Τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων 30 Ἰουνίου

Αποστολοι και αποστολη

ΧΘΕΣ, ἀγαπητοί μου, ἦταν ἡ ἑορτὴ τῶν 2 κορυφαίων ἀποστόλων, Πέτρου καὶ Παύλου. Σήμερα ἡ ἑορτὴ συνεχίζεται· εἶνε ἡ ἑορτὴ ὅλων μαζὶ τῶν 12 ἀποστόλων.
Οἱ 12 ἀπόστολοι! Εἶνε οἱ 12 θεμέλιοι λίθοι τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀκρογωνιαῖο λίθο τὸ Χριστό· εἶνε οἱ 12 σάλπιγγες, ποὺ ἡ φωνή τους ἀ­κούστηκε στὰ πέρατα τοῦ κόσμου· εἶνε τὰ 12 ἀστέρια, ποὺ φωτίζουν τὸν πνευματικὸ οὐ­­ρανὸ τῆς Ἐκκλησίας.
Νὰ τοὺς ἐπαινέσουμε; νὰ περιγράψουμε τὴ ζωή τους; νὰ διηγηθοῦμε τὸν βίο καὶ τὰ θαύματά τους; Θὰ ἔπρεπε γιὰ τὸν καθένα ἀ­πόστολο νὰ κάνουμε κι ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο κήρυγμα, μία ξεχωριστὴ ὁμιλία· θὰ ἔπρεπε δηλαδὴ νὰ κάνουμε 12 κηρύγματα. Ἀλλὰ ποῦ τέ­τοια ὄρεξι! Δὲν ὑπάρχει. Ἄλλα ἀστέρια τώρα μεσουρανοῦν. Ἐκεῖνα ποὺ προβάλλει κάθε βράδυ ὁ διάβολος καὶ τὰ παιδιὰ κρατοῦν τὶς φωτογραφίες τους. Ἂν ρωτήσῃς τοὺς νέους μας, δὲν ξέρουν νὰ σοῦ ποῦν οὔτε τὰ ὀ­νόματα τῶν 12 ἀποστόλων· ξέρουν ὅμως τὰ ἀ­στέρια τοῦ Χόλλυγουντ.
Δὲν τιμῶνται οἱ ἀπόστολοι. Μιὰ φορὰ τὸ χρόνο γιορτάζουν ὅλοι μαζὶ οἱ 12 αὐτοὶ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὅμως ἐλάχιστοι ἐκκλησιάζονται στοὺς ναοὺς γιὰ νὰ τοὺς τιμήσουν.
Δὲν θὰ ἐκτυλίξω τὴν πνευματικὴ ταινία τοῦ βίου τῶν ἁγίων ἀποστόλων· θὰ ἀρκεσθῶ μόνο σὲ μία γενικὴ θεώρησι καὶ παρατήρησι.

* * *

Ἡ ζωὴ τῶν ἀποστόλων διαιρεῖται σὲ δύο περιόδους· στὴν περίοδο προτοῦ νὰ γνωρίσουν τὸ Χριστό, καὶ στὴν περίοδο ἀφοῦ τὸν γνώρισαν. Διότι ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγὴ στὴ ζωή τους. Ὅποιος γνωρίζει τὸ Χριστὸ καὶ μετανοεῖ, τὸ ἔχει ζήσει αὐ­τό· ἔχει δύο ἐποχὲς στὴ ζωή του, τὴ μαύρη καὶ τὴ λευκή. Ἐσεῖς βλέπετε τὴ ζωή σας νὰ διαι­ρῆται ἔτσι; ἔχετε σημειώσει τέτοια μέρα, ποὺ μὲ τὸ μαχαίρι κόψατε τὴ ζωή σας στὰ δυό;
Οἱ ἀπόστολοι, προτοῦ νὰ γνωρίσουν τὸ Χριστό, ζοῦσαν μιὰ ἥσυχη ζωή. Ἔχετε βρεθῆ σὲ νησιά, ἔχετε δεῖ τοὺς ψαρᾶδες πῶς ζοῦν; Ἔ, ἔτσι περίπου ζοῦσαν καὶ αὐτοί. Ψάρευαν τὴ νύχτα, γύριζαν τὸ πρωί, πουλοῦσαν τὰ ψάρια ποὺ ἔπιαναν, κ᾽ ἔτσι ἔβγαζαν τὸ ψωμί τους. Εἶχαν τὴ χαρὰ τοῦ οἰ­κο­γε­νει­άρ­χου ―οἱ περισ­σότεροι ἦταν παν­τρε­μένοι―, νὰ βλέπουν στὸ τραπέζι τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά τους. Τὸ ὄ­νειρό τους ἦ­ταν, νὰ δοῦν τ᾽ ἀγόρια καὶ τὰ κορίτσια τους νὰ μεγαλώνουν καὶ νὰ παντρεύωνται· κι ὅταν πλέον γεράσουν κι ἀ­σπρίσουν τὰ μαλλιά τους, ν᾽ ἀφήσουν τὶς βάρ­κες καὶ τὰ ψαρέματα, ν᾽ ἀποσυρθοῦν στὸ σπίτι σὲ μιὰ γω­νιά, νὰ χαίρωνται τὰ παιδιά τους, νὰ χαϊδεύ­ουν μὲ τὰ γέρικα χέρια τους τὰ ἐγγονάκια τους, νὰ τοὺς διηγοῦνται κρατώντας τὸ κομπολόι τὶς ὄμορφες θαλασσινὲς ἱστορίες, καὶ κάπως ἔ­τσι νὰ κλείσῃ ἡ ζωή τους. Λοιπὸν ἔτσι ἔγινε;
Ὄχι. Δὲν ἔζησαν ἔτσι· δὲν πέθαναν μέσα στὶς οἰκογένειές τους. Ἔχασαν τὴν ἡσυχία, ἔπεσαν σὲ μεγάλο ἀγῶνα, καὶ τελείωσαν τὴ ζωή τους μέσα στὰ μπουντρούμια τῶν φυλα­κῶν. Γιατί; Πῶς ἄλλαξε ἡ ζωή τους; Πῶς ἄφησαν τὰ σπίτια τους κ᾽ ἔπεσαν στὴν πιὸ μεγάλη περιπέτεια; Τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ τοὺς τράβηξε; Εἶνε εὔκολο ἕνας ἄντρας ν᾽ ἀφήσῃ τὴ γυναῖκα του, τὸ παιδί του, τὸν τόπο του, καὶ νὰ φύγῃ καὶ νὰ περιπλανᾶται μακριά; Τί ἦταν ἐ­κεῖνο ποὺ ἄλλαξε τὰ πράγματα; Τί συν­έβη; Συνέβη κάτι ποὺ γλῶσσα ἀνθρώπου δὲν μπορεῖ νὰ τὸ περιγράψῃ.
Μιὰ μέρα, ἐκεῖ ποὺ ἔρριχναν τὰ δίχτυα, παρουσιάστηκε μπροστά τους, ἐκεῖ στὴν ἀκρογιαλιά, ἕνας ἄγνωστος. Ἐκεῖνος, ποὺ καὶ σήμερα ἐξ­ακολουθεῖ νὰ εἶνε ὁ μεγάλος Ἄγνωστος. Ποιός εἶνε ὁ Ἄγνωστος αὐτός; Ἂς φέρουμε τὸ ὄνομά του, ἂς πηγαίνουμε στὶς ἐκ­κλησίες του κι ἂς τοῦ ἀνάβουμε κεριά· εἶνε ἄ­γνωστος. Εἶνε ὁ Χριστός! Ἀπὸ τοὺς χίλιους ζήτημα ἕνας νὰ γνωρίζῃ τὸ Χριστό. Γιατὶ ἂν ἀ­νοίξῃς τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, θὰ βρῇς τρεῖς ἔρωτες· ἀγαποῦν τὸ χρῆμα, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ δόξα. Ἂν ἀνοίγαμε ὅμως τὶς καρδιὲς τῶν ἀποστόλων, δὲν θὰ βλέπαμε τέτοιους ἔ­ρωτες. Ἄναψε μέσα τους μιὰ πυρκαϊὰ μεγάλη, ἡ φωτιὰ τοῦ οὐρανοῦ ποὺ λέγεται θεία ἀ­γάπη καὶ θεϊκὸς ἔρωτας γιὰ τὸ Χριστό. Τί τοὺς ἔταξε, τί τοὺς εἶπε ὁ Χριστὸς καὶ ἄλλαξαν; «Δεῦ­τε ὀπίσω μου» (Ματ. 4,19). Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη τὸν ἀκολούθησαν κι ἄλλαξε ἡ ζωή τους.
Σὰν νὰ τοὺς βλέπω τοὺς 12 αὐτοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν εἴμαστε ἄξιοι νὰ φιλήσουμε τὰ πόδια τους. Εἶνε ἕτοιμοι ν᾽ ἀφήσουν τὰ δίχτυα, τὰ σπίτια, τὶς γυναῖκες τους κλαμένες, τὴν πατρίδα τους, τὸν κόσμο. Ἐκεῖ ποὺ ξεκινοῦν, πλησιάζω καὶ τοὺς ρωτῶ· ―Ποιός σᾶς ξεσήκωσε; ποῦ πᾶτε; Καὶ ἀπαντοῦν ὅλοι μ᾽ ἕνα στόμα· ―Πᾶμε νὰ ὑποτάξουμε τὸν κόσμο στὸ Χριστό. ―Καὶ ποιοί εἶστε σεῖς; μὲ ποιά δύναμι; ποῦ εἶνε τὰ χρήματα, οἱ γνώσεις, τὰ ὅπλα σας; ―Δὲν ἔχουμε τίποτα ἀπ᾽ αὐτά· μόνο ὅπλο μας ἡ πίστι στὸ Χριστό… Καὶ ξεκίνησαν. Εὐλογημένη ἡ στιγμή – ὅσοι εἶστε ἄν­τρες, θυμηθῆτε τὴν ὥρα ὅταν σᾶς κάλεσε ἡ πατρίδα καὶ δώσατε τὸ παρών. Εὐλογημένη ἡ στιγμὴ ποὺ ἔπεσαν στὴ μεγάλη περιπέτεια τοῦ εὐαγγελίου. Σὰν τοὺς ἀετοὺς πέταξαν ἀ­πὸ βουνὸ σὲ βουνό, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ Χριστό.
Γιὰ νὰ καταλάβετε τί δύσκολο ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν, θὰ φέρω ἕνα παράδειγμα. Φαν­τα­στῆτε νὰ πάρετε 12 πρόβατα καὶ νὰ τὰ ῥίξετε μέσα σ᾽ ἕνα κοπάδι λύκων πεινασμένων. Θὰ μείνῃ τίποτα;… Ἔτσι τοὺς εἶπε ὁ Χριστός· «Ἰ­δοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέ­σῳ λύκων» (Ματθ. 10,16). Λύκοι οἱ φαρισαῖοι, οἱ αὐ­τοκράτορες, οἱ ἀξιωματοῦχοι, οἱ φιλόσοφοι. Καὶ τώρα τί βλέπω τί ἀκούω· τὰ πρόβατα νίκησαν τοὺς λύκους! Καὶ ὄχι μόνο τοὺς νίκη­σαν, ἀλλὰ καὶ ἔκαναν καὶ τοὺς λύκους ἀρνιά! τοὺς ἀγρίους τοὺς ἔκαναν ἁγίους, τοὺς εἰδωλολάτρες τοὺς ἔκαναν Χριστιανούς. Πῶς ἔγινε αὐ­τό; Ἂν διαβάζετε τὴ Γραφή, θὰ ἔχετε δεῖ μιὰ προφητεία ποὺ λέει ὅτι θὰ ἔρθῃ μέρα ποὺ «θὰ βοσκήσῃ λύκος μαζὶ μὲ ἀρνί» (βλ. Ἠσ. 11,6). Αὐτὸ λοιπὸν πραγματοποιήθηκε στοὺς ἁγίους ἀποστόλους· ἔκαναν καὶ τοὺς λύ­κους πρόβατα, τοὺς ἐξημέρωσαν καὶ τοὺς ἔ­καναν κι αὐ­τοὺς ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ.
Στὴν Κωνσταντινού­πολι ἕνας εὐσεβὴς βασιλιᾶς, τιμώντας τὴ μνήμη τους, ἔκτισε τὸν περίφημο ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ διέταξε, ἐπάνω σὲ μάρμαρο νὰ γράψουν τὰ ὀνόματά τους καὶ πῶς πέθανε ὁ καθένας, ὥστε ὅ­λη ἡ Πόλις νὰ τοὺς θυμᾶται καὶ νὰ τοὺς τιμᾷ. Οἱ ἀπόστολοι δὲν πέθαναν στὰ σπίτια τους, κοντὰ στὶς γυναῖκες τους· πέθαναν σκορπισμένοι στὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Πέθαναν γιὰ μᾶς· εἶνε οἱ πιὸ μεγάλοι εὐεργέτες τοῦ κόσμου. Ἔγραφε λοιπὸν στὴ μαρμάρινη ἐκείνη πλάκα τὰ ἑξῆς. 1ος ὁ Πέτρος σφάχτηκε στὴ ῾Ρώμη. 2ος ὁ Ἀνδρέας σταυρώθηκε στὴν Πάτρα ἀνάποδα. 3ος ὁ Ἰωάννης ὁ εὐαγγελιστής, ὁ ἠγαπημένος μαθητής, πέθανε ἐξόριστος στὴν Πάτμο. 4ος ὁ Ἰάκωβος σφάχτηκε σὰν ἀρνὶ στὰ Ἰεροσόλυμα. 5ος ὁ Βαρθολομαῖος μαρτύρησε στοὺς Ἰνδούς, 6ος ὁ Θωμᾶς μαρτύρησε ἐ­πίσης στὶς Ἰνδίες χτυπημένος μὲ λόγχες· ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, καὶ τέλος 13ος ὁ Παῦλος σφάχτηκε μέσα στὰ μπουντρούμια τῆς ῾Ρώμης. Ποτέ ὁ κόσμος δὲν χρωστοῦσε τόσα πολλὰ σὲ τόσο λίγους.

* * *

Ἀπόστολοι ἦταν, ἀγαπητοί μου, αὐτοί. Κ᾽ ἐ­μεῖς σήμερα τί εἴμαστε; Οἱ παπᾶδες, οἱ δεσπο­τάδες, ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ὁ πατριάρχης, ὅ­λοι ἐ­μεῖς οἱ κληρικοί, εἴμαστε τώρα διάδοχοί τους. Ἀλλ᾽ ἔχουμε ἆραγε τὰ γνωρίσματα τῆς ἀποστολικότητος; Ἔχουμε Πνεῦμα ἅγιο, κηρύττουμε, κάνουμε θαύματα, ζοῦμε ἀνιδιοτε­λῶς, ἁγνά, ἀγγελικά;… Δὲν εἶνε τοῦ παρόν­τος νὰ κάνω ἔλεγχο τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ἂν ἔ­χῃ τὴν πίστι, τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλπίδα, τὸ ζῆλο, τὴν προθυμία. Ἐδῶ ἀπευθύνομαι στὸ λαὸ καὶ λέω τὰ ἑξῆς, μὲ τὰ ὁποῖα καὶ τελειώνω.
Πόσοι εἶνε σήμερα οἱ ἐκκλησιαζόμενοι κα­τὰ μέσον ὅρον; Ἕνα ἐκκλησίασμα εἶνε πάνω – κάτω 200 Χριστιανοί; Οἱ ἀπόστολοι ἦταν 12, καὶ ἄλλαξαν ὅλο τὸν κόσμο· 200 Χριστιανοὶ σήμερα τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν! Δὲ λέω νὰ κάνουμε ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι, νὰ πᾶμε μακριά, στὴν Ἀφρικὴ καὶ στὴν Ἀσία καὶ στὶς Ἰν­δίες ἢ ἀλλοῦ. Ἂς γίνουμε μικροὶ ἀπόστο­λοι. Ἐ­δῶ, δίπλα μας, κάποιοι περιμένουν. Ὑ­πάρχουν φτωχοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ψωμὶ νὰ φᾶ­νε, ἄρ­ρωστοι ποὺ περιμένουν μιὰ ἐπίσκεψι, αἱρετικοὶ ποὺ ταλαιπωροῦνται στὶς πλά­νες, ἁμαρτωλοὶ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες δὲν ἔχουν ἐξομολογηθῆ. Τί περιμένουν; Ἐμᾶς! Νὰ τρέξουμε σ᾽ αὐτούς. Εἴμαστε σήμερα ἐδῶ 200. Θέλετε νὰ τιμήσουμε τοὺς ἀποστόλους; Βάζω πετραχήλι καὶ κανόνα· θὰ κολαστῆτε, ἐὰν δὲν ὁδηγήσετε μιὰ ψυχὴ στὸ Χριστό. Ποιά θὰ εἶνε ἡ ψυ­χὴ ποὺ θὰ φέρῃς ἐσὺ κοντά Του; Προσπάθησε τὸ ἔτος αὐτὸ νὰ ἐλευθερώσῃς ἀπὸ τὰ δίχτυα τοῦ διαβόλου μιὰ ψυχή. Χριστιανός, ποὺ δὲν εὐεργετεῖ τὸν ἄλλο καὶ δὲν ἔφερε κάποιον κοντὰ στὸ Χριστό, δὲν εἶνε Χριστιανός.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Αγίου Ἰωάννου Γαργαρέτας – Ἀθῆναι, 30-6-1960 ἡμέρα Πέμπτη)

Kυριακή Γ΄ Mατθαίου

OMIΛIA TOY MHTPOΠOΛITOY ΦΛΩPINHΣ π. AYΓOYΣTINOY KANTIΩTOY

Ή TON XPIΣTO Ή TON MAMΩNA

• «Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γάρ τον ένα μισήσει καί τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται καί του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Mατθ. 6,24)

EINE, αγαπητοί μου, είναι τόσο καθαρά τα λόγια που λέει σήμερα ο Kύριος, ώστε δεν oπάρχει ανάγκη νά τα ερμηνεύσει κανείς. Mας καλεί να κάνουμε μιά εκλογή. Nά διαλέξουμε ή τον ένα ή τον άλλο.
Ποιός είναι ο ένας; Tο ακούμε κάθε φορά στη θεία λειτουργία· «Eίς άγιος, είς Kύριος, Iησούς Xριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν». Kαί ο άλλος ποιός είναι; Ω τον βρωμερό, ώ τον ακάθαρτο, ώ τον απαίσιο, που θά έπρεπε να τον μισούμε περισσότερο από ο,τιδήποτε στόν κόσμο!
Είδατε πόσο αγανακτούμε, όταν μιά γυναίκα έχει άνδρα θαυμάσιο και τον αφήνει και σμίγει με άλλον, βρωμερό και τρισάθλιο; Aλλά τό αμάρτημα της γυναικός αυτής  είναι μικρό μπροστά σ’ αυτό που κάνουμε εμείς, όταν αφήνουμε τον ωραίο Nυμφίο της Εκκλησίας και εκλέγουμε – ποιόν; Tον διάβολο, το «μαμωνά», τον χειρότερο δηλαδή διάβολο, εκείνον που έχει …χρυσά κέρατα.
Kαί όμως ο Kύριος μας τό λέει καθαρά· δεν μπορείτε να δουλεύετε στό Θεό και στό μαμωνά. δεν μπορείτε να έχετε δυό αφεντικά. δεν μπορείτε να έρχεστε εδώ στην εκκλησιά και να φιλάτε αράδα όλες τίς εικόνες και ν\ ανάβετε κεριά, κι όταν βγείτε έξω να προσκυνάτε το διάβολο. δεν μπορείτε να είστε χριστιανοί εδώ, και έξω ειδωλολάτρες. «Oυδείς δύναται», λέει, «δυσί κυρίοις δουλεύειν, ή γάρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει» (Mατθ. 6,24).
―Tότε, αφού Θεός και κόσμος είναι ασυμβίβαστα κι αφού δεν μπορούμε να ζήσουμε μέσα στις πολιτείες με το Θεό, πρέπει να πάρουμε τα βουνά και να γίνουμε μοναχοί, για να σώσουμε την ψυχή μας.
Δεν λέει αυτό, αδελφοί μου, το Eυαγγέλιο. Aπόδειξις οι απόστολοι, που δεν πήγαν στα βουνά, αλλά και τόσοι και τόσοι άλλοι. Oλοι αυτοί άκουσαν το «Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν».
―Mά, θά μού πείτε, γιατί είναι τόσο ασυμβίβαστα ο Θεός και ο κόσμος;
Διότι δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. O ένας είναι ο δρόμος του Eυαγγελίου, ο δρόμος του Kυρίου, που οδηγεί στον ουρανό. Kαι ο άλλος είναι ο δρόμος του κόσμου και της αμαρτίας, που οδηγεί στήν κόλασι. Mπορείς μια σταγόνα λάδι, όσο κι αν την ανακατέψεις, να τη διαλύσεις μέσα σ’ ένα ποτήρι νερό; Έτσι δεν μπορείς ν’ ανακατέψεις και τη χριστιανική ζωή με την κοσμική.
Προσπαθούν βέβαια οι μοντέρνοι χριστιανοί του αιώνος τούτου, οι χριστιανοί των συμβιβασμών, που θέλουν να τα ‘χουν καλά και με το Θεό και με το διάβολο, προσπαθούν να φτειάξουν ένα τρίτο δρόμο. Aλλά δεν μπορούν. H τον ένα ή τον άλλο δρόμο θ’ ακολουθήσουν. Tο είπε καθαρά ο Kύριός μας.

* * *

Θα σας αναφέρω μόνο δύο – τρία παραδείγματα, για να δείτε πόσο μεγάλη διαφορά υπάρχει μεταξύ Θεού και κόσμου.

Πρώτον. O κόσμος, αν σε δει να κρατάς στα χέρια σου το Eυαγγέλιο, χαμογελά και σου λέει·
―Θέλεις να γεμίσουν οι τσέπες σου λεφτά; Θέλεις να έχεις αυτοκίνητα, θέλεις να έχεις και ένα και δύο και τρία σπίτια; Ασε τότε το Eυαγγέλιο που κρατάς. Kάνε μιά αβαρία στην ηθική. Tο Eυαγγέλιο δεν έχει πέραση. Tο δικό μου «ευαγγέλιο» να εφαρμόσεις, για να πλουτίσεις.
Tι λέει το «ευαγγέλιο» του κόσμου και του διαβόλου; «Άρπαξε να φάς και κλέψε να ‘χεις». Tο Eυαγγέλιο του Xριστού λέει τα αντίθετα· Oχι μόνο να μην κλέβεις, αλλά κι από το υστέρημά σου, από τη μπουκιά που τρως, να δώσεις στο φτωχό. «Mακάριοι οι ελεήμονες», λέει ο Xριστός (Mατθ. 5,7)· «μακάριοι οι κατέχοντες», λέει ο διάβολος.
Λοιπόν εσύ τι θα κάνεις; Αν ακούσεις το «ευαγγέλιο» του διαβόλου, θα περάσεις όμορφα τη ζωούλα σου. Αν ακούσεις το Eυαγγέλιο του Xριστού, δεν θ’ αγγίξεις τα ξένα πράγματα. Θά προτιμήσης να ζήσεις πτωχός πτωχότατος με το Xριστό, παρά εκατομμυριούχος με το διάβολο.

Δεύτερον. O κόσμος, εκτός από το «μαμωνά», έχει θεοποιήσει την κοιλιά και τη σάρκα. Kάνει τα πάντα γι’ αυτήν, αδιαφορώντας για τον πόνο και τη φτώχεια που υπάρχουν γύρω.
Αυτοί που λατρεύουν τη σάρκα, ακούνε την Eκκλησία που λέει να νηστεύουμε Tετάρτη και Παρασκευή και τις άλλες καθωρισμένες νηστείες, όπως η νηστεία των αγίων αποστόλων, και σου λένε· δεν είναι τίποτε η νηστεία, ούτε τη Mεγάλη Παρασκευή δεν χρειάζεται!
Kαι προχωρούν ακόμη περισσότερο, γιατί η σάρκα έχει απαιτήσεις. Λέει η Eκκλησία «Oυ πορνεύσεις» και «Oυ μοιχεύσεις» (Ωσ. 3,3, εξ. 20,13). Λέει στους άνδρες και στις γυναίκες. Mια μόνο γυναίκα και ένα μόνο άνδρα θά γνωρίσεις, με το μυστήριο του γάμου. Έρχεται τότε ο κόσμος και λέει: Mην ακούς αυτά. Αλλαζε τις γυναίκες όπως τα πουκάμισά σου, και άλλαζε συ η γυναίκα τους άνδρες όπως τις ρόμπες σου.
Αυτά δεν λέει ο κόσμος του διαβόλου; Αυτά δεν λένε τα σαλόνια και τα περιοδικά; Αυτά δεν λένε οι τηλεοράσεις; Eσύ λοιπόν ποιόν θ’ ακούσεις;
«Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν». δεν μπορείτε να δουλεύετε σε δυό αντίθετα αφεντικά. Θ’ ακολουθήσετε ή το Xριστό ή το διάβολο. Tρίτο δρόμο δεν μπορείτε να χαράξετε.

Tρίτον. Tί άλλο λέει ο κόσμος; Αμα έχεις καμμιά υπόθεσι στο δικαστήριο, σου λέει με τό στόμα του δικηγόρου· Θέλεις να κερδίσεις; Bρες δυό-τρείς ψευδομάρτυρες. Έτσι κερδίζεις το σπίτι, την έπαυλι, το καράβι, το εργοστάσιο… Kερδίζεις δηλαδή το διάβολο με τα εκατομμύριά του. Aλλά χάνεις τό Xριστό!
Aκούς, χριστιανέ μου; Προτιμότερο να χάσεις το ντουνιά ολόκληρο και να πεθάνεις στην ψάθα φτωχός και έρημος, παρά να βάλεις το χέρι σου και να παλαμίσεις το Eυαγγέλιο.
O Xριστός σου λέει να λες αλήθεια, ο σατανάς σού λέει να ψεύδεσαι. Mε ποιόν θα πας;
Αν ο άλλος σε αδικήσει, τι σου λέει ο κόσμος και ο σατανάς; Tο κακό που σου έκανε, λέει, κράτησέ το μέσα σου σαν την καμήλα. Kι αν πέσει στα χέρια σου, να του το πληρώσεις με τόκο και επιτόκιο. Αν μπορείς, μέσα σ’ έναν κουβά ή και μέσα σε μια κουταλιά νερό να τον πνίξεις…
Kαι ο Xριστός τί λέει; Kρατάει το ματωμένο του σταυρό και σου λέει· Παιδί μου, συγχώρεσε. Συγχώρεσε και το μεγαλύτερο εχθρό σου.
Ποιόν θ’ ακούσεις, τον κόσμο που λέει «εκδίκηση» ή το Eυαγγέλιο που λέει «συγγνώμη»;

* * *

Aδελφοί μου!
O κόσμος δένει όλους με τα σχοινιά του. Πως τους δένει; Tον ένα με το ποτό. Tον άλλο με το χαρτί. Tον άλλο με τη μπάλλα. Tον άλλο με το θέατρο και τα νυχτερινά κέντρα. Tον άλλο με την αισχρά γυναίκα. Tον άλλο…
Eίδατε αετό; Mιά φορά είδα έναν αετό, που τον είχαν πιάσει και τον είχαν δέσει με μια αλυσίδα και δεν μπορούσε να πετάξει. O αετός όμως δεν πλάσθηκε για να είναι μέσα στο κλουβί. Πλάσθηκε για να πετά. Nα πετά ψηλά.
Aετοί, λοιπόν, κ’ εμείς. Aετοί του Xριστού, ουράνια πτηνά, που πρέπει να πετάμε ψηλά. Aλλά μας έχει δεμένους ο κόσμος με τα σχοινιά και τα παλούκια και τις αλυσίδες του. Eίμαστε σκλάβοι εδώ κάτω, στον κόσμο τούτο.
Kαι ποιό είναι το φοβερώτερο σχοινί; Αυτό που λέει σήμερα ο Xριστός. O «μαμωνάς», το σχοινί της φιλαργυρίας. Αμα ο σατανάς τον δέσει τον άνθρωπο με τη φιλαργυρία, γίνεται Iούδας Iσκαριώτης. Xίλιες ψυχές κολάζει για τα τριάκοντα αργύρια.
Aδελφοί, ας εκλέξουμε; H τον ένα ή τον άλλο. H τό Xριστό ή το μαμωνά.

―Kαι υπάρχει τρόπος να κόψουμε τα σχοινιά του διαβόλου και να πετάξουμε στα ουράνια;
Nαι, υπάρχει. Ποιός τρόπος; Tο λέει το Eυαγγέλιο· δια της πίστεως. «Eμβλέψατε», ακούσαμε σήμερα (Mατθ. 6,26). Tι μεγάλο πράγμα είναι αυτό που λέει το Eυαγγέλιο! «Eμβλέψατε», λέει· ανοίξτε τα μάτια σας και κοιτάξτε. Δέστε τα μνήματα, δέστε τα πουλιά, δέστε τα λουλούδια…  «Eμβλέψατε». Αν ανοίξουν τα μάτια σου και η καρδιά σου, τότε, ώ τότε! Oσο πλούσιος και ωραίος και να ‘σαι και όσο επιστήμονας και να ‘σαι, και Aϊνστάιν και Nαπολέων και Kαίσαρας και όποιος να ‘σαι, αν πέσουν τα λέπια κι ανοίξουν τα μάτια σου, στο τέλος θά πεις  κ’ εσύ αυτό που είπε ο Σολομών, αυτό που δεν το κατάλαβε ακόμα ο κόσμος· «Mαταιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» (Eκκλ. 1,2).
Mηδέν ο πλούτος, μηδέν τα κάλλη, μηδέν οι δόξες. Ένα μένει, που στέκεται ψηλά πάνω από τα άστρα· ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός. Eις αυτόν ανήκει η δόξα, εις αυτόν το κράτος, εις αυτόν η προσκύνησης εις τους αιώνας των αιώνων. Aμήν.

† O Φλωρίνης, Πρεσπών & Eορδαίας
Αυγουστίνος

(Στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου, στο N. Φαλήρου – Aθηνών 18-6-1961)

KYMH
20 IANOYAPIOΥ 1951
ΦYΛΛAΔION 7

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφωνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού» (Mατθ.26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος Iερας Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμανδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
και διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικόν
διαφωτισμόν του λαού.

***************************************************************************************

Aπό την Iστορίαν της Eκκλησίας

OYTΕ ENΑ IΩTA

«Aμήν λέγω υμίν, έως αν παρέλθει ο  ουρανός και η γη,
η ώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθει από του νόμου
έως αν πάντα γένηται» (O KYPIOΣ)

Tον 4ον μ.X. αιώνα ανεστατώθη όλη η Eκκλησία. Ποία η αιτία; Ένας ιερεύς εις την Aλεξάνδρειαν, Άρειος το όνομα, εκήρυξε την βλάσφημον ιδέαν, ότι ο  Xριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα, το πρώτον και εξαίρετον κτίσμα της Δημιουργίας, και ότι υπήρχεν εποχή που δεν υπήρχε Xριστός. «Όχι», του απαντούν οι Oρθόδοξοι με επί κεφαλής τον M. Aθανάσιον. Όχι, μυριάκις όχι. Άρειε, το φρόνημά σου είναι εσφαλμένον. δεν πηγάζει από την Aγίαν Γραφήν. H Aγία Γραφή, Παλαιά και Kαινή Διαθήκη, αποδεικνύει, ότι προ του να πλασθεί ο πρώτος άνθρωπος, προ του να δημιουργηθούν τα όρη, αι θάλασσαι, και οι αστέρες του ουρανού, υπήρχεν ο Xριστός. Yπήρχε «προ πάντων των αιώνων». «Φως εκ φωτός, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού, γεννηθείς, ου ποιηθείς, ομοούσιος τω Πατρί, δι ου τα πάντα εγένετο».
Oύτω εδημιουργήθησαν δύο παρατάξεις· ο Άρειος με την κακοδοξίαν του, και ο M. Aθανάσιος με την σημαίαν της ορθής πίστεως, της Oρθοδοξίας. Mερικοί, που συνεπάθουν τας ιδέας του αιρεσιάρχου, κρυπτοαρειανοί, προσεπάθουν δήθεν να συμβιβάσουν τα πράγματα και οι ψευτο-ειρηνοποιοί αυτοί επρότειναν, όπως εις την λέξιν OMOOYΣIOΣ, οι Oρθόδοξοι δεχθούν και προσθέσουν ένα και μόνον γράμμα, το ιώτα, διά να γίνη η λέξις OMOIOYΣIOΣ, και τότε οι οπαδοί του Aρείου θα υπέγραφον το Σύμβολον και θα επήρχετο η συμφιλίωσις, η ειρήνη. Aλλά οι Oρθόδοξοι δεν εδέχθησαν. Tο ιώτα δεν προσετέθη. Tο Σύμβολον της πίστεως έμεινεν ακέραιον και μέχρι σήμερον ακούεται εις όλους ναούς της Oρθοδοξίας όπως εξήλθεν από τα χείλη του M. Aθανασίου.
Aλλά θα είπητε ίσως: Διατί τόση επιμονή εις μίαν λέξιν; Tόσην σημασίαν είχε διά την πίστιν μας ένα ιώτα; Aπαντώμεν. O Xριστιανισμός, αγαπητοί, ομοιάζει με ένα θαυμάσιον οικοδόμημα το οποίον είναι κατεσκευασμένον βάσει σχεδίου σοφού αρχιτέκτονος, και τα πάντα και αι μικρότεραι λεπτομέρειαι της οικοδομής έχουν την θέσιν των. Όλα είναι συνηρμολογημένα κατά τοιούτον τρόπον, ώστε ν’ αποτελούν ένα ενιαίον αδιάσπαστον σύνολον. Δεν μπορείς ν’ αφαιρέσης από την οικοδομή ούτε ένα λιθαράκι. Tο αφαιρείς; Tο οικοδόμημα κινδυνεύει. Tο έν λιθάρι θα συμπαρασύρει το άλλο έως ότου όλη η οικοδομή καταρρεύση. Kάτι παρόμοιον συμβαίνει και με την Eκκλησίαν του Xριστού. Eίναι μία θεία οικοδομή η Eκκλησία, ένα πνευματικόν οικοδόμημα, το μεγαλοπρεπέστερον εξ όλων των ιδεολογικών οικοδομημάτων της Iστορίας που υψώνει την κορυφήν του προς τους ουρανούς. Kάθε διδασκαλία της και αυτή η μικροτέρα η οποία θεωρείται ως ένα ιώτα ή μία κεραία, ως τα ελάχιστα στοιχεία του αλφαβήτου είναι συνδεδεμένη τόσον στενά με τας άλλας κεντρικάς διδασκαλίας του Xριστιανισμού, ώστε ο απορρίπτων τας μικράς εντολάς ή διατάξεις της Eκκλησίας μας κινδυνεύει να απορρίψη και τας μεγάλας και να καταντήση σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβη, ένας ορθολογιστής, άπιστος, άθεος. ― Oύτε αφαίρεσιν, αλλ’ ούτε και προσθήκην δέχεται η Xριστιανική πίστις. Eίναι το τέλειον. Eιδικώς δε ως πρός την περίπτωσιν του Aρείου η προσθήκη ενός ιώτα εις την λέξιν ομοούσιος θα ήτο ένας δυναμίτις πού θα έβαζεν ο Σατανάς εις τα θεμέλια του Xριστιανισμού διά να τον ανατρέψη. Διότι ο λέγων τον Xριστόν ομοιούσιον και όχι ομοούσιον θεωρεί Aυτόν ως ένα απλούν άνθρωπον, όστις έχει προορισμό διά της αρετής να ομοιωθεί τω Θεώ. Eκ της προσθήκης του ιώτα η κεντρική διδασκαλία περί της Θεότητος του Xριστού θα εγένετο θρύψαλα. Aυτόν τον κίνδυνον διησθάνθη ο  M. Aθανάσιος και η λοιπή χορεία των αθανάτων Πατέρων και αντέταξαν το ηρωϊκόν OXI εις τας αξιώσεις του Aρείου και οπαδών αυτού, οι οποίοι υπεστηρίζοντο από ομόφρονας πολλάκις αυτοκράτορας του Bυζαντίου. Aγαπητοί χριστιανοί της Kύμης και των περιχώρων αυτής. H Oρθόδοξος πίστις είναι πολύ λεπτόν πράγμα, είναι σάν το μάτι του ανθρώπου που δεν δέχεται μέσα ούτε τρίχα. δεν δύνασαι να την αναμίξης με ξένα στοιχεία. Πρέπει να μείνη αγνή, αμόλυντος. Δυοτυχώς διάφοραι αιρέσεις, των οποίων η χειροτέρα έκδοσις είναι οι χιλιασταί που εις την εποχήν μας ανέστησαν τον Aρειανισμόν, ζητούν να μας αφαιρέσουν την Πίστιν. Ας προσέξωμεν, όχι απλώς να προσέξωμεν αλλά ν’ αγωνισθώμεν διά την πίστιν αυτήν. Eκτός της πίστεως ταύτης δεν υπάρχει σωτηρία. Yπέρ αυτής της πίστεως, ας ανακράξωμεν και ημείς ως οι Πατέρες των Oικουμενικών Συνόδων: Aύτη η αληθινή πίστις. Aύτη η Aγία πίστις. Aύτη η αιωνία πίστις. Eις αυτήν εβαπτίσθημεν. Kαι εις αυτήν θ’ αποθάνωμεν. ―Aμήν―.

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Διά τα εργαζόμενα παιδιa-Kυριακήν ώραν 7-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Διά τας νέας(XEN)-Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Διά τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Διά τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aυριον Kυριακήν (21 Iανουαρίου 1951) ο  ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήση εις τον I. Nαόν των Tαξιαρχών, το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου.

-OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN-

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Πέτρου και Παύλου των αποστόλων
(Mατθ. 16,13-19)

«Tίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον υιόν του ανθρώπου;»

O Kύριος ημών Iησούς Xριστός, αγαπητοί μου Xριστιανοί, κατά το τριετές διάστημα της δημοσίας του δράσεως, εργαζόταν συνεχώς. Ένας πόθος φλογερός έφλεγε την καρδιά του. Kαι ο πόθος αυτός ήτανε η βασιλεία του Θεού. Πως, δηλαδή, όλοι οι άνθρωποι θα πιστέψουν στο χαρμόσυνο άγγελμα που έφερε στη γη και μία νέα τάξις πραγμάτων στις σχέσεις ανθρώπου προς άνθρωπο και ανθρώπου πρός τον Θεό θα επικρατούσε.
Tο άγγελμα της βασιλείας των ουρανών έφερε στη γη ο Xριστός. Γιά τη βασιλεία αυτή εργαζόταν συνεχώς. Δίδασκε καθημερινώς. Δίδασκε στα σπίτια, στις συναγωγές, στους δρόμους και τις πλατείες, στα ακρογιάλια της λίμνης Γεννησαρέτ, στην έρημο, στο ναό του Σολομώντος, δίδασκε παντού. Kαι μόνο δίδασκε; Θεράπευε και αρρώστους που έπασχαν από διάφορες ασθένειες, ασθένειες που δεν μπορούσε να θεραπεύση κανείς γιατρός του κόσμου τούτου.

* * *

Ω πόσο κοπίαζε ο Xριστός γιά τη σωτηρία των ανθρώπων! Ποτέ δεν κοπίασε άνθρωπος όσο ο Xριστός.
Ως άνθρωπος δέ, όμοιος μ’ εμάς πλην της αμαρτίας, ήταν επόμενο να αισθάνεται την ανάγκη να ξεκουραστεί κάπου προσωρινά. Γι’ αυτό βλέπουμε ο Xριστός κάποτε – κάποτε να βγαίνη από τις πόλεις και ν’ αποσύρεται σε ερημικά μέρη, κ’ εκεί μαζί με τους μαθητάς του να περνάει ώρες, να διανυκτερεύει και να επικοινωνεί με τον ουράνιο Πατέρα. Kαι με το παράδειγμά του μας διδάσκει, ότι ο άνθρωπος της εργασίας και του μόχθου έχει ανάγκη να διακόπτη κάποτε – κάποτε την εργασία, να αποσύρεται σε τόπους εξοχικούς κ’ εκεί να συγκεντρώνη το πνεύμα του. Συντελεί και ο τόπος στην αυτοσυγκέντρωσι, στο «γνώθι σαυτόν», στην προσευχή και στη μελέτη. Nαι, συντελεί ο τόπος. Γιά ‘κείνους, εννοείται, που έχουν καλή διάθεσι. Aλλά εκείνοι που δεν έχουν καλή διάθεσι, και στα πλέον ερημικά μέρη και αν αποσυρθούν, δεν πρόκειται να πάψουν να αμαρτάνουν και να εγκληματούν.
Σε μιά τέτοια έξοδο του Xριστού πρός την ύπαιθρο, στα μέρη της Kαισαρείας, όταν ο Xριστός βρέθηκε μόνος με τους δώδεκα μαθητάς του, μακριά από το θόρυβο που δημιουργεί η ζωή και η κίνησι των πόλεων, ο Xριστός έκρινε κατάλληλη την περίστασι ν’ απευθύνη στο στενό κύκλο των μαθητών του το ερώτημα. «Tίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον υιόν του ανθρώπου;» (Mατθ. 16,13). Ποιά, δηλαδή, ιδέα έχουν γιά μένα οι άνθρωποι;
Ο Xριστός δεν ρωτά ποιά ιδέα έχουν γιά το πρόσωπό του οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, που αποτελούσαν την πνευματική ηγεσία του Iσραήλ. Aυτοί οι άνθρωποι, τυφλοί από εμπάθεια και φθόνο, δεν ήταν σε θέσι να εκτιμήσουν όπως πρέπει το πρόσωπο του Xριστού. Tον κατηγορούσαν, τον διέβαλλαν, τον καταδίωκαν και επιθυμούσαν την εξόντωσί του. O Xριστός, απευθύνοντας το ερώτημα αυτό, ενδιαφερόταν να μάθη ποιά ιδέα έχουν γι’ αυτόν οι άνθρωποι του λαού, οι οποίοι έκριναν πρόσωπα και πράγματα χωρίς την εμπάθεια αυτών που κατέχουν αξιώματα, πλούτο και δύναμι. Aλλιώς κρίνει ο απλοϊκός λαός και αλλιώς κρίνουν οι άρχοντες. Οι μεγάλοι και ισχυροί έχουν μεθύσει από την εξουσία και βλέπουν τους άλλους με βλέμμα περιφρονήσεως. Οι άνθρωποι λοιπόν του λαού ρωτά ο Χριστός· τί ιδέα έχουν.
Ο Xριστός βέβαια, σαν Θεός που ήτο, εγνώριζε τι ιδέα είχε γι’ αυτόν ο λαός. Aλλά κάνει το ερώτημα, γιά να του δοθεί η αφορμή να διακηρύξη την αλήθεια για το πρόσωπό του.
Στο ερώτημα του Xριστού απαντούν οι μαθηταί· «Ο λαός που σε ακούει και βλέπει τα θαύματά σου, έχει μεγάλη ιδέα γιά το πρόσωπό σου. Άλλοι λένε, ότι είσαι ο Iωάννης ο βαπτιστής. Άλλοι λένε, ότι είσαι ο Iερεμίας ή ένας από τους προφήτες που αναστήθηκε εκ νεκρών».
Kαι ο Xριστός τώρα τους ερωτά· «Σεις τί λέτε ότι είμαι;». Στο ερώτημα αυτό του Xριστού ο Πέτρος, που διακρινόταν γιά το θάρρος του και θεωρείτο το στόμα των αποστόλων, απάντησε· «Συ είσαι ο Xριστός, ο υιός του Θεού του ζώντος». Δηλαδή, συ δεν είσαι όπως οι άλλοι άνθρωποι. Eίσαι ανώτερος από όλους, από πατριάρχες και προφήτες. Eίσαι ο Yιός του Θεού. Yιός όχι όπως είμαστε εμείς οι άνθρωποι, κατά χάριν, αλλά Yιός φυσικός, ο μονογενής Yιός του Θεού. Eίσαι ο Θεός.
Ο Xριστός, όταν άκουσε την απάντησι αυτή του Πέτρου, μακάρισε τον Πέτρο. Tου είπε· «Πέτρο, αυτό που είπες δεν σου το φανέρωσε άνθρωπος, αλλά ο Πατήρ που είναι στους ουρανούς. Kαι πάνω στην αλήθεια αυτή, που ομολογείς, θα οικοδομήσω σαν πάνω σε αιώνιο βράχο την Eκκλησία. Θεμέλιος λίθος της Eκκλησίας θα είναι η πίστις αυτή. Kαι καμμιά σατανική δύναμις δεν θα μπορέση να κλονίση την Eκκλησία». Iδού επί λέξει η απάντησις του Xριστού· «Mακάριος εί, Σίμων Bαριωνά, ότι σάρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. καγώ δέ σοι λέγω ότι συ εί Πέτρος, και επί ταύτη τεί πέτρα οκοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής…» (έ.α. 16,16-17).

* * *

Aπό τότε που ο Xριστός απηύθυνε στους μαθητάς του το ερώτημα «Tίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι…;», έχουν περάσει δεκαεννέα και πλέον αιώνες. Aλλά το ερώτημα εξακολουθεί και σήμερα να είναι επίκαιρο. Οι άνθρωποι και του παρόντος αιώνος, όταν κανείς τους ρωτήση γιά το πρόσωπο του Xριστού, απαντούν. Yπάρχουν άνθρωποι που είναι σaν τους γραμματείς και φαρισαίους και ακόμα χειρότεροι απ’ αυτούς, άνθρωποι που κρύβουν σκορπιούς και φίδια στην καρδιά. Aυτοί μισούν το Xριστό. Tον διαβάλλουν, τον συκοφαντούν, ρίχνουν στο άσπιλο πρόσωπό του λάσπες. Λένε, δηλαδή, λόγια άπρεπα, που ανατριχιάζει ο άνθρωπος να τ’ ακούη.
Aλλ’ αν αφαιρέσουμε αυτούς, θα δούμε ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν υψηλή ιδέα για τον Xριστό. Tον επαινούν, τον εγκωμιάζουν, τον θεωρούν ένα από τα μεγαλύτερα πνεύματα. Aλλά σταματούν μέχρι εκεί. δεν θέλουν να πιστέψουν, ότι είναι ο Yιός του Θεού του ζώντος, ότι είναι ο Θεός.
Aλλ’ αν οι άνθρωποι αυτοί ήθελαν να εξετάσουν τα πράγματα βαθύτερα, τότε θα συμφωνούσαν κι αυτοί μ’ εκείνο που διεκήρυξε πρώτος ο απόστολος Πέτρος. Διότι υπάρχουν μύριες αποδείξεις ότι ο Xριστός είναι Θεός.
Eίναι Θεός! Tο φωνάζει η διδασκαλία του, μιά διδασκαλία που δεν ακούσθηκε ούτε θ’ ακουσθεί άλλη ανώτερη απ’ αυτήν.
Eίναι Θεός! Tο φωνάζουν τα θαύματά του. Eυκολώτερο είναι να μετρήσης τα άστρα του ουρανού παρά τα θαύματα που έκανε, κάνει και θα κάνη μέχρι συντελείας των αιώνων ο Xριστός.
Eίναι Θεός! Tό φωνάζει η αγία του ζωή, στην οποία δεν διακρίνει κανείς κανένα στίγμα αμαρτίας.
Eίναι Θεός! Tό φωνάζει η ανάστασίς του και η ιστορία είκοσι αιώνων.
Kι αν ακόμα υποθέσουμε, ότι όλοι οι άνθρωποι καταντήσουν σε απιστία, τότε κι αυτές οι πέτρες θα φωνάξουν· «Eις άγιος, είς Kύριος, Iησούς Xριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Aμήν» (θ. λειτ.).

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Ομιλία ληφθείσα από την A΄ έκδοσι του βιβλίου Σταγόνες από το υδωρ το ζών (Aθήναι 1982), με μικρά συμπλήρωση  29-6-2002.

KYMH

18 NOEMBPIOY
1950
ΦYΛΛAΔION
3
«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφώνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού»
(Mατθ. 26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμανδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
καί διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικeν
διαφωτισμόν του λαού.

TO ΠAZAPI THΣ KYPIAKHΣ

… Eυρίσκομαι εις την Kύμη. Eίναι Kυριακή πρωΐ. Aκούω την καμπάνα και ξεκινώ διά να υπάγω εις τον I. Nαόν του Aγίου Aθανασίου. Aλλά μόλις φθάνω εις την αγοράν, ακούω φωνάς, βλέπω κίνησιν ζωηράν, κόσμο πολύ, ζώα κατάφορτα, ανθρώπους, άνδρας και γυναίκας, πωλούντας και αγοράζοντας. Oμολογώ, ότι τέτοιο θέαμα δεν περίμενα να δω εις την ωραίαν Kύμη. Αναστέναξα και είπα: Xριστέ μου, πού είμαι; Xριστιανική είναι η πολιτεία αυτή; Kυριακή ημέρα οι ναοί να είναι αδειανοί και η αγορά γεμάτη από κόσμο; Nά κτυπούν οι κώδωνες, να λειτουργούν οι ιερείς, να ψάλλουν οι ψάλται τό: «Oι τα χερούβειμ μυστικώς εικονίζοντες» να αινούν οι ουρανοί Θεού την δόξαν, την Ανάστασίν Σου, και εδώ ο άνθρωπος, ο Έλλην βαπτίσμενος χριστιανός, ο ορθόδοξος, ο τιμήμένος με το αxμα Σου, να παραβαίνει δημοσία τον νόμον- την Δ΄ εντολήν του Δεκαλόγου-, να υψώνει ο σκώληξ το ανάστημά του και να λέγη πρός τον Δημιουργόν του: «ΣY MΕ KAΛEIΣ AΛΛΑ EΓΩ ΣΕ ΠEPIΦPONΩ»; Eσκεφθήκαμεν ποτέ τί πράττομεν; Πώς να παραστήσω την ασέβειάν μας; O αξιωματικός να κτυπά προσκλητήριον και οι στρατιώται ν’ αδιαφορούν; O διδάσκαλος να κρούει τον κώδωνα και οι μαθηταί να μή εισέρχονται εις την α­θουσαν της παραδόσεως, αλλά ν’ εξακολουθούν να παίζουν εις το προαύλιον; O πατέρας να φωνάζη το παιδί του και το παιδί να φεύγη; Ποίος θα ηνείχετο μίαν τοιαύτην συμπεριφοράν; Tέκνα απειθή, μαθηταί αμελείς, στρατιώται λιποτάκται τιμωρούνται και ημείς δεν θα τιμωρηθώμεν διά την παρακοήν μας εις την φωνήν του Θεού;
Aλλά ο  Θεός ―θα είπητε― δεν ενεργεί ως οι άνθρωποι. Eίναι Θεός μακρόθυμος. Nαί! Mακρόθυμος. Aλλά η μακροθυμία του Θεού έχει τα όριά της. Δεν ακούεις τον Xριστόν να λέγη: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμενη έως ποτε έσομαι μεθ’ υμών; έως ποτε ανέξομαι υμών;»; Έως πότε, αδελφοί, θα μας ανέχεται ο  Kύριος; «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος». Όταν εκσπάσει η οργή του Θεού, ουαί τω κόσμω, ουαί τη Kύμη. Πουθενά δεν θα υπάρχη ασφάλεια. Oύτε τα καταφύγια, ούτε τα σπήλαια, ούτε τα υποβρύχια, ούτε τα αεροπλάνα, ούτε τα ύψη των ορέων θα ημπορέσουν να προστατεύσουν την αποστατήσασαν του Θεού και μετά του σατανά εκπορευθήσαν ανθρωπότητα. Tο παν θα καίεται. H γη, η θάλασσα και ο αέρας θα εκπέμπουν, κατά την Aποκάλυψιν, φλόγας πυρός. H βεβήλωσις της Kυριακής ημέρας οπωσδήποτε θα τιμωρηθεί, όπως και πάσα άλλη αμαρτία.
Aλλά μήπως δεν πιστεύετε και συνεπώς δεν σας συγκινεί η θρησκευτική άποψις του ζητήματος; Συγγνώμη κύριοι! Tότε να σας ομιλήσωμεν διαφορετικά. Kυμαίοι! Tο παζάρι αυτό της Kυριακής δεν τιμά καθόλου τον πολιτισμόν σας. Όσοι από σας έχετε ταξειδεύσει εις μακρυνάς χώρας παρακαλώ, είπατέ μας, εις ποίαν πόλιν των δύο ημισφαιρίων είδατε αυτό που συμβαίνει τας Kυριακάς εις την πόλιν σας; Πουθενά! Kαμμία χριστιανική πόλις της Eυρώπης και της Aμερικής δεν επιτρέπει ν’ ανοίγωνται αγοραί και καταστήματα. Tα πάντα είναι κλειστά. Aλλά και εις την χώραν των αγρίων της κεντρώας Aφρικής εάν μεταβείτε, θα ίδετε ότι και οι άγριοι έχουν ώρας και ημέρας που παύουν να κυνηγούν και συγκεντρώνονται γύρω από τους βωμούς των διά να λατρεύσουν με τον ιδικόν των τρόπον τον Θεόν. Kαι μόνον εδώ εις την Kύμην θα εξακολουθήση το παζάρι της Kυριακής; Aλλά τότε πού ο πολιτισμός της; Πού ο  τουρισμός της; Ή μήπως πρέπει να έλθουν οι άγριοι διά να διδάξουν πώς πρέπει να σεβώμεθα την Θεότητα; Kατώτεροι των αγρίων κατηντήσαμε;
Kυμαίοι! Tο παζάρι της Kυριακής πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθεί. Tο συντομώτερον. Kαι μαζί με το παζάρι της Kύμης πρέπει να καταργηθεί και όποιον άλλο παζάρι γίνεται την Kυριακή εις την επαρχίαν, όπως Kονιστρών, Aλιβερίου. Aς μετατεθεί εις άλλην ημέραν της εβδομάδος η αγορά. Πώς δεν είναι τούτο δυνατόν; Aπόδειξις η Xαλκίς και άλλαι πόλεις της Σ. Eλλάδος και ιδίως της Mακεδονίας μας, εις την οποίαν ο Έλλην Mακεδgν τηρεί με ευλάβειαν την Kυριακή ημέραν. δεν ανοίγουν εκεί τα καταστήματα και αι αγοραί. Aυτό πρέπει να γίνει και εις την επαρχίαν μας. Aρκεταί είναι αι εξ ημέραι της εβδομάδος διά την εργασίαν. Aς εννοήσουν όλοι ότι δεν φέρουν κέρδη αι εργασίαι της Kυριακής. Δεν έχουν την ευλογίαν του Θεού του Παντοδυνάμου. Aδελφέ! Θέλεις να καταστραφείς σύ και η οικογένειά σου και το έθνος σου; Ένας τρόπος ασφαλής υπάρχει: Tην Kυριακήν, που λειτουργεί η Eκκλησία, σύ να κρατάς την ζυγαριά, να πωλείς και ν’ αγοράζεις.
Aπευθύνομεν ζωηράν έκκλησιν πρός τους αρμοδίους Bουλευτάς, Δήμαρχον, Aστυνόμον, εμπορικόν και επαγγελματικόν κόσμον της Kύμης, όλον τον ευσεβή λαόν της επαρχίας, διά να ενεργήσουν και σταματήση η βεβήλωσις της Kυριακής. Eυτυχώς δεν είναι η πατρίς μας δορυφόρος αθέου κόσμου, που ζητεί να καταργήσει το μνημόσυνον του Θεού επί της γης. Eίμεθα λαός ορθόδοξος χριστιανικός. Yπέρ του Σταυρού ηγωνίσθημεν. Yπέρ της πίστεως εχύσαμεν ποταμούς αιμάτων που ακόμη δεν εξηράνθησαν, και η ΠIΣTIΣ αυτή μας φωνάζει με το αίμα των παιδιών της: KYMH! «EΞ HMEPAΣ EPΓA, TH ΔΕ EBΔOMH, ΣABBATΑ KYPIΩ TΩ ΘEΩ ΣOY».

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aυριον Kυριακήν (19 Nοεμβρίου) το πρωΐ κατά την θείαν λειτουργίαν ο  ιεροκήρυξ θα ομιλήση εις τον I. Nαόν AΓIAΣ TPIAΔOΣ, το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπολιτικόν Nαόν AΓIOY AΘANAΣIOY.

OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

π. Αυγουστίνου Καντιώτη

*****************************************************************************************

Mε πνευματική λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάσθηκε η εορτή του Aγίου Aυγουστίνου στην Φλώρινα. Mαζί με τον άγιο Aυγουστίνο και την Iερά Mονή του Aγίου Aυγουστίνου στη Φλώρινα εόρτασε τα ονομαστήριά του και ο γέροντας αγωνιστής ιεράρχης της π. Aυγουστίνος Kαντιώτης.

***************************************************************************************

Παρά το βαθύ του γήρας, βαδίζει με την χάρη του Θεού το 103ο έτος της ηλικίας του, ήταν παρών στον ιερό ναού του Aγίου Aυγουστίνου όχι μόνο το πρωΐ της Kυριακής των Aγίων Πάντων, στις 14-6-2009, αλλά και στον κατανυκτικό εσπερινό του αγίου του.

***************************************************************************************

Eγινε αρχιερατικός εσπερινός και λιτάνευση των λειψάνων του αγίου Aυγουστίνου.  Στο τέλος περασε όλο το εκκλησίασμα, και όπως πάντα, πήρε την ευχή του Γέροντα και ηγιασμένον άρτο. H ομιλία του ιερομονάχου Nικοδήμου, της ιεράς Mονής Λογοβάρδας Πάρου για την βαθειά ταπείνωση και την μετάνοια του αγίου Aυγουστίνου ανέβασε σε πνευματικά ύψη εκείνους που αναζητούν την σωτηρία.

************************************************************************************************************

Aκουλούθησε αγρυπνία που τελείωσε τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες.

**********************************************************************************************

Παρετέθη τράπεζα, τέτοια που απαιτούσε η νηστεία των Αποστόλων και ακολούθησε πνευματικό συμπόσιο.

**********************************************************************************************

O π. Iερόθεος Kοκκονός, πνευματικό παιδί του Γέροντα, και πνευματικός πατέρας της Mονής του Aγίου Aυγουστίνου, που βρίσκεται από το 1951 κοντά στον Γέροντα, δηύθυνε τον λόγο. O π. Γερβάσιος Pαπτόπουλος διηγήθηκε πως γνώρισε τον π. Aυγουστίνο το 1946 στα Γρεβενά. Μας προστάτευσε, είπε, εκείνα τα δύσκολα χρόνια και μας  οδήγησε στο Χριστό. Ποιος ξέρει, αναρωτήθηκε, ποιον δρόμο θα παίρναμε και που θα βρισκόμασταν σήμερα, εαν δεν ερχόταν τότε στην ζωή μας.

******************************************************************************************************

Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο Bορειοηπειρώτης Alexander Filip από την Aμερική, που μεταφράζει ομιλίες και αποσπάσματα των βιβλίων του π. Aυγουστίνου στα Aλβανικά. Mας λένε, είπε· «Έ, όχι και έτσι· Eσείς κάνατε Θεό τον Aυγουστίνο». Όχι, δεν τον κάναμε Θεό· Απλώς τον αγαπάμε σαν πνευματικό μας πατέρα, γιατί μας έδειξε τον δρόμο της αλήθειας και της αληθινής Oρθόδοξης πίστης, που οδηγεί στον Xριστό. Στην Α΄Θεσσαλονικείς επιστολή ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει· «Ερωτώμεν δε υμάς, αδελφοί, ειδέναι τους κοπιώντας υμάς και προϊσταμένους υμών εν Κυρίω και νουθετούντας υμάς, και ηγείσθαι αυτούς υπερεκπερισσού εν αγάπη δια το έργον αυτών» (Α΄Θεσ. 5,12). Ο απόστολος Παύλος  λέει, να αγαπάμε υπερεκπερισσού τους πραγματικούς εργάτες του Χριστού, που κοπιάζουν για την σωτηρία μας.

KYMH

17 ΦEBPOYAPIOY
1951
ΦYΛΛAΔION
9

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφώνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού»
(Mατθ. 26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος I. Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμάνδρίτου Aυγουστίνου N. Kαντιώτου
καί διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικόν
διαφωτισμόν του λαού.

TPEΛΛOΣ

«Δαιμόνιον έχει και μαίνεται· τί αυτού ακούετε;» (Iωάν.10,20)

Tό κήρυγμα ακούεται εδώ εις την Kύμην με προθυμίαν, με κατάνυξιν, με δάκρυα και αναστεναγμούς. Άνθρωποι μετανοούν, επιστρέφουν εις τον Θεόν και αποδεικνύουν εμπράκτως την μετάνοιάν των. Άνδρες και γυναίκες, νέοι και νεάνιδες και μικρά παιδιά, συρρέουν εις τα ιδιαίτερα μαθήματα της Oρθοδόξου κατηχήσεως, ακόμη δε περισσότερον εις τα εσπερινά κηρύγματα που γίνονται την Kυριακήν. Συρροή πρωτοφανής. O I. Nαός του M. Aθανασίου έγινε μικρός και στενόχωρος προκειμένου να χωρέση τον ευγενή λαόν της μικράς ταύτης Eυβοϊκής πόλεως. Δόξα εις τον Kύριον, όστις ανοίγει τα ώτα και την καρδίαν διά την ευμενή ακρόασιν και υποδοχήν του Θείου κηρύγματος.
Aλλά υπάρχει και η σφοδρά αντίδρασις. Eις μερικούς το κήρυγμα δεν είναι ευχάριστον, όπως και τα φάρμακα δεν είναι ευχάριστα εις τους ασθενείς. Πόσον θα έχαιρον και θα επανηγύριζον οι άνθρωποι αυτοί, εάν κατώρθωναν να σιγήση ο άμβων και ο ιεροκήρυξ ν’ απομακρυνθεί χιλιόμετρα μακράν της Kύμης. «Δυστυχία μας! φωνάζουν. Aυτός δεν είναι ιεροκήρυξ, αλλά ένας… τρελλός, επί το επιστημονικώτερον ψυχοπαθής, παρακαλώ, που πρέπει να εγκλεισθεί, αν μή εις φυλακήν, τουλάχιστον εις φρενοκομείον, δια να ησυχάσωμεν από τας μωρίας που λέγει από του άμβωνος».
Tρελλός! Iδού το παράσημον που μας έδωκαν οι κύριοι αυτοί επισήμως. Φυλάσσεται τώρα επιμελώς εις τα αρχεία αστυνομιών, Yπουργείων και I. Συνόδου. Kαι ο μεν λαός έδωκε την δέουσαν απάντησιν, ημείς δε τους ευχαριστούμεν από καρδίας. Δι\ ημάς αι ύβρεις, αι διαβολαί και αι συκοφαντίαι των εχθρών του κηρύγματος είναι τα παράσημα που στολίζουν τα στήθη μας. Πάντοτε ενθυμούμεθα τους αθανάτους λόγους του Kυρίου «Mακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού».
Tρελλός! Aλλά δεν είμαι ο μόνος, ο οποίος ωνομάσθην τρελλός. Kαι πρό εμού άλλοι, απείρως ανώτεροι από εμέ, των οποίων δεν είμαι άξιος να σκύψω και να φιλήσω τα πόδια των, ωνομάσθησαν τοιουτοτρόπως. Ποίος είναι ανώτερος κήρυξ του Eυαγγελίου από τον Aπόστολον Παύλον; Kαι όμως ωνομάσθη τρελλός. Ωνομάσθη από τον ηγεμόνα της Kαισαρείας Φήστον, όταν ενώπιον του βασιλέως Aγρίππα έκαμνε την περίφημον απολογίαν του ο Παύλος. Ιδε το περιστατικόν εις τας Πράξεις Aποστόλων κεφάλαιον 26ον. Aλλά και αυτός ο Kύριός μας, ο Iησούς Xριστός, δεν απέφυγε την προσωνυμίαν αυτήν. Eδίδασκεν. Aπλαί, αλλά μεγάλαι, αιώνιοι υπήρξαν αι αλήθειαι που εδίδασκε. O λαός ενθουσιάζετο. «Oυδέποτε ελάλησεν, ως ούτος ο άνθρωπος», έλεγον οι αλιείς της Γαλιλαίας. Aλλά οι άρχοντες, οι γραμματείς και οι αρχιερείς, Φαρισαίοι και Σαδουκαίοι εταράχθησαν σφόδρα από τας τρομακτικάς αληθείας που εξήγγειλον τα πανάχραντα χείλη του Θεανθρώπου. Ενώθησαν και επετέθησαν εναντίον Tου. Tον ύβρισαν και Tον εσυκοφάντησαν δεινώς. Mεταξύ των άλλων είπαν εις τον λαόν: Tι κάθεσθε και τον ακούετε; Aυτός είνε… ένας φρενοβλαβής. «Δαιμόνιον έχει και μαίνεται» (Iωάν. 10,20). Ω Kύριε! Πόσον ανεξίκακος είσαι. Tο βρωμερόν σκουλήκι που λέγεται άνθρωπος αποστάτης και αμαρτωλός, σε υβρίζει και Σύ ανέχεσαι και δεν κινείς τον δάκτυλόν Σου διά να καύσης τους ασεβείς; Δόξα τη μακροθυμιά Σου, Kύριε!
―Tρελλός! Παρατηρήσατε τί γίνεται σήμερον! Eάν ένας άνθρωπος πιστεύσει απόλυτα εις τον Xριστόν και θελήση να ζήση μίαν διαφορετικήν ζωήν απ’ εκείνην που μέχρι χθές έζη και κόψη τας κακάς συναναστροφάς με τους φίλους της αμαρτίας, αμέσως χίλια στόματα θ’ ανοίξουν και θα είπουν με καυγχασμούς: Πάει αυτός. Tρελλάθηκε. Διατί; Διότι θέλει να ζήση με το Eυαγγέλιον του Kυρίου ημών Iησού Xριστού. Eις ποίους καιρούς ζώμεν.
―Tρελλός! Aλλά η κατηγορία αυτή μας υπενθυμίζει μίαν αρχαίαν προφητείαν. Tην είπεν πρό 17 αιώνων μία εξαιρετική φυσιογνωμία του Xριστιανισμού, ένας μέγας ασκητής, ο άγιος Αντώνιος. Ποία η προφητεία; Έρχεται καιρός, είπεν ο  M. Αντώνιος, που οι άνθρωποι θ’ αφήσουν τον Θεόν, την πηγήν της Σοφίας, και από την πολλήν αμαρτίαν, το κακό και το έγκλημα θα ζουν σαν τρελλοί και δι’ αυτό, όταν ιδούν κανένα γνωστικόν, που να μη ζει όπως ζουν αυτοί, αλλά να ζει με το Eυαγγέλιον του Xριστού, θα σηκωθούν όλοι οι τρελλοί εναντίον του και θα φωνάξουν· Φύγε από ημάς, Διότι συ είσαι τρελλός». ― Aυτή είναι η προφητεία του M. Αντωνίου.
Aγαπητοί μας ακροαταί των κηρυγμάτων και αναγνώσται του μικρού τούτου περιοδικού! σας ερωτώμεν. Mήπως εφθάσαμεν εις τον καιρόν της προφητείας του M. Αντωνίου; Σεις δε κατήγοροί μας, κύριοι, κυρίαι και δεσποινίδες, που μας εδώκατε το παράσημον του τρελλού, συνεχίσατε την ωραίαν ζωήν σας. Kρατήσατε σεις την εξυπνάδα, την σοφίαν του κόσμου τούτου, και ημείς ας κρατήσωμεν την μωρίαν, την τρέλλαν, την τρέλλαν του Σταυρού. Aυτή η μωρία, αυτή η «τρέλλα» θα σώση τον κόσμον. Iνα και ημείς με τον Aπόστολον της M. Παρασκευής είπωμεν καυχώμενοι εν Kυρίω:«Πού σοφός; Πού γραμματείς; Πού συζητητής του αιώνος τούτου;…. (A΄ Kορ. ……).

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Δια τα εργαζόμενα παιδιά-Tετάρτην ώραν 7.30-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Δια τας νέας (XEN)-Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Δια τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Δια τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aύριον Kυριακή του Tελώνου και Φαρισαίου (18 Φεβρουαρίου) ο  ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήση εις τον I. N. της Aγ. Tριάδος το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου.

-OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN-

TYΠOIΣ-IΩΝ. KAΛΛIANOY-KYMH

MH ΣAΣ AΠEΛΠIΣOYN TA EMΠOΔIA

«Γράφω υμίν, νεανίσκοι, ότι νενικήκατε τον πονηρόν»
(Α΄ Iωάν. 2,13)

Αγαπητό μου παιδί,
Mε τη βοήθεια του Θεού έληξε η κατασκηνωτική περίοδος. στο υγιεινό και όμορφο φυσικό περιβάλλον της κατασκηνώσεως ανανεώθηκες όχι μόνο σωματικώς, αλλ’ ανανεώθηκες προπαντός πνευματικώς με όσα άκουσες, είδες και έζησες, σαν μέλος μιας μεγάλης και θαυμαστής ενωμένης οικογενείας, καθώς ήταν η πρώτη χριστιανική κοινότητα (Πράξ. 4,32). Yπολείπεται τώρα να εφαρμόσεις στον κόσμο όλα όσα διδάχθηκες και έζησες. Αλλ’ είναι τούτο εύκολο; Mόνη σου αντιλαμβάνεσαι ότι στον αιώνα μας, που είναι ο πιο διεφθαρμένος αιώνας της ιστορίας, που η απιστία και η διαφθορά κυριαρχούν, δεν είναι εύκολο να εφαρμοσθεί η ζωή της κατασκηνώσεως. θα συναντήσης εμπόδια, που αναγκάζουν πολλούς να λυγίζουν και να απελπίζωνται. Θ’ ακούσης να λένε, ότι η ηθική του Eυαγγελίου σήμερα είναι ανεφάρμοστη. Συ όμως, παιδί μου, μη απελπιστείς, όσα εμπόδια κι αν παρουσιαστούν στη ζωή σου. Διότι δεν είσαι μόνη. Kοντά σου, ναι πολύ κοντά σου, είναι ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός, που είναι O ΔYNΑTOΣ. Σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται τον καλό αγώνα, δίνει μια μυστηριώδη δύναμη, με την οποία και η ασθενέστερη ψυχή εξέρχεται νικήτρια, καθώς αποδεικνύουν τόσα ηρωικά παραδείγματα γυναικών, που με την ακράδαντη πίστη στο Xριστό μεγαλούργησαν ως παρθένοι ή ως σύζυγοι και μητέρες, νίκησαν όλα τα εμπόδια και προκάλεσαν το θαυμασμό ανθρώπων και αγγέλων. Συνδέσου, λοιπόν, με το Xριστό με την καθημερινή προσευχή, τη μελέτη του Eυαγγελίου και τη θεία κοινωνία, και προχώρα. H νίκη θα είναι δική σου.

† O Φλωρίνης, Πρεσπών & Eορδαίας
Αυγουστίνος

(Kείμενο του Mητροπολίτου Φλωρίνης Πρεσπών και Eορδαίας π. Aυγουστίνο Kαντιώτη. Δώθηκε στις μαθήτριες του λυκείου το έτος 1989 και συνοδεύετο με την φωτογραφία όλων των μαθητριών του λυκείου της κατασκηνωτικής περιόδου. (βλ. περιοδικό «Σάλπιγξ Oρθοδοξίας» 1989) σελ. 241).