Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ’ Category

Εχουμε ματια της ψυχης; «Τι σοι θελεις ποιησω; Κυριε, ινα αναβλεψω» (Λουκ. 18,41). Nα κρατησουμε το φως της πιστεως, να κρατησουμε την πνευματικη ορασι, για να βλεπουμε που βαδιζουμε & ως ατομα & ως Eθνος

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 30th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄- Ἔτος ΙΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 7382

Κυριακὴ ΙΔ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,35-43)
1 Δεκεμβρίου 2019 (2000) πρωὶ
Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

Εχουμε ματια της ψυχης;

«Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω» (Λουκ. 18,41)

ΤΥΦΛΟΥἈκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μᾶς διηγεῖται σήμερα ἕνα ἀπὸ τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συν­τελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Δεκαεννέα αἰῶνες μᾶς χωρίζουν ἀ­πὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Χριστὸς ἔκανε τὸ θαῦμα· καὶ ὅμως τὸ θαῦμα αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθῇ, μπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ δικό μας θαῦμα.
–Μὰ πῶς εἶνε δυνατὸν τὸ θαῦμα αὐτὸ νὰ ἐπαναληφθῇ;
Ἀκοῦστε, ἀγαπητοί μου.

* * *

Ὁ Κύριος ἦρθε γιὰ νὰ σκορπίσῃ φῶς στὸν κόσμο. Καὶ ἄρχισε τὴν περιοδεία του. Μιὰ μέρα ἔρχεται σὲ μιὰ μεγάλη πόλι, τὴν Ἰεριχώ. Μόλις ἄκουσαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἰεριχοῦς ὅτι ἔρχεται ὁ Χριστός, βγῆκαν ὅλοι νὰ τὸν ὑποδε­χθοῦν. Περνάει ὁ Χριστός. Τὸν παρακολουθεῖ ὁ κόσμος.
Ξαφνικά, πάνω ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ τὶς ζητω­κραυγές, ἀκούγεται μιὰ φωνὴ συγκλονιστική, φωνὴ σὰν αὐτὲς ποὺ ἀκούγονται καὶ στὴ θεία λειτουργία, μιὰ φωνὴ ποὺ ἔλεγε· «Κύριε, ἐλέησον»· «Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με» (Λουκ. 18,38). Read more »

Οσοι ειναι πλουσιοι, ας φο­βηθουν. Προτιμοτερο ζητιανος με το Χριστο παρα εκατομμυριουχος με το διαβολο.

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 23rd, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
24 Νοεμβρίου 2019 (1999)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Περι πλουτου

«Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύ­σονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ!» (Λουκ. 18,24)

ολιγαρχια.Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ προσ­έ­ξουμε ἕνα λόγο τοῦ Χριστοῦ, μία προειδοποίησι· τὴν ἀπευθύνει ὁ Κύριος πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως πρὸς τοὺς πλουσίους.
Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶνε ἕνα συνηθισμένο βι­βλίο· εἶνε τρομερὸ βιβλίο. Θέτει στὸν καθένα μας, εἴτε φτωχὸς εἶνε εἴτε πλούσιος, εἴ­τε βασιλιᾶς εἴτε ζητιάνος, θέτει ἕνα δίλημμα. Τὸ Εὐαγγέλιο ἢ εἶνε ψέμα, ἢ εἶνε ἀλήθεια· ἕ­να ἀπὸ τὰ δυό. Ἐὰν εἶνε ψέμα, ἂς ἑνωθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς μὲ τοὺς ἀθέους καὶ ὑλιστὰς καὶ ἂς τὸ ῥίξουμε στὴ φωτιά· ἀλλὰ τότε θὰ ἔρθῃ ὥρα ποὺ θὰ καταλάβουμε, ὅτι «σκληρὸν πρὸς κέν­τρα λακτίζειν» (Πράξ. 26,14). Ἐὰν ὅμως τὸ Εὐαγγέ­λιο δὲν εἶνε ψέμα ἀλλὰ εἶνε ἀλήθεια τοῦ οὐ­ρανοῦ, τότε εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἐκτελέ­σουμε ὅ,τι λέει μέχρι κεραίας· καὶ ἀλλοίμονο ἂν δὲν τὰ ἐκτελέσουμε.

* * *

Ἐὰν πιστεύουμε, ἀγαπητοί μου, τὸ Εὐαγγέλιο, τότε θὰ προσέξουμε καὶ ἐκεῖνα τὰ λόγια του ποὺ ἀκούσαμε σήμερα. Εἶνε τρομερὰ γιὰ ὅποιους ἔχουν περίσσευμα ἀγαθῶν. Μᾶς λέει ὁ Κύριος, ὅτι εἶνε πολὺ δύσκολη ἡ σωτη­ρία τῶν πλουσίων. Πιὸ εὔκολο εἶνε, λέει, νὰ περάσῃ μιὰ γκαμήλα ἀπὸ τὴν τρύπα μιᾶς βελόνας, παρὰ νὰ μπῇ ἕνας πλούσιος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ἐὰν τώρα μὲ ρωτήσετε, γιατί εἶνε τόσο δύσ­κολο νὰ σωθοῦν οἱ πλούσιοι, γιὰ ν᾿ ἀπαντήσω σ᾽ αὐτὸ τὸ ἐρώτημά σας θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ κάνω δύο ἄλλα ἐρωτήματα. Τὸ ἕνα ἀφορᾷ στὰ μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποκτᾶται ὁ πλοῦτος· πῶς ἀπέκτησαν τὰ πλούτη; Καὶ τὸ ἄλλο ἐρώτημα ἀφορᾷ στὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁ­ποῖο τὰ μεταχειρίζονται· πῶς καὶ ποῦ διαθέτουν τὰ πλούτη τους; Read more »

Η τηρησις των εντολων του Κυρiου – Αδελφοι μου! Μην τα δινουμε ολα στο διαβολο & τιποτε στο Χριστο. Δεν θα δικαστουμε μονο για τα κακὰ που κανουμε, αλλα & για τα καλα που δεν κανουμε.

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 23rd, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Kυριακη IΓ΄ Λουκα (Λουκ. 18,18-27)
24 Nοεμβρίου
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὺγουστίνου Καντιώτου

Η τηρησις των εντολων του Κυριου

«Τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;»
(Λουκ. 18,18)

p. Augoust. ef. 2ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ὁμιλεῖ γιὰ ἕνα νέο ποὺ διαφέρει ἀπὸ τοὺς νέους τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Αὐτὸς εἶχε εὐγενῆ αἰσθήματα, εἶχε πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα. Οἱ νέοι μας σήμερα γιὰ ἄλλα ἐνδιαφέρονται καὶ τυρβάζουν· δὲν ἔχουν τὰ ἐνδιαφέροντα ποὺ εἶχε αὐτός. Αὐτὸς εἶχε ἀγωνία γιὰ τὴν αἰώνιο ζωή. Ὤ ἡ αἰώνιος ζωή!
―Παραμύθια, θὰ ποῦν οἱ ἄθεοι.
Καὶ ὅμως, ἀδελφοί μου, ὑπάρχει αἰώνιος ζωή. Ἡ ζωή μας δὲν τελειώνει στὸν τάφο. Ὁ τάφος εἶνε ἀρχὴ μιᾶς νέας ἀτελευτήτου ζωῆς. Καὶ ὅσο βέβαιοι εἶστε ὅτι ὑπάρχει ἥλιος φεγγάρι ἀστέρια ποτάμια δέντρα, ὅτι αὔριο ξημερώνει Δευτέρα, ἄλλο τόσο βέβαιοι νὰ εἶστε ὅτι ὑπάρχει αἰώνιος ζωή.
Αὐτὴ τὴ ζωὴ σκεπτόταν ὁ νέος αὐτὸς καὶ ρωτοῦσε τὸ Χριστό· «Τί νὰ κάνω, γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνιο ζωή;» (Λουκ. 18,18). Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ὑπέδειξε τί νὰ κάνῃ. Τοῦ ἔδωσε τὸ χρυσὸ κλειδί, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἄνοιγε τὸν παράδεισο. Καὶ τὸ χρυσὸ κλειδὶ εἶνε ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν. «Τὰς ἐντολὰς οἶδας». Δηλαδή, τὸ «μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» (ἔ.ἀ. 18,20). Αὐτὲς εἶνε οἱ θεμελιώδεις ἐντολές, ποὺ ῥυθμίζουν τὶς σχέσεις μας μὲ τὸ συνάνθρωπο. Read more »

«ΘΕΟΥ EΣMEN ΠΟΙΗΜΑ» Ταλαιπωρε ανθρωπε! για κανενα αγαλμα των αρχαιολογικων μουσειων δεν δεχεσαι οτι εγινε μονο του· & ομως καθεσαι & ακους τους αθεους να λενε, οτι το υπεροχο αγαλμα που ειναι ο ανθρωπος ξεφυτρωσε ετσι πανω στη γη· & κλονιζεσαι. Ο ανθρωπος εξωτερικως, εσωτερικως, νοητικως, ψυχολογικως, φιλοσοφικως… ειναι ενα μεγαλουργημα! 2. ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΞΙΟΙ;

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 22nd, 2019 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Δύο ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου. Ο Ὰπόστολος`(Ἐφ. 2,4-10) εἶναι σέ pdf

Πατῆστε τον παρακάτω τίτλο

ΘΕΟΥ EΣMEN ΠΟΙΗΜΑ

Είμαστε Δημιούργημα τοῦ Θεοῦ

4219881

Κυριακὴ ΙΓ΄Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΞΙΟΙ;

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 18,18)

Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐ­αγγέλιο. Θὰ προσπαθήσω νὰ τὸ ἐξηγήσω ἁ­πλᾶ, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ τὸ καταλάβουν ὅλοι.

* * *

Κάποιος πλησίασε τὸ Χριστὸ μὲ σε­βασμὸ καὶ τοῦ ἔκανε μιὰ ἐρώτησι μὲ περιεχόμενο. Ποιά ἦταν ἡ ἐρώτησις· «Τί νὰ κάνω;…» (Λουκ. 18,18). Αὐ­τὸ τὸ «Τί νὰ κάνω;» τὸ λέμε συχνά. Ὁ ἄνθρωπος καὶ μάλιστα στὴν ἐποχή μας ἔχει ἀγωνία. Ἐπιθυμεῖ πολλὰ πράγματα· θέλει νὰ ἔχῃ λεφτά, ἀνέ­σεις, δόξες, τιμές, μεγαλεῖα…, χιλιά­δες πρά­γματα· καὶ γιὰ νὰ τ᾽ ἀποκτήσῃ, ἰδίως τὰ χρήμα­τα ποὺ ἔγιναν ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου, ἀγωνίζεται ἀπ᾽ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ. Ἀλλ᾽ αὐ­τὸς ποὺ πλησίασε τὸ Χριστὸ διέφερε, εἶχε ἄλ­λα ἐνδιαφέρον­­τα. Τί τὸν ἀπασχολοῦσε· «Τί νὰ κάνω γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνιο ζωή;» (ἔ.ἀ.)….

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=56839

«Τι να κανω;…». Ελα εδω εσυ ο πλουσιος που ρωτας «τι να κανης»; Ελα να σου λυσω αμεσως το προβλημα σου. Το δινει η αγια μας Εκκλησια. Σας το δινω κ᾽ εγω ο αμαρτωλος και παρακαλω να το μελετησετε. Ειναι εκεινη η ωραια προτροπη που ακουμε· «…εαυτους και αλληλους και πασαν την ζωην ημων, Χριστω τω Θεω παραθωμεθα»!

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 19th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
17 Νοεμβρίου
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Τι να κανω;…»

«Τί ποιήσω;» (Λουκ. 12,17)

ολιγαρχια.

Δὲν θὰ ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, νὰ βρίσκωμαι σήμερα ἐδῶ. Ἐπιθυμοῦσα νὰ βρίσκωμαι πάνω στὰ ψηλὰ βουνά, ἐκεῖ στὰ μικρὰ ἐγ­καταλελειμμένα χωριά μας, γιὰ νὰ κηρύ­ξω στοὺς χωρικούς μας. Ἀλλ᾽ ἐφ᾿ ὅσον βρίσκομαι ἐδῶ, θὰ παρακαλέσω νὰ δώσετε προσοχὴ στὰ λίγα λόγια ποὺ θὰ πῇ ἡ ἀδέξιος γλῶσσα μου.
Ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Περιέχει δυὸ ἐρω­τή­ματα· τὸ ἕνα τὸ θέτει ὁ ἄνθρωπος, τὸ ἄλ­λο –τὸ καὶ σπουδαιότερο– τὸ θέτει ὁ Θεός. Σήμερα θ᾽ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἐρώτημα ποὺ θέ­τει ὁ ἄνθρωπος. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Ἕνα ἐρώτημα γεμᾶτο ἄγχος· «Τί ποιήσω;», τί νὰ κάνω; (Λουκ. 12,17).
Μὰ ποιός τὸ λέει αὐτὸ τὸ «Τί νὰ κάνω;»; Μή­πως τὸ λέει κανένας ζητιάνος, ποὺ δὲν ἔ­χει ψωμάκι νὰ φάῃ, ῥουχαλάκι νὰ σκεπαστῇ καὶ καλυβούλα νὰ καθίσῃ; μήπως τὸ φωνάζει καν­ένας ἄνεργος νέος, ποὺ χτυπάει πόρτες, δὲ βρίσκει πουθενὰ κατανό­ησι, κι ἀναγκάζεται νὰ φύγῃ μακριά, στὴν Αὐ­στραλία καὶ στὴν Ἀ­μερικὴ γιὰ νὰ ζήσῃ; μήπως τὸ λέει κανένα ὀρ­φανό, ποὺ γυρίζει παντέρημο στοὺς δρόμους; μήπως τὸ λέει καμμιὰ χήρα μὲ ἕξι – ἑ­φτὰ παιδιά; μήπως τὸ λέει κανένας οἰκογενει­άρχης ποὺ ἔχει σήμερα νὰ λύσῃ μύρια προβλήματα; μήπως τὸ λέει κανένας ἄρρωστος ποὺ βογγάει πάνω στὸ κρεβάτι καὶ δὲν ὑπάρχει γι᾿ αὐ­τὸν φάρμακο καὶ γιατρειά; «Τί νὰ κάνω;». Πα­ρὰ τὴν κατάστασί τους δὲν τὸ λέει κάποιος ἀ­πὸ αὐτούς. Τὸ λέει – ποιός; ἐκεῖνος ποὺ καὶ ὑ­γεία ἔχει, καὶ λεπτὰ ἔχει, καὶ σπίτια ἔχει, καὶ περιουσία ἔχει· ὁ πλούσιος. Read more »

Η αγωνια των πλουσιων – Ενα απο τα φοβεροτερα παθη, που ταλαιπω­ρει την ανθρωποτητα, ειναι η πλεονεξια

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 15th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
Toῦυ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Η αγωνια των πλουσιων

Εstayr. η xrιmΟ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, κάθε ἄνθρω­πος, ὁπουδήποτε καὶ ἂν κατοικῇ καὶ ὅ­ποια γλῶσσα καὶ ἂν λαλῇ καὶ ὅ,τι μόρφωσι κι ἂν ἔχῃ, δὲν εἶνε τώρα ὅπως βγῆκε ἀπὸ τὰ χέ­ρια τοῦ Δημιουργοῦ. Μὴ σᾶς φαίνεται παράξε­νο αὐτό. Διότι στὰ ἔγκατα τῆς ὑπάρξεώς μας συ­ν­­έ­βη κάποτε ἕνας φοβερὸς σεισμός, τὸ λε­γόμενο προπατορικὸ ἁμάρτημα, ποὺ ἔ­φθει­ρε τὴν ἀνθρωπίνη φύσι. Μέσα μας ὑπάρχει τὸ κα­­κό, τὸ μικρόβιο τῆς διαφθορᾶς. Ὅπως ἡ χελώνα ὅ­που κι ἂν πάῃ φέρνει μαζὶ τὸ καύκαλό της, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅ,­τι κι ἂν κάνῃ, φέρνει μαζί του τὴν κακία, τὰ πάθη καὶ ἐλαττώματά του, ποὺ εἶνε πολλά.
Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ φοβερὰ πάθη, ποὺ πολὺ ταλαιπω­ρεῖ τὴν ἀνθρωπότητα, εἶνε ἡ πλεονεξία. Τὴν εἰ­κόνα της ζωγραφίζει μπροστά μας σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο.

* * *

Ὁμιλεῖ γιὰ ἕνα πλεονέκτη πλούσιο. Δὲν εἶ­χε ῥευστὸ χρῆμα, εἶχε ὅμως κτήματα πολλά· χωράφια, ἀμπέλια, ἐ­λαι­ῶ­­νες. Καὶ συνέβη ἐκεί­νη τὴ χρονιὰ νὰ ἔρθῃ πλούσια σοδειά. Τὰ χωράφια πράσινη θάλασσα, οἱ ἐλιὲς ἔσπαζαν ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ καρποῦ, τ᾽ ἀμπέλια γεμᾶτα σταφύλια, τὰ ὀπωροφό­ρα δέντρα κατάφορτα.
Τί ἔπρεπε νὰ κάνῃ μπροστὰ σ᾽ αὐτὴ τὴν ἐ­ξαιρετικὴ εὐλογία; Νὰ δοξάσῃ τὸ Θεό. Γιατὶ ἂν ὁ οὐρανὸς δὲν ἔβρεχε κι ὁ ἥ­λιος δὲν ἔστελνε τὶς ἀκτῖνες του κι ὁ δροσε­ρὸς ἀέρας δὲ φυσοῦ­­σε, ἂν δηλα­­δὴ δὲν ὑπῆρχαν οἱ κα­τάλληλες συν­θῆκες, τίποτα δὲ θὰ φύτρωνε. Χάρις στὴν εὐ­λογία τοῦ Θεοῦ τὰ κτήματά του ἀπέδωσαν. Θά ᾽πρεπε λοιπὸν νὰ πῇ ἕνα «Δόξα σοι ὁ Θεός», ἕνα εὐχαριστῶ. Δὲν τὸ λέει. Εἶνε ἀχάριστος. Read more »

Οι «λησται» και ο «πλησiον»

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 10th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1535

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Οι «λησται» και ο «πλησiον»

     satan.Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸν ἱερὸ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο. Τί εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο; Τὸ πιὸ ὡραῖο βιβλίο. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ στὰ σπίτια, καὶ οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδιὰ νὰ τὸ διαβά­ζουν κάθε μέρα. Τὸ Εὐαγγέλιο περιέχει τὴ ζωή, τὰ λόγια καὶ τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ μας.
Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ἁπλό. Τὰ λόγια του μπορεῖ νὰ τὰ καταλάβῃ κ᾽ ἕνας ἀγράμματος κ᾽ ἕνα παι­δὶ τοῦ δημοτικοῦ. Ἔ­χουν ὅμως βάθος. Εἶνε χρυ­σάφι, μαργαριτά­­ρια, διαμάντια, λόγια αἰώνια. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος· «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ πα­ρε­λεύ­σονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ πα­ρέλ­θωσι» (Ματθ. 24,35). Θὰ ἔρθῃ δηλαδὴ μιὰ μέρα ποὺ ὁ ἥ­λιος θὰ σβήσῃ, τὰ ἄστρα θὰ πέσουν, τὰ ποτά­μια θὰ ξεραθοῦν, ἡ γῆ θὰ γίνῃ ἄνω – κάτω· ἕνα ὅμως θὰ μείνῃ αἰώνιο· τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ.
Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο περιέχει μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Κυρίου ἡ­μῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τί λέει ἡ παραβολὴ αὐτή;

* * *

Ἕνας ἄνθρωπος ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ πόλι νὰ πάῃ σὲ ἄλλη. Στὸ δρόμο ἔβλεπε τὴ φύσι, ἄ­κουγε τὰ πουλιά, ἔνιωθε χαρὰ Θεοῦ. Μὰ ξα­φνικὰ σὲ μιὰ στροφὴ τοῦ δρόμου πετάχτηκαν κάτι λῃσταὶ μὲ ἄγριες μορφές, ποὺ παραμόνευαν κρυμ­μένοι. Μόλις τὸν εἶδαν βγῆκαν μὲ τὰ μα­χαί­ρια, τὸν σταμάτη­σαν, τὸν χτύπησαν, τὸν πλήγωσαν, τοῦ πῆραν ὅ,τι εἶχε καὶ μισοσκοτωμένο τὸν ἄφησαν ἐκεῖ.
Ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια. Σὲ λίγο φάνηκε νά ᾽ρχεται καβάλλα κάποιος εὐ­παρουσίαστος. Ἦταν ἕνας ἱερεὺς τοῦ ναοῦ. Ὁ τραυματισμένος περίμενε, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν βοηθήσῃ στὴν κα­τάστασι ποὺ βρισκόταν. Σταμάτησε, κατέβηκε ἀπ᾽ τὸ ἄλογο, τὸν βοήθησε; Ὄχι δυστυ­χῶς. Εἶδε τὸ θλιβερὸ ἐκεῖνο θέαμα μὲ τὰ αἵ­ματα, φοβήθηκε, κέντησε τὸ ζῷο του καὶ ἀπομακρύν­θηκε γρήγορα. Read more »

«Κανε κ᾿ εσυ το ιδιο» – «Πορευου και συ ποιει ομοιως» (Λουκ. 10,37) – Ας ζησουμε, αδερφια μου, κατα το Ευαγγελιο του Χριστου οχι με λογια αλλα εμπρακτως

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 9th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Κανε κ᾿ εσυ το ιδιο»

«Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» (Λουκ. 10,37)

KALOS-SAMAREITHS-istΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ζοῦμε σὲ μιὰ «γενεὰν ἄπιστον καὶ διεστραμμένην», ὅπως λέει λόγος τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 17,17), καὶ διστάζω νὰ μιλήσω. Ἀλλὰ μὲ ἐνθαρρύνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος μοῦ λέει· Λάλησε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ· κι ἂν δὲν σ᾿ ἀκούσουν ὅλοι, θὰ σ᾿ ἀκούσουν οἱ μισοί· κι ἂν δὲν σ᾿ ἀκούσουν οἱ μισοί, θὰ σ᾿ ἀκούσουν οἱ δέκα· καὶ δέκα ἀκόμη νὰ σ᾿ ἀκούσουν, φτάνει· καὶ ἕνας νὰ σ᾿ ἀκούσῃ, φτάνει· διότι ὅσο ἀξίζει μιὰ ψυχή, δὲν ἀξίζει ὁλόκληρος ὁ ὑλικὸς κόσμος. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος· «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36). Τολμῶ λοιπὸν νὰ πῶ λίγα ἁπλᾶ λόγια ἐπάνω στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή.

* * *

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς διηγεῖται στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μία ὡραιοτάτη παραβολή, τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου. Τί λέει ἡ παραβολή;
Ἕνας ἄνθρωπος ξεκίνησε ἀπ᾿ τὰ Ἰεροσόλυμα καὶ πήγαινε στὴν Ἰεριχώ. Στὸ δρόμο, πίσω ἀπ᾿ τὰ βράχια, ἦταν κρυμμένοι λῃσταί. Τὸν σταμάτησαν, τὸν χτύπησαν, τὸν τραυμάτισαν, τοῦ πῆραν ὅ,τι εἶχε, τὸν ἄφησαν «ἡμιθανῆ» (Λουκ. 10,30), κ᾿ ἔφυγαν. Μετὰ ἀπὸ λίγο νά καὶ φαίνεται ἕνας ἱερεύς. Ὡς ἐκ τῆς ἀποστολῆς του ἔπρεπε νὰ τὸν βοηθήσῃ. Δὲν τὸν βοήθησε· φοβήθηκε ἴσως καὶ τὸν προσπέρασε ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ τί θ᾿ ἀπογίνῃ ὁ τραυματίας. Μετὰ περνᾷ ἕνας ἄλλος, λευΐτης αὐτός, διάκονος δηλαδὴ τοῦ ναοῦ. Κι αὐτὸς θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν ἐξυπηρετήσῃ. Τίποτε· ἔφυγε κι αὐτός. Read more »

ΘΕΪKA AΓΩNIΣMATA ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ KAI ΦΤΩXOYΣ 2. ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗ

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 3rd, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
3 Νοεμβρίου
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου
 

ΘΕΪKA AΓΩNIΣMATA

ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ KAI ΦΤΩXOYΣ

Πατῆστε τον τίτλο και διαβᾶστέ το σε pdf

4219881

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 11142

Η περαν του ταφου ζωη

Πολλά, ἀγαπητοί μου, κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ φο+Αιωνιοτης ιντβᾶται. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνο ποὺ τὸν φοβί­ζει περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα εἶνε ὁ θάνατος. Καὶ μόνο ἡ λέξι θάνατος προκαλεῖ τρόμο. Ὁ θάνατος μυστήριο μεγάλο!
Ὅλοι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἔχουν τὴν ἀ­πορία· Τί γίνεται μετὰ τὸ θάνατο; Ὑπάρχει τίποτα πέρα ἀπὸ τὸν τάφο, ἢ ἡ ζωὴ τελειώνει ἐκεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος σβήνει;…
Τὸ ἐρώτημα εἶνε σπουδαῖο. Ἐὰν πιστέψου­με, ὅτι στὸν τάφο τελειώνει ἡ ζωή, τότε ὁ ἄν­θρωπος εἶνε ἐλεύθερος νὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει· νὰ ἁμαρτάνῃ, νὰ πορνεύῃ, νὰ μοιχεύῃ, νὰ δι­α­­πράττῃ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα, ἀρκεῖ μό­νο νὰ διαφεύγῃ τὰ μάτια τῆς ἀστυνομίας καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἐὰν ὅμως ὑπάρχῃ πέραν τοῦ τάφου ζωή, τότε ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ῥυθμίσῃ ἐδῶ τὴ ζωή του σύμφωνα μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Στὸ ἐρώτημα τί ὑπάρχει μετὰ θάνατον ἀ­πάντησι μᾶς δίνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μὲ τὴν ὡραία παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ποὺ ἀκούσατε. Τί μᾶς λέει;

* * *

Ἦταν ἕνας πλούσιος, ποὺ εἶχε ὅλα τ᾿ ἀγα­θὰ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾿ ὅλα αὐτὰ (σπίτια, χωράφια καὶ ὅ,τι ἄλλο) τὰ χρησιμοποιοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ μόνο. Ἦταν ἕνας ἰδιοτελὴς συμφε­ροντολόγος καὶ σαρκολάτρης. Ἔφτειαχνε τὰ καλύτερα ροῦχα, φοροῦσε ἐνδυμασίες πανά­κριβες ποὺ μόνο βασιλιᾶδες φοροῦσαν, ἔ­τρω­γε τὰ καλύτερα φαγητά, ἔπινε τὰ καλύτερα κρασιά, διασκέδαζε καθημερινῶς στὸ μέγαρό του· ὀργανοπαῖκτες – βιολιτζῆδες κάθε βράδυ ἔπαιζαν ἐκεῖ, καὶ γυναῖκες ἁμαρτωλὲς χόρευαν ἀνήθικους χορούς. Ἔτσι περνοῦσε τὴ ζωή του, «εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμ­πρῶς» (Λουκ. 16,19). Γιὰ ἄλλον δὲν ἔδινε σημασία.
Στὴν πόρτα του καθόταν ὁ Λάζαρος, ἕνας φτωχὸς καὶ ἄρρωστος, ἔρημος κ᾿ ἐγκαταλελειμμένος, ποὺ δὲν εἶχε οὔτε στέγη οὔτε φάρμακα οὔτε ἄλλη ἀνθρώπινη βοήθεια. Ὁ πλούσιος ποτέ δὲν ἄνοιξε τὴν πόρτα του νὰ τὸν φιλοξενήσῃ, κι αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ ζήσῃ μὲ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἦταν γεμᾶτος πληγὲς καὶ σκυλιὰ ἔγλειφαν τὶς πληγές του. Ἔτσι ζοῦσε.
Ἀλλὰ μιὰ μέρα ὁ πλούσιος, ἐκεῖ ποὺ νόμιζε πὼς θὰ ζήσῃ μὲ τὰ βουνά, ἄκουσε νὰ χτυ­πᾷ κάποιος τὴν πόρτα του. Ποιός ἦταν; Ὁ χάρος! Αὐτὸς εἶνε ὁ ἐπισκέπτης ὁ αἰφνίδιος, ποὺ ἔρχεται σὲ ὥρα ποὺ δὲν τὸν περιμένουμε κι ἁρπάζει μικροὺς – μεγάλους, τὸν πλούσιο καὶ τὸ φτωχό, καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸν ἄλλο κόσμο. Πέθανε λοιπόν. Καὶ τότε τὸ μὲν σῶμα του ἔγινε τροφὴ σκωλήκων καὶ δυσωδία, ἡ δὲ ψυχή του πῆγε στὸν ᾅδη, ὅπου ἔνιωθε νὰ τὸν ἐ­λέγχουν οἱ τύψεις τῆς συνειδήσεως· καὶ προ­τιμότερο, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, νὰ σὲ δαγκώσῃ σκορπιὸς παρὰ νὰ σὲ δαγκώσῃ ἡ συν­είδησι. Τότε ἔμαθε, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλος κόσμος. Read more »

Απεναντι στο θανατο – «Μη κλαιετε· ουκ απεθανεν, αλλα καθευδει» (Λουκ. 8,52)

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 26th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2235

Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,41-56)
27 Ὀκτωβρίου 2019
Του Μητροπολιτου π. Αὐγουστινος Καντιωτου

Απεναντι στο θανατο

«Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει» (Λουκ. 8,52)

Ο ΚΥΡΙΟΣὉ θάνατος, ἀγαπητοί μου, ποὺ πολλὲς φο­ρὲς ἔρχεται στὴ ζωή μας ἀπροειδοποίητα καὶ πέφτει ξα­φνι­κὰ πάνω σ᾽ ἕναν ἢ περισσοτέρους συνανθρώ­πους μας σὰν κεραυνός· ὁ θά­νατος, ποὺ ἁρ­πάζει μέσα ἀπ᾽ τὴν ἀγ­κάλη μας καὶ τὰ πιὸ ἀγαπητὰ πρόσωπα, δημιουργεῖ θλῖψι. Κάθε λογικὸς καὶ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος μπροστὰ στὸ θάνατο σταματᾷ, μπροστὰ στὸ φέρετρο συστέλλεται, μπροστὰ σὲ ἕνα τάφο συλλογίζεται μὲ θλῖψι πολλὰ πράγματα.

* * *

Τὴ θλῖψι ὅμως αὐτὴ δὲν τὴν ζοῦν ὅλοι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο· ἀλλιῶς τὴν ἀν­τιμετωπίζει ὁ ἄ­πιστος καὶ ἀλλιῶς ὁ πιστός. Ὁ ἄπιστος νικιέται ἀπὸ τὴ θλῖψι, ἐνῷ ὁ πιστὸς νικᾷ τὴ θλῖψι.
⃝ Ὁ ἄπιστος καταβάλλεται, νικιέται, ἀποδι­οργανώνεται ἀπὸ τὴ θλῖψι. Κλαίει ἀ­παρηγόρητα καὶ ὀδύρεται. Πάνω στὸν πόνο ποὺ νιώθει χάνει τὸ ἔλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ του, παραφέ­ρεται, ξεφεύγει, παραλογίζεται. Αἰσθάνεται μέσα του πί­εσι, θέλει κάπου νὰ ξεσπάσῃ, καὶ τὰ βάζει μὲ ὅλους· ἐκεῖ τότε συχνὰ ἀσεβεῖ, καταριέται, βλαστη­μάει, καταν­τᾷ μισάνθρωπος, τρελλαίνεται. Κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς θλίψεως μαραίνεται ψυχικά, φαρμακώνεται καὶ σωματικά, καὶ τὸ χειρότερο· κάποτε στὸ τέλος δυσ­τυ­χῶς αὐτοκτονεῖ.
Εἶνε ἑπόμενο αὐτό. Ἐφ᾿ ὅσον δὲν πιστεύει στὸ Θεό, στὴν θεία πρόνοια καὶ τὴν ἀθανα­σία τῆς ψυχῆς, ἀφοῦ γι᾽ αὐτὸν ἄλλη ζωὴ δὲν ὑπάρ­χει, νομίζει ὁ ταλαίπωρος ὅτι ὁ ἀποθα­νὼν συγ­γενὴς ἢ φίλος του ἐξαφανίστηκε, μηδενίστηκε πλέ­ον· βλέπει τὸ θάνατο ὡς τὸ ὁ­ριστικὸ καὶ ἀ­μετάκλητο τέρμα τῆς ζωῆς μας, καὶ γι᾽ αὐτὸ τὸν φοβᾶται καὶ τὸν τρέμει. Ταρά­ζεται καὶ ἀ­κούγοντας ἀκόμη τὴ λέξι «θάνατος». Πασχίζει νὰ διώξῃ ἀπὸ τὴ σκέψι του κάθε τι ποὺ θυμίζει θάνατο. Καὶ μπο­ρεῖ νὰ δῇ τότε κανεὶς αὐ­τὸν τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δηλώνει ἄπιστος, νὰ ἐκδηλώνῃ μιὰ πίστι σὲ κάτι μεταφυσικό, νὰ θέ­λῃ π.χ. νὰ ἐξορκίσῃ τὸ θάνατο …χτυπών­τας ξύλο! Τί σημαίνουν αὐτά; Σημαίνουν, ὅτι στὴν ψυχὴ καὶ τὴ σκέψι αὐτοῦ τοῦ ἀπίστου βασιλεύει ὁ θάνατος μὲ ὅλα τὰ φόβητρά του, τὶς δεισιδαιμονίες καὶ ἀνόητες προλήψεις.
⃝ Τελείως διαφορετικὴ στάσι ἀπέναν­τι στὸ θάνατο παίρνει ὁ πιστός. Τὸν καιρὸ τοῦ πένθους του γιὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων του, τῆς συζύγου του, τοῦ παιδιοῦ του, τοῦ φίλου του, ὁ πιστὸς Χριστιανὸς φανερώνει ἕνα μεγαλεῖο ψυχῆς· ξεδιπλώνει τὴν πίστι του καὶ τὴν ὑψώνει σὰν σημαία θριάμβου κατὰ τοῦ θανάτου. «Πιστεύει» –καὶ τὸ δείχνει– «εἰς ἕ­να Θεόν, Πατέρα παντοκράτορα»· «προσδο­κᾷ» –χωρὶς ἀμφιβολία– «ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Σύμβ. πίστ. 1, 11-12). Read more »

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΘΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 19th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ερίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2231

Κυριακὴ ΣΤ΄ τοῦ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)
20 Ὀκτωβρίου 2019
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Καθρεπτης της κοινωνιας μας

δαιμονισμεν. ιστἈκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Ἡ σημερινὴ περικοπὴ εἶνε εἰ­κόνα τῆς συγχρόνου ἀνθρωπότητος. Διότι οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ δυστυχισμένου ποὺ θεράπευσε ὁ Χριστὸς στὴ χώρα τῶν Γαδα­ρηνῶν, τὰ σημάδια ποὺ ἐμφάνιζε ὁ δαιμονιζό­μενος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου, τὰ ἴδια αὐ­τὰ σημάδια ἐμφανίζουν σήμερα περισσότερο ἢ λιγώτερο καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας. Ποιές ἦταν οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ δαιμονιζομένου;
Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ κατελήφθη ἀπὸ τὸ πονη­ρὸ πνεῦμα, τὸ πρῶτο σημεῖο ποὺ ἐξεδή­λωσε ἦ­ταν – ποιό; Ἀκοῦστε, γυναῖκες καὶ ἄντρες· ὅ­τι ἔσχιζε τὰ ῥοῦχα του κ᾽ ἔβγαινε γυμνός, ὅ­πως τὸν γέννησε ἡ μάνα του, χωρὶς νὰ ντρέπεται.
Τὸ δεύτερο σημεῖο εἶνε, ὅτι δὲν ἔμενε στὸ σπίτι του· λὲς καὶ εἶχαν βελόνες οἱ καρέκλες, λὲς καὶ ἦταν φυλακὴ τὸ σπίτι, ἀπ᾽ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ, μέρα – νύχτα ἔμενε ἔξω.
Τὸ τρίτο σημάδι. Ἀφοῦ δὲν ἦταν στὸ σπίτι, ποῦ ἔμενε; Στὸ νεκροταφεῖο, στὰ μνήματα, μέσ᾽ στὰ κόκκαλα, τὴ βρωμιὰ καὶ ἀκαθαρσία.
Τὸ τέταρτο, ὅτι τὸν ἔπιαναν, τὸν ἔδεναν μὲ σχοινιὰ καὶ ἁλυσίδες, ἀλλ᾽ ὅπως κ᾽ ἕνα μικρὸ παιδὶ σπάει μιὰ κλωστή, ἔτσι ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες καὶ «ἠλαύνετο» στὶς ἐρημιές (Λουκ. 8,29).
Πέμπτον, ὅτι αὐτὸ τὸ κακὸ ἦταν πολυχρόνιο.
Ἕκτον, ὅτι καμμία δύναμι δὲν μπόρεσε νὰ δαμάσῃ τὸ δαιμόνιο, κι αὐτὸς ἦταν ὁ τρομο­κράτης τῆς περιοχῆς· ἄνθρωπος δὲν τολμοῦ­σε νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ μέρος του. Μία μόνο δύ­ναμις τὸν ἐλευθέρωσε, ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

* * *

Αὐτές, ἀγαπητοί μου, ἦταν οἱ ἀπαίσιες ἐκδη­λώσεις τοῦ δαιμονιζομένου. Ἀλλὰ οἱ ἴδιες ἐκ­δηλώσεις παρατηροῦνται καὶ σήμερα. Εἶπα, ὅ­τι τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ εἶ­­νε ἡ εἰκόνα τῆς ση­μερινῆς ἀνθρωπότητος. Δὲν τὸ λέω ἐγώ, τὸ λέ­νε σπουδαῖοι συγγραφεῖς. Μπορεῖ κάποιοι καφ­φενόβιοι, ποὺ δαπα­νοῦν τὸ χρόνο τους παίζον­τας χαρτιά, νὰ εἰρωνεύωνται, ὅτι τὸ Εὐ­αγγέλιο ἦταν γιὰ «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ»· ἂς μάθουν λοιπόν, ὅτι τὸ σημε­ρινὸ εὐαγγέλιο τὸ διά­βασε κ᾽ ἕνας μεγάλος ῾Ρῶσος λογοτέχνης, ὁ Ντο­στογιέφσκυ, ἐμπνεύσθηκε ἀπ᾽ αὐτὸ καὶ ἔγραψε τὸ ἔργο «Οἱ δαιμονισμένοι», μετα­φρασμέ­νο καὶ σ᾽ ἄλλες γλῶσσες. Γι᾽ αὐτὸ εἶπα ὅτι τὰ σημάδια τοῦ δαιμονιζομένου τοῦ σημερινοῦ εὐαγγε­λίου, τὰ ἴδια ἔχει καὶ ἡ ἐποχή μας. Read more »

Η βεβηλωσι της Κυριακης – Ο Θεος, δια της φωνης του προφητου Ιε­ζεκιηλ, λεγει· «Υιε αν­θρωπου, γιατι σιωπας; γιατι δεν ελεγχεις, γιατι δεν καταγγελλεις την ανομια του λαου; Να, μπροστα στα ματια σου μιαινονται τα αγια μου & η ημερα μου βεβηλωνεται» (πρβλ. Ἰεζ. 23,36-38). O κληρικoς ν᾽ αφηση τους πολιτικους, που ειναι νεκροι πνευματικα (πρβλ. Ματθ. 8,22. Λουκ. 9,60), & ν᾽ απευθυν­θη στο λαο, για να καταλαβει την μεγαλη ζη­μια, υλικη & πνευματικη, που προξενει η καταπατησι της αργιας της Κυριακης.

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 12th, 2019 | filed Filed under: ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2230

Κυριακὴ Δ΄ Λουκ. ἢ Πατ. Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου
13 Ὀκτωβρίου 2019 ἑσπέρας
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η βεβηλωσι της Κυριακης

p. AugoustΘέλετε, ἀγαπητοί μου, νὰ δῆτε τὸ πνευμα­τικὸ ἐπίπεδο μιᾶς ὀρθοδόξου χώρας; Παρατηρῆστε τί κάνουν κάτοικοί της τὶς ἑορτὲς καὶ ἰδίως τὴν Κυριακή. Κάνουν σταυρό, ἐκκλη­σιάζονται, σκέπτονται τὸν οὐρανό, ὑμνοῦν τὴν ἁ­γία Τριάδα, κοινωνοῦν, μελετοῦν Γραφή, ἐπι­σκέπτονται ἀρρώστους, βοηθοῦν φτωχούς, ἀπέχουν ἀπὸ ἁμαρτίες; Ἐὰν ναί, ἡ χώρα εἶνε χριστιανική, ἔθνος εὐλογημένο, ἄγγελοι φρου­ροῦν τὰ σύνορά της. Ἐὰν ὅμως ὄχι, τότε ἡ χώ­ρα αὐτὴ εἶνε εἰ­δωλολατρική, διώχνει ἀπὸ πάνω της τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ. Ἀ­σφαλὴς δείκτης τῆς πνευματικῆς καταστάσε­ώς της εἶνε ἡ τήρησι τῆς τετάρτης ἐντολῆς τοῦ Δεκαλόγου (βλ. Ἔξ. 20,8-11. Δευτ. 5,12-15). Καὶ γεννᾶται τὸ ἐ­ρώτημα· οἱ Ἕλληνες τη­ροῦν τὴν ἐντολὴ αὐτή, ἀργοῦν ἀπὸ τὰ καθη­μερινὰ ἔργα, ἁγιάζουν τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου; Τὸ δείχνουν ὄχι τὰ λόγια ἀλλὰ τὰ ἔρ­γα τους. Καὶ νά ἕνα παράδειγμα.
Ὅταν περιώδευα ὡς ἱεροκήρυκας τὴ νότιο Εὔβοια, τὸ 1951, διαπίστωνα μετὰ λύπης, ὅτι ἡ Κυριακὴ ὡς ἡμέρα λατρείας τοῦ Κυρίου εἶχε κα­ταργηθῆ. Ἀπὸ νωρὶς τὸ πρωὶ γινόταν παζάρι, καὶ οἱ φω­νὲς ἔφταναν μέχρι τὸ ναὸ ὅπου ὁ ἱερεύς, μόνος, προσευχόταν στὸ Θεό. Τί βεβήλωσι! Κι ὅπως λέει ὁ ἱε­ρὸς Χρυσόστο­μος, μεταξὺ ἀγορᾶς καὶ πωλήσεως, ἀγοραστῶν καὶ πω­λητῶν, καιροφυλακτοῦν οἱ περισσότεροι δαίμο­νες, γίνεται δι­ελ­κυστίνδα κακῶν, οἱ ἄν­θρωποι σέρνουν καὶ σέρνονται στὴν ἁμαρτία· ὅποιος προλάβῃ καὶ γελάσῃ τὸν ἄλλο. Ποιός νὰ μετρή­σῃ τὰ ψέμα­τα ποὺ λέγονται, τοὺς ὅρκους ποὺ γίνονται, τὶς ἀπάτες καὶ κλοπές; Καὶ ἡ βεβήλω­σι συνεχίζεται· μετὰ τὸ παζάρι πολλοὶ πηγαίνουν σὲ διάφορα κέντρα καὶ ταβέρνες, ὅ­που σπαταλοῦν τὰ λίγα κέρδη τους, κ᾽ ἐκεῖ μεθοῦν, αἰσχρολογοῦν, βρίζουν, βλα­στημοῦν, καὶ γυρίζουν στὰ σπίτια τους σὲ ἀ­θλία κα­τάστασι. Τί ἐξ­ευτελισμός, τί κατάπτωσι τοῦ ἀν­θρώπου, τῆς «εἰ­κόνος» τοῦ Θεοῦ (Γέν. 1,26) – καὶ πότε; τὴν Κυρι­α­­κή, τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Κύριος ἦρθε νὰ τὸν ὑψώσῃ μὲ τὸ σταυ­ρὸ καὶ τὴν ἀνάστασί του, νὰ τὸν κάνῃ ἄγγελο, νὰ τὸν κάνῃ θεὸ κατὰ χάριν!
Αὐτὰ καὶ ἄλλα χειρότερα συνέβαιναν τότε, ἐκεῖ καὶ ἀλλοῦ. Μήπως δὲν συμβαίνουν καὶ σή­μερα; Τὸ παζάρι ἔφαγε τὴν Κυρια­κή! Ὄ­χι στοὺς ναοὺς ἀλλὰ στὰ μαγαζιὰ τρέχουν ὅλοι. Ἡ Κυρι­ακὴ ἔχει σβή­σει. Καὶ μόνο αὐτῆς τῆς ἐν­το­λῆς ἡ καταπάτησι φτάνει γιὰ νὰ βεβαιώσῃ πόσο ἔ­χουμε ξεμακρύνει ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Κυρίου. Read more »

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΔΑΦΗ ΓΗΣ – ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ: Πρωτη κατηγορια οι υπερηφανοι, δευτερα οι επιπολαοι και δειλοι, τριτη οι φιλαυτοι (φιληδονοι, φιλοδοξοι και φιλαργυροι). Και μενει η τελευταια κατηγορια. Ευχομαι στο Θεο να ειστε οχι στις αλλες αλλα ολοι σ᾽ αυτην.

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 11th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2229

Κυριακὴ Δ΄ Λουκ. ἢ Πατ. Ζ΄ Οἰκ. Συν. (Λκ 8,4-15)
13 Ὀκτωβρίου 2019
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

Τα τεσσερα εδαφη γης

«Καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν…·
καὶ ἕ­τερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν…·
καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀ­καν­θῶν…·
καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν…» (Λουκ. 8,5-8)

παραβ. σπορεοςΒρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, στὸ φθινόπω­ρο, στὴ μία δηλαδὴ ἀπὸ τὶς τέσσερις ἐπο­χὲς ποὺ διαιρεῖται τὸ ἔτος. Αὐτὴ ἡ διαίρεσι τοῦ χρόνου σὲ τέσσερις ἐποχὲς εἶνε ἔργο τῆς θεί­ας σοφίας. Φανταστῆτε νὰ εἴχαμε μόνο χειμῶ­να· θὰ ἤμασταν Βόρειος πόλος. Ἢ φανταστῆ­τε νὰ εἴχαμε μόνο θέρος κι ὁ ἥ­λιος νὰ καίῃ τὴ γῆ· θὰ ἤμασταν σὰν δι­ακεκαυμένη ζώνη. Ἐν­αλλάσσονται οἱ ἐποχές, κι αὐτὸ εἶνε μία ἀπόδειξις τῆς θεϊ­κῆς ἀγάπης γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Τὸ φθινόπωρο τὸ θερμόμετρο πέφτει, ὁ ἀέ­ρας γίνεται ψυχρότερος, ὁ οὐρανὸς γεμίζει σύννεφα καὶ πέφτουν οἱ πρῶτες βροχές. Αὐ­τὲς οἱ σταλαγματιὲς τῆς βροχῆς εἶνε εὐλο­γία Θεοῦ· ἀξίζουν παραπάνω κι ἀπὸ χρυσάφι. Οἱ γεωργοὶ περιμένουν αὐτὴ τὴ βροχή· τὸ ξε­ρὸ χῶμα ῥουφάει τὸ νερό, μαλακώνει, καὶ αὐ­τοὶ βγαίνουν στὰ χωράφια, σκάβουν μὲ τὰ ἀ­λέ­τρια ἢ τὰ τρακτέρ, ἀνοίγουν αὐλάκια βαθειὰ στὴ γῆ, καὶ σπέρνουν τὸ σπόρο τὸν πολύτιμο. Ἔπειτα ἀπὸ τὸ σπόρο βγαίνουν τὰ στάχυα, ἀ­πὸ τὰ στάχυα γίνεται ὁ καρπὸς – τὸ σιτάρι, ἀ­πὸ τὸ σιτάρι τὸ ἀλεύρι, κι ἀπὸ τὸ ἀλεύρι τὸ ψωμί, τὸ τόσο ἀναγκαῖο γιὰ τὴν τροφὴ τοῦ ἀν­θρώπου, ὅλου τοῦ κόσμου. «Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον» (Ματθ. 6,11).
Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ ἰδιαιτέρως τὴν γεωργία καὶ εὐλογεῖ τὰ χωράφια. Γι᾽ αὐτὸ βλέπετε συχνὰ στὴν ἐκκλησία ἀναπέμπουμε εἰδικὸ αἴτημα καὶ λέμε· «Ὑπὲρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορί­ας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καὶ καιρῶν εἰρηνι­κῶν τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν» (θ. Λειτ. κ.ἀ.).
Τὸ φθινόπωρο λοιπόν, στὴν κατάλληλη ἐ­ποχή, ὥρισε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ διαβάζεται στὴ λατρεία καὶ ἡ ὡραιοτάτη παραβολὴ τοῦ Σπορέως (βλ. Λουκ. 8,4-15). Εἶνε γνωστή. Τί μᾶς λέει; Read more »

Ειδη νεκρωσεως… Ειθε ο Κυριος να μας αναστηση σε μια νεα πνευ­ματικη ζωη με προγραμμα το ψαλμικο «Διδαξω ανομους τας οδους σου, και ασεβεις επι σε επιστρεψουσι» (Ψαλμ. 50,15).

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 5th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Ειδη νεκρωσεως

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, μᾶς διηγεῖται ἕνα ἀ­πὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Γινόταν κηδεία ἑνὸς παιδιοῦ. Ὁ Κύρι­­­­ος πλησίασε τὸ φέρετρο καὶ ἄγγιξε τὸ νεκρὸ λέ­γον­τας· «Νεα­νίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθη­τι» (Λουκ. 7,14). Καὶ μὲ τὶς τρεῖς αὐτὲς μόνο λέξεις ἐ­πανέ­φερε τὸ παιδὶ στὴ ζωή, κι ὅλους τοὺς κατέλαβε «φόβος» καὶ «ἐδόξαζον τὸν Θεόν» (ἔ.ἀ. 7,16).
«Τὸ φρέαρ» ἐδῶ εἶνε «βα­­θύ», θέλουμε «ἄν­τλη­μα» (Ἰω. 4,11) γιὰ νὰ μπο­ρέσουμε νὰ βγάλου­με νοήμα­τα. Ἔχοντας λοιπὸν ὡς ὁδηγό, ὡς «ἄν­τλημα» κα­τάλληλο, τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, λέμε ὅτι ὁ νε­κρὸς αὐτός, ποὺ ἀνέστη­­σε ὁ Χριστός, δὲν εἶνε ὁ μόνος· ὑπάρχουν κι ἄλ­λοι νεκροί, κι ἄλλοι τρόποι νεκρώ­­σεως. Κατὰ τὴ Γραφὴ καὶ τὸν ἱε­ρὸ Χρυσό­στομο ὑπάρχουν τρεῖς νεκρώ­σεις· ἡ μία εἶνε ἀκατηγόρητη, ἡ ἄλλη ἀξία ἐ­παίνων, ἡ τρίτη ἀξία θρή­νων. Ποιές εἶν᾽ αὐτές;

* * *

⃝ Ἡ πρώτη, ἀγαπητοί μου, ὅπως εἴπαμε, εἶνε ἀ­­κατηγόρητη. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε μὲ σῶ­μα καὶ ψυχή, δυστυχῶς ὅμως ὁ δεσμὸς μεταξύ τους διασπάσθηκε, καὶ ἔρχε­ται γιὰ τὸ κάθε παιδὶ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας ἡ στι­γμὴ ποὺ ἡ ψυχὴ χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα· ἐ­πέρχεται ὁ θά­νατος, ὡς συνέπεια τοῦ προπα­τορικοῦ ἁμαρτήματος. Εἶνε ἡ ἐκτέλεσι τῆς ἀ­ποφάσεως τοῦ Κυρίου ποὺ εἶ­πε «ᾟ δ᾽ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾽ αὐ­τοῦ, θανά­τῳ ἀποθανεῖσθε» (Γέν. 2,17). Δὲν ὑ­πάρχει ἄνθρωπος ποὺ θὰ ζήσῃ καὶ δὲ θὰ πεθάνῃ.
Στὶς κηδεῖες ἀκοῦμε· «Θρηνῶ καὶ ὀδύ­ρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον καὶ ἴδω ἐν τοῖς τά­­φοις κειμένην τὴν κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ πλασθεῖ­σαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχου­σαν εἶδος· ὤ τοῦ θαύματος! τί τὸ περὶ ἡ­μᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; πῶς παρεδόθη­μεν τῇ φθορᾷ; πῶς συνεζεύχθημεν τῷ θανάτω;» (Εὐχολ., εἰς κεκοιμ.· βλ. Παρακλ. ἦχ. πλ. δ΄, Σάββ. πρωὶ νεκρώσ.). Βλέπουμε τὸν ἄνθρωπο, τὴν εἰκόνα αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, νὰ ῥαγίζῃ, νὰ καταστρέφεται. Τί μυ­στήριο εἶν᾿ αὐτό! Read more »

O ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΙΚΗΘΗΚΕ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ νικησε τον θανατο, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ νικησε την αμαρτια. Σ᾿ Αυτον να πιστευουμε & Αυτον να λατρευουμε. Αυτος ειναι «Αρχηγος» & «Σωτηρας» μας (Πραξ. 5,31). Κανεις αλλος. Οποιος βαλει αρχηγο τον αλφα ή τον βητα ανθρωπο, ειναι ανοητος· «Μη πεποιθατε επ᾿ αρχοντας, επι υιους ανθρωπων, οις ουκ εστι σωτηρια» (Ψαλμ. 145,3).

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 4th, 2019 | filed Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Kυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντώτου

Ο θανατος νικηθηκε!

«…Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκώς…» (Λουκ.7,11-16)

eynidiosce9f-ce9acea5cea1ce99ce9fcea3ΥΠΑΡΧΕΙ, ἀγαπητοί μου, μία λέξις, ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἅμα τὴν ἀκούσῃ λυπᾶται καὶ μελαγχολεῖ· εἶνε ἡ λέξι θάνατος. Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας ―καὶ ἤμουν πολὺ εὐτυχής, διότι μ᾿ ἀξίωνε ὁ Θεὸς νὰ γυρίζω καὶ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο―, εἶχα πάει σ᾿ ἕνα χωριό. Ἦταν βράδυ. Φιλοξενήθηκα σ᾿ ἕνα σπίτι. Προτοῦ νὰ κοιμηθοῦμε εχαμε μιὰ συζήτησι μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ. Ἐκεῖ ποὺ συζητούσαμε εἶπα τὴ λέξι «θάνατος». Μόλις ἄκουσε ὁ νοικοκύρης τὴ λέξι «θάνατος», τρόμαξε καὶ χτύπησε ξύλο. ―Γιατί χτυπᾷς ξύλο; τοῦ λέω. ―Ἐδῶ, λέει, ἔχουμε αὐτὴ τὴ συνήθεια· νομίζουμε ὅτι ἔτσι φεύγει ὁ θάνατος…
Ἂν ἔφευγε ὁ θάνατος ἔτσι εὔκολα!… Τὸ παράδειγμα αὐτὸ δείχνει πόσο τρόμο προξενεῖ καὶ τὸ ἄκουσμα τῆς λέξεως «θάνατος», πολὺ δὲ περισσότερο ὅταν ὁ θάνατος ἐπισκεφθῇ τὸ σπίτι μας καὶ πεθάνῃ κάποιος ἀπὸ τοὺς οἰκείους.

* * *

Ἦταν κάποτε ἐποχή, ποὺ ὁ θάνατος δὲν ὑπῆρχε. Περίεργο πρᾶγμα, δὲν ὑπῆρχε θάνατος; Ναί, δὲν ὑπῆρχε. Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀθάνατο. Ἀλλὰ ὑπὸ ἕνα ὅρο· νὰ ὑπακούῃ στὶς ἐντολές του. Τὸν προειδοποίησε μέσα στὸν κῆπο τοῦ παραδείσου, ὅτι ἂν παραβῇ τὴν ἐντολή του θὰ πεθάνῃ· «θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γέν. 2,17). Δυστυχῶς οἱ πρωτόπλαστοι δὲν ὑπήκουσαν στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Παρέβησαν τὴν ἐντολή του, ἁμάρτησαν, κι ἀπὸ τότε ὁ θάνατος μπῆκε στὴν ἀνθρωπότητα. Ἀθάνατος πρῶτα ὁ Ἀδάμ, θνητὸς κατόπιν. Θνητὸς ὁ Ἀδάμ, θνητὴ ἡ Εὔα, θνητοὶ ὅλοι ἐμεῖς, ἄντρες – γυναῖκες, ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ ἐκείνους.
Κανένα ἄλλο πρᾶγμα δὲν εἶνε τόσο βέβαιο ὅσο ὁ θάνατος. Ὅλα τ᾿ ἄλλα μπορεῖ νὰ συμβοῦν – μπορεῖ νὰ μὴ συμβοῦν, ἔχουν κάποια πιθανότητα· ὁ θάνατος εἶνε τὸ πιὸ βέβαιο. Ἀλλ᾿ ἐνῷ εἶνε τὸ πιὸ βέβαιο, ἐν τούτοις εἶνε ἄγνωστη ἡ ὥρα του. Ὁ θάνατος ἔρχεται σὰν τὸν κλέφτη, «ὡς κλέπτης ἐν νυκτί» (πρβλ. Α΄ Θεσ. 5,2). Ὁ κλέφτης δὲν προειδοποιεῖ τὸ νοικοκύρη ποιά ὥρα θὰ ᾿ρθῇ· ἔρχεται αἰφνιδίως καὶ κλέβει. Ἔτσι κι ὁ θάνατος. Ἔρχεται πρωΐ, ἔρχεται μεσημέρι, ἔρχεται βράδυ· ἔρχεται στὸ δρόμο, ἔρχεται στὴν πλατεῖα, ἔρχεται στὸ χωράφι, ἔρχεται στὸ αὐτοκίνητο ποὺ ταξιδεύεις, ἔρχεται στὸ πλοῖο, ἔρχεται στὸ σιδηρόδρομο, ἔρχεται στὸ ἀεροπλάνο. Παντοῦ καὶ πάντοτε ἔρχεται. Ἀκόμα καὶ στὶς στιγμὲς τῆς χαρᾶς, ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα τοῦ γάμου· ἔχουμε παραδείγματα πού, ἐνῷ πήγαιναν γιὰ τὰ στέφανα, πέθαναν ὁ γαμπρὸς ἢ ἡ νύφη καὶ ὁ γάμος ἔγινε κηδεία. Ὦ Θεέ μου! παντοῦ ὁ θάνατος. Read more »