ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ «ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ»
ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΣ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

Στὴν περίπτωσι αὐτή, πού «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» κηρύττει διδασκαλίες ἀντορθόδοξες, δὲν ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἀπόφασι καθαιρέσεως ἀπὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ δικαστήριο· ἡ καθαίρεσις ἐπέρχεται αὐτομάτως κατὰ τὸν ΙΕ΄ κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐγὼ ὡς ἱεροκῆρυξ εἶχα μνημονεύσει καὶ εἶχα ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Β. Ἑλλάδος νὰ τὸν ἐφαρμόσουν καὶ νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη.
Πως φθασαμε στην διακοπη τοῦ μνημοσύνου του πατριαρχου Αθηναγορα το 1970

«….Ὁ πατριάρχης… χωρὶς ἀμφιβολία εἶχε προβῆ σὲ ἐνέργειες, ποὺ τὸν ἔφεραν μακριὰ ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα· μοῦ ζητοῦσαν λοιπὸν νὰ τὸν κηρύξω γι᾿ αὐτὲς αἱρετικό, νὰ τὸν διαγράψω ἀπὸ τὰ δίπτυχα καὶ νὰ παύσω τὸ μνημόσυνό του.
Τοὺς ἀπήντησα, ὅτι ὡρισμένες ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου ἦταν παραβάσεις ἱ. κανόνων πού, ἂν ἀποδειχθοῦν ἀληθινές, συνεπάγονται καθαίρεσι. Ἀλλὰ ποιός θὰ τοῦ ἐπιβάλῃ τὴν καθαίρεσι; Τὸ ἁρμόδιο ὄργανο γιὰ κληρικοὺς εἶνε ἡ Σύνοδος, καὶ γιὰ τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη ἡ Ἱεραρχία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν κατέστη ὑπόδικος ἐνώπιον αὐτῆς, καὶ ἔτσι παρέμενε στὸ θρόνο.
Ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἡ καθαίρεσι καὶ ὁ ἀφορισμὸς διακρίνονται σὲ «δυνάμει» καὶ σὲ «ἐνεργείᾳ». Κληρικὸς ποὺ ξέφυγε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, μέχρις ὅτου κριθῇ ἀπὸ Σύνοδο, μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ δυνάμει καθῃρημένος· ἐνεργείᾳ καθῃρημένος καθίσταται μόνο μετὰ ἀπὸ συνοδικὴ κρίσι. Τὸ ίδιο λέει καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ Πηδάλιο (Ἀθῆναι 19829, σ. 4-5).
Αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ τὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου. Γιὰ παραβάσεις δηλαδὴ ἱ. κανόνων ἐθεωρεῖτο δυνάμει καθῃρημένος, δὲν ἦταν ὅμως καὶ ἐνεργείᾳ. Ἀλλ᾿ ὑπῆρχαν καὶ ἐνέργειές του ποὺ ἔθιγαν δόγματα. Καὶ στὴν περίπτωσι αὐτή, ἀφοῦ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» κηρύττει διδασκαλίες ἀντορθόδοξες, δὲν ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἀπόφασι καθαιρέσεως ἀπὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ δικαστήριο· ἡ καθαίρεσις ἐπέρχεται αὐτομάτως κατὰ τὸν ΙΕ΄ κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐγὼ ὡς ἱεροκῆρυξ εἶχα μνημονεύσει καὶ εἶχα ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Β. Ἑλλάδος νὰ τὸν ἐφαρμόσουν καὶ νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη. Read more »

«Θα’ρθουνε μερες, Κυριε…

» Ειμαστε έτοιμοι για το μαρτυριο;

——

——-

Ένα αφιέρωμα στους αμέτρητους Ορθόδοξους Νεομάρτυρες και Ομολογητές του 20ού και 21ου αιώνα. Ένα σάλπισμα Ομολογίας Πίστης.

• ΠΗΓΕΣ- ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ (στο τέλος της περιγραφής ο γενικός σύνδεσμος των πηγών μας). Νικόλαος Σωτηρόπουλος, Θεολόγος και Ιεροκήρυκας, ο Ομολογητής, Ελλάδα († 2014)- Αφορίστηκε άδικα από τον Οικουμενικό και Αρχιοικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τη Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο επειδή έλεγξε τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό για το βλάσφημο κήρυγμά του. http://aktines.blogspot.com/2012/12/b...

Read more »

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΟΛΩΜΟ ΣΟΛΩΜΟΥ

ΟΔΟΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ, αριθμός 14η Αυγούστου 1996!!!

Σήμερα αδελφέ θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως δώρο στην μνήμη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά μου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου «ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στην σκοπιμότητα των ΣΧΕΔΙΩΝ της Νέας Τάξεως και της Παγκοσμιοποιήσεως.
Αδελφέ, δέξου σε παρακαλώ αυτά τα λίγα λόγια της ψυχής μου, ως δώρο, της τιμής σου. Για σήμερα, με συγχωρείς, αυτά μονάχα έχω να σου προσφέρω. Αύριο… Ίσως!!! Ελπίζω!!! Ακόμα ελπίζω πως θ’ αστράψει ξανά το ΦΩΣ του Ελληνισμού!!! Ελπίζω αδελφέ, ακόμα ελπίζω!!!

Ωδή

Μέρα μηδέν τό έλαβες τό μήνυμα εκείνο
τό χαραγμένο στων αλύγιστων ηρώων μας τήν μνήμη
μέ του δίκιου τους τήν λάμψη.
Καί στην ομίχλη απ’ τό χθές, μέσα στην θύμησή σου,
ως σάλπισμα εξέγερσης πελώριο ξεπροβάλει
τής νιότης σου τό όραμα που στένεψε τόν χρόνο. Read more »

Θ)-Η Η΄ Γενική Συνέλευση του Π.Σ.Ε στο Χαράρε (1998)-

Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,2-12]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

«ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-8-1984][Β119]

«Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ»[Α΄Κορ.9,2].Με συγκίνηση, αγαπητοί μου, και παράπονο γράφει ο Απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους στην πρώτη του επιστολή, αλλά και δι’ αυτών των Κορινθίων προς όλους τους Έλληνας, αυτούς τους λόγους που σας είπα. Δηλαδή «εάν σε άλλους πιθανό να μην είμαι απόστολος, αλλά οπωσδήποτε είμαι σε σας απόστολος, σε σας τους Κορινθίους, σε σας τους Έλληνες· είμαι απόστολος· διότι η δική μου η σφραγίδα, διότι η σφραγίδα της δικής μου αποστολής είσαστε εσείς οι ίδιοι εν Κυρίω».
Έτσι βλέπουμε, αγαπητοί μου, ότι πραγματικά προβάλλεται εδώ ο Απόστολος Παύλος ως ο απόστολος των Ελλήνων. Βεβαίως είναι των εθνών. Εμείς οι Έλληνες ανήκουμε εις τα έθνη. Δεν είμεθα εις τον λαόν του Ισραήλ. Αλλά όμως κατεξοχήν είναι ο απόστολος των Ελλήνων. Με την στενή σημασία της λέξεως. Διότι τότε όλη η οικουμένη «Έλληνες» ελέγοντο, αλλά εννοούμε εδώ την ηπειρωτικήν Ελλάδα. Γι’ αυτό και έχομε τις επιστολές του δύο προς Κορινθίους, δύο προς Θεσσαλονικείς, και μία προς Φιλιππησίους. Πέντε από τις δέκα τέσσερις επιστολές του αναφέρονται σε Έλληνες, σε ελληνικές πόλεις, δηλαδή ειδικά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αυτό για μας είναι μία ξεχωριστή τιμή, αλλά και ταυτοχρόνως μία ξεχωριστή υποχρέωση. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2747

Κυριακὴ ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. 18,23-35)
16 Αὐγούστου 2026
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου9

Ποιο εινε το δυσκολωτερο; Ἡ συγχωρησις!

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ἔλθῃ ἕνας καὶ σᾶς πῇ ὅτι αὐτὴ τὴν ὄμορφη ἐκκλησία σας δὲν τὴν ἔ­χτι­σαν χτιστάδες, ἀλλὰ μόνα τους μαζεύτηκαν τὰ λιθάρια, τὰ τοῦβλα, οἱ πέτρες, τὰ σίδερα, καὶ ἔτσι μιὰ μέρα φύτρωσε, θὰ ὑ­πάρχῃ κανένας ποὺ θὰ τὸ πιστέψῃ; Οὔτε ἕ­νας. Ὅποιος τὸ πῇ, θὰ εἶνε γιὰ τὸ φρενοκομεῖο· ἡ ἐκκλησία ἔγινε μὲ σχέδιο, μὲ μηχανικό, μὲ τεχνῖτες, μαραγκούς, σιδηρουρ­γούς. Τί θέλω νὰ πῶ μ᾽ αὐτό· ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐκ­­κλησία αὐτή, ποὺ κάποιος τὴν ἔχτισε, ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη, ἕνα πολὺ μεγάλο «σπίτι»· καὶ αὐτὸ εἶνε τὸ σύμπαν, ὅλα ὅσα βλέπουμε. Καὶ ὅπως τρελλὸς θὰ ἦταν ὅ­ποιος πῇ ὅτι ἕνα σπίτι καὶ μιὰ ἐκκλησία ἔ­γινε χω­ρὶς χτίστη, ἔτσι τρελλὸς θὰ εἶ­νε καὶ ὅ­ποιος πῇ ὅ­τι ὁ κόσμος ἔγινε μόνος του. Ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπουμε, κάποιος τὰ ἔκανε, κάποιος τὰ ἔ­κτισε, κάποιος τὰ δημιούργησε· καὶ αὐτὸς ὁ κάποιος εἶνε ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς «ἐποίησε τὸν οὐ­ρανὸν καὶ τὴν γῆν» (Πράξ. 14,15), ὅλα τὰ δημιουρ­γήματα· καὶ παραπάνω ἀπ᾽ ὅλα, τελευ­ταῖο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ εἶνε ὁ ἄνθρωπος.
Ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἡ κορωνίδα, ἡ κορώνα, ἡ ἀ­ποκορύφωσι τῆς δημιουργίας. Ὁ Θεὸς ἔ­φτειαξε τὸν ἄνθρωπο· καὶ μόνο ὁ ἄνθρωπος, φτάνει ν᾽ ἀ­ποδείξῃ ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἀφοῦ ὑ­­πάρχει ἄν­θρω­πος, ὑπάρχει Θεός· ἀφοῦ ὑ­πάρχουν δέντρα, ὑπάρχει Θεός· ἀφοῦ ὑπάρχουν ἀστέρια, ὑπάρχει Θεός· ἀφοῦ ὑπάρχουν ποτάμια, ὑπάρχει Θεός· ἀφοῦ ὑπάρχουν ζῷα, ὑπάρχει Θεός· ἀφοῦ ὑπάρχουν λουλούδια, ὑ­πάρχει Θεός… Ἀλλὰ πρὸ παν­τός, ἀφοῦ ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὑπάρχει Θεός.
Τί εἶνε ὁ ἄνθρωπος; Μέγα μυστήριο. Ὁ Θε­ὸς τὸν ἔφτειαξε. Πῶς; Ἔπλασε πρῶ­­τα τὸ σῶ­μα του, ποὺ διαφέρει ἀπὸ τὸ σῶ­μα τῶν ζῴων. Τὰ ζῷα, τὸ γουρούνι, τὸ βόδι, βλέπουν ὅλο κά­τω, περπατοῦν μὲ τὰ τέσσερα καὶ ἔχουν τὸ κεφάλι τους σκυμμένο στὸ γρασίδι, στὴ λάσπη. Ἐνῷ τὸν ἄν­θρωπο ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε ὄρ­θιο. Γιατί; Γιὰ νὰ βλέ­πῃ πρὸς τὰ ἄνω, γιατὶ ὁ προορισμός του δὲν εἶνε ἡ γῆ, εἶνε ὁ οὐρανός, αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε στὴν θεία Λειτουργία· «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας», δηλα­δή· Χριστι­α­νοί, τὰ μάτια σας ἐπάνω, ψηλά, καρφωμέ­να στὸν οὐρανό! ἐκεῖ εἶνε ἡ πατρίδα σας. Read more »

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κατά Ματθαίον, κεφ. ΙΗ΄, εδάφια 23-35

23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24 Ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25 Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26 Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27 Σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. 30 Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.
31 Ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32 Τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΝΩΜΟΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΟΥ

Read more »

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Α΄προς Κορινθίους, κεφάλαιο Θ΄, εδάφια 1-12

1 Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ ᾿Ιησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; Οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; 2 Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. 3 Ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί. 4 Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν; 5 Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς; 6 Ἤ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι;
7 Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; Τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; Ἤ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; 8 Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; Ἤ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει; 9 Ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα. Μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; 10 Ἤ δι᾿ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ᾿ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ᾿ ἐλπίδι. 11 Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τὰ πνευματικὰ ἐσπείραμεν, μέγα εἰ ἡμεῖς ὑμῶν τὰ σαρκικὰ θερίσομεν; 12 Εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; Ἀλλ᾿ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; (:Δεν είμαι απόστολος με ίσα δικαιώματα με τους άλλους αποστόλους; Δεν είμαι ελεύθερος όπως οι άλλοι χριστιανοί; Δεν είδα τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας; Και δεν είστε εσείς το έργο που με τη βοήθεια του Θεού επιτέλεσα;)»[Α΄Κορ.9,1]. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 26…

Κυριακὴ ἑσπέρας
Δεκαπενταύγουστος 2026

Σκεψου να πεσης στα χερια του Θεου…

«Φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. 10,31)

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅλοι ὅσοι βρισκόμαστε ἐδῶ, δὲν εἴμαστε ζῷα, εἴμαστε ἄν­θρωποι. Μεγάλο πρᾶγμα νά ᾽νε κανεὶς ἄνθρωπος. Καὶ παραπάνω ἀπὸ ἄν­θρωποι εἴμαστε Ἕλληνες. Μεγάλο πρᾶγμα νά ᾽νε κανεὶς Ἕλληνας. Μὰ παρα­πά­νω ἀπὸ Ἕλληνες εἶνε κάτι ἄλλο, ἀ­στέ­­ρι φωτεινό. Ποιός θὰ τὸ πῇ; Χριστιανοὶ Ὀρ­θόδοξοι. Ἅμα σβήσῃ αὐτό, σβήνουν τὰ πάντα. Αὐτὸ πρέπει νὰ φωτίζῃ πάν­τοτε τὸ λαό μας.
Ὅλοι μας, ὅμως, συγχρόνως εἴμαστε καὶ ἁ­μαρτωλοί. Ἂν ὑπάρχῃ καν­εὶς ποὺ λέει ὅτι δὲν εἶνε ἁμαρτωλὸς κ᾽ εἶνε ἅγιος, δὲν ἔχει θέσι ἐ­­δῶ. Ἐμεῖς εἴ­μαστε ὅλοι ἁμαρτωλοί. Ἕνας μό­­νο εἶνε ἐκτὸς ἁμαρτίας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.). Εἴμαστε ἁμαρτωλοί, καὶ μακάρι νὰ τὸ κα­ταλάβουμε αὐτό. Δὲν τὸ νιώθουμε. Ποιός δὲν εἶνε ἁμαρτωλός; Ἁμαρτωλοὶ εἶνε οἱ γέροι, ἀλλὰ καὶ τὰ νήπια. Ὅπως τὸ παπὶ μόλις γεννη­­θῇ πέ­φτει στὸ νερὸ καὶ κολυμ­­πάει, ἔτσι κι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του μα­­θαίνει ν᾽ ἁ­μαρ­τάνῃ· μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ με­γάλοι τρῶνε τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν κουτάλα, ἐνῷ τὰ παιδιὰ μὲ μικρὸ κουταλάκι. Ἀμαρτωλοὶ εἶνε οἱ ἄντρες ἀλλὰ καὶ οἱ γυναῖκες, οἱ πλούσιοι ἀλλὰ καὶ οἱ φτωχοί, οἱ σοφοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ ἀγράμματοι· ἁμαρτωλοὶ αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν στὸν Βόρειο Πόλο ἀλλὰ καὶ στὸ Νότιο Πόλο, στὸν οὐ­ρανοξύστη τῆς Νέας Ὑόρκης ἀλλὰ καὶ στὴν καρδιὰ τῆς ῾Ρωσίας· ὅπου κι ἂν ζοῦμε, ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, καὶ ἀλ­λοίμονό μας τί θὰ γινόμασταν.
Ἐὰν σῳζώμαστε, σῳζόμαστε διότι, ὅπως εἶ­πε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «Χριστὸς Ἰησοῦς ἦλ­θεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ» (Α΄ Τιμ. 1,15). Ἐὰν δὲν ἐρχόταν ὁ Χριστός, ποιός μποροῦσε νὰ σωθῇ; Κανείς. «Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ …καθαρίζει ἡμᾶς ἀ­πὸ πάσης ἁμαρτίας», λέει ἡ Γρα­φή (Α Ἰω. 1,7). Ναί, ἀν­εκτίμητο τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μιὰ σταλαγματιὰ ἀπὸ τὸν σταυ­­ρό του, ποὺ πέφτει ἐπάνω στὴν ἁμαρτωλὴ γῆ, γίνεται πέλαγος, καὶ μέσα στὴν πλα­τειὰ θάλασ­σα τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καθαρίζονται ὅλες οἱ ἁμαρτωλὲς ψυχές. Read more »

Ἔτσι ἑορταζουν οι Χριστιανοι.

Ἑορτη δικη μας ειναι ἡ ἑορτη του Ἁγιου μας και οχι τα γενεθλια.

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (1981) τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.

Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως.

Ἀλλά ὁ κόσμος μέ τό κοσμικό πνεῦμα, μἐ τήν ἐκκοσμἰκευση, ἡ ὁποία προχωρεῖ καί διαβιβρώσκει τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τό φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, ἔχει ἀρχίσει νά ἀντικαθιστᾶ καί νἀ ὑποκαθιστᾶ μᾶλλον τεχνηέντως τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἑορτές κοσμικές, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτή τῆς μητέρας, ἡ ἑορτή τοῦ παιδιοῦ καί ἄλλες παρόμοιες, ὅπως τά γενέθλια, πού ἑορτάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρέπει νά ἑορτάζουμε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα. Read more »

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

(Λουκ. 10,38-42· 11,27-28)

Κεφ.Ι΄ 38᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτοὺς καὶ αὐτὸς εἰσῆλθεν εἰς κώμην τινά. Γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. 39 Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ. 40 Ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; Εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται. 41 Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· 42 ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς.
Κεφ.ΙΑ΄ 27 ᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. 28 Αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

Περίοδος Γ΄- Ἔτος ΙΣΤ΄  –  Ἀριθμ. φύλλου 689(2)
Κοίμησις τῆς Θεοτόκου (Λουκ. 10,38-42· 11,27-28)
Σάββατο 15 Αὐγούστου 2026 (1999) Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου

«Ἑνος ἐστι χρεια»

«Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς» (Λουκ. 10,41-42)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μεγάλη ἑορτὴ καὶ πανήγυρις. Ἑορτάζουμε τὴν κοίμησι τῆς Παν­αγίας. Καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ διαβά­ζεται μία περικοπὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λου­κᾶ (βλ. Λουκ. 10,38-42· 11,27-28), ποὺ περιγράφει ἕνα ἐπεισόδιο τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου πολὺ διδακτικό.

Ὁ Χριστός μας δὲν ἔμενε σ᾿ ἕνα μέρος. Περι­ώδευε. Ἔτσι περιοδεύοντας ἔφτασε σ᾿ ἕνα μι­κρὸ εὐλογημένο χωριό, τὴ Βηθανία, ποὺ ἦταν λί­γα χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα. Ἐκεῖ στὴ Βηθανία ἦταν μιὰ οἰκογένεια, ποὺ τὴν ἀποτελοῦσαν τρία πρόσωπα – ἀδέρφια. Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Λάζαρος ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν. Τὸ ἄλλο πρόσωπο ἦταν ἡ Μαρία. Καὶ τὸ τρίτο ἦταν ἡ Μάρθα.
Πῆγε ὁ Χριστὸς στὸ σπίτι τους. Ἡ χαρὰ ποὺ εἶχαν τὰ τρία ἀδέρφια ἦταν μεγάλη. Προσπαθοῦσαν μὲ κάθε τρόπο νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀγάπη τους. Ἡ Μάρθα, νοικοκυρὰ πρώτης τάξεως, μόλις ἦρθε ὁ Χριστός, ἀμέσως πῆγε στὴν κουζί­να, ἀνασκουμπώθηκε, ἄναψε φωτιά, ἔβαλε τέν­­τζερη, κ᾽ ἑτοίμαζε ἐκλεκτὸ φαγητό· ἔτσι νόμιζε ὅτι θὰ εὐχαριστήσῃ τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς μαθητάς του. Read more »

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠOIΑ διδάγματα, αγαπητοί μου, αποκομίζουμε από την εορτή της Kοιμήσεως; Όσα θα σας πω, τα αντλούμε όχι από την Kαινή Διαθήκη, αλλ’ από την άλλη πηγή της Oρθοδοξίας, την ιερά παράδοση. Tι λέει λοιπόν η ιερά παράδοσης για την κοίμηση της Θεοτόκου;

Mετά την ανάληψη του Xριστού η Παναγία ζούσε με τις αναμνήσεις του μονογενούς Yιού της, και είχε συνήθεια να επισκέπτεται τον τόπο της προσευχής του, τη Γεθσημανή.
Πολλές φορές πήγε εκεί. Αλλά κάποια μέρα πήγε για τελευταία φορά. Tότε συνέβη κάτι έκτακτο. Ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, εμείς πιστεύουμε. στο πέρασμα της Θεοτόκου, και μάλιστα όταν γονάτισε να προσευχηθεί, τα δέντρα έγειραν, λύγισαν τις κορυφές των προς τα κάτω. Σαν να έκαναν μετάνοια να την προσκυνήσουν. Kαι, όπως στον Eυαγγελισμό, ήρθε πάλι ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Kρατούσε κλάδο φοίνικος, σύμβολο νίκης κατά του θανάτου. Xαιρέτισε την υπεραγία Θεοτόκο και την ειδοποίησε, ότι σε λίγο φεύγει πλέον από τη γη για να συναντήσει τον Yιό της….

Τὴν συνέχεια: https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=5879

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Προς Φιλιππησίους, κεφάλαιο Β΄, εδάφια 5-11

5 Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, 6 ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, 7 ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, 8 καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. 9 Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, 10 ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, 11 καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός(:Εφόσον δηλαδή είστε μαθητές και δούλοι του Ιησού Χριστού, πρέπει να μιμηθείτε την ταπείνωση και την αυταπάρνησή Του. Ας υπάρχει λοιπόν μέσα σας αυτό το φρόνημα της ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως που είχε κι ο Ιησούς Χριστός. Read more »

ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΠΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

«Ἐν τη Γεννησει την παρθενιαν ἐφυλαξας,
ἐν τη Κοιμησει τον κοσμον οὐ κατελιπες, Θεοτοκε»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-8-1994][Α38]

Και πάλι, αγαπητοί μου, η σεπτή Κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου μας συνεκέντρωσε όλους εδώ, όπως τότε οι Απόστολοι εκ περάτων συνεκεντρώθησαν για την ταφή της. Και αυτή η συγκέντρωσις του λαού του Θεού περί το πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι ταυτόχρονα και μία δογματική έκφρασις, που θαυμάσια εκφράζει το απολυτίκιον της εορτής: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εδώ βλέπομε ότι ο ιερός συντάκτης χρησιμοποιεί ένα λογοτεχνικό ζεύγος, που αναφέρεται το ένα εις την Γέννηση που είχε η Θεοτόκος, την Γέννηση του Χριστού και το άλλο εις την Κοίμηση· που, σαν μια τεχνητή αντίθεσις, ενώ δεν είναι αντίθεσις, εκφράζει ποιητικά δύο μεγάλες αλήθειες: η μια αναφέρεται στη Γέννηση του Σωτήρος και η άλλη αναφέρεται εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.
Ας δούμε την πρώτη περίπτωση, που λέγει : «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας». Read more »

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-8-1988], [Α32]

Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.

Ο 44^ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού. Read more »