Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 8492

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου (Λουκ. 15,11-32)
8 Φεβρουαρίου 2026 (2002)

Οι συνεπειες της ἁμαρτιας

«Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι»

Ἀρχίζω, ἀγαπητοί μου, μὲ ἕνα ἐρώτημα· Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἐὰν μπορούσαμε νὰ τὸ νιώ­σουμε, θὰ χτυπούσαμε τὰ ἁμαρτωλά μας στή­θη κι ἀπὸ τὰ βάθη μας θὰ ἔβγαινε ἡ φωνὴ τῶν μετανοούντων· «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,18,21) καὶ «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (ἔ.ἀ. 18,13). Ἐὰν μπορούσαμε νὰ νιώ­σουμε τὴ φρίκη τῆς ἁμαρτίας, δὲν θὰ ἔπαυαν τὰ μάτια μας νὰ κλαῖνε, τὰ χέρια μας νὰ ἐλεοῦν, τὰ γόνατά μας νὰ κάνουν μετάνοιες· θὰ φεύγαμε στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ βουνά, νὰ ζητή­σουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Τί εἶνε ἁμαρτία; Ποιός μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγή­σῃ; Ἂν ἔβγαινε ἕνας ἁμαρτωλὸς ἀπὸ τὴν κόλασι, ἢ ἂν βρισκόταν ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μετανόησαν καὶ ἔκλαψαν, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς περιγράψῃ τὴ φοβερὴ αὐτὴ κατάστασι, τὸ μυ­στήριο καὶ τὴν τύφλωσι τῆς ἁμαρτίας.
Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἀπαντᾷ ὁ σατανᾶς· Εἶνε δι­ασκέδασι, εὐχαρίστησι, ἡδονή, ἀπόλαυσι, γλύ­κυσμα, ποικιλία τῆς ζωῆς!… Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἀπαντᾷ τὸ εὐαγγέλιο σήμερα· Εἶνε «κεράτι­ον» (ἔ.ἀ. 15,16), ξυλοκέρατο, γλύκυσμα ποὺ ἐπάνω του ὅμως ἔρριξε ὁ διάβολος στρυχνίνη. Read more »

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Κατά Λουκάν, κεφάλαιο ΙΗ΄, εδάφια 10-14

10 ῎Ανθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. 11 Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο, ῾Ο Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· 12 νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. 13 Ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων, ῾Ο Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. 14 Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρ᾽ ἐκεῖνον· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Ὁμιλία εἰς τήν κατά τόν Τελώνην καί τόν Φαρισαίον τοῦ Κυρίου παραβολήν

Εφευρετικός είναι για το κακό ο νοερός προστάτης της κακίας· ικανός ν’ αφαιρέσει ευθύς από την αρχή τα θεμέλια της αρετής που ήδη κατατίθενται στην ψυχή, μέσω της ανελπιστίας και της απιστίας, αλλά επίσης ικανός πάλι να επιτεθεί μέσω της αδιαφορίας και της ραθυμίας εναντίον των τοίχων της οικίας της αρετής, την ώρα που ανεγείρονται, ακόμη δε και να κρημνίσει μέσω της υπερηφάνειας και της παραφροσύνης τον όροφο των αγαθών έργων οικοδομημένο ήδη. Αλλά κρατηθείτε, μην πτοηθείτε· διότι ο επιμελής είναι περισσότερο επινοητικός στα αγαθά και η αρετή έχει περισσότερη ισχύ γι’ αντιπαράταξη προς την κακία, αφού διαθέτει την άνωθεν χορηγία και συμμαχία από τον ίδιο ο Οποίος δύναται τα πάντα και ενδυναμώνει από αγαθότητα όλους τους εραστές της αρετής. Read more »

ιΕὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΔ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1316(2)
Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 19,1-10)
25 Ἰανουαρίου 2026 (2007)

Εινε τα σπιτια μας καθαρα;

Τὸ εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Λουκ. 19,1-10) ὁμιλεῖ, ἀγαπητοί μου, γιὰ κάποιο σπίτι ποὺ κινδύνευε ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα νὰ πέσῃ καὶ νὰ πλακώσῃ ὅ­λους ὅσους ἦταν μέσα, ἀλλὰ τὴν τελευταία στιγμὴ σώθηκε. Πῶς σώθηκε; Αὐτὸ θὰ δοῦμε τώρα.

* * *

Τὸ σπίτι αὐτὸ βρισκόταν στὴν Ἰεριχώ, μιὰ ὡ­ραία πόλι τῆς Παλαιστίνης μὲ χιλιάδες κατοίκους. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πλουσιώτερα σπίτια. Ὁ νοικοκύρης τοῦ σπιτιοῦ λεγόταν Ζακχαῖος. Γιατί ὅμως κινδύνευε; Κινδύνευε νὰ καταστρα­φῇ καὶ νὰ μὴ μείνῃ «λίθος ἐπὶ λίθον» (πρβλ. Ματθ. 24,2), διότι ὁ Ζακχαῖος ἦταν ἄδικος ἄνθρωπος καὶ τὸ σπίτι αὐτὸ εἶχε χτιστῆ μὲ κλοπὲς καὶ ἐκ­μεταλλεύσεις. Ὁ Ζακχαῖος ἦταν «ἀρχιτελώνης» (Λουκ. 19,2), ἀνώτερος δηλαδὴ ὑπάλληλος τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἔφορος καὶ εἰσπράκτο­ρας. Εἰσέπραττε γιὰ λογαριασμὸ τοῦ καίσαρος τοὺς φόρους. Εἶχε δὲ πολλοὺς ὑπαλλήλους, γι᾿ αὐτὸ λέγεται ἀρχιτελώνης· ἦταν προ­ϊστάμενος ὑπηρεσίας, ποὺ ἦταν ἐντεταλμένη γιὰ τὴν εἴσπραξι φόρων. Τί ἔκανε αὐτός· δὲν εἰσέπραττε τὰ νόμιμα, ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε· εἰσ­έπραττε πολὺ περισσότερα. Ἔπρεπε νὰ εἰσπρά­ξῃ 100 δραχμές; αὐτὸς εἰσέπραττε 400· οἱ 100 πήγαιναν στὸ κράτος καὶ οἱ 300 στὴν τσέπη του. Ἔπρεπε νὰ εἰσπράξῃ 1.000 δραχμές; αὐτὸς εἰσέπραττε 4.000· 1.000 γιὰ τὸ κράτος κι ἄλ­λες 3.000 γιὰ τὴν τσέπη του. Τσέπωνε συνε­χῶς. Ἔτσι, κλέβοντας, ἔχτισε τὸ σπίτι. Δὲν ἦταν δη­λαδὴ καθαρό, ἦταν σπίτι ἁμαρτωλό· κ᾿ ἐνῷ ὁ κόσμος τὸ θαύμαζε, αὐτὸ κινδύνευε νὰ γκρεμι­­στῇ. Τελικὰ ὅμως σώθηκε· σώθηκε κι ὁ νοικο­κύρης καὶ ἡ οἰκογένειά του, ὅπως θὰ δοῦ­με. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1222(2)
Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Ματθ. 4,12-17)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἁμαρτια & μετανοια

Πέρασαν, ἀγαπητοί μου, οἱ μεγάλες γιορτές· ἂς ἔχῃ δόξα ὁ Θεός. Ἡ τελευταία ἦ­ταν ἡ ἑορτὴ τῶν Φώτων, ποὺ εἴδαμε τὸ Χριστὸ νὰ βαπτίζεται στὸν Ἰορδάνη ποταμό, κ᾿ ἐκεῖ νὰ φανερώνεται τὸ μεγαλύτερο μυστήριο τοῦ κόσμου. Εἶπα τὸ μεγαλύτερο, διότι ὅλος ὁ κό­σμος, ὑλικὸς καὶ πνευματικός, εἶνε γεμᾶτος μυστήρια· κολυμποῦμε σὲ μυστήρια.
Ὁ ἄνθρωπος παραδείγματος χάριν, καὶ ὡς σῶμα ἀκόμα, εἶνε ἕνα μεγάλο μυστήριο. Κ᾿ ἕ­να κύτταρο, ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια καὶ δισεκατομμύρια κύτταρα ποὺ ἀπαρτίζουν τὸν ἀνθρώ­πινο ὀργανισμό, εἶνε ἕνα μυστήριο, ποὺ μέχρι σήμερα ἡ ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐξιχνι­άσῃ πλήρως. Κι ἂν ὁ ἄνθρωπος εἶνε μυστήριο, ἀπείρως μεγαλύτερο μυστήριο εἶνε ὁ Θεός, ὁ δημιουργὸς τοῦ παντός. Προκαλεῖ τὸν ἴλιγγο κάθε ἀνθρώπου, καὶ τοῦ μεγαλυτέρου ἀκόμα φιλοσόφου καὶ θεολόγου. Ἂν μπορῇ σ᾿ ἕνα ποτήρι νὰ χωρέσῃ ὁ Ἀτλαντικὸς ὠκεανός, τότε καὶ στὴ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου θὰ μπορέσῃ νὰ χωρέσῃ τὸ μέγα μυστήριο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Θεὸς ποὺ πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ διαφέρει ἀπὸ ὅλους τοὺς θεοὺς ποὺ λάτρευσαν καὶ λατρεύουν τὰ ἔθνη. Εἶνε ὁ ἐν Τρι­άδι Θεός, ὁ τρισυπόστατος, ἡ ἁγία Τριάς, Πα­τὴρ Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦμα. Ἂς κλίνουμε εὐ­λαβῶς τὸ γόνυ ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ ἂς ποῦμε· Ἁγία Τριάς, Πάτερ Υἱὲ καὶ Πνεῦμα, ἐλέησον τὸν κόσμον κ᾿ ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς! Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ – Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1129(2)
Κυριακὴ πρὸ τῶν Φώτων (Μάρκ. 1,1-8)
4 Ἰανουαρίου 2026 (2005)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Το κηρυγμα Ἰωαννου του βαπτιστου

Κυριακὴ πρὸ τῶν Φώτων σήμερα, ἀγαπητοί μου, καὶ τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Μάρκ. 1,1-8) προβάλλει τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ βαπτίσῃ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

* * *

Τί ἦταν ὁ Ἰωάννης; Ἄνθρωπος ὅπως κ᾿ ἐ­μεῖς. Ἀλλὰ τί ἄνθρωπος! Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἄγριοι σὰν τὰ θηρία καὶ ἀσεβεῖς σὰν τοὺς δαίμονες· ὁ ἄνθρωπος, ὅπως λέει ἕνας ἱερὸς πατήρ, μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ γίνεται ἢ «θηριώδης» ἢ «δαιμονιώδης». Ἀλλ᾿ ὑπάρχουν καὶ ἄν­θρωποι χαριτωμένοι, ὅπως λέει καὶ ὁ ἀρχαῖος ποιητής· «Ἦ χαρίεν ἔστ᾿ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρω­πος ᾖ»· δίχως ἀμφιβολία εἶνε πολὺ χαριτωμέ­νο πάλσμα ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶνε ἄνθρωπος (Μέ­νανδρος· παρὰ Στοβαίῳ 5,11 [Πάπυρος Λαροὺς 155/3]· Μιχ. Ἰατροῦ, Πόθεν καὶ διατί, σ. 216). Εἶνε ὅσοι ἔφτασαν σὲ ὕψος ἀρετῆς. Αὐ­τοὶ ἀξίζει νὰ ὀνομάζωνται ἄνθρωποι. Τέτοιος ἦταν ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστής. Μὲ τὴν ἄσκησί του ἔγινε ἕνας ἐπίγειος ἄγγελος, ἕνας ἔνσαρ­κος ἄγγελος! Εἶνε ἀξιοθαύμαστος γιὰ τὸν βίο του, ἀξιοθαύμαστος καὶ γιὰ τὸ κήρυγμά του. Read more »

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ. ΑΠΟ ΤΙ;

«…καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Ματθ. 1,21)

ΠΟΣΟ, ἀγαπητοί μου, πόσο γρήγορα φεύγει ὁ χρόνος! Σὲ λίγο θὰ ἑορτάσουμε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Κυριακὴ αὐτὴ ὀνομάζε­ται Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως.

* * *

Ἡ ἁ­γία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ διαβάζεται σήμερα ὡς εὐ­αγγέλιο ἡ ἀρχή, τὸ 1ο κεφάλαιο, τοῦ πρώτου εὐ­αγγελίου, τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Εἶνε ἕνας κα­τάλογος τῶν προγόνων τοῦ Χριστοῦ. ―Μὰ εἶχε προγόνους ὁ Χριστός;… Ὡς ἄναρχος Θεός, δὲν εἶχε· πατέρα ἔχει τὸν οὐ­ράνιο Πατέρα. Ἀλλ’ ἀφ᾽ ὅτου παρουσιάστηκε ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ἄνθρωπος τέλει­ος πλὴν τῆς ἁ­μαρτίας, φόρεσε σάρκα ἀπὸ τὰ ἁγνὰ αἵματα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καὶ γεννήθηκε κα­τὰ ὑπερφυσικὸ τρόπο· πατέρα ἐπίγειο δὲν ἔ­χει, μητέρα μόνο ἔχει. Μητέρα του εἶνε ἡ Παν­αγία μας. Γονεῖς πάλι τῆς Παναγίας εἶ­­νε ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, γονεῖς δὲ τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννης εἶνε ἄλλοι, καὶ οὕτω καθεξῆς. Ἔ­τσι σχηματίζεται μεγάλη ἁλυσίδα προγόνων.

Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2704

Κυριακὴ πρὸ Χρ. Γεννήσεως (Ματθ. 1,1-25)
21 Δεκεμβρίου 2025

Ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Μητροπολίτου Φλωρίνης

Πιστοι ἐν μεσω ἀπιστων

«Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Ἀβραάμ» (Ματθ. 1,1)

Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, ἄντρες γυναῖ­κες καὶ παιδιά, τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 1,1-25).
Τί εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο; Εἶνε ἕ­να βιβλίο· βιβλίο ποὺ ξεχωρίζει ἀπ᾽ ὅλα τ᾽ ἄλλα βιβλία τοῦ κόσμου. Διαφέ­ρει ὅπως δι­αφέρει ἕνα διαμάν­τι ἀπὸ ἕνα πετράδι. Φαίνεται πὼς εἶνε τὸ ἴδιο· σὰν πετράδι εἶνε καὶ τὸ δια­μάντι, ἀλλὰ πόσο παραπάνω ἀξίζει τὸ διαμάντι ἀ­πὸ τὸ πετράδι! Μ᾽ ἕνα διαμάντι μπορεῖ ν᾽ ἀγορά­σῃς ὅλη τὴν Ἑλλάδα ποὺ λέει ὁ λόγος. Εἶνε μερικὰ δια­μαντάκια μικρά, ἀ­στραφτερά, πολύτιμα, ποὺ ἔ­χουν μεγάλη ἀ­ξία. Ὅσο λοιπὸν διαφέρει τὸ διαμάντι ἀπὸ τὶς πέτρες ποὺ εἶνε στοὺς δρόμους, τόσο διαφέ­ρει τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τ᾽ ἄλ­λα βιβλία τοῦ κόσμου. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1215(2)

Κυρ. ΙΑ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14)
14 Δεκεμβρίου 2025 (2005)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Ἀναγκασον εισελθειν» (Λουκ. 14,23)

Ἦρθα, ἀγαπητοί μου, σήμερα κ᾿ ἐγὼ στὴν ἐκκλησία. Γιατί ἦρθα; Γιατὶ ἄκουσα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξίωσι. –Μὰ τί ἔπαθες; ἐ­πι­τρέπεται νὰ λές, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξι­ώσεις;… Σᾶς ὁμιλῶ μὲ τὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὲ καταλάβετε. Ναί, δεξίωσι κάνει ἡ Ἐκ­κλησία καὶ στὸ τέλος μοιράζει δῶρα ἀνεκ­τίμητα· δῶρο ἄλφα, δῶρο βῆτα – δὲν ξέρω ποιό θὰ διαλέξετε. –Παράξενα μᾶς τὰ λές… Λοι­πὸν σᾶς ἐρωτῶ· Πιστεύετε; Ἂν πιστεύετε, μέ­σα στὴν ἐκκλησία γίνεται κάτι πολὺ πιὸ μεγά­λο ἀπὸ τὶς δεξιώσεις ποὺ κάνουν οἱ ἐπίσημοι στὰ μέγαρα καὶ στὰ κοσμικὰ σαλόνια. Ἡ ἐκκλη­σία, ὅπως ἔλεγε ἕνας ἅγιος δεσπότης, ὁ Καλα­βρύτων Τιμόθεος, εἶνε τὸ σαλόνι τοῦ Θεοῦ. Τί γίνεται ἐκεῖ; Ἂν εἴχαμε αὐτιὰ καὶ μάτια πνευματικά, θὰ νιώθαμε αὐτὸ ποὺ λέει τὸ ἀπολυτί­κιο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος· «…Καὶ ἐν τῷ μέλ­πειν τὰς ἁγίας σου εὐχὰς ἀγγέλους ἔσχες συλ­λειτουργοῦντάς σοι, ἱερώτατε»· τὴν ὥρα, λέει, ποὺ λειτουργοῦσε, γέμιζε ὁ ναὸς ἀπὸ ἀγγέλους. Ἀλλ᾿ ἐμεῖς μὲ τέτοια μάτια, ποὺ ὅλη νύχτα μο­λύνονται ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, τί νὰ δοῦ­με; Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
39. Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ (Λουκ. 13,10-17)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1120(2)
Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ (Λουκ. 13,10-17) – 7 Δεκεμβρίου 2025 (2004)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Μια εἰκονα της ἀνθρωποτητος

Χαίρω, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἀγαπᾶτε ν᾽ ἀκούσετε λόγο. Ἀλ­λὰ λόγος ἀπὸ λόγο διαφέρει· ὑπάρχει λόγος ἀνθρώπινος καὶ λόγος θεϊκός. Ἐ­μεῖς νὰ λέμε· «Λάλει, Κύριε, ὅτι ἀκούει ὁ δοῦ­λός σου» (Α΄ Βασ. 3,9-10). Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶνε γραμμένος μὲ αἷμα μέσα στὴν ἁγία Γραφή· ἐκεῖ λαλεῖ ὁ Θεός.
Ἡ ἁγία Γραφὴ δὲν εἶνε ἕνα βιβλίο, εἶ­νε μία βιβλιοθήκη· ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ βιβλία καὶ ὅλα μαζὶ κάνουν τὴν ἁγία Γραφή. Χωρίζεται σὲ Παλαιὰ καὶ σὲ Καινὴ Διαθήκη. Ἂν ῥωτήσετε τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μας, ποιά εἶ­νε τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς, δὲν θὰ σᾶς ἀ­παντήσουν. Τὰ βιβλία τῆς Παλαι­ᾶς Διαθήκης εἶνε 49 καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης 27, σύνολο 76. Ὅποιο ν᾽ ἀνοίξουμε εἶνε χρυσάφι, πετράδια πολύτιμα, νερὸ δροσερὸ ποὺ τρέχει.
● Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου
Θ᾽ ἀνοίξουμε τώρα ἕνα βιβλίο, ποὺ δυσ­τυ­χῶς σπανίως τὸ ἀνοίγου­με. Παλαιότερα δικαι­­ολογοῦνταν ποὺ δὲν τὸ ἄνοιγαν· τώρα εἶ­νε ἀνάγκη νὰ διαβάζουμε, ν᾽ ἀναστενάζουμε, νὰ κλαῖμε· τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶνε ἡ Ἀποκ­άλυ­­ψις τοῦ Ἰωάννου, τὸ τελευταῖο βιβλίο τῆς ἁ­­γίας Γραφῆς. Μὰ τί εἶνε ἡ Ἀποκάλυψις;
Τί σημαίνει «ἀποκάλυψις»; Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλ­λη παρόμοια λέξι, ἡ «ἀνακάλυψις». Τί λέτε, μποροῦμε λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι ἀποκάλυψις = ἀνακάλυψις; εἶνε τὸ ἴδιο πρᾶγμα; Ὄχι, ἡ ἀποκάλυψις εἶνε κάτι ἀνώτερο.
Τί θὰ πῇ ἀνακάλυψις; Θὰ πῇ, κάτι ποὺ τὸ βρί­σκουμε μόνοι μας στύβον­τας τὸ μυαλό μας. Ὁ ἄνθρωπος καλλιεργώντας τὶς ἐπιστῆ­μες, ἐκμεταλλευ­όμενος τὰ τά­λαντα ποὺ τοῦ ᾽δωσε ὁ Θεός, κατορθώνει νὰ βρῇ διάφορα νέα πρά­γμα­τα· ἔτσι φτάσαμε ἀπὸ τὴν καλύβα στὸν οὐρανοξύστη κι ἀπὸ τὰ γαϊδουράκια στοὺς πυραύλους. Read more »

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄ΛΟΥΚΑ

Κατά Λουκάν, κεφάλαιο ΙΒ΄, εδάφια 16-21

16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 Καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ
Read more »

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ ΝΥΧΤΑ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος Κ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1013(2)
Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
2 Νοεμβρίου 2025 (2003)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Κoλασι – παραδεισος

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄν­θρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑ­πῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα. Πίστευαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυ­χὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι. Τὰ πίστευαν αὐτὰ τότε. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 12932

Κυριακὴ ΣΤ΄ τοῦ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)
26 Ὀκτωβρίου 2025 (2006)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Δυο φωτογραφιες

Δύο φωτογραφίες, ἀγαπητοί μου, ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ ἀνθρώπου περιέχει τὸ ἱερὸ εὐ­αγγέλιο (βλ. Λουκ. 8,26-39). Φωτογραφίες, ποὺ λίγο-πο­λὺ εἶνε καὶ δικές μας. Ἂν θέλῃς νὰ δῇς τὴ φω­τογραφία τῆς ψυχῆς σου, ῥῖξε μιὰ ματιὰ στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ἡ μία φωτογραφία εἶνε μαύρη καὶ σκοτεινή· ἡ ἄλλη εἶνε λευκὴ καὶ λαμπρή. Ἡ μία εἰκονίζει τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο μιλάει τὸ εὐαγγέλιο, ὅταν αὐτὸς βρισκό­ταν μακριὰ ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ἐ­ξουσία τῶν πονηρῶν δυνάμεων· ἡ ἄλλη τὸν δεί­χνει ὅταν ἦταν κοντὰ στὸ Χριστό, ἐλεύθερος.
Φωτογραφία πρώτη. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦ­ταν δαιμονιζόμενος. Τί θὰ πῇ δαιμονιζόμενος; Ἦταν κάποτε κι αὐτὸς σὰν ὅλους τοὺς ἄλ­λους· σκεπτόταν, αἰσθανόταν, ἔκανε τὸ καλό. Ἀλλὰ μιὰ στιγμὴ –ὑπάρχει τέτοια φοβερὴ στι­γμή– δὲν πρόσεξε καὶ μέσα στὴν καρδιά του μπῆκε τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ὁ σατανᾶς. Ἀπ᾿ τὴν ὥρα ἐκείνη ὅλα ἄλλαξαν· τὸ μυαλό του θόλω­σε, ἡ καρδιά του μολύνθηκε, ἡ θέλησί του τσά­κισε. Ἦταν πλέον ἕνα ῥομπότ. Δὲν μποροῦσε νὰ ἔχῃ δική του σκέψι, δικά του αἰσθήματα, δι­κή του θέλησι. Ἦταν ὑπὸ κατοχήν, ὅπως μιὰ χώρα ποὺ τὴν κατέλαβαν ξένα στρατεύματα καὶ δὲν ἔχει δική της κυβέρνησι ἀλλὰ τὰ πάν­τα κυβερνᾷ ὁ κατακτητής.
Τί ἐκδηλώσεις εἶχε. Πρῶτο σημάδι τοῦ δαιμονισμοῦ εἶνε ἡ γύμνωσις. Ἀκοῦς τὴν ἄλλη καὶ λέει· Ὅπως θέλω ντύνομαι (ἐννοεῖ γδύνομαι), τί σὲ πειράζει ἐσένα; τὸ κέφι μου κάνω… Δὲν εἶνε ἔτσι. Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο· ὅτι πρῶτο χαρακτηριστικὸ τοῦ δαιμονισμένου ἦταν ὅτι πέταξε τὰ ῥοῦχα του καὶ κυκλοφοροῦσε γυμνός· καὶ δὲ ντρεπόταν καθόλου, εἶχε χάσει τὴ ντρο­πή. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1204(2)

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16)
19 Ὀκτωβρίου 2025 (2005)

Δακρυα και δακρυα

«Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε» (Λουκ. 7,13)

Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 7,11-16). Σήμερα ὁ εὐαγγελιστὴς Λου­κᾶς μᾶς περιγράφει μὲ ζωηρὰ χρώματα ἕνα θλιβερὸ γεγονός, μία κηδεία. Ποιός εἶνε ὁ νεκρός; Ἕνας νέος «μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ» (ἔ.ἀ. 7,12), μονάκριβο παιδὶ μιᾶς χήρας. Καὶ τώρα τὸ συνοδεύουν στὴν τελευταία του κατοικία. Πίσω ἀπὸ τὸ φέρετρο ἡ πονεμένη μάνα, ῥάκος κυριολεκτικά, κλαίει συνεχῶς γιὰ τὸ παιδί της. Κ᾿ ἐνῷ αὐτὴ κλαίει κι ἀναστενάζει, αἴ­φνης πλησιάζει τὸ φέρετρο ἕνας ἄγνωστος, ὁ Κύριος, καὶ τῆς λέει· «Μὴ κλαῖε» (ἔ.ἀ. 7,13).
Φαίνεται περίεργη αὐτὴ ἡ προτροπή. Γιὰ νὰ τὸ πῇ ὅμως ὁ Χριστός, ἔχει σημασία· καὶ ἰσχύει καὶ γιὰ μᾶς. Ὅταν ἔλεγε «Μὴ κλαῖε», δὲν ἐννοοῦσε ὅτι δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ πενθῇ τοὺς νεκρούς· τὸ κλαίειν εἶνε ἀνθρώπινο. Ὁ Κύριος ἐννοεῖ, ὅτι ἡ λύπη δὲν πρέπει νὰ ὑπερβαίνῃ τὰ ὅρια καὶ νὰ γίνεται μελαγχολία. Ὅσοι πιστεύουν στὸ Χριστὸ δὲν ἐπιτρέπε­ται νὰ πενθοῦν ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες. Αὐ­τοὶ ξερρίζωναν τὰ μαλλιά τους, χαράκωναν μὲ ξυράφι τὰ μάγουλα καὶ τὸ κορμί τους, φοροῦσαν σκοτεινὰ ἐνδύματα, θρηνοῦσαν συνε­χῶς, κι ἀκόμη αὐτοκτονοῦσαν πάνω στὸν τάφο τῶν νεκρῶν τους. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει· Νὰ «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θεσ. 4,13). Δὲν πρέπει δηλαδὴ νὰ πενθοῦμε ἀπαρηγόρητα.
Δυστυχῶς κατὰ παρόμοιο τρόπο πενθοῦν σήμερα πολλοὶ Χριστιανοί. Κλείνονται στὸ σπίτι, κάνουν νὰ πατήσουν στὴν ἐκκλησία χρόνια. Αὐτὸ δὲν εἶνε χριστιανικό· εἶνε εἰδωλολατρικό, σατανικό. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὑ­περ­βολική, τὴν καρδιοβόρο λύπη, λύπη δηλα­δὴ ποὺ τρώει τὴν καρδιά, ἀπαγορεύει ὁ Κύριος. Εἶνε σὰν νὰ αὐτοκτονῇ ὁ ἄνθρωπος. Πέρα ἀπὸ ὡρισμένο ὅριο τὰ δάκρυα εἶνε πλέον ἔνδειξι ἀπιστίας στὸ Χριστό. Read more »

Read more »