Ο ΑΥΤΟ-ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ- ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ & ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ «5ης ΦΑΛΑΓΚΑΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ!!! ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΥΝΙΤΕΣ

 Μητροπολιτης Φλωρίνης Αυγουστινος:
1) ΕΝΩΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΕ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠOTE, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ

—–

——-

2) ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΙΣ 1.1.2017 ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ!
https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=57528

3) O Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστινος απαντα στην 5η φάλλαγγα του Παπα, στα οργανα του Αντιχρίστου, στην συμμορία των ψευτο-ορθοδοξων θεολόγων ρασοφόρων που ονειρεύονται ενωση των Ορθοδόξων με των Πάπα!!!!
«ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ»
https://youtu.be/X86rhf4abp0?si=ZAHC0mek3qQDdHRN

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=119918

The 2018 «Unification Council» in Kyiv stands as one of the most contentious events in modern Orthodox history. Of the fourteen universally recognized local Orthodox churches, eleven continue to recognize the Ukrainian Orthodox Church (UOC). Only two have joined the Ecumenical Patriarchate in recognizing the Orthodox Church in Ukraine (OCU). The question is, how do bishops and synods choose which church to recognize? And why do the majority side with the UOC?

Broadly speaking, Constantinople’s claim to jurisdiction over Ukraine rests on their peculiar interpretation of Canon 28 of the Council of Chalcedon. We have debunked the «Barbarian Lands Theory» in a previous column.

It should also be noted, however, that the Ecumenical Patriarchate has repeatedly recognized Moscow’s jurisdiction over Ukraine.

Μεταφραση:

Μια προσεκτική ανάλυση του ιστορικού αρχείου το καθιστά απολύτως σαφές: πριν από το 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώριζε πάντα τη δικαιοδοσία της Μόσχας στην Ουκρανία.

Το «Συμβούλιο Ενοποίησης» του 2018 στο Κίεβο αποτελεί ένα από τα πιο επίμαχα γεγονότα στη σύγχρονη Ορθόδοξη ιστορία. Από τις δεκατέσσερις παγκοσμίως αναγνωρισμένες τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες, οι έντεκα συνεχίζουν να αναγνωρίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (UOC). Μόνο δύο έχουν ενταχθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία (OCU). Το ερώτημα είναι πώς επιλέγουν οι επίσκοποι και οι σύνοδοι ποια εκκλησία θα αναγνωρίσουν; Και γιατί η πλειοψηφία τάσσεται με το UOC;
Σε γενικές γραμμές, η αξίωση της Κωνσταντινούπολης για δικαιοδοσία επί της Ουκρανίας βασίζεται στην περίεργη ερμηνεία του Κανόνα 28 της Συνόδου της Χαλκηδόνας. Έχουμε απομυθοποιήσει τη «Θεωρία των Βάρβαρων Χωρών» σε προηγούμενη στήλη.

Να σημειωθεί, ωστόσο, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει επανειλημμένα αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία της Μόσχας επί της Ουκρανίας.

Ι. Προέλευση της Ρωσικής Εκκλησίας

I. Origins of the Rus’ Church

First, we should begin by considering how Moscow’s primacy in Ukraine unfolded, historically speaking.

The Muscovite and Kyivan churches both trace their origins back to the baptism of St. Vladimir in A.D. 980. This date traditionally marks the birth of the Rus’ Church. The bishops of Kyiv held primacy over the Rus’ until the 14th century.

In the earliest centuries, the ruling hierarch—the Metropolitan—usually was based in Kyiv. However, the city of Vladimir also served as the Metropolitans’ headquarters for a time. Moreover, the local church was not officially styled «Metropolis of Kyiv» but rather «Metropolis of Russia.» The head of the Russian church was occasionally styled «Metropolitan of Kyiv» by Byzantine officials but this was not an official style, as some historians claim.

The Metropolitan established his first permanent and official seat in Moscow in 1325, following the Mongol invasion. Then, in 1448, the Metropolitan of Moscow declared his church to be autocephalous (fully independent) of Constantinople. In 1589, the Metropolitan restyled himself as Patriarch of Moscow.

Μεταφραση: Πρώτον, θα πρέπει να ξεκινήσουμε εξετάζοντας πώς εξελίχθηκε η πρωτοκαθεδρία της Μόσχας στην Ουκρανία, ιστορικά μιλώντας.

Οι εκκλησίες της Μοσχοβίτης και του Κιέβου ανιχνεύουν την προέλευσή τους από τη βάπτιση του Αγίου Βλαντιμίρ το 980 μ.Χ.. Αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί παραδοσιακά τη γέννηση της Ρωσικής Εκκλησίας. Οι επίσκοποι του Κιέβου κατείχαν την πρωτοκαθεδρία στη Ρωσία μέχρι τον 14ο αιώνα.

Στους πρώτους αιώνες, ο άρχοντας ιεράρχης —ο Μητροπολίτης— είχε συνήθως έδρα στο Κίεβο. Ωστόσο, η πόλη του Βλαδίμηρου χρησίμευσε και ως αρχηγείο των Μητροπολιτών για ένα διάστημα. Επιπλέον, η τοπική εκκλησία δεν ονομαζόταν επίσημα «Μητρόπολη Κιέβου» αλλά μάλλον «Μητρόπολη της Ρωσίας». Η κεφαλή της ρωσικής εκκλησίας αποκαλούνταν περιστασιακά ως «Μητροπολίτης Κιέβου» από βυζαντινούς αξιωματούχους, αλλά αυτό δεν ήταν επίσημο στυλ, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι ιστορικοί.

Ο Μητροπολίτης ίδρυσε την πρώτη του μόνιμη και επίσημη έδρα στη Μόσχα το 1325, μετά την εισβολή των Μογγόλων. Στη συνέχεια, το 1448, ο Μητροπολίτης Μόσχας κήρυξε την εκκλησία του ως αυτοκέφαλη (πλήρως ανεξάρτητη) της Κωνσταντινούπολης. Το 1589, ο Μητροπολίτης ανανεώθηκε ως Πατριάρχης Μόσχας.

II. The Rise of Muscovy

II. Η άνοδος της Μοσχοβίας

The question of Ukraine’s status was officially resolved in 1686, when Patr. Joachim I of Moscow wrote to Patr. Dionysios IV of Constantinople with the following request: «Let the Metropolitan of Kiev henceforth be subordinate to the holy patriarchal Moscow throne – and, when there is a need to ordain the metropolitan in this eparchy, may he be ordained by the patriarchate in a blessed great city of Moscow.»

Patr. Dionysios granted Patr. Joachim this request, with a certain stipulation:

The most holy Eparchy of Kyiv should be subjected to the most holy patriarchal throne of the great and God-saved city Moscow, by which we mean that the Metropolitan of Kyiv should be ordained there, whenever such need arises, by His Beatitude the Patriarch of Moscow as the one elected by those in that eparchy… in order to receive from him the said act in writing, while recognizing him as his elder and presiding [hierarch], since he has been ordained by him, rather than by the ecumenical patriarch… We adopted a manner of condescension in accordance with the very old custom and granted to him such permission for reasons of oikonomia.

Nevertheless, whenever this Metropolitan of Kyiv celebrates the sacred, holy and bloodless sacrifice in this diocese, he should commemorate among the first the venerable name of the Ecumenical Patriarch as his source and authority, and as superior to all dioceses and eparchies everywhere, followed by the commemoration of the Patriarch of Moscow as his elder, without any resistance or refusal whatsoever in this, but accepting it as a reasonable and right act.

Now, how are we to interpret this document?

Today, Constantinople claims that Dionysios only granted a limited primacy. One might counter this argument by pointing out that the Ecumenical Patriarch implies that he is the «source and authority» of all local churches, being «superior to all dioceses and eparchies everywhere.»

In other words, this clause refers less to the particular relationship between Constantinople and Kyiv, and more to the Ecumenical Patriarch’s «ambitious» definition of his own primacy.

Μεταφραση: II. Η άνοδος της Μοσχοβίας

Το ζήτημα του καθεστώτος της Ουκρανίας επιλύθηκε επίσημα το 1686, όταν ο Πατρ. Ο Ιωακείμ Α’ της Μόσχας έγραψε στον Πατρ. Κωνσταντινουπόλεως Διονύσιος Δ’ με την εξής παράκληση: «Ο Μητροπολίτης Κιέβου ας υποταχθεί εφεξής στον ιερό πατριαρχικό θρόνο της Μόσχας – και, όταν παραστεί ανάγκη να χειροτονηθεί ο μητροπολίτης στην επαρχία αυτή, να χειροτονηθεί από το πατριαρχείο σε ευλογημένη μεγάλη πόλη της Μόσχας».

Πατρ. Ο Διονύσιος παραχώρησε τον Πατρ. Ιωακείμ αυτό το αίτημα, με μια ορισμένη προϋπόθεση:

Η Ιερά Μητρόπολη Κιέβου θα πρέπει να υπόκειται στον ιερότατο πατριαρχικό θρόνο της μεγάλης και θεοσώστης πόλης Μόσχας, με τον οποίο εννοούμε ότι ο Μητροπολίτης Κιέβου θα πρέπει να χειροτονείται εκεί, όποτε παραστεί ανάγκη, από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας ως αυτόν που εκλέγεται από εκείνους της επαρχίας εκείνης για να τον δεχτεί και να τον γράψει. προεδρεύων [ιεράρχης], αφού έχει χειροτονηθεί από αυτόν, παρά από τον οικουμενικό πατριάρχη… Υιοθετήσαμε έναν τρόπο συγκατάβασης σύμφωνα με το πολύ παλιό έθιμο και του δώσαμε τέτοια άδεια για λόγους οικονομίας.

Ωστόσο, όποτε αυτός ο Μητροπολίτης Κιέβου εορτάζει την ιερή, αγία και αναίμακτη θυσία σε αυτήν την επισκοπή, θα πρέπει να μνημονεύει μεταξύ των πρώτων το σεβαστό όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχη ως πηγή και εξουσία και ως ανώτερο από όλες τις επισκοπές και τις επισκοπές παντού, ακολουθούμενο από τη μνήμη του Πατριάρχη, χωρίς αντίσταση του Πατριάρχη. αυτό, αλλά αποδεχόμενοι το ως μια λογική και σωστή πράξη.

Τώρα, πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε αυτό το έγγραφο;

Σήμερα, η Κωνσταντινούπολη ισχυρίζεται ότι ο Διονύσιος παραχώρησε μόνο περιορισμένη πρωτοκαθεδρία. Κάποιος θα μπορούσε να αντικρούσει αυτό το επιχείρημα επισημαίνοντας ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπονοεί ότι είναι η «πηγή και αρχή» όλων των τοπικών εκκλησιών, όντας «ανώτερος από όλες τις επισκοπές και τις επαρχίες παντού».

Με άλλα λόγια, αυτή η ρήτρα αναφέρεται λιγότερο στην ιδιαίτερη σχέση μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Κιέβου και περισσότερο στον «φιλόδοξο» ορισμό του Οικουμενικού Πατριάρχη για τη δική του πρωτοκαθεδρία.

III. Early Challenges to Moscow’s Authority

III. Πρόωρες προκλήσεις για την Αρχή της Μόσχας

The Metropolis of Kyiv functioned as an exarchate of Moscow until 1924, when Patr. Gregory VII of Constantinople granted autocephaly to the Polish Orthodox Church. Its Tomos granted to the Polish Church certain territories that had previously fallen under the Metropolis of Kyiv – and, therefore, the Russian Orthodox Church.

Moscow accused Constantinople of stealing its territory; the Ecumenical Patriarchate responded by claiming that «separation from our See of the Kyivan Metropolia and the Orthodox Metropolia of Lithuania and Poland, dependent upon it, as well as their incorporation within the Holy Muscovite Church, was accomplished contrary to canon law.»

What’s interesting is that the 1924 Tomos suggests that a separation from Constantinople and an incorporation into Moscow did occur. Whether or not this was according to canon law is, perhaps, debatable. Yet even the Ecumenical Patriarchate acknowledged that, for centuries, the Kyivan Metropolia was a full member of the Russian Orthodox Church.

It’s worth noting that most of the aforementioned territory was restored to the Metropolis of Kyiv after World War II. It’s also worth noting that the Polish Church recognizes the UOC as the sole canonical Church in Ukraine, despite this complicated history with the Moscow Patriarchate and the Metropolis of Kyiv.

Μεταφραση: III. Πρόωρες προκλήσεις για την Αρχή της Μόσχας

Η Μητρόπολη Κιέβου λειτούργησε ως εξαρχία της Μόσχας μέχρι το 1924, όταν ο Πατρ. Ο Γρηγόριος Ζ΄ της Κωνσταντινούπολης παραχώρησε αυτοκεφαλία στην Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Τόμος της παραχώρησε στην Πολωνική Εκκλησία ορισμένα εδάφη που είχαν προηγουμένως υπαχθεί στη Μητρόπολη του Κιέβου – και, ως εκ τούτου, στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η Μόσχα κατηγόρησε την Κωνσταντινούπολη ότι της έκλεψε το έδαφος. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο απάντησε υποστηρίζοντας ότι «ο διαχωρισμός από τη Μητρόπολη Κιέβου και την Ορθόδοξη Μητρόπολη Λιθουανίας και Πολωνίας, που εξαρτώνται από αυτήν, καθώς και η ένταξή τους στην Ιερά Μοσχοβιτική Εκκλησία, επετεύχθη αντίθετα με το κανονικό δίκαιο».

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι ο Τόμος του 1924 προτείνει ότι όντως συνέβη ένας χωρισμός από την Κωνσταντινούπολη και μια ενσωμάτωση στη Μόσχα. Το αν αυτό ήταν σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο ή όχι είναι, ίσως, συζητήσιμο. Ωστόσο, ακόμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε ότι, για αιώνες, η Μητρόπολη Κιέβου ήταν πλήρες μέλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της προαναφερθείσας επικράτειας αποκαταστάθηκε στη Μητρόπολη του Κιέβου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Πολωνική Εκκλησία αναγνωρίζει την UOC ως τη μοναδική κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία, παρά αυτή την περίπλοκη ιστορία με το Πατριαρχείο Μόσχας και τη Μητρόπολη Κιέβου.

IV. The Denysenko Affair

IV. Η υπόθεση Ντενισένκο
Some may feel that, to this point, Kyiv’s status remains ambiguous. It may be helpful to zero in more closely on the last thirty years or so. Specifically, we should consider how Constantinople and Moscow dealt with Ukrainian schismatics.

In 1990, the Moscow Patriarchate granted autonomy to its Kyiv exarchate, thus giving birth to the Ukrainian Orthodox Church. The Russian exarch, Philaret Denysenko, retained the title of Metropolitan of Kyiv, but instead functioned as primate of the autonomous UOC.

In 1992, Patr. Alexey II of Moscow deposed Denysenko for schismatic activities. Alexey then wrote to Bartholomew informing him of this decision. Bartholomew responded by affirming Alexey’s competence in this matter: «Our Holy Great Church of Christ, recognizing the full and exclusive competence of your Most Holy Russian Church in this matter, synodically accepts the decision.»

Denysenko refused to accept the decision by Moscow and established his own sect: which he dubbed the Ukrainian Orthodox Church of the Kyiv Patriarchate (UOC-KP). So, in 1997, he was anathematized by the Holy Synod of the Russian Orthodox Church.

Immediately thereafter, Alexey wrote to Bartholomew of its actions. Bartholomew once again responded by affirming Alexey’s competence: «Having received notification of the mentioned decision, we informed the hierarchy of our Ecumenical Throne of it and implored them to henceforth have no ecclesial communion with the persons mentioned.»

Consider what is being said here. Not only does Constantinople acknowledge Alexey’s authority to depose the Metropolitan of Kyiv: it gives de facto recognition of Moscow’s right to reorganize the Kyiv exarchate into an autonomous, local church. This would not have been possible had Bartholomew regarded Kyiv as an exarchate of Constantinople, with Moscow serving as its regional manager.
V. Moscow and Constantinople vs. the «Autocephalists»

We should also consider the events of 1995. In that year, the Ecumenical Patriarchate organized a number of priests and bishops in the Ukrainian diaspora into an exarchate of Constantinople: the Ukrainian Orthodox Church in the United States of America (UOC-USA).

It must be noted that these diaspora clerics did not belong to the UOC. Rather, they belonged to a schismatic group calling itself the Ukrainian Orthodox Autocephalous Church (UAOC). As it happens, the UAOC’s clergy never received sacramental ordination! Yet they were received as priests and bishops by Constantinople without holy orders by «economia.»

Naturally, Moscow objected, saying that Constantinople had no right to recognize priests and bishops they had excommunicated and anathematized. In response, Bartholomew wrote to Alexey explaining that, in his view, Moscow did not have jurisdiction over the Ukrainian diaspora.

However, Bartholomew went on to affirm Moscow’s jurisdiction over Ukraine itself. He also made it clear that the UOC-USA would not be allowed to commune with their old comrades in Ukraine, nor would they be allowed to agitate for Ukrainian autocephaly from Moscow. To quote Bartholomew’s own words:

The induction of the Ukrainian [diaspora] communities into the canonical order of the Orthodox Church by receiving them under the omophorion of the Ecumenical Patriarch will, we believe, finally prove to be beneficial to the relationship between the Most Holy Church of Russia and the faithful of Ukraine.

This is so because on the one hand those received were obligated to formally declare that they will not seek autocephaly of the Ukrainian Church, or even a part of it, through known methods employed by the «autocephalists» who operate in every way possible.

On the other hand, it is no longer possible for them to cooperate or to commune with schismatic Ukrainian groups which are out of communion with the Orthodox Church without bearing harm to themselves, provided the canonical principle of «one who receives communion with another who is out of communion finds oneself also out of communion» is still valid for them.

Read that twice if you need to. Bartholomew clearly states that, by granting legitimacy to the schismatics in the diaspora, Moscow will be able to strengthen its authority in Ukraine. He also acknowledges the impossibility of communication with Ukrainian clergy (i.e., clergy in Ukraine itself) whom Moscow has declared to be schismatic.
VI. Constantinople Communes with Schismatics

All of this went out the window in 2018 with the «Unification Council.» Suddenly, Constantinople no longer accepted Moscow’s excommunications. It reneged on its pledge not to support Kyivan schismatics. It abandoned its ambition to help Moscow strengthen its authority in Ukraine.

The reader will recall how, in his 1995 communication, Bartholomew articulated the principle that «one who receives communion with another who is out of communion finds oneself also out of communion.» Sadly, Constantinople itself violated this same principle. It reversed its support for the UOC and entered into communion with bishops of the UAOC and UOC-KP.

In response to this development, Moscow broke communion with Constantinople. In their formal condemnation of the Ecumenical Patriarchate, the Holy Synod of the Russian Orthodox Church wrote the following:

Entering into communion with those who deviated into schism and the more so with those who are excommunicated from the Church is tantamount to deviation into schism and is severely condemned by the canons of the Holy Church: ‘If any one of the bishops, presbyters, or deacons, or any one in the Canon shall be found communicating with excommunicated persons, let him also be excommunicated as one who brings confusion on the order of the Church’ (Council of Antioch Canon 2; Apostolic Canons 10, 11).

It’s hard to see this as anything more than an echo of Constantinople’s own position in 1995.
VII. To ‘Autocephaly’ – and Beyond

The expressed goal of the 2018 Unification Council was to bring the UOC, the UAOC, and the UOC-KP together in a single jurisdiction: the Orthodox Church of Ukraine (OCU).

And yet, of the more than 100 UOC bishops, only two joined the OCU. The UAOC was completely absorbed into the new jurisdiction. So was the UOC-KP; however, Denysenko broke with the OCU and reestablished the «Kyiv Patriarchate» in 2019. In other words: there were three Orthodox jurisdictions in Ukraine before the Phanar intervened and there are three jurisdictions today.

I’m sure we don’t need to remind our readers of the hundreds of UOC parishes that have been seized by the Ukrainian government and handed over to the OCU. We don’t need to recall the altars that were desecrated by raiders or the churches used as staging grounds for military operations. We don’t need to recount the laymen who were beaten by police, the priests who were imprisoned without cause, or the bishops who were held in prison while being denied basic medical care.

We don’t need to remind you that, of the more than 12,000 UOC priests, only 40 have been convicted of spying for Moscow (and even then with dubious evidence). Nevertheless, these 40 have been used by the Zelenskyy regime as an excuse for banning the UOC, seizing its assets, and forcing its priests to take up arms and serve on the front lines.

Even from a nationalist perspective, the OCU doesn’t pass muster. The 2018 Tomos of Autocephaly stipulates that every single decision of the OCU may be vetoed or revised by Constantinople. Of course, this means that the OCU is autocephalous in name only. It’s a de-facto exarchate of Constantinople.
Conclusion: ‘By their fruits…’

This explains why only two local churches have officially supported the OCU: the Patriarchate of Alexandria and the Church of Greece. Taken together, these three jurisdictions comprise less than 10% of global Orthodoxy. Moreover, dozens of Greek bishops have publicly dissented from Constantinople’s intervention in Ukraine.

In other words, even those who theoretically recognize Constantinople’s authority in Ukraine feel that Bartholomew has pursued a deeply un-pastoral course of action in Ukraine. Regardless of whether his intervention in Ukraine was legal, we must ask: Was it wise, compassionate, and brotherly? Are Ukraine’s Orthodox Christians in a better place now than they were before the «Unification Council»? Did the 2018 Tomos unite the Church in Ukraine? Has it united Orthodox Christians around the world?

The answer to all of these questions is a clear and definite No.

The Lord said, «By your fruits you will know them» (Matt. 7:16). Unfortunately, the fruits of Constantinople’s intervention in Ukraine have all rotted on the vine.

 -Η αναχώρηση του Βούλγαρου Επισκόπου από το Πασχαλιάτικο του Φανάρ πυροδοτεί εντάσεις με την Κωνσταντινούπολη

Report: Bulgarian Bishop’s Departure from Phanar Paschal Service Sparks Tensions with Constantinople

p. O Isaák o Velmpouzntsk arneítai na symmetáschei stis oikoumenikés eortés tou Páscha, prokalóntas kritikí apó ta filofanariká MME.

KONSTANTINOUPOLI — Epískepsi tou Bp. O Isaák tou Velmpouzntsk, efimérios tis Mitrópolis tis Sófias tis Voulgarikís Orthódoxis Ekklisías, échei prokalései diamáchi afoú o ierárchis féretai na arníthike na symmetáschei se pollés eortastikés ekdilóseis sto Oikoumenikó Patriarcheío katá ti diárkeia tis Megális Evdomádas, epikaloúmenos anisychíes gia ti diatírisi tis Orthódoxis kanonikís parádosis…..
https://uoj.news/news/86978-report-bulgarian-bishops-departure-from-phanar-paschal-service-sparks-tensions-with-constantinople

Bp. Ο Ισαάκ ο Βελμπουζντσκ αρνείται να συμμετάσχει στις οικουμενικές εορτές του Πάσχα, προκαλώντας κριτική από τα φιλοφαναρικά ΜΜΕ.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ— Επίσκεψη του Bp. Ο Ισαάκ του Βελμπουζντσκ, εφημέριος της Μητρόπολης της Σόφιας της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχει προκαλέσει διαμάχη αφού ο ιεράρχης φέρεται να αρνήθηκε να συμμετάσχει σε πολλές εορταστικές εκδηλώσεις στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, επικαλούμενος ανησυχίες για τη διατήρηση της Ορθόδοξης κανονικής παράδοσης.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Pravblog, ο Bp. Ο Ισαάκ ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη μετά από πρόσκληση της τοπικής βουλγαρικής ορθόδοξης κοινότητας για να ηγηθεί των ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας. Ωστόσο, το Πάσχα, έφυγε από τον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, αφού βρήκε παρευρισκόμενους εκπροσώπους των Ρωμαιοκαθολικών, Αρμενικών και Συριακών εκκλησιών των Ιακωβιτών και προσκλήθηκε να λάβει μέρος στην ανάγνωση του Ευαγγελίου κατά τη λειτουργία της Ανάστασης.

Αντί να παραμείνει για την οικουμενική εορτή, ο Bp. Ο Ισαάκ φέρεται να επέστρεψε στην αντιπροσωπεία της Βουλγαρικής Εξαρχίας στην περιοχή Σισλί, όπου διάβασε την Πασχαλινή Επιστολή της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τους πιστούς. Read more »

Δογματικη Συγχυση Εν μεσω Οικουμενικων Πρακτικων

Essay Published by Holy Trinity Monastery Warns of Doctrinal Confusion Amid Ecumenical Practices

Εδω ολο το ἄρθρο στα Αγγλικά: https://www.jordanville.org/news_260410_1

Ο πυλώνας που δεν θα κλονιστεί

Λαμπρή Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

Οι Οικουμενιστές προτείνουν ότι οι αιρετικοί και οι σχισματικοί που έχουν αποχωριστεί από την Εκκλησία παρέμειναν κατά κάποιο τρόπο μέλη της και ότι το Σώμα δεν έχει διαιρεθεί. Απαγορεύεται όμως κατά τους αγίους Πατέρες να επιτρέπεται σε όσους είναι εκτός Εκκλησίας να λαμβάνουν τα Μυστήρια. Οποιαδήποτε απόφαση αντίθετη προς αυτό είναι αυθαίρετη και παραβιάζει τον όρκο των κληρικών να διαφυλάξουν τα Μυστήρια από τη βεβήλωση. Ωστόσο, οι Ορθόδοξοι κληρικοί κοινωνούν Μονοφυσίτες (Κόπτες Ορθοδόξους και άλλους) χωρίς προηγουμένως να τους χωρίσουν από την αίρεση τους και να τους ενώσουν με την Εκκλησία. Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

«ΤΑΦΗ  Η΄ ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ;»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 28-4-1996], (Β334)

Προς τιμήν όλων εκείνων των προσώπων, ανδρών και γυναικών, που συνετέλεσαν στην φροντίδα του νεκρού σώματος του Χριστού, είναι αφιερωμένη τούτη η Κυριακή, αγαπητοί μου. Και ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Όπως της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Μαρίας του Ιωσή, της Μαρίας του Ιακώβου και άλλων γυναικών, αλλά και ανδρών, όπως ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, και μάλιστα ευσχήμων βουλευτής και ο Νικόδημος, ένας πλούσιος άνθρωπος, που είχε εν καιρώ νυκτός επισκεφθεί τον Κύριον και τον ερώτησε πώς μπορεί να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Αυτοί που απεκαθήλωσαν το σώμα του Ιησού και το ενεταφίασαν. Read more »

Ισπανια: «Καταστροφικη αιρεση» οι Μαρτυρες του Ιεχωβα. Αποφαση-σταθμος της Δικαιοσυνης

Δικαστήριο στη Μαδρίτη έκρινε ότι είναι απολύτως νόμιμο, στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης, να χαρακτηρίζει κανείς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως «καταστροφική αίρεση» ή να δηλώνει «θύμα» της οργάνωσης. Η απόφαση, που εκδόθηκε στις 16 Απριλίου, ενισχύει το δικαίωμα δημόσιας κριτικής απέναντι σε θρησκευτικές οργανώσεις και προκαλεί διεθνές ενδιαφέρον.
Αναλυτικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να αυτοαποκαλείται «θύμα» των Μαρτύρων του Ιεχωβά ή ακόμα και να χαρακτηρίζει αυτή την οργάνωση «καταστροφική αίρεση».
Μια σπάνια απόφαση που επηρεάζει ένα ισχυρό θρησκευτικό κίνημα που υποβάλλει συχνά καταγγελίες εναντίον επικριτών του. Read more »

Ἡ ἀν­δρεια γνωρισμα το αληθινου Χριστιανου

Του Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη

«Ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Μᾶρκ. 15,43)

Θὰ ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, πάντοτε νὰ ἐξοι­κονομοῦμε χρόνο, ἐν ἀνάγκῃ νὰ κλέβου­με ὧρες κι ἀπὸ τὸ φαγητὸ κι ἀπὸ τὸν ὕπνο μας, γιὰ νὰ μελετοῦμε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Τότε μα­ζὶ μὲ τὸ Δαυῒδ θὰ λέγαμε κ᾽ ἐμεῖς· «Ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ μέλι τῷ στό­ματί μου. Ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου συνῆκα· διὰ τοῦτο ἐμίσησα πᾶσαν ὁδὸν ἀδικίας» (Ψαλμ. 118,103-104).

Ποιός μελέτησε τὸ Εὐαγγέλιο μὲ πίστι, μὲ ἀ­γάπη, μὲ σκέψι ἀπερίσπαστη, καὶ δὲν αἰσθάνθηκε τὴ γοητεία του; Ὁ Ναπολέων, ἐξόριστος στὴ νησῖδα τῆς Ἁγίας Ἑλένης, τὸ Εὐαγγέλιο εἶχε παρηγορία του καὶ μὲ στρατιωτικὴ γλῶσσα ἔλεγε· «Ὅσες φορὲς τὸ μελετῶ μοῦ φαίνεται ὅτι μπροστά μου παρελαύνει στρατιὰ οὐ­ρανίων ἰδεῶν ποὺ μὲ καταπλήσσουν». Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

«Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΟΛΜΗ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-5-1989], (Β215)

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, είναι μία τιμητική αναφορά στα πρόσωπα εκείνα που διηκόνησαν εις την ταφήν του Κυρίου μας. Γι’αυτό και η Κυριακή αυτή, δηλαδή η μετά του Θωμά ή η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, λογαριασμένου του Πάσχα ως πρώτη Κυριακή, ονομάζεται «Κυριακή των Μυροφόρων». Είναι αφιερωμένη εις τα πρόσωπα, σας είπα, τιμητικώς, εκείνα, που διηκόνησαν εις την ταφήν του Κυρίου. Και αυτά είναι ο ευσχήμων Ιωσήφ -βουλευτής ήτο από Αριμαθαίας, «εὐσχήμων» θα πει «άνθρωπος αξιοσέβαστος»– ακόμη ο πλούσιος Νικόδημος, που στάθηκε βοηθός του Ιωσήφ εις την ταφήν του Κυρίου και πολλές γυναίκες, οι οποίες είχαν φέρει μύρα, γι’αυτό ακριβώς και λέγονται Μυροφόρες. Ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, ήταν η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου, η Σαλώμη, η Ιωάννα και πολλές ακόμη. Read more »

Δυο ελληνοπουλα στις Τουρκικες Φυλακες- Στο στοχαστρο η κυβερνητικη αδρανεια

Read more »

4ης σπουδαιοι λογοι, για να μη καπνιζης & μια ἐρωτηση: Λεει ἡ Ἁγια Γραφη ὅτι ἀπαγορευετε το κάπνισμα;

(Μαθημα σε 400 νεους ἀπὸ Μητροπολιτη Φλωρινης Αυγουστινο)
—-

—–

Τὸ μάθημα ἔγινε τὸ 1963 στὴν Ἀθηνα, ἀπό τὸν π. Αὐγουστῖνο Ν. Καντιώτη σὲ φοιτητὰς καὶ ἐργαζομένους νέους. Εἶναι τό 4ο στη σειρά, τοῦ 1963.
Ἡ ἀρχη τοῦ μαθήματος λείπει, θὰ τὸ ἀναρτήσουμε κάποια ἄλλη φορά. Μιλᾶ γιὰ τὶς δύο παρατάξεις, τοὺς πιστούς καὶ τους ἀπίστους. Παρακολουθοῦσαν τὰ μαθήματά του τότε (1951-1966), πάνω ἀπὸ 400 νέοι.
Ὁ π. Αὐγουστῖνος μιλοῦσε σε ναούς τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἔκανε καὶ γενικά μαθήματα γιὰ ὅλους, κάθε ἐβδομάδα, σὲ μεικτό ἀκροατήριο στὴν αἴθουσα Ζωοδόχου Πηγῆς 44 ἢ στοὺς «Τρεῖς Ἱεράρχας» νωρίτερα.
Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος ἦταν τότε ἱεροκήρυκας τῶν Ἀθηνῶν. Καὶ μ᾽ αυτούς τοὺς δυναμικούς νέους καὶ τὸν πιστό λαό τῶν Ἀθηνῶν ἔδινε μάχες κατὰ τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς διαφθορᾶς. Τὸν ἔτρεμαν οἱ μασόνοι πολτικοί, ποὺ διοχέτευαν τὴν διαφθορά στην Ἑλλάδα και οἱ κακοί ἐπίσκοποι, ποὺ ἀναρριχωνταν με ἄθλια μέσα. Ὡς ὁ Ιωάννης ὁ Πρόδρομος ἤλεγχε τὰ δημόσια σκάνδαλα, ὅσο ψηλά καὶ ἄν βρίσκονταν οι ἔνοχοι. Αὐτοὶ τὸν φοβοταν, ὁ λαός καὶ οἱ νέοι τὸν ἀγαποῦσαν.
Ἦταν ἀληθινός ηγέτης. Ἀκολουθοῦσε τὰ βήματα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ζωντανή πίστη στὸ Χριστό, μὲ παράδειγμα, μὲ ἀκτημοσύνη και ἁγία ζωη, γι᾽αυτό μάζευε σαν κλώσσα τοὺς χριαστιανούς κάθε ἡλικίας καὶ ὡς ιεροκήρυκας και ὡς ἐπισκοπος. Οἱ κατασκηνώσεις τῆς Μητροπόλεως Φλώρινης, ποὺ αὐτὸς ἐδημιούργησε, ἔσφυζαν ἀπό νειάτα, σε πολλές περιόδους ἐπί τῶν ἡμερῶν του.
Ἦταν Ἀρχιεπίσκοπος καὶ πατριάρχης στὶς καρδιές τῶν πιστῶν. Αὐτοὶ μᾶς λείπουν σήμερα.
Ὁ τρόπος ἐκλογῆς ἐπισκόπων & πατριαρχῶν δεν εἶναι Ἀποστολικός καὶ Ὀρθόδοξος, γι᾽αὐτὸ ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Γέροντας: «Αν μάθετε πῶς ἐκλέγονται οἱ ἐπίσκοποι σήμερα, θὰ τραβᾶτε τὰ μαλλία σας»,

ἐδῶ:    • Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστινου: ΑΝ ΣΑΣ ΠΩ, ΠΩΣ ΓΙΝΟ…  

& ἐδῶ:    • ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ- ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ.

Ἡ Κύπρος κρατᾶ κάποια λείψανα τῆς Ἀποστολικῆς ἐκλογῆς ἀρχιερέων, μὲ τὴν συμμετοχή τοῦ κλήρου και τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὡς ἕνα σημεῖο, γιατί στο τέλος δὲν ἐκλέγεται αὐτὸς ποὺ ἔχει τους περισσοτέρους ψήφους, ἀλλα ἕνας ἀπό τοὺς τρεις ποὺ θὰ ἀποφασίση ἡ ἱεραρχία τῆς Κύπρου! Ὅμως καὶ αὐτὸ ἐνοχλεῖ τοὺς σκοτεινούς ἄνθρωπους, ποὺ φοβοῦνται τὴν συμμετοχή τοῦ κληρου & τοῦ λαοῦ, γι᾽αὐτὸ ἀνακοίνωσε ὁ ἀρχιεπισκοπος Κυπρου Γεώργιος ὅτι θὰ τὸ καταργήση!!!
Θέλουν ν᾽ ἀλλαξουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ μᾶς κάνουν οὐνίτες καὶ ὁ πιστὸς λαός τοὺς ἐνοχλεῖ.
Τί εἶναι Οὐνία καὶ οἱ οὐνῖτες; (Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου του 1957, ἐδῶ: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?… ) Read more »

Το περιστατικό στον ναό των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα αποκαλύπτει μια ακόμη κατασκευασμένη κατηγορία, με αντιφάσεις, θεατρικότητα και ψευδομαρτυρίες που στόχο έχουν τη σπίλωση του ονόματος και της διακονίας του.

Η συνεχής στοχοποίηση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν μπορεί πλέον να θεωρείται σύμπτωση. Κάθε εβδομάδα εμφανίζεται και μία νέα κατηγορία, μία νέα «αποκάλυψη», μία νέα προσπάθεια δημιουργίας αρνητικών εντυπώσεων εις βάρος του, η οποία σχεδόν πάντοτε διοχετεύεται με τρόπο οργανωμένο και με εμφανή σκοπό τη σπίλωση του ονόματος και της διακονίας του. Read more »

«Tις ειδε νεκρον φυλαττομενον; μαλλον δε τις ειδε νεκρον πολεμουμενον;»

(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ – Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)

Οι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.

Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα. Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

                «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-5-1998],(Β374)  

       Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας, Κυριακή των Μυροφόρων γυναικών, τιμά όλως ιδιαιτέρως τα πρόσωπα εκείνα που συνετέλεσαν εις την φροντίδα του νεκρού σώματος του Ιησού, όπως του Ιωσήφ, του Νικοδήμου και των λοιπών μυροφόρων γυναικών. Read more »

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἢ ΣΑΤΑΝΟΛΑΤΡΕΙΑ

Παιζουν ὡραιο θεατρο οι σατανολατρες στους χριστιανικους λαους, για να υποδεχθουν τον Αντιχριστο, που τόσο βιαζονται για νὰ μᾶς τον κουβαλίσουν οἱ εβραιοσιωνομασονισται!!! Ο Παπας Λεων εμφανιζεται τελευταια ὡς «αντιστασιακος», για ν᾽ανυψωθη το γοητρο του. Οἱ δικοι μας οι οικουμενισται ενωνονται με τις συμπροσευχες μαζι του. Και αυτος υποδεχεται & συμπροσευχεται με την πρωτη γυναικα αρχιεπισκοπο της Αγγλικανικης «εκκλησιας». Δεν τους ἔφταναν οἱ ἀνωμαλες παπαδῖνες και δεσποτινες χρειαζόταν και ἀρχιεπίσκοπο γυναικα!!! Ποιόν αραγε διαβολο επικαλοῦνται στις συμπροσευχές τους;

Ο Πάπας Λέων προσευχήθηκε μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχιεπίσκοπο & οι δικοι μας οι προδοται τις βαπτιζουν ολες εκκλησίες!

Η Μάλαλι, η πρώτη γυναίκα που ηγείται των περίπου 85 εκατ. Αγγλικανών παγκοσμίως, έγινε δεκτή από τον Πάπα Λέοντα

Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ και η νέα αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, Σάρα Μάλαλι, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Βατικανό, σε μια συμβολική συνάντηση που υπογραμμίζει την προσπάθεια προσέγγισης ανάμεσα στην Καθολική Εκκλησία και την Εκκλησία της Αγγλίας. Στη συνέχεια μετέβησαν σε παρεκκλήσι του 17ου αιώνα, όπου προσευχήθηκαν μαζί, στέλνοντας μήνυμα κοινής μαρτυρίας πίστης.

Ο Πάπας Λέων αναγνώρισε ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στη σύγκλιση Καθολικών και Αγγλικανών, αλλά προειδοποίησε ότι «νέα προβλήματα έχουν αναδυθεί τις τελευταίες δεκαετίες», χωρίς να τα κατονομάσει. Τόνισε ωστόσο ότι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο να «εκμεταλλευτούμε κάθε δυνατή ευκαιρία για να κηρύξουμε μαζί τον Χριστό στον κόσμο». Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει τη στρατηγική του Πάπας Λέων: θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση.

ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΣ  ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ

& ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Read more »

Εκδηλωση διαμαρτυριας απο υποστηρικτες του Τυχικου: Αιτημα η αποκατασταση του στη Μητροπολη Παφου (εικονες & βιντεο)

——-

——–

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας με αίτημα την αποκατάσταση Τυχικού, οργάνωσε σήμερα το απόγευμα στο κέντρο της Πάφου υποστηρικτές του εν αργία Επισκόπου. Στη συγκέντρωση που οργάνωσε ομάδα πρωτοβουλίας υποστηρικτών του κ. Τυχικού, μετείχαν άτομα από διάφορες περιοχές της Κύπρου.

Η εκδήλωση διαμαρτυρίας ξεκίνησε από την πλατεία Δημαρχείου όπου οι συγκεντρωθέντες διαδήλωσαν ειρηνικά με πλακάτ και πανό και με κεντρικό αίτημα την αποκατάσταση Τυχικού στη Μητρόπολη Πάφου.

Ακολούθησε πορεία προς την Μητρόπολη Πάφου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Δημοτικό Μέγαρο και στη συνέχεια οι διαδηλωτές αποχώρησαν χωρίς προβλήματα και εντάσεις. Εκπρόσωποι των οργανωτών σε χαιρετισμούς τους τόνισαν ότι η συγκέντρωση είχε στόχο και αίτημα την αποκατάσταση του Επισκόπου Τυχικού, την εφαρμογή των Ιερών Κανόνων ως Θεοπνεύστων και την διατήρηση της συμμετοχής του λαού στην εκλογή Επισκόπων.

Περισσότερα:

Read more »

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 

Πρωινή ομιλία Κυριακής (π. Επιφάνιος Χατζηγιάγκου)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 – 8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-4-1988] (Β194)

   Την τρίτην Κυριακήν από του Πάσχα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας την αφιερώνει στις θαυμάσιες εκείνες γυναίκες, που υπηρέτησαν κατεξοχήν το μυστήριον της Αναστάσεως του Χριστού. Όπως και σε εκείνους τους θαυμασίους άνδρας που υπηρέτησαν στην ταφή του Κυρίου μας, δηλαδή τον Νικόδημον και τον Ιωσήφ. Read more »