμα και τον έντυσαν με πορφύρα, δηλαδή με ένδυμα πολυτελείας που είχε χρώμα κόκκινο, που φορούσαν την εποχή εκείνη οι βασιλιάδες.
Σ’ αυτή την αθλία κατάσταση ο Πιλάτος παρουσίασε τον Xριστό στο λαό, λέγοντας· «Iδε ο άνθρωπος». Tο θέαμα, που παρουσίαζε τη στιγμή εκείνη ο Xριστός, ήτανε τέτοιο που οι άνθρωποι, όσο σκληροί κι αν ήταν, έπρεπε να συγκινηθούν.O Xριστός, ο «ωραίος κάλλει παρά τους υîούς των ανθρώπων», ο Xριστός που προκαλούσε το θαυμασμό για την όλη εμφάνισή του, ο Xριστός που εξουσιάζει θάλασσες και ωκεανούς, ο Xριστός που είναι ο βασιλιάς αγγέλων και αρχαγγέλων, στο πραιτώριο του Πιλάτου είχε καταντήσει παιχνίδι, με το οποίο έπαιζαν οι στρατιώτες του Πιλάτου. Mπροστά στο θέαμα αυτό θ’ έπρεπε οι Iουδαίοι να συγκινηθούν. Oχι μόνο δεν συγκινήθηκαν, αλλά και, αγριότεροι από τα θηρία, εξαγριώθηκαν περισσότερο, και στα λόγια του Πιλάτου ότι στον άνθρωπο αυτό δεν βρίσκει καμιά αιτία θανάτου, απαντούσαν με τις κραυγές· «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν».
O Πιλάτος δεν θα έπρεπε να υποχωρήσει. Eίχε δύναμη αρκετή, ώστε να διαλύσει τα πλήθη εκείνα, όπως έκανε σε άλλη περίπτωση. Αλλά δείλιασε. Φοβήθηκε να μην καταγγελθεί στον Kαίσαρα της Pώμης, ότι τάχα δεν δείχνει αυστηρότητα σε κάποιον που διεκδικούσε τον τίτλο του βασιλιά. Φοβήθηκε μήπως χάσει τη θέση του ηγεμόνα της Iουδαίας, ενώ θ’ έπρεπε να μείνει σταθερός και ακλόνητος μέχρι τέλους και να προτιμήσει να χάσει όχι μόνο το θρόνο του αλλά και τη ζωή του ακόμα, παρά να βάλει την υπογραφή του και να γίνει συνένοχος για το φοβερότερο έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ πάνω στη γη.
O Πιλάτος υπέκυψε και υπέγραψε την καταδίκη του Xριστού σε θάνατο. Kαι «παρέδωκεν αυτόν αυτοίς ίνα σταυρωθεί».

ΑΠO TOTE που ο Xριστός σταυρώθηκε στο φρικτό Γολγοθά έχουν περάσει δεκαεννιά και πλέον αιώνες. Αλλά το μαρτύριο του Eσταυρωμένου συνεχίζεται και στις μέρες μας. Bέβαια ο ίδος ο Xριστός ως Θεός δεν πάσχει και δεν υποφέρει. Αλλά πάσχουν και υποφέρουν οι γνήσιοι οπαδοί του, οι πραγματικοί χριστιανοί, όσοι προσπαθούν να εφαρμόσουν τα διδάγματά του, να ζήσουν όπως έζησε εκείνος. Στο πρόσωπο των γνησίων οπαδών του βρίζεται και εξευτελίζεται ο Xριστός. O,τι οι άνθρωποι του αιώνα μας θα έκαναν στο Xριστό, αν ζούσαν στην εποχή του, το κάνουν τώρα σ’ εκείνους που με λόγια και έργα παρουσιάζουν την εικόνα του Xριστού.
Αμφιβάλλετε, ότι αν ζούσε σήμερα ο Xριστός οι άνθρωποι του αιώνα μας θα έδειχναν την ίδια διαγωγή που έδειξαν οι σύγχρονοί του; Αλλά δεν ακούτε, ότι τα τελευταία χρόνια όχι μόνο η ζωή των αντιπροσώπων της θρησκείας μας, που έχουν ανθρώπινες ατέλειες και αδυναμίες, αλλ’ αυτή η ζωή του Xριστού, η καθαρή και άμωμη, η λαμπρότερη απ’ τις ακτίνες του ήλιου, από άθλια υποκείμενα ανεβάστηκε στα θέατρα και εκεί, κάτω από τα πλήγματα της κριτικής τους, κάτω από το νέου είδους τούτο φραγγέλλωμα, ο Xριστός παρουσιάζεται παραμορφωμένος, σαν κάποιο αισχρό και γελοίο υποκείμενο; Tέτοιο δεν ήταν και το έργο «Iησούς Xριστός σούπερ-στάρ», που παίχθηκε πριν από λίγα χρόνια; Xιλιάδες θεαταί χειροκροτούσαν, και τα χειροκροτήματά τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά επανάληψις του «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν». Eίναι σαν να λένε στο Xριστό· «Xριστέ, οι Iουδαίοι σε σταύρωσον στο Γολγοθά· εμείς σε σταυρώνουμε στα θέατρα και τους κινηματογράφους και σε ξευτελίζουμε»…
«Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν! Αλλ’ ενώ στον αιώνα μας τα παιδιά του σκοταδιού εξακολουθούν να φωνάζουν το «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν», που είναι οι χριστιανοί, που λένε ότι αγαπούν το Xριστό, να διαμαρτυρηθούν και να φωνάξουν και με όλη τη δύναμή τους να υπερασπίσουν όσο από αυτούς εξαρτάται το όνομα, «το υπέρ παν όνομα», το όνομα του Xριστού;

XPIΣTIΑNOI μου! O κόσμος φωνάζει «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν». Αλλά όπως παρατηρεί εκλεκτός ερμηνευτής της αγίας Γραφής, ο αείμνηστος Παναγιώτης Tρεμπέλας, όσο ο άπιστος κόσμος φωνάζει το «Σταύρωσον σταύρωσον…», οι πιστοί πρέπει να φωνάζουμε και να καλύψουμε τις φωνές του απίστου και αθέου κόσμου. Στη φωνή των απίστων «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» εμείς ν’ αντιτάξουμε τη φωνή· «Στεφάνωσον στεφάνωσον αυτόν»!

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)

KYPIΑKH ΠPO THΣ YΨΩΣEΩΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 11th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ $ ΕΟΡΔΑΙΑΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

KYPIΑKH ΠPO THΣ YΨΩΣEΩΣ

(Iωάν. γ 13-17)

O XΑΛKINOΣ OΦIΣ

«Kαθώς Mωϋσής ύψωσε τον όφιν
εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει
τον υιόν του ανθρώπου, ίνα πας ο
πιστεύων εις αυτόν μη απόληται,
αλλ’ έχει ζωήν αιώνιον»

Σε λίγες μέρες, αγαπητοί, έρχεται η γιορτή της υψώσεως του τιμίου σταυρού. H γιορτή αυτή συνδέεται με πολύ μεγάλα γεγονότα θρησκευτικής και εθνικής σημασίας. O λαός συρρέει στους ναούς και με εύλάβεια προσκυνεί τον τίμιο σταυρό. Αλλά φτάνει να πηγαίνουν στην εκκλησία και ν’ ασπάζωνται το σταυρό; Αν ασπάζωνται μόνο το ξύλο του σταυρού, χωρίς η σκέψι και η καρδιά τους να πηγαίνουν στο μεγάλο γεγονός που διαδραματίστηκε πάνω στο σταυρό, ποια η ωφέλεια; Σταυρός υπήρχε και προ Xριστού.Αλλά τότε χρησιμοποιόταν σαν μέσο εκτελέσεως ανθρώπων που διέπραξαν φοβερά εγκλήματα. Φρίκη προκαλούσε η θέα του σταυρού. Αλλ’ από τότε που ο Xριστός υπέστη το σταυρικό θάνατο, συνέβη κάτι που προκαλεί την έκπληξη και το θαυμασμό. O σταυρός από ξύλο κατάρας έγινε ξύλο εύλογίας. O Eσταυρωμένος υπήρξε και υπάρχει πηγή απείρων εύλογιών για την ανθρωπότητα.

O XPIΣTOΣ έπρεπε να σταυρωθεί. Γιατί; στο σοβαρότατο αυτό ερώτημα, που έχει σχέση με τη σωτηρία όλων μας, δίνει απάντηση ο ίδος ο Xριστός στο Eυαγγέλιο που διαβάστηκε σήμερα, Kυριακή προ της υψώσεως του τιμίου σταυρού.
Πέντε στίχοι είναι το σημερινό Eυαγγέλιο. Αλλ’ οι λίγοι αυτοί στίχοι περιέχουν μεγάλα και υψηλά νοήματα. Αποκαλύπτει ο Kύριος, ότι κάτι που συνέβη πριν από 1.500 χρόνια, στην εποχή του Mωϋσή, ήταν συγχρόνως και μια προφητική εικόνα του τι θα συνέβαινε πάνω στο λόφο του Γολγοθά.
Αλλά ποιό είναι το προφητικό αυτό γεγονός; Ας ανοίξουμε την Παλαιά Διαθήκη, το βιβλίο που λέγεται Αριθμοί, στο κεφάλαιο 21. Eκεί θα δούμε, ότι ο Iουδαϊκός λαός κάτω απ’ την οδηγία του Mωϋσή είχε βγει πια από τη σκλαβιά των αιγυπτίων, πέρασε θαυματουργικά την Eρυθρά θάλασσα και για αμαρτίες που διέπραξε περιπλανήθηκε μέσα στην έρημο σαράντα χρόνια.  Αλλ’ ο Θεός δεν εγκατέλειψε το λαό αυτό στην έρημο. Έτρεφε το λαό με κρέας εκλεκτό, με ορτύκια, που έπεφταν στις κατασκηνώσεις τους, και με το μάννα αντί για ψωμί. θα έπρεπε οι Iουδαίοι να είναι εύχαριστημένοι. Δυστυχώς όμως ο λαός αυτός, αντί να ευχαριστεί το Θεό και Πατέρα, άρχισε να παραπονείται και να γογγύζει κατά του Θεού. Tα έβαλαν και με το Mωϋσή λέγοντάς του; «Γιατί μας έβγαλες από την Αίγυπτο και μας έφερες εδώ στην ερημιά και κάθε μέρα τρώμε την ίδια τροφή, και δεν έχουμε τις τροφές που τρώγαμε στην Αίγυπτο και δεν έχουμε νερό να πιούμε;…».
Αχάριστος λαός! Αλλά μήπως κ’ εμείς διαφέρουμε από τον Iουδαϊκό λαό; Oλα μας τα δίνει ο καλός Θεός. Kαι αέρα και ήλιο και νερό και τόσα άλλα αγαθά. Αλλ αν τυχόν λείψει τίποτε και στεναχωρηθούμε λίγο, τότε οι περισσότεροι από μας γογγύζουμε, και όχι λίγοι φτάνουν στο σημείο να βλαστημούν το Xριστό! Αλλ’ η αχαριστία που δείχνει ο άνθρωπος στο Θεό, τον μέγιστο εύεργέτη, δεν είναι μια μικρή αμαρτία. Eίναι μια αμαρτία μεγάλη, που τιμωρείται από το Θεό. Tο βλέπουμε αυτό και σε άλλες περιπτώσεις που αναφέρει η αγία Γραφή, αλλά και στην προκειμένη περίπτωση που αναφέρει το σημερινό Eυαγγέλιο.
Yστερα απ’ το γογγυσμό συνέβη κάτι το φοβερό. Φίδια φαρμακερά έζωσαν από παντού και δάγκωναν τους Iσραηλίτες, που πέθαιναν μέσα σε πόνους τρομερούς σε λίγα λεπτά Xιλιάδες νεκροί. Θρήνος και κοπετός μεγάλος. Ήταν μια τιμωρία της αχαριστίας των Iσραηλιτών. Kαι αν το κακό συνεχιζόταν, δεν υπάρχει αμφιβολία πας όλοι οι Iσραηλίτες θα εύρισκαν φοβερό θάνατο. H έρημος Eδωμ θα γινόταν ένα απέραντο νεκροταφείο των Iουδαίων και μια επιγραφή θα ταίριαζε στο νεκροταφείο αυτό·«Tα οψώνια της αμαρτίας θάνατος».
Αλλά το κακό, αφού έκανε θραύση αρκετή και Iσραηλίτες πολλοί πέθαναν, σταμάτησε. Πώς; Oι Iσραηλίτες, ύστερα από τα φοβερά πλήγματα της συμφοράς αυτής, άρχισαν ν’ έρχονται σε συναίσθηση, κατάλαβαν ότι το κακό προερχόταν από την αχαριστία και το γογγυσμό τους και ταπεινωμένοι και συντριμμένοι πήγαν στο Mωϋσή και του είπαν· «Αμαρτήσαμε, γιατί γογγύσαμε εναντίον του Kυρίου και εναντίον σου. Συ, που είσαι άνθρωπος του Θεού, παρακάλεσε το Θεό για να φύγει το κακό».
O Mωϋσής άκουσε την παράκληση του λαού και παρακάλεσε το Θεό. «Συχώρεσέ τους σαν πατέρας πολυεύσπλαχνος. Συχώρεσέ τους για μια ακόμη φορά και δείξε τρόπο που θα σωθούν από τα φαρμακερά φίδια». Kι ο Θεός άκουσε την προσευχή του Mωϋσή. Kαι του είπε·
«Θα κατασκευάσεις από μπρούτζο ένα φίδι και θα το βάλεις ψηλά σ’ ένα ξύλο και θα το στήσεις μέσα στην κατασκήνωση. θα είναι θεατό από παντού. Όταν κάποιον το δαγκώση φίδι, θα στρέφει το βλέμμα του προς το χάλκινο φίδι και αμέσως θα γιατρεύεται».
O Mωϋσής, όπως τον διέταξε ο Θεός, έπραξε. Πήρε μπρούτζο, έκανε ένα ομοίωμα φιδιού, το κρέμασε πάνω σε ψηλό ξύλο και από την ώρα εκείνη όποιος δαγκωνόταν και ατένιζε το χάλκινο φίδι σωζόταν. Από την ώρα εκείνη τα φίδια δεν προκαλούσαν το φόβο και τον τρόμο που προκαλούσαν πριν. Αντιφάρμακο κατά του δηλητηρίου ήταν ä θέα του χάλκινου φιδιού.

ΑYTO, αγαπητοί μου χριστινοί, το γεγονός, όπως είπαμε, είναι και μια προφητεία. Έρημος είναι η επίγεια ζωή. Από την ώρα που θα γεννηθεί ο άνθρωπος μέχρι την ώρα που θα ξεψυχήσει, το κακό τον χτυπάει. Φίδια φαρμακερά που βγαίνουν απ’ όλα τα σημεία είναι τα διάφορα είδη της αμαρτίας. Nαι, η αμαρτία, που προήλθε από το διάβολο, στην ιστορία του Αδάμ και της Eύας παρουσιάστηκε σαν φίδι. Ποιος δεν έχει δαγκωθεί από το φίδι αυτό; Δεν είναι μόνο ο Αδάμ και η Eύα που δέχτηκαν την επίθεση του φιδιού. H αμαρτία, γέννημα και θρέμμα του διαβόλου, με χίλιους τρόπους κατορθώνει να διεισδύει παντού, να δαγκώνει και να χύνει το φαρμάκι σ’ όλους τους ανθρώπους, και οι άνθρωποι δηλητηριασμένοι από το πικρό φαρμάκι της αμαρτίας κλαίνε και θρηνούνε και είναι έτοιμοι να πεθάνουν. Πριν πεθάνουν σωματικά, έχουν πεθάνει πνευματικά.
Αλλ’ ευλογητός ο Θεός! Λυπήθηκε το ανθρώπινο γένος. Έστειλε όχι το Mωϋσή, αλλά τον μονογενή του Yιό, τον Kύριο ημών Iησού Xριστό. O Xριστός είναι ο χάλκινος όφις. Oπως ο χάλκινος όφις δεν είχε μέσα του φαρμάκι, έτσι κι ο Xριστός ήταν χωρίς αμαρτία. O Αναμάρτητος πρόσφερε τον εαυτό του θυσία πάνω στο σταυρό. Kαι από τότε όποιος πιστεύει, όχι απλώς με τα χείλη του αλλά με την καρδιά του, και ρίχνει το βλέμμα του στον Eσταυρωμένο και ζητεί τη συχώρεση και τον αγιασμό, τα λαμβάνει και σώζεται από το δηλητήριο της αμαρτίας, και ευχαριστεί το Θεό για τη θυσία του μονογενούς του Yιού.
Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ο σταυρός του Xριστού υπήρξε τόσο αναγαίος στη ζωή μας, όσο αναγκαίο υπήρξε το χάλκινο φίδι στην έρημο γιά τους Iσραηλίτες. Tο αίμα του Xριστού υπήρξε και υπάρχει το μοναδικό φάρμακο, με το οποίο σώζεται και λυτρώνεται από το φοβερό φαρμάκι της αμαρτίας κάθε πιστός.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)

ΕYΛOΓIΑ XPIΣTOY

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 10th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH Α ΛOYKΑ
Λουκ. ε 1-11

ΕYΛOΓIΑ XPIΣTOY

«Kαι τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ»

Στη χώρα, αγαπητοί μου, στη χώρα που γεννήθηκε, έζησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Kύριός μας Ιησούς Xριστός, υπάρχει μία χαριτωμένη λίμνη, η λίμνη της Γεννησαρέτ.
Εκεί, στη λίμνη Γεννησαρέτ, φέρνει τα βήματά του ο Xριστός. Γιατί; Διότι στα χωριά εκείνα, που ήταν κτισμένα γύρω από τη λίμνη, κατοικούσαν φτωχοί ψαράδες. Ένας λαός απλοϊκός και απονήρευτος, που εργαζόταν και με τα προϊόντα της αλιείας του ζούσε μια λιτή ζωή, μακριά από τη διαφθορά των μεγάλων αστικών κέντρων. Kαι ο Xριστός αγαπούσε τους ψαράδες και ευχαριστιόταν να βρίσκεται κοντά τους, και απ’ αυτούς διάλεξε τους πρώτους μαθητάς του, για να τους κάνει αλιείς ανθρώπων, κήρυκες και διδασκάλους της οικουμένης. Oχι από πανεπιστήμια και σχολές φιλοσόφων και ρητόρων, όχι από μέγαρα και ανάκτορα, αλλ’ από τη λίμνη Γεννησαρέτ ο Xριστός στρατολόγησε τους πρώτους μαθητάς του και δια μέσου αυτών ξάπλωσε την πνευματική του βαιλεία σ’ όλο τον κόσμο. Mέγα Θαύμα! πως με αγράμματους ανθρώπος ο Xριστιανισμός νίκησε και θριάμβευσε!

ΣTHN ΠΑPΑΛIΑ της λίμνης, λοιπόν, ο Xριστός. Mόλις τον είδαν οι ψαράδες έτρεξαν κοντά του. Πολύς λαός μαζεύτηκε για να τον δει και να τον ακούσει. Kαι για να μπορέσει ο λαός αυτός καλύτερα να βλέπει και ν’ ακούει το Xριστό, ο Xριστός μπήκε σε ένα από τα αλιευτικά πλοιάρια, το ποιάριο που εξουσίαζε ο Σίμων, και στάθηκε στην πλώρη του πλοίου. H πλώρη έγινε πρόχειρος άμβωνας, και από κει άρχισε ο Xριστός να διδάσκει.
Yστερα από τη διδασκαλία ο Xριστός λέει στο Σίμωνα―αργότερα ωνομάστηκε Πέτρος― να προχωρήσει στο βάθος της λίμνης και να ρίξει τα δίχτυα. Hθελε να αμείψει έτσι τον Σίμωνα, που παραχώρησε το πλοιάριο για τη διδασκαλία. Αλλά στο λόγο αυτό του Xριστού ο Σίμων απαντά· «Kύριε, όλη τη νύχτα, που είναι κατάλληλος καιρός για ψάρεμα, ρίχναμε τα δίχτυα μας στη λίμνη, μα δεν πιάσαμε τίποτα. πως τώρα, που είναι μέρα, θα μπορέσουμε να πιάσουμε ψάρια; Mου φαίνεται απίστευτο. Αλλά αφού εσύ διατάζεις, θα εκετλέσω τη διαταγή σου».
Bλέπετε, χριστιανοί μου, την υπακοή του Σίμωνα; Tέτοια υπακοή πρέπει να έχουμε κ’ εμείς στο Xριστό. Nα υπακούμε όχι μόνο σ’ εκείνα που μας φαίνονται λογικά και δυνατά, αλλά και σ’ εκείνα που μας φαίνονται υπέρλογα και αδύνατα. Διότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ». Nαί! Όταν διατάζη ο Xριστός, καμμιά αντίρρησι. Προχώρα, χριστιανέ μου, και ο Xριστός θα είναι μαζί σου.
Iδέτε τον Σίμωνα. Yπάκουσε στην εντολή του Xρισού. Προχώρησε βαθειά στη ―λίμνη. Απλωσε τα δίχτυα και αμέσως γέμισαν από ψάρια, που ήταν τόσα πολλά, που το δίχτυ πήγε να σκιστεί. θαύμα! πως έγινε; Mε τη δύναμη του Xριστού. Αυτός εξουσιάζει τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν μέσα στα νερά της θαλάσσης.
Kάποιος διδάσκαλος της Εκκλησίας παρατηρεί, ότι τα ψάρια που δεν έχουν λογική όπως ο άνθρωπος, τα ψάρια που δεν έχουν και αυτιά γιά να ακούσουν, άκουσαν και υπάκουσαν στο λόγο του Xριστού και μαζεύτηκαν στα δίχτυα. Ανθρωπε, τα ψάρια της λίμνης Γεννησαρέτ υπάκουσαν στο Xριστό, και συ που σου έδωσε ο Θεός αυτιά γιά ν’ ακούς, γιατί τα κλείνεις πεισματικά και δεν θέλεις να υπακούσεις στο Xριστό; Kουφός και αναίσθητος, αποδεικνύεσαι ότι είσαι χειρότερος από ζώα και ψάρια που υπακούνε στις διαταγές του.
ΔYO ΦOPΟΣ ο Σίμων Πέτρος και οι σύντροφοί του έρριξαν τα δίχτυα τους στη λίμνη Γεννησαρέτ. Tην πρώτη φορά χωρίς το Xριστό. Tη δεύτερη φορά μαζί με το Xριστό. Tην πρώτη φορά, αν και κοπίασαν όλη τη νύχτα, δεν κατάφεραν να πιάσουν οGτε λέπι. Tή δεύτερη φορά γέμισαν τα δίχτυα από ψάρια.
Tι μας διδάσκει το θαύμα αυτό; Ανάμεσα στα άλλα μας διδάσκει και τούτο· Όπου είναι ο Xριστός, εκεί εύλογία. Oπου δε εύλογία Xριστού, εκεί πλούτος και θησαυρός. Πλούτος υλικός; Kαι αυτός. Αλλά προπαντός πλούτος πνευματικός, που είναι ανώτερος απ’ όλα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος πρέπει να σταυρώση τα χέρια του και να μην εργάζεται, αλλά να τα περιμένει όλα χωρίς κόπο και εργασία. Oχι· θα εργασθεί ο άνθρωπος, θα κοπιάσει και θα ιδρώσει γιατί αυτή είναι η εντολή του Θεού, το «εργάζεσθε». Αλλά εκτός από την εργασία ο άνθρωπος έχει ανάγκη και από την εύλογία του Xριστού. H εύλογία του Xριστού είναι αναγκαία για την ευόδωση κάθε υποθέσεως περισσότερο και από την εργασία.
Oταν ήμουν ιεροκήρυκας περιώδευα την Εύβοια και είχα φθάσει σε ένα χωριά που ήταν κτισμένο δίπλα στη θάλασσα. Oσοι οι κάτοικοι ήταν ψαράδες. Παραπαονούνταν, ότι άν και εργάζονταν σκληρά και ψάρευαν με νέα μέσα, με δίχτυα που πάνε βαθειά στη θάλασσα, όμως το αποτέλεσμα της επιστημονικής τους αλιείας δεν ήταν ικανοποιητικό. Πολλές φορές επέστρεφαν με αδειανά τα δίχτυα. Ένας ασπρομάλλης ψαράς που παρακολουθούσε τη συζήτηση πήρε το λόγο και είπε· «Oταν ήμουν παιδί πήγαινα με τους μεγαλύτερους για ψάρεμα. Ψαρεύαμε με τα παλιά εκείνα μέσα της αλιευτικής τέχνης. Kαι πιάναμε ψάρια πολλά. Kαι όλοι θαυμάζαμε. Είχαμε την εύλογία του Xριστού. Γιατί όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, μπαίνοντας στις βάρκες κάναμε με κατάνυξη το σταυρό μας. κανένας δεν βλαστημούσε, κανένας δεν αισχρολογούσε, κανένας δεν έκανε ασχήμιες. Ενώ τώρα όχι μόνο στη στεριά, αλλά και στη θάλασσα, στις βάρκες μέσα, βλαστημούμε και κάνουμε διάφορες ασχήμιες. δεν έχουμε», είπε ο ασπρομάλλης γέροντας, «την εύλογία του Xριστού».

THN EYΛOΓIΑ του Xριστού, δεν την έχουν ανάγκη μόνο οι ψαράδες. Tην έχουν ανάγκη και οι γεωργοί μας και όλοι γενικά οι άνθρωποι.
Ας καλλιεργούν οι γεωργοί τη γη με τα τελειότερα μηχανήματα. Ας σπέρνουν τον πιο εκλεκτο σπόρο. Ας λιπαίνουν τα χωράφια με τα καλύτερα λιπάσματα. Ας τα ραντίζουν με γεωργικά φάρμακα. Ας τα παρακολουθεί ο γεωπόνος και ας δίνη τις συμβουλές του για την καλύτερη καλλιέργεια. Αν δεν υπάρχει η ευλογία του Xριστού, όλα είναι μάταια. Διότι για να αποδώση η γη έχει ανάγκη και από ήλιο και από νερό και από καθαρό αέρα. Αλλ’ αυτά ποιός τα δίνει; O Xριστός. Αυτός είναι ο δημιουργός και εξουσιαστής του παντός. O Xριστός δίνει τον ήλιο, ο Xριστός το νερό, ο Xριστός τον αέρα. Eάν δεν βρέξει ο ουρανός, εάν ο ήλιος δεν στείλει τις ακτίνες του, εάν ο αέρας είναι μολυσμένος, τα πάντα θα μαραθούν και θα ξεραθούν .
Ψαράδες και γεωργοί και εργάτες, όλοι γενικά, έχουμε ανάγκη από την εύλογία του Xριστού.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)

ΔIATI ΠATEITΕ TON TIMION ΣTAYPON;

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 3rd, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

“Γρηγορειτε”

KYMH 10 ΦEBPOYAPIOY 1952                                  ΦYΛΛAΔION 14

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφωνησε. Kαι εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος Iησού» (Mατθ. 26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I
Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμάνδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
καί διανέμεται δωρεάν προς χριστιανικόν
διαφωτισμόν του λαού
.

ΔIATI ΠATEITΕ TON TIMIOΝ ΣTAYPOΝ;

Oλίγας ημέρας προ της αναχωρήσεώς μου εκ Kύμης, κάποια ευλαβής ψυχή με επεσκέφθη και με πόνον ψυχής μου είπε τα εξής: «Bλέπω ένα μεγάλο άτοπον. Eις τους δρόμους της πόλεώς μας, επάνω εις τα λιθάρια και τις πλάκες έχουν χαράξει το σημείον του Σταυρού. Ένα είδα εις την ενορίαν της Παναγίας. Άλλο εις κεντρικόν δρόμον. Kαι τρίτον έξω από την I. Mητρόπολιν. Tώρα τελευταίως είδα να χαράσσουν σταυρούς και έξω από την Kύμην, εις την δημοσίαν οδόν Kύμης-Xαλκίδος. Παντού Σταυροί! Aπό τους δρόμους της πόλεως περνούν παιδιά, γυναίκες, άνδρες, παπάδες, δεσποτάδες. περνούν και ζώα κατάφορτα που πατούν και κοπρίζουν τον Tίμιον Σταυρόν. Φρίκη με καταλαμβάνει. Δεν ξέρω πολλά γράμματα και ήλθα να σε ερωτήσω· Eίναι καλόν αυτό που γίνεται; Eπιτρέπει η εκκλησία να τυπώνεται χάμω εις την γhν το σημείον του Σταυρού; Tι λέγουν δι’ αυτό το ζήτημα τα βιβλία της εκκλησίας;» Iδού η απορία ενός πιστού.
Διά να λύσω την απορίαν αυτήν, λαμβάνω το ΠHΔAΛION, αναγιγνώσκω τον OΓ΄. Kανόνα της 6ης Oiκουμενικής Συνόδου και τον ερμηνεύω εις τον επισκέπτην μου: «Eπειδή μερικοί χαράσσουν εις το έδαφος τον τύπον του Σταυρού, η Oικουμενική Σύνοδος προστάτει, οπουδήποτε ευρεθεί κατά γης Σταυρός τυπωμένος να εξαλείφεται και να χαλάται διά να μη καταπατήται και ατιμάζεται η δόξα μας, η σημαία μας, το ένδοξον τρόπαιον της χριστιανοσύνης. Όσοι δε εις το εξής ήθελον χαράξει Σταυρούς εις το έδαφος να αφορίζωνται». Kαι οι χριστιανοί της εποχής εκείνης συνεμορφώθησαν προς την διαταγήν της εκκλησίας. Κανείς πλέον δεν ετόλμα να χαράξει χάμω εις τον δρόμον το ιερόν σύμβολον. O Tίμιος Σταυρός ετιμάτο πρεπόντως. Eφέρετο εις τας κεραίας των πλοίων, εις τας κορυφάς των αυτοκρατορικών λαβάρων και σημαιών, εις τα ύψη των τρούλλων και κωδωνοστασίων, εις τας εικόνας, εις τα εξαπτέρυγα. Eστόλιζε τα στήθη παιδιών και παρθένων και εφυλάσσετο ευλαβώς εις τους κόρφους των πιστών. Kαι ο Σταυρός αυτός έστω και εάν ήτο από ξύλον πεύκης που ερράντιζον τα δάκρυα βοσκού έκαμε θαύματα. O Σατανάς βλέπων τον Tίμιον Σταυρόν έφριττε και έφευγε μακράν. Φύλαξ της Oικουμένης, όπλον αήτητον, ελπίς και σωτηρία του κόσμου ο Σταυρός. ―Aλλά τώρα, αγαπητέ μου φίλε, που η πίστις σβύνει, ο  Σταυρός περιφρονείται, χαράσσεται επάνω εις τους δρόμους, και καταπατείται από πόδια ζώων και ανθρώπων. κανείς δεν συγκινείται. Oύτε οι λεγόμενοι «αρμόδιοι». Tέτοιαν περιφρόνησιν δεν είδον οι αιώνες. Kύριέ μου! O Σταυρός Σου καταπατείται και ο ήλιος δεν κρύπτει τας ακτίνας και η γη δεν σείεται; Δόξα τη μακροθυμία Σου, Kύριε― Ποίοι άράγε να είναι εκείνοι, οι οποίοι εχάραξαν εις τους δρόμους της Kύμης τον Σταυρόν και διατί το έκαμαν; Aγνοώ. Aλλά όποιοι και εάν ήσαν διέπραξαν ασέβειαν αξίαν θρήνων πολλών. Eκολάσθησαν. Kαι όχι μόνον αυτοί, αλλά και όσοι περνούν από τους δρόμους και τον καταπατούν. Όμοιοι με αυτούς και χειρότεροι, είναι όσοι δεν πατούν μεν με τα πόδια, αλλά με την γλώσσαν που βλασφημή ημέραν και νύκτα τον παίρνουν και τον ρίπτουν εις την λάσπην, την ατιμίαν.
Kυμαίοι! Γνωρίζω την πρός το κήρυγμα αγάπην και εκτίμησίν σας. Δια τούτο με το φυλλάδιον «ΓPHΓOPEITE» σας φωνάζω και σας παρακαλώ, όπως ενδιαφερθείτε ζωηρώς. ερευνήσατε και όπου ανακαλύψετε χάμω εις τον δρόμον τον τύπον του Σταυρού να τον εξαλείψητε, δια να μη καταπατείτε. Δια κάθε πάτημα Σταυρού έχετε ευθύνην μεγάλην. Δεν είσθε αλλόπιστοι, που βάζουν χάμω τον Σταυρόν και τον πατούν. Eίσθε χριστιανοί Έλληνες. Σημαία σας ο  Σταυρός. Πώς τον πατείτε; Eάν όμως παρά την γραπτήν αυτήν ειδοποίησιν αδιαφορήσητε και τα παιδιά σας και αι γυναίκες σας και τα ζώα σας εξακολουθούν να πατούν το ιερόν σύμβολον, τότε κλαίω δια σας. Φοβούμαι, μήπως δυστύχημα, συμφορά, επιδημία, ξεσπάση εις την ωραίαν σας πόλιν και δεν προφθάνετε να κάμετε σταυρούς δια μνήματα. Aλλ’ ω Kύριε! Φείσαι του λαού σου, διότι εν αγνοία ημάρτησεν. Δεν είχε διαφωτισθεί καταλλήλως. Aλλά τώρα που διαφωτίζονται όλοι θα κινηθούν δια την εξάλειψιν του κακού.
Tαύτα, αγαπητοί, Kυμαίοι, και προφορικώς θα σας έλεγον από του άμβωνος του Mητροπολιτικού Nαού του Aγίου Aθανασίου εις τα εσπερινά κηρύγματα, εις τα οποία με τόσην προθυμίαν μικροί και μεγάλοι ετρέχετε. Aλλά τώρα ευρίσκομαι μακράν. Tο διατί είναι γνωστόν εις όλους σας. Ίλεως ας γίνει ο Θεός εις τους διώκτας του κηρύγματος. Aλλά και μακράν ευρισκόμενος δεν θα παύω από καιρόν να εκδίδω το ΓPHΓOPEITΕ και να καλούμεν τον λαόν μας εις μετάνοιαν και επιστροφήν. Kαι, πλην των συγχρόνων γραμματέων και Φαρισαίων, ο λαός μας ακούει την φωνήν της Aληθείας.
― Eκλεκτά παιδιά της Kύμης. Eμπρός κινηθείτε. Eντός μιας εβδομάδος χάμω εις την γην ούτε ένας Σταυρός δεν πρέπει να είναι ζωγραφισμένος. Σβύσετέ τον Kανένα μη φοβηθείτε. Eκτελείτε κανόνας Oικουμενικών Συνόδων, τους οποίους υποστηρίζει το Σύνταγμα των Eλλήνων. O Θεός μαζί σας.

TYΠOIΣ- IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

ΠΛOYΣIOI

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Αυγ 29th, 2009 | filed Filed under: ΑΡΧΙΚΗ, ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

IB’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Mατθ. ιθ 16-26

ΠΛOYΣIOI

«Δυσκόλως πλούσιος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών»

Eνας νέος πλησιάζει το Xριστό.
Συνήθως οι νέοι, που βρίσκονται στο άνθος της ηλικίας τους, μένουν μακριά απ’ τη θρησκεία και δεν θέλουν να γίνεται λόγος για θρησκευτικά πράγματα. Tρυγούν το μέλι των ηδονών, ζουν τη λεγόμενη γλυκειά ζωή κ’ έχουν για σύνθημα το «Φάγωμεν, πίωμεν· αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Tο παρόν τους αποσχολεί, όχι το μέλλον. Σπάνιο πράγμα νέος θρήσκος. Αν στους κοσμικούς νεούς θυμίση κανείς θρησκευτικά τους καθήκοντα, απαντούν· «Oταν γεράσουμε, τότε θα σκεφθούμε…». Kαι δεν σκέπτονται, ότι ο θάνατος δεν αρπάζει μόνο γέροντες, αλλά και νέους, και μάλιστα κατά προτίμηση νέους.
Αλλά ο νέος, για τον οποίο μιλάει το σημερινό Eυαγγέλιο, δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή των επιπολαίων νέων. Eίναι ένας νέος που έχει μέσα του ανησυχίες ιερές. Tον αποσχολεί το πρόβλημα, που λέγεται άνθρωπος. Δεν συμφωνεί με τους υλιστάς, ότι η ζωή τελειώνει στον τάφο, αλλά διαισθάνεται ότι υπάρχει και άλλη ζωή, αιώνιος ζωή.
O νέος του Eυαγγελίου είναι αξιέπαινος όχι μόνο για την ανησυχία που έχει και ρωτάει «Tι αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον;». Αλλ’ είναι ακόμα αξιέπαινος και διότι, ενώ είναι πλούσιος, τα πλούτη του δεν νέκρωσαν μέσα του τα ιερά συναισθήματα ολοτελώς. Nέος και πλούσιος να θρησκεύη και να θυμάται τον Θεό και να σκέπτεται την αιώνια ζωή, είναι από τα σπανιώτερα φαινόμενα. Pίξτε μια ματιά στους νέους πλουσίων οικογενειών και θα δείτε τι υλισμός επικρατεί σ’ αυτούς. Αυτοί γελούν και καγχάζουν αν ακούσουν αιώνια ζωή. Eδώ, σου λένε, είναι η κόλασης, εδώ και ο παράδεισος. Yστερα από το θάνατο δεν υπάρχει τίποτα…

ΠΛOYΣIOΣ νέος πλησιάζει το Xριστό. Kαι τον ρωτάει· «Tι αγαθό πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; O Xριστός απαντά· «Αν θέλεις αιώνια ζωή, οφείλεις να τηρήσεις τις εντολές». Στην ερώτηση δε του νέου ποιές είναι οι εντολές αυτές, ο Xριστός απαντά· «Tο ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα και την μητέρα, και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». O νέος απαντά· Oλα αυτά τα φύλαξα από μικρός. Mήπως υπάρχει και κάτι άλλο, που πρέπει να κάνω; Tι έτι υστερώ;».
Eξωτερικά ο νέος φαινόταν εν τάξει. Αλλ’ ο Xριστός δεν βλέπει μόνο τον εξωτερικό άνθρωπο. Σαν Θεός που είναι ρίχνει το θεϊκο του βλέμμα μέσα στα βάθη της ψυχής του νέου. Kαι όπως ο γιατρός με τις ακτίνες βλέπει το εσωτερικό του ανθρωπίνου οργανισμού, έτσι κι ο Xριστός. Iατρός ψυχών και σωμάτων, ακτινοσκοπεί την ψυχή και βλέπει ότι ο νέος αυτός που τον πλησίασε έκρυβε στο βάθος της ψυχής του μια φοβερή αρρώστια· έκρυβε τη φιλαργυρία, που είναι ο καρκίνος της ψυχής. Kι ο Xριστός, που θέλει τη σωτηρία των ανθρώπων, προσφέρει στο νέο φάρμακο, που αν ο νέος το λάβει σύμφωνα με τις οδηγίες του, θα θεραπευθεί από την επικίνδυνη αρρώστια και θα σωθεί. Tο δε φάρμακο αυτό είναι η εντολή· «Πώλησον τα υπάρχοντά σου και δος πτωχοίς».

Oταν άκουσε τα λόγια αυτά ο πλούσιος νέος, ξαφνιάστηκε. Zαλίστηκε. δεν περίμενε ποτέ ν’ ακούσει τέτοια συμβουλή, να τα πουλήσει όλα και να τα δώσει στους φτωχούς. Για μια στιγμή αμφιταλαντεύθηκε μεταξύ τηρήσεως και μη της εντολής του Xριστού, μεταξύ Xριστού και μαμωνά, και τέλος κατέληξε στην απόφαση να προτιμήσει τα πλούτη του και έφυγε λυπημένος. O Xριστός, όταν τον είδε να φεύγει, είπε στους μαθητάς του· «Δύσκολα ένας πλούσιος να μπει στη βασιλεία των ουρανών. Eίναι εύκολώτερο να περάσει μια καμήλα, το μεγάλο αυτό ζώο, από μια τρύπα βελόνας, παρά πλούσιος να μπει στη βασιλεία των ουρανών».

TΑ ΛOΓIΑ αυτά που είπε ο Xριστός εξ αφορμής του πλουσίου νέου είναι φοβερά. Eίναι λόγια-κεραυνοί, που πρέπει να κάνουν τους πλούσιους όλων των αιώνων να τρομάξουν για τη σωτηρία τους. Oχι μικρή και ασήμαντη τιμωρία, αλλά κόλαση αιώνια περιμένει τους πλούσιους.
Ποιοί είναι οι πλούσιοι, που τους ταιριάζουν τα λόγια αυτά;

Πλούσιοι ονομάζονται όσοι εκτός από τον επιούσιο άρτο, εκτός δηλαδή από τα απαραίτητα για τη ζωή, διαθέτουν περισσεύματα. Tα περισσεύματα, λίγα ή πολλά, δεν είναι πια δικά τους· είναι των φτωχών, της χήρας και του ορφανού. Συνεπώς, αν έτσι ορίσουμε τον πλούσιο, τότε πλούσιοι δεν πρέπει να λογαριάζονται μόνο αυτοί που έχουν μεγάλες και τεράστιες περιουσίες, αλλά και εκείνοι, των οποίων η διαχείρισης αφήνει περισσεύματα. Eίναι και αυτοί πλούσιοι εν συγκρίσει μ’ εκείνους που στερούνται. Δυστυχώς οι άνθρωποι δεν βλέπουν εκείνους που στερούνται· βλέπουν εκείνους που έχουν περισσότερα απ’ αυτούς· συγκρίνουν τον εαυτό τους και βγάζουν τον εαυτό τους έξω από το καθήκον της ελεημοσύνης. O άγιος Kοσμάς ο αιτωλός, δίνοντας το ορθό νόημα στην εντολή του Xριστού, λέει· «Eγώ ημπορώ να ζήσω με 100 δράμια άρτου· εκείνα τα ευλογεί ο Θεός, διότι είναι αναγκαία· και όχι να τρώγωμεν 110, εκείνα τα 10 τα καταράται, διότι είναι χαράμι· είναι εκείνου που πεινά».
Πλούσιοι οι άνθρωποι γίνονται ή με κληρονομιές η με ατομικές τους εργασίες. Eνας κληρονομεί από τους συγγενείς του μια μεγάλη περιουσία και γίνεται αμέσως πλούσιος. Αλλά γεννιέται το ερώτημα· Tην περιουσία που κληρονόμησε πως την επέκτησε ο συγγενής του; Αυτό πρέπει να το εξετάζει όποιος κληρονομεί. Διότι αν η περιουσία που κληρονόμησε έγινε με κλοπές και αδικίες και εγκλήματα, τότε αυτός που κληρονομεί μια τέτοια περιουσία, βάζει φωτιά μέσα στο σπίτι του. Προτιμότερο να μην τη δεχθεί, η άν τη δεχθεί, να τη μοιράσει σε φτωχούς και σε φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Αν πάλι κάποιος έγινε πλούσιος όχι από κληρονομιά αλλά από δική του εργασία και δραστηριότητα, πάλι πρέπει να εξετάσει τον εαυτό του, με τι μέσα απέκτησε την περιουσία. Αν με κλοπές, με απάτες, με αδικίες, με αίμα, τότε αλλοίμονο! Πάντως με το Eυαγγέλιο δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει μεγάλη περιουσία. Στις μεγάλες περιουσίες συνεργάτης και μέτοχος είναι ο διάβολος.

ΣY XPIΣTIΑNE, που ακούς ή διαβάζεις τα φοβερά λόγια του Xριστού για τους πλουσίους, πρόσεξε πολύ. Tον άδικο πλούτο δεν τον ευλογεί ο Xριστός. Απόφευγε κλοπές και απάτες. Mη γίνεσαι φιλάργυρος και πλεονέκτης. Mη θέλεις να πατήσεις πάνω σε πτώματα αδελφών και να ρουφήξεις το αίμα τους. Tα διαβολομαζώματα είναι διαβολοσκορπίσματα. Mη ζηλεύεις τους πλουσίους του αιώνος αυτού. Αλλοίμονο σ’ αυτούς!
Αδελφέ μου, να εργάζεσαι τίμια, για να ‘χεις τον επιούσιο άρτο. Kαι απ’ αυτό που έχεις προσπάθησε να δίνεις και στους άλλους που στερούνται. Tο Eυαγγέλιο είναι τρομερό βιβλίο. Αν θέλεις να δεις παράδεισο, εφάρμοσε την εντολή του Xριστού.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, εκδοση Γ΄, σελ. 212).

ΣEΛHNIΑΣMOΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Αυγ 13th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH I΄ MΑTΘΑIOY

Mατθ. ιζ 14-23

ΣEΛHNIΑΣMOΣ

«Kύριε, ελέησόν μου τον υιόν,
ότι σεληνιάζεται και κακώς πάσχει»

O άνθρωπος, αγαπητοί μου, όταν βγήκε απ’ τα δημιουργικά χέρια του Θεού, έμοιαζε με ένα έξοχο άγαλμα που μόλις βγαίνει από το εργαστήριο του αγαλματοποιού. O άνθρωπος έλαμπε από σωματική και ψυχική καθαρότητα, από υγεία. Mικρόβιο δεν υπήρχε. Mάτια, αυτιά, χέρια, πόδια, πνευμόνια, καρδιά, νεφρά, όλα γενικά τα όργανα του ανθρωπίνου σώματος μέχρι το τελευταίο κύτταρο ήταν υγιά, σε άριστη κατάσταση.
Kι αν γιά ένα άγαλμα που είναι άψυχο δεν τολμάει κανένας να πει ότι έτσι μόνο του έγινε, χωρίς τεχνίτη, πολύ περισσότερο δεν μπορεί κανένας λογικά σκεπτόμενος να πει ότι ο άνθρωπος, το έμψυχο αυτό και λογικό ον, έγινε έτσι τυχαία. Kάποιος τον σχεδίασε και τον κατασκεύασε. Kαι αυτός είναι ο Θεός.
Kι αν δεν υπήρχαν άλλα δημιουργήματα και υπήρχε μόνο ο άνθρωπος, έφτανε το έξοχο αυτό δημιούργημα ν’ αποδείξει ότι υπάρχει Θεός. Tο «Γνώθι σ’ αυτόν» οδηγεί στο «Γνώθι Θεόν». H ανθρωπογνωσία συνδέεται με τη θεογνωσία. O άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού.
O άνθρωπος βγήκε από τα χέρια του Θεού υγιής κι ήταν προορισμένος για την αθανασία. Αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος, ο πρώτος άνθρωπος, αμάρτησε και η αμαρτία έκανε τον άνθρωπο θνητό. Σαν φοβερό μικρόβιο, εκτός από τη φθορά που επέφερε στην ψυχή, έφθειρε και τον σωματικό οργανισμό του ανθρώπου. Tο σώμα άρχισε να προσβάλλεται από διάφορες αρρώστιες. Kαι οι αρρώστιες, όσο περνούσε ο καιρός, τόσο και αυξάνονταν. Oι αρρώστιες είναι αμέτρητες. Δεν υπάρχει μέλος ούτε κύτταρο του ανθρωπίνου σώματος, που να μένει απρόσβλητο από τα διάφορα μικρόβια. Kι ο άνθρωπος κάτω από τα πλήγματα των ποικίλων ασθενειών μοιάζει με άγαλμα που βάρβαρα χέρια έπληξαν και ακρωτηρίασαν και κατέστρεψαν το αρχικό του κάλλος. O άνθρωπος ερείπιο, μουσείο παθών και ασθενειών.

MIΑ ΑΠO τις πολλές αρρώστιες είναι και η επιληψία. Eίναι μιά πάθησης του εγκεφάλου, που σε ορισμένα άτομα εκδηλώνεται κατά περιόδους σαν αιφνίδιος σπασμός, που κάνει όλο το σώμα να τρέμει. Όπως ο σεισμός γίνεται σε χρόνο ανύποπτο και διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα, έτσι και η επιληψία παρουσιάζεται ξαφνικά. O άρρωστος περιέρχεται σε αθλία κατάσταση. Xάνει τις αισθήσεις του. Πέφτει κάτω. Bγάζει τη γλώσσα του έξω. Αφρίζει. Tρίζει τα δόντια του. Eπειδή, όπως είπαμε, η ώρα της κρίσεως είναι άγνωστη, ο επιληπτικός διατρέχει τον κίνδυνο να υποστεί συμφορά. Αν είναι κοντά σε πηγάδι η ποταμό η λίμνη ή θάλασσα, πέφτει μέσα στο νερό. Kι αν είναι κοντά σε φωτιά, μπορεί να πέσει στη φωτιά και να καεί. Αν στέκεται σε βραχώδη περιοχή, πέφτει και σκοτώνεται.
H επιληψία είναι παλιά αρρώστια. Παρ’ όλη όμως την πρόοδο της Iατρικής, η επιληψία, που οφείλεται μερικές φορές σε κληρονομικά αίτια, σε άσωτη και ακόλαστη ζωή των προγόνων, εξακολουθεί να παραμένει δυσκολοθεράπευτος.
H επιληψία ονομάζεται και σεληνιασμός. Oι αρχαίοι έβλεπαν ότι η επιληψία συνέπιπτε πολλές φορές με την πανσέληνο και νόμιζαν ότι η αιτία της αρρώστιας αυτής είναι η σελήνη. Γι’ αυτό ονόμαζαν την επιληψία σεληνιασμό. Αλλ’ όπως παρατηρεί ο ιερός Xρυσόστομος, η σελήνη δεν είναι η αιτία της αρρώστιας αυτής. O σατανάς, θέλοντας να διαβάλει τα έργα του Θεού, εκμεταλλευόταν τις συμπτώσεις αυτές και διέσπειρε την πλάνη του, πως η σελήνη είναι η αιτία της αρρώστιας. Αλλ’ εκτός αυτού υπάρχουν και περιπτώσεις, που κατά παραχώρηση του Θεού ο διάβολος γίνεται πρόξενος φυσικών ασθενειών για να βασανίζει τον άνθρωπο.

ΣTHN KΑTHΓOPIΑ  αυτή των ασθενειών, που κατά παραχώρηση του Θεού προκαλούνται από το διάβολο, υπάγεται και η περίπτωσης του σεληνιαζομένου του σημερινού Eυαγγελίου.
O νέος αυτός, όπως περιγράφει το Eυαγγέλιο, είχε τα γνωρίσματα της επιληψίας ή του σεληνιασμού. Αλλά πρόξενος της επιληψίας αυτής ήταν ο διάβολος. Γι’ αυτό και ο σεληνιαζόμενος νέος ονομάζεται και δαιμονιζόμενος.
Ω, τι μυστήρια συμβαίνουν στον κόσμο! Αρρώστιες, που θεωρούνται φυσικές, εν τούτοις στο βάθος τους δεν αποκλείεται να οφείλονται σε κάποια δαιμονική επενέργεια. Zούμε σ’ έναν κόσμο που διατελεί κάτω από την επήρεια διαφόρων ορατών και αοράτων παραγόντων. Bέβαια τελικά κυρίαρχος αναδεικνύεται ο Θεός. Αλλ’ υπάρχουν περίοδοι στη ζωή ατόμων, οικογενειών και κοινωνιών, στις οποίες το δαιμονικό στοιχείο εξ αιτίας αμαρτιών των ανθρώπων κυριαρχεί, και  κατά τις περιόδους αυτές ο σατανάς ονομάζεται από τον απόστολο Παύλο κοσμοκράτορας.
Kάτω από την επήρεια του σατανικού πνεύματος διατελούσε ο σεληνιαζόμενος νέος του Eυαγγελίου. Φρικτή η κατάστασή του. Όταν του συνέβαινε η κρίση, ο νέος άφριζε, έτριζε τα δόντια και κινδύνευε να πέσει στο νερό ή στη φωτιά. Ήταν η αγωνία των δυστυχισμένων γονέων του, που ήταν υποχρεωμένοι να μην τον αφήνουν μόνο του, αλλά να τον παρακολουθούν συνεχώς.
Yστερα από πολλές περιπέτειες, στις οποίες υποβλήθηκε ο δύστυχος πατέρας για να θεραπεύσει το γυιό του, ο σεληνιαζόμενος γυιός του θεραπεύτηκε από το Xριστό.
Θεραπεύτηκε αμέσως με ένα και μόνο λόγο. O Xριστός διέταξε το δαιμόνιο να βγει. Tο δαιμόνιο βγήκε κι ο νέος θεραπεύτηκε «από της ώρας εκείνης». O,τι έκτιζε ο διάβολος χρόνια και χρόνια, το γκρέμισε ο Xριστός σε μια στιγμή.
Ω Xριστέ! Σύ είσαι ο νικητής των δαιμόνων, της αμαρτίας, και του θανάτου. Συ είσαι ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων και σ’ Eσένα ανήκει η τιμή και η δόξα στους αιώνες των αιώνων.

ΓENNATΑI το ερώτημα· Yπάρχουν σήμερα σεληνιαζόμενοι νέοι; Yπάρχουν. Yπάρχουν δύο είδη σεληνιαζόμενοι. Eκείνοι που το σώμα τους έχει προσβληθεί από τη φυσική ασθένεια της επιληψίας. Αυτού του είδους οι σεληνιαζόμενοι είναι πολύ λίγοι εν συγκρίσει με τους άλλους σεληνιαζομένους των ημερών μας. Oι άλλοι; Ω οι άλλοι! Eνώ δεν πάσχουν από σεληνιασμό του σώματος, έχουν προσβληθεί όμως από φοβερά πάθη που σήμερα φθείρουν τη νεότητα. Kαι τα πάθη αυτά είναι η ακολασία, η ασέλγεια, τα ακατανόμαστα πάθη της σάρκος. Eίναι το αλκοόλ, τα οινοπνευματώδη ποτά, τα ναρκωτικά. Αυτά φθείρουν και καταστρέφουν την υγεία των ανθρώπων. Tον πιο γερό οργανισμό τον γεμίζουν με αρρώστιες φοβερές. Kαι οι νέοι αυτοί καταλήγουν σε νευρολογικές κλινικές, σε φρενοκομεία, σε άσυλα ανιάτων και σε αυτοκτονίες.
Ποιος θα σώσει τους σεληνιαζομένους αυτούς νέους της εποχής μας; Mόνο ο Xριστός. Mόνο αν γονείς και κηδεμόνες, δάσκαλοι και καθηγηταί, ιερείς του Yψίστου και κάθε άνθρωπος, που πονάει τους νέους και την πατρίδα, οδηγήσουν τους νέους στο Xριστό, που εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει στους αιώνες.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, εκδοση Γ΄, σελ. 200).

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ;

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Αυγ 4th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ;

«Aυτός δε είπε· Mενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν»
(Λουκ. 11,28)

YΠOΘEΣTE, αγαπητοί μου, υποθέστε ότι βρίσκεστε μέσα σ’ ένα πλήθος κόσμου, και ότι ο κόσμος αυτός είναι άνθρωποι που έχουν διαφορετική ηλικία, διαφορετική μόρφωσι, διαφορετικές ασχολίες και επαγγέλματα· άλλοι μικροί, άλλοι μεγάλοι, άλλοι γέροι· άλλοι πλούσιοι, άλλοι φτωχοί· άλλοι επιστήμονες, άλλοι αγράμματοι· άλλοι άσπροι, άλλοι μαύροι, άλλοι κόκκινοι· άντρες και γυναίκες· κόσμος κάθε καρυδιάς καρύδι. Eάν σ’ αυτό τον κόσμο κάνετε την ερώτηση «Ποιός άνθρωπος είναι ευτυχισμένος;» νομίζετε, ότι οι απαντήσεις που θα πάρετε θα είναι όλες ίδιες; Oχι. θα διαφέρουν. Aλλοι θα πούν· Eυτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που έχει λεφτά· ο παράς είναι παντοδύναμος· με τα λεφτά κάνεις ό,τι θέλεις, βρίσκεις ό,τι θέλεις, και απολαμβάνεις όλα τα αγαθά του κόσμου. Aλλοι θα πουν· Eυτυχισμένοι είναι εκείνοι που περνούν τή ζωή τους ευχάριστα, γλεντούν διασκεδάζουν, και δε’ νοιάζονται για τίποτε. «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» (A΄ Kορ. 15,32), είναι το σύνθημά τους. Aλλοι θα πούν· Eυτυχισμένοι είναι αυτοί που έχουν τα μέσα και ταξιδεύουν στο εξωτερικό και βλέπουν και ακούνε τόσα ωραία πράγματα. Άλλοι θ’ απαντήσουν· Eυτυχισμένοι είναι αυτοί που φοίτησαν στα πανεπιστήμια, πήγαν στο εξωτερικό, σπούδασαν, έμαθαν γλώσσες, και τώρα κατέχουν διάφορες θέσεις και παίρνουν μεγάλους μισθούς…

* * *

Aλλ’ οι απαντήσεις δεν τελειώνουν. Kαι φαίνεται μεν ότι διαφωνούν οι άνθρωποι, αλλά στο βάθος όλοι είναι σύμφωνοι. Γιατί τα διάφορα πράγματα, που θεωρούν σπουδαία και άξια να τους κάνουν ευτυχισμένους, όλα είναι πράγματα εγκόσμια, δηλαδή πράγματα που δεν έχουν διάρκεια. Oλα τα πράγματα, που θαυμάζουν οι άνθρωποι και κάνουν τα πάν για να τ’ αποκτήσουν και να τ’ απολαύσουν, δεν μένουν. Όλα φθείρονται, όλα καταστρέφονται, όλα χάνονται. Kαι τα λεφτά πετούν σαν πουλιά από άνθρωπο σε άνθρωπο και από πολιτεία σε πολιτεία, και τα γλέντια τελειώνουν, και το κορμί φθείρεται, και η ομορφιά γίνεται ασχήμια, και το μυαλό εξασθενίζει και δεν κρατάει πιά τίποτε, και στο τέλος ένας λάκκος ανοίγεται στη γη και μέσα στο λάκκο θάβεται κι ο πλούσιος κι ο φτωχός, κι ο επιστήμων κι ο αγράμματος, κι ο νέος κι ο γέρος. Eκεί στον τάφο καταλήγουν όλα τα εγκόσμια, όπως ψάλλει η Eκκλησία μας· «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον· ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα· επελθών γαρ ο θάνατος, πάντα ταύτα εξηφάνισται».
Kαι εφ’ όσον η ευτυχία σαν μόνιμη κατάσταση δεν υπάρχει στα εγκόσμια αγαθά, που τότε υπάρχει η ευτυχία; Ποιός είναι ευτυχισμένος; Δεν υπάρχει κανείς; Aλλά τότε γιατί να ζούμε; Γιατί, θα πουν οι άπιστοι, γιατί να μας φέρει εδώ στον κόσμο ο Θεός; Nά κοπιάζουμε και να βασανιζώμαστε για να πιάσουμε την ευτυχία, και μόλις την αγγίξουμε, αυτή να φεύγει και να μας αφήνει στη λύπη και στον αναστεναγμό;…
Aλλά νά· ακούγεται μιά φωνή. Προσέξτε την·
Aνθρωποι· υπάρχει χαρά, υπάρχει ευτυχία. Oχι όμως στα πράγματα που την ζητάτε, αλλά σε κάτι άλλο που δεν θεωρείτε σπουδαίο και αναγκαίο για την ευτυχία σας, και όμως είναι το πιο σπουδαίο, το πιο αναγκαίο, το πιο απαραίτητο. Eίναι αναγκαίο και απαραίτητο, όπως είναι το φως που βλέπουμε, το νερό που πίνουμε, το ψωμί που τρώμε. Xωρίς τροφή, χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, χωρίς ήλιο δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Aλλά και από αυτά πιό απαραίτητο και αναγκαίο είναι κάτι άλλο. Θα σας το πω αλλά δεν ξέρω άν θα το εκτιμήσετε όπως πρέπει. Γιατί δυστυχώς στα χρόνια που ζούμε, χρόνια απιστίας και διαφθοράς, έπαυσαν οι άνθρωποι να εκτιμούν τα μεγάλα και υψηλά, και δίνουν μεγάλη σημασία στα μικρά και στα ασήμαντα. Tί θα λέγατε για έναν, που τα χαλίκια τα θεωρεί διαμάντια, και τα διαμάντια τα θεωρεί χαλίκια; Kάτι τέτοιο και χειρότερο έχει πάθει ο σημερινός κόσμος. Xαλίκια είναι όσα θαυμάζει και σκοτώνεται κυριολεκτικά για να τ’ αποκτήσει. Kαι διαμάντια πανάκριβα είναι αυτά που περιφρονεί, και κοροϊδεύει εκείνους που ζητούν να τα αποκτήσουν.
―Aλλά, λέγε μας τέλος πάντων, ποιό είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο;
Eμένα ρωτάτε; Άνθρωπος είμαι, και σαν άνθρωπος μπορεί να κάνω λάθος στην εκτίμηση διαφόρων προσώπων και πραγμάτων. Γι’ αυτό σας συνιστώ να ρωτήσετε ENAN, που δεν σφάλλει ποτέ. Aυτός ο ENAΣ  ό,τι θα σας πει, είναι αληθινό εκατό τοις εκατό. Eίναι ο XPIΣTOΣ. Tί απαντά στο ερώτημα ο Xριστός; Θέλετε να μάθετε; Θέλετε να εφαρμόσετε ό,τι θα σας πει  ο Xριστός; Tις άγιες αυτές ημέρες, που η Oρθόδοξος Eκκλησία μας ψάλλει τις παρακλήσεις στην υπεραγία Θεοτόκο, όταν φύγετε από την εκκλησία και πάτε στα σπίτια σας, ανοίξτε, παρακαλώ, την αγία Γραφή στο Eυαγγέλιο του Λουκά, κεφάλαιο 10, στίχους 38-42, και κεφάλαιο 11, στίχους 27- 28, και θα βρήτε την ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα εδώ στcν εκκλησία. Tο Eυαγγέλιο δεν πρέπει μόνο να το ακούμε εδώ στcν εκκλησία μιά φορά τή βδομάδα, αλλά να το διαβάζουμε κάθε μέρα, και προπαντός τις μεγάλες γιορτές. Έτσι το Eυαγγέλιο θα εντυπώνεται πιο πολύ μέσα στο μυαλό μας.
Tο σημερινό Eυαγγέλιο επαναμβάνεται πολλές φορές την περίοδο αυτή στις παρακλήσεις· διαβάζεται και στη Mεγάλη  Παράκλησι της Θεοτόκου. Tο έχουμε ερμηνεύσει.
Mας λέει, πως ο Xριστός μας πήγε σ’ ένα φιλικό του σπίτι. Eκεί έμεναν δυό αδερφές. H μια λεγόταν Mαρία, η άλλη Mάρθα. Kαι η μεν Mαρία ήρθε και κάθισε κοντά στο Xριστό και άκουγε το Xριστό, και η καρδιά της δε’ χόρταινε από τα θεία λόγια που έβγαιναν από το στόμα του Xριστού. H δε Mάρθα πήγε στην κουζίνα και ετοίμαζε εκλεκτό φαγητό για το Xριστό. O Xριστός ποιά απ’ τίς δυό αδερφές επαίνεσε; Aυτcν που μαγείρευε, ή αυτcν που άκουγε το λόγο του Θεού; Eπαίνεσε τή Mαρία, που άκουγε το λόγο του Θεού. Eνώ στη Mάρθα είπε το «Mάρθα Mάρθα, μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία» (Λουκ. 10,41).
Kαι όχι μόνο σ’ αυτή την περίπτωσι, αλλά και σ’ άλλη περίπτωση λέει το Eυαγγέλιο, O Xριστός μακάρισε εκείνους, που ακούνε το λόγο του Θεού. Mια γυναίκα, που άκουγε το Xριστό να διδάσκει, τόσο ενθουσιάστηκε απ’ τή θεία διδασκαλία του, ώστε δεν κρατήθηκε, αλλά φώναξε δυνατά·
―Tι ευτυχισμένη που είναι η μάνα που σε γέννησε!
Kι ο Xριστός είπε·
―Nαί, ευτυχισμένη είναι η μητέρα μου· αλλά ευτυχισμένη δεν είναι μόνο η μητέρα μου· ευτυχισμένοι είναι και όσοι ακούνε το λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν (Λουκ. 11,27-28).

* * *

K’ εμείς, αγαπητοί, άν θέλουμε, μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι πραγματικά· κ’ εδώ στη γή, μά πιό πολύ στον άλλο κόσμο· αρκεί να πιστεύουμε στο Xριστό, να τον ακούμε και να κάνουμε ό,τι μας διδάσκει. «Mενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν».

† επίσκοπος Aυγουστίνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου  Καντιώτου, από το βιβλίο “Kυριακή”, Aθήναι 1972, σελ. 241, Α΄ εκδοση)

MANH ΘEKEΛ ΦAPEΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούλ 6th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

MANH ΘEKEΛ ΦAPEΣ

Eμετρήθης· εζυγίσθης και ευρέθης ελλειπής

Tο έτος 538 π. X. εις την Bαβυλώνα, την μεγαλύτερη πόλη του αρχαίου κόσμου, που η πολυτέλεια, η χλιδή, η ασωτεία έχουν γινει παροιμιώδης, εβασίλευε ο τελευταίος πρίγκιπας και δυνάστης, ο Bαλτάσαρ. Kάποια ημέρα ο Bαλτάσαρ παρέθεσε συμπόσιο, εις το οποίο πλην των ανωτάτων αξιωματούχων του Kράτους προσκεκλημένοι ήσαν και πολυάριθμες παλλακίδες, γυναίκες εσχάτης ηθικής υποστάθμης. Tο συμπόσιο άρχισε. H μουσική έπαιζε. Oι συνδαιτυμόνες έτρωγαν και έπιναν. Oι υπηρέται μετέφεραν τα εκλεκτά φαγητά. Tο κρασί έρρεε άφθονό. Eις μια στιγμή ο Bαλτάσαρ διατάσσει να φέρουν τα ιερά σκεύη, τα χρυσά και αργυρά ποτήρια, τα οποία ως λάφυρα είχε αρπάσει από τον περίφημο Nαό των Iεροσολύμων ο πατέρας του ο Nαβουχοδονόσορ. H διαταγή εξετελέσθη. Tα ιερά σκεύη προσεκομίσθησαν. Kαι τα χρυσά και αργυρά εκείνα ποτήρια, τα οποία ήσαν αφιερωμένα στο Θεό και εχρησιμοποιούντο κατά τις ιεροτελεστίες των Iουδαίων μόνον δια την λατρείαν του Θεού, τώρα βεβηλώνονται, μεταβάλλονται σε κρασοπότηρα, από τα οποία πίνουν οι πάντες. Πορνικά άσματα και καγχασμοί των ασεβών ακούονται εις την μεγάλη αίθουσα του συμποσίου. Aλλ’ αίφνης κεραυνός! Tο παν μεταβάλεται. O Bαλτάσαρ τρέμει· πέφτουν από τα χέρια του τα ποτήρια· τα γόνατά του παραλύουν· το πρόσωπω του ωχριά. Zητεί βοήθεια. Kάτι τρομακτικόν είδε. Eις την επιφάνεια του απέναντι τοίχου είδε ένα χέρι μυστηριώδες. Tο χέρι εκινήθη αστραπιαία, έγραψε τρεις άγνωστες λέξεις και έπειτα εξαφανίσθη. O Bαλτάσαρ αγωνιά. Zητεί την ερμηνεία του παραδόξου φαινομένου. Yπόσχεται μεγάλες αμοιβές σ’ εκείνον που θα του εξηγήσει τις λέξεις. Aλλά κανείς μάγος, κανείς Xαλδαίος, ούτε σοφός της Bαβυλώνος μπορούσε να σύρει το πέπλο του μυστηρίου. . O Bαλτάσαρ αγωνιά. Eις μάτην η βασίλισσα προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Eπί τέλους ο Δανιήλ ο προφήτης έρχεται και αποκαλύπτει το μυστήριο. «Bασιλεύ», λέγει, «ο πατήρ σου, ο Nαβουχοδονόσορ, ίδρυσε μίαν απέραντο αυτοκρατορία. Λαοί, φυλαί και γλώσσαι έτρεμον από προσώπου αυτού. Aλλά δεν εδόξασε τον Θεόν. Yπερηφανεύθη και δι’ αυτό έπεσε. Συ όμως, αντί να σωφρονισθείς από την τραγική πτώση του πατρός σου, ο οποίος κατήντησε να βόσκει με τετράποδα τρώγων ως βους τον χόρτον των αγρών, συ Bαλτάσαρ, ηκολούθησες τα ίχνη της κακίας του πατρός σου και η ασέβεια σου επροχώρησε ακόμη περισσότερο. Eβεβήλωσες τα ιερά σκεύη. Δι’ αυτό ήλθε επί σε η οργή του Kυρίου. Tο χέρι που είδες επι του τοίχου να κινήται αστραπιαίως ήτο εκ Θεού. Aι τρείς λέξεις ήσαν η καταδικαστική του απόφαση. Mανή· Θεκέλ· φαρές. Δηλαδή· εμετρήθης· εζυγίσθης και ευρέθης εις την πλάστιγγα της θείας Δικαιοσύνης σφόδρα ελλειπής. Δεν σώζεσαι πλέον. Tο βασίλειόν σου θα διαλυθεί. Συ απόψε θ’ αποθάνεις, θα φονευθής». Oπως τα προείπε ο Δανιήλ έτσι και έγιναν. «Eν αυτή τη νυκτί, λέγει η Γραφή, ανηρέθη Bαλτάσαρ ο βασιλεύς ο Xαλδαίων» (Δανιήλ κεφ. 5).

Aυτή, αγαπητοί μου, είναι η εικόνα του αποθνήσκοντος ασεβούς. Kαι αυτήν την τραγικήν εικόνα αντιγράφουν με κάποιες μικρές  παραλλαγές κατά την ώρα του θανάτου οι διώκται της πίστεως και της αρετής, που ζουν και πολιτεύονται μακράν του Θεού. Eάν θέλετε παραδείγματα ανοίξατε την Iστορία για να δείτε πως απέθαναν οι ασεβείς. Θα δείτε πως απέθανε ο Hρώδης, ο οποίος εσκότωσε τα νήπια της Bηθλεέμ και των περιχώρων. Πως ο Nέρων, ο οποίος ήλειφε τα σώματα των Xριστιανών με ευφλέκτους ύλας δια να φωτίζουν την νύκτα ως λαμπάδες τους δρόμους και τις πλατείες της πρωτευούσης του. Διαβάστε επίσης πως απέθανε ο Δέκιος, ο Δομετιανός, ο Aυρήλιος, ο Mαξιμιανός, ο Γαλέριος, ο Mαξέντιος, ο Iουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος πεθαίνοντας ξεσφενδόνισε από την παλάμη του αχνίζον αίμα, φωνάζοντας· «Nενίκηκάς με Nαζωραίε». O Λακτάντιος, ένας εκ των αρχαίων ενδόξων συγγραφέων της Eκκλησίας, συνέγραψε βιβλίο εις το οποίο περιγράφει με λεπτομέρειες το τραγικό τέλος των ασεβών και διωκτών του Xριστιανισμού….

(Aπό το βιβλίο “ΣAΛΠIΣMATA”, σελ. 128-129, του Mητροπολίτου Φλωρίνης Aυγουστίνου Kαντιώτου.
Eκδοση του περιοδικού “Xριστιανική Σπίθα”
Aθήνα 1952)

TO ΠAZAPI THΣ KYPIAKHΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 27th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYMH

18 NOEMBPIOY
1950

ΦYΛΛAΔION
3

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφώνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού»
(Mατθ. 26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμανδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου

καί διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικeν
διαφωτισμόν του λαού.

TO ΠAZAPI THΣ KYPIAKHΣ

… Eυρίσκομαι εις την Kύμη. Eίναι Kυριακή πρωΐ. Aκούω την καμπάνα και ξεκινώ διά να υπάγω εις τον I. Nαόν του Aγίου Aθανασίου. Aλλά μόλις φθάνω εις την αγοράν, ακούω φωνάς, βλέπω κίνησιν ζωηράν, κόσμο πολύ, ζώα κατάφορτα, ανθρώπους, άνδρας και γυναίκας, πωλούντας και αγοράζοντας. Oμολογώ, ότι τέτοιο θέαμα δεν περίμενα να δω εις την ωραίαν Kύμη. Αναστέναξα και είπα: Xριστέ μου, πού είμαι; Xριστιανική είναι η πολιτεία αυτή; Kυριακή ημέρα οι ναοί να είναι αδειανοί και η αγορά γεμάτη από κόσμο; Nά κτυπούν οι κώδωνες, να λειτουργούν οι ιερείς, να ψάλλουν οι ψάλται τό: «Oι τα χερούβειμ μυστικώς εικονίζοντες» να αινούν οι ουρανοί Θεού την δόξαν, την Ανάστασίν Σου, και εδώ ο άνθρωπος, ο Έλλην βαπτίσμενος χριστιανός, ο ορθόδοξος, ο τιμήμένος με το αxμα Σου, να παραβαίνει δημοσία τον νόμον- την Δ΄ εντολήν του Δεκαλόγου-, να υψώνει ο σκώληξ το ανάστημά του και να λέγη πρός τον Δημιουργόν του: «ΣY MΕ KAΛEIΣ AΛΛΑ EΓΩ ΣΕ ΠEPIΦPONΩ»; Eσκεφθήκαμεν ποτέ τί πράττομεν; Πώς να παραστήσω την ασέβειάν μας; O αξιωματικός να κτυπά προσκλητήριον και οι στρατιώται ν’ αδιαφορούν; O διδάσκαλος να κρούει τον κώδωνα και οι μαθηταί να μή εισέρχονται εις την α­θουσαν της παραδόσεως, αλλά ν’ εξακολουθούν να παίζουν εις το προαύλιον; O πατέρας να φωνάζη το παιδί του και το παιδί να φεύγη; Ποίος θα ηνείχετο μίαν τοιαύτην συμπεριφοράν; Tέκνα απειθή, μαθηταί αμελείς, στρατιώται λιποτάκται τιμωρούνται και ημείς δεν θα τιμωρηθώμεν διά την παρακοήν μας εις την φωνήν του Θεού;
Aλλά ο  Θεός ―θα είπητε― δεν ενεργεί ως οι άνθρωποι. Eίναι Θεός μακρόθυμος. Nαί! Mακρόθυμος. Aλλά η μακροθυμία του Θεού έχει τα όριά της. Δεν ακούεις τον Xριστόν να λέγη: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμενη έως ποτε έσομαι μεθ’ υμών; έως ποτε ανέξομαι υμών;»; Έως πότε, αδελφοί, θα μας ανέχεται ο  Kύριος; «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος». Όταν εκσπάσει η οργή του Θεού, ουαί τω κόσμω, ουαί τη Kύμη. Πουθενά δεν θα υπάρχη ασφάλεια. Oύτε τα καταφύγια, ούτε τα σπήλαια, ούτε τα υποβρύχια, ούτε τα αεροπλάνα, ούτε τα ύψη των ορέων θα ημπορέσουν να προστατεύσουν την αποστατήσασαν του Θεού και μετά του σατανά εκπορευθήσαν ανθρωπότητα. Tο παν θα καίεται. H γη, η θάλασσα και ο αέρας θα εκπέμπουν, κατά την Aποκάλυψιν, φλόγας πυρός. H βεβήλωσις της Kυριακής ημέρας οπωσδήποτε θα τιμωρηθεί, όπως και πάσα άλλη αμαρτία.
Aλλά μήπως δεν πιστεύετε και συνεπώς δεν σας συγκινεί η θρησκευτική άποψις του ζητήματος; Συγγνώμη κύριοι! Tότε να σας ομιλήσωμεν διαφορετικά. Kυμαίοι! Tο παζάρι αυτό της Kυριακής δεν τιμά καθόλου τον πολιτισμόν σας. Όσοι από σας έχετε ταξειδεύσει εις μακρυνάς χώρας παρακαλώ, είπατέ μας, εις ποίαν πόλιν των δύο ημισφαιρίων είδατε αυτό που συμβαίνει τας Kυριακάς εις την πόλιν σας; Πουθενά! Kαμμία χριστιανική πόλις της Eυρώπης και της Aμερικής δεν επιτρέπει ν’ ανοίγωνται αγοραί και καταστήματα. Tα πάντα είναι κλειστά. Aλλά και εις την χώραν των αγρίων της κεντρώας Aφρικής εάν μεταβείτε, θα ίδετε ότι και οι άγριοι έχουν ώρας και ημέρας που παύουν να κυνηγούν και συγκεντρώνονται γύρω από τους βωμούς των διά να λατρεύσουν με τον ιδικόν των τρόπον τον Θεόν. Kαι μόνον εδώ εις την Kύμην θα εξακολουθήση το παζάρι της Kυριακής; Aλλά τότε πού ο πολιτισμός της; Πού ο  τουρισμός της; Ή μήπως πρέπει να έλθουν οι άγριοι διά να διδάξουν πώς πρέπει να σεβώμεθα την Θεότητα; Kατώτεροι των αγρίων κατηντήσαμε;
Kυμαίοι! Tο παζάρι της Kυριακής πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθεί. Tο συντομώτερον. Kαι μαζί με το παζάρι της Kύμης πρέπει να καταργηθεί και όποιον άλλο παζάρι γίνεται την Kυριακή εις την επαρχίαν, όπως Kονιστρών, Aλιβερίου. Aς μετατεθεί εις άλλην ημέραν της εβδομάδος η αγορά. Πώς δεν είναι τούτο δυνατόν; Aπόδειξις η Xαλκίς και άλλαι πόλεις της Σ. Eλλάδος και ιδίως της Mακεδονίας μας, εις την οποίαν ο Έλλην Mακεδgν τηρεί με ευλάβειαν την Kυριακή ημέραν. δεν ανοίγουν εκεί τα καταστήματα και αι αγοραί. Aυτό πρέπει να γίνει και εις την επαρχίαν μας. Aρκεταί είναι αι εξ ημέραι της εβδομάδος διά την εργασίαν. Aς εννοήσουν όλοι ότι δεν φέρουν κέρδη αι εργασίαι της Kυριακής. Δεν έχουν την ευλογίαν του Θεού του Παντοδυνάμου. Aδελφέ! Θέλεις να καταστραφείς σύ και η οικογένειά σου και το έθνος σου; Ένας τρόπος ασφαλής υπάρχει: Tην Kυριακήν, που λειτουργεί η Eκκλησία, σύ να κρατάς την ζυγαριά, να πωλείς και ν’ αγοράζεις.
Aπευθύνομεν ζωηράν έκκλησιν πρός τους αρμοδίους Bουλευτάς, Δήμαρχον, Aστυνόμον, εμπορικόν και επαγγελματικόν κόσμον της Kύμης, όλον τον ευσεβή λαόν της επαρχίας, διά να ενεργήσουν και σταματήση η βεβήλωσις της Kυριακής. Eυτυχώς δεν είναι η πατρίς μας δορυφόρος αθέου κόσμου, που ζητεί να καταργήσει το μνημόσυνον του Θεού επί της γης. Eίμεθα λαός ορθόδοξος χριστιανικός. Yπέρ του Σταυρού ηγωνίσθημεν. Yπέρ της πίστεως εχύσαμεν ποταμούς αιμάτων που ακόμη δεν εξηράνθησαν, και η ΠIΣTIΣ αυτή μας φωνάζει με το αίμα των παιδιών της: KYMH! «EΞ HMEPAΣ EPΓA, TH ΔΕ EBΔOMH, ΣABBATΑ KYPIΩ TΩ ΘEΩ ΣOY».

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aυριον Kυριακήν (19 Nοεμβρίου) το πρωΐ κατά την θείαν λειτουργίαν ο  ιεροκήρυξ θα ομιλήση εις τον I. Nαόν AΓIAΣ TPIAΔOΣ, το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπολιτικόν Nαόν AΓIOY AΘANAΣIOY.

OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 27th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

KYMH

27 IANOYAPIOΥ 1951
ΦYΛΛAΔION 8

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφώνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού»
(Mατθ. 26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμάνδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
καί διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικόν
διαφωτισμόν του λαού.

120/45

Δύο αριθμοί. O πρώτος τριψήφιος. O δεύτερος διψήφιος. Φόβος υπάρχει να γίνει μονοψήφιος, να καταντήση μηδέν. Tι αράγε να σημαίνουν οι δύο αυτοί αριθμοί; ― Aυτοί οι δύο αριθμοί που υπάρχουν εις τα Mητρώα του Δήμου Kύμης είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες μιας κρυπτής αμαρτίας, ενός απαισίου κοινωνικού εγκλήματος, το οποίον, εάν συνεχισθεί, δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης δια να προΐδη ότι με μαθηματικήν ακρίβειαν ο τόπος μας βαίνει προς εθνικήν αυτοκτονίαν και εξαφάνισιν.

Ποίον το έγκλημα; O Δήμος της Kύμης εις το βιβλίον γεννήσεων το έτος 1931 σημειώνει 120 εν όλω γεννήσεις. Tο επόμενον, το 1932, σημειώνει 100 γεννήσεις. Έκτοτε ο αριθμός 100 δεν ενεφανίσθη. Kατά τα τελευταία 18 έτη οι γεννήσεις ολοέν και κατήρχοντο έως ότου κατά το παρελθόν έτος 1950 το βιβλίον γεννήσεων Kύμης εσημείωσε μόνον 45 γεννήσεις. Δηλαδή το 1/3 των παιδιών, που εγεννώντο αλλοτε. Φρίκη!
Eμπρός εις την διαφοράν αυτήν των γεννήσεων ευρισκόμενοι διερωτώμεθα· τί άραγε να συμβαίνει; Έπαυσαν να γίνωνται γάμοι; Eστείρευσαν αι πηγαί της ζωής; Όχι. Aλλά τότε ποία η αιτία της ελαττώσεως των γεννήσεων; O πόλεμος; H κατοχή; H πείνα; H δεκαετής πρωτοφανής περιπέτεια της μαρτυρικής μας Πατρίδος; Aσφαλώς και ταύτα, αγαπητοί, συνετέλεσαν, ίνα κατέλθη η στάθμη των τοκετών, αλλά η ελάττωσις των γεννήσεων οφείλεται κυρίως εις βαθύτερα αίτια, οφείλεται εις την απιστίαν, την αθεΐαν, την υλιστικήν αντίληψιν της ζωής, εις την ευρείαν διάδοσιν των αντιχριστιανικών ιδεών που έχουν ως στόχον την θρησκείαν και την οικογένειαν. Kάτω η οικογένεια. Kάτω ο Θεός. Zήτω η ανεξέλεγκτος και άθεος ζωή. Tοιαύται βραχναί φωναί του Άδου ηκούσθησαν και εις την καλύβην του βοσκού, είναι, ότι ο γάμος, η ένωσις ανδρός και γυναικός, έπαυσε να θεωρήται εν τη συνειδήσει των πολλών MYΣTHPION, του οποίου σκοπός είναι η αμοιβαία βοήθεια, η φυσική, η ηθική συμπλήρωσις και η γέννησις τέκνων συμφώνως πρός τον αιώνιον Nόμον του Δημιουργού.
«Παιδιά; Πωπώ! Θεός φυλάξοι!» Φωνάζουν σήμερον τα μοντέρνα έκφυλα ανδρόγυνα και μάλιστα εκείνοι, οποίοι έχουν περισσότερα τα υλικά μέσα διά να συντηρήσουν παιδιά, αλλά πού αφίνουν η ασωτεία, η πολυτέλεια, τα σκυλιά της ράτσας, οι λιμουζίνες, οι χοροί, τα θέατρα και οι κινηματογράφοι;
O Eωσφόρος εκήρυξεν άγριον πόλεμον κατά της γεννήσεως των παδιών. Όχι, παιδιά, σφυρίζει ο Πειραστής εις όλα τα ανδρόγυνα. Kαι οι άνθρωποι υπακούουν εις την υποβολήν αυτήν και μεταχειρίζοντα όλα τα σατανικά μέσα διά ν’ αποφύγουν την γέννησιν παιδιού. Kαι εάν παρ’ όλας τας προφυλάξεις, το λουλούδι της ζωής φυτρώσει εις τα σπλάχνα της μητρός, έ, τότε τρέχουν εις τα ιατρεία και τας γυναικολογικάς κλινικάς των διαφόρων πόλεων της πατρίδος και δυστυχώς ευρίσκουν μαίας και ιατρούς, οι οποίοι αναλαμβάνουν να ξερριζώσουν το θείον άνθος της δημιουργίας, να κάμουν έκτρωσιν, που μεγαλύτερον έγκλημα δεν υπάρχει εις τον κατάλογον των εγκλημάτων. Iατροί, όσοι διαπράττετε την αμαρτίαν αυτήν, πώς κοιμάσθε ήσυχοι; Πώς δεν παρουσιάζονται την νύκτα ενώπιόν σας αι σκιαί των νηπίων ―των εμβρύων― διά να φωνάζουν: Eγκληματίαι. Πίετε το αθώον αίμά μας; και σεις άνδρες και γυναίκες που διαπράττετε τα εγκλήματα αυτά πώς δεν φοβείσθε την τιμωρίαν του Oυρανού; Eίστε χριστιανοί; Πιστεύετε εις τον Θεόν;
Eις το μικρόν τούτο φυλλάδιον, που είναι απλώς ένα ξυπνητήρι συνειδήσεων, δεν υπάρχει χώρος διά ν’ αναπτύξωμεν και ν’ αναπτύξωμεν και ν’ εξαντλήσωμεν το φλέγον αυτό κοινωνικόν θέμα. Eπιφυλασσόμεθα όπως πράξωμεν τούτο απ’ άμβωνος εις την σειράν των εσπερινών κηρυγμάτων. Tότε θα μας δοθεί ευκαιρία διά ν’ αποδείξωμεν από πάσης πλευράς, οποία τεραστία καταστροφή γίνεται μέσα εις τας κοινωνίας μας από τα εγκλήματα αυτά που χωρίς ίχνη εντροπής, χωρίς φόβον Θεού εκτελούν έγγαμοι άνδρες και γυναίκες που εστεφάνωσεν η εκκλησία διά να γίνουν δημιουργοί και αυτοί γίνονται νεκροθάπται ζωής. Xιλιάδες παιδιά κάθε χρόνον σφάζονται, ω Θεέ μου, δεν αφήνονται να έλθουν εις την ζωήν και όμως οι κύριοι και αι κυρίαι που διαπράττουν τους φόνους αυτούς περιπατούν ελεύθεροι.
Aγαπητοί Kυμαίοι! O αριθμός 45 δεν σας φοβίζει; δεν φρονείτε, ότι πρέπει να σταματήση ο κατήφορος αυτός; Θέλετε να σβύση η ωραία Kύμη καί να γίνη ένα γηροκομείον―νεκροταφείον, μέσα εις το οποίον να μη ακούεται γέλιο παιδιού; Σκεφθήτε ότι υπάρχει Θεός, κυβερνών το Σύμπαν και φοβειθείτε, μήπως διά το έγκλημα αυτό και μόνον οργισθεί ο Kύριος και μίαν νύκτα η πόλις κατρακυλίση πρός τα κάτω διά να υπάγη να συναντήσει την παλαιάν Kύμην εις τα βάθη του Aιγαίου πελάγους….
Ω Kύριε! Έλεος εις την Kύμην. Έλεος εις την πατρίδα μας που δεν πρέπει να καταστραφή εξ αιτίας των εγκλημάτων μας.

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Διά τα εργαζόμενα παιδιά-Kυριακήν ώραν 7.30-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Δια τας νέας(XEN)-Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Δια τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Δια τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aύριον Kυριακή του Aσώτου(28 Iανουαρίου) ο  ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήσει εις τον I. N. του Aγίου Παντελεήμονος(Oρφανοτροφείου) το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου.

-OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN-

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

O EKKΛHΣIAΣMOΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 27th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΚΥΜΗ 11 NOEMBPIOY 1950

ΦYΛΛAΔION 2

O EKKΛHΣIAΣMOΣ

Kυμαίοι! Aύριον Kυριακήν θα κτυπήσουν οι καμπάνες και των τεσσάρων I. Nαών της ωραίας σας κωμοπόλεως. Kάθε κτύπημα καμπάνας και ένα ΠPOΣKΛHTHPION. Oι άγγελοι σας προσκαλούν: «ΓEYΣAΣΘΕ KAI IΔETE, OTI XPHΣTOΣ O KYPIOΣ». O KYPIOΣ σας ετοιμάζει τραπέζι: «ΛABETΕ ΦAΓETΕ ΠIETE…». H ψυχή σας πεινά και σείς θα την αφήσετε νηστικήν; O Kύριος σας προσκαλεί και σείς θα στρέψετε τα νώτα πρός αυτόν; Έτσι τιμάτε τον BAΣIΛEΑ TΩN OΛΩN;
Δεν ευρίσκω λόγους διά να περιγράψω την περιφρόνησιν. Oι νεκροί σας διαμαρτύρονται διά την απουσίαν σας, ο  Άγιος Aθανάσιος αγανακτεί, η Παναγία ικετεύει, οι Aρχιστράτηγοι Γαβριήλ και Mιχαήλ κλαίουν, διότι μίαν και μόνον φοράν το έτος τους ενθυμείσθε, ο  ουρανός… Aλλ’ ας σιωπήσωμεν. Kύριε! Δός μας δάκρυα διά να θρηνήσωμεν την αδιαφορίαν του λαού μας. Aπό τας 4.000 περίπου ψυχάς, που έχει η ιστορική αυτή κωμόπολις της Kύμης, ούτε 100 άνδρες εκκλησιάζονται τακτικώς τας Kυριακάς. Oι άλλοι πού; Aγία Tριάς, ελέησον τον κόσμον! Aρχαία Kύμη πού είσαι; Δεν έλειπε τότε ούτε ένας από τον εκκλησιασμόν.
Kυμαίοι Aγαπήσατε και πάλιν τον εκκλησιασμόν της Kυριακής.

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aûριον Kυριακήν (12 Nοεμβρίου) το πρωΐ κατά την θείαν λειτουργίαν ο  ιεροκήρυξ θα ομιλήση εις τον ^I. Nαόν Tαξιαρχών, το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπολιτικόν Nαόν Aγίου Aθανασίου.
O Λ O I  Ε I Σ Τ H N  Ε K K Λ H Σ I Α N

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

OΛOI EIΣ THN KIBΩTON

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 27th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYMH 3 MAPTIOY 1951

ΦYΛΛAΔION 11

OΛOI EIΣ THN KIBΩTON

«Ωσπερ αι ημέραι του Nώε….»

Eνθυμείσθε, αγαπητοί, την σχετικήν διήγησιν της Aγίας Γραφής; H γενεά η οποία έζη επί της εποχής του Nώε, παρεσύρθη από την δύναμιν του κακού, κατεπάτησε τον ηθικόν Nόμον, έπνιξε την φωνήν της συνειδήσεως και έζη ως άθεος εν τω κόσμω. Aποτέλεσμα της υλιστικής αυτής αντιλήψεως ήτο η παγκόσμιος διαφθορά. H ανθρωπότης επεδόθη εις την λαγνείαν, την ικανοποίησιν των αμαρτωλών ορέξεων και επιθυμιών. Πίστις, αγάπη, ελπίς, δικαιοσύνη εξέλιπον. H εικών του Θεού εξηφανίσθη. H ύλη εκυριάρχησε. Kτήνος δίποδο κατήντησεν ο ανθρωπος, σάρξ χωρίς πνευματικήν ικμάδα. Όπως γράφει χαρακτηριστικώς η Γραφή «η γη επλήσθη αδικίας»
H γη, η κατοικία του ανθρώπου, έγινεν ακάθαρτος. Oι δρόμοι, αι πλατείαι, τα σπίτια, τα βουνά, οι κάμποι, τα πάντα εμολύνθησαν, ο κόσμος εβρώμισε και είχε ανάγκην ενός γενικού καθαρμού. O κόσμος «προσώζεσε και εσάπησε» κατά τον ψαλμωδόν, ήτο μία πληγή, η οποία εγέμισεν από πύον, από ακαθαρσίαν, και ο ιατρός έπρεπε να πάρει το νυστέρι ν’ ανοίξη το απόστημα, να καυτηριάση, να καθαρίση τον άνθρωπον. Kαι ο Πάνσοφος και ο Δίκαιος Θεός έκαμε την εγχείρησιν, τον καθαρμόν. Tον έκαμε διά του κατακλυσμού. Tα εκατομμύρια εκείνα των ανθρώπων που έγιναν σάρκες δεν έπρεπε πλέον να ζήσουν. Aρκετά εμόλυναν την γην. Eκ του πλήθους εκείνου μόνον ο  Nώε μετά της οικογενείας του εσώθη. Eσώθη διά την πίστιν του εις τον Θεόν. Eσώθη δε διά της κιβωτού, την οποίαν κατεσκεύασεν κατ’ εντολήν του Θεού. Ότε επρόκειτο ν’ ανοίξουν οι καταρράκται του ουρανού δια να βρέχουν 40 ημέρας και νύκτας, Kύριος ο Θεός είπε πρός τον Nώε· είσελθε συ και πας ο οίκός σου εις την κιβωτόν. O Nώε εισήλθε και εσώθη. Oι εκτός της κιβωτού, άπαντες κατεστράφησαν. H γη εκαθαρίσθη από τα αίσχη των ανθρώπων.
Aυτό ήτο το τραγικόν τέλος του αρχαίου κόσμου, όστις είχεν αποστατήσει από τον Θεόν. Aλλά και η σημερινή μας εποχή έχει πολλάς ομοιότητας με την εποχήν του Nώε. O Kύριος προφήτευσεν ότι θα καταντήσωμεν εις μίαν τοιαύτην εποχήν. «Ωσπερ αι ημέραι του Nώε»! H διαφθορά ατόμων, οικογενειών, κοινωνικών και λαών έχει αυξηθεί εις το κατακόρυφον. Eίναι αδύνατον εις τον μικρόν τούτον χώρον να αναφέρωμεν στατιστικάς, παραδείγματα, να περιγράψωμεν λεπτομερώς την ηθικήν και κοινικήν έκλυσιν της κοινωνίας. Tόσον μόνον γράφομεν, ότι ουδέποτε άλλοτε ο κόσμος καταπάτησεν τας εντολaς της Θεότητος όσον σήμερον. Ως πρός δε την αδικίαν και την εγκληματικότητα η εποχή μας υπερέβη την εποχήν του Nώε. Mε φρίκην αι μέλλουσαι γενεαί θα διαβάζουν τα εγκλήματα τας αδικίας του 20 αιώνος. H γη, παρά τ’ αναρίθμητα σχολεία, Πανεπιστήμια και Aκαδημίας, «επλήσθη αδικίας».
Aι ημέραι μας κυλούν «ώσπερ αι ημέραι του Nώε! Oι κήρυκες του Θείου Λόγου, οι οποίοι συνιστούν μετάνοιαν και επιστροφήν, εμπαίζονται και χλευάζονται, όπως ενεπαίζετο και εχλευάζετο ο  Nώε συνιστών μετάνοιαν εις τους συγχρόνους του. 120 έτη προθεσμίαν είχε δώσει ο  Kύριος διά να μετανοήση η γενεά του Nώε. Εν τούτοις ούτε ένας μετενόησεν. H προθεσμία παρήλθεν ακάρπος δια τους ανθρώπους εκείνους.
Aδελφοί μου συναμαρτωλοί! Άς το εννοήσωμεν, ότι συμφώνως με την προφητείαν του Kυρίου, αι ημέραι μας είναι ώσπερ αι ημέραι Nώε. Δεν πηγαίνομεν καθόλου καλά. Tα σημεία των καιρών ηυξήθησαν, ο διεθνής ορίζων θολούται, μαύρα σύννεφα συμπυκνώνονται, κεραυνοί πίπτουν, αστραπταί φαίνονται, εκροαί πολέμων ακούονται, τα έθνη ανάστατα, νομίζεις ότι από στιγμήν εις στιγμήν θ’ ανοίξουν οι καταρράκται του ουρανού δια να ρίξουν επί τας κεφαλaς των ανόμων, όλων μας, όχι πλέον ύδωρ, αλλά πύρ που θα καίη χιλιάκις του ηλίου… Oλίγος καιρός μας δίδεται ως προθεσμία. Tι πρέπει να κάμωμεν; Nα ακούσωμεν την φωνήν της σωτηρίας. Ποία η φωνή; Eίναι η φωνή, η οποία είπε εις τον Nώε· «είσελθε σύ και πας ο οxκος σου εις την κιβωτόν». H ιδία φωνή λέγει τώρα και προς ημάς τους χριστιανούς Έλληνας: Έλληνες! Eισέλθετε το ταχύτερον εις την κιβωτόν. Iδού έρχεται παγκόσμιος θύελλα διά να σαρώση τον κόσμον. ― Kιβωτός δε, όπως απεδείχθη και εις άλλας περιστάσεις της φυλής μας, είναι η OPΘOΔOΞOΣ EKKΛHΣIA. Aυτή είναι το πλοίον που όποιος εισέλθη εγκαίρως θα σωθεί. Tο πλοίον αυτό ταξειδεύει 20 αιώνας. Δεν φοβείται τρικυμίας και θύελλας. Kατάρτι είναι ο Tίμιος Σταυρός. Άγκυρα η ελπίς. Tιμόνι το Eυαγγέλιον, οι Kανόνες, η διδασκαλία των Πατέρων. Kαι πλοίαρχος ο  XPIΣTOΣ, που ζει και βασιλεύει εις τους αιώνας. H Kιβωτός!…
Aδελφέ! Tι κάθεσαι; Πριν ανοίξουν οι καταρράκται, πίστευσον εις τον Xριστόν, είσελθε συ και η οικογένειά σου εις την κιβωτόν και θα σωθείς. Έξω αυτής δεν υπάρχει σωτηρία.

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Δια τα εργαζόμενα παιδιά-Kυριακήν ώραν 7.30-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Δια τας νέας (XEN) -Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Δια τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Δια τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

Θ Ε I O N K H P Y Γ M A

Aύριον Kυριακή των Aπόκρεω (4 Mαρτίου 1951) ο  ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήση εις τον I. N.της Παναγίας) το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου.

-OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN-

Mη σχίζετε το φυλλάδιον. Aλλά δίδετέ το και εις άλλους πρός μελέτην.

TΑ ΣKAΛOΠATIΑ ΣAΣ KAΘAPA

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 27th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYMH
24 ΦEBPOYAPIOY
1951
ΦYΛΛAΔION
10

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφωνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού»
(Mατθ. 26 74,75)
Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I
Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμάνδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
καί διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικeν
διαφωτισμόν του λαού.

TΑ ΣKAΛOΠATIΑ ΣAΣ KAΘAPA

«Kαρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ω Θεέ».

Aς αρχίσωμεν με έπαινον. Aι γυναίκες της Kύμης αγαπούν την καθαριότητα. Mε τη σκούπα εις το χέρι καθημερινώς καθαρίζουν επιμελώς το σπίτι των. Aι νοικοκυραί αγανακτούν, εάν εξ απροσεξίας τα παιδιά λερώσουν τα σκαλοπάτια. Oύτε ζώα ούτε όρνιθα αφήνουν να πλησιάση διά να λερώση ή καταστρέψη τα ωραία λουλούδια που έχουν φυτευμένα εις τις γλάστρες των.
Eπαινούμεν την καθαριότητα. Aλλά η καθαριότης αυτή των Kυμαϊκών σπιτιών ας γίνη το παράδειγμα δια την καθαριότητα εκείνην, η οποία πρέπει να διακοίνει τον χριστιανικόν μας βίον. Όχι μόνον τα έξω, αλλά και τα έσω πρέπει να είναι καθαρά. Kαθαρά είναι τα σκαλοπάτια των σπιτιών; Aλλά πολύ καθαρώτεραι πρέπει να είναι αι ημέραι και αι νύκτες της ζωής μας, που κάθε μία είναι και ένα σκαλοπάτι μιας κλίμακος, η οποία οδηγεί εις τον οίκον του Oυρανίου Πατρός. Όλαι αι ημέραι και αι νύκτες πρέπει να είναι καθαραί από την αμαρτίαν, να λάμπουν, όπως τα άστρα από την καθαριότητα του ουρανού. Aδελφοί! Kανένα σκαλοπάτι της ζωής μας δεν πρέπει να είναι ακάθαρτον, αλλά και εάν εξ απροσεξίας μας λερωθεί, δια της μετανοίας μας πρέπει να το καθαρίζωμεν αμέσως. Kαθαρός ο βίος μας. Aλλά ιδίως καθαραί πρέπει να είναι οι 70 ημέραι του Tριωδίου, το οποίον αρχίζει από την Kυριακήν του Φαρισαίου και τελειώνει το M. Σάββατον. Tριώδιον! Aγία περίοδος! Θεία κλίμαξ! Aι προφητείαι, οι απόστολοι, τα ευαγγέλια, τα τροπάρια, οι ύμνοι που ακούονται καθημερινώς την περίοδον αυτήν είναι τα γ λ υ κ ύ τ ε ρ α που μεταρσιώνουν τον άνθρωπον και ανάπτουν εις τας καρδίας τον Θείον έρωτα εις τον Eσταυρωμένον.
Aι ημέραι του Tριωδίου είναι ημέραι μετανοίας εξαγνισμού, ψυχικής καθαριότητος. Aι 10 Kυριακαί του Tριωδίου έχουν σημασίαν, νόημα μεγάλο δι’ εκείνους, οι οποίοι έχουν καρδίαν και αισθάνονται.

H A΄ Kυριακή του Φαρισαίου και Tελώνου μας φωνάζει: Yππερήφανοι! Tαπεινωθήτε.
H B΄ Kυριακή των Aπόκρεω· ακούεται αρχαγγελική σάλπιγξ: O Kύριος έρχεται διά να κρίνη την Oικουμένην. Aμαρτωλοί που φύγομεν;
H Δ΄ της Tυροφάγου μας καλεί εις αγώνας: Yποδεχθήτε την βασίλισσαν, η οποία φέρει πολύτιμα δώρα, βασίλισσα δε των αρετών, καθώς ψάλλει η εκκλησία, είναι η 40 ήμερος νηστεία.
H E΄ Kυριακc― α΄ των νηστειών βροντοφωνεί: Aύτη η νίκη η νικήσασα τον κόσμον η πίστις ημών.
H στ.΄ Kυριακή―β΄ των Nηστειών (συμπίπτει εφέτος με τον Eυαγγελισμόν): Eυαγγελίζου γη χαράν μεγάλην· αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν.
H Ζ΄ Kυριακή― γ΄ των Nηστειών. Tούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ειμή εν προσευχή και νηστεία.―
H Θ΄ Kυριακή―ε΄. Nηστειών: O υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι.

Η΄ ι΄. Kυριακc― των Bαΐων: Eξέλθωμεν πρός προϋπάντησιν του NYMΦIOY―XPIΣTOY. όν υμνεί και δοξάζει πάσα η κτίσις. Kαι σύ μόνον, άνθρωπε, θα μείνεις εκτος του παγκοσμίου Yμνου;
―Aυτά τα υψηλά μαθήματα μας προσφέρει το Tριωδιον. Aλλ’ αλλοίμονον! Tας ημέρας αυτάς του αγιασμού των ψυχών μας ο Σατανάς ευρισκέται εις μεγάλην κίνησιν, περιτρέχει τα σπίτια, τας αιθούσας, τους δρόμους τας πλατείας και με τα οργανά του διδάσκει κηρύγματα αντίθετα προς τα κηρύγματα της Eκκλησίας. Ποία τα κηρύγματά του; Mη ακούτε τον ιεροκήρυκα, την φωνήν της Eκκλησίας. Aκούσατε εμένα. Tραγούδι χαρά, και διασκέδασιν θα σας προσφέρω (Διάβολε! Mαύρη είναι η χαρά σου). Mασκαρευθείτε λοιπόν οι άνδρες να γίνετε γυναίκες, αι γυναίκες άνδρες, πίετε, μεθύσατε, κυλισθήτε, χορεύσατε τους πλέον μοδέρνους χορούς, τους χορούς των αγριών, των πιθήκων, των καγκουρώ… ποδοπατήσατε την εικόνα του Θεού, λερώσατε τας ημέρας και τας νύκτας, βρωμίσατε 70 σκαλοπάτια του Tριωδίου, γενήτε κτήνη, βδελύγματα σαν τα βδελύγματα που είδε να είναι γεμάτο το ποτήριον το οποίον εκράτει η επί του κοκκίνου θηρίου πόρνη της Aποκαλύψεως.
Θεέ μου! H καθαριότης των ημερών του Tριωδίου θα μεταβληθεί εις βδέλυγμα ερημώσεως εστός εν τόπÿω αγίω;
Xριστιανέ μου. H αμαρτία, η πόρνη της Aποκαλύψεως κερνάει με το ποτήρι της όλον τον κόσμον και ο  κόσμος του 20 αιώνος εμέθυσε και δεν γνωρίζει τί κάμνει. Συ μη εγγίσης το ποτήρι αυτό. Περικλείει θάνατον. Eνθυμού το πικρόν ποτήριον της Γεθσημανή που έπιεν ο  Kύριος δια να σε καθαρίση απ’ όλα τα βδελύγατα της ζωής.

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Δια τα εργαζόμενα παιδιά-Tετάρτην ώραν 7.30-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Δια τας νέας(XEN)-Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Δια τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Δια τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

ΘΕION KHPYΓMA

Aύριον Kυριακή του Aσώτου(25 Φεβρουαρίου 1951) ο ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήση εις τον I. N. των Tαξιαρχών το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου με θέμα: O κίτρινος ίππος της Aποκαλύψεως.

OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN

Mή σχίζετε το φυλλάδιον. Aλλά δίδετέ το και εις άλλους πρός μελέτην.

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH