Ἀκάθιστος Ὕμνος
Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ποιος θα εξοφληση το χρεος μας;

«…Καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα» (Ἀκάθ.

ΑΠΟΨΕ, ἀγαπητοί μου, σ᾿ ὅλους τοὺς ναοὺς διαβάζεται ὁλόκληρος ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος. Παίρνω ἀφορμὴ ἀπὸ τὸν οἶκο ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὸ γράμμα Χῖ· «Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι᾿ ἑαυτοῦ, πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα» (Ἀκάθ. ὕμν. Χ). Τί νοήματα ἔχει αὐτό;

* * *

Ὁ ποιητὴς μᾶς καλεῖ νὰ ἐξοφλήσουμε ἕνα χρέος. Ποιό εἶνε τὸ χρέος αὐτό; Δύο εἰδῶν χρέη ὑπάρχουν, ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ-ἠθικά.
Ὑλικὸ χρέος. Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται στὴν ἀνάγκη νὰ δανειστοῦν χρήματα ετε ἀπὸ ἄτομα ετε ἀπὸ ὀργανισμοὺς καὶ τράπεζες. Αὐτὸς ποὺ δανείζεται λέγεται ὀφειλέτης. Καὶ κάθε ὀφειλέτης αἰσθάνεται ντροπὴ ἀπὸ φιλότιμο. Ὅποιος χρωστάει δὲν κοιμᾶται· μέρα – νύχτα ὁ νοῦς του εἶνε πῶς θὰ ἐξοφλήσῃ τὰ γραμμάτια. Κι ὅταν καταφέρνῃ νὰ ἐξοφλήσῃ, ἕνα βάρος φεύγει ἀπὸ πάνω του. Ἂν μάλιστα βρεθῇ κάποιος ἄλλος καὶ ἐξοφλήσῃ τὸ χρέος του, νιώθει γιὰ ᾿κεῖνον εὐγνωμοσύνη.
Ὑπάρχει ὅμως καὶ χρέος πνευματικὸ-ἠθικό. Ἂν τὸ πῶ στὴ γλῶσσα τῆς Γραφῆς, μερικοὶ θὰ γελάσουν· ἀλλ᾿ αὐτὴ ἡ γλῶσσα λέει τὴν ἀλήθεια. Τὸ πνευματικό μας χρέος λοιπὸν ὀνομάζεται ἁμαρτία. Τ᾿ ἁμαρτήματά μας, νά τὸ χρέος.
Τ᾿ ἁμαρτήματά μας, σύμφωνα μὲ τὸν οἶκο αὐτόν, εἶνε ἀρχαῖα καὶ νεώτερα· «Χάριν δοῦναι θελήσας ὀφλημάτων ἀρχαίων», λέει. Ποιό εἶνε τὸ ἀρχαῖο χρέος; Στὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας αὐτὸ λέγεται προπατορικὸ ἁμάρτημα.
―Μὰ στὸν αἰῶνα μας ἐσὺ μιλᾷς γιὰ προπατορικὸ ἁμάρτημα; Ἀστεῖα πράγματα!… Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΗ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου

Δ΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
Παρασκευὴ 20 Μαρτίου 2026 (2001) βράδυ

Οι ευεργεσιες του Θεου

«…Οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον ὧν δέδωκας ἡμῖν» (Ἀκάθ. ὕμν. Υ)

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕ­να ἀριστοτέχνημα. Τέσσερις στάσεις, εἰκοσιτέσσερις οἶκοι, ἑκατὸν σαραντατέσσερα «χαῖρε» ἀκούγονται στὸν ὕμνο αὐτόν. Εἶ­νε τρόπον τινὰ μία θαυμασία οἰκοδομή, ποὺ ἀ­ποτελεῖται ἀπὸ τέσσερις (4) ὀρόφους, εἰκοσιτέσσερα (24) οὕτως εἰπεῖν διαμερίσματα, καὶ ἑκατὸν σαραντατέσσερα (144) μικρὰ δωμάτια. Καὶ μὲ σημερινὴ γλῶσσα, ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα φίλμ, μία κινηματογραφικὴ ταινία, στὴν ὁποία παρουσιάζεται ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ εἶνε ἀρ­ρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴ ζωὴ τοῦ μονογενοῦς της Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀπόψε θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ προσέξουμε τὸ γράμμα Ὕψιλον. Read more »

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

«Χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα» (Ἀκάθ. ὕμν. Ρ2β΄)

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»

Μητροπολίτου Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. Καντιώτου

——-

——–

Χαιρετισμοὶ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2665
Ἀκάθιστος Ὕμνος (4 Ἀπριλίου 2025)
Ὁμιλία Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Προαγγελος λυτρωσεως

«Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον» (Ἀκάθ. Α5)

Θυμᾶστε, ἀγαπητοί μου, ποιό ἦταν τὸ ἔτος ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ἐψάλη ὁ Ἀ­κάθιστος ὕμνος στὸ ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν στὴν Κωνσταντινούπολι; Ἦταν τὸ ἔτος 626 μ.Χ., ἐπὶ βασιλείας τοῦ ἐνδόξου αὐ­τοκράτορος Ἡρακλείου (572-641 μ.Χ.).
Ἦταν ἡμέρες μεγάλου κινδύνου γιὰ τὴν Πό­λι. Οἱ ὑ­περασπισταί της, βασιλεὺς καὶ στρα­τός, ἔλειπαν πολὺ μακριὰ καὶ ἡ Βασιλεύουσα βρέθηκε κυκλωμένη ἀπὸ πλήθη βαρβάρων, οἱ ὁ­ποῖοι φθονοῦ­σαν τὴ δόξα καὶ τὸν πλοῦτο της καὶ πάσχιζαν νὰ τὴν ἁλώσουν γιὰ νὰ ἐπιδοθοῦν σὲ λε­­ηλασία καὶ καταστροφή. Τότε, σ᾽ ἐκείνη τὴν δεινὴ ὥρα, μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν Βυζαντινῶν προγόνων μας, ψυχὴ ποὺ ἔ­νιωθε τόσο κοντά της τὸ θηρίο νὰ ἀπειλῇ, ποὺ ἄκουγε τὸν βρυχηθμό του κ᾽ ἔνιωθε τὴν πυρωμένη ἀνάσα καὶ τὴ μανία του νὰ τὴν κατασπαράξῃ, ἀνέβλυσε ὁ ὕμνος αὐτός.
Τώρα τὸν ἀκοῦμε ἐμεῖς μὲ ἠρεμία καὶ γαλήνη, τότε ἐκεῖνοι τὸν εἶπαν μὲ χείλη ποὺ ἔ­τρεμαν ἀπὸ ἀγωνία καὶ συνοχὴ ψυχῆς. Τί μέρες ἦ­ταν ἐκεῖνες, τί ὧρες ἔζησαν τότε! Ἀλλ᾽ ὅ­σο πιὸ μεγάλος ἦταν ὁ κίνδυνος ποὺ ζοῦ­σαν, ἄλλο τό­σο πιὸ θερμὸς βγῆκε ὁ ὕμνος ποὺ συν­έθεσαν. Γι᾽ αὐτὸ ἔχει χάρι αὐτὸς ὁ ὕμνος, ἔ­χει ἔμ­­πνευσι Πνεύματος ἁγίου, ἔχει σφρα­γῖδα Ὀρ­θοδοξί­ας· ἔχει κάτι ποὺ ἀγγίζει τὴν ψυχή, τὴν παρηγο­ρεῖ στὴ δική της θλῖψι, τὴν εἰρηνεύει, τὴν ἁγιάζει. Read more »

Δ΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
Παρασκευὴ 28 Μαρτίου

O NOHTOΣ ΗΛΙΟΣ

«Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου» (Ἀκαθ. ὕμν. Φ1α΄)

       Ἡ Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος ἔχει θησαυροὺς ἀνεκτιμή­­τους. Εἶνε τὰ ἅγια βιβλία ποὺ κρατοῦν οἱ ψάλτες μας· εἶνε τὰ τροπάρια, τὰ ἀπολυτίκια, οἱ καταβασίες, τὰ ὑπέροχα αὐτὰ ποιήματα.
Ἕνας τέτοιος θησαυρὸς εἶνε καὶ ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος, ποίημα ποὺ συγκινεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ὀρθοδόξων. Εἶνε ἕνα στέμμα, μιὰ χρυσῆ ἁ­λυσίδα, ἕνα περιδέραιο μὲ πολύτιμα πετράδια, ποὺ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προσφέρει στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Πετράδια εἶνε τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκοῦμε. Ἑκατὸν σαραντατέσσερα (144) τέ­τοια πετράδια ἔχει ὁ ὕμνος. Ἀπὸ αὐτὰ θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα. Εἶνε ὁ χαιρετισμὸς «Χαῖ­ρε, ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου» (Ἀκαθ. ὕμν. Φ 1).

* * *

Τί θέλει νὰ ἐκφράσῃ ὁ ποιητὴς μὲ τὸν χαιρε­τισμὸ αὐτό; Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2661
Β΄ στάσις τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου
Παρασκευὴ 14 Μαρτίου 2025 βράδυ

Ζουμε με τις προσευχες Της

«Πολλὰ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου» (ΣΤ΄ Ὥρα – Μ. Βασίλειος)

Θὰ προσπαθήσω, ἀδελφοί μου, νὰ μιλήσω ἁ­πλᾶ, νὰ μὲ καταλάβετε. Κάντε ὑπομονή.

* * *

Κάποτε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς πῆ­γε στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, ἀλλὰ βρῆκε μεγάλη ἀκαταστασία (βλ. Ματθ. 21,12-13. Μάρκ. 11,15-17. Λουκ. 19,45-46. Ἰω. 2,13-22). Οἱ ζῳέμποροι εἶχαν μαζέψει ἐκεῖ περιστέρια, ἀρνιά, γελάδια γιὰ τὶς θυσίες· πουλοῦ­σαν, μάζευαν χρήματα, ἀ­κουγόταν ὁ ἦ­χος νομισμάτων. Καὶ ὁ Χριστός, ὅ­ταν τά ᾽δε αὐ­τά, θύμωσε. Γιατὶ ἀλλοίμονο ὅ­ταν βλέ­πῃ κανεὶς τὸ κακό, τὴν ἀσέβεια, καὶ δὲν θυμώνῃ. Νὰ μὴ θυμώνουμε γιὰ μάταια πράγματα, γιὰ λε­φτὰ καὶ ὑλικὲς ζημιές, αὐτὸς εἶνε κακὸς θυ­μός. Ὑπάρχει θυμὸς ἀπὸ τὸν διάβολο, καὶ θυμὸς ἀπὸ τὸ Θεό, θυμὸς ἅγιος.
Ὁ Χριστὸς λοιπὸν ὠργίστηκε, πῆρε σχοινιά, τά ᾽πλεξε, ἔκανε ἕνα μαστίγιο καὶ ἀνεμίζοντάς το ἄρχισε νὰ διώχνῃ ἀπὸ τὸ ναὸ τοὺς ἐμπόρους μὲ φωνή· «Ὁ οἶκός μου οἶκος προσ­­ευχῆς κληθήσετε· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον ληστῶν» (Ἠσ. 56,7. Ἰερ. 7,11. = Ματθ. 21,13). Αὐτὸ ποὺ εἶπε τότε ὁ Χριστὸς ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ δικό μας ναό, ὅτι δηλαδή· ἡ ἐκκλησιὰ εἶνε –ἀ­κοῦτε;– σπίτι τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶνε ὅπως εἶνε τὸ σπίτι μας ἢ τὸ δικαστήριο ἢ ἕνα ἄλλο κοινὸ σπίτι. Εἶνε οἶκος Θεοῦ. «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗ­τος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾽ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕ­­τη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γέν. 28,17). Μπῆ­κες στὴν ἐκκλησιά, μπῆκες στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ; σταύρωσε τὰ χέρια σου, ἡ καρδιά σου νά ᾽νε στὸ Θεό, τὸ στόμα σου νὰ λέῃ μόνο τὴν προσ­­­ευχὴ τοῦ Χριστοῦ μας. Νὰ μὴν εἶνε δηλαδὴ ἐ­κεῖ μόνο τὰ κορμιά μας, ἀλλὰ νὰ εἶνε καὶ ἡ ψυχή μας, γιὰ νὰ μᾶς ἀκούσῃ ὁ Θεός.
–Καὶ μᾶς ἀκούει ὁ Θεός; θὰ πῆτε.
Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΕ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1411
Α΄ Στάσις τῶν Χαιρετισμῶν
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Υπαρχει στον κοσμο χαρα;

«Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει» (Ἀκάθ. ὕμν. Α1α΄)

ΤΟ ΑΣΜΑ, ἀγαπητοί μου, τὸ τραγούδι, ἡ μου­σικὴ εἶνε θεῖο δῶρο. Ἀλλὰ μὲ μία οὐ­σι­ώδη διαφορά· τραγούδι ἀπὸ τραγούδι διαφέρει. Ὑπάρχει τραγούδι ποὺ ὑπηρετεῖ τὸ κα­κό, ἐ­ρεθίζει τὶς κατώτερες ὁρμὲς τοῦ ἀνθρώπου, τὸν βυθίζει στὸν ᾅδη· καὶ ὑπάρχει ἀντιθέτως τραγούδι ποὺ ἐκφράζει τὶς ἀνώτερες ἐφέσεις καὶ τοὺς πόθους του, τοῦ δίνει φτερὰ νὰ φτά­σῃ μέχρι τρίτου οὐρανοῦ καὶ ν’ ἀκούσῃ τὸ ἀλ­λη­λούϊα. Ὑπάρχουν τραγούδια τῆς γῆς, καὶ τρα­­γούδια τοῦ οὐρανοῦ. Ὑπάρχουν τραγούδια ἀνούσια. Ἡ ἐπίδρασί τους εἶνε ἀσήμαντη. Λίγους συγκινοῦν καὶ μέσα σὲ μία γενεὰ σβήνουν· πρέπει νὰ ψάξῃ κανεὶς σὲ παλαιὲς ἀν­θολογίες γιὰ νὰ βρῇ τοὺς στίχους τους.
Ἀλλὰ ἕνα τραγούδι ἐξακολουθεῖ νὰ συγκι­νῇ βαθύτατα τὶς καρδιὲς τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν· εἶνε ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος, ὁ ὕμνος τῆς Παρθένου. Ἀπὸ τότε ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ (τὸ 626 μ.Χ.) ἀκούστηκε στὸ ναὸ τῶν Βλαχερνῶν τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων, ἔχουν περάσει τό­­σοι αἰῶνες, καὶ ὅμως ὁ χρόνος δὲν κατώρθω­σε νὰ σβήσῃ τὸ τραγούδι αὐτό. Ὅπου κι ἂν βρίσκωνται οἱ ὀρθόδοξοι, εἴτε μέσα στὶς πόλεις εἴτε στὴν ὕπαιθρο εἴτε σὲ ἐξωκκλήσια εἴτε στὸ ἐξωτερικὸ εἴτε μέσα σὲ πλοῖα, ὅλοι ἀ­πόψε αἰσθάνονται ἀγαλλίασι ἀκούγοντάς το.
Τί εἶνε ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος; Γιὰ νὰ μιλήσου­με ἁπλούστερα, ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε τὸ κόσμημα καὶ καύχημα τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλο ποί­ημα μὲ τέτοιο λυρισμό, τέτοιο συν­αί­σθημα, τέ­τοια πτῆσι, τέτοια φτερουγίσματα, δὲν βρίσκει κανείς στὴν παγκόσμια ποί­ησι. Δὲν τὸ λέ­με ἐμεῖς· ξένος γλωσσολόγος διεθνοῦς κύρους εἶπε, ὅτι τὸ ποίημα αὐτὸ μόνο στὴν ἑλ­ληνικὴ γλῶσσα μποροῦσε νὰ γραφῇ. Ἐὰν ἡ γαλλικὴ γλῶσσα εἶνε κατάλληλη γιὰ σαλόνια καὶ διπλωματία, ἐὰν ἡ ἰταλικὴ εἶνε κατάλληλη γιὰ μουσική, ἐὰν ἡ γερμανικὴ εἶνε κατάλληλη γιὰ ἐπιστημονικοὺς ὅρους, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὸν πλοῦτο τῶν λέξεών της στάθηκε ἱκανὴ νὰ ἐκφράσῃ τὸ ὕψος τῶν ἀληθει­ῶν τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Γι’ αὐτὸ τὸ ποίημα τοῦτο συγκινεῖ τὶς γενεὲς τῶν Ἑλ­λή­νων…. Τη συνέχεια:

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=71887

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2610

Ἀκάθιστος Ὕμνος
Παρασκευὴ 19 Ἀπριλίου 2024 βράδυ
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Νεα κτισι, νεος κοσμος

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης» (Ἀκάθ. ὕμν. Α6)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ψάλλει τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου. Εἶνε ἕνα ἐμπνευσμένο ποίημα, ἀριστούργημα τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς. Δὲν ψάλλεται μόνο στὴ μικρή μας πατρίδα· ψάλλεται σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδο­ξες χῶρες· καὶ στὴ Σερβία, καὶ στὴ Βουλγαρία, καὶ στὴ ῾Ρουμανία, καὶ στὴν ἀχα­νῆ ῾Ρωσία. Μετὰ τὴν πτῶσι τοῦ ἀ­θέου κα­θεστῶτος, ἑορτάζουν σήμερα καὶ οἱ ῾Ρῶ­σοι, οἱ ὁμόδοξοι Χριστιανοί. Ἵδρυσαν μάλιστα καὶ μία «τράπεζα Ὀρθοδοξίας» –πρωτοτυπία–, γιὰ νὰ μαζέψουν χρήματα νὰ ξανακτίσουν τὶς ἐκκλησίες ποὺ γκρέμισε τὸ ἄθεο καθεστώς. Μεγαλεῖα θαυμαστὰ ἔχει κάνει ὁ Θεὸς στὴν ἐποχή μας, θαύματα μεγάλα καὶ ἐξαίσια.

Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε μία ἐπανάληψις· 144 φορὲς ἐπαναλαμβάνεται τὸ πρῶτο ἐκεῖ­νο «Χαῖρε», ποὺ «ἄγγελος πρωτοστάτης οὐ­ρα­­­νόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ» (Α).

Ἀπόψε ἂς ἑρμηνεύσουμε μὲ συντομία τὸν χαιρετισμὸ «Χαῖρε, δι᾿ ἧς νεουργεῖ­ται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης» (Ἀκάθ. ὕμν. Α6). Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2609

Γ΄ στάσις τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου
Παρασκευὴ 5 Ἀπριλίου 2024 βράδυ

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Ὑπεραγια Θεοτοκε, σωσον ἡμας»

(Καν. Ἀκαθ., προΰμν. τροπ.)

Καὶ πάλι, ἀγαπητοί μου, ἤρθαμε στὴν ἐκκλη­σιά, ν᾽ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας στὸ Θεό· κι ἀπόψε ἰδιαιτέρως, ν᾽ ἀκούσουμε τὸ ὁλόγλυκο ἀγγελι­κὸ τραγούδι τῆς Παναγί­ας, τὸν Ἀκά­θιστο ­ὕμνο.
Πα­­λαιότερα οἱ γυναῖκες γράμματα δὲν ἤξε­ραν, τηλεοράσεις δὲν εἶχαν, εἶχαν ὅ­μως στὴν καρδιὰ Θεό, καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Θεοτόκου τοὺς ἤ­­­ξεραν. Τώρα; ξέρουν τραγούδια τοῦ σα­τανᾶ, τρα­­γούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας δὲν ξέρουν.
Ἕνα τμῆμα τῆς ἀκολουθίας αὐτῆς, πρὶν ἀ­πὸ τοὺς Χαιρετισμούς, εἶνε ὁ Κανόνας τοῦ Ἀ­κα­­θίστου. Ἀρχίζει «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται πνεύματος…». Ἐκεῖ πρὶν ἀπὸ κάθε τροπάριο οἱ ψάλτες λένε τὸ στίχο «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Σ᾽ αὐτὸ τὸ στίχο θέλω νὰ κά­νουμε τώρα μία μικρὴ πρακτικὴ ἐμβάθυνσι.
Ἤρθαμε ἀπόψε νὰ παρακαλέσου­με τὴ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ· γιατὶ Ἐκείνη ἀκούει, καὶ κάνει θαύμα­τα. Ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι· δικαίωμά τους. Ἂν καὶ δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ δὲν πιστεύει· ὅποιος δὲν πιστεύει στὸ Θεό, θὰ πιστέψῃ στὸν δι­άβολο ἢ κάπου ἀλ­λοῦ. Ὅποιος λοιπὸν πιστεύει ὅ­τι ὁ Χριστὸς ἦρθε στὴ γῆ, ὅτι γεννήθηκε ἀπὸ τὴν Παναγία καὶ τὴν παρακαλεῖ, αὐτὸς βλέπει θαύματα.
Νὰ μετρήσουμε τὰ θαύματα; Ἂν ἤθελα ἀπόψε νὰ σᾶς πῶ θαύματα τῆς Παναγίας, θὰ ἔφταναν μεσάνυχτα, θὰ ξημερώναμε· καὶ ὄχι μιὰ ἢ δυὸ καὶ τρεῖς μέρες, ἀλλὰ ἕναν ὁλόκληρο χρόνο νὰ σᾶς διηγοῦ­μαι –ἐσεῖς νὰ εἴ­χατε ὑπομονὴ κ᾽ ἐγὼ νὰ εἶχα δύνα­μι–, δὲν θὰ μᾶς ἔφτανε. Τὰ θαύματα εἶνε ἀμέτρητα.
Γι᾽ αὐτὸ ἀπ᾿ ὅλα τὰ θαύματα τῆς Παναγίας διαλέ­γω ἕνα· ἕνα θαῦμα ποὺ διάβασα σὲ παλαιὸ βιβλίο. Θὰ σᾶς τὸ πῶ μὲ ἁπλᾶ λόγια· θέλω νὰ προσέξετε. Read more »

Δ΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΟI EXΘΡΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΘΟΥΝ

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγείρονται τρόπαια· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι»(Ἀκάθ. ὕμν. Ψ 5)

ΧΑΙΡΩ ἀγαπητοί μου, ποὺ τρέχετε καὶ συγκεντρώνεσθε στὸ ναό. Θὰ σᾶς μιλήσω ἁπλᾶ, σὰν πατέρας μὲ τὰ παιδιά.
Ζοῦμε σὲ χρόνια ἄσχημα. Μερικοὶ λένε, ὅτι πλησιάζει ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἕνα σημάδι ὅτι ἔρχεται ἡ συντέλεια εἶνε, ὅτι στὶς ἡμέρες μας παρουσιάστηκε ἀθεΐα καὶ ἀπιστία μεγάλη. Σὲ πόλεις καὶ χωριὰ ξάπλωσαν οἱ ἰδέες αὐτές. Καὶ λέγονται συχνὰ ἀπὸ στόματα ἀνθρώπων ποὺ θεωροῦνται μορφωμένοι. Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια στὴ Μικρὰ Ἀσία, στὸν Πόντο, στὰ ἁγιασμένα μέρη, δὲν ὑπῆρχε ἄπιστος καὶ ἄθεος. Τώρα ἡ ἀθεΐα ἔφτασε παντοῦ. Read more »

Read more »

Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2456

Ἀκάθιστος ὕμνος
8 Ἀπριλίου 2022
Του Μηητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Δια της μετανοιας στη χαρα

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾽ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. ὕμν. Α1)

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία. Τὴν κατηγο­ροῦν, ὅτι πάλιωσε πιά, εἶνε κάτι ξεπερασμένο, γιατὶ μὲ τὰ αὐστηρὰ κηρύγματα, τὶς ἀπαγο­ρεύ­σεις, τὰ ἀσκητικά, τὶς νηστεῖες καὶ τὴ μεταφυ­σικὴ θεωρία της δὲν ἐμπνέει λένε χαρὰ στὸν κόσμο. Χρειάζεται ν᾽ ἀπαντήσουμε;
Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας εἶνε πηγὴ φω­τός, ἀγάπης, ἐλευθερίας, δικαιοσύνης, καὶ χαρᾶς. Μία ἀπόδειξις αὐτοῦ εἶνε καὶ ὁ Ἀκάθι­στος ὕμνος μὲ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ περιέχει. Εἶνε μιὰ ἀπήχησι τῆς χαρᾶς ἐκείνης, ποὺ αἰ­σθάνθηκε ἡ ἀειπάρθενος Μαρία ὅταν «ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰ­πεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ χαῖρε» (Ἀκάθ. ὕμν. Α).
Τὸ πρῶτο μάλιστα «χαῖρε» ποὺ ἀκούγεται στὴν ἀκολουθία αὐτὴ εἶνε ὕμνος τῆς χαρᾶς·
«Χαῖρε, δι᾽ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει·
χαῖρε, δι᾽ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψῃ» (ἔ.ἀ. Α1).

Read more »