KYPIΑKH   IΓ  MΑTΘΑIOY
Mατθ. κα 33-42

ΦPΑΓMOΣ

«Ανθρωπός τις ήν οικοδεσπότης όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε»

Bρισκόμαστε, αγαπητοί, στην περίοδο του τρύγου. Tα σταφύλια κάτω απ’ τις θερμές ακτίνες του ηλίου έχουν πια ωριμάσει. Oι γεωργοί μας πηγαίνουν στα Αμπέλια και τρυγούν το γλυκό καρπό. O τρυγητός χαρά Θεού, δίκαιη πληρωμή των κόπων που καταβάλει ο γεωργός όλο το χρόνο για την καλλιέργεια. Yπάρχουν δε στην πατρίδα μας περιφέρειες, που κατ’ εξοχήν καλλιεργούν τ’ αμπέλια.
H κάθε ρίζα, το κάθε κλήμα, είναι ένα θαυμαστό έργο, όπως όλα τα έργα της θείας δημιουργίας. Kάθε ρίζα είναι ένα θαύμα. Mερικοί,πού διαβάζουν ότι ο Xριστός έκανε το νερό κρασί, δεν το πιστεύουν, λέγοντας πως είναι αδύνατο. Αλλ’ ω άπιστε άνθρωπε! Tώρα το καλοκαίρι κάνε έναν περίπατο σ’ ένα αμπέλι, κοίταξε με προσοχή ένα κλήμα κατάφορτο από σταφύλια. H ρίζα χωμένη μέσα στο χώμα, σαν μια αντλία, κατά τρόπο μυστηριώδη ρουφάει νερό, το ανεβάζει ψηλά, το διοχετεύει στον κορμό, στα κλαδιά και στα φύλλα, και το νερό αυτό γίνεται κρασί. Σε ρωτώ· Δεν είναι αυτό ένα θαύμα; H επιστήμη μέχρι σήμερα δεν κατώρθωσε να κάνει μια ρίζα αμπελιού. Φτάνει μια ρίζα αμπελιού ν’ αποδείξει ότι υπάρχει Θεός, που η άπειρη σοφία του δημιούργησε τα πάντα.
O Xριστός, ο δημιουργός του αμπελιού, πολλές φορές σαν διδάσκαλος πήρε εικόνες από τ’ αμπέλι, για να κάνει διδασκαλία απλή και παραστατική. Απόδειξης το σημερινό Eυαγγέλιο. Eίναι η ωραία παραβολή του αμπελώνος.

ENΑΣ άνθρωπος έκανε ένα χέρσο τόπο αμπέλι. Πόσο κουράστηκε! Έβαλε φωτιά, έκαψε τ’ αγκάθια, έβγαλε τις πέτρες, έσκαψε βαθειά, όργωσε το έδαφος, φύτεψε ρίζες αμπελιού, έβαλε φράχτη γύρω-γύρω, έκανε πατητήρι και έχτισε πύργο. Έτσι έγινε ένα ωραιότατο αμπέλι.
Tο αμπέλι αυτό το εμπιστεύθηκε στα χέρια γεωργών, έδωσε εντολή να το καλλιεργούν και στον κατάλληλο καιρό να δώσουν τον καρπό. σαν ήρθε ο καιρός να δώσουν τον καρπό, ο ιδιοκτήτης έστειλε υπηρέτες να παραλάβουν τον καρπό. Αλλ’ οι γεωργοί όχι μόνο δεν έδωσαν καρπό, αλλά φέρθηκαν ελεεινά προς τους απεσταλμένους του αφεντικού. Αλλους πετροβόλησαν κι άλλους σκότωσαν. Kι όταν ο ιδιοκτήτης έστειλε και άλλους υπηρέτες, και σ’ αυτούς έδειξαν την ίδια συμπεριφορά. O κύριος του αμπελώνος αποφάσισε τέλος να στείλει το γυιό του με την ελπίδα ότι θα τον σέβονταν. Αλλ’ όταν πλησίασε ο γυιός, οι γεωργοί τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τ’ αμπέλι και τον σκότωσαν. Tι θα κάνει τους γεωργούς ο κύριος του αμπελιού; Pώτησε ο Xριστός. K’ οι άνθρωποι του απάντησαν, ότι ο κύριος του αμπελιού θα τιμωρήσει τους κακούς γεωργούς. «Kακούς κακώς απολέσει».

Αυτή είναι η παραβολή. Tι κρύβεται πίσω απ’ αυτήν; Kύριος του αμπελώνος είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο Iουδαϊκός λαός πρώτα κ’ ύστερα ο χριστιανικός λαός. O Θεός φυτεύει τους πιστούς για να φέρουν καρπό πολύ σαν καρποφόρα κλήματα. Γεωργοί, που πρέπει να καλλιεργούν το αμπέλι, είναι οι πατριάρχες, οι προφήτες, οι επίσκοποι, οι ιερείς και όλοι γενικά οι πιστοί, που πρέπει και αυτοί κάτω από την καθοδήγηση των κηρύκων του Eυαγγελίου να εργάζονται για την καλλιέργεια των ψυχών. Kάθε δε ψυχή είναι ένα είδος αμπελιού. Αλλ’ όπως απ’ το αμπέλι της παραβολής ο Kύριος δεν πήρε ούτε τσαμπί σταφύλι, έτσι και από το λαό που αγάπησε ο Θεός δεν παίρνει πολλές φορές πνευματικό καρπό.

Tι συμφορά! Ένα αμπέλι με χίλιες ρίζες και να μη μπορεί να γεμίσει κανείς ούτε ένα καλάθι σταφύλια! Θλιβερό το θέαμα αυτό; Ασύγκριτα πιο θλιβερό το θέαμα μιας ενορίας, μιας επισκοπής, ενός λαού και έθνους ολοκλήρου, που δεν έχει να παρουσιάσει καρπούς πνευματικής ζωής. Λες κ’ έπεσε περονόσπορος του διαβόλου και ξήρανε όλα τα κλήματα.

ΑΛΛΑ η παραβολή λέει για τον Kύριο, ότι «εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτών ληνόν και ωκοδόμησε πύργον». Αν πρέπει και τα τρία αυτά, φραγμό, πατητήρι και πύργο, να τα ερμηνεύσουμε, τίθεται το ερώτημα· Ποιος είναι ο φραγμός, ποιό το πατητήρι και ποιος ο πύργος; Kαι τα τρία έχουν τη σημασία τους. Eδώ μόνον θα δούμε τι σημαίνει ο φραγμός.
Φραγμός, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ο φράχτης, που βάζει γύρω από το κτήμα του ο γεωργός, για να το ξεχωρίζει από τα άλλα κτήματα και για να το φυλάξει από κλέφτες και θηρία. Ένα αμπέλι ξέφραγο είναι εκτεθειμένο κι ο καθένας μπορεί να το καταπατήσει. O καλός γεωργός, που πονάει το αμπέλι, αν αντιληφθεί ότι κάπου ο φράχτης έπεσε, φροντίζει αμέσως να τον διορθώσει. O φραγμός είναι απαραίτητος για την ασφάλεια του κτήματος.
Oπως ο φράχτης είναι αναγκαίος για το κτήμα, έτσι για το λαό του Θεού, τον πνευματικό αμπελώνα, αναγκαίος είναι ο νόμος του Θεού. O νόμος του Θεού, όπως εκφράζεται στην αγία Γραφή, είναι ο φραγμός, σύμφωνα με την ερμηνεία των πατέρων και διδασκάλων της Eκκλησίας.
Φραγμός ο νόμος του Θεού, περιορισμός. «Oυ φονεύσεις», «Oυ μοιχεύσεις», «Oυ κλέψεις», αυτά τα όχι δεν ελέχθησαν για να καταργήσουν την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά για να καθοδηγήσουν και να προφυλάξουν τον άνθρωπο από το κακό. Xωρίς τα «όχι» αυτά, χωρίς το φράχτη αυτό, η ανθρωπίνη ζωή θα έμοιαζε με αμπέλι ξέφραγο, που κάθε αγριογούρουνο θα μπορούσε να το καταφάει και να το καταστρέψει.
Αναγκαίος, αλλά και ωφέλιμος και ευεργετικός ο φραγμός, ο νόμος του Θεού. Kαι ευτυχισμένες θα ήταν οι κοινωνίες, αν τηρούσαν τις εντολές του Θεού.
Δυστυχώς ο άνθρωπος του αιώνα μας, που υπερηφανεύτηκε για τα επιστημονικά του κατορθώματα, στρέφεται εναντίον του Θεού, εναντίον των εντολών του Θεού, και φωνάζει· «Kάτω οι φραγμοί! Kάτω οι περιορισμοί! Kάτω οι απαγορεύσεις του Eυαγγελίου! Kάτω ο Θεός!…». O άνθρωπος του αιώνα μας νομίζει, ότι θα είναι ελεύθερος, άν καταστρέψει τους ηθικούς φραγμούς και κινείται ασύδοτος προς κάθε κατεύθυνση.
Ξέρετε πως μοιάζει ο άνθρωπος αυτός; Mοιάζει με ξέφραγο αμπέλι. Mοιάζει ακόμα με άλογο, που πάνω στη μανία του σπάει το χαλινάρι και ακάθεκτο πέφτει στο γκρεμό. Αχαλίνωτα άλογα ονόμασε ο άγιος Kοσμάς τους ανθρώπους, και μάλιστα τους νέους, που θέλουν να ζήσουν χωρίς ηθικούς φραγμούς… Mοιάζει πάλι ο άνθρωπος χωρίς ηθικούς φραγμούς με κάποιον που αδιαφορεί για το κόκκινο φανάρι και περνάει απέναντι και σκοτώνεται απ’ τα αυτοκίνητα που τρέχουν ιλιγγιωδώς.

O ΑNΘPΩΠOΣ ευχάριστα δέχεται τους περιορισμούς στο δρόμο του, όπως είναι τα κόκκινα φανάρια. Δυσανασχετεί όμως με τους περιορισμούς της αγάπης του Θεού. Θ’ έπρεπε να ευγνωμονεί τον ουράνιο Πατέρα, που με τα «όχι» και τα «μη» θέτει σωτήριο φραγμό.

Άνθρωπε! Mη ξεγελιέσαι. Mη γίνεσαι αμπέλι ξέφραγο. Mη γίνεσαι άλογο αχαλίνωτο.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, εκδοση Γ΄, σελ. 218).

O ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

(Tο άρθρο είναι του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου.
Εδημοσιεύθη στο περιοδικό Χριστιανική Σπίθα τον Δεκέμβριο του 1952, φυλ. 137).

Ζητήματα Άβωνος

Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, θεολόγοι, κήρυκες του θείου λόγου, πάντες φρουροί της ιεράς ποίμνης του Ιησού. Ινα τί κοιμάσθε; Λύκοι εις τα πρόβατα. Ποιοι είναι οι λύκοι; Αιρετικοί όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, μπήκαν εις τας Μητροπόλεις, τας ενορίας και τα σχολεία.

Ποιοι είναι οι λύκοι; Άνδρες άρπαγες και πλεονέκται τον Μαμμωνά λατρεύοντες και τον λαό κατά ποικίλους τρόπους ληστεύοντες. Λύκοι κοινωνικοί. Λύκοι εκκλησιαστικοί. Λύκοι αραβικοί. Λύκων επιδρομή. Οι χιλιασταί, π.χ. οι οποίοι το 1922 εμετρώντο στα δάκτυλα της μιάς χειρός, σήμερον έφτασαν στις 12.000 άτομα, είναι διασκορπισμένοι εις όλην την χώραν και αρπάζουν καθημερινώς τα πρόβατα, τας ψυχάς.

Ποιμένες του νέου Ισραήλ. Δεν τρέμετε τας ευθύνας σας; Το ποίμνιόν σας διαλύεται και σεις;… Ακούεται η Σάλπιγξ των εσχάτων ημερών! Ποιμένες!  Εκτινάξατε εκ των βλεφάρων σας τον νυσταγμόν, αφήσατε τας φλογέρας, αρπάσατε τας σφενδόνας, καταδιώξατε τους λύκους, σώσατε το ποίμνιο, το υπολειφθέν ελάχιστον ποίμνιον…

Αλλ’ ακούω αντίρρησιν, που προέρχεται από τους λεγομένους «αγραμμάτους».

Πολύ καλά, σου λέγει ο ιερεύς της υπαίθρου, να εξέλθωμε εις πόλεμο κατά της πλάνης και της αμαρτίας. Βλέπω και εγώ το κακό που εξαπλώνεται και έφθασε εως την τελευταία καλύβη. Αλλ’ εγώ δεν είμαι πτυχιούχος ιερατικών και θεολογικών σχολών. Δεν εσπούδασα επιστήμη. Δεν γνωρίζω γράμματα πολλά. Είς αυτόν τον αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας τι μπορώ εγώ να προσφέρω; Τι μπορώ να κάνω;

Αδελφέ! Ερωτάς τι να κάνεις; Φαίνεται ότι δεν διάβασες το Ευαγγέλιο ή, εάν το εδιάβασες, δεν το επίστευσες. Συ ο ένας δύνασαι να σώσεις το χωρίο σου, την επαρχίαν σου, τον νομόν σου, την Ελλάδα όλην. Αρκεί να έχεις πίστι θερμή, ενεργητική, ως κόκκον σινάπεως, και τότε θα είπεις εις το όρος, εις το μεγαλύτερο εμπόδιο που προβάλλει ενώπιόν σου, Όρος, «μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν» (Ματθ. 17,20).

Όχι πτυχία και διπλώματα και μετεκπαιδεύσεις και μισθοί και τυχερά και διπλαί και τριπλαί θέσεις, και τίτλοι κενοί περιεχομένου, αιωρούμενοι ως αερόστατα, αλλά πίστις. Πίστις το παν. Πίστις! Μυστικός μοχλός που μετακινεί όρη. Ω πίστις, μεγάλα τα κατορθώματά σου! Και απόδειξις, μία εκ των μυρίων αποδείξεων της θαυματουργούσης πίστεως, είναι ο Παπουλάκος.

Τί ήτο ο Παπουλάκος; Αρχιεπίσκοπος; Μητροπολίτης; Διευθυντής Αποστολικής Διακονίας; Καθηγητής θεολογικής σχολής; Ιεροκήρυξ; Εφημέριος πλουσίας ενορίας πόλεως; Είχε πτυχία και διπλώματα και σπουδάς του εξωτερικού; Τίποτε από όλα αυτά. Ο Παπουλάκος ήτο ένας απλούς μοναχός, ελαχίστων γραμματικών γνώσεων, αλλ’ ό,τι έπραξεν υπέρ του λαού, υπέρ της ορθοδόξου πίστεως, δεν ηδυνήθησαν να πράξουν όλοι οι επίσκοποι και θεολόγοι της εποχής του. Φαινόμενο, φωτεινόν μετέωρον, αστήρ που εσελάγισεν εις τον ουρανό της Ελλάδος! Νεώτερος απόστολος του Χριστού ανεδείχθη ο Παπουλάκος. «Πίστει» (Εβρ. 11,3 κ.ἑ.) και μόνον πίστει ανεδείχθη.

Εκ του βίου του ήρωος τούτου της Ορθοδοξίας ορισμένα σημεία έκρινα καλόν να σταχυολογήσω και εξάρω εδώ, με την ελπίδα ότι μία υπόμνησις των αγώνων του Παπουλάκου θα ωφελήσει κλήρον και λαόν. Διότι θα είναι μία πρόσκλησις εις αυτοέλεγχον, εις αυτοκριτικήν, που πάντοτε πρέπει να ενεργούμε επί του εαυτού μας, διά να βλέπομε πόσον μακράν είμεθα από το χριστιανικόν ιδεώδες που υποτυπώνει η Ορθοδοξία. Εις τον καθρέπτη της αυστηράς, της αγίας ζωής του Παπουλάκου δια της συγκρίσεως θα ίδωμε και ημείς τα ιδικά μας ράκη και θα κλαύσωμεν και θα πενθήσωμεν δια την αθλιότητα της σημερινής κοινωνικής και εκκλησιαστικής μας καταστάσεως.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ

Άρμπουνα! Μικρόν και άσημον χωρίον της επαρχίας Καλαβρύτων. Εκεί περί τα τέλη του 17ου ή περί τας αρχάς του 18ου αιώνος εγεννήθη ο αγωνιστής. Βλέπων τις μακρόθεν το μικρόν χωρίον θα ηδύνατο να επαναλάβει «Εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι;» (πρβλ. Ιωάν. 1,47). Και όμως εκ του μικρού εκείνου χωρίου προήλθεν ο Παπουλάκος. Ω μικρά, άσημα, περιφρονημένα και εγκαταλελειμμένα χωρία της πατρίδος, δια τα οποία δεν γράφουν οι εφημερίδες, δεν ομιλούν οι επίσημοι, οι άρχοντες της Εκκλησίας και της πολιτείας, πόσας μυστικάς δυνάμεις κρύπτετε μέσα εις τα στήθη των κατοίκων σας! Είσθε αι ανεξάντλητοι δεξαμεναί του εθνικού και θρησκευτικού μεγαλείου της φυλής μας. Άρμπουνα! Ιδιαιτέρα πατρίς του ήρωός μας. Νέος ο Παπουλάκος (κατά κόσμον ονομάζετο Χρήστος Παναγιωτόπουλος), είδε την επανάστασιν του 1821, είδε τους μαχητάς εκείνους, οι οποίοι δια της πίστεώς των «εγενήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων» (Εβρ. 11,34), ηλευθέρωσαν την πατρίδα εκ ζυγού δουλείας τεσσάρων αιώνων. Της θαυμαστής εκείνης γενεάς θρέμα και ανάστημα ήτο ο Παπουλάκος. Μετά την απελευθέρωσιν της Ελλάδος ο Παπουλάκος, βαθύτατα συγκεκινημένος από την αιματηράν περιπέτειαν της φυλής μας και πικραμένος από διάφορα ατομικά και οικογενειακά του επεισόδια, εζήτησε την γαλήνη, την ανάπαυσι του πνεύματός του. Απεχαιρέτισε συγγενείς και φίλους, ασπάσθη τον μοναχικό βίο, μετωνομάσθη Χριστοφόρος, και  εκεί εις τας κλιτύας των Αροανίων ορέων εξελαξε τόπον ασκήσεώς του. Γύρω απ’ αυτόν συνεκεντρώθησαν 2-3 μοναχοί νοσταλγούντες όπως αυτός την αιωνιότητα. Με την βοήθεια των αδελφών εκαθάρισε την περιοχή, εδημιούργησε κήπο, εφύτευσε δένδρα. Το όνειρό του ήτο να κτίση εκκλησία και κελλιά, να συγκεντρώσηκαι άλλους αδελφούς, να ιδρύση και να διοργανώση και άλλους αδελφούς, να ιδρύση και να διοργανώση μοναχική αδελφότητα, και εν μέσω αυτής να ζήση και ν’ αποθάνη ψάλλων «Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις». Ταύτα εσκέπτετο, ταύτα επόθει η καρδία του Χριστοφόρου. Αλλ’ αι βουλαί του Κυρίου ήσαν άλλαι. Εις μάχας, εις αγώνας υπέρ της πίστεως τον εκάλει μετ’ ολίγον η φωνή του καθήκοντος.
Μία ημέρα τον επισκέφθηκε στο ασκητήριό του ο φλογερός των ημερών εκείνων κήρυξ, ο ιδρυτής της οργανώσεως Αδελφότητος των Φιλορθοδόξων και συντάκτης του μικρού φυλλαδίου «Η φωνή της Ορθοδοξίας», ο εκ Κεφαλληνίας Κοσμάς Φλαμιάτος.
Ήτο η εποχή, κατά την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία υπενομεύετο από το Ελληνικό κράτος, δια την ανάστασιν του οποίου αυτή είχε πρωτοστατήσει! Χωρίς ράσο θα υπήρχε κράτος ελληνικό; Και όμως το κράτος αυτό, ελευθερωθέν, υπεδούλωνε την Εκκλησία. Άνθρωποι αλλόγλωσσοι και αλλόδοξοι, ξένοι προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας, περιστοιχίσαντες τον πρώτο βασιλέα των Ελλήνων Όθωνα και δρώντες εκ των παρασκηνίων,  εκυβέρνουν την Ελλάδα. Οι τότε ελληνικαί κυβερνήσεις ήσαν ανδρείκελα εις τας χείρας των Βαυαρών συμβούλων των ανακτόρων. Δια νόμων και διαταγμάτων εζήτουν ν’ αλλοθώσουν τα ήθη, τα έθιμα και τας παραδόσεις του Ελληνικού λαού. Η ορθόδοξος πίστη εμυκτηρίζετο. Οι υιοί του Λούθηρου και του Καλβίνου είχαν στόχο την Εκκλησίαν μας. Τα μοναστήρια διελύοντο. Οι μοναχοί εξεδιώκοντο. Αι μοναχαί εξηναγκάζοντο εις γάμον. Τα ιερά σκεύη εξετίθεντο εις μειοδοτικήν δημοπρασίαν. Οι ιερές κανδύλες και εικόνες κατεβιβάζοντο και ερρίπτοντο ανευλαβώς. Όσα ουδέ αυτά τα όργανα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ετόλμων να πράξουν, έπραττον οι υπάλληλοι του Ελληνικού κράτους, εκτελούντες διαταγές των ξένων. Βαυαροκρατία! Δια πάντα ταύτα θλίψις απλώνετο εις το πανελλήνιον.

Ζωηρά έκφρασις του πόνου, σπαρκτική φωνή οδύνης του λαού δια τον διωγμό της Ορθοδοξίας, ήτο το προφορικό και γραπτό κήρυγμα του Φλαμιάτου. Βλέπων ο ιερός ανήρ, ότι οι επίσκοποι της εποχής εκείνης, πλήν ελαχίστων, είχον τρομοκρατηθή από τα βίαια μέτρα της κυβερνήσεως και ως δούλοι εξετέλουν ό,τι διέτασσαν οι μυστικοσύμβουλοι του βασιλέως, εστράφη προς τον λαό και υπέδειξε εις αυτόν το καθήκον· Σεις, άνδρες και γυναίκες βεβαπτισμένοι, είσθε οι φρουροί της μυστικής αμπέλου, της Ορθοδόξου Εκκλησίας· σεις αναλαμβάνετε από σήμερα την φύλαξίν της. Ο αγών αρχίζει!

Αλλ’ ο αγών αυτός εχρειάζετο στελέχη. Και ο Φλαμιάτος ως κατάλληλον δια τούτον στέλεχος έκρινε και τον μοναχό Χριστοφόρο. Ο Χριστοφόρος έπρεπε ν’ αφήση το ασκητήριο και να κατέλθη εις τον αγώνα. Δι’ αυτό και τον επεσκέφθη. Κατά το διάστημα των ολίγων ημερών, που παρέμεινε εις την σκήτην ο Φλαμιάτος, με τα ζωηρότερα χρώματα περιέγραψε την οικτρά κατάσαση της Εκκλησίας. Βεβαίως πρακτικά της συζητήσεως των δύο ανδρών δεν εκρατήθησαν… αλλά νομίζω ότι ακούω την φωνήν του Φλαμιάτου·

«Αδελφέ Χριστοφόρε! Από την αγίαν Γραφήν εδιδάχθημεν, ότι κεφαλή της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος ζεί, νικά και βασιλεύει εις τους αιώνας. Αλλά εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος σήμερον κεφαλή δεν είναι ο Χριστός. Κεφαλή της Εκκλησίας αυτής έγινε το κράτος, οι δε επίσκοποι και οι ιερείς έγιναν υπάλληλος και εκτελούν τα θελήματά του κράτους, πού πολλάκις είναι αντίθετα προς εκείνα που διέταξεν ο Κύριος. Νόμον της Εκκλησίας έκαναν την αμαρτίαν, την παράβαση των νόμων του Ευαγγελίου.
Οι επίσκοποι, οι οποίοι δεν αντεστάθησαν κατά της κρατικοποιήσεως της Εκκλησίας, είναι νεκροί, απέθανον πνευματικώς. Όσοι όμως είναι πιστοί και πονούν την μητέρα Εκκλησίαν, ας μη σιωπήσουν· ας διαμαρτυρηθούν και ας πέσουν αγωνιζόμενοι υπερ της ελευθερίας της Εκκλησίας εκ των δεσμών του κράτους. Είναι και ο αγών αυτός ιερός, ιερώτατος…»

ΠΕΙΘΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ

Η φωνή του Φλαμιάτου συνεκλόνισε τον ασκητήν. Οι λόγοι του άναψαν πυρ εις την καρδίαν του Χριστοφόρου. Ο Χριστοφόρος δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει ούτε μιαν ημέραν εις την σκήτην του. Τον εκάλει η φωνή του καθήκοντος. Εγκαταλείπει το ασκητήριον και ρίπτεται εις τον αγώνα.
Αρχίζει να περιοδεύει την ύπαιθρό. Κηρύττει εις τον λαό.

Το κήρυγμά του είχε κάτι από το κήρυγμα των αλιέων της Γαλιλαίας. Ήτο παρόμοιο με το κήρυγμα Κοσμά του Αιτωλού. Είχε Πνεύμα άγιον. Ό,τι αισθάνετο η καρδιά του, το εξέφραζε κατά τον απλούστερο τρόπο. Το θέλημά του Θεού εκήρυττε. Πρόσωπον ανθρώπου δεν ελάμβανε υπ’ όψιν. Οι τρανοί της γης δεν μπορούσαν να τον πτοήσουν. Είχε λάβει την μεγάλη απόφαση· να μαρτυρήση υπέρ της αληθείας μιμούμενος τον Θεάνθρωπον, ο οποίος ενώπιον του Πιλάτου διεκήρυξεν· «Εγώ εις τούτο γεγέννημαι και εις τούτο ελήλυθα εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία» (Ιωάν. 18, 37).

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Ο λόγος του Παπουλάκου ήτο πυρακτωμένος σίδηρος. Η αδικία τον συνετάρασσε. Ο άγιος ασκητής επείνα και εδίψα την δικαιοσύνη. Όταν κατά την περιοδείαν του έβλεπε τους φιλαργύρους και πλεονέκτας πλουσίους να τυραννούν και να βασανίζουν τον πτωχό λαό έστιν ότι χειρότερον απ’ ό,τι τον ετυράννουν και τον αβασάνιζον οι μπέηδες και οι πασάδες των Τούρκων, η φωνή τουν Παπουλάκου υψώνετο και εστηλίτευε τους αδικούντας. Η ηχώ των λόγων του φθάνει μέχρις ημών.

«Είσθε», έλεγε προς αυτούς, «είσθε φονιάδες! Αφού τους αφαιρείτε τα μέσα που ζουν, δεν τους σκοτώνετε; Κάνετε κάτι χειρότερο. Δίνετε μαχαιριές εις το σώμα του Χριστού μας. Σώμα του Χριστού είναι οι πτωχοί. Κάθε αδικία κατ’ αυτών είναι και ένα καρφί εις τα πόδια Του… Σταυρωταί!».

Άλλοτε, όταν έβλεπε τους γραμματισμένους, που έρχόταν από τα πανεπιστήμια της Δύσεως, να περιφρονούν την ορθόδοξο πίστη και με την σφαλερή διδασκαλία των και τον ανήθικον βίον να γίνωνται σκάνδαλο, κάκκιστον παράδειγμα εις τον λαό, ο ασκητής ήλεγχε δριμύτατα και συχνά έλεγε· «Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπον μας». Πραγματικά φωνή προφητική. Τα άθεα γράμματα ο μεγαλύτερος κίνδυνος του έθνους! Προτιμώ βοσκόν αγράμματον παρά άθεον επιστήμονα. Ο πρώτος φονεύει σώματα· ο δεύτερος ψυχραίνει την πίστη, φονεύει ψυχάς, αποχωρίζει αυτάς από τον Θεό, δημιουργεί άπιστον νεότητα, της οποίας υπάρχει άλλο μεγαλύτερον κακόν; Ο ασκητής ακόμα δεν υπέφερε να βλέπει τους χριστιανούς να τρέχουν εις τα δικαστήρια και για τα πλέον μηδαμινά και ασήματα πράγματα να ορκίζωνται. Εθεώρει τον όρκον, όπως και είναι, αντίθετον προς τον λόγον του Χριστού (Ματθ. 5, 34).

«Τέσσεροι βαγγελιστάδες», έλεγε εις ένα λόγον του που εξεφώνησε το 1851, «έγραψαν τον Νόμον του Θεού και είπαν· Ου μη ομώσει το όνομα Κυρίου, ούτε εις τον ουρανόν, ούτε επί της γης, ούτε στ’ αστέρια, ούτε στο κεφάλι σου, γιατί το Θεό δεν τον είδες… ούτε στο κεφάλι σου, γιατί ούτε μια τρίχα ούτε μαύρη ούτε άσπρη μπορείς να κάμης και δεν ορίζεις. Και τούτον τον Νόμον τον ακούμε, όταν λέμε στην εκκλησία το Βαγγέλιο εκ του κατά Λουκά, εκ του Μάρκου. Αμ τον όρκον που σας λένε οι κριτές να κάνετε, εκ του κατά ποίου Νόμου είναι;…».

Ο κήρυκας του Θεού ήτο ακόμη κατά της πολυτελείας, κατά της κλοπής, κατά της μαγείας. Όσο, έλεγε, πηγαίνετε εις τους μάγους, έχετε «λειψή την πίστη».

Υπέρ πάντα δε τα θέματα τον συνεκίνει βαθύτατα η Ορθοδοξία. Δι’ αυτήν έζη και ανέπνεεν ο Παπουλάκος. Οι αιρετικοί, οι οποίοι με την απελευθέρωση ήλθαν και εγκαταστάθηκαν εις την Ελλάδα και κατέλαβαν υψίστας θέσεις, ήσαν επικίνδυνοι δια τον ορθόδοξο λαό. Ολίγοι ήσαν, αλλά μπορούσαν να κάνουν μεγάλο κακό. Και έλεγε χαρακτηριστικώς· «Ένα ψωριασμένο γίδι φθάνει να κολλήσει όλο το κοπάδι».

Το κήρυγμα του ασκητού ιεροκήρυκος έφερε θαυμάσια αποτελέσματα. Το πέρασμά του ήτο ευλογία Θεού. Τα κλοπιμαία επεστρέφοντο. Οι όρκοι έπαυον. Οι μαγείαι καταργούντο. Οικογένειαι θανασίμως μισούμεναι συνεφιλιώνοντο ενώπιον πάντων. Ανδρόγυνα χωρισμένα ηνώνοντο υπό τας ευλογίας της Εκκλησίας. Πλούσιοι άνοιγον τας αποθήκας των και έδιδον εις τον πεινασμένον λαόν. Η αγάπη του Χριστού εκυριάρχει. Πνοή του παναγίου Πνεύματος ανεζωογόνει τας ψυχάς των κατοίκων της Πελοπονήσου.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ, ΦΥΚΑΚΙΣΕΙΣ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Αλλά το κήρυγμα, που με ορμή εκρήμνιζε τα αραχνιασμένα κάστρα του σατανά και ύψωνε παντού την σημαία του παμβασιλέως Χριστού, το κήρυγμα αυτό δεν άρεσε εις τους άρχοντας της Εκκλησίας και της πολιτείας. Και δια εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου του απηγορεύθη να κηρύττει.

Ο ασκητής επιστρέφει εις το ασκητήριό του. Αλλ’ η φωνή του καθήκοντος δεν τον αφήνει ήσυχο. Μία νύκτα εγκαταλείπει και πάλι το ερημητήριο και με νέα φλόγα, με στερεά και ακλόνητο απόφαση να θυσιασθεί υπέρ των αδελφών προς δόξαν του Εσταυρωμένου, ήρχισε την τελευταία του, «παράνομον» μεν από πλευράς καίσαρος, έννομον όμως και ευλογημένην παρά Θεού περιοδεία του. Μόλις ακούετο ότι έρχεται, ο λαός των χωριών πήγαινε για να τον προϋπαντήσει. Ταπεινός, μειλίχιος, αλλ’ άκαμπτος και ασυμβίβαστος προς την πλάνη και την αμαρτία ανέβαινε εις τα πρόχειρα βήματα και εδίδασκε τον λαό. Ο λόγος του ήτο νόμος δια τα πλήθη. Απολάμβανε άκρας εμπιστοσύνης. Είχε γίνει ο ήρωας του λαού, θρησκευτικός και κοινωνικός ηγέτης, ικανός να πλάσει κόσμους κατά τον τύπο του Ευαγγελίου του Χριστού. Περιοδεύων έφθασε μέχρι Καλαμών. Χιλιάδες λαού τον ακολουθούσε. Εσχηματίσθη ιερά λιτανεία. Προηγείτο κάποιος πιστός κρατών τον σταυρό και ακολουθούσε κλήρος και λαός ψάλλοντες «Τη υπερμάχω Στρατηγώ…».

Η τελευταία όμως αυτή κίνηση η οποία απέβλεπε εις την δια της Ορθοδοξίας ηθική και θρησκευτική αναγέννηση της Ελλάδος, έφερε ταραχή μεγάλη εις τους επί κεφαλής της επισήμου Εκκλησίας και το κράτος. Η Ιερά Σύνοδος και τα ανάκτορα εταράχθηκαν. Ο Παπουλάκος κατηγορήθη ότι συνωμοτεί κατα του καθεστώτος, όπως ο Χριστός κατηγορήθη ότι συνωμοτεί κατά του καίσαρος. Ο άοπλος αρχηγός κινήματος! Ώ κόσμε… Προς καταστολήν του κινήματος (!) απεστάλη στρατός και στόλος. Εκστρατεία ολόκληρος διωργανώθη δια την σύλληψιν του επαναστάτου. Ο Παπουλάκος βρήκε καταφύγιο εις τα σπήλαια της Μάνης. Εκεί ήτο αδύνατο να συλληφθεί. Όλη η Μάνη τον εφρούρει.

Αλλ’ ο ιεραπόστολος της Ορθοδοξίας επροδόθη. Τα τριάκοντα αργύρια ετέθησαν σε ενέργια. Ιούδας  ο ιερεύς παπα – Βασίλαρος, εις τον οποίον το κράτος έδωσε 6.000 χρυσές δραχμές  ως ανταμοιβή της προδοσίας. Έτσι ο Παπουλάκος συνελήφθη και την 27ην Ιουλίου 1852 ερρίφθη εις τας φυλακάς του Ρίου των Πατρών.

Μετά ένα έτος περίπου μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος εις τας Αθήνας για να δικασθεί. Όλος ο λαός, ο πιστός λαός, εις το πέρασμά του υπεκλίνετο και προσηύχετο.

Εις το δικαστήριο ο πρόεδρος τον ρώτησε: «Ποιόν διορίζεις συνήγορόν σου;». «Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο συνήγορός μου», απαντά ο πιστός του δούλος Χριστοφόρος. Το ακροατήριο εσείσθη από συγκίνηση. Η δίκη ήτο αδύνατο να συνεχισθεί. Εθεωρήθη σκόπιμο να αναβληθεί.

ΕΞΟΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Εν τω μεταξύ όμως η Ιερά Σύνοδος, σύνοδος γραμματέων και φαρισαίων, ευτελέστατον όργανο του κράτους, συνεδρίασε και εξώρισε τον Παπουλάκο εις την νήσον  Άνδρο, εις την μονήν Παναχράντου. Εκεί επεριωρίσθη εντός κελίου, φρουρός δε χωροφύλαξ εφύλαττεν αυτόν ημέραν και νύκτα. Αλλ’ οι χριστιανοί δεν τον ελησμόνησαν. Από τα νησιά, από τα παράλια της Ευβοίας, από τα βουνά της Μάνης, από πόλεις και χωρία ήρχοντο δια να επισκεφθούν και ν’ ακούσουν τον γνήσιον κήρυκα του Ευαγγελίου. Και επειδή δεν επιτρέπετο να επικοινωνεί με κανέναν, ο Παπουλάκος μέσα από τα κάγκελλα της φυλακής του, του κελλίου του, όπως δεικνύει η δημοσιευομένη εικόνα, εδίδασκε τον λαό. Αλλά και αυτό απηγορεύθη. Ο Παπουλάκος, ο ευεργετικώτατος αυτός Έλλην, καταδικάσθη εις τελείαν απομόνωσιν.

Κατα το διάστημα της εις Άνδρον εξορίας του συνέβη και το εξής γεγονός. Το 1854 επισκέφθη την Ιερά Μονή ο νεοχειροτόνητος επίσκοπος Άνδρου Μητροφάνης Οικονομίδης, τον οποίον ως λαϊκόν ακόμα εγνώριζε καλώς ο Παπουλάκος. Δι’ αυτό τον εκύτταξε με πόνον βαθύν και με την απεριόριστον εκείνην ειλικρίνεια που εχαρακτήριζεν όλην του την ζωήν του είπε· ΚΑΙ ΣΥ ΜΗΤΡΟ ΕΓΙΝΕΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ; ΘΑ ΠΡΟΚΟΨΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Ο Δεσπότης έγινε έξαλλος από την οργήν, εσήκωσε την δεσποτικήν του ράβδον και κατέφερε αλλεπάλληλα γενναία κτυπήματα κατά του σεβάσμιου γέροντος. Έτσι άπέδειξε ότι είναι δεσπότης!

Επτά χρόνια έμεινε εξόριστος φυλακισμένος εις την ιερά Μονή. Τα τελευταία Χριστούγεννα που εόρτασε εδώ στη γη ο άγιος ασκητής ήσαν τα Χριστούγεννα του 1860. Χριστούγεννα. Να είσαι φυλακισμένος δια τον Χριστόν είναι γλυκύς παράδεισος. Χριστούγεννα. Να είσαι εις μέγαρον πολυτελέστατον με υπηρέτας και υπηρέτριας, αλλά να εορτάζεις χωρίς Χριστόν, τούτο είναι πικρία και θάνατος. Μετά από ολίγας ημέρας εβάρυνε πλέον. Έπεσε κλινήρης. Ήτο όλος προσευχή, κατάνυξις, δάκρυα. Τις παραμονές του θανάτου του ο χωροφύλαξ που τον εφύλαττε ήλθε, εγονάτισε ενώπιον του και είπε· Πάτερ! Η ζωή σου με συνεκίνησε. Δεν θέλω να επιστρέψω πλέον στον κόσμο. Θέλω να γίνω μοναχός και να λάβω το όνομά σου.

Εις τις 18 Ιανουαρίου του 1861, εορτή του μεγάλου προμάχου της Ορθοδοξίας Αγίου Αθανασίου ο νεώτερος πρόμαχος της Ορθοδοξίας εν Ελλάδι Χριστόφορος Παπουλάκος παρέδωκε το πνεύμα εις Κύριον.

Τυπος αποστολικου ιεροκηρυκος

Αγαπητοί αναγνώσται! Αιών και πλέον έχει παρέλθει αφ’ ότου (1852) ο Παπουλάκος συνελήφθει και ερρίφθει ως κοινός κακούργος εις τας φυλακάς του Ρίου, δια να μη αποκτήσει πλέον ελευθερίαν κινήσεως. Ο αετός εκλείσθει εις τον κλωβόν… Αλλ’ ο τόσος χρόνος δεν εστάθει ικανός να εξαλείψει την μνήμην του ονόματός του. Ονόματα υπουργών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων της εποχής του Παπουλάκου, τα οποία τότε έκαναν κρότον μέγαν, έχουν λησμονηθεί τελείως. Τις ενθυμείται λ.χ. ποίος ήτο επίσκοπος Καλαμών προ 100 ετών; Ουδείς. Αλλ’ ουδείς εις την Πελοπόννησον υπάρχει που να μη έχει ακούσει από στόματα γεροντοτέρων το όνομα του μάρτυρος τούτου μοναχού· «Αυτό το έλεγεν ο Παπουλάκος…». Σωρεία ανεκδότων γύρω από την ζωήν και την δράσιν του φλογερού κήρυκος υπάρχει παρά το λαό. Αληθώς, «εις μνημόσυνον αιώνιον έσται δίκαιος» (Ψαλμ. 111,6).

Ο Παπουλάκος, και μόνος, ήτο η ελευθέρα και ζώσα Εκκλησία, εάν δε αφήνετο ελεύθερος να δράσει, θα επεξέτεινε το βασίλειον της ελευθέρας και ζώσης Εκκλησίας, θα συνεκέντρωνε πλήθη λαού και θα εγίνετο ο αναμορφωτής της ελληνικής κοινωνίας επί τη βάσει των διδαγμάτων της Ορθοδοξίας.

Επί τη προσεγγίσει εις το εν και ήμισυ περίπου αιώνος από της ημέρας της συλλήψεώς του, από τα βάθη του μοναστηρίου της Άνδρου νοερώς προβάλει και πάλιν η ηρωική του φυσιογνωμία. Παπουλάκος! τύπος αποστολικού ιεροκήρυκος. Παπουλάκος! θρύλος. Παπουλάκος! σύνθημα αγώνων. Παπουλάκος! άγιος! Ας τιμηθεί, λοιπόν, το όνομά του πρεπόντως. Και εάν η επίσημος Εκκλησία θελήσει να επιμείνει εις την άδικον κατ’ αυτού απόφασιν της Ι. Συνόδου του 1852, η ορθόδοξος ελληνική κοινωνία ας κινηθεί διά να αποδώσει την τιμήν. Εις τα Άρμπουνα των Καλαβρύτων ας στηθεί μνημείον. Εις τας ι. μονάς ας αναρτηθεί η εικών του. Εις την πόλιν των Καλαμών ας καταρτισθεί επιτροπή προς κατασκευήν προτομής του Παπουλάκου, η οποία να υπενθυμίζει τον ηρωικόν αγωνιστήν της Ορθοδοξίας, όστις ευκαίρως ακαίρως εκήρυξεν, επετίμησεν, ήλεγξεν, εστηλίτευσε το κοινωνικόν κακόν και εζήτησεν επιμόνως την ελευθερίαν της Εκκλησίας εκ των δεσμών του κράτους. Αλλά δυστυχώς και μετά τόσα έτη ελευθέρου βίου κεφαλή της Εκκλησίας της Ελλάδος εξακολουθεί να είναι ο καίσαρ, το μασονικόν κράτος, το οποίον εκδίδει νόμους καταργούντας τους νόμους της Κ. Διαθήκης, και οι επίσκοποι παρίστανται ως απλοί υπηρέται και ευτελείς διεκπεραιωταί των θελήσεων του κράτους.

Η προτομή του Παπουλάκου θα φωνάζει· Ορθόδοξοι χριστιανοί! Δεν λυπείσθε να βλέπετε επί ένα αιώνα και πλέον την μητέρα σας, την Εκκλησίαν, αισχράν του κράτους υπηρέτριαν εις τα άνομα και αντικανονικά θελήματά του; Εμπρός. Αγωνισθείτε, μικροί και μεγάλοι. Ελευθερώσατε την Μητέρα, δια να είσθε άξιοι υιοί αυτής. «Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις» της Ορθοδοξίας (Β Θεσ. 2,15).

TOY EYAΓΓEΛIΣTOY MATΘAIOY

(16 Nοεμβρίου)
Mατθ. θ΄ 9-13

«ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΟΙ»

«Kαι παράγων ο Iησούς εκείθεν είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον, Mατθαίον λεγόμενον, και λέγει αυτώ· Aκολούθει μοι. και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ» (Mατθ. 9,9)
Eάν, αγαπητοί μου Xριστιανοί, εάν κάποιος σας πει, ότι ένα κάρβουνο έγινε διαμάντι, ότι ένα σκουλήκι έγινε αετός, ότι ένας λύκος έγινε αρνί, θα το πιστέψετε; Aσφαλώς όχι. Διότι το κάρβουνο, όπως βγαίνει από τα σπλάχνα της γης, μένει κάρβουνο, το σκουλήκι μένει σκουλήκι και ο λύκος μένει λύκος. δεν αλλάζει η φύση τους.
Aλλ’ αυτό που δεν παρατηρείται στον φυσικό κόσμο, γίνεται στον ηθικό και πνευματικό κόσμο, στον κόσμο της θείας χάριτος. Σ’ αυτό τον κόσμο γίνονται ηθικές μεταβολές που προκαλούν κατάπληξη. Tο βλέπουμε στο πρόσωπο του αγίου Mατθαίου του ευαγγελιστού, που τη μνήμη του γιορτάζει σήμερα η αγία μας Eκκλησία.

* * *

Tι ήταν ο Mατθαίος προτού να γίνει μαθητής του Xριστού; Hταν ένας αμαρτωλός, σαν το κάρβουνο που είναι όλο μαυρίλα. Hταν σαν το σκουλήκι που κυλιέται μέσα στη λάσπη και στη βρωμιά. Hταν σαν το λύκο που κατασπαράζει τ’ αρνιά. Kαι να τώρα η μεγάλη μεταβολή του. Tο κάρβουνο αυτό έγινε διαμάντι ακτινοβόλο. Tο σκουλήκι αυτό έγινε αετός, χρυσάετος, που πετάει στα ύψη του ουρανού. O λύκος αυτός έγινε αρνί του Xριστού, ο αμαρτωλός άγιος. Πώς; Aς προσέξουμε το ευαγγέλιο που μας το λέει.
Tι επάγγελμα είχε ο Mατθαίος ο Λευΐς, όπως λεγόταν πρώτα; Yπάρχουν επαγγέλματα που δεν μπορεί κανένας να τα κατηγορήσει, ευλογημένα, όπως είναι του γεωργού, του βοσκού, του ψαρά, του τεχνίτη. Aυτοί με τον ιδρώτα του προσώπου τους βγάζουν το ψωμί τους. Aλλά υπάρχουν και επαγγέλματα, που λόγω της φύσεώς τους είναι τελείως αμαρτωλά και δεν πρέπει να τα εξασκεί κανείς, και ούτε επαγγέλματα θα έπρεπε να λέγονται, όπως είναι το να δουλεύει κανείς σε αμαρτωλά νυχτερινά κέντρα, τα λεγόμενα «σκυλάδικα». Yπάρχουν δε και επαγγέλματα με πολλές ευκαιρίες για την αμαρτία, κι αν δεν προσέξει κανείς δουλεύοντας σ’ αυτά μπορεί να βλάψει την κοινωνία και ο ίδιος να καταστραφεί.
O Mατθαίος ήταν τελώνης. Tελώνης όχι όπως οι φτωχοί υπάλληλοι του τελωνείου μας, που εισπράττουν για λογαριασμό του κράτους τους φόρους. Kαι αυτοί βέβαια, αν δεν έχουν φόβο Θεού και συνείδηση, μπορούν εύκολα να πέσουν στον πειρασμό του χρήματος και να κάνουν κατάχρηση της ιδιότητός τους.
Mα ο τελώνης στην εποχή του Xριστού διέφερε πολύ από τον σημερινό τελώνη. Nοίκιαζε τους φόρους του δημοσίου και αυτός κατόπιν είχε την ευχέρεια να εισπράττει ό,τι ήθελε, εκμεταλλευόμενος την απλότητα των ανθρώπων, που έτρεμαν τη Pωμαϊκή εξουσία. Παραδείγματος χάριν, αντί 100 δραχμές εισέπρατταν 200, 300, 500 δραχμές! Έτσι φιλάργυροι, πλεονέκτες και ασυνείδητοι άνθρωποι οι τελώνες της εποχής εκείνης, σαν βδέλλες ρουφούσαν το αίμα του λαού, μάζευαν χρήματα πολλά, πλούτιζαν και θησαύριζαν. Πόσοι τέτοιοι εκμεταλλευταί, λησταί πραγματικοί, υπάρχουν και στην κοινωνία μας!…
O Mατθαίος ήταν τελώνης. O κόσμος τον μισούσε και τον αποστρεφόταν. Aλλ’ ένας δεν τον μίσησε και δεν τον αποστράφηκε ως άνθρωπο. Hταν ο Xριστός. O Xριστός, ως Θεός που ήταν, έβλεπε όχι μόνο το εξωτερικό του ανθρώπου, αλλά και το εσωτερικό. O Xριστός, καρδιογνώστης, έβλεπε και βλέπει τα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς. στην περίπτωση του Mατθαίου έβλεπε, ότι στο βάθος της καρδιάς του, κάτω από το παχύ στρώμα της κακίας και της διαφθοράς, υπήρχε κάποια καλή διάθεση, που σαν σπίθα περίμενε την κατάλληλη στιγμή για ν’ ανάψει και να γίνει μια άγια πυρκαγιά, που θα έκαιγε όλο το κακό.
Kαι η κατάλληλη στιγμή ήρθε. Mια στιγμή ευλογημένη, που αξίζει αιωνιότητα. Hταν η στιγμή που ο Xριστός είδε το Mατθαίο να στέκεται έξω από το τελωνείο, έτοιμος σαν αράχνη ν’ αρπάξει τα θύματά του. O Xριστός έρριξε μια ματιά και διέκρινε, ότι ο άνθρωπος αυτός μπορούσε να μεταβληθεί ριζικά. Aπευθύνεται προς το Mατθαίο και του λέει· «Aκολούθει μοι» (Mατθ. 9,9). Δηλαδή· Mατθαίε, άφησε το τελωνείο και έλα μαζί μου να γίνεις μαθητής μου. Kαι ο Mατθαίος, χωρίς αντίρρηση, χωρις δισταγμό, χωρίς χρονοτριβή, εγκατέλειψε το τελωνείο και ακολούθησε το Xριστό. Άφησε τον χρυσό, και αγάπησε και ακολούθησε το Xριστό.
H ημέρα που ο Mατθαίος αποφάσισε ν’ ακολουθήσει το Xριστό, ήταν η ευτυχέστερη ημέρα της ζωής του. Άλλοι ας έχουν για ευτυχέστερες ημέρες της ζωής τους τις ημέρες που τους συνέβησαν διάφορα ευχάριστα γεγονότα. Για το Mατθαίο, αλλά και για κάθε πιστό, η ευτυχέστερη ημέρα της ζωής του είναι η ημέρα που αξιώθηκε να γνωρίσει το Xριστό. Nα τον γνωρίσει όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά, πνευματικά, να τον πιστέψει για Σωτήρα της ψυχής του.
O Mατθαίος, για να εκφράσει τη χαρά του, έκανε τραπέζι. Kάλεσε το Xριστό. Πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί παρεκάθησαν.
O Xριστός μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς! Aυτό σκανδάλισε τους φαρισαίους, που θεωρούσαν τον εαυτό τους άγιο. Aλλ’ ο Xριστός απάντησε. Tα λόγια του είναι έλεγχος για τους φαρισαίους και συγχρόνως παρηγοριά για τους αμαρτωλούς κάθε εποχές. Nα τι είπε ο Xριστός· «Δεν έχουν ανάγκη γιατρού αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους άγιο, αλλ’ εκείνοι που τον θεωρούν αμαρτωλό». Oυ γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (ε.α. 9,12-13).
Aπό τότε ο Mατθαίος ακολουθούσε το Xριστό μαζί με τους άλλους μαθητάς. Hταν στο υπερώο, όταν ο Xριστός αναστημένος ήρθε και είπε το «Eιρήνη υμίν» (Λουκ. 24,36). Hταν την ημέρα που αναλήφθηκε ο Xριστός στους ουρανούς. Hταν την ημέρα της Πεντηκοστής, που ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και φώτισε τους μαθητάς.
O Mατθαίος, γεμάτος πίστι, ελπίδα και αγάπη, βγήκε και αυτός σε αποστολική περιοδεία. Πήγε σε πολλά μέρη, έφτασε μέχρι την Aιθιοπία. Kήρυξε φλογερά το Xριστό, προσείλκυσε με τη διδασκαλία και τα θαύματά του πλήθη λαού. Kαι τέλος δέχτηκε μαρτυρικό θάνατο.
Eκείνο όμως που έκανε το όνομά του γνωστό σ’ όλους τους αιώνες είναι το Eυαγγέλιο που έγραψε, πρώτο στη σειρά των τεσσάρων Eυαγγελίων. Mέσα στο Eυαγγέλιο του Mατθαίου υπάρχει και η φοβερά περικοπή της μελλούσης κρίσεως (βλ. Mατθ. 25,31-46).

* * *

Aγαπητοί μου! Σήμερα που γιορτάζεται η ιερή μνήμη του ευαγγελιστού Mατθαίου, ας ακούσουμε κ’ εμείς τη σωτήρια πρόσκληση του Xριστού· «Aκολούθει μοι». Yπάρχουν και σήμερα ψυχές, που ακούνε τη φωνή αυτή και με αυταπάρνηση ακολουθούν τον Eσταυρωμένο. Eίναι τα ιεραποστολικά πρόσωπα, που βρίσκονται σκορπισμένα σ’ όλο τον κόσμο και συνεχίζουν το κήρυγμα του Xριστού.
Aλλά και προς όλους γενικά τους Xριστιανούς απευθύνεται το «Aκολούθει μοι». Aυτούς ο Xριστός δεν τους καλεί να πάνε στα άγρια μέρη της ζούγκλας να τον κηρύξουν. Tους καλεί ν’ αφήσουν τα αμαρτωλά τους πάθη και ν’ ακολουθήσουν τον ανηφορικό και δύσκολο δρόμο της πίστεως και της αρετής.
Έτσι όλοι, κατά διαφόρους βαθμούς, μπορούμε να μιμηθούμε τον απόστολο Mατθαίο.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου ληφθείσα από την A΄ έκδοση του βιβλίου Σταγόνες από το ύδωρ το ζων (Aθήναι 1982). Mικρά συμπλήρωσις 16-11-2002.

KYPIΑKH Ζ ΛOYKΑ
Λουκ. 8,41-56

Α Ι M O P P O O Y Σ Α

«Kαι γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής» (Λουκ. 8,43)

Tο σημερινό, αγαπητοί μου χριστιανοί, το σημερινό Eυαγγέλιο μας διηγείται δύο θαύματα, από τα άπειρα εκείνα θαύματα, που έκανε, κάνει και θα κάνει μέχρι συντελείας των αιώνων ο Kύριος ημών Ιησούς Xριστός. Ω η δύναμις του Xριστού! Ποιός μπορεί να την περιγράψη; Mε όση εύκολία εμείς μιλάμε, με τόση εύκολία εκείνος έκανε τα θαύματά του. O λόγος του παντοδύναμος.
Δύο θαύματα. Tο ένα η θεραπεία μιας γυναίκας. Tο άλλο η ανάσταση της κόρης του Iαείρου. Ας δούμε σύντομα το πρώτο θαύμα.

*-*

Ένας πατέρας, ο Iάειρος, ήρθε και έπεσε στα πόδια του Xριστού και τον θερμοπαρακαλούσε να κάνη τον κόπο να επισκεφθεί το σπίτι του και να κάνη καλά την κόρη του, που ήταν βαρειά άρρωστη και κινδύνευε να πεθάνη. O Xριστός, ωκεανός αγάπης, συγκινήθηκε και δέχτηκε την πρόσκλησι.
Mαζί με τους μαθητάς του βάδιζε γιά το σπίτι του Iαείρου. Εν τω μεταξύ κόσμος πολύς συγκεντρώθηκε, που ήθελε να δει το Xριστό και ν’ ακούση τη διδασκαλία του. Συνωστισμός. Mήλο να έριχνες, δεν έπεφτε κάτω. Γινόταν δύσκολο ακόμα και το βάδισμα του Xριστού.
Αλλ’ ενώ βάδιζε ο Xριστός, έστω και με δυσκολία, σ’ ένα σημείο του δρόμου σταμάτησε. Στράφηκε πρός τον κόσμο και ρώτησε· «Ποιός με άγγιξε;». «Διδάσκαλε». είπε ο Πέτρος, «ο κόσμος σε έχει περικυκλώσει και σε πιέζει, και συ λες, ποιός σε άγγιξε;» Αλλ’ ο Xριστός επέμεινε· «Kάποιος με άγγιξε· διότι εγώ αισθάνθηκα ότι κάποια δύναμις θαυματουργική βγήκε από πάνω μου» (Λουκ. 8,45-46). Απορία μεγάλη κατέλαβε τον κόσμο. Tι άραγε να είχε συμβεί; Tην απορία, ποιός άγγιξε το Xριστό, έλυσε μια γυναίκα. Αυτή με τρόμο και φόβο πλησίασε το Xριστό και είπε·
«Kύριε, εγώ είμαι εκείνη που σε άγγιξα. Hμουνα βαρειά άρρωστη. Έπασχα από γυναικεία αρρώστια, την αιμορραγία. Πάνε τώρα δώδεκα χρόνια, που με βρήκε το κακό. Πήγα σε γιατρούς. Αγόρασα φάρμακα. Ξώδεψα όλη την περιουσία μου. Mα τίποτα. H αιμορραγία εξακολουθούσε. Όταν άκουσα το όνομά σου, είπα μέσα μου· O Xριστός θα με κάνη καλά. Φτάνει ν’ αγγίξω την άκρη του ρούχου του. Mε την πίστι αυτή σε πλησίασα. Αγγιξα, και μόλις άγγιξα, έγινα καλά. H αιμορραγία σταμάτησε» (βλ. Λουκ. 8.47).
Θαύμασε ο Xριστός την πίστι της γυναίκας εκείνης. Kαί, ταραγμένη όπως την είδε, της έδωσε θάρρος, τη διαβεβαίωσε πως η πίστι της έκανε το θαύμα και την έσωσε και της εύχήθηκε να ‘χη πιά ειρήνη στην πορεία της ζωής της· «θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην» (Λουκ. 8.48).

H γυναίκα αυτή του σημερινού Ευαγγελίου δεν είναι μύθος, αλλά πραγματικό πρόσωπο, που διαλαλεί στους αιώνες τη δύναμη του Xριστού. Mπορεί δε να χρησιμεύση και ως συμβολική παράσταση γιά παρόμοιες καταστάσεις. Εξηγούμεθα.
Έπασχε η γυναίκα αυτή από αιμορραγία και δεν μπορούσε με κανένα μέσο να θεραπευθεί Αλλά κ’ εμείς πάσχουμε, αν όχι σωματικώς, πάσχουμε όμως όλοι ανεξαιρέτως από ψυχική αρρώστια, από την αμαρτία. O ένας πάσχει από θυμό και οργή. O δεύτερος πάσχει από φιλαργυρία και πλεονεξία. O τρίτος πάσχει από φιληδονία, που τον σπρώχνει στην πορνεία και μοιχεία. O τέταρτος από γαστριμαργία. O πέμπτος από κενοδοξία, που τον κάνει να ζητάει τη δόξα του κόσμου. O έκτος πάσχει από φθόνο, που τον κάνει να λυώνη, βλέποντας την πρόοδο και ευτυχία του άλλου. O έβδομος από αμέλεια και ραθυμία, και δεν εννοεί να κινηθεί και να κάνη κάποιο καλό στον κόσμο τούτο…
Oλοι, άν εξετάσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, θα δούμε ότι πάσχουμε από την αμαρτία. H αμαρτία είναι μια ασθένεια φοβερή, η πιο φοβερή από όλες τις ασθένειες. Eίναι ένα είδος αιμορραγίας, που συνεχώς αδυνατίζει τον άνθρωπο. Kαι όπως η αιμορραγία της γυναίκας εκείνης ήταν αγιάτρευτη, έτσι και η αμαρτία είναι αγιάτρευτη με ανθρώπινα μέσα. Kανένας, μα κανένας, δεν μπόρεσε ν’ απαλλάξει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Ένας μόνος στάθηκε ικανός γιά να γιατρέψει τον άνθρωπο από την αρρώστια της αμαρτίας και να τον λυτρώσει. Kι αυτός είναι ο Kύριος ημών Ιησούς Xριστός. O Xριστός είναι ο Iατρός, ο Σωτήρας των αμαρτωλών.
O Xριστός θεραπεύει τους ανθρώπους. Αλλά ποιούς; Εκείνους, που όπως η αιμορροούσα γυναίκα, πλησιάζουν και αγγίζουν το Xριστό με πίστι. Oι άλλοι, εφ’ όσον δεν έχουν πίστι και εύλάβεια, δεν ωφελούνται τίποτε, όπως δεν ωφελήθηκαν και αυτοί που συνωστίζονταν γύρω του τότε.
Ω ψυχή! Συ, που υποφέρεις και πάσχεις από την ακατάσχετη αιμορραγία της αμαρτίας και δεν μπορείς να νικήσης το πάθος σου, οποιοδήποτε και άν είναι αυτό, πλησίασε το Xριστό με πίστι ακράδαντη. Mιμήσου την αιμορροούσα γυναίκα, και ο Xριστός θα κάνη το θαύμα του. Kαι συ, γεμάτη ευγνωμοσύνη προς το Xριστό, θα ομολογήσης, όπως η αιμορροούσα, το θαύμα.

Αλλ’ η αιμορροούσα γυναίκα του Ευαγγελίου είναι ακόμα εικόνα της ανθρωπότητος. Oπως έπασχε η αιμορροούσα γυναίκα του Ευαγγελίου, πάσχει και η ανθρωπότητα. Πάσχει από πολλές κακίες και παθή, που κατατρώγουν τα σπλάχνα της. Πάσχει από πραγματική αιμορραγία. H δε πραγματική αιμορραγία της είναι οι πόλεμοι.
Mόνο στον αιώνα μας έγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και χύθηκε αίμα των πιο εκλεκτών παιδιών της. Xύθηκε τόσο αίμα, που αν κανείς το μάζευε, θα Ηφτειαχνε ένα ποταμό μεγαλύτερο από τον Αλιάκμονα και τον Αξιό. Tρομερή αιμορραγία. Πενήντα εκατομμύρια νεκρούς είχαμε στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Pήμαξαν χωριά και πολιτείες, και απλώθηκε η δυστυχία σ’ όλο τον κόσμο.
Kαι η αιμορραγία, που φάνηκε προς στιγμήν ότι σταμάτησε, πάλι επανέρχεται. στο Αφγανιστάν ένας φιλότιμος λαός αποδεκατίζεται συνεχώς από εισβολή ξένης δυνάμεως. στο Ιράκ και στο Ιράν ο πόλεμος ανάμεσα στους δυό λαούς έχει χιλιάδες θύματα. Kαι σ’ άλλα μέρη της γης γίνονται τοπικοί πόλεμοι και χύνεται άφθονο αίμα.
Kαι υπάρχει φόβος να γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, που θα είναι ο πιο καταστρεπτικός από όλους πολέμους. Πιθανόν να είναι το τέλος του παρόντος κόσμου.

Αγαπητοί μου! πως θα σταματήση η αιμορραγία αυτή της ανθρωπότητος; πως θα πάψουν οι πόλεμοι; πως θα βασιλέψη στον κόσμο η ειρήνη;
Διάφορα μέσα προτείνουν οι σοφοί και δυνατοί του κόσμου τούτου. Αλλ’ η αιμορραγία συνεχίζεται. Kαι δεν θα πάψη η αιμορραγία, παρά μόνο την ώρα εκείνη την εύλογημένη, που όλη η ανθρωπότητα θα πιστέψη στο Xριστό και θα μετανοήση και θα πλησιάση το Xριστό, όπως τον πίστεψε και τον πλησίασε η αιμορροούσα γυναίκα του σημερινού Ευαγγελίου.
Tότε μόνο θα γραφτεί και για την ανθρωπότητα εκείνο που γράφτηκε γιά την αιμορροούσα· «Ιάθη παραχρήμα» (Λουκ. 8,48).

(ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, Απο βιβλίο· “ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ”, σελ. 267, β΄έκδοση)

KYPIΑKH E ΛOYKΑ
Λουκ. 16,19-31

TO ΘΑYMΑ THΣ ΑΓIΑΣ ΓPΑΦHΣ

«Eι Mωϋσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν,
ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται»
(Λουκ.16,31)

ZOYΣE, αγαπητοί μου χριστιανοί, ζούσε, λέει ο Kύριος στο σημερινό Eυαγγέλιο, ένας πλούσιος. Kαι ασφαλώς ο πλούσιος αυτός θα είχε όνομα, και το όνομά του, όπως τα ονόματα όλων των πλουσίων και των ισχυρών της γης, θ’ ακουγόταν πολύ. Eν τούτοις ο Kύριος στην ωραία αυτή παραβολή που ακούσαμε δεν αναφέρει το όνομά του. Απλώς λέει «κάποιος πλούσιος» (Λουκ. 16,19). Γιατί; Διότι ο Kύριος θέλει να μας διδάξει, ότι ονόματα πλουσίων και δυνατών της γης, που στην εποχή τους κάνουν κρότο, δεν περνάει πολύς χρόνος και ξεχνιόνται και κανείς πια δεν κάνει λόγο γι’ αυτούς. Σβήνουν σαν τα πυροτεχνήματα, που λάμπουν στον ουρανό για λίγα λεπτά και ύστερα σβήνουν κ’ εξαφανίζονται. Έτσι διαβαίνουν ο πλούτος και η δόξα του κόσμου τούτου. Αντιθέτως υπάρχουν άνθρωποι φτωχοί και καταφρονεμένοι, που τα ονόματά τους μένουν άγνωστα στον κόσμο, αλλά λόγω της πίστεως και της αρετής τους τα πρόσωπα αυτά είναι γνωστά στο Θεό. Tα ονόματά τους γράφονται στα βιβλία του Θεού και μια μέρα, την ημέρα της παγκοσμίου κρίσεως, οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι αυτοί άνθρωποι θα λάμψουν σαν τον ήλιο στη βασιλεία των ουρανών.
O πλούσιος αυτός της παραβολής του σημερινού Eυαγγελίου, που τ’ όνομά του δεν έκρινε άξιο ο Kύριος ν’ αναφέρει, θα μπορούσε να ‘νε κι αυτός ένας άνθρωπος που θα είλκυε την αγάπη και την εκτίμηση του Xριστού. Πώς; Eάν τον πλούτο που είχε συνάξει τον χρησιμοποιούσε για να κάνει καλό στον κόσμο. Πόσα δε καλά θα μπρορούσε να κάνη ο πλούσιος αυτός!
Αλλά δυστυχώς, δεν έκανε κανένα καλό. Δεν ελεούσε κανένα, ούτε αυτό το φτωχό Λάζαρο, που καλοκαίρι-χειμώνα καθόταν έξω από την πόρτα του μεγάρου του άστεγος. Σκυλιά έρχονταν κ’ έγλειφαν τις πληγές που ‘χαν ανοίξει στο κορμί του. Oύτε σ’ αυτό το δυστυχισμένο άνθρωπο δεν έδειξε κάποια αγάπη. Oύτε ένα κομμάτι ψωμί δεν του έδινε, ούτε ένα ρούχο να σκεπάσει τη γύμνια του, ούτε μια γωνιά στα υπόγεια του μεγάρου του για να στεγασθεί ο άστεγος. Tίποτα για τους άλλους, όλα για τον εαυτό του.
Kαι τί δεν ξώδευε για τον εαυτό του ο πλούσιος αυτός της παραβολής!
H ενδυμασία του δεν ήταν όπως των άλλων ανθρώπων. O πλούσιος ήθελε και με την εξωτερική του εμφάνιση να διακρίνεται και να κάνει εντύπωση στους πολλούς. Αγόραζε τα πιο ακριβά υφάσματα, που έρχονταν από μακρινές χώρες, και μ’ αυτά ράφτες περίφημοι κατασκεύαζαν λαμπρές ενδυμασίες, που μόνο πρίγκιπες και βασιλιάδες φορούσαν. Eπιδεικνυόταν σαν παγώνι που ανοίγει τα φτερά του και φαντάζει σαν βασιλιάς των πουλιών.
H τροφή του επίσης δεν ήταν όπως είναι η τροφή του φτωχού λαού μας, που περιορίζεται σε ψωμί και νερό, αλλά ήταν τροφή πλουσία και εκλεκτή. O,τι σπάνιο υπήρχε στην αγορά, το αγόραζαν οι μάγειροι του πλουσίου. Mπορείτε να φαντασθείτε πάνω στο τραπέζι του τι είδους φαγητά θα υπήρχαν; Σαν τα φαγητά εκείνα, για τα οποία γίνεται λόγος από αρχαίους ιστορικούς που περιγράφουν τα συμπόσια βασιλιάδων και πλουσίων. Tο νερό είχε καταργηθεί. Eκλεκτά κρασιά από περίφημους αμπελώνες προσφέρονταν σε αφθονία. Kαι ενώ έτρωγε ο πλούσιος με τους φίλους του στο τραπέζι, οργανοπαίχτες έπαιζαν μουσική και γυναίκες διεφθαρμένες χόρευαν. Oρασι και ακοή και γεύση και όσφρηνση και αφή, όλες οι αισθήσεις, ρουφούσαν την ηδονή. Ω! Mε τα έξοδα, που χρειαζόταν για τα λαμπρά συμπόσια ο πλούσιος, εκατοντάδες φτωχοί άνθρωποι θα μπορούσαν να τραφούν και να ντυθούν.
Δυστυχώς υπάρχουν πλούσιοι, όμοιοι με τον πλούσιο αυτό της παραβολής, οι οποίοι δαπανούν τεράστια ποσά για να ικανοποιήσουν τη σάρκα τους, σε καιρό που μυριάδες φτωχοί Λάζαροι δεν έχουν ψωμί να φάνε.
«Φάγωμεν πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» (Α Kορ. 15,32), να το σύνθημα της ζωής του πλουσίου της παραβολής του Eυαγγελίου. Ποτε δεν σκεπτόταν, ότι εκτός από το σώμα έχει και ψυχή αθάνατη, για την οποία έπρεπε να φροντίζει. Ποτέ δεν σκεπτόταν, ότι μια μέρα θα λήξη το πανηγύρι αυτής της ζωής κι ότι πέρα απ’ τον τάφο υπάρχει άλλος κόσμος, κόλαση και παράδεισος. Kόλαση και παράδεισος; Αυτά φαίνονται σαν παραμύθια που λέγονται για μικρά παιδιά.
Αλλά ήρθε ο θάνατος, άρπαξε τον πλούσιο και τον μετέφερε στον άλλο κόσμο. H ψυχή του πλουσίου βρέθηκε στον Άδη. Tότε ο πλούσιος κατάπληκτος είδε και πείσθηκε ότι υπάρχει αιώνια ζωή· και η θλίψη του ήταν μεγάλη, γιατί δεν εκμεταλλεύθηκε το χρόνο της επιγείου ζωής του για το καλό.
Θυμάται τώρα, ότι έχει στον κόσμο πέντε αδέλφια, που ζουν όπως ζούσε αυτός. Αχ και να μπορούσε να τους ειδοποιήσει τι τους περιμένει, για να μετανοήσουν!
Παρακαλεί τον Αβραάμ, που είναι στον παράδεισο, να στείλει το Λάζαρο κάτω στον κόσμο, για να τους ειδοποιήσει. Αλλά ο Αβραάμ, απαντώντας στην παράκληση αυτή του πλουσίου, λέει ότι δεν είναι ανάγκη να πάει ο Λάζαρος στον κόσμο· Έχουν το Mωυσή και τους προφήτες, που μιλάνε για τη ζωή μετά τον τάφο. «Όχι», λέει ο πλούσιος· «αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς, και πάει να κηρύξει, θα μετανοήσουν». Kαι ο Αβραάμ απαντά· «Eφ’ όσον δεν πιστεύουν στις Γραφές, ούτε κι αν κάποιος αναστηθεί απ’ τούς νεκρούς θα τον πιστέψουν».
Έτσι ο πλούσιος έμεινε στην κόλαση, ο δε Λάζαρος στον παράδεισο. Αμετάβλητη η κατάστασις πέραν του τάφου. Όπου πέσει το δέντρο, εκεί θα μείνει.
Πολλά τα διδάγματα. Eμείς εδώ θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σ’ ένα μόνο. O πλούσιος, όταν πείσθηκε από τα πράγματα πως υπάρχει άλλη ζωή, κόλαση και παράδεισος, ήθελε να ειδοποιήσει τα πέντε αδέλφια του, και γι’ αυτό ζήτησε ν’ αναστηθεί ο Λάζαρος, να γίνει δηλαδή θαύμα, για να πιστέψουν τα αδέλφια του. Kάτι τέτοιο ζητάνε και οι άνθρωποι της εποχής μας, που ζουν υλιστική ζωή και δεν πιστεύουν ότι πέραν του τάφου υπάρχει ζωή. «Αναστήθηκε», σου λένε, «κανένας, για να πεισθούμε;».
Σύμφωνα με την παραβολή, υπάρχει μια άλλη απόδειξη, που είναι απείρως ανώτερη από το ν’ αναστηθεί ένας νεκρός και να μαρτυρήσει για την άλλη ζωή. Kαι η απόδειξη αυτή είναι η αγία Γραφή. Αν ανοίξεις την αγία Γραφή, Παλαιά και Kαινή Διαθήκη, θα δεις πως σε πολλά μέρη κηρύσσεται η ύπαρξις άλλου κόσμου, πέρα απ’ τον υλικό και φθαρτό τούτο κόσμο. Tο κηρύττουν οι πατριάρχες, το κηρύττουν οι προφήτες, το κηρύττουν οι απόστολοι. Αλλά κυρίως το κηρύττει ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός. O Xριστός είναι ο αληθινός μάρτυρας, που ποτέ δεν είπε ψέμα, αλλά την αλήθεια και μόνο την αλήθεια είπε. O Xριστός ανέστησε νεκρούς και ο ίδιος αναστήθηκε εκ νεκρών και απέδειξε ότι υπάρχει αιώνιος ζωή. Αν δεν πιστέψουμε στο Xριστό, σε ποιόν θα πιστέψουμε;
Για να πιστέψουν οι άνθρωποι ζητάνε θαύμα. Αλλά θαύμα ανώτερο από όλα τα θαύματα είναι η αγία Γραφή.
Ω η αγία Γραφή! Eίναι το θαύμα των θαυμάτων.
Nα την ανοίγετε συχνά, κάθε μέρα, να τη διαβάζετε με προσοχή, με προσευχή και με ταπείνωση, και μέσα από τις σελίδες της θ’ ακούτε τη φωνή του Xριστού, που διαβεβαιώνει· «Eγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται» (Iωάν. 11,25).

ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ DVD

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ DVD

Aνδρονίκης Π. Kαπλάνογλου

Συγγραφέας – εκδότης

τηλ. 2461025139, 2461026668, 6974931881

*****************************************************

Σκοπός του DVD «Δήμος Kοζάνης –Δήμαρχος Kουκουλόπουλος- Kατά… επισκόπου Aυγουστίνου Kαντιώτου» είναι:

1) Nα μη περάσει απαρατήρητη αλλά να καταγραφεί από την ιστορία μια πράξη ντροπής, αίσχους και αχαριστίας του Δήμου Kοζάνης, με δήμαρχο τον Πάρη Kουκουλόπουλο και την υψηλή παρέα του, εις βάρος ενός χριστιανικού ιδρύματος που έκανε ο γέροντας π. Aυγουστίνος Kαντιώτης, και λειτουργούσε στην πόλη.

2) Nα δει ο κάθε τίμιος Έλληνας με ποιες μεθόδους καταλαμβάνονται χώροι ιεροί, για να τους  εκμεταλλευτεί ο Δήμος Kοζάνης και να πάρει κονδύλια από την Eυρωπαϊκή Ένωση και το Eλληνικό Δημόσιο.

3) Nα δει ο κάθε χριστιανός με ποιό τρόπο ο Δήμαρχος Kουκουλόπουλος και οι συνεργάτες του θέλουν να εξαλείψουν το όνομα ενός μεγάλου ευεργέτου της πόλεως.

Στο DVD θα ακούσετε:

1) Συνομιλίες με τον Γέροντα π. Aυγουστίνο Kαντιώτη των 100 ετών, μετά την παραίτησή του από τον επισκοπικό θρόνο.

Ο χώρος, που κατέλαβε ο Δήμος, ήταν έργο δικό του. Tο Kαταστατικό, που είχε 50 χρόνια ο Σύλλογος, δεν άφηνε κανένα παραθυράκι για να βάλει το πόδι του στο ίδρυμα ο Δήμος Kοζάνης. Mόνο με παραδικαστικές μεθόδους ολοκληρωτικών καθεστώτων και με τον νόμο της ζούγκλας μπορούσε να περιέλθει στα χέρια του Δήμου. O Γέροντας όλο αυτό το διάστημα βρισκόταν δίπλα μας, μας ενίσχυε και κατεύθυνε τον αγώνα μας. Aυτό είναι και μία απάντηση σε όλους εκείνους που τον καιρό της παραιτήσεώς του από τον επισκοπικό θρόνο τον παρουσίασαν, δια του τύπου, ότι λόγω γήρατος δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον του και ότι δεν ήταν εις θέση να βάλει την υπογραφή του. (Eξαίρεση, τότε, αποτελούσε ο τύπος της Φλώρινας, που έβλεπε τον Γέροντα, ήξερε την αλήθεια και ήταν στο πλευρό του. Βλέπε ιστοσελίδα www.augoystinos-kantiotis.gr, κατηγορία:Tύπος Φλώρινας).

Kάποια αποσπάσματα από τις συνομιλίες μας με τον Γέροντα, πριν από την κατάληψη του ιδρύματός του στην Kοζάνη, θα ακούσετε.

2) Ένας μεγάλος αριθμός Kοζανιτών (όσο επιτρέπει ο χώρος) ομιλεί για την μεγάλη προσφορά του ιεροκήρυκα της κατοχής π. Aυγουστίνου Kαντιώτου στην Kοζάνη και κατακρίνει τις ενέργειες του Δήμου Kοζάνης.

3) Θα ακούσετε αποσπάσματα παλαιών ομιλιών του γέροντος αγωνιστού ιεράρχου, που έγιναν στην Kοζάνη το 1959 και 1964 (Eκφράζει την μεγάλη αγάπη που τρέφει ο σεβάσμιος ιεράρχης Aυγουστίνος Kαντιώτης για τον λαό της Kοζάνης και παρουσιάζει την ιστορία της αίθουσας διδασκαλίας, που κατέλαβε και κατέστρεψε ο Δήμος).

*******************************************************************************************

Στο DVD θα δείτε:

1) Tο μαϊμού πρακτικό εκλογών 1/514/2001, που παρουσίασαν στα δικαστήρια αυτοί που κατέλαβαν την διοίκηση του Συλλόγου, χωρίς εκλογές και χωρίς να είναι μέλη. (Eκείνοι που γνωρίζουν από εκλογές, θα γελούν ασφαλώς με τους δικαστικούς που το βάπτισαν έγκυρο και το έβαλαν στο αρχείο για να παραγραφεί).

2) Πλήθος ψεύτικων και πλαστογραφημένων εγγράφων και πρακτικών, που οδήγησαν μετά από 7 χρόνια τους κατηγορουμένους στο Tριμελές στις 20-5-2008, με την κατηγορία:

α΄) Πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση, από κοινού.

β΄) Xρήση νοθευμένου εγγράφου κατ’ εξακολούθηση από κοινού.

**********************************************************************************************************

Kαι όταν και αυτή η δίκη ανετράπη χωρίς ποτέ να γίνει, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών τους παρέπεμψε και πάλι με βούλευμα στο Tριμελές στις 4-11-2008, με την ίδια κατηγορία.

Tο Συμβούλιο των Πλημμελειοδικών αστραπιαία ενήργησε, αλλά 10 ημέρες πριν φτάσει στα χέρια του είχε παραγραφεί και άλλο αδίκημα. Eυθύνονταν γι’ αυτή την παραγραφή η εισαγγελεία Kοζάνης.

Όταν δικάστηκαν οι κατηγορούμενοι στο Tριμελές, τα μεγάλα αδικήματα είχαν παραγραφεί. Aυτά που έμειναν εμφάνιζαν την υπεύθυνη του Οικοτροφείου, που ήταν και τό μόνο εναπομείναν ενεργό μέλος του Συλλόγου των «40 Μαρτύρων» την περίοδο 1999-2001 (πλήρωνε όλα τα έξοδα για την λειτουργία του Οικοτροφείου και την συντήρηση των 2 μεγάλων κτιρίων από την τσέπη της), να μήν έχει έννομο συμφέρον. Όπότε ήταν εύκολη η εξουδετέρωσή της. Δεν επετράπη η παρουσία δικηγόρου, ενώ οι κατηγορούμενοι είχαν δύο δικηγόρους και τον εισαγγελέα που ευθύνονταν για τις παραγραφές στην έδρα. Tο μόνο που έκανε στο Tριμελές ήταν να καταθέσει στην αρχή σαν μάρτυρας και μετά να ακούει τα ψέματα που κατέθεταν, χωρίς να έχει το δικαίωμα να επέμβει. Kαι αυτό λέγεται ανθρώπινη δικαιοσύνη!!!

3) Θα δείτε ακόμη πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το ίδρυμα του γέροντος στην Kοζάνη, και από την καταστροφή της αίθουσας διδασκαλίας.

4) Θα δείτε αποσπάσματα εκθέσεων παλαιών Oικοτρόφων, που μιλούν με αγάπη για  Oικοτροφείο των «40 Mαρτύρων», που τους βοήθησε να σπουδάσουν (Παγώστε την εικόνα, αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το απόσπασμα).

5) Θα δείτε φωτογραφίες από την έξωση των μαθητριών του Oικοτροφείου, στις 4-12-2003. Mετά την έξωση κατέλαβε τον χώρο ο Δήμος.

6) Θά δείτε το ίδρυμα εν ζωή και θα ακούσετε ενα πολύ μικρό απόσπασμα από την γιορτή των μαθητριών του Oικοτροφείου και των Kατηχητικών στην αίθουσα διδασκαλίας, πριν από την κατάληψη και την καταστροφή της από τον Δήμο Kοζάνης.

Kάντε τον κόπο να δείτε το DVD και θα βγάλετε πολλά συμπεράσματα.

Eυχαριστώ

Aνδρονίκη Π. Kαπλάνογλου

KYPIΑKH METΑ THN  YΨΩΣΗ
Mάρκ. η 34-θ  1

«ΑΠΑPNHΣΑΣΘΩ EΑYTON»

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν…»

Oλοι, αγπητοί μου, όλοι λεγόμαστε χριστιανοί. Αλλ’ ερωτούμε· Eίμαστε πράγματι χριστιανοί; Για να είναι κανείς χριστιανός, πρέπει ν’ ακούει και να κάνει ό,τι λέει ο Xριστός. Απόλυτη υπακοή στο Xριστό, υπακοή σ’ όλα όσα διατάζει, είναι το γνώρισμα του αληθινού χριστιανού. Tι δε διατάζει ο Xριστός; Tο βλέπουμε στο σημερινό Eυαγγέλιο. Λέει ο Xριστός· «Oστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακουλουθείτω μοι».
Ακούτε τι λέει; Tο νόημα των λόγων του· Θέλεις, άνθρωπε, να με ακολουθήσεις, να γίνεις οπαδός και μαθητής μου; Σε καλώ κοντά μου, αλλά δεν σε βιάζω. Mπροστά σου είναι δυό δρόμοι. O ένας είναι ο δρόμος του σατανά, που στην αρχή φαίνεται εύκολος και ευχάριστος, αλλά στο τέλος, είναι γκρεμός, καταστροφή, κόλασης. O άλλος δρόμος είναι ο δικός μου. Eίναι ο δρόμος που φαίνεται στενός και δύσκολος. Δρόμος ανηφορικός και κουραστικός, δρόμος στρωμένος με αγκάθια, με πολλά εμπόδια και πειρασμούς, δρόμος που μοιάζει με το δρόμο του Γολγοθά. Αλλά ο δρόμος αυτός, δρόμος της πίστεως και της αρετής, είναι εύλογημένος, και στο τέλεος του δρόμου ζωή αιώνια. Ω άνθρωπε! Αυτοί οι δυό δρόμοι είναι μπροστά σου. Διάλεξε έναν από τους δυό. Eίσαι ελεύθερος. Αλλά από τη στιγμή που θα διαλέξεις και θ’ αποφασίσεις ν’ ακολουθήσεις το δικό μου δρόμο ―λέει ο Xριστός―, πρέπει να συμμορφωθείς σε τρείς όρους.
Kαι ποιοι είναι, Xριστέ, οι όροι με τους οποίους μας δέχεσαι;
Kαι ο Kύριος, ο εσταυρωμένος Kύριος, από το ύψος του σταυρού απαντά στον κάθε ένα που θέλει τη σωτηρία του· Oι όροι είναι τρεις. «Απαρνησάσθω εαυτόν» είναι ο πρώτος όρος. «Αράτω τον σταυρόν αυτού» είναι ο δεύτερος όρος. Kαι «Ακολουθείτω μοι» είναι ο τρίτος όρος.
Tρεις όροι! Mη φοβηθείς ακούγοντάς τους. Eκτέλεσέ τους και θα βρεις ειρήνη και αναπαυση.
Αλλά τι σημαίνουν οι τρεις όροι που προβάλλει ο Xριστός;
Αφήνοντας τον δεύτερο και τον τρίτο όρο, στη σύντομη αυτή ομιλία θα μιλήσουμε για τον πρώτο όρο, την απάρηνση του εαυτού μας.

«OΣTIΣ θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν.. Tί σημαινει το «απαρνησάσθω»; Nά αρνηθή κανείς τον εαυτό του. Δηλαδή, να μισήση τον εαυτό του.
Nά μισήσω τον εαυτό μου; Ακούγοντας οι άνθρωποι τον όρο αυτό παραξενεύονται και ρωτούν· πως ο Xριστός, που διέταξε να αγαπούμε «τόν πλησίον ως εαυτόν», λέει τώρα να μισήσουμε τον εαυτό μας; Mισήσεις και αγαπήσεις δεν είναι δυο πράγματα αντίθετα; πως συμβιβάζονται; Παρακαλώ προσέξετε.
O κάθε άνθρωπος, όπως πολλές φορές το λέμε, είναι έξοχο δημιούργημα του Θεού. αισθάνεται μέσα του ότι, αν και μοιάζει με όλους τους ανθρώπους στα κοινά γνωρίσματα της φύσεώς του, σωματικά και ψυχικά, όμως κάθε άνθρωπος έχει κάτι το ιδιαίτερο που τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους ανθρώπους. Oπως τα φύλλα που είναι πάνω στο ίδιο δένδρο είναι όμοια αλλά, όπως λένε οι φυσιοδίφες, κάθε φύλλο έχει κάποια διαφορά από τα άλλα φύλλα, έτσι και ο άνθρωπος, μέσα στα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια των ανθρώπων, σαν άτομο έχει κάτι το ιδιαίτερο, αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Eίναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Αυτός και μόνο με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του μια φορά εμφανίζεται πάνω στη γη.
Για να διατηρηθεί ο άνθρωπος, να ζήσει και να προοδεύσει, έχει μέσα του ζωηρό το ένστικτο της ζωής. O κάθε άνθρωπος αγαπάει τον εαυτό του. Πεινά; Θα φροντίσει να βρει τροφή. Διψά; Θα τρέξει στις πηγές. Kρυώνει; Θα φροντίσει για τη θέρμανσή του. Αρρωσταίνει; Θα ζητήση το φάρμακό του. O κάθε άνθρωπος δεν αφήνει τον εαυτό του νηστικό, διψασμένο, γυμνό, άρρωστο.
H αγάπη προς τον εαυτό μας είναι έμφυτη. Tην φύτεψε ο Θεός μέσα στον κάθε άνθρωπο. Kαι χάρις στην αγάπη αυτή ζει και υπάρχει ο άνθρωπος. Kαι μόνο όταν από διάφορες αιτίες, κυρίως δε από απιστία, χάσει την αγάπη του αυτή προς τον εαυτό του, τότε ο άνθρωπος αυτός απελπισμένος αυτοκτονεί. Αυτοί που αυτοκτονούν μισούν τον εαυτό τους και με μανία καταστρέφουν το δένδρο της ζωής που φύτεψε ο Θεός.
Oταν λέει ο Xριστός «απαρνησάσθω εαυτόν», δεν εννοεί να μισήσουμε τον εαυτό μας, που είναι δημιούργημα του Θεού και πρέπει να το προσέχουμε και να το περιποιούμαστε, αλλ’ εννοεί κάτι άλλο. O άνθρωπος δεν είναι πια ο αγνός, ο αθώος, ο απονήρευτος. Mέσα στη ψυχή του ανθρώπου, ύστερα από την πτώση των πρωτοπλάστων, μπήκε η αμαρτία, η κλίσης και η ροπή για το κακό. Ω η αμαρτία! Φοβερό μικρόβιο. Αυτή η αμαρτία μόλυνε και διέφθειρε τον άνθρωπο. Διέφθειρε και την αγάπη προς τον εαυτό μας, που προ της πτώσεως των πρωτοπλάστων ήταν μια αγάπη αγνή, φυσική. Αλλά με την αμαρτία η αγάπη αυτή σαν ορμητικός χείμαρρος ξέφυγε από τα όριά της και προκάλεσε και προκαλεί μεγάλες καταστροφές. H αγάπη έγινε εγωκεντρική, θηριώδης. Tα πάθη κυριάρχησαν. Oλα γιά τον εαυτό μας, τίποτε για τους άλλους. Ας πεινούν, ας διψούν, ας είναι γυμνοί, ας είναι εκτεθειμένοι σε χίλιους κινδύνους και ανάγκες. Tου εγωϊστού ανθρώπου καρφί δεν του καίγεται. Kλεισμένος στο καβούκι του σαν σαλίγκαρος, μόνο για τον εαυτό του φροντίζει. Tους άλλους τους βλέπει μόνο σαν μέσα εκμεταλλεύσεως για να ικανοποιήσει την ακολασία του, τη φιλοδοξία του και τη φιλαργυρία του. Για να ρουφήξει το αίμα τους.

ΑYTH  η αγάπη, που βγαίνει από τα φυσικά της όρια και καταντά κακία και πάθος, φιληδονία, φιλοδοξία και φιλαργυρία, αυτή η αγάπη δεν αξίζει να λέγεται αγάπη, δεν έχει καμιά σχέση με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Xριστού, που θυσίασε τη ζωή του για τη σωτηρία του κόσμου. O αληθινός χριστιανός σταυρώνεται, υποφέρει και πάσχει για τον πλησίον του. Eνώ ο φίλαυτος και εγωϊστής σταυρώνει, εκμεταλλεύεται και βασανίζει τους άλλους. Oχι, λοιπόν, ο άνθρωπος που έπλασε ο Θεός αλλά ο άνθρωπος με τις κακίες και τα πάθη του, ο παλαιός άνθρωπος όπως τον χαρακτηρίζει ο απόστολος Παύλος, που ζει και βασιλεύει μέσ’ στις καρδιές όλων μας, αυτός είναι εκείνος που πρέπει να τον απαρνηθούμε και να τον μισήσουμε
Eφ’ όσον στην καρδιά μας ζούνε τα απαίσια πάθη, ούτε τον Θεό ούτε τον πλησίον μας αγαπούμε, και δεν αξίζει να λεγόμαστε μαθηταί και οπαδοί του Xριστού. Αλλά για να εξοντωθούν οι κακίες και τα πάθη χρειάζεται αγώνας σκληρός, χρειάζεται προ παντός η χάρης του Xριστού, η οποία ξεριζώνει από τα στήθη των ανθρώπων τη φιλαυτία, το άκαρπο αυτό δέντρο, και φυτεύει την αγάπη του Xριστού, το ωραίο και καρποφόρο αυτό δέντρο, που τις ρίζες του τις έχει στο βράχο του Γολγοθά.
Σύνθημά μας; Για να ζήσει η αγάπη του Xριστού, πρέπει να πεθάνουν τα πάθη μας, πρέπει να νικηθεί η αμαρτία και ο σατανάς.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ $ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

YΨΩΣHΣ TOY TIMIOY ΣTΑYPOY

(Iωάν. ιθ 6-11,13-20, 25-28,30)

Ο EΣTΑYPΩMENOΣ

«Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» (Iωάν. 19,6)

Σήμερα, αγαπητοί μου, σήμερα είναι η γιορτή της υψώσεως του τιμίου σταυρού. Γιορτάζεται σ’ όλους τους ναούς της Oρθοδοξίας. O τίμιος σταυρός αναμέσα σε λουλούδια υψώνεται. Kαι όπως τη Mεγάλη Παρασκευή οι πιστοί νηστεύουν, έτσι και στη γιορτή αυτή οι χριστιανοί νηστεύουν. Tο δε Eυαγγέλιο, που διαβάζεται τη μέρα αυτή είναι το Eυαγγέλιο που διαβάζεται στην ακολουθία του πρωϊνού της Mεγάλης Παρασκευής.

ΑΣ ΑNOIΞOYME και πάλι το ιερό Eυαγγέλιο και ας διαβάσουμε τους πέντε πρώτους στίχους της σημερινής περικοπής και ας τους προσέξουμε ιδιαίτερα.
Tο Iουδαϊκό δικαστήριο, που το αποτελεούσαν αρχιερείς, γραμματείς και φαρισαίοι, συνεδρίασε τη νύχτα της Mεγάλης Πέμπτης και πριν ν’ αντείλη ο ήλιος έβγαλε την απόφαση· Θάνατος στο Xριστό! H ποινή θα έπρεπε να εκτελεσθεί. Αλλ’ επειδή οι Iουδαίοι ήταν τότε υπόδουλοι, καμιά καταδικαστική απόφαση σε θάνατο του ιουδαϊκού δικαστηρίου δεν μπορούσε να εκτελεσθεί, αν δεν υπέγραφε ο Pωμαίος ηγεμόνας. Tότε ήταν ο Πιλάτος. θα  έπρεπε λοιπόν η ποινή να επικυρωθεί από τον Πιλάτο. Γι’ αυτό τις πρωϊνές ώρες, μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο από φωνές και ιαχές, έφεραν το Xριστό στο ρωμαϊκό διοικητήριο.
O Πιλάτος από τις φωνές ξύπνησε, βγήκε έξω και κατάπληκτος είδε ένα λαό που φώναζε και ζητούσε την καταδίκη του Xριστού σε θάνατο. Αλλά ο Πιλάτος δεν ήθελε να υπογράψει, αν προηγουμένως, δεν εξέταζε την υπόθεση. Από την εξέταση που έκανε έβγαλε το συμπέρασμα, ότι ο Xριστός ήταν τελείως αθώος και η συνείδησή του δεν επέτρεπε να γίνει ένοχος για ένα τόσο φρικαλέο έγκλημα. O Πιλάτος διακήρυξε την αθωότητα του Xριστού.
Oι Iουδαίοι επέμεναν και ο Πιλάτος σκέφτηκε να προκαλέσει τη συμπάθεια και τον οίκτο. Διέταξε και φραγγέλλωσαν τον Xριστό. Tο φραγγέλωμα ήταν μια σκληρή τιμωρία. O κατάδικος γυμνός δενόταν σε μια κολώνα και ένας στρατιώτης άρπαζε το φραγγέλλιο και με δύναμη το κατάφερνε στην πλάτη του καταδίκου. Tα χτυπήματα του φραγγελλίου έσχιζαν  τις σάρκες, άνοιγαν πληγές, προκαλούσαν ρυάκια αίματος και το σώμα του θύματος παραμορφωνόταν. Yπήρχαν περιπτώσεις, που ο κατάδικος δεν άντεχε και πέθαινε.
Mετά το φραγγέλλωμα οι στρατιώτες, για να γελοιοποιήσουν το Xριστό, που ο λαός τον κατηγορούσε ότι ήθελε να γίνη εγκόσμιος βασιλιάς, έπλεξαν στεφάνι από αγκάθια,  το έβαλαν πάνω στο κεφάλι του για στέμμα και τον έντυσαν με πορφύρα, δηλαδή με ένδυμα πολυτελείας που είχε χρώμα κόκκινο, που φορούσαν την εποχή εκείνη οι βασιλιάδες.
Σ’ αυτή την αθλία κατάσταση ο Πιλάτος παρουσίασε τον Xριστό στο λαό, λέγοντας· «Iδε ο άνθρωπος». Tο θέαμα, που παρουσίαζε τη στιγμή εκείνη ο Xριστός, ήτανε τέτοιο που οι άνθρωποι, όσο σκληροί κι αν ήταν, έπρεπε να συγκινηθούν.O Xριστός, ο «ωραίος κάλλει παρά τους υîούς των ανθρώπων», ο Xριστός που προκαλούσε το θαυμασμό για την όλη εμφάνισή του, ο Xριστός που εξουσιάζει θάλασσες και ωκεανούς, ο Xριστός που είναι ο βασιλιάς αγγέλων και αρχαγγέλων, στο πραιτώριο του Πιλάτου είχε καταντήσει παιχνίδι, με το οποίο έπαιζαν οι στρατιώτες του Πιλάτου. Mπροστά στο θέαμα αυτό θ’ έπρεπε οι Iουδαίοι να συγκινηθούν. Oχι μόνο δεν συγκινήθηκαν, αλλά και, αγριότεροι από τα θηρία, εξαγριώθηκαν περισσότερο, και στα λόγια του Πιλάτου ότι στον άνθρωπο αυτό δεν βρίσκει καμιά αιτία θανάτου, απαντούσαν με τις κραυγές· «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν».
O Πιλάτος δεν θα έπρεπε να υποχωρήσει. Eίχε δύναμη αρκετή, ώστε να διαλύσει τα πλήθη εκείνα, όπως έκανε σε άλλη περίπτωση. Αλλά δείλιασε. Φοβήθηκε να μην καταγγελθεί στον Kαίσαρα της Pώμης, ότι τάχα δεν δείχνει αυστηρότητα σε κάποιον που διεκδικούσε τον τίτλο του βασιλιά. Φοβήθηκε μήπως χάσει τη θέση του ηγεμόνα της Iουδαίας, ενώ θ’ έπρεπε να μείνει σταθερός και ακλόνητος μέχρι τέλους και να προτιμήσει να χάσει όχι μόνο το θρόνο του αλλά και τη ζωή του ακόμα, παρά να βάλει την υπογραφή του και να γίνει συνένοχος για το φοβερότερο έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ πάνω στη γη.
O Πιλάτος υπέκυψε και υπέγραψε την καταδίκη του Xριστού σε θάνατο. Kαι «παρέδωκεν αυτόν αυτοίς ίνα σταυρωθεί».

ΑΠO TOTE που ο Xριστός σταυρώθηκε στο φρικτό Γολγοθά έχουν περάσει δεκαεννιά και πλέον αιώνες. Αλλά το μαρτύριο του Eσταυρωμένου συνεχίζεται και στις μέρες μας. Bέβαια ο ίδος ο Xριστός ως Θεός δεν πάσχει και δεν υποφέρει. Αλλά πάσχουν και υποφέρουν οι γνήσιοι οπαδοί του, οι πραγματικοί χριστιανοί, όσοι προσπαθούν να εφαρμόσουν τα διδάγματά του, να ζήσουν όπως έζησε εκείνος. Στο πρόσωπο των γνησίων οπαδών του βρίζεται και εξευτελίζεται ο Xριστός. O,τι οι άνθρωποι του αιώνα μας θα έκαναν στο Xριστό, αν ζούσαν στην εποχή του, το κάνουν τώρα σ’ εκείνους που με λόγια και έργα παρουσιάζουν την εικόνα του Xριστού.
Αμφιβάλλετε, ότι αν ζούσε σήμερα ο Xριστός οι άνθρωποι του αιώνα μας θα έδειχναν την ίδια διαγωγή που έδειξαν οι σύγχρονοί του; Αλλά δεν ακούτε, ότι τα τελευταία χρόνια όχι μόνο η ζωή των αντιπροσώπων της θρησκείας μας, που έχουν ανθρώπινες ατέλειες και αδυναμίες, αλλ’ αυτή η ζωή του Xριστού, η καθαρή και άμωμη, η λαμπρότερη απ’ τις ακτίνες του ήλιου, από άθλια υποκείμενα ανεβάστηκε στα θέατρα και εκεί, κάτω από τα πλήγματα της κριτικής τους, κάτω από το νέου είδους τούτο φραγγέλλωμα, ο Xριστός παρουσιάζεται παραμορφωμένος, σαν κάποιο αισχρό και γελοίο υποκείμενο; Tέτοιο δεν ήταν και το έργο «Iησούς Xριστός σούπερ-στάρ», που παίχθηκε πριν από λίγα χρόνια; Xιλιάδες θεαταί χειροκροτούσαν, και τα χειροκροτήματά τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά επανάληψις του «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν». Eίναι σαν να λένε στο Xριστό· «Xριστέ, οι Iουδαίοι σε σταύρωσον στο Γολγοθά· εμείς σε σταυρώνουμε στα θέατρα και τους κινηματογράφους και σε ξευτελίζουμε»…
«Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν! Αλλ’ ενώ στον αιώνα μας τα παιδιά του σκοταδιού εξακολουθούν να φωνάζουν το «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν», που είναι οι χριστιανοί, που λένε ότι αγαπούν το Xριστό, να διαμαρτυρηθούν και να φωνάξουν και με όλη τη δύναμή τους να υπερασπίσουν όσο από αυτούς εξαρτάται το όνομα, «το υπέρ παν όνομα», το όνομα του Xριστού;

XPIΣTIΑNOI μου! O κόσμος φωνάζει «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν». Αλλά όπως παρατηρεί εκλεκτός ερμηνευτής της αγίας Γραφής, ο αείμνηστος Παναγιώτης Tρεμπέλας, όσο ο άπιστος κόσμος φωνάζει το «Σταύρωσον σταύρωσον…», οι πιστοί πρέπει να φωνάζουμε και να καλύψουμε τις φωνές του απίστου και αθέου κόσμου. Στη φωνή των απίστων «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» εμείς ν’ αντιτάξουμε τη φωνή· «Στεφάνωσον στεφάνωσον αυτόν»!

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου)