Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ’ Category

Ο ΑΚΑΝΘΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 17th, 2014 | filed Filed under: «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΣΠΙΘΑ», ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

_

» Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ » ( ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ )

 

_

Μ. Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η

Ο ΑΚΑΝΘΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

«Καὶ πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθων ἐπέθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ» (Ματθ. 27,29)

ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡ.ιστΔημοσία τελετή. ῎Απειρον πλῆθος. ῾Ο σαλπιγκτής· προσοχή. ῾Ο κῆρυξ φωνάζει· κατάθεσις στεφάνων. ῎Εφθασεν ἡ ὥρα νὰ καταθέσωμεν καὶ ἡμεῖς τὸν στέφανόν μας. Ποῦ; Καὶ εἰς ποῖον; Περιμένετε ὀλίγον καὶ θὰ ἴδετε.

Κατάθεσις στεφάνων. ῾Ο στέφανος ἦτο καὶ εἶνε ἐκδήλωσις τιμῆς πρὸς ἐξέχοντας ἄνδρας, ὑπηρετήσαντας τὴν πατρίδα. ᾿Απὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς ἡ ἀνθρωπότης ἀπέδδε στεφάνους εἰς τοὺς ἥρωάς της. Τίνες οἱ λαμβάνοντες; Ποιηταί, ρήτορες, ζωγράφοι, ἀγαλματοποιοί, ἀθληταὶ τῶν διαφόρων ἀγωνισμάτων, νομοθέται, πολιτικοὶ ἄρχοντες, στρατηγοί, βασιλεῖς ἐπιστρέφοντες νικηταὶ ἐκ τῶν πεδίων τῶν μαχῶν ἐστεφανώνοντο δημοσία καὶ τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐτίθετο ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ὁ στέφανος, ὁ τόπος ἐσείετο ἀπὸ τὰς οὐρανομήκεις ζητωκραυγάς, ἐπευφημίας καὶ χειροκροτήματα.

Καὶ εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστὸν θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῆ στέφανος. Τὶς ὁ ἀντιλέγων; ῾Ο κόσμος, ἐὰν ἦτο δίκαιος καὶ ἤμειβεν ἐκαστον κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτοῦ, εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν, ῞Οστις ὑπερέβη τοὺς πάντας εἰς ἔργα μεγάμα, θαυμαστά, πρωτοφανῆ καὶ τοῦ ῾Οποίου ἡ ἀρετὴ ἐκάλυψε καὶ αὐτοὺς τοὺς οὐρανούς, εςς τὸν ᾿Ιησοῦν ὁ κόσμος ἔπρεπε νὰ δώση στέφανον. Τὶ λέγω; Θὰ ἔπρεπε νὰ δώση ὅλους τοὺς στεφάνους. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθουν οἱ διασημοι ποιηταὶ τῶν αἰώνων καὶ νὰ εἴπουν εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε! ῾Ο κόσμος μᾶς ἐβράβευσε, μᾶς ἐστεφάνωσε διὰ τὰ ἔξοχα ποιήματά μας. ᾿Αλλὰ τὰς ῳδάς, τὰ ποιήματα ὅλων μας καλύπτει μία ὠδή, ἕναποίημα, τὸ ποίημα τὸ ὑπὲρ πᾶν ποίημα, τὸ ἆσμα τῶν ἀσμάτων, τὸ ὁποῖον συνέθεσες καὶ ἐξέφρασες μὲ τὰς δύο ἐκείνας λέξεις·             ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ.῾Η ἀγάπη Σου, Κύριε, εἶνε τὸ αἰώνιον ἆσμα τῆς ἀνθρωπότητος. Οὐρανὲ καὶ Γῆ ψάλλετε τὴν ἀγάπην Του. Εἰς Σὲ ἀνήκει ὁ στέφανος τῆς ποιήσεως. Εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν οἱ ποιηταί, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν θὰ ἔπρεπε νὰ παρουσιασθοῦν οἱ δεινοὶ ῥήτορες καὶ νὰ καταθέσουν πρὸ τῶν ποδῶν Του τοὺς στεφάνους λέγοντες· Κύριε! ᾿Επὶ τῶν ἡμερῶν μας ἡ γλῶσσα μας συνεκίνισσε τὰ πλήθη, ἐξήγειρε τοὺς λαοὺς, συνετάραξε τὰ Καπιτώλια καὶ τὰς Πνύκας. ᾿Αλλὰ ἡ ἰδικὴ Σου λαλιὰ ὑπῆρξε μοναδική. Διὰ Σὲ εἶπον οἱ ὄχλοι· «οὐδέποτε ἐλάλησεν ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. Εἰς λόγος Σου ἤρκει νὰ ἑλκύσῃ μυριάδας. ῾Ως ἰχθύες ἄφωνοι ἱστάμεθα ἐνώπιον Σου οἱ ῥήτορες τῶν αἰώνων, οἱ Δημοσθένεις καὶ οἱ Κικέρωνες. Εἰς Σὲ καταθέτομεν τοὺς στεφάνους τῆς εὐγλωτίας μας». Εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν θὰ ἔπρεπε νὰ προσέλθουν καὶ οἱ ζωγράφοι διὰ νὰ καταθέσουν τοὺς στεφάνους καὶ νὰ εἰπουν· Κύριε! Αἱ ὡραιότεραι τῶν εἰκόνων μας ποὺ κοσμοῦν τὰ καλλιτεχνικὰ μουσεῖα εἶνε φευγαλέαι σκιαὶ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου. Σύ εἶσαι ἡ πραγματικὴ εἰκών, εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός. Σὺ εἶσαι ἡ ἀρχέτυπος, ἡ πρωτότυπος εἰκὼν τῆς ᾿Αρετῆς ἐκ τῆς ὁποίας οἱ ἅγιοι, οἱ μάρτυρες, οἱ ἥρωες τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πίστεως ἀντιγράφουν. Εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν θὰ επρεπε νὰ προσέλθουν οἱ Φειδίαι καὶ Πραξιτέλαι, οἱ περιφημότεροι γλύπται τῆς ἀρχαιότητος, νὰ καταθήσουν τὰ γλύφανά των, ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν προσφωνήσουν λέγοντες· Κύριε! Τὶ μέγα ἐπράξαμεν ἡμεῖς καὶ μᾶς θαυμάζει ὁ κόσμος; ῾Ημεῖς ἐλαξεύσαμεν μάρμαρα, ἀλλὰ Σὺ εἰς τὸ Θεῖον Σου ἐργαστήριον-τὴν ἐκκλησίαν – λαξεύεις ψυχὰς καὶ τὰς πλέον ἀξέστους καὶ τὰς μεταβάλεις διά τῆς Χάριτός Σου εἰς ἔμψυχα ἀγάλματα ἀρετῆς ποὺ θαυμάζουν καὶ οἱ ἄγγελοι. Εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν, τὸν ᾿Αθλητὴν, τὸν Νικητὴν τῶν πειρασμῶν τῆς ἐρήμου θὰ ἔπρεπε νὰ προσέλθουν οἱ μικροὶ ἀθληταὶ τῶν ᾿Ολυμπιακῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἀγώνων τῆς ᾿Αρχαιότητος, διὰ νὰ καταθέσουν τοὺς ἐκ δάφνης στεφάνους των. Τέλος, εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν θὰ ἔπρεπε νὰ προσέλθουν οἱ ἔνδοξοι στρατηγοί, νὰ κλίνουν τὰς κεφαλάς των, καὶ νὰ εἴπουν· Κύριε! Νικηταὶ ἡμεῖς; ᾿Αλλὰ ἡμεῖς ἄπαντες ἐνικήθημεν ἀπὸ ἕνα ἐχθρόν, τὸν θάνατον, τὸν ῾Οποῖον μόνον Σύ ἐπάλευσες καὶ ἐνίκησες. Τῷ ΝΙΚΗΤΗΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ἁρμόζουν ὅλοι Στέφανοι δόξης καὶ τιμῆς ἥρμοζον εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Δεσπότου. Καὶ ὅμως εἰς Αὐτόν, τὸν Νικητὴν τοῦ θανάτου, δὲν ἐδόθη τοιοῦτος στέφανος. ῎Αλλος στέφανος ἐδόθη. Ποῖος; ῾Ο ΑΚΑΝΘΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, τὸν ὁποῖον ἔπλεξαν χεῖρες ἀγροίκων Ρωμαίων στρατιωτῶν.

Κόσμε! Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπονέμεις δικαιοσύνην; Ρωμαῖοι στρατιῶται τὶ κάμνετε; ᾿Αφαιρέσατε γρήγορα τὸν ἀκάνθινον στέφανον καὶ πλέξατε ἄλλον στέφανον ἀπὸ τὰ πλέον εὐωδέστερα καὶ σπανιώτερα ἄνθη τῆς οἰκουμένη.

᾿Αλλ’ ὦ Θεέ μου, τὶ βλέπουν οἱ ὀφθαλμοί μου; ῾Ο ᾿Ακάνθινος στέφανος δὲν ἀφῃρέθη ἀκόμη ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦν. Τοὐναντίον! ῞Οσον διέρχονται οἱ αἰῶνες καὶ ἡ ἀπιστία καὶ ἡ διαφθορὰ ἐξαπλοῦται, τοσοῦτον αἱ ἄκανθαι πληθύνονται καὶ ἐμπήγνυνται βαθύτερον εἰς τὸν Θεῖον Μέτωπον. ῎Οχι μόνον οἱ ἄπιστοι καὶ οἱ ἄθεοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ψευδο-χριστιανοὶ τοῦ αἰῶνος μας, ἔγιναν χέρσοι ἀκανθοφόροι ἀγροί…

Κύριε! ᾿Επλήσθη ἡ γῆ ἀκανθῶν, μικρῶν καὶ μεγάλων ἀνομημάτων. Καὶ ἀπὸ τὰς ἀκάνθας αὐτὰς ὁ Σατανᾶς κόπτει συνεχῶς καὶ πλέκει τοὺς νεωτέρους στεφάνους, μὲ τοὺς ὁποῖους στεφανώνεται ἐκ νέου ὁ Θεάνθρωπος Λυτρωτής. Κύριε! Πόσον πονεῖς! Πόσον ὑποφέρεις. Τὰ σημερινὰ ἀκάνθια τοῦ κόσμου περισσότερον.

Χριστιανέ! Τὶ εἴδους εἴδους στέφανον θὰ καταθέσης εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν; Δὲν εἶσαι Ρωμαῖος στρατιώτης διὰ νὰ Τὸν ἐμπαίξῃς καὶ πλέξῃς στέφανον ἀκάνθινον. Φέρεις τὸ ὄνομά Του, ἐβσπτίσθης εἰς τὸ ὄνομά Του. ᾿Απὸ σὲ τὸν πιστὸν ὀπαδόν Του, ὁ ᾿Ιησοῦς περιμένει ὄχι ἀκάνθας ὄχι ἀτιμίαν, ἀλλὰ τιμὴν καὶ δόξαν ποὺ θὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀκτινοβολίαν τῆς ζωῆς σου, μιᾶς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς ζωῆς, ὅπως πρέπει νὰ εἶνε ἡ ζωὴ κάθε πιστοῦ. Καῦσε λοιπὸν τὰς ἀκάνθας τῶν παθῶν σου καὶ μετέβαλε τὴν καρδίαν σου εἰς ΚΗΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Τοῦτο θὰ εἶνε ἡ ὠραιοτέρα δόξα καὶ τιμὴ τοῦ ᾿Εσταυρωμένου, τοῦ ὑπὲρ σοῦ φορέσαντος τὸν ἀκάνθινον στέφανον.

___________

«ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ»

Κύμη 27 Απριλίου 1951, φυλλαδιο 13
Ε Κ Δ Ι Δ Ε Τ Α Ι
῾Υπὸ ἱεροκήρυκος ᾿Ι. Μητροπόλεως Καρυστίας-Σκύρου ἀρχιμανδρίτου Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου καὶ διανέμεται δωρεὰν πρὸς χριστιανικὸν  διαφωτισμὸν τοῦ λαοῦ.

 

ΟΛΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ! ΟΛΟΙ ΕΧΟΜΕΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 6th, 2014 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤ ΚΗΡΥΓΜ. ΚΑΤΟΧΗΣ, ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

ΣΥΝΤΟΜΟ ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟY ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΛΟΓΩ ΕΛΕΙΨΕΩΣ ΧΑΡΤΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΙΣΩ ΛΕΥΚΟ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜOY ΚΟΖΑΝΗΣ

ΟΛΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ!

ΟΛΟΙ ΕΧΟΜΕΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

Αύριον είναι τα Φώτα. Γιορτάζει σύμπας ο Ορθόδοξος Χριστιανικός Κόσμος. Θα εορτάσωμεν και ημείς έστω υπό πένθιμον Ελληνικόν ουρανόν, τον οποίον δημιουργεί η σημερινή χαώδης κατάστασις της φυλής μας. Θα μεταβώμεν εις την εκκλησίαν.
Θ᾽ ακούσωμεν το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε…». Θα λάβωμεν τον αγιασμόν. Θα ραντίσωμεν τα σπίτια μας, τα ζώα, τα δένδρα και τα χωράφια μας.

Αλλά δεν είναι αρκετά αυτά δια να πιστοποιήσουν τον χριστιανισμόν μας. Πέρα απ᾽ αυτά χρειάζεται κάτι το βαθύτερον και ριζικότερον. Και αυτό είναι: Ν᾽ ΑΛΛΑΞΩΜΕΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΝ, ΣΚΕΨΕΙΣ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΠΡΑΞΕΙΣ, να κάμωμεν επί τέλους μίαν αγίαν επανάστασιν    κατά του διεφθαρμένου και εκφύλου ανθρώπου που ζει μέσα εις το υποσυνείδητόν μας, να φονεύσωμεν την Λερναίαν Ύδραν των παθών μας, και να στήσωμεν εν θριάμβω την σημαίαν του Σταυρού επάνω εις την ακρόπολιν της ψυχής μας. Ο Ιορδάνης ποταμός, εις τὸν οποίον εβαπτίσθει ο Χριστός, ας γίνει το σύμβολον μιας αναγεννήσεως του έθνους μας επάνω εις τα αιώνια θεμέλια της χριστιανικής θρησκείας.

Η ρίζα, από την οποίαν προέρχονται όλα τα κακά της ανθρωπότητος, είναι μέσα εις την καρδίαν μας. Είναι το πολυκέφαλον θηρίον της κακίας. Αυτό ας κτυπήσωμεν όλοι. Και ας ξαναβαπτισθώμεν όλοι μέσα εις τον αθάνατον Ιορδάνην της χριστιανικής ιδεολογίας μας. Απηλλαγμένοι τότε από τα πάθη μας θα είμεθα πραγματικώς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και θα δημιουργήσωμεν μίαν Ελλάδα ωραίαν, χριστιανικήν, έναν νέον κόσμον αληθινά «αγγελικά πλασμένον» κατά τον εθνικόν μας ποιητήν.

«ΕΣΤΙΑ» ΚΟΖΑΝΗΣ, φυλ. 4

(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος β΄, σελ. 151, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου)



«ΚΥΡΙΑΚΗ» ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (σε pdf)

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 14th, 2012 | filed Filed under: «KΥΡΙΑΚΗ» (Συντομο κηρυγμα) σε pdf, ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΑΝΘΡΩΠΕ, ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙΣ;

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 12th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

«ΕΣΤΙΑ» φ.3

ΑΝΘΡΩΠΕ, ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙΣ;

Εἰς τὴν Θεσσαλονίκη εἰς ἕνα καρροτσάκι ἀχθοφόρου ποὺ μὲ τὴν τίμια δουλειά του ἀγωνίζεται νὰ ζήση τὴν οἰκογένειάν του εἴδα μιὰ ἐπιγραφή: “Η ΚΑΛΛΙΤΕΡΗ ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΣ.

Πόσον εἶχε δίκαιον ὁ ἀπλοϊκὸς αὐτὸς ἄνθρωπος. Χωρὶς ἐλπίδα ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα βάρος χωρὶς τὴν παραμικρὰν ἀνακούφισιν, μιὰ ἀτέλειωτη νύκτα χωρὶς ἀστέρι, μιὰ Σαχάρα χωρὶς ὅασι, μιὰ Κόλασις, ἔξωθι τῆς θύρας τῆς ὁποίας ὁ μεγαλοφυὴς ποιητὴς Δάντης ἔγραψε τό: “Ἀφήσατε κάθε ἐλπίδα ὅσοι θὰ περάσετε ἀπὸ τὴν θύραν αὐτήν.

Ἡ Ἐλπὶς εἶναι μία δύναμις, μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος, κάτω ἀπὸ τὰς πλέον δυσμενεῖς συνθήκας βαδίζει πρὸς τὰ ἐμπρός. Μὲ αὐτὴν νικᾶ καὶ κατακτᾶ τὴν ζωήν. Διʼ αὐτὸ “Τρέφετε τὰς ἐλπίδας” εἶναι τὸ σύνθημα τῶν ἀνθρώπων. Τῶν εὐγενῶν ἀγωνιστῶν ποὺ δὲν ἀποκάμνουν, ἀλλὰ μὲ ἀκατάβλητον δραστηριότητα ἐργάζονται εὶς ὅλας τὰς χώρας τῆς Γῆς διὰ νὰ διαλυθοῦν τὰ μαῦρα σύννεφα τοῦ μίσους καὶ τῆς ἀλληλοεξοντώσεως τῶν ἐθνῶν καὶ νὰ ἀνατείλη ἐπὶ τέλους ὁ χριστιανικὸς ἥλιος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεανθρώπου.

Ἀλλὰ σήμερον μύριαι ἐλπίδες ὑπάρχουν εἰς τὰ στήθη τῶν ἀνθρώπων. Ἄλλοι ἐλπίζουν εἰς τὸν χρυσόν, τὸν Μαμμωνᾶν, τὰ πλούτη. Ἄλλοι εἰς τὰ ἀξιώματα. Καὶ ἄλλοι εἰς τὴν προστασίαν ἰσχυρῶν προσώπων ἤ εἰς τὴν προστασίαν τῆς Α΄ ἤ Β΄ ἤ Γ΄ διεθνοῦς καταστάσεως. Ἀνάμεσα εἰς τὴν διακύμανσιν τῶν ἐλπίδων αὐτῶν ποὺ ζῆ ὁ Κόσμος, σὺ ἀναγνώστα μου, ποίαν ἐλπίδα ἐκλέγεις ὡς ἄγκυρα τῆς ζωῆς σου; Ποὺ στηρίζεις τὰς ἐλπίδας; Εἰς τὸ χρῆμα; Ἀλλὰ θὰ εὐρεθῆς σύντομα ἀπατημένος, διότι εἰς πᾶσαν γενεὰν καὶ ἰδίως εἰς τὴν σημερινὴν γενεάν μας, βλέπομεν εἰς μύρια παραδείγματα νὰ ἐπαληθεύη τὸ αἰώνιον ρῆμα τῆς θρησκείας “πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν…”. Ποὺ ἐλπίζεις; Εἰς τὰς θέσεις, ποὺ κατέχεις σήμερον; Ἀλλὰ ρίψε ἕνα βλέμμα γύρω σου γιὰ νὰ ἰδῆς πόσοι θρόνοι τρίζουν, πόσα ἀξιώματα κοπροκυλίονται, πόσοι ἀπὸ τὸ ζενὶθ τῆς δόξης εὑρίσκονται σήμερον εἰς τὸ Ναδὶρ τῆς ταπεινώσεως. Ποὺ ἐλπίζεις; Ἐξακολουθῶ νὰ σʼ ἐρωτῶ. Εἰς τὴν Α΄ ἤ τὴν Β΄ ἤ Γ΄ Κραταιὰν Δύναμιν, ποὺ σήμερον νικᾶ καὶ θριαμβεύει; Ἀλλʼ ἄνοιξε παρακαλῶ τὴν παγκόσμιον Ἱστορίαν, φυλλομέτρησε τὰς σελίδας της, διὰ νὰ ἰδῆς ἐκεῖ εἰς ὁποῖα θρύψαλα καὶ ἐρείπια μεταβάλλονται καὶ αἱ μεγαλύτεραι αὐτοκρατορίαι τοῦ κόσμου.

Ὤ! Ἐλπίδες άπατηλαῖ. Εἴχε δίκαιον νὰ ὁμιλῆ γιὰ σᾶς τόσον περιφρονητικῶς ὁ μέγας Ἱστορικὸς Θουκιδίδης καὶ νὰ γράφη ὅτι αἱ ἐλπίδες αὐταὶ εἶναι διὰ τὰ ἄτομα καὶ τὰ ἔθνη «μητέρες ξυμφορῶν».

Καὶ τότε ποὺ νὰ ἐλπίσω; ΕΛΠΙΖΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΣΩΘΗΣΕΙ ΣΥ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ ΣΟΥ.

Τὸ νὰ ζῆ κανεὶς χωρὶς Χριστὸν εἶναι νὰ ζῆ χωρὶς ἐλπίδα. Διότι θὰ ἔλθη ἡμέρα καὶ δὲν εἶναι μακράν, ποὺ μέσα σὲ ὀλίγα δευτερόλεπτα θὰ βλέπωμεν μὲ μεγάλην μας πικρίαν νὰ χάνωνται ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ἐστηρίξαμεν τὸ οἰκοδόμημα τῶν ἐλπίδων μας! Μακάριος τότε θὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐλπίζων ἐπὶ Κύριον.

Τώρα ποὺ εἰσερχόμεθα εἰς νέον ἔτος, ἄς συνδεθῶμεν ὅλοι μας στενώτερον μὲ τὸν ΧΡΙΣΤΟΝ. Μέσα εἰς τὴν σημερινὴν καταιγίδα ποὺ ὅλοι καὶ ὅλα μᾶς ἀπογοητεύουν καθημερινῶς, ἐλπίς μας ἄς γίνη ὁ Χριστός.

Βαδίζοντες ἐπάνω εἰς τὰ ἴχνη τῆς Παναγίας Του ζωὴς, ἔχοντες ὡς καθρέπτην τὸ βίου μας τὸ παράδειγμά Του, προσπαθοῦντες νὰ μεταδώσωμεν τὴν ζωήν Του θὰ κρατοῦμεν τὴν ἄγκυραν καὶ θὰ ἐλπίζωμεν ὅτι οἱ εὐγενεῖς πόθοι τῶν καρδιῶν μας θὰ γίνουν διὰ τῆς δυνάμεως ἐκείνου ζωνταναὶ πραγματικότητες. Διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου, ἡ μόνη Γέφυρα ποὺ θὰ ἐνώση τὴν διασπαθεῖσαν ἀνθρωπότητα ἐπʼ ΑΥΤΟΝ ΔΕ ΕΘΝΗ ΘΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1945 ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

«ΕΣΤΙΑ» ΚΟΖΑΝΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 1944

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΦΡΙΚΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 7th, 2012 | filed Filed under: «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΣΠΙΘΑ», ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 

          ΕΣΤΙΑ        Φυλ.19

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ

Ἔνοχοι! Ποῖοι; Οἱ Βλάσφημοι. Αὐτοὶ ποὺ ὁπουδήποτε καὶ ἐὰν σταθοῦν, ἀκονίζουν τὴν γλῶσσαν των, ἀνοίγουν τὸ στόμα των καὶ σὰν φίδια φαρμακερὰ χύνουν δηλητήριο, ὑβρίζουν μὲ τὸ αἰσχρότερον λεξιλόγιον τὰ ἱερὰ καὶ όσια τῆς Θρησκείας μας. Φρίκη! Ὅλοι οἱ λαοὶ˙ καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἄγριοι σέβονται τὸν Θεόν τους, καὶ μόνον ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὑβρίζομεν τὴν θρησκείαν μας.

Ὑβρίζομεν! Ὅλοι μας λοιπόν; Ὅλοι μας εἴμεθα βλάσφημοι; Δὲν τὸ ἀρνούμεθα, ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ποτέ των εἰς τὴν ζωὴν δὲν ἐβλασφήμησαν. Τὸ καυχῶνται μάλιστα καὶ τὸ παρουσιάζουν ὡς τίτλο ἁγιότητος. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἔχουν μερίδιον εἰς τὴν ἐνοχὴν τῶν βλασφήμων καὶ θὰ δώσουν λόγον διὰ τὰς φρικτὰς βλασφημίας ποὺ ἀκούονται ἐπάνω εἰς τὴν γῆν. Ναί, εἶναι συνένοχοι, διότι ἀκούουν μὲ ἀπάθειαν, μὲ ἀδιαφορίαν νὰ βλασφημῆται ἡ θρησκεία μας. Παρατηρήσατε τί γίνεται; Ἕνας βλάσφημος εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως βλασφημεῖ. 50, 100, 200, 1000 ἄνθρωποι τὸν ἀκούουν. Δὲν εἶναι Ἐβραῖοι, οὔτε Τούρκοι. Χριστιανοὶ εἶναι. Λέγουν ὅτι πιστεῦουν εἰς τὸν Χριστόν. Καἰ ὅμως, οὔτε ἕνας ἀπʼ αὐτοὺς ποὺ ἤκουσαν τὴν φρικτὴν βλασφημίαν δὲν συνεκινήθηκε, δὲν ἐταράχθηκε, δὲν ἐθύμωσε, δὲν ἠγανάκτησε, δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα του διὰ νὰ διαμαρτυρυθῆ διὰ τὴν δημοσίαν προσβολὴν τῆς Θρησκείας. Πῶς νὰ ὀνομάσωμεν τοὺς χριστιανοὺς αὐτοὺς τοῦ 20ου αἰῶνος; Χλιαροῦς, ἀπαθεῖς, ἀδιαφόρους; Ἐλαφρὸς ὁ χαρακτηρισμός των. Ἡ ἐνοχή των εἶναι μεγάλη, τεραστία. Καὶ θὰ ἠθέλαμεν νὰ ἐρωτήσωμεν ἕναν ἀπʼ αυτοὺς ποὺ ἀκούουν ἀδιάφοροι τὰς βλασφημίας: Ἄνθρωπε! Ὑπόθεσε, ὅτι εἰς τὴν πλατεῖαν κάποιος ὑβρίζει μὲ τις χυδαιοτέρες λέξεις τὴν γυναῖκα σου ἤ τὴν μάννα σου. Τί θὰ κάμης; Θὰ κάθεσαι νʼ ἀκούης μὲ ἀπάθειαν τὰς ὕβρεις; Θʼ ἀνέχεσαι νὰ ὑβρίζεται ἡ οἰκογενειακήν σου τιμή; Ὄχι. Ἀλλὰ μέσα εἰς τὰ στήθη κῦμα ἀγανακτήσεως θὰ φουντώση. Πῶς τολμᾶ αὐτὸς θὰ εἴπης, αὐτὸς ὁ αὐθάδης νὰ ἀναφέρη τόσο ὐβριστικὰ τὸ ὄνομα τῆς οἰκογενείας μου; Ἡ γυναῖκα μου καὶ ἡ μάννα μου καὶ ἡ ἀδελφή μου εἶναι τίμιαι γυναῖκες. Αὐτὸς ποὺ τὰς ὑβρίζει θὰ ἔπρεπε νὰ πλύνη πρῶτα τὸ στόμα του διὰ νʼ ἀναφέρη τὸ ὄνομά των.

Ἀλλὰ τώρα θὰ μάθη νὰ μὴ ὑβρίζη τὸ σπίτι μου. Καὶ πλησιάζεις τὸν ὑβριστὴ τῆς οἰκογενειακῆς σου τιμῆς. Καὶ τὸν παρατηρεῖς. Καὶ τὸν ἐλέγχεις δημόσια. Καὶ τὸν μηνύεις εἰς τὰ δικαστήρια. Καὶ κάμνεις τὸ πᾶν διὰ νʼ ἀποκατασταθῆ ἡ προσβληθεῖσα τιμή. Αὐτὰ κάμνεις, ἄνθρωπε, ὅταν ὑβρίσουν ἕνα προσφιλὲς μέλος τῆς οἰκογενείας σου. Ἀλλὰ νά! Τώρα! Δὲν ἀκούεις; Δὲν ἔχεις αὐτιά; Δὲν ἔχεις καρδιά; Δὲν ἔχεις αἴσθημα; Δὲν ἔχεις νεῦρα; Δὲν ἔχεις θυμόν; Τὶ ἔπαθες; Νά! Ἄκουσε! Αὐτὸς ὁ αὐθάδης ὑβρίζει. Μίαν ἀξίζει ἀσυγκρίτως περισσότερον ἀπὸ τὴν μάννα σου καὶ ἀπὸ τὴν γυναῖκα σου καὶ ἀπὸ τῆν ἀδελφή σου! Εἶναι ἠ Παναγία μας, ἡ γλυκειὰ μάννα ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Αὐτὴν παρακαλεῖς εἰς τὸν κίνδυνον. «Παναγία σῶσε με». Καὶ τώρα τὴν ὑβρίζουν. Τὴν ὑβρίζουν μὲ λέξεις μὲ τiς ὁποίες δὲν τολμοῦν νὰ ὑβρίσουν καὶ τὴν χειροτέραν τοῦ κόσμου γυναῖκα. Καὶ σὺ τί κάμνεις; Κάθεσαι καὶ καμαρώνεις τὸν βλάσφημον. Καὶ ὀνομάζεσαι χριστιανός! Κάνεις πέντε βήματα παραπάνω καὶ ἀκούεις ἄλλον νὰ ὑβρίζη. Ἕναν. Τὸν Χριστό. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἀνώτερος ἀπʼ αὐτόν. Οὔτε μᾶς ἠγάπησε ἄλλος ὅπως ὁ Χριστός, οὔτε ὑπάρχει ἄλλος εὐεργέτης τῆς ἀνθρωπότητος μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Χριστόν. Καὶ ὅμως, ἀκούομεν νὰ ὑβρίζεται καθημερινῶς καὶ ἡμεῖς δὲν κάμνομεν καμμίαν διαμαρτυρίαν.

Ὤ! Ἐὰν ἐπιστεύαμεν πραγματικὰ εἰς τὴν θρησκείαν μας, δὲν θʼ ἀνεχώμεθα τὴν βλασφημίαν. Μόλις θὰ ἠκούαμεν τὴν βλασφημίαν, θὰ ἐπλησιάζαμεν τὸν βλάσφημον, ὅποιος καὶ ἐὰν ἦτο, θὰ διεμαρτυρώμεθα ἐντόνως καὶ θὰ του ἐλέγαμε: «Πρόσεξε! Δὲν σοῦ ἐπιτρέπομεν νὰ βλασφημήσης τὸν Πατέρα μας. Πατέρας μας εἶναι ὁ Θεός. Δὲν σοῦ ἐπιτρέπομεν νὰ βλασφημήσης τὴν Παναγίαν. Εἶναι ἡ Μάννα μας. Δὲν σοῦ ἐπιτρέπομεν νὰ βλασφημήσης τὸν Ἅγιον. Εὶναι ὁ προστάτης μας, φίλος καὶ ἀδελφός μας! …».

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ὁ μέγας ρήτωρ τῆς Ἐκκλησίας μας ἐκήρηττε: «χέρι ποὺ θὰ κτυπήση τὸν βλάσφημον θʼ ἀγιάση!» Ὁ δὲ Ἄγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Δ. Μακεδονίας ἐκήρυττε: «Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίση νὰ φονεύση τὸν πατέρα μου, τὴν μητέρα μου, τὸν ἀδελφόν μου, καὶ ὕστερα τὸ μάτι νὰ μοῦ βγάλη, ἔχω χρέος ὡσὰν χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρήσω. Τὸ δὲ νὰ ὑβρίζη τὸν Χριστόν μου καὶ τὴν Παναγίαν μου, δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω…».

Καὶ τώρα, χριστιανέ μου, τὸ καθῆκον σου εἶναι ὁλοφάνερον. Δὲν ἀρκεῖ νὰ λέγης «δὲν ἐβλασφήμησα», ἀλλὰ ἔχεις ὑποχρέωσιν νʼ ἀντιδράσης ἐναντίον τῆς βλασφημίας. Μὴ κλείσης τὸ στόμα σου, ὅταν βλασφημῆται ἡ θρησκεία μας.

Ἄνοιξέ το! Συμβούλευσε τὴν πρώτην, ἔλεγξε τὴν δευτέραν φοράν. Τιμώρησε τὴν τρίτην. Τὸ πᾶν πρᾶξε, ὥστε εἰς τὸ σπίτι σου, εἰς τὴν γειτονία σου, εἰς τὸ χωριό σου καὶ τὴν πόλιν σου νὰ μὴν ἀκούεται βλασφημία. Εἰς κάθε χωριὸ καί εἰς κάθε πόλιν πρέπει οἱ χριστιανοὶ ποὺ πιστεύουν εἰς τὸν Χριστὸν νὰ ἐνωθοῦν, νὰ ἱδρύσουν Ἀντιβλασφημικὸν Σύλλογον (ὅπως ὑπάρχει εἰς Ἀγρίνιον, Πάτρας, Βόλον), καὶ νὰ πολεμήσουν τὸν ἑωσφόρον τῆς βλασφημίας.

Ἐμπρὸς χριστιανοί μου! Να αγωνισθοῦμε ὅλοι διὰ νὰ ἐξαλείψωμεν τὴν βλασφημίαν ἀπὸ τὴν πατρίδα μας καὶ να διδάξωμε ὅλους ὅτι παραπάνω ἀπʼ ὅλα τὰ ονόματα εἶναι τὸ ὅνομα τοῦ Ἱησοῦ Χριστοῦ, τὸ ὅνομα Ἐκείνου, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θὰ γονατίση μίαν ἡμέραν ὁλόκληρος ἡ κτίσις.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ· ΑΡΧΙΜ. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Γρεβενὰ 24 Ἱουλίου 1945

OYTΕ ENΑ IΩTA

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Αυγ 8th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYMH
20 IANOYAPIOΥ 1951
ΦYΛΛAΔION 7

«Kαί ευθέως αλέκτωρ εφωνησε.
Kαί εμνήσθη ο  Πέτρος του ρήματος
Iησού» (Mατθ.26 74,75)

Ε K Δ I Δ Ε Τ Α I

Yπό ιεροκήρυκος Iερας Mητροπόλεως Kαρυστίας-Σκύρου
αρχιμανδρίτου
Aυγουστίνου N. Kαντιώτου

και διανέμεται δωρεάν πρός χριστιανικόν
διαφωτισμόν του λαού.

***************************************************************************************

Aπό την Iστορίαν της Eκκλησίας

OYTΕ ENΑ IΩTA

«Aμήν λέγω υμίν, έως αν παρέλθει ο  ουρανός και η γη,
η ώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθει από του νόμου
έως αν πάντα γένηται» (O KYPIOΣ)

Tον 4ον μ.X. αιώνα ανεστατώθη όλη η Eκκλησία. Ποία η αιτία; Ένας ιερεύς εις την Aλεξάνδρειαν, Άρειος το όνομα, εκήρυξε την βλάσφημον ιδέαν, ότι ο  Xριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα, το πρώτον και εξαίρετον κτίσμα της Δημιουργίας, και ότι υπήρχεν εποχή που δεν υπήρχε Xριστός. «Όχι», του απαντούν οι Oρθόδοξοι με επί κεφαλής τον M. Aθανάσιον. Όχι, μυριάκις όχι. Άρειε, το φρόνημά σου είναι εσφαλμένον. δεν πηγάζει από την Aγίαν Γραφήν. H Aγία Γραφή, Παλαιά και Kαινή Διαθήκη, αποδεικνύει, ότι προ του να πλασθεί ο πρώτος άνθρωπος, προ του να δημιουργηθούν τα όρη, αι θάλασσαι, και οι αστέρες του ουρανού, υπήρχεν ο Xριστός. Yπήρχε «προ πάντων των αιώνων». «Φως εκ φωτός, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού, γεννηθείς, ου ποιηθείς, ομοούσιος τω Πατρί, δι ου τα πάντα εγένετο».
Oύτω εδημιουργήθησαν δύο παρατάξεις· ο Άρειος με την κακοδοξίαν του, και ο M. Aθανάσιος με την σημαίαν της ορθής πίστεως, της Oρθοδοξίας. Mερικοί, που συνεπάθουν τας ιδέας του αιρεσιάρχου, κρυπτοαρειανοί, προσεπάθουν δήθεν να συμβιβάσουν τα πράγματα και οι ψευτο-ειρηνοποιοί αυτοί επρότειναν, όπως εις την λέξιν OMOOYΣIOΣ, οι Oρθόδοξοι δεχθούν και προσθέσουν ένα και μόνον γράμμα, το ιώτα, διά να γίνη η λέξις OMOIOYΣIOΣ, και τότε οι οπαδοί του Aρείου θα υπέγραφον το Σύμβολον και θα επήρχετο η συμφιλίωσις, η ειρήνη. Aλλά οι Oρθόδοξοι δεν εδέχθησαν. Tο ιώτα δεν προσετέθη. Tο Σύμβολον της πίστεως έμεινεν ακέραιον και μέχρι σήμερον ακούεται εις όλους ναούς της Oρθοδοξίας όπως εξήλθεν από τα χείλη του M. Aθανασίου.
Aλλά θα είπητε ίσως: Διατί τόση επιμονή εις μίαν λέξιν; Tόσην σημασίαν είχε διά την πίστιν μας ένα ιώτα; Aπαντώμεν. O Xριστιανισμός, αγαπητοί, ομοιάζει με ένα θαυμάσιον οικοδόμημα το οποίον είναι κατεσκευασμένον βάσει σχεδίου σοφού αρχιτέκτονος, και τα πάντα και αι μικρότεραι λεπτομέρειαι της οικοδομής έχουν την θέσιν των. Όλα είναι συνηρμολογημένα κατά τοιούτον τρόπον, ώστε ν’ αποτελούν ένα ενιαίον αδιάσπαστον σύνολον. Δεν μπορείς ν’ αφαιρέσης από την οικοδομή ούτε ένα λιθαράκι. Tο αφαιρείς; Tο οικοδόμημα κινδυνεύει. Tο έν λιθάρι θα συμπαρασύρει το άλλο έως ότου όλη η οικοδομή καταρρεύση. Kάτι παρόμοιον συμβαίνει και με την Eκκλησίαν του Xριστού. Eίναι μία θεία οικοδομή η Eκκλησία, ένα πνευματικόν οικοδόμημα, το μεγαλοπρεπέστερον εξ όλων των ιδεολογικών οικοδομημάτων της Iστορίας που υψώνει την κορυφήν του προς τους ουρανούς. Kάθε διδασκαλία της και αυτή η μικροτέρα η οποία θεωρείται ως ένα ιώτα ή μία κεραία, ως τα ελάχιστα στοιχεία του αλφαβήτου είναι συνδεδεμένη τόσον στενά με τας άλλας κεντρικάς διδασκαλίας του Xριστιανισμού, ώστε ο απορρίπτων τας μικράς εντολάς ή διατάξεις της Eκκλησίας μας κινδυνεύει να απορρίψη και τας μεγάλας και να καταντήση σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβη, ένας ορθολογιστής, άπιστος, άθεος. ― Oύτε αφαίρεσιν, αλλ’ ούτε και προσθήκην δέχεται η Xριστιανική πίστις. Eίναι το τέλειον. Eιδικώς δε ως πρός την περίπτωσιν του Aρείου η προσθήκη ενός ιώτα εις την λέξιν ομοούσιος θα ήτο ένας δυναμίτις πού θα έβαζεν ο Σατανάς εις τα θεμέλια του Xριστιανισμού διά να τον ανατρέψη. Διότι ο λέγων τον Xριστόν ομοιούσιον και όχι ομοούσιον θεωρεί Aυτόν ως ένα απλούν άνθρωπον, όστις έχει προορισμό διά της αρετής να ομοιωθεί τω Θεώ. Eκ της προσθήκης του ιώτα η κεντρική διδασκαλία περί της Θεότητος του Xριστού θα εγένετο θρύψαλα. Aυτόν τον κίνδυνον διησθάνθη ο  M. Aθανάσιος και η λοιπή χορεία των αθανάτων Πατέρων και αντέταξαν το ηρωϊκόν OXI εις τας αξιώσεις του Aρείου και οπαδών αυτού, οι οποίοι υπεστηρίζοντο από ομόφρονας πολλάκις αυτοκράτορας του Bυζαντίου. Aγαπητοί χριστιανοί της Kύμης και των περιχώρων αυτής. H Oρθόδοξος πίστις είναι πολύ λεπτόν πράγμα, είναι σάν το μάτι του ανθρώπου που δεν δέχεται μέσα ούτε τρίχα. δεν δύνασαι να την αναμίξης με ξένα στοιχεία. Πρέπει να μείνη αγνή, αμόλυντος. Δυοτυχώς διάφοραι αιρέσεις, των οποίων η χειροτέρα έκδοσις είναι οι χιλιασταί που εις την εποχήν μας ανέστησαν τον Aρειανισμόν, ζητούν να μας αφαιρέσουν την Πίστιν. Ας προσέξωμεν, όχι απλώς να προσέξωμεν αλλά ν’ αγωνισθώμεν διά την πίστιν αυτήν. Eκτός της πίστεως ταύτης δεν υπάρχει σωτηρία. Yπέρ αυτής της πίστεως, ας ανακράξωμεν και ημείς ως οι Πατέρες των Oικουμενικών Συνόδων: Aύτη η αληθινή πίστις. Aύτη η Aγία πίστις. Aύτη η αιωνία πίστις. Eις αυτήν εβαπτίσθημεν. Kαι εις αυτήν θ’ αποθάνωμεν. ―Aμήν―.

_____

KATHXHTIKH ΣXOΛH «MEΓAΣ AΘANAΣIOΣ»

Eιδικά μαθήματα κατηχήσεως:
1― Διά τα εργαζόμενα παιδιa-Kυριακήν ώραν 7-8 μ.μ. εις τον Άγ. Aθανάσιον
2― Διά τας νέας(XEN)-Kυριακήν 11-12 εις τον Άγιον Aθανάσιον
3― Διά τας μητέρας- Πέμπτην 5-6 » »
4― Διά τους άνδρας-Tρίτην 7.30-8 » »

Θ Ε I O N  K H P Y Γ M A

Aυριον Kυριακήν (21 Iανουαρίου 1951) ο  ιεροκήρυξ το πρωΐ κατά την θείαν Λειτουργίαν θα ομιλήση εις τον I. Nαόν των Tαξιαρχών, το δε απόγευμα ώραν 5 εις τον Mητροπ. Nαόν του Aγίου Aθανασίου.

-OΛOI EIΣ THN EKKΛHΣIAN-

TYΠOIΣ-IΩ. KAΛΛIANOY-KYMH

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούλ 15th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ»

Ετος Β΄ αριθμ. φυλλαδ. 39                                                        Κοζάνη τη 1 Μαϊου 1946

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ:  Αρχιμ. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣΚΑΝΤΙΩΤΗΣ, ιεροκήρυξ

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

̶ Εἰς τὴν Βομβάην ἔγινε μία περίεργη ἐορτή. Ἐπὶ τὴ εὐκαιρία τοῦ ἀδαμάντινου Ἱωβιλαίου τῆς ἀναρρήσεως εἰς τὀ ἀξίωμα τοῦ «Ἰμάμη» τῶν Ἰσμαηλιτῶν Μουσουλμάνων συγκεντρώθησαν εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν πόλιν τῶν Ἰνδιῶν, ἄνω τῶν 50.000 ὀπαδῶν. Ἐώρταζεν ὁ ἀρχηγὸς των ὁ Ἁγᾶς Χάν. Πρὸς ἐκδήλωσιν δὲ τῆς βαθείας ἐκτιμήσεώς των πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ ἀρχηγοῦ οἱ ὀπαδοὶ του τὸν …… ἐζύγιζαν, τὸν ἐζύγιζαν ὅμως μὲ γνήσια διαμάντια. Καὶ ἡ άξία τῶν ἀδαμάντων αὐτῶν ποὺ προέρχονται ἀπὸ δωρεάς των θρησκευτικῶν ὀπαδῶν του ἀντιπροσωπεύει 750.000 λίρας!! ̶

̶ 750.000λίρες ἤ 112 δισεκατομμύρια Ἑλληνικαὶ δραχαμαί. Τόση ἡ ἀξία τοῦ Ἀρχηγοῦ! Ἀλλʼ ἡμεῖς προχωρῶμεν καὶ λέγομεν ὅτι ὄχι μόνον ὁ Ἁγᾶς Χάν, ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος ἄνρθρωπος εἰς αἱονδήποτε ἤπειρον καὶ ἄν κατοικεῖ οἰονδήποτεχρῶμα καὶ ἄν ἕχη, οἱανδήποτε γλῶσσαν καὶ ἄν λαλῆ, ἔχει ἀξίαν ἀπείρως μεγαλυτέραν ἀπὸ τὸ ποσὸν τῶν 750 χιλιάδων λιρῶν.

Διότι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε μόνον κόκκαλα, σάρκες, νεῦρα, αἶμα, ποὺ εὔκολα ζυγίζονται εἰς μίαν πλάστιγγα, ἀλλὰ μέσα του ὁ ἄνθρωπος ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὁ λευκὸς ἀλλὰ καὶ ὁ μαῦρος καὶ ὁ κίτρινος καὶ ὁ ἐρυθρόδερμος, ἐγκλείει κάτι τὸ ἀτίμητον, κάτι τὸ ἄϋλον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχει ἐπιθέσει άνεξάλειπτον τὴν σφραγῖδα του τὸ Πνεῦμα. Ὀνομάζεται ΨΥΧΗ, καὶ ἀποτελεῖ τὸ σπουδαιότερον, τὸ ἄφθαρτον μέρος τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Προικισμένη αὐτὴ μὲ τὰ ἐξαίρετα δῶρα τοῦ λογικοῦ, τῆς ἐλευθερίας, τῆς συνειδήσεως ὡς ἄλλη Βασίλισσα διευθύνει ὅλην τὴν ὕπαρίν μας, καὶ ἀναλόγως τῶν προτιμήσεών της, τῶν κλίσεῶν της, πορεύεται ἄλλοτε μὲν ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα τῶν ἀγγέλων τὴν ὁδόν τῆς ἀρετῆς, τοῦ καθήκοντος καὶπαρουσιάζεται ὡς φωτοειδὴς ἄγγελος ποὺ μὲ τὰ λευκὰ φτερὰ του σκορπᾶ γύρω ἀγάπην, χαράν, ἀρετήν, ἄλλοτε δὲ ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα τῶν δαιμόνων πορεύεται τὴν ὁδόν τῆςκακίας καὶ τότε παρουσιάζεται ὡς σκοτεινός δαίμων, ποὺ μὲ τὰ μαῦρα φτερὰ σκορπᾶ γύρω μίσος, λύπη, δάκρυα, αἴμα. Η ΨΥΧΗ! Αὐτὴ παρορμᾶ εἰς τὰς γενναιοτέρας πράξεις τοῦ ἀλτρτουϊσμοῦ. Αὐτὴ λέγει εἰς τὴν ἀδελφὴν νοσοκόμον: «Δὲν θὰ κοιμηθῆς ἀπόψε. Θὰ μείνης ἄγρυπνος παρὰ τὸ προσκεφάλαιον τοῦ ἀσθενοῦς, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ κινδυνεύει. Θʼἀντικαταστήσης τὴν μητέρα, τὴν σύζυγον, τὴν ἀδελφήν». Αὐτὴ λέγει εἰς τὸν Ἰατρὸν: «Θὰ μείνης εἰς τὴν πόλιν, τὴν ὁποίαν προσβάλει μολυσματικὴ ἀσθένεια. Θὰ τὴν ὑπηρετήσης μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς σου». Αὐτὴ εἶνε, ἡ ὁποῖα ἐντέλλεται εἰς τὸν δικαστὴν: «Καταδίκασε τὸν ἔνοχον. Δῶσε τὸ δίκαιον εἰς τὸν ἀθῶον, ἔστω καὶ ἐὰν γνωρίζης ὅτι κατερχόμενος τῆς δικαστικῆς σου ἕδρας θὰ δεχθῆς μίαν σφαίραν εἰς τὸ κρανίον». Αὐτὴ παροτρύνει τὸν στρατιώτην τὸν μαχόμενον ὑπὲρ ἔστιῶν καὶ βωμῶν: «Ἐδῶ εἶνε ὁ τρόπος τῆς τιμῆς. Ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τὰς». Αὐτὴ σαλπίζει τὰ μυστικὰ της σαλπίσματα εἰς κάθε εύγενὲς τέκνον τῆς ἀνθρωπότητος. Η ΨΥΧΗ! Αὐτὴ εἶνε ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν γλῶσσαν διὰ νὰ ἐκφράση τὰς ἀΰλους ἰδέας της, καὶ ἄλλοτε συνθέτει ποιήματα, ἐμβατήρια καὶ θούρια, ὡς ὁ Ρήγας ὁ Φερραῖος καὶ ξεσηκώνει σκλαβωμένους λαούς, ἄλλοτε ψάλλει, ὡς Ὀρφεῦς καὶ τιθασσεύει ἄγρια θηρία, καὶ ἄλλοτε ρητορεύει ὡς Δημοσθένης καὶ προκαλεῖ βαθύτατας συγκινήσεις. Ἡ ΨΥΧΗ! Αὐτὴ εἶνε ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸ χέρι ζωγραφίζει ὡς ὁ Ἀπελῆς εἰκόνας ἤ λαξεύει ὡς Φειδίας ἀγάλματα, ἤ συγγράφει ὡς ὁ Πλάτων τοὺς ἀθάνατους διαλόγους. Ἡ ΨΥΧΗ. Αὐτὴ εἶνε ποὺ διψᾶ τὸ ἄπειρον καὶ τίποτε ἀπʼ ὄσα ἐδῶ εἰς τὴν γῆν βλέπει, ἀκούει, ἀγαπᾶ, ἐπιθυμεῖ, δὲν εἰμπορεῖ νὰ τῆν ἰκανοποιήση. Δὲν εἰμπορεῖ νὰ τὴν κάμει νὰ εἴπη: Ἐχόρτασα πλέον. Δὲν θέλω τίποτε ἄλλο. Αὐτὴν τῆν ψηχῆν ποῖος δύναται νὰ ζυγίση, νὰ μετρήση τὴν ἀξίαν της; Ἄς κατασκευάσωμεν μὲ τῆν φαντασίαν μας μίαν πελώριαν ζυγαριάν. Ἄς τὴν κρεμάσωμεν ἀπὸ ἕνα ἄστρον τοῦ Οὐρανοῦ. Ἄς τὴν βλέπουν Οὐρανὸς καὶ Γῆ, ἄγγελοι, ἄνθρωποι καὶ δαίμονες. Καὶ ἔπειτα εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς δύο δίσκους τῆς ζυγαριᾶς ἄς συγκεντρώσουν, ἄς ρίψουν οἱ ἄνθρωποι ὅ,τι πολύτιμον ὑπάρχει εἰς τὸν ὑλικὸν κόσμον. Κεφαλαιοκράται! Ἐμπρὸς ἀνοίξατε τὰ σιδερένια χρηματοκιβώτια μέσα εἰς τὰ ὁποῖα μουχλιάζουν ἄχρηστα τὰ δισεκατομμύριά σας. Ἐργάται! Σκάψατε βαθειὰ εἰς τὴν γῆν καὶ μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς γῆς ἐξορίξατε ὅλα τὰ πολύτιμα μεταλλεύματα. Ναῦται! Γενείτε δύται. Καὶ μὲ τὰ σκάφανδρᾶ σαςβυθιστεῖτε μέσα εἰς τὰ βάθητῶν ὡκεανῶν διὰ νʼ ἀνελκύσητε τοὺς πολύτιμους θησαυροὺς τῆς θαλάσσης. Καὶ σεῖς ἀεροπόροι πετάξατε μὲ τὰ φτερὰ τοῦ Ἰκάρου ὑψηλά, φθάσατε, ἐὰν εἰμπορεῖτε, τὰ ἄστρα, ἀνακαλύψατε νέους θησαυρούς καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ διαμάντια, χρυσάφια, ἀσήμια, ὅ,τι πολύτιμον ὑλικὸν ἀγαθὸν ἔχει ἡ γῆ, ἡ θάλασσα, καὶ ὁ Οὐρανὸς ὅλα αὐτὰ ἄς τὰ ρίψωμεν εἰς ἕνα δίσκον τῆς πελώριας ζυγαριᾶς. Καὶ εἰς τὸν ἄλλον δίσκον τὶ νὰ βάλωμεν˙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ! Τίνος ψυχὴν; τὴν ψυχὴν τοῦ Μ.Ἀλεξάνδρου, τοῦ Σολομῶντος, τοῦ Ὀμήρου, τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ἀϊνστάϊν; Ὄχι. Τὴν ψυχὴν ἑνὸς ἀπλοῦ ἀνθρώπου, ἑνὸς λούστρου ποὺ γυαλίζει τὰ παπούτσια σας εἰς τὸν δρόμον καὶ δὲν τοῦς δίδετε ἴσως καμμίαν ἀξίαν. Ἔ! λοιπὸν μόλις ἡ ψυχὴ του μὲ τὰ φτερὰ της ἐγγίσει τὸν δίσκον ἀμέσως θὰ ἰδῆτε κάτι τὸ ἐκπληκτικόν! Ἡ ζυγαριὰ θὰ κίνη ἀμέσως πρὸς τὸ μέρος τῆς ψυχῆς. Ὅλα ὅσα εἶνε συγκεντρωμένα εἰς τὸν ἄλλον δίσκον θὰ τᾶ συκώση ὡς νὰ ἦσαν ἐλάχιστοι κόκκοι ἄμμου. Τόση εἶνε ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐγκλείει εἰς τὰ στήθη του τὸν ἀδύνατον αὐτὸν ἄγγελον.

̶ Καὶ ποὺ ὀφείλομεν τὴν μεγαλειώδη αὐτὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς ἀξίας; Τὴν ὁποίαν ἔχει κάθε ἄνθρωπος ὡς μία ἰδιαιτέρα λογικὴ καὶ ἐλευθέρα προσωπικότης; Εἰς ποῖον ἄλλον παρὰ μόνον εἰς τὸν Χριστιανισμόν. Διότι μία ἀπὸ τὰς σωτηριώδεις διδασκαλίας του ποὺ ἀπεκάλυψεν ὁ Θεάνθρωπος Ἰδρυτής Του εἶνε καῖ αὐτὴ: ὅτι ὁ ταπεινώτερος ἄνθρωπος, τὀ ἀσημότερον παιδίον λαϊκῆς συνοικίας ποὺ μὲ τόσην ἄγριαν περιφρόνησιν ποδοπατοῦν οἱ ἰσχυροὶ τῆς ἠμέρας, εἶνε φορεύς ὑπερτάτης, ἀπείρου ἀξίας, θείας εἰκόνος, ἐνώπιον τῆς ὁποίας μὲ προσοχὴν πρέπει νὰ σταθῆ καὶ ὁ ἰσχυρότερος ἄνθρωπος. Προσοχή! Φωνάζει τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ: «Μὴ περιφρονῆτε, μὴ ἀδικῆτε, μὴ ἐκμεταλεύεσθε, μὴ ἐκμηδενίζετε τὴν προσωπικότητα τοῦ ἄνθρώπου». Καὶ ὅπως ἀναπτύσση τὸ γνήσιον πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὁ χριστιανὸς Ρῶσσος φιλόσοφος Ν. Μπερδιάγεφ «οὐδεμία ὀργάνωσις, οὔτε τὸ κράτος, οὐτε οἰανδήποτε Σωματεῖα, οὔτε ἄλλαι φυσικαὶ ἤ φυσιολογικαὶ λειτουργίαι δύνανται νὰ ἔχουν ἀξίαν καθʼ ἐαυτὰς καὶ νὰ λειτουργοῦν εἰς βάρος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀνθρώπου».

«Ὄλα αὐτὰ εἶνε μέσα καὶ μόνον σκοπὸς καθʼ ἐαυτοῦ εἶνε ὁ ἄνθρωπος». Καὶ διὰ νὰ πεισθῆς, ἀναγνῶστα μου, ὅτι αὐτὸ εἶνε τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ παρακαλῶ νʼ ἀνοίξης τὸ Εὐγγέλιον καὶ σχετικῶς μὲ τὸ θέμα μας νὰ προσέξης δύο ρητὰ ποὺ σᾶν διαμάντια ἀκτινοβολοῦν θεϊκὸν φὼς. Τὸ ἕνα εἶνε: «Ὁρᾶτε (προσέξατε) μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων˙ λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἔν οὐρανοῖς διὰ πάντας βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρὸς Μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ἦλθε γὰρ ὁ Ὑιὸς τοῦ ἄνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός». Τὸ δὲ ἄλλο ρητὸν ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θεμελιώνεται ἡ ἰδέα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἀπείρου του ἀξίας, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει μέτρον νὰ μετρηθῆ καὶ ζυγαριὰ διὰ ν][α ζυγισθῆ εἶνε τὸ: «Τὶ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήση τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῆ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἤ τὶ δώσει ὁ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχὴς αὐτοῦ».

̶ Ὦ Ἰησοῦ! Εὐλογημένος εἰς αἰώνας αἰώνων ἄς εἶνε ἡ στιγμὴ ποὺ τὰ ἄγια χείλη Σου προέφεραν τὰ ἀθάνατα λόγια Σου. Μὰς ἐδίδαξες ὁποῖα εἶνε ἡ ἀξία μας, ὁποῖα εἶνε ἡ άξία ἑνὸς ἐκάστου ἀνθρώπου. Τόση ἡ ἀξία ὥστε καὶ ἐὰν ἀκόμη ἕνας ἄνθρωπος μόνον κατοικοῦσε εἰς τὸν πλανήτην μας, Σὺ θὰ κατήρχεσο εἰς τὴν γῆν διὰ νὰ τὸν σώσης. Σὺ, Κύριε ἐκήρυξες καὶ ἐσεβάσθης ὅσο οὐδεὶς ἄλλος τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἄνθρώπου. Ἀλλὰ δυστυχὼς ἡμεῖς περιφρονήσαμεν τὰ πολύτιμα διδάγματά Σου καὶ διʼ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος στενάζει καὶ ὑποφέρει κάτω ἀπὸ σύγχρονα ἀντιχριστιανικὰ συστήματα μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ὑπὸ διαφόρους μορφὰς περιφρονεῖται μέχρις ἐκμηδενίσεως ἡ ἀξία, ἡ προσωπικότης τοῦ ἀνθρώπου.

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 16th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ δεν επαρουσιάσθη ως φάντασμα. Είχε σώμα πραγματικό, το οποίο μπορούσαν όχι μόνο να το δούν αλλά και να το ψηλαφήσουν οι μαθηταί. Ανεστήθη ο Χριστός. Δεν είναι αυτό ψεύδος. Είναι γεγονός, το σπουδαιότερο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας. Και μία ισχυρά απόδειξις της Αναστάσεως είναι, ότι οι μαθηταί, από την ώρα που είδαν τον Χριστό αναστάντα, άλλαξαν ψυχικώς. Έφυγε απ’ αυτούς η λύπη, ήλθε η χαρά· έφυγε η δειλία, ήλθε η παρησία και το θάρρος. Οι λαγοί έγιναν λέοντες. Οι δυστυχείς και απελπισμένοι έγιναν οι περισσότερο ευτυχισμένοι άνθρωποι του κόσμου. «Εχάρησαν ουν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριο» (Ιωάν. 20,20).

Εχάρησαν οι μαθηταί. Και μαζί με τους μαθητάς εχάρη και η υπεραγία Θεοτόκος. Εχάρησαν ακόμη οι άγγελοι εις τον ουρανό. Χαίρει όμως με την ανάσταση του Χριστού και ολόκληρος η φύση, η οποία τώρα την άνοιξη ενδύεται την εορταστική ατολή της δια να εορτάση την Ανάσταση.

(Από το βιβλίο «ΠΑΣΧΑ» του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, σελ. 190)

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ /επιστ.3

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 7th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 3η

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

Τα παιδιά αγαπούν τα δώρα. Δώρα παίρνουν στη γιορτή τους, σ’ άλλες μεγάλες γιορτές, και ιδιαίτερα την Πρωτοχρονιά. Πως την περιμένουν τη μέρα αυτή τα παιδιά! Τον άγιο Βασίλειο, το μεγάλο αυτό πατέρα και διδάσκαλο της Εκκλησίας, τον φαντάζονται πως είναι φορτωμένος με δώρα, έτοιμος να τα μοιράσει στα παιδιά με το χέρι του πατέρα, της μάνας, της γιαγιάς και άλλων προσφιλών προσώπων. Δώρα πολλά, που στοιχίζουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια. Μπάλες, ποδήλατα, αυτοκινητάκια, καραβάκια, γλυκύσματα, καινούργια φορέματα, χρυσά κοσμήματα, ρολόγια, ποικιλία από δώρα.
Άραγε πιο παιδί θα ’ναι εκείνο, που την πρωτοχρονιά θα πάρει το πιο μεγάλο δώρο; Μα πριν να πούμε πιο είναι το πιο μεγάλο δώρο, ας δούμε τι δώρα έδωσαν σ’ ένα Παιδί κάποιοι σοφοί άνθρωποι.
Στα κάλαντα, στα τραγούδια που τραγουδούν τα παιδιά την παραμονή και τη νύχτα των Χριστουγέννων όταν επισκέπτωνται τα σπίτια, ο Χριστός υμνείται και δοξάζεται σαν «βασιλιάς των όλων». Και είναι πράγματι ο Χριστός ο πραγματικός βασιλιάς όλου του κόσμου. Είναι όμως βασιλιάς πολύ διαφορετικός από τους άλλους βασιλιάδες και άρχοντες του κόσμου. Οι βασιλιάδες γεννιώνται μέσα σε παλάτια, που λάμπουν από πολυτέλεια. Μα ο Χριστός δεν γεννήθηκε μέσα σε τέτοια παλάτια. Γεννήθηκε, όπως ξέρετε, μέσα σε μια υγρή σπηλιά, που ήτανε ένα μαντρί. Στο μαντρί αυτό έμεναν πρόβατα, βόδια και γαϊδουράκια. Εκεί, στο βρωμερό αυτό σταύλο, το μόνο καθαρό μέρος που υπήρχε, ήτανε η φάτνη, το παχνί, το μέρος εκείνο όπου οι βοσκοί βάζουν το χειμώνα το ξερό χορτάρι για να φάνε τα ζώα. Μια τέτοια φάτνη έγινε η πρόχειρη κούνια, που έβαλε το μικρό Χριστό η Παναγία μητέρα του.
Ποιος, βλέποντας το Χριστό πάνω στα άχυρα και έχοντας γύρω του συντροφιά τα ζώα, ποιος μπορούσε να φαντασθεί, πως το βρέφος αυτό ήτανε «ο βασιλεύς των όλων»; Αν το ήξεραν, πόσοι και πόσοι δεν θα ερχόντουσαν για να προσκυνήσουν και να προσφέρουν τα δώρα τους, κατά τη συνήθεια που είχαν την αρχαία εποχή που προσφέρανε δώρα όταν γεννιώταν νέος βασιλιάς!
Ο Χριστός, όταν γεννήθηκε, ήταν άγνωστος στον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο. Αλλά να, σε μια χώρα, που ήτανε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπήλαιο, μερικοί άνθρωποι πληροφορούνται πως γεννήθηκε ο Χριστός. Αυτοί ήτανε οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Τα ονόματά τους δεν τα αναφέρει το Ευαγγέλιο, μα σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ονομάζονταν ο πρώτος Γκασπάρ, ο δεύτερος Μελχιόρ και ο τρίτος Βαλτάσαρ.
Αλλ’ εδώ πρέπει να δώσουμε μια εξήγηση, πως οι μάγοι αυτοί δεν ήτανε όπως οι γνωστοί μάγοι και μάγισσες, που με διάφορα σατανικά μέσα και τρόπους απατούν και εκμεταλλεύονται τους ανοήτους ανθρώπους, λέγοντας τη «μοίρα» τους. Όχι. Οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ήτανε άνθρωποι επιστήμονες, σοφοί. Οι μάγοι αυτοί, οι αστρονόμοι της Περσίας, όταν είδαν στον ουρανό ένα έκτακτο αστέρι, σύμφωνα με μια αρχαία προφητεία, το ερμήνευσαν σαν ένα σημάδι που ειδοποιούσε πως γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Μια ζωηρή επιθυμία γεννήθηκε μέσα τους, να πάνε να δουν και να προσκυνήσουν το Σωτήρα του κόσμου. Με οδηγό το αστέρι, που βάσταξε μήνες ολόκληρους, έφθασαν στα Ιεροσόλυμα. Πήγαν στη Βηθλεέμ, βρήκαν το Χριστό και άνοιξαν τους θησαυρούς τους και πρόσφεραν στο βασιλιά του κόσμου τα πολύτιμα δώρα τους, «χρυσόν, λίβανον και σμύρναν».

Δώρα στο Χριστό πρόσφεραν οι μάγοι. Αλλά δώρα στο Χριστό πρέπει να προσφέρουμε και οι άνθρωποι του 20ού αιώνος, όλοι οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, κι’ αυτά ακόμα τα μικρά παιδιά. Αλλά τι δώρα; Ασήμι; Χρυσάφι; Διαμάντια; Πολύτιμες πέτρες; Όχι. Κάτι άλλο, πολύ ανώτερο απ’ όλα αυτά τα δώρα, μπορούμε να προσφέρουμε στο Χριστό. Ή, για να εκφρασθούμε καλύτερα, επειδή ο Χριστός δεν έχει ανάγκη από δώρα, γιατί όλος ο υλικός κόσμος είναι δικός του, Εκείνος μας προσφέρει ένα δώρο και ζητάει από μας να το δεχθούμε το δώρο αυτό.
Ο Χριστός προσφέρει στον καθένα μας ένα δώρο ανεκτιμήτου αξίας. Κι’ αν το δεχθούμε το δώρο αυτό, ο Χριστός χαίρεται. Η εκούσια προσφορά της θελήσεώς μας, που δεχόμαστε το δώρο αυτό του Χριστού, είναι για το Χριστό το σπουδαιότερο δώρο μας σ’ Αυτόν. Δώρο ο Χριστός, αντίδωρο εμείς. Αλλά μήπως αυτά που λέμε για δώρο και αντίδωρο φαίνονται δύσκολα και ακατάληπτα. Ας φέρουμε ένα παράδειγμα, για να γίνει πιο καταληπτό αυτό που λέμε.
Ζούσε κάποτε ένα παιδί. Είχε γεννηθεί μέσα σε πλούσιο σπίτι, κι’ οι γονείς του, επειδή ήτανε έξυπνο και έπαιρνε τα γράμματα και προόδευε, το έστειλαν για σπουδές. Όταν πλησίαζε η γιορτή του και οι γονείς του θα του ’καναν δώρο, ο μικρός είπε στους γονείς του· ―Εγώ δεν θέλω να μου κάνετε κανένα άλλο δώρο, παρά ένα βιβλίο… Στο ερώτημα των γονέων του, ποιο είναι το βιβλίο που ζητάει, ο μικρός απάντησε· ―Το Ευαγγέλιο…
Την εποχή όμως εκείνη τα βιβλία ήτανε πανάκριβα, γιατί δεν τυπωνόντουσαν σε μηχανές, αλλά γραφόντουσαν με το χέρι σε λεπτά δέρματα. Οι γονείς, που αγαπούσαν τον Ιωάννη – έτσι ήταν το όνομά του –, έδωσαν παραγγελία. Κι’ όταν το Ευαγγέλιο έγινε κι’ οι γονείς το παρέδωσαν στον Ιωάννη, η χαρά του παιδιού ήτανε απερίγραπτη. Ήτανε σαν να έπαιρνε στα χέρια του το πιο πολύτιμο δώρο. Από κείνη τη μέρα το Ευαγγέλιο έγινε ο αχώριστος σύντροφός του. Το διάβαζε μικρός. Το διάβαζε νέος. Το διάβαζε σε δύσκολες ώρες. Το διάβαζε πάντοτε. Ήτανε το βιβλίο, που τον καθοδηγούσε, παρηγορούσε και τον ενίσχυε σ’ όλη του τη ζωή. Όποιος θέλει λεπτομέρειες, ας διαβάσει το βίο του αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, που γιορτάζει στις 15 Ιανουαρίου.
Αγαπητά μας παιδιά! Ο Μ. Αλέξανδρος απ’ όλους τους συγγραφείς εκτιμούσε τον Όμηρο και το βιβλίο του το ’χε κάτω απ’ το προσκέφαλό του και κάθε μέρα διάβαζε για να διδάσκεται και να εμπνέεται. Αλλά τι είναι ο Όμηρος και οποιοσδήποτε άλλος συγγραφέας του αρχαίου και νέου κόσμου μπροστά στο Ευαγγέλιο; Μπροστά του όλα τα βιβλία του κόσμου είναι σαν χαλίκια μπροστά σ’ ένα διαμάντι. Όπως είπε κάποιος σοφός, το Ευαγγέλιο είναι το σπουδαιότερο δώρο που δόθηκε ποτέ στον κόσμο. Δώρο του ουρανού στην αμαρτωλή μας γη. Ήλιος που διαλύει τα σκοτάδια και φωτίζει τη γη.
Αυτό το δώρο συνιστούμε κι’ εμείς τώρα στο τέλος του παλαιού και στην αρχή του νέου χρόνου. Το συνιστούμε σ’ όλα τα παιδιά των κατηχητικών μας σχολείων. Ο Χριστός προσφέρει στο κάθε παιδί το δώρο αυτό. Μικρή και ασήμαντη είναι η χρηματική του αξία, μα το περιεχόμενό του έχει αξία ανυπολόγιστη.
Κάθε παιδί ας το πάρει και ας πει· ―Χριστέ, σ’ ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο. Από τώρα που είμαι μικρός, και όταν μεγαλώσω, και όταν ασπρίσουν τα μαλλιά μου, και μέχρι το θάνατο θα ’χω το Ευαγγέλιο παντοτινό σύντροφό μου. Απ’ όλα τα βιβλία αυτό θα αγαπώ πιο πολύ, αυτό θα μελετώ και αυτό θα εφαρμόζω.
Αγαπητό μου παιδί! Δίνεις την υπόσχεση αυτή στο Χριστό; Η υπόσχεσις σου αυτή θα ’ναι το σπουδαιότερο δώρο που θα δώσεις στο Χριστό. Δώρο ανώτερο απ’ τα δώρα που έδωσαν οι μάγοι, απ’ το χρυσό, το λιβάνι και τη σμύρνα. Δώρο ― αντίδωρο.

Με πολύ αγάπη
Ο πνευματικός σας πατέρας

+ Ο Φλωρίνης Αυγουστίνος

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούλ 28th, 2011 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΠΑΤΡΙΩΤ. ΕΛΛΗΝΙΚΟΤHTA ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ

ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΜΕ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΥΒΙΣΜΟΥ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΑΝ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ

  • ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ιστΦωτογράφισαν την πύλη της Μονής του Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος όπου ευρίσκεται το σκήνωμα του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου. Το μίσος των απύθμενο. Υβρίζουν χυδαιότατα και σήμερα τον κεκοιμημένο Μητροπολίτη από τις ιστοσελίδες των. Τον θεωρούν υπ’ αριθμό ένα εχθρό της προπαγάνδας των.

___

Αναφέρουμε έναν τίτλο από κάποιο σκοπιανό μπλόκ· με ημερομηνία·

  • «21 Σεπτεμβρίου 2010
  • Αυγουστίνος Καντιώτης: Ψόφησε.-…..»

Τον κοσμούν με υβριστικά επίθετα  και αμφισβητούν τα πάντα για την προσφορά του, ακόμα και τα συσσίτια των 8150 πιάτων ημηρεσίως, που έκανε την κατοχή στην Κοζάνη, που όποιον γέροντα Κοζανίτη να βρούν μπορεί να τους διαβεβαιώση.

Στην συνέχεια πάνε εκεί που τους πονάει και γράφουν·

  • «Ο “μακεδονομάχος” ιεράρχης
  • Το παραπάνω απόσπασμα του Λιθοξόου μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα όταν συσχετιστεί με την πολιτική του ενάντια στις τοπικές ομάδες πληθυσμού που δεν πληρούσαν τα “ορθά εθνικά κριτήρια”. Από την εποχή που το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας περιήλθε στο ελληνικό κράτος, ξεκίνησε μια πολιτική εκκαθαρίσεως σε καθετί που θα θύμιζε το “βουλγαρικό”, στην πραγματικότητα οι τοπικές μειονότητες της Φλώρινας και της ευρύτερης Μακεδονίας ήταν διακριτές από το βουλγαρικό στοιχείο και ανέπτυσσαν μια διαφορετική εθνική συνείδηση καθώς ήθελαν να απεξαρτηθούν από τις πιεστικές επιρροές της Βουλγαρίας όσο και της Σερβίας. Οι σχετικές πληροφορίες είναι πολύ γνωστές όσο κι άφθονες για να αναφερθώ εκτενώς κι εδώ αλλά θα επισημάνω μερικά εκκρεμή ζητήματα.
  • α. Η πολιτική της γλώσσας
  • Το μένος του εναντίον της γλωσσικής ομάδας των Σλαβομακεδόνων έχει καταγραφεί πολλές φορές. Όμως επάνω στη φόρα έκανε ορισμένους συμβιβασμούς που βασίζονται στην παπατζίδικη αρχή του να βαφτίζεις το κρέας ψάρι. Επειδή ακριβώς οι ντόπιοι δεν είχαν όλοι επαρκή γνώση των ελληνικών, ο Καντιώτης έβγαζε ανακοινώσεις και λόγους στα… σέρβικα και στα ρουμάνικα! Η ιστοσελίδα του βρίθει από την τριγλωσσία και θα βρείτε πολλά σχετικά κείμενα. Η επιλογή των γλωσσών δεν είναι τυχαία, σέρβικα για να τον καταλαβαίνουν οι Σλαβομακεδόνες (γιατί τα βουλγάρικα είναι εξοβελιστέα) και ρουμάνικα για τους βλαχόφωνους (φαίνεται πως απεχθανόταν και τους Βλάχους ο καθαρόαιμος από την Πάρο) εκτός βέβαια και για τη σκοπιμότητα της εξωτερικής πολιτικής με τις μητροπόλεις της Σερβίας και της Ρουμανίας, εξάλλου ήταν και ένθερμος οπαδός του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς. Αλλά υπάρχει και μια άλλη πτυχή, μερικές φορές περιλάμβανε και τούρκικα όταν απευθυνόταν στο κατάλληλο εκκλησίασμα. «Μπου ντουνιά τσέρκι φιλέκ. Ασκουλσουν τσαβαρινέ» (Ο κόσμος είναι ένας γύρος και χαρά σε κείνον που τον φέρνει βόλτα). «Γκατζέτατζι, πολιτίκατζι, κερχανατζί έφιμπι μποκ ντιρ…» (Δημοσιογράφος, πολιτικός και νταβατζής, τα ίδια σκατά είναι). Όπως λέει ο Ιός (30/3/2003), η αναφορά προέρχεται από επιφυλλίδα του «Εκκλησιαστικού Αγώνος», επίσημου οργάνου της δικής του παρεκκλησιαστικής οργάνωσης (Ιούνιος 1968). Στην ίδια επιφυλλίδα αναφέρεται και ότι «κάθε κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου[sic] είναι και ένα φροντιστήριο τουρκικής λαογραφίας».

Ενοχλούνται που η ιστοσελίδα μας έχει μεταφράσεις κηρυγμάτων του σεβαστού γεροντος ιεράρχου π. Αυγουστίνου και σε άλλες γλώσσες ιδιαίτερα Σέρβικα και Ρουμανικά. Ευχαρίστως θα βάζαμε και Βουλγαρικά, αν είχαμε κάποιον χριστιανό Βούλγαρο συνεργάτη· καθότι το πατριαρχείο της Βουλγαρίας κρατά ορθοδοξη γραμμή και δεν συμμετέχει στα οικουμενιστικά και μασωνικά συμβούλια.

Στην συνέχεια τον κατηγορούν·

  • «γ. Η πολιτική της καταστροφής
  • Είναι επίσης γνωστό πως ο Καντιώτης κατεδάφισε επί χούντας τις σλαβικού ρυθμού εκκλησίες της Φλώρινας….»

Και παρακάτω επαινούν τον φίλο τους τον Αγγελόπουλο, που έκανα καλή προπαγανδα για την πτώση των Ελληνικών συνόρων στην φλώρινα·

  • «δ. Εξοντώνοντας τον Αγγελόπουλο
  • Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου πέρασε από πολλές περιπέτειες κατά τα γυρίσματα της ταινίας στη Φλώρινα. Ο αφιονισμένος Καντιώτης έβριζε κι αφόριζε – και είχε τελικά δίκιο. Μία από τις ωραιότερες σκηνές της ταινίας γυρίστηκε στον Σακουλέβα ποταμό και αναπαριστά τη φρίκη του χωρισμού από τα σύνορα. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συνοδεύει την κόρη του στη μια όχθη του Σακουλέβα και στην άλλη εμφανίζεται ο γαμπρός. Έτσι τελείται ένας γάμος από απόσταση καθώς το ποτάμι είναι το όριο που χωρίζει δύο χώρες και μια εθνότητα. Η εντελώς βουβή σκηνή – μόνο ο ήχος από τη φύση ακούγεται – δεν θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερο σχόλιο στη ματαιότητα της “εθνικής πολιτικής” ένθεν κακείθεν των συνόρων…».

Ας χαίρονται τον Αγγελόπουλο οι πολιτικοί μας, που τον τίμησαν στα «ΠΡΕΣΠΕΙΑ», για «την προσφορά του» στην Φλώρινα!!! Ας χαίρονται και τους Σκοπιανούς που δεν τους έχουν εχθρούς!

69717295

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 104η ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΦΛΩΡΙΝΑ 2/2/1970

(«Aπό τους πρώτους που αντιλήφθηκε τον κίνδυνο που διέτρεχε  η Μακεδονία από την προπαγάνδα γειτονικών λαών ήταν ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης. Κατήγγειλε και αποκάλυψε τους σκοπούς της νεοσύστατης τότε λεγόμενης «Μακεδονικής Εκκλησίας» και προέτρεψε τους κληρικούς της Μητροπόλεως του να συλλέξουν και απο το μικρότερο ακόμη χωριό τα στοιχεία εκείνα που βροντοφωνούν ότι η Μακεδονία ήτο είνε και θα μείνει πάντα Ελληνική. Μίλησε και αγωνίστηκε για την Ελληνικότητα της Mακεδονίας, όταν ακόμη οι πολιτικοί μας σιωπούσαν, γιατί δεν έβλεπαν η δεν λογάριαζαν τον κίνδυνο. Αυτό οι Σκοπιανοί δεν μπορούν να του το συγχωρέσουν. Τον απείλησαν κατ’ επανάλειψη ότι θα τον εκτελέσουν. Στο Σκοπιανό ραδιόφωνο τον αποκαλούσαν εχθρό της Μακεδονίας. Σήμερα υπάρχουν ιστοσελίδες του διαδικτύου που τον υβρίζουν κατά τον ελεεινότερο τρόπο. Τον ονομάζουν «ιερό εξεταστή», «μπουλτουζέρι των ναών», «Χουϊμενή της Μακεδονίας» κ.τ.λπ.)

«H MAKEΔONIA MAΣ HTO, EINAI KAI ΘA EINAI ΠANTA EΛΛHNIKH»

«H Mακεδονία, αγαπητοί μας, υπήρξε ανέκαθεν χώρα Ελληνική. O Στράβων, ο πατήρ της γεωγραφίας, πρό δύο χιλιάδων περίπου ετών, βασιζόμενος εις πλήθος μαρτυριών και παρατηρήσεων, κατά τρόπον αναμφισβήτητον διεκήρυξεν εις τον κόσμον, ότι η Mακεδονία είναι Ελληνική· «Έστιν ουν Eλλάς και η Mακεδονία». Της Μακεδονίας τέκνα υπήρξαν ένδοξοι άνδρες, οι οποίοι διέπρεψαν εις τέχνας και επιστήμας και συνετέλεσαν ουκ ολίγον εις την δημιουργία του Ελληνικού θαύματος. Να αναφέρωμε ονόματα; Αρκεί και μόνο το όνομα του μεγίστου φιλοσόφου της αρχαιότητος Αριστοτέλη, ο οποίος, ως γνωστόν, εγεννήθη εις τα Στάγειρα της Χαλκιδικής. Μαθητής δε αυτού υπήρξεν ο ενδοξότερος βασιλεύς της Ελλάδος ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών. Ούτος, εμπνεόμενος από τα ιδεώδη, τα οποία του ενέπνευσε ο μέγας διδάσκαλός περί ενότητος της Ελληνικής φυλής και του προορισμού αυτής εν τω κόσμω, ώρμησεν εκ της Μακεδονίας και ως αετός ετάνυσε τας πτέρυγάς του και έφθασε μέχρι του Νείλου και του του Γάγγη ποταμού, όχι ως κατακτητής, αλλ’ ως αναμορφωτής, σκορπίζων παντού τα σπέρματα της Ελληνικής φιλοσοφίας και προετοιμάζων δια της Ελληνικής γλώσσης, ως όργανου κοινής συνεννοήσεως των υπό το σκήπτρόν του λαών, το έδαφος δια την υποδοχήν του Χριστιανισμού εις τα έθνη.

ΚΑΝΕΙΣ ΕΧΘΡΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΛΛΙΩΣΕΙ

Ελληνική χώρα υπήρξε η Μακεδονία. Χώρα μαρτύρων και ηρώων. Kατά την διαδρομήν των αιώνων και χιλιετιών βάρβαροι εξ ανατολών και βορρά και δυσμών επέδραμον κατά της Mακεδονίας, επυρπόλησαν και ελεηλάτησαν, αιχμαλώτισαν και εφόνευσαν μυριάδας Eλλήνων Mακεδόνων, αλλά παρ’ όλας τας φοβεράς δοκιμασίας το δένδρον του Ελληνισμού δεν εξερριζώθη. Oύτε αι προπαγάνδαι των γειτονικών λαών, παρ’ όλα τα σατανικά μέσα, τα οποία μετεχειρίσθησαν δια τον παντελή αφελληνισμό της Mακεδονίας, επέφεραν αξιόλογα αποτελέσματα. Oύτε το άφθονο χρήμα ούτε η βία και η τρομοκρατία κατώρθωσαν να αλλοιώσουν τον ελληνικόν της χαρακτήρα. Δια δε της ανταλαγής των πληθυσμών και της εγκαταστάσεως εν αυτή του μεγαλυτύρου αριθμού των εκ Μ. Ασίας και Θράκης προσφύγων νέον αίμα μετηγγίσθη, και η Μακεδονία ανέθαλε και εγένετο το εκλεκτότερο τμήμα της Ελληνικής Πατρίδος. Μιά σύγκριση της Ελληνικής Μακεδονίας πρός τις γειτονικές μας χώρες αρκεί ν’ αποδείξει την υπεροχή εις όλους τους τομείς της ανθρωπίνης δραστηριότητος.

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Εν τούτοις δέν έπαυσαν αι ιοβόλοι γλώσσαι των εχθρών να εξακοτίζουν εκάστοτε το δηλητήριο του ψεύδους και της συκοφαντίας και να προπαθούν ν’ αμφισβητήσουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Δημοσιεύουν άρθρα εις εφημερίδας του ξένου τύπου και κυκλοφορούν βιβλία προπαγανδιστικά. Τελευταία ολίγον πέρα των συνόρων της περιοχής μας συνεστήθη η λεγόμενη Μακεδονική Εκκλησία με έδρα τα Σκόπια, της οποίας ο βαθύτερος σκοπός είναι πολιτικός, αποβλέπων εις αναζωογόνηση παλαιών ονείρων.
Προς απόκρουση των επιχειρημάτων των ανωτέρω εχθρών εργάζεται δραστηρίως η εν Θεσσαλονίκη εδρεύουσα Εταιρεία των Μακεδονικών Σπουδών, η οποία μεταξύ των άλλων περισυλλέγει όλα τα στοιχεία εκείνα, τα οποία αποτελούν αναφισβήτητα τεκμήρια της δια μέσου των αιώνων διατηρηθείσης ελληνικότητος της Μακεδονίας.

ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Αρχαίοι σταυροί, επιτύμβιοι πλάκες, επιγραφαί ναών, εξωκκλησίων και διαλελυμένων μονών, εικόνες βυζαντινής περιόδου, τέμπλα, σκεύη λειτουργικής χρήσεως, ως δισκοπότηρα, αντιμήνσια και επιτάφιοι, εκκλησιαστικά βιβλία, όλα αυτά εις τα οποία σημειώνονται χρονολογίαι, ονόματα δωρητών, κτιτόρων και ανακαινιστών, ζωγράφων, γεγραμμένα όλα εις την Ελληνικήν γλώσσα είναι αποδεικτικά στοιχεία της Ελληνικότητος της Μακεδονίας. Δυστυχώς τα πολύτιμα αυτά στοιχεία λόγω φθοράς και αδιαφορίας συνεχώς εξαφανίζονται.
Η Ιερά μας Μητρόπολη η οποία υπήρξε μία εκ των επισκοπών της Ελληνικής αρχιεπισκοπής Αχρίδος, έχει να παρουσιάσει τοιαύτα στοιχεία. Ο διαπρεπής καθηγητής κ. Μουτσόπουλος έχει ερευνήσει τον αρχαιολογικόν χώρον του νομού Φλωρίνης, ιδιαιτέρως της νήσίδος του Αγίου Αχιλλείου και εξέδωκε περισπουδάστους συγγραφάς, δια των οποίων διαφωτίζεται το παρελθόν της ενδόξου ιστορίας της Φυλής μας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΘΕΙ

Επιθυμούντες όπως και η Ιερά Μητρόπολης συμβάλει εις την έρευνα και παρουσίαση των εκκλησιαστικών στοιχείων, τα οποία αποδεικνύουν την Ελληνικότητα της περιοχής μας, εκδίδομεν την παρούσαν εγκύκλιον και θερμώς παρακαλούμεν και προτρέπομεν τους εφημερίους μας, όπως αν συνεργασία μετά των διδασκάλων η άλλου τινος λογίου περιγράψουν εις ειδικήν έκθεσην όλα τα εκκλησιαστικά ιστορικά μνημεία, ναούς, εξωκκλήσια και διαλελυμένας μονάς. Eις την έκθεσην ταύτην θα αναφέρουν και την ιστορίαν των μνημείων τούτων, ως και παν ό,τι η παράδοσης διασώζει περί αυτών. Επίσης εξ αφορμής της ετοιμαζομένης εθνικής εορτής επί τη συμπληρώσει 150 ετών από της απελευθερώσεως της Ελλάδος εκ του τουρκικού ζυγού παρακαλούμεν όπως εις την έκθεσην συμπεριληφθεί και σύντομος βιογραφία των κληρικών, οι οποίοι εκοπίασαν, εμόχθησαν και εθυσιάσθησαν κατα τα τελευταία 150 έτη (1820-1970) εις θρησκευτικούς και εκκλησιαστικούς μακεδονικούς αγώνας. Η όλη έκθεση δέον να συνοδεύεται με φωτογραφίας των ναών και των εξωκκλησίων εκάστης ενορίας.
Η έκθεσης που θα περιέχει τα ανωτέρω στοιχεία μετά των φωτογραφιών θα υποβληθεί στην Ιερά Μητροπόλη μέχρι τέλους Απριλίου το βραδύτερο, και, εφ’ όσον θα είναι καλώς συντεταγμένη και περιέχει τα ζητούμενα στοιχεία, θα δημοσιευθεί εις το δημοσιογραφικό όργανο «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας».
Αιδεσιμώτατοι! Και το μικρότερο χωριό της περιφερείας μας έχει την ιστορίαν του, ιστορία δακρύων και αίματος, ιστορία λίαν συγκινητική και διδακτική δια την νέα γενεά. Εις την ιστορία αυτή η Εκκλησία, ως κλήρος και ευσεβής λαός, κατέχει την σπουδαιοτέραν θέσιν, διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία υπήρξε πάντοτε η ψυχή του αγωνιζομένου Έθνους. Αλλά δυστυχώς η ιστορία αυτή κινδυνεύει να λησμονηθεί. Λαοί δε οι οποίοι λησμονούν την ιστορίαν των προγόνων των, είναι ανάξιοι να ζούν. Ας επαναφέρωμε εις την μνήμην των νεωτέρων τας ενδόξους ημέρας του παρελθόντος. Η ωφέλεια θα είναι μεγίστη, θρησκευτική και εθνική.

+ Φλωρίνης Αυγουστίνος»

(Προς το χριστεπώνυμον πλήρωμα, Aθήναι 1973, σελ. 349-351).

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ

Kαι δεν είναι αυτή η μοναδική εγκύκλιος. Στη συνέχεια και μέχρι των ημερών μας έγραψε και έστειλε κατά καιρούς και άλλες εγκυκλίους αλλά και πολλά άλλα κείμενα και δηλώσεις και προσφωνήσεις και ομιλίες ασχολούμενος με το ί­διο θέμα.
Tο 1989, όταν έρχεται στο προσκήνιο το Mακεδονικό ζήτημα, σε συνεδρίαση της Διαρκούς I. Συνόδου (βλ. εφημ. «Mεσημβρινή», φ. 14-4-1989), ο π. Aυγουστίνος πήρε το λόγο και σθεναρά εξήγησε, ποιά θέση πρέπει να λάβει η Eκκλησία. Nωρίτερα είχε απομακρύνει από την Μητρόπολη Φλωρίνης τον  πρωην αρχιμ. Nικόδημο Tσαρκνιά, ο οποίος, όπως αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα σε δημοσιεύματα εφημερίδων, ήτο μισέλλην, συνεργάτης των Σκοπιανών και προδότης της Eλληνικής Mακεδονίας.

Πόσο συκοφαντικά για τον π. Aυγουστίνο έγραφε σε άρθρο του ο δημοσιογράφος Γιάννης Kάτρης στις 4-4-1982, και ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο του ο Χ. Καψάλη στις 18-7-1982, και η «Ελευθεροτυπία στις 16/1/2000. Σήμερα, που έχουν αποκαλυφθεί τόσες αλήθειες, καταλαβαίνει κανείς, πόσο επιφανειακά κρίνουν ορισμένες φορές μερικοί δημοσιογράφοι, πόσα ψεύδη μας γράφουν προσπαθώντας να κατευθύνουν και όχι να εκφράσουν την κοινή γνώμη, όπως έχουν καθήκον να κάνουν.
Eπίσης δικαιώνεται ο π. Aυγουστίνος Καντιώτης ο οποίος χρόνια τώρα βροντοφωνάζει· «H Mακεδονία ήτο, είναι και θα είναι Ελληνική», ενώ πριν μερικά χρόνια πολλοί αντιδρούσαν και ί­σως κάποιοι να σκέπτονταν ότι ο γέροντας επίσκοπος έπαθε γεροντική άνοια. Tώρα απεδείχθη, γιατί ο π. Aυγουστίνος έλεγε ό,τι έλεγε και με τόση επιμονή.
Tο 1987 δεν τον λύγισαν οι απειλές των ψευτομακεδόνων του Kαναδά και της Aυστραλίας, οι οποίοι μεθόδευαν ακόμη και τη δολοφονία του. «Δεν φοβούμαι τον θάνατο για ένα τέτοιο εθνικό θέμα. Γιατί ο θάνατος ενός iεράρχου θα γίνει ρίζα για τη λύση του», δήλωσε σε εφημερίδα των Αθηνών που του ζήτησε συνέντευξη, γι’  αυτό το θέμα. (εφημ. «Eλεύθερη Ωρα», φ. 10-11-1987).
Στις 30-12-1992 δεν δίστασε ν’ απαντήση στις προκλητικές δηλώσεις του Aμερικανού προέδρου Mπούς για το Mακεδονικό.
Στο βιβλίο του «H Mακεδονία μας», που εκδίδεται επανειλημμένως, βλέπει ο αναγνώστης λίγα δείγματα από τα πολλά που είπε και έκανε ο επίσκοπος για το μεγάλο αυτό εθνικό ζήτημα.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ (ГДЕ ЈЕ РАДОСТ?)

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 5th, 2011 | filed Filed under: Cрпски језик, ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γραπτή, πάντα επίκαιρη ομιλία του 1946
του Μητροπολ. Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ;

«Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει
Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει»

ΘεομητωρΧαρά !  Λέξις που συγκινεί κάθε καρδίαν. Διότι δια την χαράν επλάσθηκεν η ανθρωπίνη καρδιά και την χαράν ποθούμε όλοι.  Ποθούμε μίαν ζωήν απηλλαγμένην από ανησυχίας, ταραχάς, φόβους, πόνους, κινδύνους, από κάθε τι που ταράσσει από τα βάθη την ύπαρξίν  μας και μας ποτίζει καθημερινώς με τόσα πικρά ποτήρια.  Νοσταλγούμεν την χαράν.

Θέλομεν να εύρωμεν την πηγή της, να πίωμεν και να δροσισθώμεν από τα κρυστάλλινα νερά της.  Αλλά που είσαι;  Διατί δεν φαίνεσαι;  Διατί με τους ψευδείς αντικατοπτρισμούς τόσον απατάς τον άνθρωπον;  Σε εζήτησαν και εξακολουθούν να σε ζητούν οι πολλοί εκεί όπου ρέει ως μαρμαίρων μυθολογικός ποταμός το χρυσούν μέταλλον.

Ω !  Εδώ ας αναπαυθώμεν.  Εδώ είναι η πηγή της χαράς.  Εδώ -λέγουν εις το χρήμα- θα εύρωμεν την χαράν. Το είπαν πολλοί.  Το είπε και ο Ιούδας.  Αλλά η χαρά που πρωσωρινώς έλαμψεν εις το πρόσωπόν του όταν εμετρούσε  τα τριάκοντα αργύρια, αισχράν αμοιβήν της προδοσίας, πολύ γρήγορα η χαρά αυτή μεταβλήθηκεν εις μελαγχολίαν, εις απερίγραπτον λύπην, εις απόγνωσιν που οδήγησεν εις το τραγικό τέλος, και επάνω εις το πρόσωπον του αυτοκτονήσαντος Ιούδα εζωγραφίσθησαν δια παντός οι απαίσιοι σπασμοί της φρικιαστικής του αγωνίας, της διπλής αγωνίας, σωματικής και ψυχικής.  Και το δράμα αυτό του Ιούδα επαναλαμβάνεται.  Διότι και μέχρι σήμερον εις τας φυσιογνωμίας των συντρόφων του Ιούδα ζωγραφίζεται η κατάρα, η λύπη, η οποία όσον αυξάνουν τα αργύρια της ανομίας τόσον πολλαπλασιάζεται και αυτή.  Αντί χαράς λύπην, αντί ζωής θάνατον έδωκεν και δίδει εις τους φιλαργύρους, πλεονέκτας, υλιστάς, ειδωλολάτρας, πλουσίους του αιώνα μας, το χρήμα που αποκτάται όχι με τον τίμιον ιδρώτα της εργασίας, αλλά με τα μύρια μέσα της απάτης και ποικίλης εκμεταλλεύσεως που χρησιμοποιεί ο άνευ Χριστού άνθρωπος. Τέτοιο χρήμα είναι όχι πηγή χαράς και κοινωνικής ευημερίας, αλλά πηγή θανατηφόρος.  Από τέτοιο χρήμα καμιά ευγενής χαρά δεν φυτρώνει.  ΄Εχει επάνω την κατάραν. Μη το πλησιάσετε.  Αργά ή γρήγορα θα πίετε τον θάνατον. Οι Κροίσοι δεν έχουν χαράν, δεν έχουν ευτυχίαν.  Ας τους ερωτήσετε και οι ίδιοι θα το μαρτυρήσουν.  Ένας σύγχρονος Κροίσος, ο Ροκφέλλερ, είπε: Με το χρήμα ειμπορείς να πας παντού εκτός από τον παράδεισο και ειμπορείς ν’ αγοράσεις ότι θέλεις εκτός από την ευτυχίαν.
Χαρά που είσαι; Εξακολουθεί να ερωτά ο άνθρωπος.

Μήπως είσαι εις ηδονάς, εις τας ανηθίκους διασκεδάσεις, εις την αχόρταστον ικανοποίησιν των 5 αισθήσεων; Η ηδονή-να άλλη θεότης που μεγαλοπρεπής προβάλλεται και υπόσχεται χαράν, αλλά η χαρά που δίδει διαρκεί δευτερόλεπτα, δια να δώση κατόπιν ώρες, ημέρες, νύχτες, μήνες, χρόνια ατελεύτητα στενοχωρίας.  «Αχ!  Ας είναι κατηραμένη η στιγμή που σε πλησίασα. Συ με το πιοτό σου με εμάγευσες, με εδηλητηρίασες, με εθανάτωσες….» Τίνος είναι αχ! Αυτά; Δεν τα ακούετε; Βγαίνουν από τις καρδιές χιλιάδων νέων και νεανίδων, που σαπίζουν τώρα μέσα εις τα διάφορα νοσοκομεία.  Είναι τα άπειρα, τα αξιοθρήνητα θύματα της χαράς, της ψεύτικης χαράς, που σαν τρελοί την εκυνήγησαν.
-Χαρά που είσαι; Φωνάζουν οι άνθρωποι πάσης εποχής και καταστάσεως.  Εκπρόσωπος του Πανανθρωπίνου αυτού πόθου δια την κατάκτησιν της χαράς είναι και ο μεγαλοφυής ποιητής Γκαίτε, ο οποίος εις το περίφημον ποίημά του «η χαρά» εκφράζει την αγωνιώδη αναζήτησίν της από τον άνθρωπον.
«Ζητώ την χαράν πότε εδώ πότε εκεί!
Που είσαι; ειπέτε μου που κατοικεί;
Την εζήτησε παντού εις ευθύμους χορούς,
Εις δείπνων θαλάμους λαμπρούς και ηχηρούς,
Εις φώτα εις σκεύη χρυσά και αργυρά
πλην ούτε εις αυτά ευρέθη η χαρά!»
-Και λοιπόν, κοιλάς κλαυθμώνος η ζωή αυτή;  Ματαίως θα περιπλανάται ο άνθρωπος επάνω εις το πρόσωπο της γης, θα ζητή την χαράν και δεν θα την ευρίσκει.
-Ω αναγνώστα που διαβάζεις τα φτωχά λόγια του φυλλαδίου αυτού.  Υπάρχει χαρά; Χαρά της χαράς. Όχι τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα, όχι τας ηδονάς του Σαρδαναπάλου, όχι την άθεον επιστήμην, όχι άλλο τι εγκόσμιον και φθαρτόν, αλλά πίστευσε και λάβε ως οδηγόν τον Αρχάγγελον Γαβριήλ και μαζί με τον πρωτοστάτην αυτόν άγγελον πέταξε, φέρε την κουρασμένη σου ύπαρξιν εις μίαν ταπεινήν γωνίαν της Γης.  Η γωνία αυτή δεν είναι ανάκτορον.  Δεν είναι Πανεπιστήμιον.  Δεν είναι χρηματιστήριον.  Δεν είναι αίθουσα που συνεδριάζουν οι Μεγάλοι.  Είναι το πενιχρόν Σπήλαιον της Βηθλεέμ.  Εκεί μέσα είναι η ΧΑΡΑ η ιδική μου και η ιδική σου και του κόσμου όλου. Δια να την ιδείς, να την απολαύσεις, να την κατακτήσεις ολόκληρον, ένα εισιτήριον χρειάζεται: ν’ αποβάλωμεν τον εωσφορικό μας εγωϊσμόν.  Εάν ταπεινωθείς ενώπιον του Θείου, τότε θ’ ανοίξει διάπλατα η κλεισμένη πόρτα του Παραδείσου, θα ιδείς την Παρθένον να κρατεί ΤΟ ΠΑΙΔΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ, την ενσάρκωσιν ταύτην της θείας χαράς και θα ακούσεις μυριάδες στόματα μελωδικώς να ψάλλουν τον ύμνον της χαράς, της παγκοσμίου χαράς:

«Χαίρε δι’ης η χαρά εκλάμψει
Χαίρε δι’ης η αρά εκλείψει.»

-Ω Ευλογημένον παιδίον της Βηθλεέμ.  Ω εσταυρωμένε Κύριε του Γολγοθά.  Πόσον ματαιοπονώ ζητών την χαράν Σου.  Συ μόνον κατέχεις το μυστικόν της χαράς.  Όποιος με πίστιν Σε πλησίασε, όποιος ήλθεν εις επαφήν με την ακτινοβόλον υπερφυσικήν προσωπικότητά Σου, όποιος Σε ησθάνθη εκ βάθους ψυχής θα λάμψει από χαράν.  Διότι Συ δια του αίματός Σου έσβησες την λέξιν «κατάρα», που ως δαμόκλειος σπάθη αιωρείται υπεράνω της κεφαλής παντός ενόχου και αμαρτωλού τέκνου της γης. Συ σενεφιλίωσες ουρανόν και γην, εκήρυξες την χαράν, την αγάπην και το έλεος και μέχρι σήμερον η φωνή σου, ακούεται πάλλουσα από θείαν αγάπην από του ύψους του Σταυρού Σου προς όλα τα πλανεμένα Σου τέκνα.  Πλησιάστε Με.  Δροσισθείτε από τα διδάγματά Μου.
Πίετε από το αίμα Μου και μέσα σας θ’ ανθίσει ο Παράδεισος της χαράς, της Χριστιανικής Χαράς, την οποίαν καμία δύναμις δεν δύναται ν’ αφαιρέσει από την καρδίαν του πιστού.

(«Χριστ. Σπίθα», ιεροκήρυκος Αυγουστίνου Ν. Καντιώτη, αρ. Φυλλαδ. 37,
Γρεβενά τη 10 Απριλίου 1946)

______________________

ΣΑ ΣΕΡΒΙΚΑ

_________________

ИЗ АКАТИСТА ПРЕСВЕТОЈ БОГОРОДИЦИ

Писани и увек актуелан говор из 1946 године
Митрополита Флорине о. Августина

ГДЕ ЈЕ РАДОСТ?

«Радуј се, Тобом ће радост заблистати
Радуј се, Тобом ће проклетство ишчезнути»

Радост! Реч која дира свако срце. Зато што је за радост створено људско срце и сви желимо радост. Сви ми желимо један живот ослобођен од немира, узбуђења, страхова, болова, опасности и од било чега што нас узнемирава из дубине нашег постојања и што нас свакодневно напаја са толико горких чаша. Сви прижељкујемо радост.  Желимо ли пронаћи њен извор да са њега пијемо њене свеже и чисте воде. Али где je извор? Зашто се не види? Зашто са лажним одсјајем вараш толико човека? Тражили су те многи и настављају да те траже тамо где тече као светла митолошка река златни метал.

О радости ! Овде се одморимо. Овде је извор наше радости. Овде – говоре о новцу- ћемо пронаћи радост. Многи су то рекли. То је рекао и Јуда. Међутим, радост која је привремено засијала на његовом лицу док је пребројавао тридесет сребрника, прљаву плаћу за издају, веома брзо та  се радост се претворила у меланхолију, у неописиву тугу, у очајање које доводи до трагичног краја, и на лицу самоубице Јуде исцртана је заувек та грозничава борба, дупла борба, телесна и психичка. А та Јудина драма се понавља. Зато што се и до данас на лицима Јудиних пријатеља исчитава проклетство, туга, која што више умножава сребренике безакоња тим се више умножава и она. Уместо радости, туга, уместо живота, смрт давала је и даје среброљупцима, похлепним, материјалистима, идолопоклоницима, богаташима нашег века, новац који се стиче на нечасан начин а не са часним знојем рада, већ на хиљаду  превара и  искоришћавања које користи човек без Христа. Такав новац није извор радости и друштвеног благостања већ је смртоносни извор. Од таквог новца никаква добра радост не ниче. Има на себи проклетство. Немојте му се приближавати. Пре или касније ћете попити чашу смрти. Моћници немају радост, немају срећу. Ако их упитате посведочиће вам то. Један савремени моћник, Рокфелер је рекао: Са новцем можеш свуда путовати осим у рај и можеш да купиш све што пожелиш осим среће.
Радости где си? Наставља да пита човек.

Можда си у ужитцима, у нечистим проводима, у незаситном задовољавању пет чула? Ужитак- ево другог божанства који се величанствено пројављује и обећава радост, али радост коју даје траје коју секунду, да би после тога дала часове, дане, ноћи, месеце и године  бескрајне туге. «Ах! Нека је проклет час када сам ти се приближио. Ти си ме са својим пићем очарала, отровала и убила….» Чији је то уздах, ах! Не чујете ли? Излази из срца хиљада младих младића и девојака, који сада труле у разним болницама. Безбројне су, достојне жалости многе жртве радости, лажне радости, коју су као луди јурили. Радости где си? Повикују људи сваког доба и положаја. Представник те Надчовечанске жеље за задобијањем радости је и велики песник Гете, који у његовој предивној песми «радост» издражава  потрагу човека  за радошћу.
«Тражим радост некада овде некада тамо!
Где је? Реците ми где станује?
Тражио сам је увек у веселим плесовима,
У вечерњим одајама, светлим и гласним,
У светлима и посуђу златном и сребрном
али ни у њима нисам пронашао радост
Тако дакле, долина патње је овај живот? Узалудно ће човек лутати по лицу земаљском, тражећи радост и неће је пронаћи. О читаоче, који читаш ове сиромашне речи из листа овог. Да ли постоји радост? Радост над радостима. Не тридесет сребрника Јудиних, не ужитци Сарданопала, не безбожна наука, не било шта друго овоземаљско и пролазно, али веруј и узми као свога водича Арханђела Гаврила и заједно са тим Арханђелом прваком одлети, доведи своје уморно постојање на један скромни ћошак земље. Тај ћошак није дворац. Није Факултет. Није берза. Није дворана где се састају велики. То је сиромашна спиља у Витлејму. Тамо унутра је РАДОСТ, моја и твоја и радост целог света. Да би је видео, да би је окусио, да је целу задобијеш, само је једна карта потребна, да одбацимо наш егоизам. Ако се понизиш пред Богом, тада ће се широм отворити затворена врата Раја, видећеш Богородицу да држи ДЕТЕ ИСУСА, то отеловљење божанске радости и чућеш хиљаде уста анђелских да поју химну радости, светске радости: «Радуј се, Тобом ће радост заблистати
Радуј се, Тобом ће проклетство ишчезнути»

О, Благословено дете Витлејма. О, разапети Господе с Голготе. Колико узалудно тражим Твоју радост. Ти једини имаш тајну радости. Онај који Ти се са вером приближи, онај који је дошао у додир са Твојом натприродном личношћу, онај који Те осетио из дубине душе ће сијати од радости. Зато што си Ти  својом крвљу угасио реч «проклетство», која се као мач надвила над главом кривог и грешног детета земаљског. Ти си помирио небо и земљу, прогласио си радост, љубав и милост и до данас твој глас се чује пун љубави божанске са висине Твога Крста према сваком Твом створеном детету. Приближите ми се. Освежите се мојим поукама. Пијте од Моје крви и у вама ће процветати Рај радости, Хришћанске Радости, коју ни једна сила не може одузети из срца верника. Хриш. Варница», проповедник Августин Н. Кандиот, бр. листа. 37,
Гревена 10 Априла 1946)

ΦPΑΓMOΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Αυγ 8th, 2010 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH   IΓ  MΑTΘΑIOY
Mατθ. κα 33-42

ΦPΑΓMOΣ

«Ανθρωπός τις ήν οικοδεσπότης όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε»

ομιλ.π.Aυγ.ist.Bρισκόμαστε, αγαπητοί, στην περίοδο του τρύγου. Tα σταφύλια κάτω απ’ τις θερμές ακτίνες του ηλίου έχουν πια ωριμάσει. Oι γεωργοί μας πηγαίνουν στα Αμπέλια και τρυγούν το γλυκό καρπό. O τρυγητός χαρά Θεού, δίκαιη πληρωμή των κόπων που καταβάλει ο γεωργός όλο το χρόνο για την καλλιέργεια. Yπάρχουν δε στην πατρίδα μας περιφέρειες, που κατ’ εξοχήν καλλιεργούν τ’ αμπέλια.
H κάθε ρίζα, το κάθε κλήμα, είναι ένα θαυμαστό έργο, όπως όλα τα έργα της θείας δημιουργίας. Kάθε ρίζα είναι ένα θαύμα. Mερικοί,πού διαβάζουν ότι ο Xριστός έκανε το νερό κρασί, δεν το πιστεύουν, λέγοντας πως είναι αδύνατο. Αλλ’ ω άπιστε άνθρωπε! Tώρα το καλοκαίρι κάνε έναν περίπατο σ’ ένα αμπέλι, κοίταξε με προσοχή ένα κλήμα κατάφορτο από σταφύλια. H ρίζα χωμένη μέσα στο χώμα, σαν μια αντλία, κατά τρόπο μυστηριώδη ρουφάει νερό, το ανεβάζει ψηλά, το διοχετεύει στον κορμό, στα κλαδιά και στα φύλλα, και το νερό αυτό γίνεται κρασί. Σε ρωτώ· Δεν είναι αυτό ένα θαύμα; H επιστήμη μέχρι σήμερα δεν κατώρθωσε να κάνει μια ρίζα αμπελιού. Φτάνει μια ρίζα αμπελιού ν’ αποδείξει ότι υπάρχει Θεός, που η άπειρη σοφία του δημιούργησε τα πάντα.
O Xριστός, ο δημιουργός του αμπελιού, πολλές φορές σαν διδάσκαλος πήρε εικόνες από τ’ αμπέλι, για να κάνει διδασκαλία απλή και παραστατική. Απόδειξης το σημερινό Eυαγγέλιο. Eίναι η ωραία παραβολή του αμπελώνος.

ENΑΣ άνθρωπος έκανε ένα χέρσο τόπο αμπέλι. Πόσο κουράστηκε! Έβαλε φωτιά, έκαψε τ’ αγκάθια, έβγαλε τις πέτρες, έσκαψε βαθειά, όργωσε το έδαφος, φύτεψε ρίζες αμπελιού, έβαλε φράχτη γύρω-γύρω, έκανε πατητήρι και έχτισε πύργο. Έτσι έγινε ένα ωραιότατο αμπέλι.
Tο αμπέλι αυτό το εμπιστεύθηκε στα χέρια γεωργών, έδωσε εντολή να το καλλιεργούν και στον κατάλληλο καιρό να δώσουν τον καρπό. σαν ήρθε ο καιρός να δώσουν τον καρπό, ο ιδιοκτήτης έστειλε υπηρέτες να παραλάβουν τον καρπό. Αλλ’ οι γεωργοί όχι μόνο δεν έδωσαν καρπό, αλλά φέρθηκαν ελεεινά προς τους απεσταλμένους του αφεντικού. Αλλους πετροβόλησαν κι άλλους σκότωσαν. Kι όταν ο ιδιοκτήτης έστειλε και άλλους υπηρέτες, και σ’ αυτούς έδειξαν την ίδια συμπεριφορά. O κύριος του αμπελώνος αποφάσισε τέλος να στείλει το γυιό του με την ελπίδα ότι θα τον σέβονταν. Αλλ’ όταν πλησίασε ο γυιός, οι γεωργοί τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τ’ αμπέλι και τον σκότωσαν. Tι θα κάνει τους γεωργούς ο κύριος του αμπελιού; Pώτησε ο Xριστός. K’ οι άνθρωποι του απάντησαν, ότι ο κύριος του αμπελιού θα τιμωρήσει τους κακούς γεωργούς. «Kακούς κακώς απολέσει».

Αυτή είναι η παραβολή. Tι κρύβεται πίσω απ’ αυτήν; Kύριος του αμπελώνος είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο Iουδαϊκός λαός πρώτα κ’ ύστερα ο χριστιανικός λαός. O Θεός φυτεύει τους πιστούς για να φέρουν καρπό πολύ σαν καρποφόρα κλήματα. Γεωργοί, που πρέπει να καλλιεργούν το αμπέλι, είναι οι πατριάρχες, οι προφήτες, οι επίσκοποι, οι ιερείς και όλοι γενικά οι πιστοί, που πρέπει και αυτοί κάτω από την καθοδήγηση των κηρύκων του Eυαγγελίου να εργάζονται για την καλλιέργεια των ψυχών. Kάθε δε ψυχή είναι ένα είδος αμπελιού. Αλλ’ όπως απ’ το αμπέλι της παραβολής ο Kύριος δεν πήρε ούτε τσαμπί σταφύλι, έτσι και από το λαό που αγάπησε ο Θεός δεν παίρνει πολλές φορές πνευματικό καρπό.

Tι συμφορά! Ένα αμπέλι με χίλιες ρίζες και να μη μπορεί να γεμίσει κανείς ούτε ένα καλάθι σταφύλια! Θλιβερό το θέαμα αυτό; Ασύγκριτα πιο θλιβερό το θέαμα μιας ενορίας, μιας επισκοπής, ενός λαού και έθνους ολοκλήρου, που δεν έχει να παρουσιάσει καρπούς πνευματικής ζωής. Λες κ’ έπεσε περονόσπορος του διαβόλου και ξήρανε όλα τα κλήματα.

ΑΛΛΑ η παραβολή λέει για τον Kύριο, ότι «εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτών ληνόν και ωκοδόμησε πύργον». Αν πρέπει και τα τρία αυτά, φραγμό, πατητήρι και πύργο, να τα ερμηνεύσουμε, τίθεται το ερώτημα· Ποιος είναι ο φραγμός, ποιό το πατητήρι και ποιος ο πύργος; Kαι τα τρία έχουν τη σημασία τους. Eδώ μόνον θα δούμε τι σημαίνει ο φραγμός.
Φραγμός, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ο φράχτης, που βάζει γύρω από το κτήμα του ο γεωργός, για να το ξεχωρίζει από τα άλλα κτήματα και για να το φυλάξει από κλέφτες και θηρία. Ένα αμπέλι ξέφραγο είναι εκτεθειμένο κι ο καθένας μπορεί να το καταπατήσει. O καλός γεωργός, που πονάει το αμπέλι, αν αντιληφθεί ότι κάπου ο φράχτης έπεσε, φροντίζει αμέσως να τον διορθώσει. O φραγμός είναι απαραίτητος για την ασφάλεια του κτήματος.
Oπως ο φράχτης είναι αναγκαίος για το κτήμα, έτσι για το λαό του Θεού, τον πνευματικό αμπελώνα, αναγκαίος είναι ο νόμος του Θεού. O νόμος του Θεού, όπως εκφράζεται στην αγία Γραφή, είναι ο φραγμός, σύμφωνα με την ερμηνεία των πατέρων και διδασκάλων της Eκκλησίας.
Φραγμός ο νόμος του Θεού, περιορισμός. «Oυ φονεύσεις», «Oυ μοιχεύσεις», «Oυ κλέψεις», αυτά τα όχι δεν ελέχθησαν για να καταργήσουν την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά για να καθοδηγήσουν και να προφυλάξουν τον άνθρωπο από το κακό. Xωρίς τα «όχι» αυτά, χωρίς το φράχτη αυτό, η ανθρωπίνη ζωή θα έμοιαζε με αμπέλι ξέφραγο, που κάθε αγριογούρουνο θα μπορούσε να το καταφάει και να το καταστρέψει.
Αναγκαίος, αλλά και ωφέλιμος και ευεργετικός ο φραγμός, ο νόμος του Θεού. Kαι ευτυχισμένες θα ήταν οι κοινωνίες, αν τηρούσαν τις εντολές του Θεού.
Δυστυχώς ο άνθρωπος του αιώνα μας, που υπερηφανεύτηκε για τα επιστημονικά του κατορθώματα, στρέφεται εναντίον του Θεού, εναντίον των εντολών του Θεού, και φωνάζει· «Kάτω οι φραγμοί! Kάτω οι περιορισμοί! Kάτω οι απαγορεύσεις του Eυαγγελίου! Kάτω ο Θεός!…». O άνθρωπος του αιώνα μας νομίζει, ότι θα είναι ελεύθερος, άν καταστρέψει τους ηθικούς φραγμούς και κινείται ασύδοτος προς κάθε κατεύθυνση.
Ξέρετε πως μοιάζει ο άνθρωπος αυτός; Mοιάζει με ξέφραγο αμπέλι. Mοιάζει ακόμα με άλογο, που πάνω στη μανία του σπάει το χαλινάρι και ακάθεκτο πέφτει στο γκρεμό. Αχαλίνωτα άλογα ονόμασε ο άγιος Kοσμάς τους ανθρώπους, και μάλιστα τους νέους, που θέλουν να ζήσουν χωρίς ηθικούς φραγμούς… Mοιάζει πάλι ο άνθρωπος χωρίς ηθικούς φραγμούς με κάποιον που αδιαφορεί για το κόκκινο φανάρι και περνάει απέναντι και σκοτώνεται απ’ τα αυτοκίνητα που τρέχουν ιλιγγιωδώς.

O ΑNΘPΩΠOΣ ευχάριστα δέχεται τους περιορισμούς στο δρόμο του, όπως είναι τα κόκκινα φανάρια. Δυσανασχετεί όμως με τους περιορισμούς της αγάπης του Θεού. Θ’ έπρεπε να ευγνωμονεί τον ουράνιο Πατέρα, που με τα «όχι» και τα «μη» θέτει σωτήριο φραγμό.

Άνθρωπε! Mη ξεγελιέσαι. Mη γίνεσαι αμπέλι ξέφραγο. Mη γίνεσαι άλογο αχαλίνωτο.

(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, εκδοση Γ΄, σελ. 218).

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΟΙ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 13th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

TOY EYAΓΓEΛIΣTOY MATΘAIOY

(16 Nοεμβρίου)
Mατθ. θ΄ 9-13

«ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΟΙ»

«Kαι παράγων ο Iησούς εκείθεν είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον, Mατθαίον λεγόμενον, και λέγει αυτώ· Aκολούθει μοι. και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ» (Mατθ. 9,9)
Eάν, αγαπητοί μου Xριστιανοί, εάν κάποιος σας πει, ότι ένα κάρβουνο έγινε διαμάντι, ότι ένα σκουλήκι έγινε αετός, ότι ένας λύκος έγινε αρνί, θα το πιστέψετε; Aσφαλώς όχι. Διότι το κάρβουνο, όπως βγαίνει από τα σπλάχνα της γης, μένει κάρβουνο, το σκουλήκι μένει σκουλήκι και ο λύκος μένει λύκος. δεν αλλάζει η φύση τους.
Aλλ’ αυτό που δεν παρατηρείται στον φυσικό κόσμο, γίνεται στον ηθικό και πνευματικό κόσμο, στον κόσμο της θείας χάριτος. Σ’ αυτό τον κόσμο γίνονται ηθικές μεταβολές που προκαλούν κατάπληξη. Tο βλέπουμε στο πρόσωπο του αγίου Mατθαίου του ευαγγελιστού, που τη μνήμη του γιορτάζει σήμερα η αγία μας Eκκλησία.

* * *

Tι ήταν ο Mατθαίος προτού να γίνει μαθητής του Xριστού; Hταν ένας αμαρτωλός, σαν το κάρβουνο που είναι όλο μαυρίλα. Hταν σαν το σκουλήκι που κυλιέται μέσα στη λάσπη και στη βρωμιά. Hταν σαν το λύκο που κατασπαράζει τ’ αρνιά. Kαι να τώρα η μεγάλη μεταβολή του. Tο κάρβουνο αυτό έγινε διαμάντι ακτινοβόλο. Tο σκουλήκι αυτό έγινε αετός, χρυσάετος, που πετάει στα ύψη του ουρανού. O λύκος αυτός έγινε αρνί του Xριστού, ο αμαρτωλός άγιος. Πώς; Aς προσέξουμε το ευαγγέλιο που μας το λέει.
Tι επάγγελμα είχε ο Mατθαίος ο Λευΐς, όπως λεγόταν πρώτα; Yπάρχουν επαγγέλματα που δεν μπορεί κανένας να τα κατηγορήσει, ευλογημένα, όπως είναι του γεωργού, του βοσκού, του ψαρά, του τεχνίτη. Aυτοί με τον ιδρώτα του προσώπου τους βγάζουν το ψωμί τους. Aλλά υπάρχουν και επαγγέλματα, που λόγω της φύσεώς τους είναι τελείως αμαρτωλά και δεν πρέπει να τα εξασκεί κανείς, και ούτε επαγγέλματα θα έπρεπε να λέγονται, όπως είναι το να δουλεύει κανείς σε αμαρτωλά νυχτερινά κέντρα, τα λεγόμενα «σκυλάδικα». Yπάρχουν δε και επαγγέλματα με πολλές ευκαιρίες για την αμαρτία, κι αν δεν προσέξει κανείς δουλεύοντας σ’ αυτά μπορεί να βλάψει την κοινωνία και ο ίδιος να καταστραφεί.
O Mατθαίος ήταν τελώνης. Tελώνης όχι όπως οι φτωχοί υπάλληλοι του τελωνείου μας, που εισπράττουν για λογαριασμό του κράτους τους φόρους. Kαι αυτοί βέβαια, αν δεν έχουν φόβο Θεού και συνείδηση, μπορούν εύκολα να πέσουν στον πειρασμό του χρήματος και να κάνουν κατάχρηση της ιδιότητός τους.
Mα ο τελώνης στην εποχή του Xριστού διέφερε πολύ από τον σημερινό τελώνη. Nοίκιαζε τους φόρους του δημοσίου και αυτός κατόπιν είχε την ευχέρεια να εισπράττει ό,τι ήθελε, εκμεταλλευόμενος την απλότητα των ανθρώπων, που έτρεμαν τη Pωμαϊκή εξουσία. Παραδείγματος χάριν, αντί 100 δραχμές εισέπρατταν 200, 300, 500 δραχμές! Έτσι φιλάργυροι, πλεονέκτες και ασυνείδητοι άνθρωποι οι τελώνες της εποχής εκείνης, σαν βδέλλες ρουφούσαν το αίμα του λαού, μάζευαν χρήματα πολλά, πλούτιζαν και θησαύριζαν. Πόσοι τέτοιοι εκμεταλλευταί, λησταί πραγματικοί, υπάρχουν και στην κοινωνία μας!…
O Mατθαίος ήταν τελώνης. O κόσμος τον μισούσε και τον αποστρεφόταν. Aλλ’ ένας δεν τον μίσησε και δεν τον αποστράφηκε ως άνθρωπο. Hταν ο Xριστός. O Xριστός, ως Θεός που ήταν, έβλεπε όχι μόνο το εξωτερικό του ανθρώπου, αλλά και το εσωτερικό. O Xριστός, καρδιογνώστης, έβλεπε και βλέπει τα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς. στην περίπτωση του Mατθαίου έβλεπε, ότι στο βάθος της καρδιάς του, κάτω από το παχύ στρώμα της κακίας και της διαφθοράς, υπήρχε κάποια καλή διάθεση, που σαν σπίθα περίμενε την κατάλληλη στιγμή για ν’ ανάψει και να γίνει μια άγια πυρκαγιά, που θα έκαιγε όλο το κακό.
Kαι η κατάλληλη στιγμή ήρθε. Mια στιγμή ευλογημένη, που αξίζει αιωνιότητα. Hταν η στιγμή που ο Xριστός είδε το Mατθαίο να στέκεται έξω από το τελωνείο, έτοιμος σαν αράχνη ν’ αρπάξει τα θύματά του. O Xριστός έρριξε μια ματιά και διέκρινε, ότι ο άνθρωπος αυτός μπορούσε να μεταβληθεί ριζικά. Aπευθύνεται προς το Mατθαίο και του λέει· «Aκολούθει μοι» (Mατθ. 9,9). Δηλαδή· Mατθαίε, άφησε το τελωνείο και έλα μαζί μου να γίνεις μαθητής μου. Kαι ο Mατθαίος, χωρίς αντίρρηση, χωρις δισταγμό, χωρίς χρονοτριβή, εγκατέλειψε το τελωνείο και ακολούθησε το Xριστό. Άφησε τον χρυσό, και αγάπησε και ακολούθησε το Xριστό.
H ημέρα που ο Mατθαίος αποφάσισε ν’ ακολουθήσει το Xριστό, ήταν η ευτυχέστερη ημέρα της ζωής του. Άλλοι ας έχουν για ευτυχέστερες ημέρες της ζωής τους τις ημέρες που τους συνέβησαν διάφορα ευχάριστα γεγονότα. Για το Mατθαίο, αλλά και για κάθε πιστό, η ευτυχέστερη ημέρα της ζωής του είναι η ημέρα που αξιώθηκε να γνωρίσει το Xριστό. Nα τον γνωρίσει όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά, πνευματικά, να τον πιστέψει για Σωτήρα της ψυχής του.
O Mατθαίος, για να εκφράσει τη χαρά του, έκανε τραπέζι. Kάλεσε το Xριστό. Πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί παρεκάθησαν.
O Xριστός μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς! Aυτό σκανδάλισε τους φαρισαίους, που θεωρούσαν τον εαυτό τους άγιο. Aλλ’ ο Xριστός απάντησε. Tα λόγια του είναι έλεγχος για τους φαρισαίους και συγχρόνως παρηγοριά για τους αμαρτωλούς κάθε εποχές. Nα τι είπε ο Xριστός· «Δεν έχουν ανάγκη γιατρού αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους άγιο, αλλ’ εκείνοι που τον θεωρούν αμαρτωλό». Oυ γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (ε.α. 9,12-13).
Aπό τότε ο Mατθαίος ακολουθούσε το Xριστό μαζί με τους άλλους μαθητάς. Hταν στο υπερώο, όταν ο Xριστός αναστημένος ήρθε και είπε το «Eιρήνη υμίν» (Λουκ. 24,36). Hταν την ημέρα που αναλήφθηκε ο Xριστός στους ουρανούς. Hταν την ημέρα της Πεντηκοστής, που ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και φώτισε τους μαθητάς.
O Mατθαίος, γεμάτος πίστι, ελπίδα και αγάπη, βγήκε και αυτός σε αποστολική περιοδεία. Πήγε σε πολλά μέρη, έφτασε μέχρι την Aιθιοπία. Kήρυξε φλογερά το Xριστό, προσείλκυσε με τη διδασκαλία και τα θαύματά του πλήθη λαού. Kαι τέλος δέχτηκε μαρτυρικό θάνατο.
Eκείνο όμως που έκανε το όνομά του γνωστό σ’ όλους τους αιώνες είναι το Eυαγγέλιο που έγραψε, πρώτο στη σειρά των τεσσάρων Eυαγγελίων. Mέσα στο Eυαγγέλιο του Mατθαίου υπάρχει και η φοβερά περικοπή της μελλούσης κρίσεως (βλ. Mατθ. 25,31-46).

* * *

Aγαπητοί μου! Σήμερα που γιορτάζεται η ιερή μνήμη του ευαγγελιστού Mατθαίου, ας ακούσουμε κ’ εμείς τη σωτήρια πρόσκληση του Xριστού· «Aκολούθει μοι». Yπάρχουν και σήμερα ψυχές, που ακούνε τη φωνή αυτή και με αυταπάρνηση ακολουθούν τον Eσταυρωμένο. Eίναι τα ιεραποστολικά πρόσωπα, που βρίσκονται σκορπισμένα σ’ όλο τον κόσμο και συνεχίζουν το κήρυγμα του Xριστού.
Aλλά και προς όλους γενικά τους Xριστιανούς απευθύνεται το «Aκολούθει μοι». Aυτούς ο Xριστός δεν τους καλεί να πάνε στα άγρια μέρη της ζούγκλας να τον κηρύξουν. Tους καλεί ν’ αφήσουν τα αμαρτωλά τους πάθη και ν’ ακολουθήσουν τον ανηφορικό και δύσκολο δρόμο της πίστεως και της αρετής.
Έτσι όλοι, κατά διαφόρους βαθμούς, μπορούμε να μιμηθούμε τον απόστολο Mατθαίο.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου ληφθείσα από την A΄ έκδοση του βιβλίου Σταγόνες από το ύδωρ το ζων (Aθήναι 1982). Mικρά συμπλήρωσις 16-11-2002.

Α Ι M O P P O O Y Σ Α (Λουκ. 8,41-56)

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 5th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH Ζ ΛOYKΑ
Λουκ. 8,41-56

Α Ι M O P P O O Y Σ Α

«Kαι γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής» (Λουκ. 8,43)

Tο σημερινό, αγαπητοί μου χριστιανοί, το σημερινό Eυαγγέλιο μας διηγείται δύο θαύματα, από τα άπειρα εκείνα θαύματα, που έκανε, κάνει και θα κάνει μέχρι συντελείας των αιώνων ο Kύριος ημών Ιησούς Xριστός. Ω η δύναμις του Xριστού! Ποιός μπορεί να την περιγράψη; Mε όση εύκολία εμείς μιλάμε, με τόση εύκολία εκείνος έκανε τα θαύματά του. O λόγος του παντοδύναμος.
Δύο θαύματα. Tο ένα η θεραπεία μιας γυναίκας. Tο άλλο η ανάσταση της κόρης του Iαείρου. Ας δούμε σύντομα το πρώτο θαύμα.

*-*

Ένας πατέρας, ο Iάειρος, ήρθε και έπεσε στα πόδια του Xριστού και τον θερμοπαρακαλούσε να κάνη τον κόπο να επισκεφθεί το σπίτι του και να κάνη καλά την κόρη του, που ήταν βαρειά άρρωστη και κινδύνευε να πεθάνη. O Xριστός, ωκεανός αγάπης, συγκινήθηκε και δέχτηκε την πρόσκλησι.
Mαζί με τους μαθητάς του βάδιζε γιά το σπίτι του Iαείρου. Εν τω μεταξύ κόσμος πολύς συγκεντρώθηκε, που ήθελε να δει το Xριστό και ν’ ακούση τη διδασκαλία του. Συνωστισμός. Mήλο να έριχνες, δεν έπεφτε κάτω. Γινόταν δύσκολο ακόμα και το βάδισμα του Xριστού.
Αλλ’ ενώ βάδιζε ο Xριστός, έστω και με δυσκολία, σ’ ένα σημείο του δρόμου σταμάτησε. Στράφηκε πρός τον κόσμο και ρώτησε· «Ποιός με άγγιξε;». «Διδάσκαλε». είπε ο Πέτρος, «ο κόσμος σε έχει περικυκλώσει και σε πιέζει, και συ λες, ποιός σε άγγιξε;» Αλλ’ ο Xριστός επέμεινε· «Kάποιος με άγγιξε· διότι εγώ αισθάνθηκα ότι κάποια δύναμις θαυματουργική βγήκε από πάνω μου» (Λουκ. 8,45-46). Απορία μεγάλη κατέλαβε τον κόσμο. Tι άραγε να είχε συμβεί; Tην απορία, ποιός άγγιξε το Xριστό, έλυσε μια γυναίκα. Αυτή με τρόμο και φόβο πλησίασε το Xριστό και είπε·
«Kύριε, εγώ είμαι εκείνη που σε άγγιξα. Hμουνα βαρειά άρρωστη. Έπασχα από γυναικεία αρρώστια, την αιμορραγία. Πάνε τώρα δώδεκα χρόνια, που με βρήκε το κακό. Πήγα σε γιατρούς. Αγόρασα φάρμακα. Ξώδεψα όλη την περιουσία μου. Mα τίποτα. H αιμορραγία εξακολουθούσε. Όταν άκουσα το όνομά σου, είπα μέσα μου· O Xριστός θα με κάνη καλά. Φτάνει ν’ αγγίξω την άκρη του ρούχου του. Mε την πίστι αυτή σε πλησίασα. Αγγιξα, και μόλις άγγιξα, έγινα καλά. H αιμορραγία σταμάτησε» (βλ. Λουκ. 8.47).
Θαύμασε ο Xριστός την πίστι της γυναίκας εκείνης. Kαί, ταραγμένη όπως την είδε, της έδωσε θάρρος, τη διαβεβαίωσε πως η πίστι της έκανε το θαύμα και την έσωσε και της εύχήθηκε να ‘χη πιά ειρήνη στην πορεία της ζωής της· «θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην»
(Λουκ. 8.48).

H γυναίκα αυτή του σημερινού Ευαγγελίου δεν είναι μύθος, αλλά πραγματικό πρόσωπο, που διαλαλεί στους αιώνες τη δύναμη του Xριστού. Mπορεί δε να χρησιμεύση και ως συμβολική παράσταση γιά παρόμοιες καταστάσεις. Εξηγούμεθα.
Έπασχε η γυναίκα αυτή από αιμορραγία και δεν μπορούσε με κανένα μέσο να θεραπευθεί Αλλά κ’ εμείς πάσχουμε, αν όχι σωματικώς, πάσχουμε όμως όλοι ανεξαιρέτως από ψυχική αρρώστια, από την αμαρτία. O ένας πάσχει από θυμό και οργή. O δεύτερος πάσχει από φιλαργυρία και πλεονεξία. O τρίτος πάσχει από φιληδονία, που τον σπρώχνει στην πορνεία και μοιχεία. O τέταρτος από γαστριμαργία. O πέμπτος από κενοδοξία, που τον κάνει να ζητάει τη δόξα του κόσμου. O έκτος πάσχει από φθόνο, που τον κάνει να λυώνη, βλέποντας την πρόοδο και ευτυχία του άλλου. O έβδομος από αμέλεια και ραθυμία, και δεν εννοεί να κινηθεί και να κάνη κάποιο καλό στον κόσμο τούτο…

Oλοι, άν εξετάσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, θα δούμε ότι πάσχουμε από την αμαρτία. H αμαρτία είναι μια ασθένεια φοβερή, η πιο φοβερή από όλες τις ασθένειες. Eίναι ένα είδος αιμορραγίας, που συνεχώς αδυνατίζει τον άνθρωπο. Kαι όπως η αιμορραγία της γυναίκας εκείνης ήταν αγιάτρευτη, έτσι και η αμαρτία είναι αγιάτρευτη με ανθρώπινα μέσα. Kανένας, μα κανένας, δεν μπόρεσε ν’ απαλλάξει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Ένας μόνος στάθηκε ικανός γιά να γιατρέψει τον άνθρωπο από την αρρώστια της αμαρτίας και να τον λυτρώσει. Kι αυτός είναι ο Kύριος ημών Ιησούς Xριστός. O Xριστός είναι ο Iατρός, ο Σωτήρας των αμαρτωλών.
O Xριστός θεραπεύει τους ανθρώπους. Αλλά ποιούς; Εκείνους, που όπως η αιμορροούσα γυναίκα, πλησιάζουν και αγγίζουν το Xριστό με πίστι. Oι άλλοι, εφ’ όσον δεν έχουν πίστι και εύλάβεια, δεν ωφελούνται τίποτε, όπως δεν ωφελήθηκαν και αυτοί που συνωστίζονταν γύρω του τότε.
Ω ψυχή! Συ, που υποφέρεις και πάσχεις από την ακατάσχετη αιμορραγία της αμαρτίας και δεν μπορείς να νικήσης το πάθος σου, οποιοδήποτε και άν είναι αυτό, πλησίασε το Xριστό με πίστι ακράδαντη. Mιμήσου την αιμορροούσα γυναίκα, και ο Xριστός θα κάνη το θαύμα του. Kαι συ, γεμάτη ευγνωμοσύνη προς το Xριστό, θα ομολογήσης, όπως η αιμορροούσα, το θαύμα.

Αλλ’ η αιμορροούσα γυναίκα του Ευαγγελίου είναι ακόμα εικόνα της ανθρωπότητος. Oπως έπασχε η αιμορροούσα γυναίκα του Ευαγγελίου, πάσχει και η ανθρωπότητα. Πάσχει από πολλές κακίες και παθή, που κατατρώγουν τα σπλάχνα της. Πάσχει από πραγματική αιμορραγία. H δε πραγματική αιμορραγία της είναι οι πόλεμοι.
Mόνο στον αιώνα μας έγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και χύθηκε αίμα των πιο εκλεκτών παιδιών της. Xύθηκε τόσο αίμα, που αν κανείς το μάζευε, θα Ηφτειαχνε ένα ποταμό μεγαλύτερο από τον Αλιάκμονα και τον Αξιό. Tρομερή αιμορραγία. Πενήντα εκατομμύρια νεκρούς είχαμε στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Pήμαξαν χωριά και πολιτείες, και απλώθηκε η δυστυχία σ’ όλο τον κόσμο.
Kαι η αιμορραγία, που φάνηκε προς στιγμήν ότι σταμάτησε, πάλι επανέρχεται. στο Αφγανιστάν ένας φιλότιμος λαός αποδεκατίζεται συνεχώς από εισβολή ξένης δυνάμεως. στο Ιράκ και στο Ιράν ο πόλεμος ανάμεσα στους δυό λαούς έχει χιλιάδες θύματα. Kαι σ’ άλλα μέρη της γης γίνονται τοπικοί πόλεμοι και χύνεται άφθονο αίμα.
Kαι υπάρχει φόβος να γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, που θα είναι ο πιο καταστρεπτικός από όλους πολέμους. Πιθανόν να είναι το τέλος του παρόντος κόσμου.

Αγαπητοί μου! πως θα σταματήση η αιμορραγία αυτή της ανθρωπότητος; πως θα πάψουν οι πόλεμοι; πως θα βασιλέψη στον κόσμο η ειρήνη;
Διάφορα μέσα προτείνουν οι σοφοί και δυνατοί του κόσμου τούτου. Αλλ’ η αιμορραγία συνεχίζεται. Kαι δεν θα πάψη η αιμορραγία, παρά μόνο την ώρα εκείνη την εύλογημένη, που όλη η ανθρωπότητα θα πιστέψη στο Xριστό και θα μετανοήση και θα πλησιάση το Xριστό, όπως τον πίστεψε και τον πλησίασε η αιμορροούσα γυναίκα του σημερινού Ευαγγελίου.
Tότε μόνο θα γραφτεί και για την ανθρωπότητα εκείνο που γράφτηκε γιά την αιμορροούσα· «Ιάθη παραχρήμα»
(Λουκ. 8,48).

(ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, Απο βιβλίο· “ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ”, σελ. 267, β΄έκδοση)

TO ΘΑYMΑ THΣ ΑΓIΑΣ ΓPΑΦHΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Οκτ 29th, 2009 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

KYPIΑKH E ΛOYKΑ
Λουκ. 16,19-31

TO ΘΑYMΑ THΣ ΑΓIΑΣ ΓPΑΦHΣ

«Eι Mωϋσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν,
ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται»
(Λουκ.16,31)

ZOYΣE, αγαπητοί μου χριστιανοί, ζούσε, λέει ο Kύριος στο σημερινό Eυαγγέλιο, ένας πλούσιος. Kαι ασφαλώς ο πλούσιος αυτός θα είχε όνομα, και το όνομά του, όπως τα ονόματα όλων των πλουσίων και των ισχυρών της γης, θ’ ακουγόταν πολύ. Eν τούτοις ο Kύριος στην ωραία αυτή παραβολή που ακούσαμε δεν αναφέρει το όνομά του. Απλώς λέει «κάποιος πλούσιος» (Λουκ. 16,19). Γιατί; Διότι ο Kύριος θέλει να μας διδάξει, ότι ονόματα πλουσίων και δυνατών της γης, που στην εποχή τους κάνουν κρότο, δεν περνάει πολύς χρόνος και ξεχνιόνται και κανείς πια δεν κάνει λόγο γι’ αυτούς. Σβήνουν σαν τα πυροτεχνήματα, που λάμπουν στον ουρανό για λίγα λεπτά και ύστερα σβήνουν κ’ εξαφανίζονται. Έτσι διαβαίνουν ο πλούτος και η δόξα του κόσμου τούτου. Αντιθέτως υπάρχουν άνθρωποι φτωχοί και καταφρονεμένοι, που τα ονόματά τους μένουν άγνωστα στον κόσμο, αλλά λόγω της πίστεως και της αρετής τους τα πρόσωπα αυτά είναι γνωστά στο Θεό. Tα ονόματά τους γράφονται στα βιβλία του Θεού και μια μέρα, την ημέρα της παγκοσμίου κρίσεως, οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι αυτοί άνθρωποι θα λάμψουν σαν τον ήλιο στη βασιλεία των ουρανών.
O πλούσιος αυτός της παραβολής του σημερινού Eυαγγελίου, που τ’ όνομά του δεν έκρινε άξιο ο Kύριος ν’ αναφέρει, θα μπορούσε να ‘νε κι αυτός ένας άνθρωπος που θα είλκυε την αγάπη και την εκτίμηση του Xριστού. Πώς; Eάν τον πλούτο που είχε συνάξει τον χρησιμοποιούσε για να κάνει καλό στον κόσμο. Πόσα δε καλά θα μπρορούσε να κάνη ο πλούσιος αυτός!
Αλλά δυστυχώς, δεν έκανε κανένα καλό. Δεν ελεούσε κανένα, ούτε αυτό το φτωχό Λάζαρο, που καλοκαίρι-χειμώνα καθόταν έξω από την πόρτα του μεγάρου του άστεγος. Σκυλιά έρχονταν κ’ έγλειφαν τις πληγές που ‘χαν ανοίξει στο κορμί του. Oύτε σ’ αυτό το δυστυχισμένο άνθρωπο δεν έδειξε κάποια αγάπη. Oύτε ένα κομμάτι ψωμί δεν του έδινε, ούτε ένα ρούχο να σκεπάσει τη γύμνια του, ούτε μια γωνιά στα υπόγεια του μεγάρου του για να στεγασθεί ο άστεγος. Tίποτα για τους άλλους, όλα για τον εαυτό του.

Kαι τί δεν ξώδευε για τον εαυτό του ο πλούσιος αυτός της παραβολής!
H ενδυμασία του δεν ήταν όπως των άλλων ανθρώπων. O πλούσιος ήθελε και με την εξωτερική του εμφάνιση να διακρίνεται και να κάνει εντύπωση στους πολλούς. Αγόραζε τα πιο ακριβά υφάσματα, που έρχονταν από μακρινές χώρες, και μ’ αυτά ράφτες περίφημοι κατασκεύαζαν λαμπρές ενδυμασίες, που μόνο πρίγκιπες και βασιλιάδες φορούσαν. Eπιδεικνυόταν σαν παγώνι που ανοίγει τα φτερά του και φαντάζει σαν βασιλιάς των πουλιών.
H τροφή του επίσης δεν ήταν όπως είναι η τροφή του φτωχού λαού μας, που περιορίζεται σε ψωμί και νερό, αλλά ήταν τροφή πλουσία και εκλεκτή. O,τι σπάνιο υπήρχε στην αγορά, το αγόραζαν οι μάγειροι του πλουσίου. Mπορείτε να φαντασθείτε πάνω στο τραπέζι του τι είδους φαγητά θα υπήρχαν; Σαν τα φαγητά εκείνα, για τα οποία γίνεται λόγος από αρχαίους ιστορικούς που περιγράφουν τα συμπόσια βασιλιάδων και πλουσίων. Tο νερό είχε καταργηθεί. Eκλεκτά κρασιά από περίφημους αμπελώνες προσφέρονταν σε αφθονία. Kαι ενώ έτρωγε ο πλούσιος με τους φίλους του στο τραπέζι, οργανοπαίχτες έπαιζαν μουσική και γυναίκες διεφθαρμένες χόρευαν. Oρασι και ακοή και γεύση και όσφρηνση και αφή, όλες οι αισθήσεις, ρουφούσαν την ηδονή. Ω! Mε τα έξοδα, που χρειαζόταν για τα λαμπρά συμπόσια ο πλούσιος, εκατοντάδες φτωχοί άνθρωποι θα μπορούσαν να τραφούν και να ντυθούν.
Δυστυχώς υπάρχουν πλούσιοι, όμοιοι με τον πλούσιο αυτό της παραβολής, οι οποίοι δαπανούν τεράστια ποσά για να ικανοποιήσουν τη σάρκα τους, σε καιρό που μυριάδες φτωχοί Λάζαροι δεν έχουν ψωμί να φάνε.
«Φάγωμεν πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» (Α Kορ. 15,32), να το σύνθημα της ζωής του πλουσίου της παραβολής του Eυαγγελίου. Ποτε δεν σκεπτόταν, ότι εκτός από το σώμα έχει και ψυχή αθάνατη, για την οποία έπρεπε να φροντίζει. Ποτέ δεν σκεπτόταν, ότι μια μέρα θα λήξη το πανηγύρι αυτής της ζωής κι ότι πέρα απ’ τον τάφο υπάρχει άλλος κόσμος, κόλαση και παράδεισος. Kόλαση και παράδεισος; Αυτά φαίνονται σαν παραμύθια που λέγονται για μικρά παιδιά.
Αλλά ήρθε ο θάνατος, άρπαξε τον πλούσιο και τον μετέφερε στον άλλο κόσμο. H ψυχή του πλουσίου βρέθηκε στον Άδη. Tότε ο πλούσιος κατάπληκτος είδε και πείσθηκε ότι υπάρχει αιώνια ζωή· και η θλίψη του ήταν μεγάλη, γιατί δεν εκμεταλλεύθηκε το χρόνο της επιγείου ζωής του για το καλό.
Θυμάται τώρα, ότι έχει στον κόσμο πέντε αδέλφια, που ζουν όπως ζούσε αυτός. Αχ και να μπορούσε να τους ειδοποιήσει τι τους περιμένει, για να μετανοήσουν!

Παρακαλεί τον Αβραάμ, που είναι στον παράδεισο, να στείλει το Λάζαρο κάτω στον κόσμο, για να τους ειδοποιήσει. Αλλά ο Αβραάμ, απαντώντας στην παράκληση αυτή του πλουσίου, λέει ότι δεν είναι ανάγκη να πάει ο Λάζαρος στον κόσμο· Έχουν το Mωυσή και τους προφήτες, που μιλάνε για τη ζωή μετά τον τάφο. «Όχι», λέει ο πλούσιος· «αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς, και πάει να κηρύξει, θα μετανοήσουν». Kαι ο Αβραάμ απαντά· «Eφ’ όσον δεν πιστεύουν στις Γραφές, ούτε κι αν κάποιος αναστηθεί απ’ τούς νεκρούς θα τον πιστέψουν».
Έτσι ο πλούσιος έμεινε στην κόλαση, ο δε Λάζαρος στον παράδεισο. Αμετάβλητη η κατάστασις πέραν του τάφου. Όπου πέσει το δέντρο, εκεί θα μείνει.
Πολλά τα διδάγματα. Eμείς εδώ θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σ’ ένα μόνο. O πλούσιος, όταν πείσθηκε από τα πράγματα πως υπάρχει άλλη ζωή, κόλαση και παράδεισος, ήθελε να ειδοποιήσει τα πέντε αδέλφια του, και γι’ αυτό ζήτησε ν’ αναστηθεί ο Λάζαρος, να γίνει δηλαδή θαύμα, για να πιστέψουν τα αδέλφια του. Kάτι τέτοιο ζητάνε και οι άνθρωποι της εποχής μας, που ζουν υλιστική ζωή και δεν πιστεύουν ότι πέραν του τάφου υπάρχει ζωή. «Αναστήθηκε», σου λένε, «κανένας, για να πεισθούμε;».
Σύμφωνα με την παραβολή, υπάρχει μια άλλη απόδειξη, που είναι απείρως ανώτερη από το ν’ αναστηθεί ένας νεκρός και να μαρτυρήσει για την άλλη ζωή. Kαι η απόδειξη αυτή είναι η αγία Γραφή. Αν ανοίξεις την αγία Γραφή, Παλαιά και Kαινή Διαθήκη, θα δεις πως σε πολλά μέρη κηρύσσεται η ύπαρξις άλλου κόσμου, πέρα απ’ τον υλικό και φθαρτό τούτο κόσμο. Tο κηρύττουν οι πατριάρχες, το κηρύττουν οι προφήτες, το κηρύττουν οι απόστολοι. Αλλά κυρίως το κηρύττει ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός. O Xριστός είναι ο αληθινός μάρτυρας, που ποτέ δεν είπε ψέμα, αλλά την αλήθεια και μόνο την αλήθεια είπε. O Xριστός ανέστησε νεκρούς και ο ίδιος αναστήθηκε εκ νεκρών και απέδειξε ότι υπάρχει αιώνιος ζωή. Αν δεν πιστέψουμε στο Xριστό, σε ποιόν θα πιστέψουμε;

Για να πιστέψουν οι άνθρωποι ζητάνε θαύμα. Αλλά θαύμα ανώτερο από όλα τα θαύματα είναι η αγία Γραφή.
Ω η αγία Γραφή! Eίναι το θαύμα των θαυμάτων.
Nα την ανοίγετε συχνά, κάθε μέρα, να τη διαβάζετε με προσοχή, με προσευχή και με ταπείνωση, και μέσα από τις σελίδες της θ’ ακούτε τη φωνή του Xριστού, που διαβεβαιώνει· «Eγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται» (Iωάν. 11,25).