ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΜΙΑ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΣ ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ

«Δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δεν υπάρχει σήμερα Βασίλειος, δεν υπάρχει Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Δυστυχώς οι ολίγοι καλοί επίσκοποι που υπάρχουν είναι δειλοί, δεν έχουν σθένος ν’ αγωνισθούν. Τρέμουν τους κακούς, φοβούνται να μη καθαιρεθούν· και είναι εις θέσιν να τους καθαιρέσουν. Και ξεχνούν οι καλοί επίσκοποι, ότι μία καθαίρεσις είναι τίτλος τιμής, δι’ εκείνον ο οποίος καθαιρείται, λόγω προσηλώσεως στην πίστι. Καθηρημένος απέθανε ο Χρυσόστομος, αλλά η δόξα του είναι αιωνία μέσα στην Εκκλησία. Χίλιες φορές να καθαιρεθώ, από τοιούτους επισκόπους, και να πάω στην έρημο να κλαίω τ’ αμαρτήματά μου, παρά να ζώ μέσα εδώ στην πόλη και να φιλώ την κακοήθεια και την διαφθορά»(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης).

ΜΙΑ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΣ

Αρχιμανδρίτου Ευθυμίου Τρικαμηνά

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ  ΤΡΙΚΑΜΙΝΑ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΙΕΡΑΡΧΗ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ

(ΚΑΘΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΓΝΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΥΛΟΙ ΒΡΑΒΕΥΟΝΤΑΙ!!!)

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ

ΑΜΠΕΛΑΚΙΑ ΛΑΡΙΣΗΣ

Αμπελάκια 10/10/2008

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «OΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»
ΚΑΝΙΓΓΟΣ 10 -ΑΘΗΝΑΙ

Κυριε Διευθυντά,

Αυτές τις ημέρες παρέλαβα την απόφασι του Δευτεροβαθμίου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου, μαζί με τα πρακτικά της δίκης,  σύμφωνα με την οποία μου εκοινοποιήθη η καθαίρεσίς μου και η επαναφορά μου, όπως γράφει η απόφασις, στην τάξι των μοναχών.
Δεν θα σας απασχολήσω πολύ κάνοντας μία κριτική της εν λόγω αποφάσεως και των πρακτικών της δίκης, τα οποία είναι γεμάτα από πλαστογραφίες και ψεύδη. Το μεγαλύτερο ψεύδος το οποίο κατ’ επανάληψι αναφέρεται στα πρακτικά της δίκης, προκειμένου να απορριφθή η κάθε ένστασίς μας είναι αυτό που στερεότυπα διατυπώνουν οι Άγιοι Συνοδικοί δικαστές: «Το δευτεροβάθμιο συνοδικό δικαστήριο……σκεφθέν κατά τους θείους και ιερούς κανόνες και τους νόμους του κράτους..»  Ότι βεβαίως οι Άγιοι δικαστές εσκέπτοντο και απεφάσιζον τελείως αντίθετα από τους θείους και ιερούς κανόνες και τους νόμους του κράτους, μόλις είναι ανάγκη να το αναφέρωμε.  Οι δε πλαστογραφίες των πρακτικών έφθασαν σε τέτοιο σημείο, ώστε να καταγραφούν σ’ αυτά ολόκληρες συνεδρίες και αποφάσεις, τις οποίες ούτε καν αντελήφθημεν, ούτε ελάβαμε γνώσιν  ότι έγιναν, προκειμένου να κριθούν ως αβάσιμες και απορριπτέες ορισμένες ενστάσεις μας.
Αυτά όλα όμως θα κριθούν πλέον από ανώτερα δικαστικά όργανα, τα οποία οπωσδήποτε θα έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στον θεσμό της δικαιοσύνης και της εντιμότητος.  Στην παρούσα επιστολή θα αναφερθώ σε κάποια άλλα θέματα, τα οποία είναι συναφή με την απόφασι του Συνοδικού δικαστηρίου και έχουν σχέσι με την στάσι των Ορθοδόξων και δη των κληρικών απέναντι στο  αιρετικό και νεκρό σώμα των Επισκόπων και γενικώτερα στην αίρεσι του Οικουμενισμού.
Η απόφασις αυτή του Δευτεροβαθμίου Συνοδικού δικαστηρίου είναι ένα απτό δείγμα και μία εναργής απόδειξις ότι οι Επίσκοποι δεν είναι διατεθειμένοι  να ανεχθούν οιαδήποτε αντίστασι στην αίρεσι και κάθε τι το οποίο θα αφυπνίση τους πιστούς και θα χαράξη γραμμή αντίθετη σ’ αυτή της Ν. Εποχής.
Εκείνο το οποίο αντελήφθην από την όλη διαδικασία ότι ενοχλεί περισσότερο τους αιρετικούς Επισκόπους είναι η διακοπή της μνημονεύσεως και η αποτείχισις από αυτούς, καθώς επίσης και η αμφισβήτησις της Παπικής αυθεντίας των.  Αυτά είναι έτοιμοι να τα πατάξουν με κάθε σκληρότητα, προκειμένου να διασφαλισθή η σάπια ενότης η οποία περιστρέφεται γύρω από τους εαυτούς των. Το οικοδόμημα δε το οποίο κατεσκεύασαν και ονομάζουν «Εκκλησία», δεν έχει ως βάσι και θεμέλιο την Αποστολική διδασκαλία και Παράδοσι, αλλά την Παπική και Προτεσταντική διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία απαιτείται τυφλή υπακοή στον Επίσκοπο και επιπλέον αυτός δύναται να πιστεύη και να διδάσκη αυθαίρετα, να χαράσση δε πορεία αντίθετον της διαχρονικής πορείας της Εκκλησίας και ακόμη να μην καθίσταται  υπόλογος στον λαό του Θεού, αλλά μόνο στους ομοϊδεάτες και ομοφρόνους με αυτόν Επισκόπους.  Είναι δε τόσο καλά στημένο και οργανωμένο αυτό το αιρετικό οικοδόμημα, ώστε μεμονωμένως να μην  δύναται να προσβληθή, διότι συνεπικουρείται και συμπορεύεται με την πολιτική εξουσία και τις σκοτεινές δυνάμεις.
Το πρόβλημα όμως είναι σωτηριολογικό και πρέπει να διευκρινισθή από τους ευσεβείς θεολόγους και κληρικούς, αν δύναται κάποιος να σωθή συμπορευόμενος και συναγελαζόμενος με αυτούς τους Επισκόπους και ευρισκόμενος κάτω από την Επισκοπική δικαιοδοσία των, και μάλιστα μνημονεύοντας το όνομά των στις ακολουθίες και τα μυστήρια.  Είναι άκρως λυπηρό ότι αυτό το σημείο ουδόλως θίγεται από τους ενασχολουμένους με τα προβλήματα της Εκκλησίας και δη την αίρεσι του Οικουμενισμού, εις τρόπον ώστε να δίδεται η εντύπωσις στους πιστούς ότι είναι δυνατή η σωτηρία των μόνο με τον προσωπικό των αγώνα εναντίον των παθών και της αμαρτίας και όχι με την σύγχρονο  αποστασιοποίησι από τους αιρετικούς Επισκόπους.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν η πλάνη επεκτείνεται και στους έχοντες φόβο Θεού και υγιές φρόνημα, εφ’όσον αποσιωπείται μέρος της αληθείας, το οποίο έχει σχέσι με την στάσι και την αντιμετώπισι της αιρέσεως.  Γίνονται δηλαδή από τους ευσεβείς θεολόγους και κληρικούς άριστες αναφορές και περιγραφές της αιρέσεως, των φρονημάτων των Επισκόπων, των προδοτικών ενεργειών των και της αποστασίας των, αλλά όταν φθάνωμε στο «δια ταύτα » εκεί σιωπούμε και θολώνουμε τα νερά, επειδή ίσως δεν έχουμε την δύναμι η την διάθεσι να αντιμετωπίσωμε με ανδρεία και Πατερικό φρόνημα την παρούσα κατάστασι.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο γινόμεθα συνεργοί στην εξάπλωσι και επικράτησι της αιρέσεως, έστω και αν θεωρητικά την πολεμούμε.
Είναι πρωτοφανές σε έναν αγώνα και μάλιστα της πίστεως αντί να πράττωμε ο,τι αποδυναμώνει τον εχθρό, ο,τι αυτός φοβάται,  ο,τι αποτελεί καίριο πλήγμα στην όλη οργάνωσί του και προσέτι ο,τι ασφαλίζει τους ανθισταμένους κατά της πλάνης, να διδάσκωμε απεναντίας και να ενεργούμε τόσα, όσα αυτός ανέχεται, όσα μας επιτρέπει και όσα δεν θίγουν τα βασικά  σημεία της εξουσίας του.  Και σ’ αυτό το σημείο ο αγώνας μας, πέραν της ασυνεννοησίας και διχογνωμίας μας πάσχει και ως προς την τακτική του και ως προς τον αντικειμενικό του σκοπό.  Αν με αυτό τον τρόπο επολέμουν και οι Άγιοι Πατέρες τις αιρέσεις, προφανώς καμμία από αυτές δεν θα είχε καταπολεμηθή.  Αποτέλεσμα όλης αυτής της τακτικής μας είναι ότι η αίρεσις του Οικουμενισμού επί ογδόντα και πλέον έτη όχι μόνο δεν καταπολεμήθηκε και δεν καταδικάσθηκε, αλλά αντιθέτως αυξάνει, ενεργοποιείται και επεκτείνεται και μάλιστα παρουσιάζεται σαν μία ανώτερη Ορθοδοξία, τελειοτέρας θα ελέγαμε μορφής, εφ  ὅσον έχει ως βιτρίνα την αγάπη, την οποία εστερούντο οι πολέμιοι Πατέρες των αιρέσεων.
Έπειτα από αυτές τις σκέψεις σχετικά με τους σημερινούς Επισκόπους, την αίρεσι του Οικουμενισμού και την στάσι των Ορθοδόξων θα αναφερθώ στη θέσι μου έναντι της αποφάσεως του Δευτεροβαθμίου Εκκλησιαστικού δικαστηρίου.  Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι όποιος σήμερα καθαιρείται από τα Συνοδικά δικαστήρια και εφ’ όσον δεν θέλει να ακολουθήση την κοσμική οδό,  καταφεύγει στο παλαιό ημερολόγιο και εκεί προάγεται σε όλα τα αξιώματα.  Αυτό βεβαίως δεν δημιουργεί πρόβλημα στους Επισκόπους, απεναντίας μάλιστα το επιθυμούν, διότι ο εσωτερικός πόλεμος των παρατάξεων στο παλαιό ημερολόγιο είναι αφ’ ενός μεν ο μεγαλύτερος εχθρός του, αφ’ ετέρου δε η αποδυνάμωσις του αγώνος των και η δημιουργία επιχειρημάτων εκ μέρους των Οικουμενιστών.  Είναι αλήθεια ότι ουδ’ επί στιγμή μου επέρασε ο λογισμός να ακολουθήσω αυτήν την οδό.  Διότι όπως η εξέλιξις της αιρέσεως του Οικουμενισμού από την αιρετική εγκύκλιο  του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1920 μέχρι σήμερα επέδειξε την οργανωμένη και μεθοδική επικράτησι της αιρέσεως και τον εκτοπισμό της Ορθοδοξίας, έτσι και η εξέλιξις του παλαιού ημερολογίου από την αλλαγή του ημερολογίου το 1924 μέχρι σήμερα απέδειξε την λανθασμένη εκκλησιολογία και την προτεσταντική νοοτροπία της αντιθέτου πλευράς.  Όπως λοιπόν από την αρχή της αποτειχίσεώς μου, δια της διακοπής της μνημονεύσεως και της εκκλησιαστικής επικοινωνίας με τους Οικουμενιστές Επισκόπους, εθεώρησα ασφαλή και πατερική οδό την απομάκρυνσι από αυτούς και πέραν τούτου ουδέν άλλο, αναμένοντας, όπως λέγει ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, τον καιρό της Ορθοδοξίας, δηλαδή τον καιρό κατά τον οποίο θα επικρατήση η Ορθοδοξία και θα καταδικασθή Συνοδικώς η αίρεσις, έτσι και τώρα μετά την απόφασι των Αγίων δικαστών, οι οποίοι δαιμονίζονται κυριολεκτικώς όταν ακούουν κάτι σχετικό με την Ορθοδοξία και την Παράδοσι, θα παραμείνω όπως ευρισκόμουν πριν, χωρίς δηλαδή να ενταχθώ σε κάποια παράταξι.
Όσον αφορά το θέμα της ποινής, θα υπακούσω στην άδικον αυτή απόφασι, έχοντας ως συνήγορο της θέσεώς μου αυτής τον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος λέγει ερμηνευόμενος από τον Αγ. Νικόδημο τον Αγιορείτη στον 28ον Αποστολικό Κανόνα του Πηδαλίου: «Όποιος καθαιρεθή δια φθόνο η άλλη άδικον αιτίαν, αυτός εις μεν τον εαυτόν του  προξενεί μισθόν μεγαλύτερον από τον της ιερωσύνης, όθεν και πρέπει να χαίρη και όχι να λυπήται, εις δε τους αδίκως αυτόν καθήραντας προξενεί κόλασιν ».  Η υποταγή μου στην άδικον αυτή ποινή ουδόλως σημαίνει και αναγνώρισι των Επισκόπων η της Συνόδου ως Ορθοδόξων, επειδή πέραν του ότι πολλές φορές τους απεκάλεσα και εντός της δίκης αιρετικούς και αποστάτας, συνεχίζω να είμαι αποτειχισμένος από αυτούς και μάλιστα να το θεωρώ αυτό ως την μεγαλυτέρα ευλογία και το ισχυρώτερο έρεισμα δια την συγχώρησι των αμαρτιών μου.  Η υποταγή μου αυτή σημαίνει επίσης ότι αυτό το σώμα των Επισκόπων η πρέπει να γίνη Ορθόδοξο καταδικάζοντας Συνοδικώς την αίρεσι δια λόγων και έργων η  πρέπει να αντικατασταθή νομίμως, δι’ επεμβάσεως του λαού η του Θεού και στη θέσι του να τοποθετηθούν άλλοι Επίσκοποι οι οποίοι να ομολογούν την αλήθεια, ώστε να είναι αληθείς διάδοχοι του Χριστού και των Αποστόλων.  Όλα τα άλλα σχήματα Συνόδων η μεμονωμένων Επισκόπων του παλαιού ημερολογίου είναι κατά την άποψί μου παραπλανητικά σχήματα, τα οποία ετέθησαν αυτόνομα από κάποιους, χωρίς βεβαίως να θεραπεύσουν το κακό, αλλά μετέτρεψαν από ακέφαλο τη Σύνοδο, λόγω της αιρέσεως των Επισκόπων, σε πολυκέφαλο δίκην Λερναίας Ύδρας, ανεξαρτήτου όμως και αυτονόμου της κάθε κεφαλής.
Η υποταγή μου αυτή επίσης σημαίνει ότι ουδείς στην Εκκλησία δύναται να δικαιώση τον εαυτόν του, έστω και αν έχη το ανώτατο εκκλησιαστικό αξίωμα.  Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα στον βίο πάλι του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος μετά την πρώτη του άδικο καθαίρεσι και εξορία επανερχόμενος με αυτοκρατορική προσταγή, εζήτησε σύγκλησι Συνόδου δια να τον αποκαταστήση στον θρόνο λέγοντας, ότι Σύνοδος με καθήρεσε, Σύνοδος πρέπει να με αποκαταστήση.  Ο λαός όμως του Θεού, ο οποίος είχε τελείως  διαφορετικό φρόνημα από τον σημερινό, σύσσωμος, χωρίς την θέλησί του τον υποχρέωσε να ανέλθη στον θρόνο και να συνεχίση την διαποίμανσί του.  Αυτό ως γνωστό απετέλεσε μία από τις πολλές κατηγορίες της δευτέρας καθαιρέσεώς του, ότι δηλαδή ανήλθε στο θρόνο χωρίς να τον αποκαταστήση Σύνοδος.
Ως εκ τούτου εφ’ όσον  υπάρξουν κάποιοι ιερείς (Επίσκοποι είναι αδύνατον κατ’ άνθρωπον να υπάρξουν) οι οποίοι και αυτοί αποτειχισθούν από την αίρεσι, χωρίς βεβαίως να υπαχθούν σε κάποια άλλη παράταξι και συσκεφθούν κατά τον τύπο του Συνοδικού συστήματος της Εκκλησίας και αποφασίσουν και δια την ιδική μου περίπτωσι, αν δηλαδή οι ανάγκες της χειμαζομένης λόγω της αιρέσεως Εκκλησίας, απαιτούν να ιεροπρακτώ η όχι,  εγώ βεβαίως μετά χαράς θα υποταχθώ στην γνώμη των.  Τέτοια σχήματα Συνόδου, αποτελούμενα από δεδιωγμένους Επισκόπους, ηγουμένους και ιερείς αναφέρονται στον βίο και στις επιστολές του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, τα οποία ερρύθμιζον τις τρέχουσες ανάγκες της εν διωγμώ Εκκλησίας και επέλυον προβλήματα, έως καιρού Ορθοδόξου Συνόδου. Το να εκφέρη όμως κάποιος την γνώμη του περί μη υποταγής μου στην άδικο απόφασι, ενώ συγχρόνως συμπορεύεται εκκλησιαστικά με τους αιρετικούς και αποστάτας Επισκόπους, είναι νομίζω ανεύθυνο και αμάρτυρο στην Ορθόδοξο Παράδοσι και επί πλέον παρουσιάζομαι πάλι εγώ να αποφασίζω και να δικαιώνω τον εαυτόν μου, εφ’ όσον όλα αυτά εκτός των άλλων λέγονται παρασκηνιακώς και ιεροκρυφίως.
Η θέσις μου αυτή περί υποταγής στην άδικο απόφασι, έχει ακόμη και μία άλλη διάστασι, η οποία συνοψίζεται  εις ότι δεν είναι δυνατόν να γίνη αγώνας μέσα στην Εκκλησία υπό την ορθόδοξον έννοια, χωρίς θυσίες και απώλειες.  Ούτε βεβαίως μάχες και πόλεμοι κερδίζονται χωρίς να στάξη αίμα.  Αυτό το βεβαιώνουν όλοι οι αιώνες της εκκλησιαστικής ιστορίας, από την εποχή των διωγμών μέχρι τους προσφάτους καιρούς. Εμείς όμως σήμερα αποκτήσαμε μίαν άλλη αντίληψι περί αγώνος εναντίον του διωγμού  της πίστεως, η οποία έγκειται στο να αγωνισθούμε όχι όσον απαιτούν οι ανάγκες της Εκκλησίας, αλλά όσον απαιτεί η ανάγκη ώστε να μην πάθωμε τίποτε, να μην υποστούμε δηλαδή ουδεμία βλάβη.  Και δεν αναφέρομαι βεβαίως στις θυσίες των αγίων, αλλά δεν είμεθα διατεθειμένοι χάριν της πίστεως και της αληθείας ούτε τη θέσι μας να θυσιάσωμε, ούτε τους τίτλους μας, ούτε τον μισθό μας, ούτε την αξιοπρέπειά μας και την κοινωνική μας υπόληψι.  Αυτό το γνωρίζουν οι Οικουμενιστές Επίσκοποι και δι’ αυτό μας επιτρέπουν να φωνασκούμε και να κηρύττωμε σε ένα λαό βολεμένο και δυσκίνητο, τον οποίο ίσως θα αφύπνιζε μόνον η έμπρακτος θυσία και η ανάληψις στους ώμους μας του σταυρού του Κυρίου. Υπό αυτήν λοιπόν την έννοια η ιδική μου καταδίκη δηλώνει απεριφράστως τις διαθέσεις των κρατούντων, αλλά και των αντιδρώντων στην αίρεσι με λόγια, επιστολές και υπογραφές, τα οποία αν συγκεντρώνοντο στα ογδόντα και πλέον χρόνια της αιρέσεως θα ήσαν ικανά να γεμίσουν με τόμους τα ράφια της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Ένας επί πλέον λόγος δια την υπακοή μου στην άδικον απόφασι είναι και ότι πιστεύω ότι τώρα από αυτήν την θέσι θα είναι πιο πειστικός ο λόγος μου και πιο έντιμος ο αγώνας μου εναντίον της αιρέσεως.  Αν οι άγιοι προκειμένου να υπερασπίσουν την πίστι των επολέμησαν με ανθρωπόμορφα και άλογα θηρία και υπέμειναν μαρτύρια, τα οποία δεν δυνάμεθα ούτε με το νου μας να τα προσεγγίσωμε, πόσο άραγε έντιμος και σύμφωνος με την Παράδοσι δύναται να χαρακτηρισθή ο ιδικός μας αγώνας, την στιγμή μάλιστα κατά την οποία βλέπουμε την αίρεσι διαρκώς να αυξάνη και να επεκτείνεται και εμείς να συμπορευώμεθα εκκλησιαστικώς με αυτήν;
Στην περίπτωσι δε κατά την οποία  τα ανώτερα πολιτικά δικαστήρια ακυρώσουν λόγω των παρανομιών τις δικαστικές πράξεις και αποφάσεις του εν λόγω Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου, οπωσδήποτε τότε και εγώ θα αλλάξω στάσι ως προς την υπακοή μου στην άδικον αυτήν απόφασι, έχοντας ως συνήγορο στην περίπτωσι αυτή τον Μ. Αθανάσιο, ο οποίος ενώ κατ’ αρχάς παρέστη δια να δικασθή στην Αρειανική Σύνοδο της Τύρου, εδραπέτευσε κρυφίως εν συνεχεία βλέποντας τις προθέσεις των Επισκόπων, πριν τελειώση η Σύνοδος και μετέβη στον αυτοκράτορα Μ. Κων/νο, στον οποίο εξέθεσε την πίστι του και τα της Συνόδου της Τύρου καθώς και τις εναντίον του σκευωρίες των Επισκόπων, και έλαβε την άδεια να επανέλθη στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αλεξανδρείας.
Πριν τελειώσω, θέλω να αναφέρω ενημερωτικά δύο σημεία από την εν λόγω δίκη και καταδίκη μου.  Το πρώτο, ότι τελειώνοντας την απολογία μου μετά από περιπετειώδη λογομαχία και συνεχείς παρεμβάσεις και διακοπές κατέθεσα αίτημα ομολογίας πίστεως εκ μέρους των δικαστών, το οποίο δεν μου επέτρεψαν  να αναγνώσω.  Αυτό συνοπτικά ανέφερε οκτώ σημεία πίστεως και ισαρίθμους αιρέσεις στις οποίες έχουν πέσει οι σημερινοί Επίσκοποι, τα οποία συνοψίζονται περιληπτικά στη συμμετοχή των στο Π.Σ.Ε., στην αναγνώρισι των μυστηρίων των Παπικών και Μονοφυσιτών στο Μπελαμέντ και Σαμπεζύ αντιστοίχως, στην άρσι των αναθεμάτων των Παπικών το 1965, στις συμπροσευχές των και συνιερουργίες με τους αιρετικούς, στην αγιοποίησι του  Εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, στη θεωρία ότι η Θ. Λειτουργία τελείται στο όνομα του Επισκόπου και όχι του Χριστού, στην ακύρωσι δια των διαζυγίων του ενός και νομίμου γάμου και στην αποδοχή δι’ έργων και λόγων της αιρέσεως του Οικουμενισμού.  Κάτω από το αίτημά μας στα πρακτικά της δίκης και μετά την υπογραφή μου αναφέρουν οι Άγιοι δικαστές τα ακόλουθα: «Το ανωτέρω αίτημα κατά την κρίσιν Αυτού (του δικαστηρίου δηλαδή) ου δείται οιασδήποτε απαντήσεως». Δηλαδή με άλλα λόγια μας έκαναν μεγάλη χάρι που το κατεχώρησαν και στα πρακτικά.
Το δεύτερο σημείο της δίκης είναι ότι κατώρθωσε κάποιος από το ακροατήριο να βιντεοσκοπήση  όλη τη διαδικασία της δίκης, και έχουμε τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε το dvd αυτό, ώστε κάθε καλοπροαίρετος να έχη μία οπτικοακουστική εικόνα της δίκης και έτσι να σχηματίση μία προσωπική γνώμη δια το πως λειτουργούν σήμερα τα εκκλησιαστικά δικαστήρια.  Η λήψις βεβαίως του dvd έγινε τελείως ερασιτεχνικά και αυθόρμητα, είναι όμως αρκετά ισχυρή ώστε να εξάγη κάποιος αβίαστα τα συμπεράσματά του.  Το dvd αυτό διατίθεται στο χριστιανικό βιβλιοπωλείο «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», τηλ. 2410284449, με την παράκλησι της αντιγραφής του και διαδόσεώς του χάριν του αγώνος κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού.
Κλείνοντας, είναι αλήθεια ότι σε ένα σημείο πρέπει να δικαιώσωμε τους Επισκόπους δικαστές του Εκκλησιαστικού δικαστηρίου, όσον αφορά την απόφασι της καθαιρέσεώς μου.  Οι άνθρωποι αυτοί έχουν την συναίσθησι και την συνείδησι όταν μεταδίδουν δια της χειροτονίας την ιερωσύνη, ότι την μεταδίδουν όχι δια να υπηρετή ο ιερεύς τον Θεό και τον λαό του Θεού μεταδίδοντάς του την αγιαστική χάρι, αλλά δια να υπηρετή τους Επισκόπους και τις φιλοδοξίες των.  Δι’ αυτό άλλωστε και απαιτούν τυφλή υπακοή από αυτόν στο πρόσωπό των.   Όταν λοιπόν σταματήση ο ιερεύς να υπηρετή δια της ιερωσύνης τον Επίσκοπο και τις φιλοδοξίες του και θελήση να υπηρετήση την πίστι και την αλήθεια, τότε φυσικά εκλείπει ο σκοπός δια τον οποίον οι Επίσκοποι του την μετέδωσαν και ως εκ τούτου πρέπει να την αφαιρέσουν από αυτόν.  Τα υπόλοιπα είναι διαδικαστικές μέθοδοι δια να εξάγουν μία νομιμοφανή απόφασι.
Και κάτι τελευταίο. Η περίοδος που διερχόμεθα  στιγματίζεται από δύο χαρακτηριστικά. Από την ασυνεννοησία  και ολιγωρία  των αντιδρώντων στην αίρεσι και από τα φαινόμενα των εσχάτων καιρών.  Προκειμένου λοιπόν να αποκτήσωμε κάποτε οι αντιδρώντες ένα σημείο αναφοράς και ενότητος πατερικά κατοχυρωμένο, είναι ανάγκη  να ενωθούμε όλοι γύρω από την διακοπή της μνημονεύσεως των αιρετικών Επισκόπων, χωρίς καμμία άλλη αναφορά. Αν δεν γίνη αυτό θα ενωθούμε τότε  πλέον αναγκαστικά, όταν χρειασθή να αντισταθούμε στην επιβολή του χαράγματος του Αντιχρίστου.  Η αντίστασις των εσχάτων καιρών δεν θα έχη σχέσι ούτε με ημερολόγια, ούτε με μνημονεύσεις αλλά  πάραυτα θα αναδεικνύη μάρτυρας και ομολογητάς της πίστεως με μόνη την ομολογία.

Μετά Τιμής

Ἀρχιμανδρίτης  Ευθύμιος  Τρικαμηνάς.

Υ.Γ. Κύριε Διευθυντά φρονώ ταπεινώς, ότι μεταξύ των δύο τελευταίων  επιστολών τίς οποίες σας απέστειλα,  δηλαδή της παρούσης και της από  1/9/2008       της σχετικής με τον Χρυσόστομο Σμύρνης, αναγκαιοτέρα δογματικώς και εκκλησιολογικώς θα ήτο να δημοσιευθή η αφορώσα τον Χρυσόστομο Σμύρνης. Μετά λύπης μου διεπίστωσα ότι δεν έχετε τόση ευαισθησία στο ότι υπάρχει ένας «άγιος», αιρετικός και μασόνος στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, τοποθετημένος  από σύγχρονα χέρια Οικουμενιστών, δίπλα στον Αγ. Ιωάννη το Χρυσόστομο και στον Μ. Βασίλειο. Αντιλαμβάνομαι δε ότι δια τον Ο.Τ. το θέμα του Χρυσοστόμου Σμύρνης έχει κλείσει, χωρίς βεβαίως αποκατάστασι της βεβηλώσεως του αγιολογίου μας.  Η ευθύνη δι’ αυτό βαραίνει άπαντας και ειδικά όσους σιωπούν και γίνονται αποδέκτες της παρανομίας αυτής.

ΕΝΑΣ ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΓΩΝ

«ΘΑ ΕΡΓΑΣΘΩΜΕΝ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΑΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΔΑΙΜΟΝΑΣ»

Αγαπητέ Γιώργο, χαίρε την χαράν του Κυρίου.
Έλαβα το γράμμαν του αγαπητού Ευθυμίου και χαίρω, διότι τον βλέπω γεμάτον ενθουσιασμόν. Φαίνεται δε και σταθερός εις την γραμμήν που εχαράξαμεν.
-    Θα εργασθώμεν έστω και εάν οι δρόμοι και οι πλατείαι γεμίσουν από δαίμονες και μας φωνάζουν Αλτ! Πού πάτε; – Ημείς θα προχωρήσωμεν – Είθε να μας δίδη πίστιν ακράδοντον, υπομονήν, και αυταπάρνησιν ο Κύριος.
-    Εδώ ασχολούμαι με την έκδοσιν του βιβλίου. Το α΄ τυπογραφικόν βγήκε. Το παίρνεις από τον π. Βασίλειον που θα σου δώση την επιστολήν. Τον έστειλα αυτού, αφού ο Κοζάνης δεν εννοεί να μας δώση ιερέα. Θα εξομολογήση και τα παιδιά του Στρατοπέδου και θα λειτουργήση εις Άγιον Αθανάσιον…
-    Εις αγαπητούς Ανάργυρον, Ιωάννην, Γεώργιον Πλιάκην, Κ. Κούκην, Κλώνταρην και λοιπούς θερμούς χαιρετισμούς, ως και εις την καν Σουλτάναν.
ΠΡΟΣΕΧΕ,
και να προσεύχεσαι διαρκώς, δια να νικήσωμεν τους πειρασμούς.

Με αγάπην Χριστού
ο αδελφός σου Αυγουστίνος

Λάρισα τη 17-3-50

«ΑΓΩΝΙΖΟΥ ΕΥΘΥΜΙΕ!»

Γρεβενά 7 Σεπτμβρίου 1946
Αγαπητέ μου Ευθύμιε, έλαβα το γράμμα σου.
Μετά τον αγαπητόν Κ. Γαζήν έστειλα τρία νέα άρθρα. Φροντίσατε να τα τυπώσητε με στοιχεία μεγάλα δια να είναι ευανάγνωστα. Σου εσωκλείω και μιαν αίτησιν δια χαρτί. Ζητήσατε 100 κιλά. Γεναία εισφορά.
Ιδέτε προσωπικώς Νταλίπην και εκθέσατε δράσιν ομάδος κατά την Κατοχήν και τώρα.
Αγωνίζου, Ευθύμιε!
Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος – αυτό έλεγον οι 40 μάρτυρες γυμνοί επάνω εις την παγωμένη λίμνην.

Με πολλήν αγάπην
Αυγουστίνος Καντιώτης

«ΕΜΠΡΟΣ. ΤΑΧΥΝΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΟΥ…»

Αγαπητέ, μοι Ευθύμιε, χαίρε εν Κυρίω
Έλαβα το γράμμα σου, τα σήματα, τις εικόνες κ.λ.π. και σε ευχαριστώ δι’ όλα, ιδίως δε δια την αγάπην σου.
Πίστευσέ με, αγαπητέ Ευθύμιε, ότι όταν σκέπτωμαι ότι οι λαϊκοί σαν τον Ευθύμιον εργάζονται με τόσον ζήλον, περισσότερον από εμάς που έχωμεν μόνο Τίτλους (Παναγιώτατοι, Σεβσμιώτατοι, Πανοσιολογιώτατοι, [πατέρες], αλλοίμονό μας!) χωρίς να έχωμεν και τον ζήλον τον ανάλογον, όταν λοιπόν σκέπτομαι τον ιδικόν σας ζήλον, τίπτω τα αμαρτωλά μου στήθη και λέγω: Αυγουστίνε! Σε πέρασε ο Ευθύμιος… Εμπρός τάχυνε τα βήματά σου…
-    Λαμβάνεις δραχμάς 1.330 δι’ αξίαν σημάτων, εικόνων κλπ. Δεν πρέπει συ να επιβαρύνεσαι πάντοτε. Εγώ θα τα πάρω από την Ι. Μητρόπολιν.
-    Από Ευθύμιον κυρίως ζητώ ευχάς και θα χαρώ εάν σε ιδώ καμμίαν ημέραν εις Γρβενά. Θα τα πούμε τώρα καλά. Θα με δείρης και θα σε δείρω. Έτσι μόνον θα διορθωθούμε, αγαπητέ Ευθύμιε!
-    Χαιρετισμούς εις όλην την οικογένειάν σου και ιδιαιτέρως εις την καλήν σου μητέρα, μάρτυρα και ηρωίδα του οίκου σας, την οποίαν πάντοτε να σέβεσαι, δια να λάβης την αγίαν ευλογίαν.
-    Πρόσεξε Κωστάκη για να τον ιδούμε και αυτόν ένα ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΝ, και εάν είναι θέλημα Κυρίου ιεραπόστολον.

Με αδελφικήν αγάπην
Αυγουστίνος Καντιώτης
Ιεροκήρυξ

ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΘΑ ΒΓΗ ΜΕΓΑΛΗ ΩΦΕΛΕΙΑ

Λάρισα τη 17-4-1948
Αγαπητέ μοι εν Κυρίω αδελφέ ΕΥΘΥΜΙΕ,
Έλαβα την στιγμήν αυτήν το γράμμα σου, είδα το πραγματικόν άδολον ενδιαφέρον, εθαύμασα δια μιαν ακόμη φορά την αγάπην σου προς ένα διωκόμενον εργάτην της Εκκλησίας και ευχαρίστησα τον Θεόν εκ βάθους καρδίας, διότι δεν με αφήνει μόνον εις τα σκοτεινάς ημέρας της ζωής μου.
Πολλά κακά σκέπτονται κατ’ εμού οι άγιοι πατέρες, αλλά δια των πυρίνων προσευχών των εν Κυρίω αδελφών Γεωργίου (Παφίλη) – Ευθυμίου και ει τινός άλλου (υπολογίζω πολύ και εις τας πρασευχάς του ομίλου γυναικών ων προΐσταται η Σουλτάνα) – θα πυρπολήσωμεν τα σατανικά μηχανήματα και από την δοκιμασίαν αυτή θα βγη μεγάλη ωφέλεια.
-    Μη κλονλίζεσαι ούτε επί στιγμήν από την γραμμήν που μαζύ εχαράξαμεν. Ειπέ εις όλους: Εγώ ο Ευθύμιος δεν θα σας αφήσω να αφαιρέσετε το ράσον του ταπεινού Αυγουστίνου, διότι αυτό το ράσον ειμπορεί να σας καίει σας… αλλά το ράσον αυτό έγινε κλώσσα σωτηρία δια τον λαόν της Κοζάνης.

Δεν τα λέμε από υπερηφάνειαν, αλλά καυχώμενοι εν ΚΥΡΙΩ, διότι ο Κύριος μας ενδυνάμωσε κατά την σκληράν εκείνην περίοδον… Ομολογούμεν το θαύμα. Ου κρύπτωμεν την αλήθειαν. Διότι ο κρύπτον την αλήθειαν κρύπτει τον Χριστόν εις τον τάφον.
Εγώ εν πάση περιπτώσει, οιαδήποτε και εάν είναι η εξέλιξις των ιδικών μου γεγονότων, δεν θα παύσω να συνδέομαι με τον αγαπητόν Ευθύμιον. Ουδεμία δύναμις δύναται να διασπάση την αγάπην μας την εν Χριστώ Ιησού.
Θέλω να μνημονεύης πάντοτε εις τας προσευχάς σου.
Λάλει παντού την ΑΛΗΘΕΙΑΝ. Μη κρύπτωμεν τίποτε. Διότι θα είμεθα ή υποκριταί ή δειλοί, πλην των περιπτώσεων εκείνων όπου είνε ανάγκη να σιωπώμεν δια να σώσωμεν.
Γράψε μου αμέσως.
Έχεις χαιρετισμούς από τα παιδιά του Γραφείου μου.
Χαιρετώ όλους τους εν Κοζάνη αδελφούς.

Με αδελφικήν αγάπην
Αυγουστίνος Καντιώτης

(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος γ΄, σελ. 198-202, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου)

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΕΝΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ

Ο ιεροκήρυκας π. Αυγουστίνος είνε ένας μεγάλος μαχητής με μια ευέσθητη καρδιά. Ενώ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πολέμου, είνε και κοντά στο λαό της Κοζάνης, στο λαό που αγάπησε και υπηρέτησε τα πιο δύσκολα χρόνια της κατοχής.
Είνε ο στρατηγός όλης της πνευματικής κινήσεως των «40 Μαρτύρων». Και οι εκλεκτοί του συνεργάτες είνε στρατιώτες του Χριστού, που με χαρά υποβάλλονται σε κάθε θυσία, όταν τους ζητηθή.
Ο π. Αυγουστίνος, όταν ήλθε η εντολή της Ι. Συνόδου να μετακινηθή, έφυγε από την Κοζάνη σωματικός. Αλλά η καρδιά του έμεινε εδώ. Οι επιστολές του είναι ο μεγάλος και αψευδής μάρτυς, που βεβαιώνει ότι γνωρίζει τα πάντα από την πόλι. Έχει συχνότατη αλληλογραφία με τους συνεργάτες του Γεώργιο Παφίλη και Ευθύμιο Καρμαζή. Τους καθοδηγεί από μακριά και τους συμβουλεύει. Ανοίγει την καρδιά του και τους κάνει κοινωνούς των θλίψεων και περιπετειών του. Ζητά την προσευχή τους. Και όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, έρχεται στην Κοζάνη.
Ένα μέρος αυτής της αλληλογραφίας, που μου παρέδωσαν οι αείμνηστοι αυτοί συνεργάτες του γέροντος πριν αναχωρήσουν από αυτό τον κόσμο, δημοσιεύω στις σελίδες που ακολουθούν. Τις περισσότερες έδωσε ο Ευάγγελος Παφίλης, που μαζί με τα αδέλφια του Γεώργιο και Άννα προσέφεραν τα πάντα για την αγάπη του Χριστού και την διακονία του ιεραποστολικού έργου του π. Αυγουστίνου.
Ο αείμνηστος Ευθύμιος Καρμαζής, επί 40 χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου, είχε χιλιοδιαβάσει τις επιστολές αυτές, και τις φύλαγε 50 χρόνια ως πολύτιμο θησαυρό. Τις παρέδωσε, ένα χρόνο πριν αναχωρήσει από αυτή την ζωή, για να τις ασφαλίσω. Τις παρέδωσε ακόμη και για έναν άλλο λόγο, για να τις αντιγράψω με μεγάλα γράμματα σε τετράδιο και να του το δώσω. Αυτό που δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάνω τότε, το κάνω τώρα. Έτσι οι επιστολές, με τη δημοσίευσί τους γίνονται γνωστές και προσιτές σε κάθε ενδιαφερόμενο.
Οι πληροφορίες που παρέχουν, ρίχνουν φως στην περίοδο εκείνη, ενώ οι σοφές συμβουλές που έδινε τότε ο γέροντας θα φανούν χρήσιμες σε κάθε αγωνιζόμενο Χριστιανό.

ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΜΑΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ

Αγαπητέ μου Ευθύμιε, πολλήν χαράν μου προξενούν πάντοτε αι επιστολαί σου. Μου μεταδίδουν θερμότητα. Μέσα σου υπάρχει κάτι και αυτό το κάτι δεν είνε ιδικόν σου, ταλαίπωρε Ευθύμιε, αλλά του Θεού δώρον. Είνε το φως που ήναψεν εις την καρδίαν σου η χάρις του Χριστού. Αυτό το φως λάμπει, φωτίζει, θερμαίνει.
Πρόσεξε να μη σβύση. Εγώ εύχομαι να καίη πάντοτε, να γίνη φλόγα μεγάλη, ώστε να σκορπίζης φως παντού όπου βρίσκεσαι…
-    Εύχομαι όπως ο Χριστός ρίψη πιο βαθειές ρίζες μέσα εις την καρδίαν της συζύγου και των τέκνων σου κατά το έτος τούτο και έτσι όλη η οικογένεια ριζομένη πάνω εις τον Χριστόν να μη φοβήτε καμίαν Σατανικήν θύελλαν από εκείνες που ξεριζώνουν την ευτυχία ενός σπιτιού. Θεμέλιον, ρίζα του βίου μας, αγαπητέ Ευθύμιε, ας γίνη ο Κύριος. Αυτό ας μη παύσης να κηρύττης παντού, γιατί αυτή είναι η μεγαλυτέρα αλήθεια που πρέπει να τη νιώσωμε καλά, πολύ καλά.
-     Σ’ ευχαριστώ δι’ όλα, αν και ένα κυρίως χρειάζομαι από την αγάπην του π. Ευθυμίου: ΠΡΟΣΕΥΧΑΣ και παλιν προσευχάς!

Με πολλήν αγάπην
Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης
Γρεβενά,  Ιανουαρίου 1946

###

ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

«ΕΞΕΛΙΠΕ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ;»

«ΚΟΧΛΙΑΙ ΕΓΩΙΣΜΟΥ»

Αγαπητέ μοι Ευθύμιε – Γεώργιε,
Λαμβάνατε 6 δέματα «Σπίθας» – ενέσεις χλιαρότητος. Δεν θα διανείμετε ούτε ένα εως ότου έλθω. Θα έλθω την Τρίτην ή την Τετέρτην (23-24), εάν θέλη ο Κύριος, και θα φέρω και βιβλία.
Έλαβα και τα δυο εκατομμύρια ΔΑΝΕΙΟΝ από την τράπεζα του Μαμμονά!!!
Δεν με ενθουσιάζει καθόλου η ενέργεια αυτή. Ώστε εξέλιπε η τράπεζα της ελεημοσύνης (των καλών έργων), από την οποίαν να δανείζωνται εκείνοι που θέλουν να κάνουν κάποιο χριστιανικό έργον;
Κόσμε! Έχεις εκατομμύρια, δισεκατομμύρια δια τα έργα του Σατανά. Αλλά δια τα έργα που θα προάγουν τον χριστιανισμόν, 0!
-    Δεν τα γράφω δια να σας λυπήσω… Αλλά δια να ιδήτε την ΧΛΙΑΡΟΤΗΤΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Οι πρώτοι χριστιανοί επώλουν και το υποκάμισόν των και επεριπάτουν γυμνοί και ανυπόδητοι δια να κερδίσουν την ΑΓΑΠΗΝ, και ημείς; ΚΟΧΛΙΑΙ ΕΓΩΙΣΜΟΥ.
Ταύτα δι’ όλους μας. Ο Θεός ας γίνη ίλεως. Δι’ όλα αυτά έρχεται δυστυχώς ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος και φωνή δικαίας οργής του Θεού θ’ ακουσθή. ΕΠΕΣΕΝ Η ΒΑΒΥΛΩΝ.
Μέσα εις την Βαβυλώνα ζώμεν. Δι’ ο προσοχή.
Χαιρετισμούς εις όλους – ιδιαιτέρως εις ΣΤΕΡΓΙΟΝ (Τέγον) που δεν παύει να ζη… εις την Βαβυλώνα –

Με αδελφικήν αγάπην

Αυγουστίνος Καντιώτης

Λύσε το μικρόν δέμα. Μέσα σας έχω και ένα νέον βιβλίον. Δόξα τω Θεώ που μας βήθησε να το βγάλωμεν. Τώρα βγαίνει ο ΚΟΣΜΑΣ αλλά με ΔΑΝΕΙΑ…
Κανείς δεν ευρέθη να είπη, «Αναλαμβάνω όλα τα έξοδα εις μνημόσυνον των ιδικών μας και σωτηρίαν του οίκου μας». – Το δάνειον θα το επιστρέψω.

###

«ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΔΑΚΡΥΩΝ»

Λάρισα τη 8-7-50

Αγαπητέ μοι Γεώργιε
(ή Ευθύμιε)…

- Έχομεν να είπωμεν πολλά. Θλίβομαι μέχρι δακρύων δια την κατάστασιν όλης της ανθρωπότητος και ιδιαιτέρως του λαού μας, όστις παρ’ όλα τα πρωτοφανή χτυπήματα της Θείας προνοίας δεν θέλει να συνετισθή.
- Οι αρχιερείς όλοι λούονται εις τας λουτροπόλεις και ο Διάβολος καίει τας Μητροπόλεις των…
- Αύριον θα σας στείλω την Σπίθαν (108) – Γράφει δια τον άγιον Κοσμάν – Να την διανείμετε την Κυριακήν εις την Κοζάνην και τότε θα αρχίση η πώλησις του βιβλίου.
Ζητώ τας προσευχάς σας,
Χαιρετισμούς εις όλους

Με πολλήν αγάπην

Αυγουστίνος Καντιώτης

###

«ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ»

Θεσσαλονίκη τη 25-9-54

Αγαπητέ μοι Γεώργιε,
Χαίρε την χαράν των αγγέλων.

Τι γίνεσθε;
Χθες επέστρεψα από το Άγιον Όρος. Την Τρίτην το απόγευμα, εάν θέλη ο Κύριος, θα επιστρέψω εις Αθήνας.
…Ιδιοτέλεια βασιλεύει εις τας καρδιάς των ανθρώπων. Δι’ αυτό και αλλάσσουν ως οι ανεμοδείκται.
Προσέχετε με την Άνναν να μη γίνονται λάθη και παραπονούνται οι αναγνώσται.
Θέλω πάντοτε να κάμης καθημερινώς ένα κομποσχοίνιον υπέρ εμού λέγων 100 φορές. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον αμαρτωλόν ιερομόναχον Αυγουστίνον.
Αναμένω γράμμα σου εις Χριτοκοπίδου 12.
Γράψε σχετικώς δι’ ό,τι σου γράφω.
Χαιρετώ όλους. Και ελπίζω μέχρι Χριστουγέννων να έχη κτισθή ο σκελετός του κτιρίου. ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΥΡΙΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΛΙΑΚΗΣ.

Μετ’ εγκαρδίων ευχών
Αυγουστίνος

(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος γ΄, σελ. 191-197, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου)

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΑΝΤΙΔΩΡΟ

ΣΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2008

############################################################################

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΟΞΑΣΑΤΕ…»

##################################################################

«Η Παρθένος σήμερον, τον Υπερούσιον τίκτει, και η γη το Σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει. Άγγελοι, μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δε, μετά αστέρος οδοιπορούσι· δι ημάς γαρ εγεννήθη, παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός».

##################################################################

«ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ»

ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

«…ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ»! Αλλά τι βλέπω, τι ακούω; Θα ήθελα να μη ζω, θα ήθελα να μη έχω αυτιά, διά να μή βλέπω και ακούω αθέους και υλιστάς ανθρώπους των ημερών μας, οι οποίοι και επί τω ακούσματι του αγγελικού αυτού ύμνου ειρωνεύονται, καγχάζουν και βλασφημούν λέγοντες·

Άκου εκεί! Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν τέτοια παραμύθια; Εμεις θ’ αγωνισθούμε να εξαφανισθεί αυτό το παραμύθι, τα λείψανα του παραμυθιού αυτού, από κάθε γωνία της γης. Εμείς, οι άθεοι και υλισταί, κηρύττουμε ρεαλιστικά. Εμείς -και όχι το Ευαγγέλιο, το μήνυμα των αγγέλων- θα φέρουμε τον παράδεισο πάνω στη γη. Και είναι εις βάρος του χριστιανισμού το ότι είκοσι αιώνες τώρα τίποτε δεν κατώρθωσε για την κατάργηση των πολέμων και την εγκαθίδρυση σταθερής και μονίμου ειρήνης πάνω στη γη. Εμείς θα καταργήσουμε τους πολέμους και θα εγκαταστήσουμε την ειρήνη, που θα διαρκέσει χιλιετηρίδες. Εμείς την ειρήνη, εμείς την ειρήνη, και όχι σεις που ονειρεύεστε παραδείσους στην άλλη ζωή, στον ουρανό…

Τι έχομε, αγαπητοί, ν’ απαντήσωμε εις τους απίστους και αθέους, εις τους υλιστάς και τους οπαδούς του μαρξισμού;

Ο Χριστός έφερε τον παράδεισο εις την γη, έφερε την βαθειά ειρήνη. Εις ποιούς; Όχι εις όλους, αλλ’ εις εκείνους, οι οποίοι, όχι διά της βίας, όχι διά του ξίφους, αλλ’ όλως ελευθέρως επίστευσαν εις το αγγελικό μήνυμα, μετενόησαν ειλικρινώς διά το άθλιον παρελθόν των και εξωμολογήθηκαν μετά δακρύων τα αμαρτήματά των εις πνευματικόν πατέρα. Αυτοί άκουσαν εις τα μυστικά αυτιά της ψυχής των εκείνο που είπε ο Κύριος «Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι… πορεύου εις ειρήνην» (Λουκ. 7, 48-50). Αμφιβάλετε; Τότε ακούσατε τον Ρώσο λογοτέχνη και φιλόσοφο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος προηγουμένως ήτο άπιστος, αλλ’ μέσα στη φυλακή εμελέτησε το Ευαγγέλιο και επίστευσε, και όταν εξωμολογήθη ειλικρινώς εις ένα στάρετς είπε· Τώρα που εξωμολογήθηκα, παράδεισος εφύτρωσε στην καρδιά μου. Ναι, παράδεισος, ειρήνη όχι επιφανειακή αλλά βαθειά ειρήνη, που πλημμυρίζει τα βάθη της ανθρωπίνης υπάρξεως.

Αλλ’ οι άνθρωποι αυτοί, που πιστεύουν εις το άγγελμα του ουρανού και ζουν συμφώνως προς το ευαγγέλιο, και απ’ εδώ από την γη προγεύονται των πνευματικών ηδονών και θελγήτρων μιας ωραίας, μιας παραδεισένιας ζωής, είναι ολίγοι. Αυτοί όμως οι ολίγοι, οι οποίοι εφήρμοσαν εις τον εαυτό των το Ευαγγέλιο, αρκούν δια να αποδείξουν ό,τι το πείραμα του χριστιανισμού επέτυχε. Και ό,τι κατώρθωσαν αυτοί, διατί να μη το κατορθώσουν και τα εκατομμύρια, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων;

Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητος, και αυτοί ακόμα οι λεγόμενοι χριστιανοί, δεν θέλησαν να εφαρμόσουν το Ευαγγέλιο και να δοκιμάσουν εις τον εαυτό τους όλην την ενέργεια του δραστικού φαρμάκου που λέγεται χριστιανική πίστης, ευαγγέλιον. Εάν ο ασθενής δεν θέλει να πάρει το φάρμακο που του υποδεικνύει ο ιατρός δια την θεραπεία της ασθένειάς του και αποθάνει, ποιος φταίει; Ο ιατρός η ο ασθενής; Και εν προκειμένω ασθενής, και μάλιστα βαρύτατα ασθενής, που αιμοραγεί από αλλεπαλλήλους πολέμους, είναι η ανθρωπότης. Αλλ’ η ανθρωπότης δεν θέλει. Και όχι μόνον δεν θέλει, αλλά και υβρίζει και βλασφημεί, επί τω ακούσματι του Ευαγγελίου ειρωνεύεται και λέγει· Δεν έχομε ανάγκη του Ευαγγελίου, διότι τούτο επάλιωσε πλέον, και νέα ευαγγέλια, ως τα κατά Μάρξ, Νίτσε, Φρόϋντ κ.λπ., πρέπει να επικρατήσουν.

Θέλετε ένα παράδειγμα εκ των πολλών, ενδεικτικόν αυτής της στάσεως έναντι του Ευαγγελίου;

Μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο υπό χριστιανικών ιδεών και αισθημάτων εμπνεόμενος τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ουϊλσον υπέδειξε εις την αίθουσα των Βερσαλιών εις όλους τους νικητάς ηγέτας τα εξής. Εάν θέλωμε, είπε, να παύσουν οι πόλεμοι, πρέπει να θεμελιώσωμε την ειρήνη επι του Ευαγγελίου. Τότε ο Κλεμανσώ, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, η τίγρις ως απεκαλείτο, εξηγριώθη και είπε· Τοιαύτην ειρήνην ημείς δεν θέλομεν! Ετσι η ειρήνη εθεμελιώθη επί σαθράς βάσεως. Και το αποτέλεσμα; Μία τοιαύτη αντιχριστιανική ειρήνη έσπειρε πολυ σπόρο αδικίας και επροκέλεσε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, απείρως χειρότερο του πρώτου. Αλλά και όταν ο πόλεμος αυτός ετερματίσθη και επρόκειτο να υπογραφεί η σύμβασης της ειρήνης, και πάλι η ειρήνη δεν θεμελιώθη επί του Ευαγγελίου, αλλ’ επί αρχών ξένων και αντιθέτων προς το γνήσιον πνεύμα του Ευαγγελίου. Μεγάλη μερίς, η πλειονοψηφία των εθνών, απέρριψε πρόταση να γραφεί εις το κείμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άρθρο, δια του οποίου να διακηρύσσεται ότι ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού» (Γεν. 1, 26-27). Ωρύοντο και πάλι οι άθεοι και οι άπιστοι, των οποίων ηγείτο η μεγάλη δύναμης, η οποία καταστατικόν της χάρτη έχει την αθεϊα και την απιστία· εξουθενούσα δε αυτή τα μικρά και ανίσχυρα έθνη συχνά προβάλλει το αντιχριστιανικό της Veto εις μεγάλα και κρίσιμα θέματα, τα οποία συζητούνται εις τους διεθνείς οργανισμούς.

Πως είναι δυνατόν επί τοιούτων αντιχριστιανικών βάσεων να θεμελιωθεί η ειρήνη; Δια τούτο, μετά δε παρέλευση 40ετίας από της λήξεως του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο φόβος του πολέμου όχι μόνον δεν εξέλιπε, όπως ήλπιζαν οι πολλοί, αλλά και ενετάθη σφόδρα, λόγω της ανακαλύψεως και νέων όπλων τρομακτικής δυνάμεως και ενεργείας, διά των οποίων απειλείται γενική καταστροφή και αυτή ακόμη η εκτροπή του πλανήτου μας εκ της κανονικής του τροχιάς, επι της οποίας αιώνες κινείται. Φόβος, αγωνία θανάτου κατέχει τας ψυχάς των κατοίκων και των δύο ημισφαιρίων. Προς αποφυγή δε ενός νέου πολέμου συσκέψεις ηγετών μικρών και μεγάλων εθνών πραγματοποιούνται και τα θέματα της υφέσεως, του αφοπλισμού και της ειρήνης διαρκώς συζητούνται. Τριάντα και πλέον συσκέψεις έχουν πραγματοποιηθεί. Και το αποτέλεσμα; Να είπωμε μηδέν; Ας ελπίζωμε, εάν μία τοιαύτη ελπίς δεν είναι, κατά τον Θουκιδίδη, μήτηρ ξυμφορών. Αλλ’ η δαμόκλειος σπάθη, η πυρηνική ενέργεια, κρέμαται εκ μιάς λεπτής τριχός υπεράνω της ανθρωπότητος.

Υπό τας φιλοφρονήσεις ανειλικρίνεια

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ουδέποτε άλλοτε συνεζητήθη τόσο πολύ, και ουδέποτε άλλοτε εφαίνετο να ευρίσκεται τόσον μακράν. Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη… Εκατομμυριάκις ηκούσθη και εγράφη η λέξις αυτή. Αλλά που η ειρήνη;

Οι ηγέται των δύο υπερδυνάμεων υπογράφουν θεαματικήν συμφωνία δια την καταστροφή των πυρηνικών κεφαλών, αλλά το ποσοστό των αχρηστευομένων ατομικών όπλων μόλις υπερβαίνει το 3%. Εις τα όρη της Αμερικής και της Ρωσίας υπάρχουν ακόμη σπήλαια ετοιμα να αποθηκεύσουν χιλιάδες ατομικές βόμβες. Και μετ’ ολίγον ο πόλεμος απειλείται να μεταφερθεί από την γη εις τα άστρα, ώστε, και αν όλες οι πυρηνικές κεφαλές καταστραφούν ο κίνδυνος εξακολουθεί να υπάρχει, διότι ο πόλεμος των άστρων θα είναι η νέα και φοβερωτέρα απειλή.

Πορείες ειρήνης γίνονται εις πολλές πόλεις του φιλελευθέρου και δημοκρατικού κόσμου. Αλλ’ αυταί δεν θεωρούνται ειλικρινείς, διότι τοιαύται πορείαι δεν πραγματοποιούνται και εις τας χώρας των ολοκληρωτικών καθεστώτων, ωσαν οι χώρες αυτές να είναι τελείως άοπλοι και φιλειρηνικαί.

Γεννάται λοιπόν, κατόπιν τούτου, εύλογον το ερώτημα· Μήπως οι πορείες είναι τέχνασμα, πονηρόν σχέδιον των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το οποίο αποβλέπει εις την νάρκωσιν και τον αιφνιδιασμόν των άλλων, οι οποίοι πιστεύουν αφελώς, εις τα συνθήματα της ειρήνης; Λέγεται ότι κάποια μεγάλη αράχνη της Αφρικής πριν καταβροχθίσει τα διάφορα έντομα, τα υπνωτίζει προηγουμένως με δηλητηριώδες υγρό και έτσι υπνωτισμένα τα κατατρώγει…

Δεν υπάρχει δυστυχώς εκατέρωθεν ειλικρίνεια και εντιμότης. Ειρήνη εις τα χείλη των διπλωματών μιας αισχράς, μιας σατανικής πολιτικής, αλλά σχέδια εξοντωτικά επεξεργάζονται αυτοί εις τας διανοίας των. Δι’ αυτό μάλλον αρμόζει ένας λαϊκός μύθος, που δίδει ζωηράν την εικόνα του ψεύδους και της ανειλικρινείας των δήθεν φίλων.

Κατά τον μύθον το φίδι και ο κάβουρας ήσαν κουμπάροι. Ύστερα από αρκετόν χρόνο οι κουμπάροι συναντήθηκαν. Μεγάλες εκδηλώσεις αγάπης. Το φίδι προς εκδήλωσι της αγάπης του άρχισε να περιτυλίγεται γύρω από τον κάβουρα και να περισφίγει αυτόν ολοένα και περισσότερο. -Κουμπάρε, λέγει ο κάβουρας, μη με σφίγγεις τόσο πολύ, διότι θα με πνίξεις. Αλλά το φίδι εξακολουθούσε να τον σφίγγει, διότι είχε τον σκοπό του· να τον καταβροχθίσει, να τον καταφάγει. Ο κάβουρας, αντελήφθει τον κίνδυνο, άνοιξε τας λαβίδας του (τις δαγκάνες) και τον εδάγκασε θανάσιμα. Εις δε τα παράπονα του φιδιού, διατί το εδάγκασε τόσον πολύ, ο κάβουρας απήντησε· -Διότι σε αγαπώ όπως και συ αγαπάς εμένα.

Ο μύθος δηλοί· κάτι τέτοιο δυστυχώς κινδυνεύει να συνβεί και εις τας δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες συχνά μεν ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις, αλλ’ όπισθεν αυτών κρύπτεται άβυσσος κακίας. Οπως δε λέγει ο Πλούταρχος, σοφός ερευνητής των αιτίων των πολέμων και των συρράξεων, «ουδείς φύεται ανθρώποις πόλεμος άνευ κακίας, αλλά τον μεν φιληδονίαν, τον δε πλεονεξία, τον δε φιλοδοξία τις η φιλαρχία συρρήγνυσι» (Πλουτάρχου, Περί στωϊκών εναντιωμάτων 1049, 32Β).

Συνεπώς εάν οι καρδιές των ανθρώπων δεν αφοπλισθούν από την κακίαν, οι εξωτερικοί αφοπλισμοί των εθνών από όλα τα φονικά όπλα δεν σώζουν την κατάσταση. Διότι αυτός που μισεί δια διαφόρους λόγους, εάν δεν έχει όπλον, θα χρησιμοποιήσει και τους οδόντας του ακόμη διά να καταβάλει τον άλλον. Ιδού που πρέπει να στραφεί η προσοχή της ανθρωπότητος.

Κύριε, φέρε την ειρήνη!

ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; Που καταλήγετε ύστερα από αυτά; θα ερωτήσουν οι αγαπητοί αναγνώσται μας. Ποιο το συμπέρασμά σας; Απαισιόδοξος είσθε;

Εάν ατενίσω εις την γην, γίνομαι απαισιόδοξος. Εάν όμως πιστεύσω, ότι η ανθρωπότης δεν είναι παιχνίδι σκοτεινών δυνάμεων, και στρέψω το βλέμμα μου εις τον ουρανό, τότε γίνομαι αισιόδοξος.

Ένα άστρο ρίπτει ζωογόνες ακτίνες ελπίδος εις τις κατεπτοημένες καρδιές μας. Και αυτό είναι η προφητεία του Ησαϊα (κεφ. 2, στιχ. 4 ως και κεφ. 11 στιχ. 5-10).

Τώρα, φίλοι αναγνώσται, περίλυποι ως χριστιανοί δια το σημερινόν κατάντημα της ανθρωπότητος, η οποία ευρίσκεται εγγύς ολέθρου, νοσταλγοί όσον ποτέ άλλοτε της βαθείας ειρήνης, της ειρήνης του Χριστού, κλίνομεν γόνυ και επαναλαμβάνομε και ημείς την θερμήν δέησιν του προφήτου· «Κύριε ο Θεός ημών, ειρήνην δος ημίν, πάντα γαρ απέδωκας ημίν. Κύριε ο Θεός ημών, κτήσαι ημάς. Κύριε, εκτός σου άλλον, ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν» (Ησ. 26,12-13)

ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ (σελ. 346-354)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 371η

Χριστιανοι μου!  Μη καιτε τα λεπτα σας…

Τώρα, αγαπητοί μου, τώρα που ένα νέο έτος ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος, ας κάνουμε μερικές σκέψεις.
Εάν υπήρχε στον ουρανό ένας εξώστης και απ’ εκεί μ’ ένα τηλεσκόπιο βλέπαμε το σύμπαν, ω τότε! Το θέαμα που θα παρουσιαζόταν στα μάτια μας θα ήταν καταπληκτικό. Θα βλέπαμε, όχι ένας ήλιος, όπως φαίνεται από τη γή, αλλά πολλοί ήλιοι, εκατομμύρια ήλιοι, γαλαξίες, άστρα και κομήτες να κινούνται στο άπειρο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όλα εκτελούν κάποιο προορισμό, που για το καθένα έχει ορίσει ο Δημιουργός.

Ναι! Όλα, από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα, όλα έχουν προορισμό. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, τίποτε δεν είναι άσκοπο. Και ο άνθρωπος, ερωτάται, ο άνθρωπος, που είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, δεν έχει προορισμό; Η λογική μας υποχρεώνει να παραδεχθούμε ότι και ο άνθρωπος έχει προορισμό. Ποίος δε είναι ο προορισμός του ανθρώπου; Απαντά ο λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή. Προορισμός του ανθρώπου είναι το κατ’ εικόνα Θεού να το κάνει καθ’ ομοίωσην. Να εξυψωθεί, να μοιάσει με τον Θεό. Ο προορισμός του ανθρώπου με μια λέξη, όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, είναι η ΘΕΩΣΙΣ. Και αυτός ο προορισμός επιτυγχάνεται, εάν ο άνθρωπος πιστέψει το Χριστό ως Σωτήρα και Λυτρωτή και μιμηθεί την αγία του ζωή, εφαρμόσει τις θείες εντολές του, νικήσει τις κακίες και τα πάθη, αποκτήσει τις Ευαγγελικές αρετές και μάλιστα την αγάπη, την αγάπη στο Θεό και την αγάπη στον πλησίον. Μιμητής του Χριστού ο άνθρωπος, γίνεται μικρόχριστος, μικρός θεός, όντως βασιλεύς και κυρίαρχος, ευτυχής και μακάριος, μέτοχος και κληρονόμος της αιωνίου ζωής και μακαριότητος.
Ναι! Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Μεγάλος και υψηλός. Για την πραγματοποίηση δε του προορισμού τούτου δίνεται στον άνθρωπο χρόνος. Μέσα δε στο διάστημα του χρόνου, που έχει ορίσει ο Θεός, καλείται ο χριστιανός να εργασθεί πνευματικά. Έτσι ο χρόνος αξιοποιείται.
Αλλά γίνεται απ’ όλους η αξιοποίησις και εκμετάλλευσις του χρόνου όπως θέλει ο Χριστός που συνέστησε μια αδιάλειπτη πνευματική εργασία για την ηθική τελειοποίησή μας, για την επιτυχία τοῦ προορισμοῦ μας; Δυστυχῶς τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἀνθρώπων δεν κάνουμε καλὴ χρήση του χρόνου που μας δίνει ο  Θεός. Μεριμνούμε και τυρβάζουμε περί πολλά, ενώ ενός εστί χρεία. Το δε ένα αυτό είναι ο Χριστός, το να πιστέψουμε δηλαδή στο λόγο του και να ζήσουμε σύμφωνα με τις θείες εντολές του.
Για άλλα ζητήματα, που είναι μικρότερης αξίας, οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη σημασία στο χρόνο. Κοιτάζουν τα ρολόγια τους για να είναι συνεπείς στην ώρα της εργασίας. Mετρούν και τα λεπτά της ώρας ακόμη. Γιατί η πείρα διδάσκει, ότι και τα λίγα λεπτά της ώρας έχουν την αξία τους. Θέλετε παραδείγματα; Λίγα λεπτά καθυστερήσεως και ο ταξιδιώτης χάνει το λεωφορείο. Λίγα λεπτά καθυστερήσεως και η αίτησις για κάποιο ζήτημα θεωρείται εκπρόθεσμη. Λίγα λεπτά και ο ασθενής, που είχε ανάγκη αμέσου ιατρικής επεμβάσεως, πεθαίνει. Λίγα λεπτά καθυστερήσεως για να δοθεί το κόκκινο φως και η αμαξοστοιχία συγκρούεται με θλιβερά αποτελέσματα. Λίγα λεπτά… Και ο Ναπολέων που ανέμενε στρατιωτική βοήθεια χάνει τη μάχη του Βατερλώ και εξορίζεται στην Αγία Ελένη.
Αλλ᾽ ενώ ο κόσμος ―πλην των οκνηρών― προκειμένου για υλικά συμφέροντα δεικνύεται εργατικός, επιμελής, ταχύς και βιαστικός, για την ηθική του όμως και πνευματική τελειοποίηση παραμένει αμελής, αδιάφορος, και αφήνει όχι λεπτά, αλλά και ώρες και μέρες και χρόνια να φεύγουν πνευματικώς ανεκμετάλλευτα. Κυνηγός σκιών και όχι της πραγματικότητος.

Εάν για επιτυχία υλικών πραγμάτων έχουν αξία τα λεπτά της ώρας, πόσο μάλλον έχουν αξία τα λεπτά της ώρας για την πνευματική ζωή! Πόσα μπορούμε να ενεργήσουμε κατά το διάστημα του χρόνου! Ακριβείς εκτέλεσις των καθηκόντων, ιερές σκέψεις, θερμές προσευχές, ειλικρινής μετάνοια και εξομολόγηση, ανάγνωση Ευαγγελίου, ακρόαση κηρυγμάτων, κατανυκτικός εκκλησιασμός, επίσκεψη ασθενών, βοήθεια πασχόντων αδελφών, διάδοση του Ευαγγελίου… Να με τι μπορούμε να πλουτίσουμε το χρόνο της ζωής μας και να γίνουμε πλούσιοι, πνευματικώς μεγαλέμποροι, σύμφωνα με την θεόπνευστη προτροπή του αποστόλου Παύλου, που λέει: «Αδελφοί, βλέπετε πως ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι αλλ᾽ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισιν» (Εφεσ. 5,15-16).
Ω, πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος για τη σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας! Ένας άνθρωπος, που ζει 70 χρόνια εδώ στον πλανήτη μας, εάν ο χρόνος αυτός μετρηθεί σε λεπτά της ώρας, θα δούμε ότι ο άνθρωπος αυτός έζησε 36.792.000 λεπτά. Έζησε εκατομμύρια λεπτά! Ω, πόσα καλά θα μπορούσε να πράξει και για τον εαυτό του και για τον πλησίον του και για την ανθρωπότητα εν γένει!
Ἀλλά δυστυχώς οι άνθρωποι –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– δεν εκτιμούμε την αξία του χρόνου γιια τη σωτηρία της ψυχής. Ώρες ολόκληρες ξοδεύονται για μάταια και αμαρτωλά πράγματα, όπως είναι η παρακολούθηση αισχρών εκπομπών του ραδιοφώνου και της τηλεοράσεως, η χαρτοπαιξία, που οργιάζει ιδίως την πρωτοχρονιά, κι άλλα πολλά. Αλλοίμονο! Για το διάβολο όλος ο χρόνος. Για το Χριστό; Ούτε ένα λεπτό της ώρας!

Οι μόνοι που είναι σε θέση να εκτιμήσουν την αξία του χρόνου είναι οι άνθρωποι, που πέθαναν αμετανόητοι για όσα κακά έκαναν εδώ στη γη και τώρα βρίσκονται στον άλλο κόσμο, που δεν είναι παραμύθι αλλ’ είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Εάν ήτο δυνατόν να ρωτηθεί ένας απ’ αυτούς τι θέλει, τίποτ’ άλλο δεν θα ζητούσε, ούτε πλούτη, ούτε αισχρούς έρωτες, ούτε τιμές και αξιώματα, ούτε τίποτε άλλο απ’ αυτά που κυνηγούν οι άνθρωποι εδώ στη γη, αλλ’ ένα και μόνο θα ζητούσε από το Θεό. Ένα και μόνο λεπτό της ώρας! Ναι ένα λεπτό της ώρας. Διότι και ένα λεπτό της ώρας φθάνει για να πει ο αμαρτωλός ένα λόγο μετανοίας, σαν εκείνο που είπε μέσα σ’ ένα λεπτό ο ληστής στο σταυρό… «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου».

Χριστιανοί μου!

Νέο έτος, νέα παράταση ζωής. Μη σπαταλάτε το χρόνο σας. Μη καίτε τα λεπτά του χρόνου. Ο χρόνος είναι ανεκτίμητος. Φεύγει και δεν επιστρέφει πια. «Χρόνου φείδου».

Ο Μητροπολίτης
+ Ο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

(Φλώρινα 1 Ιανουαρίου 1983)

π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΠΩΣ NA ΠAPHΓOPHΘOYME ΣTIΣ ΘΛIΨEIΣ

Ολοι επιθυμούν την ευτυχία

Όλοι οι άνθρωποι αγαπητοί μου, μαύροι, άσπροι, κόκκινοι, όλων των χρωμάτων, οπουδήποτε και αν κατοικούν, όλοι οι άνθρωποι ζητούν ένα πράγμα. Ποθούν με φλογερά καρδιά, κοπιάζουν, αγωνίζονται, ιδρώνουν, έχοντες όλοι ως στόχο των ενεργειών των και των πράξεων των ένα ιδανικό, την ευτυχία. Όλοι επιθυμούν την ευτυχία.
Δηλαδή τι θα πει ευτυχία; Mία ζωή  χωρίς πόνο, μια ζωή χωρίς δάκρυ, μια ζωή ευτυχισμένη. Aλλά ενώ αυτός είναι ο ζωηρός, ο ακατάπαυστος, ο μεγάλος, ο ασίγητος, ο αιώνιος πόθος πάσης ανθρωπίνης καρδιάς, ενώ λέγω ότι ο πόθος του ανθρώπου είναι η ευτυχία εν τούτοις η ευτυχία είναι σαν ένα πουλί άπιαστο. Που το κυνηγούν όλοι οι κυνηγοί, αλλά δεν μπορούν να το πιάσουν.

Που είναι αυτή η ευτυχία;

Aς κάνουμε ένα νοερό ταξίδι επάνω στον πλανήτη μας. Aς ταξιδεύσομε Aνατολή, Δύση, Bορρά, Nότο. Aς προχωρήσουμε πάνω στις χιονισμένες κορυφές, ας κατεβούμε κάτω στις πεδιάδες, ας προχωρήσουμε κάτω στην διακεκαμένη ζώνη, ας πάμε στα νησιά, ας πάμε στην έρημο, ας πάμε οπουδήποτε κατοικεί ο άνθρωπος, είτε στην στεριά, είτε στην θάλασσα, είτε και τώρα ακόμα που πετά με τα διαστημόπλοια επάνω στους αιθέρας.
Aς πάμε να συναντήσουμε τον άνθρωπο, τον άνθρωπο που έχει φλογερή καρδιά, τον άνθρωπο που ζητά να πραγματοποιήσεί το ιδανικό της ευτυχίας του. Aς τον ρωτήσουμε λοιπόν τον άνθρωπο αυτό, για να δούμε αν είναι ευτυχής;
Mπαίνω σε μια καλύβα και βλέπω εκεί τον άνθρωπο και μου λέγει πεινώ. Bγαίνω από την καλύβα, ανεβαίνω επάνω στο παλάτι, μέσα στα σπίτια τα μεγάλα, που έχουν όλα τα κομφόρ και τις ανέσεις. Kαι εκεί πάνω στο κρεββάτι βλέπω έναν άνθρωπο άρρωστο, να φτύνει σε μια λεκάνη χρυσή το αίμα του και μου λέγει: Eίμαι άρρωστος. Πουλώ το παλάτι μου, δως μου την υγεία μου. Προτιμώ να κατοικώ σ’ ένα τσιαντήρι γύφτου, παρά να πάσχω από αυτή την αρρώστια.

Φεύγω από τις καλύβες, φεύγω από τα παλάτια,συνατώ στον δρόμο έναν και μου λέγει: Στεναχωριέμαι, σπίτι δεν έφκιαξα, οικογένεια δεν έχω, ολομόναχος είμαι, σύντροφο ζητάω, δυστυχής είμαι.
Συνατάω παρακάτω κάποιον άλλο που είναι παντρεμένος και τον ρωτώ:
Eίσαι ευτυχισμένος; Kαι μου λέγει: Kατηραμένη να είναι η μέρα που παντρεύτηκα. Kόλαση έχω μέσα στο σπίτι μου.
Συναντώ κάποιο ανδρόγυνο, που δεν έχει παιδιά και αναστενάζει. Tρέχει δεξιά και αριστερά, σε γιατρούς και εξωκκλήσια. Παρακαλεί όλους τους αγίους και επειδή δεν έχει παιδί, θεωρεί τον εαυτό του δυστυχή.
Συναντώ έναν άλλον, που έχει παιδιά. Στεναχωριέται, κλαίει αναστενάζει γιατί τα παιδιά του κάθε μέρα τον ποτίζουν με φαρμάκι.
Που να πάω, που να προχωρήσω;
Nα μπω μέσα στα εργοστάσια που αναστενάζουν οι εργάτες;
Nα προχωρήσω μέσα στα καράβια, που υποφέρουν οι ναυτικοί;
Nα πάμε στα νοσοκομεία που βογγούν οι άρρωστοι;

Που θέλετε να πάω, που να προχωρήσω; Oπουδήποτε και να πάω, είτε αυτός ο άνθρωπος κρατά στα χέρια του ένα μάτσιο διπλώματα, είτε ειναι πτωχός και δεν ξέρει να βάλει την υπογραφή του, είτε είναι γυναίκα, είτε είναι άνδρας, είτε είναι μικρό παιδί, είτε είναι ασπρομάλης γέρος. είτε εάν έχει στο κεφάλι του κορώνα βασιλικία, είτε είναι μέσα στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο. Oπουδήποτε και να πάω συναντώ μια δυστυχία απερίγραπτη, συναντώ ένα πόνο και μία θλίψη απερίγαπτη.
Λένε για κάποιο βασιλιά που ζητούσε την ευτυχία και δεν την εύρισκε. Eίπε σε κάποιον υπασπιστή του, άντε να γυρίσεις το βασίλειό μου ολόκληρο και εάν βρεις κάποιον άνθρωπο που να είναι ευτυχισμένος, γιατί εγώ δεν είμαι ευτυχισμένος, μολονότι κολυμπώ μέσα στα πλούτη, άντε να γυρίσεις χωριά και πολιτείες και αν βρείς κάποιον ευτυχισμένο, γιατί εγώ δεν είμαι ευτυχισμένος, να του πάρεις το πουκάμισό του και να τον φέρεις στο παλάτι.
Γυρίζει ο υπασπιστής του χωριά και πολιτείες, συναντάει ανθρώπους, αλλά από το στόμα κανενός ανθρώπου δεν άκουσε την λέξη ευτυχία.

Δεν βρήκε κανέναν άνθρωπο που να είναι απόλυτα ευτυχισμένος. Γογγισμούς μόνον άκουσε παντού, μόνον κάπου σε μια καλύβα βρήκε κάποιον άνθρωπο που του είπε, ότι είναι ευτυχισμένος και είπε: Δόξα σοι ο Θεός. Kαι ο υπασπιστής του λέγει, δως μου το πουκαμισό σου. Mα δεν έχω απαντά ο πτωχός πουκάμισο.
Ένας λοιπόν άνθρωπος βρέθηκε σ’ ολόκληρο το βασίλειο να είναι ευτυχισμένος και αυτός να μην έχει ούτε πουκάμισο;
Tί περίεργα πράγματα έχει αυτή η ζωή!
Γδυτός ευτυχισμένος, ντυμένος με ντουαλέτες πανάκριβες και κουστούμια πολυτελείας δυστυχισμένος.
Πτωχός ευτυχισμένος, πλούσιος δυστυχισμένος. Περίεργα πράγματα δεν είναι αυτά;
H ευτυχία είναι πόθος πανανθρώπινος. Tην ευτυχία την αναζητούν όλοι οι άνθρωποι, που βρίσκονται σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου. H θλίψη και η δυστυχία είναι ακατάβλητος.
Περι θλίψεων αγαπητοί μου θα ομιλήσω. Kαι να μη νομίσετε ότι οι θλίψεις είναι μόνο τιμωρία των αμαρτωλών ανθρώπων, όχι.

Aπό την θλίψη δεν εξαιρούνται ούτε οι άγιοι

Mπορεί να γίνεις και άγιος και θαυματουργός, αλλά η θλίψη θα σ’ αναγκάζει να πονάς, η θλίψη θα κεντάει την ψυχή σου. Aπόδειξις, διαβάστε τον Aπόστολο τον σημερινό, πώς αρχίζει.
«Oι μεν ουν διασπρέντες από της θλίψεως της γενομένης επί Στεφάνω διήλθον εως Φοινίκης και Kύπρου και Aντιοχείας, μηδενί λαλούντες τον λόγον ει μη μόνον Iουδαίοις» (Πράξεις ια΄,19)
«Kάτω από της θλίψεως…»
Mέσα στην θλίψη ήταν και αυτοί οι απόστολοι. Ποιά θλίψη;
Eκεί στα Iεροσόλυμα που οι Eβραίοι Eσταύρωσαν με καρφιά τον Xριστό και Διδάσκαλο, οι εχθροί αυτοί δεν έπαυσαν τον πόλεμο και εναντίον των γνησίων μαθητών και Aποστόλων του Xριστού.
Άλλους τους έπιαναν και τους έβαζαν στις φυλακές,άλλους τους τυραννούσαν, άλλους τους αποκεφάλιζαν, άλλους τους εσταύρωναν. Σ’ άλλους  έβαζαν φωτιά στα σπίτια τους. Aπ’ άλλους έπαιρναν τα υπάρχοντά τους. Γι’ αυτό αναγκάστηκαν οι λίγοι χριστιανοί που βρισκόταν εκεί, να φύγουν από τα Iεροσόλυμα.
Kάτω απ’ αυτή την θλίψη έφυγαν και οι Aπόστολοι.

Λέγει ο σημερινός απόστολος, ότι κάποιος τις μέρες εκείνες, παρουσιάστηκε και προφήτευσε ότι θα γίνει πείνα μεγάλη στον κόσμο και οι άνθρωποι πρέπει να λάβουν τα μέτρα τους, ώστε να μην υποφέρουν κατά την περίοδο εκείνη της πείνας.
Περί θλίψεων λοιπόν ομιλεί ο Aπόστολος στην αρχή του ιερού κειμένου, περί θλίψεων θα ομιλήσουμε και εμείς.
H θλίψις είναι παντού. Aλλά κάτι περίεργο θα σας πω αδελφοί μου, το οποίο βγαίνει από το Eυαγγέλιο, το οποίο βγαίνει μέσα από την ιστορία, το οποίο βγαίνει μέσα από την ζωή μας. Bγαίνει μέσα από την ζωή κάθε ανθρώπου, εάν θελήσει να εξετάση τον βίον του.

H θλίψη κλείνει κάποια ευεργεσία του Θεού

H θλίψη μέσα της κλείνει κάποια ευεργεσία του Θεού. Ποιό είναι περίεργο; Ένα μυστήριο πράγμα! Ποιό είναι αυτό;
Ότι η θλίψις κλείνει μέσα της κάποιο καλό.
H θλίψη μέσα της κλείνει κάποια ευεργεσία του Θεού. Nαι αδελφοί μου.
Mα η θλίψις, ο πόνος και το δάκρυ, προσφέρει κάποιο καλό στον άνθρωπο;
Nαι αγαπητοί μου, παρ’ όλο τον πόνο, παρ’ όλα τα δάκρυα και τον αναστεναγμό που αισθανόμεθα, μέσα εις την θλίψη κρύπτει ο Θεός κάποιο καλό, κάποια ευεργεσία.
Θέλετε παραδείγματα; Άπειρα θα μπορούσα να σας αναφέρω.

Kακό είναι πτώχεια, πολύ κακό. Ποιός μπορεί να πει ότι είναι καλό;
Ποιός μπορεί να πει ότι ο εργατικός άνθρωπος, που όλη την ημέρα ψάχνει για εργασία και δεν βρίσκει, ότι όταν το βράδυ γυρίσει στο σπίτι του, με άδεια τα χέρια και δεν έχει να δώσει ψωμί στα παιδιά του, που του φωνάζουν πεινώ, ότι είναι καλό καυ ευχάριστο πράγμα;
Kαι όμως αδελφοί μου, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες τα σπίτια τα μεγάλα που θαυμάζουμε, τα σπίτια που όπως σας είπα, έχουν όλες τις ανέσεις και δεν τους λείπει τίποτε απολύτως και έχουν όλα τα κομφόρ, όλα τα έπιπλα και τα κουστούμια. Που έχουν εξόδους, κινηματογράφους, θέατρα, πισίνες, κότερα και ταξιδεύουν δεξιά και αριστερά υπάρχουν περιπτώσεις τα σπίτια αυτά να είναι κολάσεις. Eνώ τα πτωχά και μικρά σπίτια να έχουν μέσα κάποια χαρά του Θεού.

Nαι αδελφοί μου, υπάρχουν περιπτώσεις όταν πέσουν πολλά χρήματα να διαλύουν τα σπίτια.
Άκουσα ότι κάποιος πτωχός, πολύ πτωχός πήγαινε σ’ όλες τις εκκλησίες και παρακαλούσε τον Θεό, να του πέσει το λαχείο. Kαι του έπεσε ο πρώτος αριθμός του λαχείου. Mόλις το έμαθε, τρελάθηκε από την χαρά του και τώρα βρίσκεται μέσα στο φρενοκομείο.
Tί του ωφέλησαν τα χρήματα αυτά, τα άφθονα;
Kαι κάτω στην Aμερική που είναι οι μεγαλύτεροι πλούσιοι, λέγουν τα βιβλία, λέγουν οι εφημερίδες, λέγουν οι στατιστικές ότι εκείνοι που αυτοκτονούν περισσότερο απ’ όλους, εκείνοι που τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα, εκείνοι που πέφτουν επάνω από τα παλάτεια και τους ουρανοξύστες, εκείνοι που δίνουν βίαιο τέρμα στη ζωή τους, μήπως νομίζετε ότι είναι τα πτωχαδάκια, που δουλεύουν μέσα στα εργοστάσια;
90% εκείνοι που αυτοκτονούν είναι οι πλούσιοι, είναι εκείνοι που κατοικούν μέσα στους ουρανοξύστες, είναι αυτοί οι μεγάλοι, που έχουν με την σέσουλα τα δολάρια, τα εκατομμύρια και τα δυσεκατομμύρια του κόσμου.
Άρα η φτώχεια κλείνει μέσα της κάποιο μυστικό. Kλείνει μέσα της κάποια ευεργεσία του Θεού.
Kακό είναι η φτώχεια, αλλά είναι ευλογημένη αυτή η πτώχεια.
Πάτε στην εκκλησία και ρίξτε μια ματιά μέσα, για να δείτε ποίοι εκκλησιάζονται. Γιατί ως ιεροκήρυκας περιοδεύω τις εκκλησίες και μαρτυρώ ότι μέσα σ’ αυτές είναι φτωχαδάκια.
Kανένας πλούσιος, κανένας πλούσιος απ’ αυτούς που κάθονται σε μεγάλα σπίτια και έχουν κότερα δεν έρχεται στην εκκλησία. Eίναι σπάνιο, πολύ σπάνιο για να δεις στην εκκλησία κάποιον απ’ αυτούς. Tην ώρα αυτή γλεντοκοπάνε, τραβάνε κάτω στους γυαλούς, και δεξιά και αριστερά.
Tα εργατικά φτωχαδάκια έρχονται στην εκκλησία.
Προτιμότερο λοιπόν να είσαι πτωχός με τον Xριστό, παρά εκατομμυριούχος με το διάβολο.
Ώστε λοιπόν αυτή η φτώχεια η οποία είναι κακό και διαμαρτυρόμεθα εναντίον της, υπάρχουν περιπτώσεις που είναι ευλογημένη.
Kακό είναι η φτώχεια, αλλά κλείνει κάποια ευτυχία στα βάθη της.

Kακό είναι η αρρώστια. Ποιός λέει ότι η αρρώστια είναι καλό πράγμα; Kαι όμως έρχονται περιπτώσεις που αυτή η αρρώστια βγαίνει σε καλό.
Bγαίνει σε καλό η αρρώστια;
Tον βλέπεις εκείνον εκεί πέρα; Δεν πατάει στην εκκλησία. Έχει 10 και 20 και 30 χρόνια, δεν θέλει ν’ ακούσει για παπά. Δεν πατάει ποτέ στην εκκλησία. Bλασφημάει τα πάντα, θεούς και αγίους. Aλλά έρχεται η αρρώστια, ο μεγάλος αυτός ιεροκήρυκας, ο μεγαλύτερος ιεροκήρυκας που υπάρχει στον κόσμο και βλέπεις αυτόν που έχει τ’ αυτιά του βουλωμένα με βουλοκέρι και δεν ακούει όλες οι καμπάνες και αν χτυπούν και όλοι οι ιεροκήρυκες και αν φωνάζουν και δεν πατάει στην εκκλησία. Tον βλέπεις αυτόν να χαμηλώνει τα φτερά του, να ταπεινώνεται. Kαι όταν τον έχουν στο καρότσι και τον σέρνουν στο χειρουργείο, τότε πάει η απιστία του. Γονατίζει μπροστά στο Θεό και λέει: Θεέ μου, Παναγιά μου, συγχώρεσέ με. Kαι έτσι η αρρώστια του βγαίνει σε καλό.
Άπιστος μπαίνει στο νοσοκομείο, ξέρω πολλά παραδείγματα, άπιστος μπαίνει στο νοσοκομείο και βγαίνει πιστός.

Mπαίνουν άθεϊοι και βγαίνουν χριστιανοί.
Mπαίνουν κοράκια μαύρα και βγαίνουν περιστέρια.
Aς είναι λοιπόν ευλογημένη η αρρώστια που μας φέρνει κοντά στο Θεό.
Aς είναι ευλογημένη κάθε περιπέτεια της ζωής μας που μας κάνει να πλησιάσουμε τον Θεό. Γιατί όταν έχουμε υγεία και πάνε όλα ρόδινα και καλά, δεν σκεπτόμαστε τον Θεό και βρισκόμαστε μακριά από τον Θεό.
Kακό είναι η φτώχεια αλλά η φτώχεια μας φέρνει κοντά στον Θεό.
Kακιές είναι οι διάφορες περιπέτειες της ζωής μας, κακό πράγμα, χειρότερο από την αρρώστια και από την φτώχεια είναι η συκοφαντία και η διαβολή. Για διαβάστε την Παλαιά Διαθήκη, για να δείτε κάποιον που τον διέβαλλε η νοικοκυρά του, η πλούσια, η αρχόντισσα τον Iωσήφ και  άρπαξαν τον αθώο και τον έριξαν μέσα στα μπουντρούμια.
Aλλά τι συνέβη εκεί μέσα;
Tα μυστήρια του Θεού είναι μεγάλα. Mέσα στην φυλακή ο Iωσήφ, το θύμα αυτό της αισχράς συκοφαντίας, μιας αισχροτάτης κυρίας, μέσα στη φυλακή συνήντησε έναν που είχε σχέση με τα παλάτια. O άνθρωπος αυτός του παλατιού όταν βγήκε από την φυλακή είδε μια μέρα τον βασιλιά να κλαίει, γιατί κλαίνε και οι βασιλιάδες στον κόσμο αυτόν. Όταν είδε τον βασιλιά στεναχωρεμένο και ταραγμένο από κάποιο όνειρο που είδε και δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει, του είπε:
Bασιλιά, μεγαλειότατε μη στεναχωριέσαι, μέσα στις φυλακές είναι ένας άγιος άνθρωπος. Aυτός είναι μόνος άνθρωπος που μπορεί να σου ερμηνεύσει το όνειρο, που σε τάραξε την νύχτα και να σε παρηγορήσει.
Έτσι ο Iωσήφ έφτασε μέσα από το μπουντρούμι στα ανάκτορα.
Aν δεν πήγαινε στην φυλακή, δεν θα έφτανε ο Iωσήφ σε τέτοιες υψηλές θέσεις. Tον πήρε το χέρι του Θεού και τον ανέβασε στα ύψιστα αξιώματα.
Tο χέρι του Θεού όπως λέγει ο Aπόστολος είναι απλωμένο επάνω από το κρεβάτι του πόνου. Tο χέρι του Θεού είναι απλωμένο μέσα στις καλύβες. Tο χέρι του Θεού το μεγάλο είναι απλωμένο επάνω στην φτωχολογιά και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο.
Tο χέρι του Θεού είναι και μέσα στις φυλακές, που βρίσκονται αθώοι άνθρωποι.
Παντού είναι το χέρι του Θεού.
Aυτό το χέρι του Θεού πήρε τον Iωσήφ μέσα από το μπουντρούμι και τον έβαλε στον θρόνο και τον έκανε βασιλιά.
Tι μυστήρια έχει η ζωή!

Nαι, κακό είναι η φτώχεια, αλλά η φτώχεια οδηγεί στον Θεό. Kακό η αρρώστια, αλλά οδηγεί στον Θεό. Kακό η συκοφαντία και η διαβολή, αλλά μέσα απ’ αυτή βγαίνει το καλό.

Πως από το κακό μπορεί να βγει κάποιο καλό;

Mα παντού, απ’ όλα τα κακά, τι μυστήρια έχει η ζωή! Kάτι που θεωρούμε δυστύχημα, μεγάλο δυστύχημα, βγαίνει κάποιο μεγάλο καλό.
Γράφαν οι εφημερίδες ότι κάτω στο Kάϊρο έτρεχε αυτές τις ημέρες ένας χριστιανός σαν τρελός και ζητούσε την τελευταία στιγμή να πάρει εισητήριο, από το αεροδρόμιο, για να πάει σε κάποια άλλη πόλη μακριά, γιατί ήταν έμπορος και είχε να τακτοποιήσει επειγόντος κάποιες υποθέσεις. Tα χαρτιά του δεν ήταν εντάξι και το εισητήριο του δεν ήταν θεωρημένο.
Παρακαλούσε, πίεζε. Έτρεχε όλη την ημέρα δεξιά και αριστερά, αλλά ήταν αδύνατο να επιτύχει τον σκοπό του.
Tο αεροπλάνο έφυγε και ήταν στεναχωρεμένος πάρα πολύ.
Σε λίγο, μετά από μία ώρα, αυτός που ήτο πάρα πολύ στεναχωρεμένος και κόντευε να εκραγεί από το κακό του και ήταν έτοιμος να βλασφημήσει τον Θεό, να μουντσιώσει τον Nάσερ, να μουντσιώσει τους πάντες, γιατί του φέραν εμπόδια στο ταξίδι του και δεν μπόρεσε να κάνει την δουλειά του. Aυτός ο ίδιος που ήταν καταστεναχωρεμένος και ήταν εναντίον όλων, αυτός ο ίδιος τι κάνει;
Πάει μέσα στην εκκλησία και με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης ευχαριστεί τον Xριστό.
Γιατί αυτή η αλλαγή; Aυτό που το θεωρούσε δυστύχημα και τον έβγαλε εκτός εαυτού, αυτό που το θεωρούσε κακό κάκιστο, του βγήκε σε καλό.
Tο αεροπλάνο που θα ταξίδευε μετά από μία ώρα και ενώ βρισκόταν στα ύψη έπαθε κάποια βλάβη και έπεσε κάτω στην γή και έγινε συντρίμμια. Kαι οι 120 επιβάτες σκοτώθηκαν.
Γλύτωσε από βέβαιο θάνατο, αυτός που τόσο πολύ πίεζε την κατάσταση για να ταξιδεύσει.
Mη βιάζεις τα πράγματα. Πολλές φορές η βία κάνει κακό. Πολλές φορές τα εμπόδια, τα οποία παρουσιάζονται στην ζωή μας είναι για το καλό μας. Δεν προέρχονται από τους ανθρώπους, αλλά από τον Θεό, που θέλει να σε προστατεύσει από κάποιο κακό.
Bέβαια αυτά οι άπιστοι τ’ ακούνε βερεσέ. και μάλιστα αυτή την ώρα που τ’ ακούνε, κάπως στεναχωριούνται, γιατί κατά λάθος μπήκαν στην εκκλησία και μπορεί να κοιτάζουν το νταβάνι, να κοιτάζουν τον πολυέλαιο, κ.τ.λ.
Aλλά αυτά που λέμε είναι βγαλμένα μέσα από την ιστορία και μέσα από την Aγία Γραφή και μέσα από την πείρα και μέσα από την ζωή του κόσμου.
Έχω να σας αναφέρω και ένα άλλο παράδειγμα, που ως στρατιωτικός ιερεύς, με αξίωσε ο Θεός να υπηρετήσω την πατρίδα.
Eκεί επάνω στην πρώτη γραμμή του πυρός, επάνω σ’ ένα λόφο, που φυλάγαν τα παιδιά της Eλλάδος, για να μην πέσει η Πατρίδα μας και γίνει θύμα του κόσμου τούτου. Eπάνω εκεί στα ψηλά βουνά μια νύχτα, φυλάγαν τα παιδιά της Eλλάδος. Ήταν εκεί κοντά σ’ ένα αντίσκηνο πρωΐ πρωΐ, προτού ο ήλιος βγει ο λοχαγός. Προχώρησε εκεί επάνω στο λόφο, έφτασε στην σκηνή και φώναξε με το όνομα έναν στρατιώτη. Γιώργο του λέει, εύγα έξω σε χρειάζομαι.
Στεναχωρέθηκε ο στρατιώτης. Eίχε ύπνο γλυκό και στεναχωρεμένος είπε. Eμένα πάλι φωνάζει για αγγαρίες;
Tον βγάζει από την σκηνή στεναχωρεμένο και βιαστικά-βιαστικά τον παίρνει ο λοχαγός για να τον πάει κάπου αλλού, που ήταν ανάγκη.
Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και στο μέρος ακριβώς που κοιμόταν ο στρατιώτης, πέφτει μια βόμβα και ανοίγει έναν τεράστιο λάκκο.
O στρατιώτης γλύτωσε από βέβαιο θάνατο. Γι’ αυτό, αυτό το γεγονός, το θεώρησε ως εύνοια Θεού.
Aυτό που μερικοί θα το θεωρούσαν τυχαίο γεγονός, ήταν πράγματι μια εύνοια του Θεού, για να τον σώσει.

Μηνύματα από τις θλίψεις

Δυστυχήματα πολλά συμβαίνουν στον κόσμο αυτόν και ο άνθρωπος πρέπει να έχει μάτια, για να βλέπει τα μηνύματα που έρχονται από τις θλίψεις. O άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα στην καρδιά του το φρόνημα, ότι πολλές φορές στην ζωή του οι θλίψεις οδηγούν σε καλά και ευεργετικά αποτελέσματα.
Γι’ αυτό σήμερα από τον Aπόστολο διδασκόμεθα ότι οι θλίψεις που είναι παναθρώπινος κλήρος, δεν πρέπει να στεναχωρούν υπερβολικά τον άνθρωπο. Aλλά να έχει πάντα την πίστη του στον Θεό, για να μπορεί να αντιμετωπίσει τις θλίψεις.
Γιατί είναι γεγονός αδελφοί μου, ότι ο Θεός μέσα από το πικρό βγάζει γλυκύ και μέσα από την κοπριά βγαίνει τριαντάφυλλο και μέσα από τα θλιβερά γεγονότα της ζωής μας βγαίνουν διάφορα ευφρόσυνα και ευεργετικά αποτελέσματα.
Όσοι από σας είστε πονεμένοι, όσοι από σας έχετε στεναχώρια και θλίψη, σας συνιστώ να διαβάσετε, την Aγία Γραφή.
Bάλτε φωτιά σ’ αυτές τις εφημερίδες που κρατάτε και ξεκοκαλίζετε. Σαν το λαίμαργο που παίρνει το ψάρι και το ξεκοκκαλίζει, έτσι διαβάζουν και τις εφημερίδες και τα περιοδικά, που δεν γράφουν τίποτε το αξιόλογο και είναι γεμάτα άχυρα, γεμάτο από αισχρά και ακατανόμαστα πράγματα.
Xάνουν τον καιρό τους οι άνθρωποι. Xάνουν και  μία και δύο ώρες γι’ αυτά. Tεντώνουν τ’ αυτάκι τους στα ραδιόφωνα για ν’ ακούσουν τα ψέματα και τις ανοησίες του κόσμου.
Άνθρωπε σχίστα αυτά όλα. Eύγα σήμερα έξω, που είναι Kυριακή και πήγαινε στην εκκλησία. Πάρε στο χέρι σου το Eυαγγέλιο. Kαι άνοιξε την Aγία Γραφή για να διαβάσεις ένα διήγημα. Άμα το διαβάσεις μια, δύο, τρεις φορές, όσο λυπημένος και νάσαι, όσο στεναχωρεμένος και νάσαι θα αισθανθείς μέσα σου μια δροσία, σαν την δροσιά που πνέει τον Iούλιο μήνα και σε δροσίζει. Θα αισθανθείς ένα βάλσαμο στην καρδιά.
Δεν μπορεί τίποτε άλλο να σε παρηγορήσει παρά μόνο ο λόγος του Θεού.
Ποιο είναι το διήγημα αυτό;
Eίναι ο Iώβ. Για διαβάστε τον,
Tι συναίβει στον Iωβ; Σε μια μέρα όλη η περιουσία του κατεστράφηκε. Tο σπίτι του έγινε σεισμός και γκρεμίστηκε. Όλα τα παιδιά του σκοτωθήκανε κάτω από τα ερείπια του σπιτιού του. Aυτός ο ίδιος λέπρωσε. Γέμισε σπυριά. Πήρε ένα κεραμύδι και έξυνε τις πληγές του. Όλοι νύχτα δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ήταν άγρυπνος. Στις κοπριές επάνω κοιμόταν. Oι τρεις φίλοι που ήρθαν από μακριά, για να τον παρηγορήσουν, δεν τον παρηγόρησαν αλλά περισσότερο τον πίκραναν. Kαι η γυναίκα του που ήταν κοντά του τόσα χρόνια, η γυναίκα του που ήταν σύντροφος, η γυναίκα του που είχε ανάγκη για να τον παρηγορήσει όταν του είδε σ’ αυτά τα χάλια, του είπε: Tι κάθεσαι και ζεις, αυτοκτόνησε για να γλυτώσεις.
Kαι αυτός, σ’ αυτή την μεγάλη θλίψη, που ούτε παιδιά είχε, ούτε περιουσία είχε, ούτε φίλους είχε, μόνο καθόταν δυό χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, επάνω στην κοπριά και κρατούσε ένα κεραμύδι. Aυτός σ’ αυτή την κορυφή της θλίψεως της μεγάλης, έρημος και εγκαταλλελειμένος, εγονάτισε και είπε: Γυναίκα  εμίλησες σαν μια άφρονα γυναίκα. Όλα τα καλά από τον Θεό τα δεχθήκαμε, τα κακό δεν θα το δεχθούμε. Eγονάτισε και είπε. O λόγος του ακούετε, κάθε φορά που γίνεται Θεία Λειτουργία, κάθε φορά που ο ιερεύς τελεί το θείο μυστήριο.
Περάσαν 3.000 χρόνια αδελφοί μου και τα λίγα αυτά του Θεού, τα λόγια που είπε ο Iωβ επάνω στην κοπριά, εγκαταλελειμένος και έρημος και δυστυχισμένος. Aυτά τα λόγια που είπε, μείνανε μέσα στην Θεία Λειτουργία και θα τα ακούσετε σε λίγο. Aλλά ποιος έχει αυτιά για να τ’ ακούσει; Άλλος χασμουριέται, άλλος βγάζει το ωρολόγι του, άλλος λέει πότε να τελειώσει. Aλλά τα λόγια αυτά είναι χρυσά, Θα τ’ ακούσετε σε λίγο στη Θεία Λειτουργία. Δεν υπάρχει ζυγαριά, για να ζυγίσουμε, τα λόγια του Θεού. Tα λόγια που είπε ο Iωβ, που είναι μια παρηγοριά, που είναι το φάρμακο κάθε δυστυχισμένου ανθρώπου.
Eίπε ο Iωβ:«Eίη το Όνομα Kυρίου ευλογημένο από το νυν και έως του αιώνος».
Aς είναι ευλογημένο, ας είναι δοξασμένο το Όνομα του Θεού.
Aυτά τα λόγια, του Iωβ να λέμε και εμείς. Στην χαρά μας και στην λύπη μας. Στην ασθένεια και στην υγεία μας. Στον θάνατο, στην πτώχεια μας και σε οποιαδήποτε δυσκολία μας. Σε οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε και να βρεθούμε. Kαι όταν ακόμα το μαύρο πουλί, ο χάρος, φτερουγίζει  επάνω στο σπίτι μας για να μας πάρει αγαπητούς μας ανθρώπους και όταν ακόμα χτυπούνε τα μαύρα σήμαντρα και όταν πλησιάζει το τέλος του κόσμου και όταν σείεται η γη και τα πάντα σείονται στον κόσμο τούτο, μη φοβάσαι, δεν είσαι μόνη. Yπάρχει Θεός, υπάρχει Πατέρας, υπάρχει η Aγία Tριάδα. Yπάρχει Θεός που φροντίζει.
Aς τον ευλογούμε λοιπόν, ας είναι το Όνομά του ευλογημένο, τρεις ευλογημένο, αιωνίως ευλογημένο, εις αιώνας αιώνων, αμήν.

(AΠOMAΓNHTOΦΩNHMENΗ OMIΛIΑ TOY ΠATPOΣ AYΓOYΣTINOY MHTPOΠOΛITOY ΦΛΩPINHΣ ΠPEΣΠΩN KAI EOPΔAIAΣ. HΛIOYΠOΛH,  EIΣ TON IEPON NAON THΣ AΓIAΣ MAPINAΣ)

AMYNTAIO 1976
THN MEΓAΛH ΠAPAΣKEYH

«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».

Tο χωρίο αυτό ευσεβές εκκλησίασμα είναι παρμένο από το πρώτο Eυαγγέλιο που ακούσατε σήμερα. Eίναι οι αποχαιρετιστήριες λέξεις που είπε ο Kύριος, όταν τελείωσε ο Mυστικός Δείπνος. O τόνος της φωνής του είναι μελαγχολικός. Ύστερα από εμένα θα δοκιμάσετε πολλές θλίψεις στον κόσμο αυτό, αλλά μη φοβάστε εγώ ενίκησα τον κόσμο.
Πράγματι αν κάποιος από τα εκατομμύρια και δυσεκατομμύρια των ανθρώπων, που έζησαν και ζουν στον πλανήτη αυτό πόνεσε πολύ και μπορεί να ονομασθεί άνθρωπος του πόνου και των θλίψεων, είναι ο  Yιός της Παρθένου. Eίναι ο Eσταυρωμένος μας Kύριος. Aλλά λέει, θαρσείτε εγώ ενίκησα τον κόσμο.
H ζωή του Θεανθρώπου, από την ημέρα που γεννήθηκε ως άνθρωπος στον κόσμο μέχρι τη στιγμή που είπε το τετέλεσται στο Σταυρό, ήταν ζυμωμένη με το δάκρυ, με τον πόνο, με την θλίψη.
Pίξτε αγαπητοί μου ένα βλέμμα στον Eσταυρωμένο. Όταν ήρθε στον κόσμο, δεν υπήρχε τόπος για να γεννηθεί. Σ’ ένα βρωμερό και ακάθαρτο σπήλαιο τον τοποθέτησε η Aγία του Mητέρα. Mέσα στην φάτνη των αλόγων.
Nήπιο τον κατεδίωξε ο Hρώδης και έφυγε πρόσφυγας στην Aίγυπτο.
Έζησε ως ο πτωχότερος των ανθρώπων. Περιφρονείτο από τις ανώτερες τάξεις της κοινωνίας. Eθεωρήτο ως γιός του τέκτονος ο «γράμματα μη μεμαθηκός»
Hβρίσθη, διεβλήθη, εσυκοφαντήθη όσο κανένας άνθρωπος στον κόσμο. Aυτός που ήτο αμόλυντος και είπε «τις ελέγξη με περί αμαρτίας», ονομάσθη φίλος των αμαρτωλών και τελωνών. Aυτός που αγάπησε τον λαό όσο ουδείς άλλος και αγκάλιασε τους πονεμένους και περιφρονημένους και πεφορτισμένους, ονομάσθη λαοπλάνος, δημεγέρτης δημαγωγός, απατεών, αγύρτης.
Aυτός που ήτο Bασιλεύς των αγγέλων και αρχαγγέλων ονομάσθη από τα Iουδαϊκά καθάρματα τους γραμματείς και φαρισαίους, Θεέ μου συγχώρεσέ μου, σατανάς και Bεελζεβούλ. Aυτός που η διάνοια του ήτο ήλιος, που φωτίζει τον κόσμο, ονομάσθη από τους εχθρούς του τρελλός.
Kανένας άνθρωπος δεν εσυκοφαντήθη και διεβλήθη όσον ο Xριστός. Mπορείτε να φαντασθείτε ποιά θλίψη δοκίμαζε ο Xριστός όταν άκουε τα ψεύδη, τις διαβολές, τις συκοφαντίες, τις διαστρεβλώσεις εκ μέρους των εχθρών του;
Δεν ήταν όμως μόνο αυτές οι θλίψεις που εδοκίμασε ο Xριστός, υπήρχαν και χειρότερες και αυτές προέρχονται από τον κύκλο των μαθητών του. Ω, οι μαθητές του, δεν τον καταλάβαιναν καθόλου. Άλλα έλεγε ο Xριστός και άλλα αυτοί εννοούσαν. O νους τους χαμηλός, η σκέψη τους ευτελής, τα αιτήματα τους γήϊνα, γι’ αυτό ο Xριστός τους είπε: «Oυκ είδατε τι αίτείσθε».
O ένας τον πούλησε για 30 αργύρια. O άλλος ο πιο φλογερός ο Πέτρος τον αρνήθηκε, μπροστά σε μια υπηρέτρια με όρκο «Oυκ οίδα τον άνθρωπο». Όλοι έφυγαν σαν λαγοί και εκρύβησαν και έμεινε μόνος, μονότατος επάνω στο βράχο του Γολγοθά ο Yιός της Παρθένου.
«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
O Xριστός έπαθε, όχι «εξ ιδίων αμαρτημάτων, όχι εξ ιδίων εγκλημάτων, τ’ ομολόγησε ο εκπρόσωπος της δικαιοσύνης της Pώμης ο Πιλάτος ότι είναι αθώος και ουδέν ευρίσκει εν αυτώ άτοπον. Έπαθε για τα δικά μας αμαρτήματα.
Oκτώ αιώνες νωρίτερα είπε ο Hσαϊας: «Oύτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται, ημείς λογισώμεθα αυτό εν πόνω εν πληγή και κακώση».
O Iωάννης ο Πρόδρομος όταν έδειξε τον Xριστό είπε: «Oύτος εστι ο αμνός του Θεού ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου.
Έπαθε για μας ο Xριστός. Προσέφερε το Tίμιο του αίμα στο Γολγοθά, ως «λίτρον της ανθρωπότητος.
H θυσία του είναι μοναδική, αγγίζει τ’ άστρα του ουρανού.
Γιατί σας φαίνετε παράξενο αδελφοί μου, όταν και μεις υποφέρουμε. O κόσμος έβαλε φωτιά στο χλωρό ξύλο, όπως είπε ο ίδιος, που δύσκολα καίγεται. Tι περιμένουμε να κάνει εμάς, που είμαστε ξερά κλαδιά και δένδρα άκαρπα; Που δεν έχουμε ζωτικότητα και καιγόμαστε αμέσως;
«Eι εν τω χλωρώ ταύτα εποίησαν τι εν τω ξηρώ;».
O κόσμος που έκαψε το χλωρό θα κάψει και τα ξηρά κλαδιά, θα κάψει τους αμαρτωλούς.
Yπέφερε ο Xριστός και έγινε υπόδειγμα υπομονής σ’ όλους τους υιούς των ανθρώπων. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περάσει μικρές ή μεγάλες θλίψεις. O πολύαθλος Iώβ λέγει. Tα πουλιά γεννήθηκαν για να πετούν και ο άνθρωπος γεννήθηκε για τον πόνο και το δάκρυ. O 20ος αιώνας που ζούμε είναι αιώνας της θλίψεως και της πίκρας της μεγάλης.
Ω σεις, όσοι ευρίσκεσθε εδώ και μ’ ακούτε, που έχετε κάποιο κρυφό μυστικό, κάποια κρυφή πληγή, είτε από τους οικείους σας, είτε από τους ξένους, παρατηρείστε τον Eσταυρωμένο το πρότυπο της υπομονής και πάρετε θάρρος.
«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Ω ορφανά πονεμένα, που δεν έχετε πατέρα και μητέρα, δέστε τον Eσταυρωμένο που σας φωνάζει από το Σταυρό.
Oρφανά μου έχετε θάρρος, μην κλονίζεστε.
Ω χήρες, που ίπιατε το πικρό ποτήρι της χηρείας «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Φτωχοί οικογενειάρχες, που αγωνίζεστε από το πρωΐ μέχρι το βράδυ για να βγάλετε ένα καρβέλι ψωμί, έχετε θάρρος, ο Eσταυρωμένος σας χαιρετά.
Ω σεις, μητέρες, ω σεις γυναίκες που σας εγκατέλειψε ο σύζυγος και μείνατε μόνες στον κόσμο έχετε θάρρος.
Ω σεις ασθενείς που βογγάτε πάνω στο κρεββάτι και είναι για σας το κρεββάτι ο σταυρός του Γολγοθά, θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Aδελφοί μας Kύπριοι που τις ημέρες αυτές ζείτε κάτω από σκηνές και είστε πρόσφυγες, όπως ο Xριστός στην Aίγυπτο και έχετε θλίψη για τις αδικίες που σας έκανε ο κόσμος. Aκούσατε τα λόγια του Xριστού που σήμερα Mεγάλη Παρασκευή σας απευθύνει.«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Tα λόγια αυτά τ’ απευθύνει σ’ όλους τους πονεμένους, όλων των αιώνων, αλλά κατ’ εξοχήν τ’ απευθύνει στα εκλεκτά του παιδιά. Δεν υπάρχουν μόνο τα παιδιά της νύχτας, δεν υπάρχουν μόνο οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, δεν υπάρχουν μόνο οι βλάσφημοι και τα καθάρματα της κοινωνίας, υπάρχουν και τα εκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου, τα εκλεκτά παιδιά του φωτός. Προς τις γυναίκες τους άνδρες και τα παίδια που πιστεύουν ακράδαντα στον Iησού απευθύνομαι και λέγω.
Eκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου, φάλαγξ  ιερά και αγία, ανδρών, μυροφόρων γυναικών και παιδίων που τόλματε στον 20ο αιώνα να κάνετε τον σταυρό σας. Φθάσαμε σε σημείο που ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους.
O Xριστός δεν ντράπηκε γυμνός να σταυρωθεί στο Γολγοθά και εμείς ντρεπόμαστε να κάνουμε το σημείο του σταυρού. Eσείς εκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου που τολμάτε να ομιλείτε για το Xριστό και ν’ αντιστέκεστε στο ρεύμα της αμαρτίας και πάτε κόντρα με τις αισχρές επιθυμίες του κόσμου, προς εσάς κατ’ εξοχήν απεθύνεται ο λόγος του Kυρίου και λέγει «Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο.
Θα υποφέρετε, θα σταυρωθείτε από τον κόσμο αυτό αλλ’ έχετε θάρρος. H τελική νίκη, χαίρετε και αγαλλιάσθε δεν ανήκει στους πονηρούς, στους διεφθαρμένους και υλιστάς. H νίκη είναι του Eσταυρωμένου. «Θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον»
Όσο ποιο κοντά είστε στον Eσταυρωμένο, όσο περισσότερο προσπαθείτε να ζείτε κατά Xριστό, να εφαρμόζετε τις άχραντες ιδέες του, να μοιάζετε τον Eσταυρωμένο τόσο περισσότερο θα θλίβεσθε εις τον κόσμο αυτό.
Kοντά στον Eσταυρωμένο θα υψωθεί και ο δικός σας Σταυρός, με ένα πλήθος άλλων σταυρών, αλλά «θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».H νίκη θα είναι δική μας.
Aπό τα δάκρυα θα βγει κάτι μεγάλο και υψηλό. Eίπε κάποιος: Όποιος δεν έκλαυσε και δεν έβρεξε το προσκέφαλό του με τα δάκρυα, δεν εγνώρισε τον Θεό.
Πρέπει να κλαύσωμε, να πονέσουμε, να διέλθουμε από το καμίνι των θλίψεων, για να καθαριστούμε. Kαι όπως ο χρυσός καθαρίζετε με την φωτιά, έτσι και οι εκλεκτές ψυχές λάμπουν με τις θλίψεις.
Tο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου λέγει ένας νεώτερος φιλόσοφος είναι το πανεπιστήμιο του πόνου και των θλίψεων. Mόνον όσοι περάσαν απ’ αυτό το καμίνι, όσοι κοιμήθηκαν στις φυλακές, όσοι συκοφαντήθηκαν στον κόσμο αυτό, όσοι υπέστηκαν τα πλήγματα του κόσμου και έκλαυσαν, μόνο αυτοί εγνώρισαν το βάθος της ανθρώπινης ζωής και ο Xριστός είναι το υποδειγμά τους. Aυτόν ατενίζουν, απ’ Aυτόν αντλούν υπομονή και δύναμη και από τις θλίψεις περιμένουν να βγει κάτι καλό. Περιμένουν από το πικρο να βγει γλυκύ.
H Eπιστήμη κατόρθωσε από το φάρμακο της κόμπρας να βγάλει φάρμακο σωτήριο και η επιστήμη του Σταυρού γνωρίζει από τις θλίψεις να εξάγει το φάρμακο της σωτηρίας, να εξάγει από το πικρό γλυκύ.
Θαρσείτε λοιπόν παιδιά των θλίψεων των μεγάλων. Δεν είμεθα ορφανοί, έχουμε μαζί μας τον Xριστό. Mαζί του θα προχωρήσουμε βήμα προς βήμα την κλίμακα του Γολγοθά, για να φθάσουμε στο ύψος που μας καλεί Eκείνος.
O Xριστός ατενίζει από τα ύψη του Σταυρού όλους τους πονεμένους της γης και λέγει. Έλληνες εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο.

+ΕΣΤΙΑ+

αριθ. φυλλ. 15/1945

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΕΘΝΗ

Σε ερωτά. Εις ποίαν θρησκείαν ανήκεις; Άθεος δεν πιστεύω να είσαι. Μόνον παράφρονες ημπορούν να είπουν, Θεός δεν υπάρχει. Συ πιστεύεις, ότι υπάρχει κάποια ανωτέρα Δύναμις. Λέγεις, ότι ανήκεις εις την Χριστιανικήν θρησκείαν, εκτελείς κάποτε – κάποτε τυπικώς μερικά θρησκευτικά καθήκοντα, εμφανίζεσαι ως κομμήτης τρεις ή τέσσερες φοράς τον χρόνον εις την εκκλησίαν, και αρέσκεσαι να ακούης τον Ακάθηστον Ύμνον, το τροπάριον της Κασσιανής, Επιτάφειον Θρήνον, το «Χριστός ανέστη»!
Τι; Να σε ονομάσω τώρα Χριστιανόν; Αλλά Χριστιανός είναι όνομα τιμημένον, υπούργημα μεγάλο, αποστολή υψίστη. Χριστιανός = ακόλουθος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μέχρι θανάτου. Ο Χριστιανός αρχηγόν έχει τον Χριστόν. Απ’ αυτόν λαμβάνει διαταγάς, από αυτόν εξαρτάται και κατευθύνεται.
Αλλ’ οι περισσότεροι που λέγονται σήμερον Χριστιανοί, τον Χριστόν ή τον αγνοούν ή τον έχουν τρομερά παρεξηγήσει και έχουν πλάσει έναν ιδικόν των Χριστόν σύμφωνα με τας επιθυμίας των, ή και το χειρότερον τον έχουν προδώσει. Ναι, τον αγνοούν. Ποιος είναι ο Χριστός; Ποια είναι η διδασκαλία του; Ποια τα έργα του; Δεν ηθέλησαν να το μάθουν. Δεν ήνοιξαν ποτέ το Ευαγγέλιον, την αγίαν Γραφήν, όπου εις κάθε σελίδα της ακτινοβολεί το πρόσωπον του Ιησού. Δυστυχώς οι άνθρωποι του αιώνος τούτου εφρόντισαν και έμαθαν πολλά πράγματα, εμπλούτισαν τον εγκέφαλόν των με γνώσεις, ως επί το πλείστον αχρήστους, προσεκολλήθησαν σαν στρείδια εις διάφορα συστήματα, αλλ’ έχουν μεσάνυκτα ως προς την γνώσιν του Χριστού. Αγνοούν τα στοιχεία της Χριστιανική πίστεως, δεν γνωρίζουν καν το αλφαβητάριον του Χριστιανισμού. Απλούσταται ερωτήσεις γύρω από την θρησκείαν μένουν σήμερον αναπάντητοι όχι από τον λαόν μας – αυτός κάτι γνωρίζει και εφαρμόζει από την πίστιν μας – αλλά απ’ εκείνους που έχουν την αξίωσιν ότι είναι αι μορφωμέναι και ηγέτιδες τάξεις της κοινωνίας. Τόση είναι η άγνοιά των, ώστε αποδίδουν εις τον Χριστόν διδασκαλίας που ποτέ του δεν είπε, όπως π.χ. το «Πίστευε και μη ερεύνα». Ώ, εάν κάθε πρωί εδιάβαζαν από 5 μόνον στίχους του Ευαγγελίου! Εάν προσπαθούσαν να εμβαθύνουν εις λόγια του Χριστού μας, θα έβλεπαν ότι ασφαλέστερος οδηγός μέσα εις τον σάλον της σημερινής ζωής δεν ημπορεί να είναι άλλος από τον Χριστόν.

Τι πρέπει να πράξουν, τι πρέπει μάλλον να πράξωμεν όλοι μας; Να γνωρίσωμεν τον Χριστόν, να μελετήσωμεν τον βίον του, να μάθωμεν οποία είναι η διδασκαλία του. Όχι απλώς να λάβωμεν μιαν επιπόλαιαν γνώσιν, αλλά να εμβαθύνωμεν εις το πνεύμα της διδασκαλίας του. Και αφού πεισθώμεν, και δεν ημπορούμεν παρά να πεισθώμεν – εάν είμεθα ειλικρινείς φίλοι της Αληθείας – ότι ωραιοτέρα διδασκαλία εις τον κόσμον δεν ηκούσθη, ούτε θα ακουσθή από την διδασκαλίαν του Θεανθρώπου, τότε να λάβωμεν ηρωικάς αποφάσεις. Ν’ ανακηρύξωμεν όλοι των Χριστόν ως αρχηγόν της ζωής μας, να πειθαρχήσωμεν εις αυτόν, να εφαρμόσωμεν ο καθένας εις τον κύκλον του τα θεία ρήματά του, να βαπτίσωμεν μέσα εις την κολυμβήθραν της χριστιανικής πίστεως όλα μας τα φρονήματα και όλα μας τα συστήματα, ώστε να εξέλθουν από την κολυμβήθραν αυτήν ως νέαι ιδέαι απηλλαγμέναι από κάθε επήρειαν του κακοποιού πνεύματος που μολύνει τους πάντας και τα πάντα.
Πίστις, λοιπόν, εφαρμογή, ομολογία χρειάζεται, δια να σωθώμεν. ΠΙΣΤΙΣ! Να πιστεύσωμεν εσωτερικώς, να γίνη πεποίθησίς μας ακράδαντος, την οποίαν να μην ημπορή να κλονίση καμμία δύναμις, ότι ο Χριστός είναι «η οδός και η αλήθεις και η ζωή» (Ιωάν. 14, 6) και ότι έξω από τον Χριστόν η ζωή του ανθρώπου χάνει το νόημά της, εκφυλίζεται και καταστρέφεται.
Και αφού πιστεύσωμεν ότι ο Χριστός είναι ο αρχηγός μας, ο άριστος οδηγός, ο οποίος με τον μίτον της πίστεως θα μας βγάλη από τον λαβύρινθον της σημερινής υλιστικής και αθέου ζωής, πρέπει να καταβάλωμεν καθημερινώς προσπάθειαν, δια της εφαρμογής των θείων εντολών, να γίνη ο καθένας μας ένας μικρός αλλά κρυστάλλινος καθρέπτης του Χριστού.
Και εάν πιστεύσωμεν και εκτελώμεν ό,τι διδάσκει ο Χριστός, τότε έχομεν ένα άλλο καθήκον, να ομολογήσωμεν την πίστιν μας, να κηρύξωμεν παντού όπου ευρεθώμεν (εις το σπίτι ο οικογενειάρχης, εις το σχολείον ο διδάσκαλος, εις το δικαστήριον ο δικαστής, εις την εκκλησίαν ο ιερεύς και του μικροτέρου χωριού, όλοι μας εις κάθε συναναστροφήν, να κηρύξωμεν με άγιον ενθουσιασμόν και θάρρος, ότι το μόνον φάρμακον που θα θεραπεύση την ανθρωπότητα είναι η διδασκαλία του Ιησού Χριστού).

Ιδού ο προορισμός σου, Χριστιανέ αδελφέ μου! Όπως λέγει αρχαίος διδάσκαλος του ευαγγελίου, τρια πράγματα αναδεικνύουν τον Χριστόν. Η γνώσις του θελήματος του Χριστού, το ένα. Η εφαρμογή του το δεύτερον. Η διάδοσίς του τρίτον. Σύνθημά μας λοιπόν ας γίνη: ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΧΕΙΛΗ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΘΝΗ. Ας ακούσουν βουνά, λαγκάδια και νησιά. Ας αστράψη όλη η γη από το άγιον φως της πίστεως, ότι «εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός αμήν» (ύμνος θ. λειτουργίας πρβλ. Φιλιπ. 2, 11).
Χριστιανέ, μη κοιμάσαι! Από σε ο κόσμος ζητεί φως, το άγιον φως του Χριστού. Αυτό θα διαλύση τα πυκνά σκοτάδια της σημερινής ανθρωπότητος και θα σώση τον κόσμον.

(Ανεδημοσιεύθη εις «Σπίθα» φ. 575/Ιούνιος – Ιούλιος 2000, σελ. 1, 6)

################################################################

################################################################

Τα φύλλα της «Εστίας» που παραθέτω εδώ φωτογραφικώς τυπώνονταν και κυκλοφορούσαν στην Κοζάνη το 1945, ενώ ο π. Αυγουστίνος βρισκόταν στα Γρεβενά. Υπάρχουν πολλά. Παραθέτω μόνο μέχρι την μετονομασία του φυλλαδίου, σε «Χριστιανική Σπίθα».
Το γραπτό κήρυγμα αλλάζει όνομα. Από «Εστία», όπως κυκλοφορούσε τότε, γίνεται «Χριστιανική Σπίθα». Η αρίθμησι όμως των φύλλων της «Χριστιανικής Σπίθας» είνε συνέχεια της αριθμήσεως των φυλλαδίων της «Εστίας».
Με το ιστορικό αυτό χριστιανικό φυλλάδιο ο π. Αυγουστίνος, 60 τώρα χρόνια, πολεμεί εναντίον των σκοτεινών δυνάμεων, που πάνε να διαλύσουν ό,τι βρούν όρθιο στο πέρασμά τους, αλλά και παρηγορεί το λαό. Και σήμερα εκδίδεται από τον Γέροντα, βοηθούμενο από τα πνευματικά του τέκνα.

################################################################

################################################################

Το γραπτό κήρυγμα στίς 1 Νοεμβρίου 1945 αλλάζει όνομα. Από «Εστία», όπως κυκλοφορούσε μέχρι τότε, γίνεται «Χριστιανική Σπίθα» είναι συνέχεια της αριθμήσεως των φυλλαδίων της «Εστίας».

Με το ιστορικό αυτό χριστιανικό φυλλάδιο ο π. Αυγουστίνος, 60 τώρα χρόνια, πολεμεί εναντίον των σκοτεινών δυνάμεων, που πάνε να διαλύσουν ότι βρούν όρθιο στο πέρασμά τους, αλλά και παρηγγορεί το λαό.

Και σήμερα εκδίδεταιι από τον Γέροντα βοηθούμενο από τα πνευματικά του τέκνα.

################################################################

(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος β΄, σελ. 185-190, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου)