Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ’ Category

Oι υποκριται – Κυριε! Σωσε μας απο την υποκρισια του αιωνος τουτου του απατεωνος

author Posted by: Επίσκοπος on date Δεκ 5th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 13, 10-17

ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ

«Ἀπεκρίθη οὖν αὐτῶ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν˙ Ὑποκριτά…» (Λουκ. 13, 15)

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ἀγαπητοί, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα διηγεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθημτα συγκυπτ.θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Ποῦ ἔγινε τὸ θαῦμα; Μέσα στὴ συναγωγή. Στὶς συναγωγὲς μαζεύονταν οἱ Ἰουδαῖοι κάθε Σάββατο. Οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν καὶ σήμερα συναγωγὲς σὲ διάφορες πόλεις, ἀκόμα καὶ σὲ ξένα κράτη, ὅπου ἐξακολουθοῦν νὰ εἶνε διασκορπισμένοι.
Στὶς συναγωγὲς τί κάνουν οἱ Ἰουδαῖοι κάθε Σάββατο; Ἀκοῦνε μὲ προσοχὴ τοὺς ραββίνους (διδασκάλους), ποὺ διαβάζουν καὶ ἐξηγοῦν ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ψάλλουν ὅλοι μαζὶ ψαλμοὺς τοὺ Δαυΐδ.

* * *

Σὲ μιὰ συναγωγή, λέει σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο, ἕνα Σάββατο πῆγε ὁ Χριστός. Στὴ συναγωγή, ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἦταν καὶ μιὰ γυναίκα, ποὺ κι ἄν ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν συναγωγὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴν κατηγορήσει κανείς, διότι ὑπέφερε ἀπὸ ἀρρώστια, μιὰ ἀρρώστια ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ σατανᾶ. Ἡ σπονδυλική της στήλη εἶχε λυγίσει τόσο πολύ, ὥστε τὸ κεφάλι της ἄγγιζε στὴ γῆ καὶ ἀπὸ μακριὰ φαινόταν σὰν ἕνα ζῶο ποὺ βαδίζει μὲ τὰ τέσσερα. 18 χρόνια ἔπασχε ἀπὸ τὴν ἀσθένεια αὐτή. Καὶ ὅμως ἡ γυναῖκα αὐτὴ πήγαινε στὴ συναγωγή, γιὰ νὰ ἐκτελέση τὰ θρησκευτικά της καθήκοντα. Αὐτὴ ἡ γυναῖκα θὰ δικάση τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως ὅλους ἐκείνους τοὺς χριστιανούς, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἐνῶ εἶνε ὑγιεῖς καὶ χορποηδοῦν ὅλη τὴ νύχτα στὰ ἁμαρτωλὰ κέντρα, ἐν τούτοις ποτὲ δὲν πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ἔχουν πόδια γιὰ τὸ διάβολο, ἀλλὰ πόδια γιὰ τὸ Θεὸ δὲν ἔχουν. Read more »

Δυο ομιλιες του Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου, την Κυριακη Ι´ Λουκα: 1) Ημερα λατρειας και αγαθοεργιας 2) Ο εκκλησιασμος της Κυριακης

author Posted by: Επίσκοπος on date Δεκ 5th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακή Ι´Λουκᾶ (Λουκά 13, 10-17)

6.12.2020

1) Ημερα λατρειας και αγαθοεργιας

Πατῆστε τον τίτλο και διαβᾶστέ το, εἶναι σε pdf

862c570e406e

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 921

Κυριακὴ Ι΄ (Λουκ. 13,10-17)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

2) Ο εκκλησιασμος της Κυριακης

«Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι…» (Λουκ. 13,14)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, εἶνε μιὰ περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Ἡ πέννα τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ ζωγραφίζει μὲ τέτοια χάρι τὰ γεγονότα, ὥστε νο­μίζεις ὅτι τὰ βλέπεις μπροστά σου ζωντανά.
Βλέπουμε λοιπὸν σήμερα μιὰ γυναίκα νὰ περπατάῃ μὲ τὰ τέσσερα. Μὰ τί ἤτανε, ζῷο; Τὸ ἐξηγεῖ τὸ εὐαγγέλιο· τὴ χτύπησε ἀρρώστια. Ἡ ἀρρώστια της δὲν ἦταν φυσική. Ἦταν ἀποτέ­λεσμα ἐπηρείας πονηρῶν πνευμάτων, ἐπίδρα­σι σατανική. Ὅπως λυγίζεις μιὰ βέργα καὶ τὴν κάνης κρικέλλα, ἔτσι ὁ σατανᾶς λύγισε τὴ σπονδυλική της στήλη καὶ ἔκανε αὐτὴ τὴ γυναῖ­κα νὰ σκύψῃ καὶ νὰ περπατάῃ μὲ τὰ τέσσερα.
Ἔτσι πῆγε καὶ στὴ συναγωγή, ὅπου λάτρευ­αν τὸ Θεό. Ἐκεῖ τὴν εἶδε ὁ Χριστὸς καὶ τὴ σπλα­χνίστηκε. Ἅπλωσε πάνω της τὰ ἄχραντά του χέρια, καὶ μόλις τὴν ἄγγιξε, ἔγινε τὸ θαῦμα· τὰ κόκκαλα ἔτριξαν, ἡ σπονδυλικὴ στήλη ἀ­νωρθώθηκε, τὸ κορμὶ ἀναστηλώθηκε· καὶ τὸ κεφάλι ἐκεῖνο, ποὺ ἄγγιζε τὴ γῆ, ἔβλεπε τώρα γιὰ πρώτη φορὰ τὸν οὐρανὸ καὶ τὰ ἄστρα.
Ὅλοι εἶδαν τὸ θαῦμα καὶ ὅλοι χάρηκαν. Ἕ­νας μόνο λυπήθηκε, ὁ ἀρχισυνάγωγος, γιατὶ ἦ­ταν φθονερός. Ἀντὶ νὰ δοξάσῃ τὸ Θεό, βρῆκε λόγια πικρὰ γιὰ νὰ κατηγορήσῃ τὸν Κύριο. Εἶ­πε, ὅτι αὐτὸ δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ Σάββατο, δι­ότι τὴ μέρα αὐτὴ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐργαζώ­μαστε· πρέπει νὰ τὴν ἀφιερώνουμε στὸ Θεό. Read more »

Ειμαστε παραβατες. Ειμαστε χειροτεροι απο τους ειδωλολατρες… -Και ενω το Ευαγγελιο μας δειχνει τις εντολες του Θεου που εφωτισαν τον προχριστιανικο κοσμο & τον εβγαλαν απο το σκοταδι, εμεις ξαναγυριζουμε στο σκο­ταδι. Γιναμε σκυλια λυσσασμενα & δαγκωνουμε το χερι του ευεργετου μας Θεου. Σε μια τετοια εποχη που ζουμε, ειναι επομενο να υποστουμε συμφορα μεγαλη. Ο μονος τροπος για να σωθουμε ειναι η μετανοια! Εστω & την τελευταια στιγμη να μετανοησουμε & επιστρεψουμε στο Θεο

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 28th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1914

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιωτου

Ειμαστε παραβατες…

αγωνιστειτε εν«Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου» (Λουκ. 18,21)

Ὅλοι, ἀγαπητοί μου, ὅλοι καταλαβαίνουμε, ὅτι δὲν πηγαίνουμε καθόλου καλά· ὅτι κάτι κακό, κάτι φοβερό, κάτι τρομερό, θὰ συμβῇ στὶς ἡμέρες μας· ὅτι θὰ συμβοῦν ἐ­κεῖνα ὅλα ποὺ λέει ἡ ἁγία καὶ ἱερὰ Ἀποκάλυψις. Γιατί; Διότι ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, παραβαίνουμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, παραβαίνουμε τὶς ἐντολές του. Ὄχι πλέον τὶς μικρὲς ἐν­τολές, ἀλλὰ παραβαίνουμε τὶς μεγάλες ἐντολές, τὶς ἐντολὲς τοῦ Δεκαλόγου, αὐτὲς ἀκρι­βῶς ποὺ ἐφύλαξε ὁ νεανίσκος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου.

* * *

Ἀκούσαμε, ἀγαπητοί μου, τὶς ἐντολὲς αὐ­τές· τὸ «μὴ μοιχεύσῃς», «μὴ φονεύσῃς», «μὴ κλέψῃς», «μὴ ψευδομαρτυρήσῃς», «τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» (Λουκ. 18,20). Καὶ μόνο ὡς πρὸς αὐ­τὲς τὶς ἐντολὲς ἐὰν ἐξετάσουμε σήμερα τὸν κόσμο, θὰ δοῦμε ὅτι εἴμαστε σὲ μεγάλη ἀταξία.
⃝ Τὸ «Μὴ μοιχεύσῃς»; Σήμερα πλέον ἡ ἐν­τολὴ αὐτὴ δὲν τηρεῖται καθὼς πρέπει. Ἐνῷ ἄλλοτε, ὅπως ἔχουμε πεῖ χίλιες φορές, τὸ δι­αζύγιο ἦταν ἀνύπαρκτο καὶ ἄγνωστο, τώρα τὰ διαζύγια βγαίνουν ντουζίνες – ντουζίνες ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Τώρα ἀλλάζει ὁ ἄντρας τὴ γυναῖκα εὐκολώτερα ἀπὸ ὅ,τι ἀλλάζει τὸ πουκάμισό του καὶ ἡ γυναίκα ἀλλάζει τὸν ἄντρα εὐκολώτερα ἀπὸ ὅ,τι ἀλλάζει τὴ ρόμπα της. Καταντήσαμε σὲ τέτοιο σημεῖο. Τὸ «οὐ μοιχεύσεις» λοιπὸν ὡς ἐντολὴ κατεπατήθη.
⃝ Τὸ «Μὴ φονεύσῃς»; Κάθε μέρα ἡ ἐφημερίδα στάζει αἷμα. Ἄλλοτε ἕνας φόνος γινόταν σὲ κάποιο χωριό, καὶ ἕνα χρόνο ὁλόκληρο ἔ­κλαιγαν ὅλα τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια· οἱ ἄν­θρωποι συγκλονίζονταν καὶ πενθοῦσαν· μὲ τὸ νὰ σκοτωθῇ ἄνθρωπος θεωροῦσαν ὅτι μαγαρίστηκε ὅλο τὸ χωριό. Τώρα μολύνεται καθη­μερινῶς ἀπὸ αἷμα ὅλη ἡ Ἑλλάδα, καὶ καν­είς δὲν συγκινεῖται.
⃝ Τὸ «Μὴ κλέψῃς»; Τὸ σβήσαμε. Read more »

ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ – Περα απο τη ματαια δοξα των υλικων πραγματων βρισκεται η αθανατη δοξα του ουρανου. Γι᾿ αυτο υπαρχει η Εκκλησια. Ο κοσμος μας δειχνει την υλη, η Εκκλησια μας δειχνει τον ουρανο.

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 27th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΗ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 804

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
29 Νοεμβρίου 2020 (2001)

ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ

«Τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 18,18)

Ὅταν, ἀγαπητοί μου, ὅταν ὁ Χριστὸς ἦταν ἐδῶ στὸν κόσμο, πολλοὶ τὸν πλησίαζαν. Ποιοί ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἔρχονταν κοντὰ στὸ Χριστό; Ἦταν οἱ ἄρρωστοι· οἱ τυφλοί, οἱ παράλυτοι, οἱ λεπροί… Τοὺς ἔφερνε ἡ ἀνάγκη. Ἂν δὲν ἦταν ἀσθενεῖς, ἀμφιβάλλω ἂν θὰ πλησίαζαν τὸ Χριστό.
Αὐτὸ ἐξακολουθεῖ νὰ γίνεται καὶ σήμερα. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει συχνὰ τοὺς ἀνθρώπους νὰ πλησιάζουν τὴ θρησκεία εἶνε ἡ ἀνάγκη. Ὅταν εἶνε καλά, ὅταν βρίσκωνται στὰ ἀξιώματα, δὲν θυμοῦνται τὸ Χριστό. Ὅταν ἀντίξοα γεγονότα σαρώσουν τὴ ζωή μας, τότε θυμούμεθα τὸ Χριστό. Στὰ νοσοκομεῖα λ.χ. ὅλοι παρακαλοῦν τὴν Παναγία καὶ τοὺς ἁγίους. Ἡ ὑλικὴ – σωματικὴ ἀνάγκη εἶνε ἐκείνη ποὺ σπρώχνει τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὸ Θεό. Καὶ στὸ Εὐαγγέλιο διαβάζουμε ὅτι, ὅταν ὁ Χριστὸς χόρτασε τοὺς χιλιάδες ἀνθρώπους, τὴν ἄλλη μέρα ἦρθαν κοντά του διπλάσιοι. Εἴσαστε, τοὺς εἶπε, διπλάσιοι ὄχι γιατὶ θέλατε νὰ ἀκούσετε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γιατὶ φάγατε τὰ ψωμιὰ καὶ χορτάσατε (βλ. Ἰωάν. 6,26).
Στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων δυστυχῶς κυριαρχοῦν οἰκονομικοὶ παράγοντες. Συνήθως λίγοι ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Ἂν ὅμως ἀκουστῇ, ὅτι ὁ παπᾶς αὔριο θὰ λειτουργήσῃ καὶ στὸ τέλος θὰ μοιράσῃ ἀπὸ μιὰ λίρα, τότε ὄχι μόνο ὁ ναὸς θὰ εἶνε γεμᾶτος ἀλλὰ καὶ τὰ προαύλια καὶ τὰ νεκροταφεῖα ἀκόμα. Τὰ πνευματικὰ δὲν τὰ ἐκτιμοῦμε…

* * *

Μέσα ὅμως στὸ πλῆθος ὑπάρχουν καὶ εὐγενικὲς ψυχές, ποὺ θέτουν πάνω ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα τὰ πνευματικά. Μία τέτοια ὕπαρξι ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου. Read more »

Ποθος ακορεστο (η πλεονεξια) «Τι ποιησω…;» (Λουκ. 12,17): Πιστευε στο Ευαγγελιο, σκορπα τα αγαθα σου, δινε οπου μπορεις, γιατι το τελος εγγιζει· ο δικαιος «εσκορπισεν, εδωκε τοις πενησιν· η δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα του αιωνος» (Β΄ Κορ. 9,9=Ψαλμ. 111,9). «Πλουσιοι επτωχευσαν και επεινασαν, οι δε εκζητουντες τον Κυριον ουκ ελαττωθησονται παντος αγαθου» (Ψαλμ. 33,11).

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 21st, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2337

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
22 Νοεμβρίου 2020
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Παθος ακορεστο (η πλεονεξια)

«Τί ποιήσω…;» (Λουκ. 12,17)

p. Augoust«Τί ποιήσω…;». Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἐρώτημα, ποὺ ὑπάρχει σήμερα στὸ εὐαγγέλιο (Λουκ. 12,17). Εἶνε ἡ ἀπορία ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται σὲ δυσκολία, ἀμηχανία, ἀδιέξοδο. «Τί ποιήσω…;», τί νὰ κάνω;
Ποιός τὸ λέει αὐτό; Τεντῶστε τὸ αὐτί σας καὶ θὰ τ᾽ ἀκούσετε ἀπὸ πολλὰ στόματα. «Τί νὰ κάνω;» λέει ἐκεῖνο τὸ ὀρφανό, ποὺ ἔμεινε στοὺς πέντε δρόμους καὶ ζητάει στοργὴ ἀπὸ τὴν ἄσπλαχνη κοινωνία. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ἡ χήρα μὲ τὰ μικρά της, ποὺ ζητάει προστασία. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ ἄντρας, ποὺ πέθανε ἡ ἀγαπημένη γυναίκα του κ᾽ ἔμεινε δίχως ταίρι. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ ἐργάτης, ποὺ τὸν ἀπέλυσε ἡ ἑταιρεία ἢ τὸ κατάστημα ἢ τὸ ἐργοστάσιο, καὶ τώρα τρέχει νὰ βρῇ δουλειὰ ἢ ἑτοιμάζεται νὰ πάρῃ διαβατήριο γιὰ τὰ ξένα. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ μικρέμπορος, ποὺ τὸ γραμμάτιό του διαμαρτύρεται κι αὐτὸς τρέχει νὰ δανειστῇ φοβούμενος τὴν κατάσχεσι.
«Τί νὰ κάνω;», τὸ λένε πλήθη φτωχῶν καὶ δυστυχισμένων. Στὸ εὐαγγέλιο λοιπὸν ποιός τὸ λέει σήμερα; Δὲν τὸ λέει οὔτε ὀρφανό, οὔτε χήρα, οὔτε ἐργάτης, οὔτε μικρέμπορος, οὔτε κάποιος ἄλλος ἄνθρωπος τῆς ἀνάγκης· τὸ λέει – ποιός· ἕνας πλούσιος! Μὰ τί τοῦ συμβαίνει; Τὸ λέει ἡ παραβολή (βλ. Λουκ. 12,16-21· 14,35). Read more »

Το μικροβιο της πλεονεξιας. Ποιο ειναι το φαρμακο;

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 21st, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1787

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης Αυγουστινου

Το μικροβιο της πλεονεξιας

ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ-ΔΟΛΟΦΑκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο. Μιλάει γιὰ ἕνα πλούσιο, ποὺ εἶχε κτήματα πολλά, κ᾽ ἐκεῖνο τὸ χρόνο ἔδωσε ὁ Μεγαλοδύναμος κ᾽ εὐφόρησε ἡ γῆ· ἔσπειρε ἕνα καὶ μάζεψε πολλά· λύγιζαν τὰ δέντρα ἀπ᾽ τὸν καρπό. Οἱ ἀποθῆκες γέμισαν, δὲν ὑπῆρχε ἄλ­λος χῶ­ρος, κι αὐτὸς ἔπεσε σὲ συλλογισμούς.
Πλούσιος ἦταν, πολὺ πλούσιος· μὰ εὐτυχισμένος; Ἕνας ποὺ θὰ τὸν ἔβλεπε νά ᾿χῃ τόσα εἰσοδήματα θὰ τὸν καλοτύχιζε, ἀλλ᾽ αὐτὸς δὲν ἦταν εὐτυχισμένος. Γιατί; Γιατὶ στὴν καρ­διά του εἶχε ἕνα σκουλήκι, ἕνα μικρόβιο. Θεὸς νὰ σᾶς φυλάξῃ ἀπ᾽ αὐτό· εἶνε χειρότερο ἀπὸ τὴ χολέ­ρα καὶ τὸν καρκίνο. Πῶς λέγεται; Πλεονεξία.
Θέλω λοιπὸν τώρα νὰ σᾶς δείξω, ὅτι τὸ μικρόβιο αὐτὸ ἔ­φερε τόση καταστροφὴ στὸν κόσμο ὅση δὲν ἔ­φεραν ἡ χολέρα καὶ ὁ καρκί­νος. Προσέχετε νὰ ποῦμε λίγα λόγια ἁπλᾶ.

* * *

Τί ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, νὰ κάνῃ αὐτὸς ὅ­ταν γέμισε ἡ ἀποθήκη του ἀπὸ καρπούς; Ἔ­πρεπε νὰ δοξάσῃ τὸ Θεό. Γιατὶ μπορεῖ νὰ σπεί­ρῃς καὶ νὰ μὴν πιάσῃς οὔτε τὸν καρπό, ἐνῷ αὐ­­τὸς ἔπιασε πολλαπλάσια. Τοῦ Θεοῦ δῶρα ἦταν αὐτά· ἂν δὲν φυ­σοῦσε κατάλληλος ἀέρας, ἂν δὲν ἔπεφτε βρο­χούλα ἢ ἂν ἀντιθέτως ἔπεφτε ἀκρίδα, θὰ εἶχε τέτοια σοδειά; Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ πῇ Δόξα σοι ὁ Θεός! Καὶ γιὰ ᾽κεῖνα τὰ φορτώματα ποὺ δὲν χωροῦσαν οἱ ἀποθῆκες νὰ πῇ· Αὐ­τὰ ποὺ περισσεύουν δὲν εἶνε δικά μου, «εἶνε τῆς χήρας, τοῦ ὀρφανοῦ», εἶνε τῆς κοινωνί­ας, τοῦ λαοῦ, τῶν φτωχῶν καὶ δυστυχι­σμέ­νων· μὴν τὰ κρατήσω, γιατὶ θά ᾽νε φωτιὰ στὸ σπίτι μου. Αὐ­τὸς ὅμως δὲν ἤθελε νὰ χάσῃ τίποτε ἀ­πολύτως, κι αὐτὸ τὸν ἔκανε ἀνήσυχο. Read more »

Οι συγχρονοι λησται: Ο διαβολος, με τους κακους λογισμους. Οι κακοποιοι που δεν βρισκονται πλεον στα ορη, ἀλλ᾽ εχουν θεσεις & αξιωματα στις πολεις & ληστευουν με τον νομο! Μεγαλυτεροι λησται ειναι οι κακοι λογισμοι μας & τα παθη μας. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΜΑΣ & Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟ. (Για αυτο την τρεμουν οι συγχρονοι λησται & την πολεμουν με λυσσα, γιατι θελουν να φερουν την παγκοσμια κυβερνηση του Αντιχριστου)

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 14th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΔ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1384

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37)
15 Νοεμβρίου
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Η Εκκλησια ιατρειο

σημερ. ελλην. επισκ. υποχ.ΘΑ σᾶς παρακαλέσω, ἀγαπητοί μου, νὰ κάνετε ὑπομονὴ ν’ ἀκούσετε ἕνα σύντομο κήρυγμα. Διότι νομίζω, ὅτι στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκ­κλησία ἡ θεία λειτουργία πρέπει πάντοτε νὰ συνοδεύεται ἀπὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου.
Ἀκούσατε τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολές, ποὺ εἶπε ὁ Κύρι­ος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Εἶνε ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου.
Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ δὲν ξέρει τὴν παραβο­λὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου; Ἀπὸ τὰ μικρά μας χρόνια ὁ καλός μας δάσκαλος μᾶς ἔμαθε αὐ­τὴ τὴν παραβολή. Ἂν καί, τώρα τελευταῖα, ὑ­πάρχει μία προσπάθεια δαιμόνων νὰ σβή­σουν τὰ θρησκευτικὰ μαθήματα ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Ἀλλ’ ἐμεῖς οἱ παλαιότεροι διατηροῦμε ζωηρὰ τὴν εἰκόνα τοῦ σχολείου, ὅπου ὁ καλὸς δά­σκα­λος, ὅπως ἡ κλῶσσα ταΐζει τὰ πουλάκια της, ἔτσι ἐτάιζε κ᾿ ἐμᾶς μὲ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.
Γνωστὴ εἶνε ἡ παραβολή. Ἐν τούτοις δὲν τὴν ἐφαρμόζουμε. Καὶ μόνο αὐτὴν νὰ ἐφαρμόζαμε, μικροὶ καὶ μεγάλοι, πλού­σιοι καὶ φτωχοί, ὁ κόσμος αὐτὸς θὰ ἦταν πα­ράδεισος.
Τί μᾶς διδάσκει ἡ παραβολή; Ἕνα μεγάλο καὶ οὐράνιο δίδαγμα· τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Read more »

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ο Ιατρος των ψυχων και των σωματων -Πιστευε! και με την πιστι μπροστα προχωρα, και ο Θεος ποτε δεν θα σε εγκαταλειψη. ( † Ὁ Φλωρινης, Πρεσπῶν & Ἑορδαίας ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ)

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 7th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Γ΄- Ἔτος ΙΣΤ΄
Ἀριθμ. φύλλου 697

Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,41-56)
Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ὁ Ἰατρος των ψυχων και των σωματων

«Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε»
«Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται»
( Λουκ. 8,48,50)

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥΔΥΟ εἶνε τὰ θαύματα ποὺ διηγεῖται σήμερα ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Τὸ ἕνα εἶνε ἡ θεραπεία ἑνὸς ἀσθενοῦς, καὶ τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἀνάστασι μιᾶς νεκρᾶς. Ἂς δοῦμε μὲ ἁπλᾶ λόγια τὰ δύο αὐτὰ θαύματα.

* * *

Λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ Χριστὸς περιοδεύοντας ἔφτασε σὲ μία πόλι. Ἀμέσως ἀπὸ στόμα σὲ στόμα διαδόθηκε, ὅτι ἦρθε ὁ Χριστός. Ἔκλεισαν τὰ μαγαζιά. Οἱ ἐργάτες ἄφησαν τὰ ἐργαστήριά τους. Οἱ γυναῖκες ἄφησαν τὶς δουλειὲς τοῦ σπιτιοῦ, καὶ τὰ παιδιὰ βγῆκαν στὸ δρόμο. Ὅλοι εἶχαν τὴν περιέργεια νὰ τὸν δοῦνε. Ὅλη ἡ πόλις ἦταν στὸ πόδι, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθῇ. Τόσος ἦταν ὁ κόσμος, ποὺ βελόνα νὰ ἔρριχνες δὲν ἔπεφτε κάτω. Ὅλοι σπρώχνονταν γιὰ νὰ δοῦνε τὸ Χριστό.
Καθὼς ὁ Χριστὸς περπατοῦσε στὸ δρόμο, νά καὶ πέφτει στὰ πόδια του κάποιος, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, καὶ λέει· Χριστέ, ἐλέησέ με.
Τί συνέβη; Τί εἶχε πάθει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων. Λεγόταν Ἰάειρος. Εἶχε ἕνα κοριτσάκι δώδεκα χρονῶν, μονάκριβο, ποὺ ἀρρώστησε καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ. Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε. Καὶ τώρα, ποὺ ἄκουσε ὅτι ἦρθε ὁ Χριστός, πῆγε γονάτισε καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ πάῃ στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ κάνῃ καλὰ τὸ παιδί του.
Ἀλλ᾿ ἐνῷ ὁ Χριστὸς προχωροῦσε νὰ πάῃ στὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, ἀπότομα σταματᾷ. Στρέφεται κ᾿ ἐρωτᾷ· Ποιός μὲ ἄγγιξε;
Οἱ μαθηταὶ ἀπαντοῦν· Δάσκαλε, τί εἶνε αὐτὰ ποὺ λές; Ἐδῶ τόσος κόσμος σὲ σπρώχνει. Ὅλοι σὲ ἀγγίζουν καὶ σὲ συνθλίβουν, καὶ λές, Ποιός μὲ ἄγγιξε;
Ὁ Χριστὸς ὅμως ἐπιμένει· Κάποιος μὲ ἄγγιξε· γιατὶ ἐγὼ αἰσθάνθηκα δύναμι νὰ φεύγῃ ἀπὸ πάνω μου.
Τότε μιὰ γυναίκα, ποὺ ἔτρεμε σὰν τὸ φύλλο, ντροπαλὰ – ντροπαλὰ πλησιάζει μπροστά του, πέφτει στὰ πόδια του καὶ λέει· Χριστέ, συγχώρεσέ με. Ἐγὼ εἶμαι αὐτὴ ποὺ σὲ ἄγγιξε. Ἤμουν μιὰ δυστυχισμένη γυναίκα. Ἤμουν ἄρρωστη, εἶχα αἱμορραγία. Στράγγισα. Πῆγα σὲ γιατρούς, ἀγόρασα φάρμακα πανάκριβα. Πούλησα ὅλη μου τὴν περιουσία, μὰ καμμιά θεραπεία δὲ βρῆκα. Τώρα ποὺ ἦρθες, εἶπα· Θὰ πάω νὰ τὸν δῶ· θ᾿ ἀγγίξω τὸ ροῦχο του, καὶ θὰ γίνω καλά. Μ᾿ αὐτὴ τὴν πίστι σὲ πλησίασα. Καὶ μόλις ἄγγιξα τὸ ροῦχο σου, ἔγινα καλά. Χίλιες δόξες νὰ ἔχῃς, Χριστέ!
Τότε ὁ Χριστὸς εἶπε· Παιδί μου, ἔχε θάρρος· ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε. Πήγαινε στὸ καλό. Read more »

ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ – Πως θα σταματηση η αιμορραγια της ανθρωποτητος; Πως θα παψουν οι πολεμοι; Πως θα βασιλεψη στον κοσμο η ειρηνη;

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 7th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 8, 41-56

ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ

ΕΛΛΑΣ ΣΚΛ.«Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπʼ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς»(Λουκ. 8, 43)

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, τὸ σημερινὸ Ευαγγέλιο μᾶς διηγεῖται δύο θαύματα, ἀπὸ τὰ ἄπειρα ἐκεῖνα θαύματα, ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνη μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὤ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ! Ποιός μπορεῖ νὰ τὴν περιγράψη; Μὲ ὅση εὐκολία ἐμεῖς μιλᾶμε, μὲ τόση εὐκολία ἐκεῖνος ἔκανε τὰ θαύματά του. Ὁ λόγος του παντοδύναμος.
Δύο θαύματα. Τὸ ἕνα ἡ θεραπεία μιᾶς γυναίκας. Τὸ ἄλλο ἡ ἀνάστασι τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου. Ἄς δοῦμε σύντομα τὸ πρῶτο θαῦμα.

* * *

Ἕνας πατέρας, ὁ ἰάειρος, ἦρθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν θερμοπαρακαλοῦσε νὰ κάνη τὸν κόπο νὰ ἐπισκεφθῆ τὸ σπίτι του καὶ νὰ κάνη καλὰ τὴν κόρη του, ποὺ ἦταν βαρειὰ ἄρρωστη καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνη. Ὁ Χριστός, ὠκεανὸς ἀγάπης, συγκινήθηκε καὶ δέχτηκε τὴν πρόσκλησι.
Μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του βάδιζε γιὰ τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου. Ἐν τῶ μεταξὺ κόσμος πολὺς συγκεντρώθηκε, ποὺ ἤθελε νὰ δῆ τὸ Χριστὸ καὶ νʼ ἀκούση τὴ διδασκαλία του. Συνωστισμός. Μῆλο νά ʼρριχνες, δὲν ἔπεφτε κάτω. Γινόταν δύσκολο ἀκόμα καὶ τὸ βάδισμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἀλλʼ ἐνῶ βάδιζε ὁ Χριστός, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία, σʼ ἕνα σημεῖο τοῦ δρόμου σταμάτησε. Στράφηκε πρὸς τὸν κόσμο καὶ ρώτησε˙ «Ποιός μὲ ἄγγιξε;». «Διδάσκαλε», εἶπε ὁ Πέτρος, «ὁ κόσμος σὲ ἔχει περικυκλώσει καὶ σὲ πιέζει, καὶ σὺ λές, ποιός σὲ ἄγγιξε;». Ἀλλʼ ὁ Χριστὸς ἐπέμεινε˙ «Κάποιος μὲ ἄγγιξε˙ διότι ἐγὼ αἰσθάνθηκα ὅτι κάποια δύναμις θαυματουργικὴ βγῆκε ἀπὸ πάνω μου» (Λουκ. 8, 45-46). Ἀπορία μεγάλη κατέβαλε τὸν κόσμο. Τί ἆραγε νὰ εἶχε συμβῆ;
Τὴν ἀπορία, ποιός ἄγγιξε τὸ Χριστό, ἔλυσε μιὰ γυναίκα. Αὐτὴ μὲ τρόμο καὶ φόβο πλησίασε τὸ Χριστὸ καὶ εἶπε˙
«Κύριε, ἐγὼ εἶμαι ἐκείνη ποὺ σὲ ἄγγιξα. Ἤμουνα βαρειὰ ἄρρωστη. Ἔπασχα ἀπὸ γυναικεία ἀρρώστια, τὴν αἱμορραγία. Πᾶνε τώρα δώσεκα χρόνια, ποὺ μὲ βρῆκε τὸ κακό. Πῆγα σὲ γιατρούς. Ἀγόρασα φάρμακα. Ξώδεψα ὅλη τὴν περιουσία μου. Μὰ τίποτα. Ἡ αἱμορραγία ἐξακολουθοῦσε. Ὅταν ἄκουσα τὸ ὄνομά σου, εἶπα μέσα μου˙ Ὁ Χριστὸς θὰ μὲ κάνη καλά. Φτάνει νʼ ἀγγίξω τὴν ἄκρη τοῦ ρούχου του. Μὲ τὴν πίστι αὐτὴ σὲ πλησίασα. Ἄγγιξα, καὶ μόλις ἄγγιξα, ἔγινα καλά. Ἡ αἱμορραγία σταμάτησε» (βλ. Λουκ. 8, 47).
Θαύμασε ὁ Χριστὸς τὴν πίστι τῆς γυναίκας ἐκείνης. Καί, ταραγμένη ὅπως τὴν εἶδε, τῆς ἔδωσε θάρρος, τὴ διαβεβαίωσε πὼς ἡ πίστι της ἔκανε τὸ θαῦμα καὶ τὴν ἔσωσε καὶ τῆς εὐχήθηκε νά ʼχη πιὰ εἰρήνη στὴν πορεία τῆς ζωῆς της˙ «Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε˙ πορεύου εἰς εἰρήνην» (Λουκ. 8, 48).

* * *

Ἡ γυναίκα αὐτὴ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου δὲν εἶνε μῦθος, ἀλλὰ πραγματικὸ πρόσωπο, ποὺ διαλαλεῖ στοὺς αἰῶνες τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ. Μπορεῖ δὲ νὰ χρησιμεύση καὶ ὡς συμβολικὴ παράστασι γιὰ παρόμοιες καταστάσεις. Ἐξηγούμεθα.
Ἔπασχε ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀπὸ αἱμορραγία καὶ δὲν μποροῦσε μὲ κανένα μέσο νὰ θεραπευθῆ; Ἀλλὰ κʼ ἐμεῖς πάσχουμε, ἄν ὄχι σωματικῶς, πάσχουμε ὅμως ὄλοι ἀνεξαιρέτως ἀπὸ ψυχικὴ ἀρρώστια, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ὅ ἕνας πάσχει ἀπὸ θυμὸ καὶ ὀργή. Ὁ δεύτερος πάσχει ἀπὸ φιλαργυρία καὶ πλεονεξία. Ὁ τρίτος πάσχει ἀπὸ φιληδονία, ποὺ τὸν σπρώχνει στὴν πορνεία καὶ μοιχεία. Ὁ τέταρτος ἀπὸ γαστριμαργία. Ὁ πέμπτος ἀπὸ κενοδοξία, ποὺ τὸν κάνει νὰ ζητάη τὴ δόξα τοῦ κόσμου. Ὁ ἕκτος πάσχει ἀπὸ φθόνο, ποὺ τὸν κάνει νὰ λυώνη, βλέποντας τὴν πρόοδο καὶ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Ὁ ἕβδομος ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ραθυμία, καὶ δὲν ἐννοεῖ νὰ κινηθῆ καὶ νὰ κάνη κάποιο καλὸ στὸν κόσμο τοῦτο…
Ὅλοι, ἄν ἐξετάσουμε προσεκτικὰ τὸν ἑαυτό μας, θὰ δοῦμε ὅτι πάσχουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶνε μιὰ ἀσθένεια φοβερή, ἡ πιὸ φοβερὴ ἀπὸ ὅλες τὶς ἀσθένειες. Εἶνε ἕνα εἶδος αἱμορραγίας, ποὺ συνεχῶς ἀδυνατίζει τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὅπως ἡ αἱμορραγία τῆς γυναίκας ἐκείνης ἦταν ἀγιέτρευτη, ἔτσι καὶ ἡ ἁμαρτία εἶνε ἀγιάτρευτη μὲ ἀνθρώπινα μέσα. Κανένας, μὰ κανένας, δὲν μπόρεσε νʼ ἀπαλλάξη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἕνας μόνο στάθηκε ἱκανὸς γιὰ νὰ γιατρέψη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ τὸν λυτρώση. Κι αὐτὸς εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ Ἰατρός, ὁ Σωτήρας τῶν ἁμαρτωλῶν.
Ὁ Χριστὸς θεραπεύει τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ ποιούς; Ἐκείνους πού, ὅπως ἡ αἰμορροοῦσα γυναίκα, πλησιάζουν καὶ ἀγγίζουν τὸ Χριστὸ μὲ πίστι. Οἱ ἄλλοι, ἐφʼ ὅσον δὲν ἔχουν πίστι καὶ εὐλάβεια, δὲν ὠφελοῦνται τίποτε, ὅπως δὲν ὠφελήθηκαν καὶ αὐτοὶ ποὺ συνωσίζονταν γύρω του τότε.
Ὤ ψυχή! Σύ, ποὺ ὑποφέρεις καὶ πάσχεις ἀπὸ τὴν ἀκατάσχετη αἱμορραγία τῆς ἁμαρτίας καὶ δὲν μπορεῖς νὰ νικήσης τὸ πάθος σου, ὁποιοδήποτε καὶ ἄν εἶνε αὐτό, πλησίασε τὸ Χριστὸ μὲ πίστι ἀκράδαντη. Μιμήσου τὴν αἱμορροοῦσα γυναῖκα, καὶ ὁ Χριστὸς θὰ κάνη τὸ θαῦμα του. Καὶ σύ, γεμάτη εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ Χριστό, θὰ ὁμολογήσης, ὅπως ἡ αἱμορροοῦσα, τὸ θαῦμα.

* * *

Ἀλλʼ ἡ αἰμορροοῦσα γυναίκα τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε ἀκόμα εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅπως ἔπασχε ἡ αἰμορροοῦσα γυναῖκα τοῦ Εὐαγγελίου, πάσχει καὶ ἡ ἀνθρωπότητα. Πάσχει ἀπὸ πολλὲς κακίες καὶ πάθη, ποὺ κατατρώγουν τὰ σπλάχνα της. Πάσχει ἀπὸ πραγματικὴ αἱμορραγία. Ἡ δὲ πραγματικὴ αἱμορραγία της εἶνε οἱ πόλεμοι.
Μόνο στὸν αἰῶνα μας ἔγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι καὶ χύθηκε αἷμα τῶν πιὸ ἐκλεκτῶν παιδιῶν της. Χύθηκε τόσο αἷμα, ποὺ ἄν κανεὶς τὸ μάζευε, θὰ ἔφτειαχνε ἕνα ποταμὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὸν Ἀλιάκμονα καὶ τὸν Ἄξιό. Τρομερὴ αἱμορραγία. Πενήντα ἑκατομμύρια νεκροὺς εἴχαμε στοὺς δύο παγκοσμίους πολέμους. Ρήμαξαν χωριὰ καὶ πολιτεῖες, καὶ ἁπλώθηκε ἡ δυστυχία σʼ ὅλο τὸν κόσμο.
Καὶ ἡ αἱμορραγία, ποὺ φάνηκε πρὸς στιγμὴν ὅτι σταμάτησε, πάλι ἐπανέρχεται. Στὸ Ἀφγανιστὰν ἕνας φιλότιμος λαὸς ἀποδεκατίζεται συνεχῶς ἀπὸ εἰσβολὴ ξένης δυνάμεως. Στὸ Ἰρὰκ καὶ στὸ Ἰρὰν ὁ πόλεμος ἀνάμεσα στοὺς δυὸ λαοὺς ἔχει χιλιάδες θύματα. Καὶ σʼ ἄλλα μέρη τῆς γῆς γίνονται τοπικοὶ πόλεμοι καὶ χύνεται ἄφθονο αἷμα.
Καὶ ὑπάρχει φόβος νὰ γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ποὺ θὰ εῑνε ὁ πιὸ καταστρεπτικὸς ἀπὸ ὅλους τοὺς πολέμους. Πιθανὸν νὰ εἶνε τὸ τέλος τοῦ παρόντος κόσμου.

* * *

Ἀγαπητοί μου! Πῶς θὰ σταματήση ἡ αἱμορραγία αὐτὴ τῆς ἀνθρωπότητος; Πῶς θὰ πάψουν οἱ πόλεμοι; Πῶς θὰ βασιλέψη στὸν κόσμο ἡ εἰρήνη;
Διάφορα μέσα προτείνουν οἱ σοφοὶ καὶ δυνατοὶ τοῦ κόσμου τούτου. Ἀλλʼ ἡ αἱμορραγία συνεχίζεται. Καὶ δὲν θὰ πάψη ἡ αἱμορραγία, παρά μόνο τὴν ὥρα ἐκείνη τὴν εὐλογημένη, ποὺ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα θὰ πιστέψη στὸ Χριστὸ καὶ θὰ μετανοήση καὶ θὰ πλησιάση τὸ Χριστό, ὅπως τὸν πίστεψε καὶ τὸν πλησίασε ἡ αἱμορροοῦσα γυναίκα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου.
Τότε μόνο θὰ γραφτῆ καὶ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἐκεῖνο ποὺ γράφτηκε γιὰ τὴν αἱμορροοῦσα˙ «Ἰάθη παραχρῆμα» (Λουκ. 8, 48).

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστῖνου Ν. Καντιώτου (Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης) »Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν», σελ. 290-296 (ἕκδοσις Γ΄, »Ἀδελφότης ΣΤΑΥΡΟΣ», Ἀθῆναι 1990).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 1st, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 16, 19-31
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

«Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν,
οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῆ πεισθήσωνται»
(Λουκ. 16, 31)

Ιησους ΧριστοςΖΟΥΣΕ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ζοῦσε, λέει ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἕνας πλούσιος. Καὶ ἀσφαλῶς ὁ πλούσιος αὐτὸς θὰ εἶχε ὄνομα, καὶ τὸ ὄνομά του, ὅπως τὰ ὀνόματα ὅλων τῶν πλουσίων καὶ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, θʼ ἀκουγόταν πολύ. Ἐν τούτοις ὁ Κύριος στὴν ὡραία αὐτὴ παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε δὲν ἀναφέρει τὸ ὄνομά του. Ἁπλῶς λέει «κάποιος πλούσιος» (Λουκ. 16, 19). Γιατί; Διότι ὁ Κύριος θέλει νὰ μᾶς διδάξη, ὅτι ὀνόματα πλουσίων καὶ δυνατῶν τῆς γῆς, ποὺ στὴν ἐποχή τους κάνουν κρότο, δὲν περνάει πολὺς χρόνος καὶ ξεχνιῶνται καὶ κανεὶς πιὰ δὲν κάνει λόγο γιʼ αὐτούς. Σβήνουν σὰν τὰ πυροιτεχνήματα, ποὺ λάμπουν στὸν οὐρανὸ γιὰ λίγα λεπτὰ καὶ ὕστερα σβήνουν κʼ ἐξαφανίζονται. Ἔτσι διαβαίνουν ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα τοῦ κόσμου τούτου. Ἀντιθέτως ὑπάρχουν ἄνθρωποι φτωχοὶ καὶ καταφρονεμένοι, ποὺ τὰ ὀνόματά τους μένουν ἄγνωστα στὸν κόσμο, ἀλλὰ λόγῳ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς τους τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶνε γνωστὰ στὸ Θεό, τὰ ὀνόματά τους γράφονται στὰ βιβλία τοῦ Θεοῦ καὶ μιὰ μέρα, τὴν ἡμέρα τῆς παγκοσμίου κρίσεως, οἱ ταπεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι θὰ λάμψουν σὰν τὸν ἥλιο στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ὁ πλούσιος αὐτὸς τῆς παραβολῆς τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ τʼ ὄνομά του δὲν ἔκρινε ἄξιο ὁ Κύριος νʼ ἀναφέρη, θὰ μποροῦσε νά ʼνε κι αὐτὸς ἕνας ἄνθρωπος ποὺ θὰ εἴλκυε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐκτίμησι τοῦ Χριστοῦ. Πῶς; Ἐὰν τὸν πλοῦτο ποὺ εἶχε συνάξει τὸν χρησιμοποιοῦσε γιὰ νὰ κάνη καλὸ στὸν κόσμο. Πόσα δὲ καλὰ θὰ μποροῦσε νὰ κάνη ὁ πλούσιος αὐτός! Read more »

ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ – «Τον ασπλαγχνο με τους αθεους θα κατακρινη ο Χριστος»

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 30th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1618

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
Τοῦ Μητροπολίτου ΦλωρίνηςΑὐγουστίνου

Σκληροκαρδια

«Ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ» (Λουκ. 16,24)

πτωχος ΛάζαροςΚΑΠΟΤΕ, ἀγαπητοί μου, δὲν ὑπῆρχαν ἄν­θρωποι ἐγγράμματοι, σχολεῖα, πανεπιστή­μια, τὰ σημερινὰ μέσα (ῥαδιόφωνα, τηλεοράσεις κ.τ.λ.). Οἱ ἄνθρωποι κατοικοῦσαν σὲ καλύβες, ἦταν πολὺ φτωχοί. Ζοῦσαν ὅμως εὐτυ­­χι­σμένοι, γιατὶ εἶχαν κάτι ἀνώτερο καὶ τώρα πλέον σπάνιο. Κι αὐτὸ εἶνε ἡ πίστις. Ἐκεῖνοι πίστευαν. Ποῦ πίστευαν; Στὰ δόγμα­τα τῆς ἁγί­ας μας Ἐκκλησίας· ὅτι ὑπάρχει Θεός, ψυχὴ ἀ­θάνατη, ἄλλος κόσμος, κρίσις, παράδεισος, κό­λασις. Τώρα; Ἂν ἀκουστοῦν τέτοια πράγμα­τα, κοροϊδεύ­ουν. Ἡ ἀθεΐα, ποὺ ἦταν ἄγνωστο πρᾶ­γμα, τώρα πλημμύρισε τὸν τόπο μας καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο, ἔγινε παγκόσμιο φαινόμενο.
Πρῶτα ἔλεγε ὁ πατέρας στὸ παιδὶ καὶ ἡ ἀ­γράμματη γιαγιὰ στὸ ἐγγόνι· Πρόσεχε, παιδά­κι μου, μὴ λὲς ψέματα, γιατὶ θὰ κολαστῇς· μὴ βλαστημᾷς, θὰ κολαστῇς· μὴ λὲς αἰσχρὰ λόγια, θὰ κολαστῇς· μὴ κάνῃς αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο, θὰ κολαστῇς. Τώρα ὁ διάβολος πῆρε τὴ γομμολάστι­χά του κ᾽ ἔσβησε ἀπὸ τὸ λεξικὸ τῶν ἀνθρώπων τὶς ὡραιότερες λέξεις τῆς πίστεώς μας. Κόλα­σις; σοῦ λέει τώρα· παραμύθια τῆς γιαγιᾶς! τώρα προωδεύσαμε, δὲν τὰ πιστεύουμε αὐτά· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος…
Ἐν τούτοις ὑπάρχει κόλασις. Σὰν ἁμαρτω­λὸς ποὺ εἶμαι κ᾽ ἐγώ, θὰ ἤθελα νὰ μὴν ὑ­πάρχῃ. Θὰ ἤθελα, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστο­μος, νὰ μὴν ὑπάρχῃ κόλασις· ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ, κόλασις ὑπάρχει. Ὅσο εἶνε βέβαιο ὅτι ὑπάρχει νύχτα, ἄλλο τόσο εἶνε κι ὅτι ὑπάρχει κόλασις. Read more »

Η περαν του ταφου ζωη

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 30th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1114

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η περαν του ταφου ζωη

p. Augoust. ef. 2

Πολλά, ἀγαπητοί μου, κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ φοβᾶται. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνο ποὺ τὸν φοβί­ζει περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα εἶνε ὁ θάνατος. Καὶ μόνο ἡ λέξι θάνατος προκαλεῖ τρόμο. Ὁ θάνατος μυστήριο μεγάλο!
Ὅλοι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἔχουν τὴν ἀ­πορία· Τί γίνεται μετὰ τὸ θάνατο; Ὑπάρχει τίποτα πέρα ἀπὸ τὸν τάφο, ἢ ἡ ζωὴ τελειώνει ἐκεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος σβήνει;…
Τὸ ἐρώτημα εἶνε σπουδαῖο. Ἐὰν πιστέψου­με, ὅτι στὸν τάφο τελειώνει ἡ ζωή, τότε ὁ ἄν­θρωπος εἶνε ἐλεύθερος νὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει· νὰ ἁμαρτάνῃ, νὰ πορνεύῃ, νὰ μοιχεύῃ, νὰ δι­α­­πράττῃ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα, ἀρκεῖ μό­νο νὰ διαφεύγῃ τὰ μάτια τῆς ἀστυνομίας καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἐὰν ὅμως ὑπάρχῃ πέραν τοῦ τάφου ζωή, τότε ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ῥυθμίσῃ ἐδῶ τὴ ζωή του σύμφωνα μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Στὸ ἐρώτημα τί ὑπάρχει μετὰ θάνατον ἀ­πάντησι μᾶς δίνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μὲ τὴν ὡραία παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ποὺ ἀκούσατε. Τί μᾶς λέει;

* * *

Ἦταν ἕνας πλούσιος, ποὺ εἶχε ὅλα τ᾿ ἀγα­θὰ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾿ ὅλα αὐτὰ (σπίτια, χωράφια καὶ ὅ,τι ἄλλο) τὰ χρησιμοποιοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ μόνο. Ἦταν ἕνας ἰδιοτελὴς συμφε­ροντολόγος καὶ σαρκολάτρης. Ἔφτειαχνε τὰ καλύτερα ροῦχα, φοροῦσε ἐνδυμασίες πανά­κριβες ποὺ μόνο βασιλιᾶδες φοροῦσαν, ἔ­τρω­γε τὰ καλύτερα φαγητά, ἔπινε τὰ καλύτερα κρασιά, διασκέδαζε καθημερινῶς στὸ μέγαρό του· ὀργανοπαῖκτες – βιολιτζῆδες κάθε βράδυ ἔπαιζαν ἐκεῖ, καὶ γυναῖκες ἁμαρτωλὲς χόρευαν ἀνήθικους χορούς. Ἔτσι περνοῦσε τὴ ζωή του, «εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμ­πρῶς» (Λουκ. 16,19). Γιὰ ἄλλον δὲν ἔδινε σημασία.
Στὴν πόρτα του καθόταν ὁ Λάζαρος, ἕνας φτωχὸς καὶ ἄρρωστος, ἔρημος κ᾿ ἐγκαταλελειμμένος, ποὺ δὲν εἶχε οὔτε στέγη οὔτε φάρμακα οὔτε ἄλλη ἀνθρώπινη βοήθεια. Ὁ πλούσιος ποτέ δὲν ἄνοιξε τὴν πόρτα του νὰ τὸν φιλοξενήσῃ, κι αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ ζήσῃ μὲ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἦταν γεμᾶτος πληγὲς καὶ σκυλιὰ ἔγλειφαν τὶς πληγές του. Ἔτσι ζοῦσε.
Ἀλλὰ μιὰ μέρα ὁ πλούσιος, ἐκεῖ ποὺ νόμιζε πὼς θὰ ζήσῃ μὲ τὰ βουνά, ἄκουσε νὰ χτυ­πᾷ κάποιος τὴν πόρτα του. Ποιός ἦταν; Ὁ χάρος! Αὐτὸς εἶνε ὁ ἐπισκέπτης ὁ αἰφνίδιος, ποὺ ἔρχεται σὲ ὥρα ποὺ δὲν τὸν περιμένουμε κι ἁρπάζει μικροὺς – μεγάλους, τὸν πλούσιο καὶ τὸ φτωχό, καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸν ἄλλο κόσμο. Πέθανε λοιπόν. Καὶ τότε τὸ μὲν σῶμα του ἔγινε τροφὴ σκωλήκων καὶ δυσωδία, ἡ δὲ ψυχή του πῆγε στὸν ᾅδη, ὅπου ἔνιωθε νὰ τὸν ἐ­λέγχουν οἱ τύψεις τῆς συνειδήσεως· καὶ προ­τιμότερο, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, νὰ σὲ δαγκώσῃ σκορπιὸς παρὰ νὰ σὲ δαγκώσῃ ἡ συν­είδησι. Τότε ἔμαθε, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλος κόσμος. Read more »

Ειμαστε σε δαιμονικη εποχη. Αν δεν αντιδρασουμε ωστε να παυση αυτη η ασεβεια, εγω αμαρτωλος, που πιστευω στο Χριστο, στα ιερα ευαγγελια, στις προφητειες του Κοσμα του Αιτωλου, σας προειδοποιω· θα γινη κακο μεγαλο. Ο Θεος να γινη iλεως.

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 25th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1781

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Εποχη δαιμονικη

αγωνιστειτε ενΕνας ἅγιος, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τοὺς πιὸ με­γάλους διδασκάλους τῆς ἁγίας μας Ἐκκλη­σίας, ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, τοῦ ὁποίου ἀναξίως φέρω τὸ ὄνομα, εἶπε ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε πνευματικὸς καθρέφτης. Ὅπως στὸν καθρέφτη βλέπουμε τὴ μορφή μας καὶ εὐπρεπιζόμαστε, ἔτσι στὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε ὄχι τὸν ὁρατὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν ἀόρατο ἑαυτό μας, τὶς κα­κίες καὶ τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ τὰ δι­ορθώνου­με. Κι ὅπως δὲν ὑπάρχει σπίτι, ἀκόμα καὶ τὸ πιὸ φτωχό, χωρὶς καθρέφτη, ἔτσι δὲν πρέ­πει νὰ ὑπάρχῃ οἰκογένεια χωρὶς Εὐ­αγγέλιο.
Σήμερα λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία ἔβαλε μπρο­στά μας πάλι τὸν πνευματικὸ καθρέφτη καὶ μέσα σ᾽ αὐτὸν βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας. –Τὸν ἑαυτό μας; θὰ πῆτε· μὰ δὲ μιλάει γιὰ μᾶς τὸ εὐ­αγγέλιο. Καὶ ὅμως. Ἐλᾶτε νὰ δοῦμε μὲ συν­τομία τί μᾶς λέει ἡ περικοπὴ καὶ πῶς σ᾽ αὐτὴν καθρεφτίζεται ὁ ἑαυτός μας.

* * *

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος ἦταν χτισμένο ἕνα χωριὸ ποὺ τὸ ἔλεγαν Γάδαρα. Στὸ χωριὸ αὐτὸ ζοῦ­σε ἥσυχα ἕνας νέος. Ἐνῷ ὅμως ἦταν ἡ χαρὰ καὶ τὸ καμά­ρι τῶν γονέων του, ξαφνικὰ ὁ ἄνθρω­πος αὐτὸς ἄλλαξε. Τὸ μυαλό του θόλω­σε, ἡ γλῶσσα του μπέρδεψε καὶ ἄρχισε νὰ βγάζῃ ἄ­σχημα λόγια. Ὠργιζόταν, θύμωνε, χτυπιόταν, ἔσχιζε τὰ ροῦχα του καὶ παρουσιαζόταν γυμνός, ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του. Ἔβγαινε ἔξω, ἔτρεχε δεξιὰ κι ἀριστερά. Τὴ νύχτα δὲν κοιμόταν στὸ σπίτι ἀλλὰ στὰ νεκροταφεῖα, μέσ᾿ στὰ μνήματα. Πήγαιναν συγγενεῖς καὶ φί­­λοι νὰ τὸν πιάσουν, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες, ὄχι μὲ σχοινιά, κι αὐτὸς εἶχε τέτοια πρωτοφανῆ δύναμι ποὺ ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες ὅ­πως σπάει κανεὶς τὶς κλωστές. Ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ὅλης τῆς περιοχῆς· κανείς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσῃ ἀπ᾽ τὸ μέρος ἐκεῖνο.
Τί ἦταν, τρελλός; Μακάρι νὰ ἦταν τρελλός. Ὑπάρχει κάτι χειρότερο ἀπ᾽ τὴν τρέλλα, κι ἂς μὴν τὸ πιστεύουμε κι ἂς μὴ θέλουμε νὰ τὸ ἀν­τιληφθοῦμε. Ὁ νέος αὐτὸς ἦταν δαιμονισμένος, «εἶχε δαιμόνια» λέει τὸ εὐαγγέλιο (Λουκ. 8,27). Κάποια στιγμὴ ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς του καὶ δέχτηκε μέσα του τὸ σατανᾶ, τὸν διάβολο. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔχασε πλέον τὸν ἔλεγχο, τὸ κοντρὸλ τοῦ ἑαυτοῦ του· καὶ κον­τρὸλ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε τὸ μυαλό. Τὸ τιμόνι του δὲν τὸ εἶχε πλέον ὁ ἴδιος, τὸ εἶχε ὁ σατανᾶς, τὸ πνεῦμα τὸ πονηρό. Ἀπὸ ᾽κείνη τὴ στιγμὴ ἔχασε τὴν ταυτότητα καὶ τὴν προσωπικότητά του· ἦταν ἕνα ρομπότ, τὸ ὁ­ποῖο κινοῦσε ὡς ἐνεργούμενο ὁ σατανᾶς. Ὅ,τι ἔλεγε ἐκεῖνος, ἔπραττε αὐτός· ἦταν ὄρ­γανο σατανικό. Read more »

ΓΥΜΝΟΙ: «Υπηντησεν αυτω ανηρ τις εκ της πολεως, ος ειχε δαιμονια εκ χρονων ικανων, και ιματιον ουκ ενεδιδυσκετο» (Λουκ. 8, 27). Το δαιμονιο, που εγδυσε τον ανθρωπο εκεινο των Γαδαρηνων, γδυνει και σημερα τους ανθρωπους. Φαινεται, αγαπητοι μου χριστιανοι, οτι εφθασε η εποχη που θα εκπληρωθη αρχαια προφητεια˙ «Οταν δητε γυναικες και αντρες γυμνους στο δρομο, χωρις να ντρεπωνται, αυτο θα ειναι σημαδι οτι φθανει το τελος του κοσμου

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 24th, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 8, 26-39

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΓΥΜΝΟΙ!

«Ὑπήντησεν αὐτῶ ἀνήρ τις ἐκ τῆς
πόλεως, ὅς εἴχε δαιμόνια ἐκ χρόνων
ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»
(Λουκ. 8, 27)

ου μοιχεψεις

ΑΠΕΝΑΝΤΙ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἀπέναντι ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, πρὸς τὸ ἀνατολικὸ μέρος τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, ὑπῆρχε στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ μία χώρα, ποὺ ὀνομάζεται χώρα τῶν Γαδαρηνῶν. Οἱ Γαδαρηνοὶ ἦταν ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Θεός τους ἦταν τὸ συμφέρον, ὁ μαμωνᾶς. Κι ὅμως στὴ χώρα αὐτὴ ὁ Χριστὸς πῆγε νὰ κηρύξη τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Μπῆκε σʼ ἕνα πλοῖο κʼ ἔφθασε στὴν παραλία, ὅπου ἄρχιζε ἡ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν. Ἐνῶ ὁ Χριστὸς βάδιζε γιὰ νὰ πάη στὴν πόλι τῶν Γαδαρηνῶν, ἐκεῖ κάπου σὲ κάποια καμπὴ τού δρόμου, συνέβη τὸ ἐξῆς.

* * *

Ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν σὲ μιὰ ἔξαλλη κατάστασι στεκόταν. Ἦταν φοβερὸς στὴν ὄψι. Δὲν τολμοῦσε νὰ περάση κανεὶς ἀπὸ τὸ δρόμο. Τρομοκρατοῦσε τὴν περιφέρεια. Εἶχε τεράστια δύναμι˙ ὄχι δική του, ἀλλὰ ξένη. Ὁ σατανᾶς – ποιός ξέρει γιὰ ποιὰ ἁμαρτία ποὺ εἶχε διαπράξει – εἶχε μπῆ στὴν καρδιᾶ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ καὶ ἔκανε κατοχή. Ἦταν πιὰ σατανοκίνητος. Ὅ,τι τοῦ ἔλεγε ὁ σατανᾶς, ἔκανε. Τέλειο ὄργανό του. Δὲν ἀγαποῦσε τὴν συναναστροφὴ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Δραπέτευε ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του. Ἔφευγε μακριά. Τὴ νύχτα κατοικοῦσε μέσʼ στὰ μνήματα. Ἔσχιζε τὰ ροῦχα του, ἔμενε τελείως γυμνός, ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του, καὶ δὲν ντρεπόταν νὰ περπατάη ἔτσι. Δὲν τὸν ἐνδιέφερε τί θὰ ἔλεγε ὁ κόσμος. Κι ὅταν οἱ ἄλλοι, συγγενεῖς καὶ φίλοι, ντρέπονταν γιὰ τὴν ἐμφάνισί του καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν σωφρονίζουν καὶ τὸν ἔδεναν μὲ δυνατὲς ἀλυσίδες, αὐτὸς ἐσπαζε τὶς ἀλυσίδες, σὰν νὰ ἦταν κλωστές, καὶ γυμνὸς ἔτρεχε παντοῦ καὶ προκαλοῦσε φόβο καὶ τρόμο. Ἀντικοινωνικὸ στοιχεῖο εἶχε καταντήσει ὁ δυστυχισμένος αὐτὸς ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου.
Καμμία δύναμιε δὲν μποροῦσε νὰ τὸν σωφρονίση. Καμμία δύναμις; Ὄχι. Ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει μία δύναμις, ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπʼ ὅλες τὶς δυνάμεις, δύναμις ποὺ μπορεῖ νὰ νικήση ὅλες τὶς λεγεώνες, ὅλα τὰ τάγματα καὶ τὶς ταξιαρχίες τῶν δαιμόνων. Εἶνε ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ. Ἄν καὶ ἐξωτερικῶς ὡς ἄνθρωπος ὁ Χριστὸς φαινόταν ἀσθενής, ποὺ εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ φαγητὸ καὶ πιοτὸ καὶ ὕπνο, ἐν τούτοις ἔκλεινε μέσα του τὴν ἄπειρη δύναμι τῆς Θεότητος. Ἦταν ἄνθρωπος καὶ Θεός. Ἦταν ὁ Θεάνθρωπος.
Ἄν καὶ ὁ σατανᾶς, πρὶν ὁ Χριστὸς σταυρωθῆ καὶ ἀναστηθῆ, δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιληφθῆ πλήρως τί ἀκριβῶς συνέβαινε μὲ τὸ Χριστό, ἐν τούτοις ἀπὸ ὡρισμένες ἐκδηλώσεις τοῦ Χριστοῦ ἔπαιρνε μιὰ ἰδέα τῆς δυνάμεώς του καὶ ἄρχισε νὰ φοβᾶται καὶ νὰ τρέμη, ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ διαλύση τὸ βασίλειό του. Ἀπόδειξις εἶνε ὅτι, ὅταν ὁ δαιμονιζόμενος αὐτὸς τῶν Γαδαρηνῶν εἶδε τὸ Χριστό, ὁ διάβολος ποὺ ἦταν κρυμμένος μέσα του ἄρχισε νʼ ἀνησυχεῖ ἕνας κακοποιὸς ὅταν βρεθῆ ἐμπρὸς στὴ πάνοπλη δύναμι τῶν ἀρχῶν. Read more »

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ; Ας προσευχωμεθα στο Θεο. Λιγοι ειναι οι πιστοι, αλλα «οσοι πιστοι», μη φοβαστε! Οπως ο ΧΡΙΣΤΟΣ νικησε τη λεγεωνα των δαιμονων στη λιμνη, ετσι θα νικα και καθε πιστο παιδι του.

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 23rd, 2020 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2332

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)
25 Ὀκτωβρίου 2020
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ποιο εινε το ονομα σας;

«Ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· Λεγεών» (Λουκ. 8,30)

p. AugoustΤὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 8,26-39) θὰ τό ᾽χετε ἀκούσει κατ᾽ ἐπανάληψιν, ἀδελφοί μου, ἢ στὸ σχολεῖο ἢ στὸ κατηχητικό. Ἀλλὰ τὸ Εὐ­αγγέλιο εἶνε πηγάδι ἀνεξάντλητο· ὅσο νερὸ κι ἂν βγάλῃς, δὲν τελειώνει ποτέ. Ἔτσι καὶ κάτω ἀ­πὸ τὰ ἁπλᾶ λόγια τῆς σημερινῆς περικο­πῆς κρύβεται θησαυρὸς μεγάλος. Τί μᾶς λέει;
Λέει γιὰ κάποιον ποὺ ἦταν ἄρρωστος. Ἄρ­ρωστος; Μὰ χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ἦταν ἄρ­ρωστος. Ἔπασχε –Θεὸς φυλά­ξοι– ἀπὸ κάτι ποὺ εἶνε χειρότερο ἀπ᾽ ὅλες τὶς ἀρρώστιες· ἦταν δαιμονιζόμενος. Δηλαδή; Εἶχε καταληφθῆ ἀπὸ δαιμόνια· ὄχι ἕνα, πολλὰ δαιμόνια. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ καταλή­φθηκε ἔ­χασε τὴν προσωπικότητά του, τὸν ἑαυτό του· ἦταν ἁ­πλῶς ἕνα ῥομπὸτ κινούμενο κατὰ τὶς ὀ­ρέξεις τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Καὶ τί ἔκανε;
Πρῶ­τα-πρῶτα –προσέξτε, ἔχει σημασία– ἔ­γι­νε ἀδιάντροπος. Ἐνῷ ἦταν ντυμέ­νος, ἔ­σχισε τὰ ῥοῦχα του, τά ᾽κανε κομμάτια, καὶ παρουσι­ζόταν γυμνὸς ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του. Ποιός τὸν ἔ­σπρωξε σ᾽ αὐτό; Τὸ δαι­μόνιο. Καὶ ποιός σπρώ­χνει σήμερα γυναῖκες καὶ ἄντρες νὰ πετᾶνε τὰ ῥοῦχα τους καὶ νὰ μένουν γυμνοί; Τὸ δαιμόνιο ἀσφαλῶς.
Εἶχε μιὰ ὑπεράνθρωπη μυϊκὴ δύναμι· τὸν ἔ­δεναν μὲ ἁλυσίδες κι αὐτὸς τὶς ἔσπαζε ὅπως ἐμεῖς σπᾶμε μιὰ κλωστή· τέτοια δύναμι εἶχε.
Ἦταν ἐπίσης ἐπικίνδυνος καὶ ἐπιθετικός· ἔ­πιανε πέτρες καὶ πετροβολοῦσε τοὺς ἀνθρώπους· καν­είς δὲν μποροῦσε νὰ περάσῃ ἀπ᾽ τὸ μέρος ποὺ στεκόταν, εἶχε γίνει φόβητρο.
Ἔδειχνε μιὰ ἀφύσικη συμπεριφορὰ καὶ μιὰ μακάβρια οἰκειότητα μὲ τὸ θάνατο· δὲν μαζευ­όταν στὸ σπίτι, γύριζε ὅ­λη μέρα ἔξω· κι ὅ­ταν βράδιαζε κοιμόταν στὸ νεκροταφεῖο μὲ τοὺς πεθαμένους, ἀ­νάμεσα στὰ μνήματα.
Ποιός τὸν ἄλ­λαξε, ποιά δύναμις τὸν μετέβα­λε; Ἕνας· ὁ Χριστός! κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ὁ Χριστὸς τὸν ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ δαιμόνια, ὁ λύκος ἔγινε ἀρνί. Γιατὶ λύκος καὶ θηρίο εἶνε ὁ δαιμονιζόμενος ἄνθρωπος. Read more »