NEW: ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
Posted by: episkopos on
Μάι 16th, 2012 |
Filed under: ΒΙΝΤΕΟ ΘΡΗΣΚ. ΠΕΡΙΕΧ
ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
_
Posted by: episkopos on
Μάι 16th, 2012 |
Filed under: ΒΙΝΤΕΟ ΘΡΗΣΚ. ΠΕΡΙΕΧ
_
Posted by: episkopos on
Μάι 14th, 2012 |
Filed under: ΜΗΝΥΜ. ΠΑΡΑΛ. ΠΡΟΩΘ.
᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 16ῃ Μαΐου 2012
EMΠΟΡΙΟ ΛΕΥΚΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΠΟΡΝΕΙΑ
Με εύστοχες επισημάνσεις σε διάφορες πτυχές του περίφημου ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, με το οποίο, δια του οποίου και από του οποίου ο ανεκδιήγητος τέως Υπουργός των Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου έδεσε χειροπόδαρα τους Έλληνες, έθεσε τη Χώρα μας υπό μόνιμη κατοχή και έφερε μια απαραμύθητη δυστυχία στο μέσο Έλληνα, ο κος Παπαθανασίου τονίζει ότι ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζοζέ Μπαρόζο, αντί να ζητήσει συγνώμην για τα μέτρα της περίφημης Τρόικας, εξακολουθεί να απειλεί, «συνεχίζει να κουνάει το δάκτυλο»: Όπως επί λέξει γράφει «ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ο κ. Μπαρόζο και τα εδώ φερέφωνά του, όπως ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Χρυσοχοΐδης και ο Λοβέρδος, να αφήσουν τους αφορισμούς και να εγκύψουν με τη δέουσα σοβαρότητα σε ένα ζήτημα που μόνο ανατριχίλα προκαλεί στην ελληνική κοινωνία. Κι αν δεν μπορούν, καλύτερα να σωπάσουν…» και καταλήγει : Ναι, ναζί τα φάγανε…»…. συνέχεια εδώ http://www.mkka.blogspot.com/2012/05/blog-post_16.html


________
_____
Πολύ άσχημα εξελίσσεται για την Ελλάδα ένα άλλο μέτωπο, στο οποίο μέσα στην τρικυμία των ημερών δεν έχει δοθεί η πρέπουσα προσοχή: Για πρώτη φορά από την απελευθέρωση της Μακεδόνιας τίθεται θέμα απόσχισης του Αγίου Όρους από τον εθνικό κορμό. Και λέμε από τον εθνικό κορμό γιατί ως γνωστόν το Άγιο Όρος δεν υπάγεται τυπικά στην ελληνική διοίκηση, αλλά είναι…..αυτοδιοικούμενο.Αύριο έχουμε συνεδρίαση της Διπλής Σύναξης του Αγίου Όρους, για να συζητήσει το θέμα της φορολόγησης των ακινήτων των Ιερών Μονών, τα οποία βρίσκονται εκτός της χερσονήσου, το θέμα το οποίο έχει δημιουργήσεη την μετωπική σύγκρουση με την ελληνική Πολιτεία με ανοικτό το ενδεχόμενο να ζητηθεί από την … Ρωσία να επέμβει δυναμικά!
Κατά την πρώτη και έντονα φορτισμένη συνεδρίαση που είχε πραγματοποιηθεί στα τέλη Απριλίου, η Διπλή Σύναξη της Ιεράς Κοινότητος, στην οποία συμμετέχουν οι εκπρόσωποι αλλά και οι ηγούμενοι των είκοσι μονών, είχε αποφασιστεί να δοθεί στην ελληνική Πολιτεία διορία μέχρι τις 15 Μαϊου για να δουν εάν θα υπάρξει ανταπόκριση στα αιτήματά τους, να μην υπάρχουν τόσο μεγάλες φορολογικές επιβαρύνσεις.
Πληροφορίες εκκλησιαστικών κύκλων, αναφέρουν ότι το ανώτατο διοικητικό όργανο της μοναστικής κοινότητας αυτή φορά θα κάνει την απειλή πράξη και θα ανακηρύξει, περίπου, την ανεξαρτησία του Αγίου Όρους!
Μάλιστα επειδή αναγνωρίζουν ότι κινδυνεύουν να μην παίρνουν ούτε δεν θα παίρνουν ούτε καν φορολογική ενημερότητα, ενώ κινδυνεύουν να υποστούν όλα όσα προβλέπονται για όσους δεν πληρώνουν φορολογικές οφειλές δηλαδή οι ηγούμενοι θα συλλαμβάνονται ως φοροφυγάδες και θα κατάσχεται η περιουσία τους!
Θεωρούν ότι πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκονται συγκεκριμένα συμφέροντα που επιδιώκουν την … τουριστική αξιοποίηση του Αγίου Όρους.
Η Διπλή Ιερά Σύναξη στο τελεσίγραφο που θα δώσει αύριο ζητούν «Να σταματήσει αυτό το έγκλημα των αιώνων, που θα σημάνει το τέλος της Ορθοδοξίας, που έχει πνεύμονά της και ανάσα της Άγιο Άθωνα, που σεβάστηκαν Αυτοκράτορες αλλά και Κατακτητές»!
Σε διαφορετική περίπτωση, απειλούν ότι «Το Άγιον Όρος θα διακόψει κάθε σχέση με το Ελληνικο κρατος και θα ζητηση την προστασια του ΠΟΥΤΙΝ την επόμενη δεκαετία.
Εκτός και αν αυτοί που επιμένουν στην πρακτική της φορολόγησης των Αγιορειτών, έχουν άλλα πράγματα στο νου τους…defencenet
Posted by: episkopos on
Μάι 11th, 2012 |
Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰωάν. 4,5-42)
ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Μὰ ἐμεῖς, θὰ πῆτε, δὲν ἀκούσαμε θαῦμα. Θαῦμα εἶνε ἕνας τυφλὸς νὰ δῇ τὸ φῶς, ἕνας κουφὸς νὰ ἀκούσῃ, ἕνας παράλυτος νὰ περπατήσῃ, ἕνας νεκρὸς ν᾽ ἀναστηθῇ. Τέτοιο πρᾶγμα δὲ λέει τὸ εὐαγγέλιο… Ἀλλ᾽ ἐγὼ ἐπιμένω· διηγεῖται θαῦμα ἀνώτερο ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτά. Ποιό εἶνε λοιπὸν τὸ θαῦμα;
Στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ στὴν πόλι Συχὰρ τῆς Σαμαρείας τῆς Παλαιστίνης ζοῦσε μιὰ γυναίκα. Ἡ ζωή της δὲν ἦταν καλή. Ζοῦσε ἄτακτα. Εἶχε χωρίσει μὲ τὸν πρῶτο ἄντρα της καὶ πῆρε δεύτερο, ἔπειτα χώρισε μὲ τὸ δεύτερο καὶ πῆρε τρίτο, χώρισε μὲ τὸν τρίτο καὶ πῆρε τέταρτο, χώρισε καὶ μὲ τὸν τέταρτο καὶ πῆρε πέμπτο· τέλος χώρισε καὶ μ᾽ αὐτὸν καὶ συζοῦσε μ᾽ ἕναν ἕκτο παρανόμως. Τί νὰ ποῦμε; Ἡ γενεά μας δὲ μπορεῖ νὰ τὴν κατακρίνῃ· εἴμεθα κ᾽ ἐμεῖς σὲ μεγάλη διαφθορά.
Παλαιότερα τὸ διαζύγιο ἦταν ἄγνωστο. Τώρα; ἀπ᾽ τὰ διαζύγια ζοῦνε οἱ δικηγόροι κι ἀπ᾽ τὶς ἐκτρώσεις οἱ γιατροί. Ποῦ καταντήσαμε· ἔφτειαξαν νέους νόμους, ποὺ κάνουν τὸ διαζύγιο ἀκόμα πιὸ εὔκολο. Εἶχε πεῖ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός· Θά ᾽ρθῃ μέρα ποὺ ὁ ἄντρας θ᾽ ἀλλάζῃ γυναῖκα ὅπως ἀλλάζει πουκάμισο, καὶ ἡ γυναίκα θ᾽ ἀλλάζῃ ἄντρα ὅπως ἀλλάζει φουστάνι. Ἐκεῖ φτάσαμε. Ἡ μοιχεία δὲν θεωρεῖται τίποτα. Σπάνιο πρᾶγμα τώρα γυναίκα νὰ γνωρίσῃ ἕναν ἄντρα. Μία ἀπὸ τὶς νεοφώτιστες γυναῖκες, ποὺ ἔχω βαπτίσει στὴ Φλώρινα, συναντήθηκε μὲ κάποια ξένη, ἀπὸ ἄλλο μέρος, κ᾽ ἐκείνη τῆς μιλοῦσε περιφρονητικά. ―Ἐσεῖς εἶστε γύφτισσες, λέει. ―Ἄκουσε, τῆς ἀπαντᾷ ἡ νεοφώτιστη· ἐμένα ποὺ μὲ βλέπεις ἕναν ἄντρα γνώρισα, ἐσὺ πόσους ἔχεις γνωρίσει; Τότε ἡ ἄλλη κατέβασε τὸ κεφάλι…
Ἔτσι ζοῦσε καὶ ἡ Σαμαρείτισσα. Ἀλλὰ εἶχε κ᾽ ἕνα καλό. Διότι δὲν ὑπάρχει ἅγιος χωρὶς κάποιο ἐλάττωμα, καὶ δὲν ὑπάρχει ἁμαρτωλὸς ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ καὶ κάτι καλό. Καὶ ἡ ἁμαρτωλὴ αὐτὴ εἶχε κάτι ποὺ ταιριάζει στὴ γυναῖκα· εἶχε ντροπή. Ἀπὸ ποῦ τὸ συμπεραίνουμε; Τὸ χωριὸ εἶχε ἕνα πηγάδι, ὅπου πήγαιναν πρωὶ – βράδυ ὅλες οἱ γυναῖκες κ᾽ ἔπαιρναν νερό. Αὐτὴ λοιπὸν δὲν πήγαινε μαζί τους· πήγαινε τὸ μεσημέρι ποὺ ἔκαιγε ὁ ἥλιος. «Ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη», λέει τὸ εὐαγγέλιο (Ἰωάν. 4,6). Ντρεπόταν, καὶ πήγαινε μόνη. Σήμερα τέτοια ντροπὴ δὲ βλέπεις· οἱ γυναῖκες εἶνε ξετσίπωτες, περπατοῦν γυμνές, μὲ τὰ μέλη ἀκάλυπτα, σὰν κρέατα κρεμασμένα στὰ τσιγκέλια. Κι ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ γύμνια ἀρχίζει ἡ πορνεία καὶ ἡ μοιχεία. Ντροπὴ δὲν ὑπάρχει.
Ἡ Σαμαρείτισσα ὅμως εἶχε τοῦτο τὸ καλό. Γι᾽ αὐτό, ἐνῷ τὴν περιφρονοῦσαν ὅλοι, ἕνας τὴν πρόσεξε· ὁ Χριστός. Βάδισε χιλιόμετρα πεζῇ καὶ ἦρθε στὸ χωριό της. Ἐπίτηδες ἦρθε, γι᾽ αὐτὴ τὴν ψυχή. Καὶ δὲν τὴν εἶπε πόρνη, ἐλεεινή, τρισάθλια, ἀλλ᾽ ἄνοιξε συζήτησι μαζί της.
Διψασμένος ὅπως ἦταν, τῆς λέει· ―Δός μου νὰ πιῶ. Αὐτὴ παραξενεύτηκε, διότι ἦταν Ἰουδαῖος, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι μὲ τοὺς Σαμαρεῖτες εἶχαν μῖσος. ―Πῶς ἐσύ, τοῦ λέει, ζητᾷς νερὸ ἀπὸ μένα, μιὰ Σαμαρείτισσα; Ὁ Χριστὸς ἀπαντᾷ· ―Ἂν ἤξερες ποιός εἶν᾽ αὐτὸς ποὺ σοῦ ζητάει νερό… Ὁ Χριστὸς φαινόταν ἄνθρωπος, μὲ ταπεινὸ σχῆμα, ἀλλὰ ἦταν Θεός. Καὶ τί ζητοῦσε; Ἕνα ποτήρι νερό. Νερὸ ζήτησε καὶ τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ στὸ σταυρό· ἀφυδατωμένος ἀπὸ τὴν αἱμορραγία εἶπε «Διψῶ» (Ἰωάν. 19,28), καὶ ἀντὶ νερὸ τὸν πότισαν χολή. Ποιός διψᾷ; Αὐτὸς ποὺ ἔκανε τὰ σύννεφα, τὴ βροχή, τὶς θάλασσες καὶ τοὺς ὠκεανούς· αὐτὸς πού, τὸ δαχτυλάκι του νὰ κουνήσῃ, θὰ στερέψουν τὰ νερά.
Καὶ θὰ γίνῃ αὐτὸ κάποτε. Σᾶς τὸ λέω· εἴμεθα ἀχάριστοι. Ἄλλοτε ὑπῆρχε εὐγνωμοσύνη στὸ Θεό. Θυμήθηκα τὴν ἐποχὴ πρὶν 80 χρόνια, ὅταν ἤμουν μικρὸ παιδί, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔπιναν ἕνα ποτήρι νερὸ κ᾽ ἔκαναν τὸ σταυρό τους. Τώρα; τὴ μπουκιὰ ἔχουν στὸ στόμα καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημᾶνε. Ἀγνώμων ἄνθρωπε, θά ᾽ρθῃ ὥρα ποὺ θὰ στερέψουν οἱ πηγές, καὶ τότε θὰ τρέχῃς σὰν τρελλὸς νὰ βρῇς νερὸ καὶ θὰ γλείφῃς τὰ βράχια μέσ᾽ στὶς σπηλιὲς γιὰ νὰ δροσιστῇς. Γι᾽ αὐτὸ τώρα, ὅταν τρῶς καὶ πίνῃς στὸ σπίτι σου, λέγε «Δόξα σοι, ὁ Θεός».
―Δός μου νὰ πιῶ, λέει τώρα στὴ γυναῖκα· κι ἂν ἤξερες ποιός εἶν᾽ αὐτὸς ποὺ σοῦ ζητάει, ἐσὺ θὰ τοῦ ζητοῦσες νὰ σοῦ δώσῃ τὸ ἀθάνατο νερό. Γιατὶ ἐγώ ἔχω τὸ ἀθάνατο νερό… ―Τὸ ἀθάνατο νερό; Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Δός μου το, Κύριε, νὰ μὴν ἔρχωμαι κάθε φορὰ ἐδῶ νὰ ἀντλῶ.
Ὁ Χριστὸς τῆς λέει· ―Φώναξε τὸν ἄντρα σου. ―Δὲν ἔχω ἄντρα. ―Καλὰ εἶπες· πέντε ἄντρες ἄλλαξες, κι οὔτε αὐτὸς ποὺ ἔχεις τώρα εἶνε νόμιμος. Ἡ γυναίκα σκέφτηκε· Προφήτης θὰ εἶνε· ποῦ ξέρει τὰ μυστικά μου;… Ὤ τὰ μυστικά μας! Δὲν τὰ ξέρει ὁ ἄντρας σου – τὸν κοροϊδεύεις, δὲν τὰ ξέρει ἡ γυναίκα σου, δὲν τὰ ξέρουν τὰ παιδιά σου, δὲν τὰ ξέρει κανείς· τὰ ξέρει ὅμως ὁ Θεός, καὶ ἀλλοίμονό σου!…
―Βλέπω, Κύριε, λέει ἡ Σαμαρείτισσα, ὅτι εἶσαι προφήτης· λῦσε μου μιὰ ἀπορία γιὰ τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ· ποῦ πρέπει νὰ λατρεύεται ὁ Θεός, στὰ Ἰεροσόλυμα ποὺ λέτε σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι, ἢ στὸ ὄρος Γαριζὶν ὅπως ἔκαναν οἱ δικοί μας πρόγονοι; Ὁ Χριστὸς ἀπαντᾷ· ―Οὔτε στὸ Γαριζίν, οὔτε στὰ Ἰεροσόλυμα· «πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰωάν. 4,24). Βαρυσήμαντα λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα κήρυξε μιὰ ἀλήθεια αἰώνια. Γι᾽ αὐτὸ ἡ πίστι μας δὲ συγκρίνεται μὲ καμμιά θρησκεία τοῦ κόσμου.
Κι ὅταν στὴ συνέχεια ὁ Χριστὸς τῆς ἀπεκάλυψε ὅτι αὐτὸς εἶνε ὁ Μεσσίας, τότε ἐκείνη ἀφήνει τὴ στάμνα της, τρέχει στὸ χωριὸ καὶ λέει σὲ ὅλους· Ἐλᾶτε νὰ δῆτε κάποιον ποὺ μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα· μήπως αὐτὸς εἶνε ὁ Χριστός; Καὶ ἦρθαν ὅλοι, τὸν ἄκουσαν, καὶ πίστεψαν. Καὶ εἶπαν στὴ γυναῖκα· ―Δὲν πιστεύουμε πλέον ἐπειδὴ τὰ εἶπες ἐσύ· πιστεύουμε, γιατὶ μόνοι μας γνωρίσαμε ὅτι αὐτὸς εἶνε ὁ Χριστός.
Ἡ Σαμαρείτιδα πίστεψε ἡ ἴδια, πίστεψαν τὰ παιδιά της καὶ πολλοὶ συγγενεῖς της. Ἄλλαξε ὄνομα, ὠνομάστηκε Φωτεινή. Ἔγινε ἱεραπόστολος. Ἔφυγε ἀπ᾽ τὸ χωριό της, περιώδευσε πόλεις καὶ χωριά, κήρυξε Χριστὸν ἐσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν. Ἔφτασε καὶ στὴν ἀλησμόνητο Σμύρνη κ᾽ ἐκεῖ μαρτύρησε. Ἐκεῖ οἱ Μικρασιᾶται πρόγονοί μας, μέσα σὲ 40 μέρες τῆς ἔχτισαν μεγάλο ναό, καὶ ἐκεῖ σὰν σήμερα τὴν ἑώρταζαν οἱ Σμυρνιοί, ἕως ὅτου ἦρθε ἡ καταστροφὴ τοῦ 1922. Στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς λειτούργησε γιὰ τελευταία φορὰ ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης καὶ εἶπε· Ἕλληνες, μὴ χάνετε τὸ θάρρος σας· θὰ ξημερώσουν καλύτερες ἡμέρες γιὰ τὸ ἔθνος μας! Ὕστερα τὸν ἅρπαξε τὸ ἄλογο πλῆθος καὶ τὸν ἔκανε κομμάτια καὶ τὸ αἷμα του ῥάντισε τὰ καλντερίμια. Μετὰ ἀπὸ χρόνια τὸ τέμπλο τοῦ ναοῦ αὐτοῦ μεταφέρθηκε στὴν Ἑλλάδα καὶ τοποθετήθηκε σὲ καινούργιο ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς στὴ Νέα Σμύρνη Ἀθηνῶν, ποὺ ἔχτισαν οἱ πρόσφυγες, καὶ ἐκεῖ τὴν ἑορτάζουν.
Αὐτὴ εἶνε ἡ ἱστορία τῆς Σαμαρείτιδος, ποὺ ἦταν σκοτεινὴ καὶ ἔγινε ἁγία Φωτεινή.
Πολλοί, ἀγαπητοί μου, ἐμφανίστηκαν καὶ εἶπαν· Ἐμεῖς θ᾽ ἀλλάξουμε τὴν κοινωνία… Δὲν εἶνε εὔκολη ἡ ἀλλαγή. Ἡ κακία εἶνε ἄβυσσος. Παρ᾽ ὅλη τὴ μόρφωσι καὶ τὰ «φῶτα», ὁ ἄνθρωπος παραμένει μέσα του ἕνας ἄγριος, ἕνα θηρίο. Ποιός θὰ τὸν ἀλλάξῃ; Ὁ λύκος μαλλὶ ἀλλάζει, τὴ γνώμη του δὲν τὴν ἀλλάζει. Διάφορα συστήματα καὶ κόμματα ὑπόσχονται ἀλλαγή. Μὰ τὰ προγράμματά τους εἶνε ἀνεπαρκῆ. Μὲ ἀσπιρίνες καὶ ἔμπλαστρα δὲν θεραπεύεται ὁ καρκίνος. Αὐτοὶ δὲν ἄλλαξαν οὔτε τὸν ἑαυτό τους, καὶ θ᾽ ἀλλάξουν τοὺς ἄλλους;
Δὲν ἀλλάζει ἡ κοινωνία ἔτσι. Ἕνας μόνο εἶνε ἡ ῥιζικὴ ἀλλαγή· καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος. Αὐτὸς παίρνει τὸ λύκο καὶ τὸν κάνει ἀρνί, παίρνει τὸν κόρακα καὶ τὸν κάνει περιστέρι, παίρνει τὸ κάρβουνο καὶ τὸ κάνει διαμάντι, παίρνει τὸν κακοῦργο καὶ τὸν κάνει ἅγιο. Οἱ ἄλλοι κάνουν ἀλλαγὴ τοῦ δέρματος, ἀλλαγὴ ἐπιφανειακή. Μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ κάνῃ τὴ βαθειὰ ἀλλαγή.
Πότε ὅμως; Ὅταν ἐμεῖς πιστέψουμε καὶ τὸν ἀκολουθήσουμε ὅπως οἱ πρόγονοί μας. Δός μας, Κύριε, τὴν πίστι τῶν πατέρων μας! Ἀγράμματοι ἦταν, σὲ καλύβες κατοικοῦσαν, ἀλλ᾽ εἶχαν ἁγιωσύνη καὶ εὐπρέπεια. Δὲν ἀκουγόταν πορνεία, μοιχεία, ἄλλα ἐγκλήματα· ἦταν ἀφωσιωμένοι στὸ Θεό. Ἂς μετανοήσουμε κ᾽ ἐμεῖς. Ἂς ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας Φωτεινῆς. Ὅσο ἁμαρτωλοὶ κι ἂν εἴμαστε, ἂς πλησιάσουμε τὸ Χριστὸ καὶ ἂς πιστέψουμε. Τί νὰ πιστέψουμε;
Τὸ λέω ἐγὼ ὁ γέροντας ἐπίσκοπος. Πιστεύω, πιστεύω ἀκράδαντα. Ἂν δὲν πίστευα, θὰ προτιμοῦσα νὰ κάνω ἄλλο ἐπάγγελμα. Πιστεύω στὸ Εὐαγγέλιο, πιστεύω στὴν Ἐκκλησία, πιστεύω τί; Ὅτι κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα δὲν ὑπάρχει ἄλλος σωτήρας, παρὰ μόνο ὁ Ἰησοῦς Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Κ. Κλεινῶν – Φλωρίνης 8-5-1988)
Posted by: episkopos on
Μάι 10th, 2012 |
Filed under: ΒΙΝΤΕΟ ΘΡΗΣΚ. ΠΕΡΙΕΧ
_____
___
Posted by: episkopos on
Μάι 7th, 2012 |
Filed under: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ
«Τήν Τετάρτην, 5ην /18ην Ἀπριλίου 2012, ὁ ἐξοχώτατος πρίγκηψ τῆς Ἰορδανίας κ. Ἐμίρ Γάζη, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Μουφτῆ τῆς Αἰγύπτου κ. Ἄλη Τζούμαση Τζαμάκ παρουσίᾳ Ἐκπροσώπου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τοῦ Ἰσραήλ, ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον.
Τόν Ἐξοχώτατον πρίγκηπα ὑπεδέχθη ἐνθέρμως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, περιστοιχούμενος ὑπό τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων. Ἐπί τῇ ἐπισκέψει ταύτῃ ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσεν εἰς τόν πρίγκηπα ἀντίγραφον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως ἐξ ἐλεφαντοστοῦν καί βιβλίον τοῦ Κορανίου ἐπίσης ἐξ ἐλεφαντοστοῦν. Εἰς δέ τόν Μουφτήν Ἄλη Τζούμα ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσε πλακέτταν μετ’ ἐπιγραφῆς χωρίων τοῦ Κορανίου».
www.jp-newsgate.net/gr/2012/04/18/5803
ΚΟΡΑΝΙΟ
Ω πιστοί των Γραφών! [= Χριστιανοί και Εβραίοι] Ήλθε προς εσάς ο Απόστολός μας [ο Μωάμεθ] αποκαλύπτοντας πολλά εδάφια τα οποία αποκρύψατε από τη Βίβλο, παραλείποντας [να υποδείξει] και πολλά άλλα [που επίσης εξαφανίσατε]. Ο Αλλάχ σάς έστειλε το φώς, καθώς και ένα ξεκάθαρο βιβλίο [το Κοράνιο] με το οποίο ζητεί να σας θέσει σε οδό ειρήνης και να σας οδηγήσει από το σκότος στο φως.
Άπιστοι είναι όσοι λένε ότι ο Μεσσίας, ο γιός της Μαρίας, είναι Θεός! [δηλ. οι Χριστιανοί!] (Σούρα 5 “ Η Τράπεζα” § 15-18).
ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ
Εγώ ήλθα να φανερώσω σε σένα και τούς λοιπούς ομοπίστους σου Αγαρηνούς το μέγα και ολέθριο σκότος που έχετε στα μυαλά σας και δεν μπορείτε να δείτε και να καταλάβετε την αλήθεια: ότι σκοτάδι καταχθόνιο είναι η διδασκαλία του προφήτη σας [που διατυπώνεται στο Κοράνιο] και φως πολύ λαμπρότερο από τον ήλιο είναι η διδασκαλία και το ιερό ευαγγέλιο τού Ιησού Χριστού, διότι μία είναι η αληθινή πίστη, αυτή των Χριστιανών, η οποία ομολογεί τον Σωτήρα Κύριο ημών Ιησού Χριστό ως Θεάνθρωπο, δηλαδή ως τέλειο Θεό κατά την θεότητα και τέλειο άνθρωπο κατά την ανθρωπότητα· Αυτός έγινε το τέλος τού νόμου και τών προφητών. Μάθαμε απ’ αυτόν, εμείς οι Χριστιανοί, ότι όποιος έλθει ύστερα απ’ Αυτόν, και δέν πρεσβεύει την ίδια διδασκαλία, να μην τον δεχόμαστε. Επειδή ο δικός σας, ο Μωάμεθ, ήλθε κατόπιν από τό Χριστό, μέ διδασκαλία δική του, είναι πλάνος καί απατεώνας.
[Νέον μαρτυρολόγιον, ἔκδ. 1856, σελ.88 (στή νέα ἑλληνική)]
______________
____________
Posted by: episkopos on
Μάι 4th, 2012 |
Filed under: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. 5,1-15)
ΘΑ ῥίψω, ἀγαπητοί μου, ἕνα λακωνικὸ σύνθημα. Καὶ θὰ παρακαλέσω ὅλοι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, νὰ τὸ προσέξετε καὶ ν’ ἀνταποκριθῆτε σ’ αὐτό. Τὸ σύνθημα εἶνε· Φανῆτε ἥρωες! Διότι ζοῦμε σὲ χαλεποὺς καιρούς. Φανῆτε ἥρωες! Κι ὅταν λέγω ἥρωες τί ἐννοῶ;
Ἄλλη γλῶσσα ἔχει ὁ κόσμος, ἄλλη ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί· ἄλλο τὸ λεξιλόγιο τοῦ κόσμου, ἄλλο τὸ λεξιλόγιο τοῦ Θεοῦ. Ἥρωας στὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου εἶνε ἐκεῖνος ποὺ ὡπλισμένος ἀγωνίζεται μὲ γενναιότητα, ὑπερασπίζει τὴν πατρίδα, νικᾷ καὶ θριαμβεύει, καὶ ἡ πατρὶς εὐγνωμονοῦσα τοῦ στήνει ἡρῷο καὶ ἄγαλμα. Στὴ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ, στὴ γλῶσσα τῆς πίστεως, ὁ ἥρωας παίρνει ἄλλη ἔννοια· προσλαμβάνει βάθος καὶ ἔκτασι, ἀνάγεται σὲ ἐπίπεδο ὑψηλότερο καὶ πνευματικώτερο. Ἥρωας ἐδῶ εἶνε ὄχι ἐκεῖνος ποὺ νικᾷ ἁπλῶς ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ νικᾷ τοὺς τρεῖς μεγάλους ἐχθροὺς τοῦ ἀνθρώπου· τὴν σάρκα, τὸν κόσμο, καὶ τὸν διάβολο. Ἡ μεγαλυτέρα νίκη εἶνε νὰ νικήσῃ κανεὶς τὰ πάθη του. Ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ πρόγονοί μας, ὑψίστη νίκη εἶνε «τὸ νικᾶν ἑαυτόν», νὰ νικᾷ κανεὶς τὸν κακὸ ἑαυτό του.
Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ ἥρωας εἶνε ὁ Χριστιανὸς μαχητής. Κι ὅπως ὁ στρατιώτης εἶνε ὡπλισμένος μὲ ὅπλα, ἀμυντικὰ καὶ ἐπιθετικά, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἑλκύεται ἀπὸ τὸν ἡρωισμὸ τῆς ἁγιότητος· διότι ἥρωας ἴσον ἅγιος καὶ ἅγιος ἴσον ἥρωας, τὸ ὑψηλότερο εἶδος ἡρωισμοῦ εἶνε ἡ ἁγιότης. Ὅποιος λοιπὸν θέλει νὰ γίνῃ ἥρωας τῆς ἁγιότητος, πρέπει νὰ εἶνε ὡπλισμένος μὲ ἱερὰ ὅπλα.
Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ὅπλα αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ ἔχῃ ὁ Χριστιανός ―ὅπλο δυστυχῶς σήμερα σκουριασμένο, μὲ τὸ ὁποῖο ὅμως οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων νικοῦσαν―, εἶνε ἡ ὑπομονή!
Ὅταν οἱ κουλτουριάρηδες, οἱ ἄθεοι καὶ ἄπιστοι ἀκοῦνε τώρα τὴ λέξι αὐτή, χλευάζουν καὶ μυκτηρίζουν τὸν χριστιανισμό, διότι στὸ λεξιλόγιό του περιέλαβε τὴν ὑπομονή. Ἀλλ’ ἂς μὴ μᾶς ἐπηρεάζῃ ἡ γνώμη τους. Τὸ Εὐαγγέλιο κατατάσσει τὴν ὑπομονὴ μεταξὺ τῶν πρώτων ἀρετῶν· τὴν θεωρεῖ θεμελιώδη. Οἱ κατήγοροι λένε· Ὄχι ὑπομονή· ἐμεῖς ἀντιθέτως, ἐπανάστασι, ἐπίθεσι, γροθιά, φωτιά!… Κατηγοροῦν τὴν πίστι μας, ὅτι ἀνέχεται τὴν κακομοιριά, τὴ δουλεία, τὴν ἐκμετάλλευσι, τὴ φτώχεια, τὴν ἀδικία. Ἐμεῖς, λένε, δὲν θέλουμε ὑπομονὴ καὶ πραότητα· κηρύττουμε ἐξέγερσι, διεκδίκησι, σύγκρουσι, βία· μόνο ἔτσι θὰ πάῃ μπροστὰ ὁ κόσμος…
Τί ἔχουμε ν’ ἀπαντήσουμε, ἀγαπητοί μου; Ἀπαντοῦμε, ὅτι ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶνε ἀδυναμία τῶν δούλων, ὅπως λένε αὐτοί. Εἶνε δύναμις τῶν ἐλευθέρων καὶ ἀληθινὰ ἡρωικῶν ψυχῶν. Εἶνε ἡ καρτερία, ποὺ ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Εἶνε ἡ ἀντοχὴ τῆς ψυχῆς στὶς ἀντιξοότητες, ποὺ τὴν κάνει νὰ μὴ πτοῆται ἐμπρὸς σὲ δοκιμασίες καὶ ἐμπόδια, ἀλλὰ νὰ τὰ ὑπερπηδᾷ ὅλα καὶ νὰ βγαίνῃ νικήτρια. Ἡ ὑπομονή, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἐπιμονή, ὁδηγεῖ στὴν ἐπιτυχία. Ἡ ὑπομονὴ εἶνε ἡ ἀρετὴ ποὺ συνέστησε ὁ Κύριος ὅταν εἶπε· «Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10,22· 24,13).
Λοιπόν, φανῆτε ἥρωες μὲ ὅπλο τὴν ὑπομονή. Χωρὶς ὑπομονὴ δὲν ἐπιτυγχάνεται τίποτα. Τὸ μήνυμα αὐτὸ ἀκούγεται τώρα καὶ ἀπὸ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο.
Ἡ Κυριακὴ αὐτή, ἀγαπητοί μου, προβάλλει ἐμπρός μας ἕνα τέτοιον ἥρωα. Ποιός εἶνε αὐτός; Εἶνε ἕνας ἀσθενής. Στὴν ἀρχὴ βεβαίως εἶχε κι αὐτὸς τὴν ὑγεία του. Ἀλλὰ ―πῶς μεταβάλλονται τὰ ἀνθρώπινα!― κάποια στιγμὴ ἔπεσε στὸ κρεβάτι παράλυτος· εἶχε προσβληθῆ ἀπὸ γενικὴ παράλυσι. Πόδια εἶχε καὶ πόδια δὲν εἶχε, χέρια εἶχε καὶ χέρια δὲν εἶχε. Ἦταν ἕνας ἄταφος νεκρός. Καὶ πόσον καιρὸ ἔζησε ἔτσι; Ὄχι ἕνα καὶ δύο, ἀλλὰ τριανταοχτὼ ὁλόκληρα χρόνια, ἦταν κατάκοιτος ἐπάνω στὸ κρεβάτι. Ὁποιοσδήποτε ἄλλος στὴ θέσι του θὰ γόγγυζε, θὰ βλασφημοῦσε, θὰ καταριόταν, δὲν ἀποκλείεται καὶ ν’ αὐτοκτονοῦσε. Αὐτὸς δὲν παραπονέθηκε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ· ὑπέμενε καρτερικῶς καὶ ἀνδρείως ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα. Καὶ ἐνῷ ἔβλεπε ἄλλους νὰ θεραπεύωνται, διότι προλάβαιναν κ’ ἔπεφταν πρῶτοι στὴν κολυμβήθρα, αὐτὸς παρέμενε ἔτσι. Μέσ᾽ στὴν καρδιά του ὑπῆρχε ἐλπίδα καὶ πίστι στὸ Θεό.
Ὁ παράλυτος αὐτὸς ἦταν ἕνας νέος Ἰώβ ―ἔτσι τὸν ὀνομάζω―, ὅπως ὁ Ἰὼβ τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ἐκεῖνος ὑπέμεινε ὅλα τὰ βάσανα καὶ τὶς θλίψεις ἀγόγγυστα, καὶ μάλιστα εἶπε ἐκεῖνο τὸ μεγάλο λόγο ποὺ ἀκοῦμε στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας, «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος» (Ἰὼβ 1,21 καὶ θ. Λειτ.)· δόξασε δηλαδὴ τὸ Θεό. Ἔτσι καὶ ὁ νέος αὐτὸς Ἰὼβ ὑπέμεινε τὸ μαρτύριό του.
Γι’ αὐτό, μετὰ ἀπὸ τὴ μακρὰ δοκιμασία, ἔλαβε βραβεῖο· πῆρε στεφάνι, ὅπως οἱ νικηταὶ σὲ πολέμους ἢ ἀθλητικοὺς ἀγῶνες. Στεφάνι ὄχι φθαρτό, ἀλλὰ ἀμάραντο, αἰώνιο· καὶ ὄχι ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Χριστό μας. Ἐκεῖνος τὸν εἶδε, τὸν εὐσπλαγχνίσθη, καὶ τοῦ ἔδωσε βραβεῖο διπλό· ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸν ἔκανε ψυχικῶς καλά, ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἔδωσε τὴ σωματικὴ ὑγεία.
Ὁ ἥρωας λοιπὸν τῆς Βηθεσδὰ φωνάζει σὲ ὅλους ἐμᾶς· Φανῆτε ἥρωες! Καὶ πρέπει νὰ τὸν ἀκούσουμε. Διότι, ἐὰν συγκρίνουμε τὸν ἑαυτό μας στὴν ὑπομονὴ μὲ τὸν πολύαθλο Ἰὼβ ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νέο Ἰώβ, τὸν παράλυτο τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου, θὰ δοῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι εἴμεθα γενεὰ ἀνυπόμονος.
Οἱ νέοι τὰ θέλουν ὅλα ἕτοιμα καὶ χωρὶς ἀναβολή. Δὲν ἔχουν καθόλου ὑπομονή. Μικρὰ παιδιά, κακομαθημένα, χτυποῦν τὸ χέρι πάνω στὸ τραπέζι καὶ ἀπαιτοῦν ὅ,τι τοὺς ἀρέσει. Καὶ ἡ μάνα, κακὴ παιδαγωγός, τοὺς δίνει ὅ,τι ζητήσουν. Ἀντὶ νὰ τ᾽ ἀφήσῃ ἐκεῖ νηστικά, νὰ τοὺς κόψῃ τὸ θέλημα, νὰ τὰ μάθῃ νὰ περιορίζουν τὶς ἀπαιτήσεις τους. Καὶ φθάσαμε νὰ παρατηροῦνται, γιὰ πρώτη φορά, αὐτοκτονίες παιδιῶν καὶ νέων. Γιατί; Διότι δὲν συνήθισαν ἀπὸ μικρὰ στὴν ἄσκησι τῆς ὑπομονῆς.
Ἀκριβῶς διότι λείπει ἡ ὑπομονή, κλονίζεται καὶ ἡ οἰκογένεια. Παλαιότερα ὑπῆρχαν γυναῖκες ἡρωΐδες. Ὑπέμεναν τὸν ἄντρα τους. Τέτοια ἦταν ἡ ἁγία Μόνικα, ἡ μητέρα τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, τοῦ ὁποίου φέρω ἀναξίως τὸ ὄνομα. Ἦταν σπουδαία γυναίκα. Ὁ σύζυγός της ἦταν βάναυσος· ἀλλ’ ἐκείνη τὸν ὑπέμενε καὶ τέλος τὸν κέρδισε. Διότι γυναίκα στολισμένη μὲ ὑπομονὴ κερδίζει τὸν ἄντρα· ἐνῷ μὲ τὴν ἀνυπομονησία, τοὺς θυμοὺς καὶ τὶς ἔριδες διαλύει τὸ σπίτι. Μία σοβαρὰ αἰτία τῶν διαζυγίων σήμερα εἶνε ἡ ἔλλειψις ὑπομονῆς, τὴν ὁποία βέβαια πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ ὁ ἄντρας.
Ἰδού, ἀγαπητοί μου, γιατί ἔρριξα τὸ σύνθημα «Φανῆτε ἥρωες!…», τὸ ὁποῖο ἰσχύει καὶ ἐπὶ εὐρυτέρας βάσεως. Εὑρισκόμεθα, ὅπως εἶπα, σὲ χαλεποὺς καιρούς. Τὸ ἔθνος μας ἀπειλεῖται ἀπὸ ἄγρια θηρία τοῦ δρυμοῦ, ἕτοιμα νὰ ἐπιπέσουν ἐναντίον του· καὶ εἴμεθα ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ ὅλους· διότι στὸν κόσμο βασιλεύουν ὁ μαμωνᾶς, τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὰ ἰδιοτελῆ συμφέροντα. Ἀπειλεῖται ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ Ὀρθοδοξία μας, ποὺ ἔθρεψε τὸ γένος στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς. Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ Ἐκκλησία, δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἑλληνισμός· θὰ ἤμεθα ὅλοι ἢ Φράγκοι ἢ Τοῦρκοι. Μᾶς ἔσωσε ἡ Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ ἕνας ποιητής μας, ὁ Κώστας Κρυστάλλης, ἔγραψε·
«………………Θρησκεία! γλυκειὰ μάνα,
τί ὄμορφη δίνεις ἐσὺ λαλιὰ καὶ στὴν καμπάνα,
καὶ πόσο ἐκείνη ἡ λαλιὰ σαλεύει τὴν καρδιά μας!
Πόσες, ἐκεῖνος ὁ σταυρὸς ἀπ’ τὰ καμπαναριά μας
στὴν ἀντηλιάδα χύνοντας, τόσες χρυσὲς ἀχτίδες,
χύνει βαθειά μας, στὴν ψυχή, γλυκὲς χρυσὲς ἐλπίδες!».
Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν ἡ ὀρθόδοξος βάλλεται. Βάλλεται ἀπ’ ἔξω καὶ ἀπὸ μέσα. Ἐξωτερικῶς μὲν ἀπὸ ἀθέους καὶ ἀπίστους, ἀπὸ ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ διδάσκουν ὑλισμό, ἀπὸ ῥαδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις ποὺ διακωμῳδοῦν τὴν εὐσέβεια, ἀπὸ ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ ποὺ ὑποσκάπτουν τὴν πίστι. Ἐσωτερικῶς δὲ ὑπονομεύεται ἀπὸ ἀναξίους κληρικοὺς καὶ ἀρχιερεῖς ποὺ προδίδουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια.
Ἀλλὰ τὴν περίοδο αὐτή, σεῖς παιδιὰ τῆς Ἐκκλησίας, φανῆτε ἥρωες! Αὐτὸ ἐπιτάσσει τὸ χρέος. Ὄχι ἁπλῶς νὰ πηγαίνουμε στὴν ἐκκλησία, ὄχι ἁπλῶς νὰ διαβάζουμε τὴ Γραφή, ὄχι ἁπλῶς νὰ κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, ὄχι ἁπλῶς νὰ πηγαίνουμε σὲ προσκυνήματα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἔχουμε μέσα μας τὴν ἀπόφασι «Πεθαίνω γιὰ τὴν πατρίδα, πεθαίνω γιὰ τὴν πίστι!». Ὅλοι ἂς ἔχουμε τὴν ἡρωϊκὴ ἀπόφασι. «Ὧδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων» (Ἀπ. 14,12).
Ἐὰν ὑπάρχουν τέτοιοι μαχηταί, νὰ εἶστε βέβαιοι, δὲ θὰ νικήσουν οἱ ἄπιστοι καὶ οἱ ἄθεοι· θὰ νικήσῃ ἡ Ἐκκλησία, θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 29-5-1983)
Posted by: episkopos on
Μάι 1st, 2012 |
Filed under: ΒΙΝΤΕΟ (αποσπασμ.)
(Μικρά αποσπάσματα ομιλιών του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών)
______
_________
Posted by: episkopos on
Μάι 1st, 2012 |
Filed under: ΜΗΝΥΜ. ΠΑΡΑΛ. ΠΡΟΩΘ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Ἀριθ. Πρωτ. 28
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 1ῃ Μαΐου 2012
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 156ῃ
ΘΕΜΑ: «Πότε θὰ κάνῃ ξαστεριά» γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο.
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !
-Α-
Στοὺς καιρούς μας ἐπικρατεῖ ἡ σύγχυση καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀναστάτωση. Ὅλα ἔχουν γίνει ἄνω – κάτω. Ὅλα βρίσκονται σὲ μιὰ συνεχῆ δίνη, ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ὥστε πολλοὶ νὰ πιστεύουν -χωρὶς νὰ λαθεύουν – ὅτι πηγαίνουν ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Ἀφήνουμε τὸ Κυπριακό, τὴν Θράκη, τὸ Σκοπιανὸ καὶ τὸ Αἰγαῖο, κι’ ἐρχόμαστε στὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιὰ παράδειγμα, στὴν Ἱστορία ποὺ διδάσκεται στὰ Λύκεια τῆς Ἀλβανίας, οἱ μαθητὲς διαβάζουν κι’ ἀκοῦνε τὰ ἀνιστόρητα ἐκεῖνα, ὅτι τάχα τὰ Ἰωάννινα καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐλεύθερη Ἤπειρος εἶναι … ἀλβανικὲς περιοχές, ποὺ κάποτε θὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν σημερινὴ Ἀλβανία καὶ θ’ ἀποτελέσουν τὴν … «Μεγάλη Ἀλβανία», μαζὶ καὶ μὲ τὶς περιοχὲς τῆς Φλώρινας καὶ τῆς Καστοριᾶς.
Ὅμως, τὸ ἐξοργιστικὸ δὲν εἶναι τὸ τὶ ὑποστηρίζουν οἱ Ἀλβανοί, ἀλλὰ τὸ τὶ κάνουν οἱ ἰθύνοντες στὴν Ἑλλάδα. Γιατί, ἐπὶ τέλους, οἱ γείτονες «γράφουν» τὴν Ἱστορία στὰ μέτρα τους κι’ ὅπως τοὺς ἀρέσει. Τὸ ἐξοργιστικὸ εἶναι, ὅτι οἱ ἡμέτεροι, ὅταν τοὺς θέτουν τὸ ζήτημα αὐτό, ἀπαντοῦν ὅτι τὸ … μελετᾶνε! Θαυμάσια δικαιολογία, γιὰ νὰ καλύπτουν τὴν ἀδράνεια καὶ τὴν ἀδυναμία τους γιὰ μιὰ δυναμικὴ ἐθνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική. Θυμίζει τὴν στρουθοκάμηλο, ποὺ ὅταν τὴν σημαδεύουν οἱ κυνηγοί, κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, νομίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν κίνδυνο …
-Β-
Ἀλλὰ στὴν Βόρειο Ἤπειρο δὲν εἶναι μόνο τὸ παραπάνω πρόβλημα. Εἶναι πολλά, Καὶ πρῶτα – πρῶτα, εἶναι ἡ διάσπαση τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας. Ἐμεῖς τὴν ἔχουμε ἐπισημάνει ἀπὸ καιρό. Μάλιστα, στὴν περυσινὴ ἐκδήλωση στὸ Δελβινάκι, σὲ μιὰ δραματικὴ ἀποστροφὴ τῆς ὁμιλίας μας, κάνοντας λόγο γι’ αὐτὸ τὸ θλιβερὸ γεγονὸς τῆς διασπάσεως, ἀναφέραμε – μεταξὺ τῶν ἄλλων – καὶ τοὺς στίχους ἀπὸ τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν Ἐλευθερίαν» τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ, ποὺ λένε ὅτι οἱ Ἕλληνες «ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά». Γιατί, πράγματι, τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων, ὅσες φορὲς στὴν μακραίωνη ἱστορία του διχάστηκε, τὸ βρῆκαν συμφορὲς καὶ δεινά, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν μπόρεσε νὰ τὰ ξεπεράσῃ. Δυστυχῶς ἡ Ἡγεσία, μέσα, ἔδειξε νὰ κωφεύῃ στὴν δραματικὴ μας ἔκκληση. Καὶ τὸ κακὸ συνεχίζεται ἐπὶ μεγίστῃ ζημίᾳ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ.
-Γ-
Πέρα ἀπὸ αὐτό, ὑπάρχουν καὶ δύο ἄλλα, ἐξ ἴσου σημαντικά, προβλήματα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ πολυσυζητημένη «ἀπογραφή» τοῦ πληθυσμοῦ στὴν Ἀλβανία. Τὸ ἄλλο ἀφορᾷ στὰ Κοιμητήρια γιὰ τὰ ὀστᾶ τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν καὶ Ὁπλιτῶν, ποὺ ἔπεσαν στὸν νικηφόρο πόλεμο τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον τῆς Ἰταλίας τὸ 1940-1941.
Γιὰ τὸ πρῶτο γράφτηκαν καὶ εἰπώθηκαν πολλά. Οἱ Ἀλβανοὶ εἶχαν βάλει σὲ ἐνέργεια πολλὲς μεθοδεύσεις, προκειμένου νὰ φανῇ ὅτι οἱ Βορειοηπειρῶτες δὲν ξεπερνοῦν τὸν ἀριθμὸ τῶν 58.000, ὅπως ὑποστήριζε ὁ ἀλήστου μνήμης Ἐνβὲρ Χότζα. Βέβαια, τὸ καθεστὼς τοῦ κομμουνιστοῦ ἐκείνου δικτάτορα ἔπεσε ἐδῶ καὶ χρόνια, καὶ ὑποτίθεται ὅτι ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ δημοκρατικὸ πολίτευμα. Τὰ πράγματα, ὅμως, δείχνουν ὅτι καὶ τὰ δύο πολιτεύματα, στὴν Ἀλβανία τοῦ χθὲς καὶ τοῦ σήμερα, εἶναι δυὸ ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Πάντως, μέχρι στιγμῆς κανεὶς δὲν γνωρίζει ἄν καὶ τὶ ἀπέδωσε ἡ περιβόητη ἐκείνη «ἀπογραφή», τὴν ὁποία οἱ Βορειοηπειρῶτες καταγγέλουν γιὰ νοθεία καὶ ἀπειλοῦν νὰ προσφύγουν σὲ διεθνῆ φόρα, ὥστε νὰ φανῇ ὁ ἀκριβὴς ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς πολύπαθης χώρας τῆς Βορείου Ἠπείρου.
Γιὰ τὸ δεύτερο, ἔχουν γίνει ἀρκετὲς συζητήσεις, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἐνέργειες, ὅπως ἡ δημιουργία κοιμητηρίου στὴν περιοχὴ τῆς Κλεισούρας, ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπή, μέσα. Ἐν τούτοις, ὅμως, τὸ θέμα χρονίζει. Οἱ Ἀλβανοὶ κωλυσιεργοῦν καὶ ἀρνοῦνται πότε νὰ μὴ γίνῃ ἡ συλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν πεσόντων, πότε νὰ μὴ δημιουργηθῇ ἑλληνικὸ κοιμητήριο στὴν Κορυτσᾶ κ.ο.κ. Ἔτσι, ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει πράξει τὸ στοιχειῶδες χρέος πρὸς τοὺς νεκροὺς ἥρωές της, ὅπως τὸ ἔπραξαν πρὸ πολλοῦ οἱ Ἰταλοὶ γιὰ τοὺς σκοτωμένους ἀξιωματικοὺς καὶ στρατιῶτες τους. Κι’ αὐτὸ – ἐπειδὴ τὸ θέμα ἀπαραδέκτως ἐκκρεμεῖ – δὲν τιμᾷ τὴν Πατρίδα μας.
-Δ-
Βέβαια, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ἔχει κι’ ἄλλες ἀρνητικὲς παραμέτρους, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ προαναφερθέντα δὲν προοιωνίζονται αἴσια τὴν ἔκβαση τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ θέματος. Ὁ «Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος» (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.) καὶ ἡ «Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.), καθὼς καὶ ἡ Μητρόπολή μας, ποὺ προσπαθεῖ νὰ βαδίζῃ στὸν δρόμο ποὺ χάραξε ὁ ἀοίδιμος ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ, παρακολουθοῦν ἄγρυπνα τὴν πορεία τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ. Γι’ αὐτό, κάθε χρόνο, τὸν Μάϊο, ἡ Μητρόπολη ὀργανώνει τὶς ἐκδηλώσεις μνήμης στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι. Ἔτσι κι’ ἐφέτος, τὴν Κυριακή, 13 Μαΐου 2012, τὸ πρωΐ, θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, στὸν κεντρικὸ Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δελβινακίου. Στὴν συνέχεια θὰ ψαλῇ μνημόσυνο τῶν πρωτεργατῶν καὶ τῶν πεσόντων στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τοῦ 1914, καθὼς καὶ τρισάγιο στὸν τάφο τοῦ Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἡ εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ ἡρῶον τῆς κωμοπόλεως, ὅπου καὶ θὰ ἀναγνωσθῇ τὸ σχετικὸ Ψήφισμα. Ἡ ὅλη ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.
Πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἡ φωνή μας φθάνει μακριὰ καί, μάλιστα, στὸν πολιτικὸ κόσμο, στοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, στὸν φοιτητόκοσμο, στοὺς ἐργαζόμενους καὶ στὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμό. Γι’ αὐτό, χρέος μας εἶναι ἡ ὁλόθυμη συμμετοχή μας στὴν ἐκδήλωση αὐτή, σύμφωνα μὲ τὸ παραπάνω πρόγραμμα. Νὰ εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ὁ Ἀναστὰς Κύριος, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου θὰ δώσῃ στὴν Βόρειο Ἤπειρο τὴν ἐθνική της ἀποκατάσταση. Θὰ γίνῃ κι’ ἐκεῖ «ξαστεριά».
Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ
Posted by: episkopos on
Απρ 30th, 2012 |
Filed under: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Ζοῦμε, ἀγαπητοί μου, σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα, στὴν ὁποία, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τῶν ὀρθοδόξων ὑπάρχουν καὶ λειτουργοῦν λατρευτικοὶ χῶροι καὶ ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων. Μεταξὺ αὐτῶν, σὲ ἀστικὰ ἰδίως κέντρα, εἶνε καὶ οἱ αἴθουσες τῶν λεγομένων προτεσταντῶν ἢ εὐαγγελικῶν ἢ διαμαρτυρομένων ἢ πεντηκοστιανῶν ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλουν νὰ ὀνομάζωνται ὅσοι ἀσπάζονται καὶ ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία καὶ τὶς ἀρχὲς τῶν θρησκευτικῶν αὐτῶν κοινοτήτων.
Ἡ δρᾶσις τῶν ὁμάδων αὐτῶν δὲν εἶνε βέβαια κάτι εὐχάριστο γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Ποιά ὅμως εἶνε ἡ ἐνδεδειγμένη στάσι ἑνὸς ὀρθοδόξου ἀπέναντί τους; Θεωρῶ, ὅτι τὸ καλύτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε εἶνε νὰ γνωρίσουμε καλύτερα τὴν Ἐκκλησία μας, τὴν Ὀρθοδοξία.
1. Δὲν θέλω, ἀγαπητοί μου, ν᾽ αὐξήσω τὸν φανατισμό, ποὺ ἴσως ὑπάρχει –κακῶς― σὲ ὡρισμένους ἑκατέρωθεν. Ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς θέλει φανατικούς. Ὁ φανατικὸς ἐχθρεύεται ὅσους δὲν συμφωνοῦν μὲ τὰ φρονήματά του. Ὁ φανατικὸς μισεῖ, ὁ Χριστιανὸς ἀγαπᾷ. Ἀγαπᾷ ὅλους, ἀκόμα καὶ τοὺς ἐχθρούς του, ἀγαπᾷ κ᾽ ἐκείνους ποὺ ἔχουν διαφορετικὴ θρησκεία.
Ὄχι λοιπὸν μὲ φανατισμό, ἀλλὰ μὲ ἀγάπη πρέπει νὰ ζοῦν οἱ Χριστιανοί, ἔστω καὶ ἂν ἔχουν τὶς θρησκευτικές τους διαφορές. Ὁ καθένας εἶνε ἐλεύθερος νὰ ἐκλέξῃ ὅποιο θρήσκευμα θέλει. Ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἔχει κατανοήσει καλὰ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀναγνωρίζει στὸν καθένα τὸ δικαίωμα αὐτό. Ἀγάπη καὶ ἐλευθερία· αὐτὲς εἶνε δύο βάσεις, πάνω στὶς ὁποῖες στήριξε τὴ θρησκεία του ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, καὶ γι᾽ αὐτὸ θὰ παραμείνῃ αἰωνία. Ἐκεῖνος ποὺ κήρυξε τὸ «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰω. 13,34), εἶπε καὶ τὸ «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Ματθ. 16,24). Ἀκοῦτε; «Ὅποιος θέλει…». Ὁ Χριστὸς δὲν χρησιμοποιεῖ βίαια μέσα γιὰ νὰ κάνῃ τὸν ἄλλο νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ. Διότι αὐτὸ δὲν εἶνε πίστις, εἶνε βία. Ὁ Μωάμεθ χρησιμοποίησε τὸ σπαθὶ γιὰ νὰ ἐξαναγκάσῃ, ὁ Χριστὸς μόνο τὸ λόγο του. Μᾶς ἀφήνει ἐλεύθερους· ὄχι μόνο στὸ ζήτημα τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἄλλο ζήτημα. Μᾶς λέει στὴν ἁγία Γραφή· Ἐμπρός σου, ἄνθρωπε, ἔβαλα δύο πράγματα· τὴ φωτιὰ καὶ τὸ νερό. Ὅπου θέλεις ἁπλώνεις τὸ χέρι σου. Ἐὰν τὸ βάλῃς στὴ φωτιά, θὰ καῇς· ἐὰν τὸ βάλῃς στὸ νερό, θὰ δροσιστῇς. Διάλεξε ὅ,τι θέλεις (βλ. Δευτ. 30,19. Σ. Σειρ. 15,16).
Ἐλεύθεροι εἶνε οἱ συνάνθρωποί μας νὰ διαλέξουν τὴ θρησκεία τους καὶ νὰ ζήσουν σύμφωνα μὲ τὶς δικές τους θρησκευτικὲς ἰδέες. Τὸ καθῆκον ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς ἀπέναντί τους εἶνε νὰ τοὺς ἀγαποῦμε καὶ ποτέ νὰ μὴν τοὺς μισοῦμε γιὰ τὸ ζήτημα τῆς θρησκείας. Διότι τὸ μῖσος, ὁποιαδήποτε πρόφασι καὶ ἂν ἔχῃ, εἶνε μῖσος, κάτι ξένο πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ μῖσος εἶνε τοῦ διαβόλου, ἡ ἀγάπη εἶνε τοῦ Χριστοῦ. Ἀπέναντί τους λοιπὸν ὀφείλουμε μόνο ἀγάπη.
2. Ἀλλ᾽ ἐὰν ἀπέναντι σ᾽ αὐτοὺς ὀφείλουμε ἀγάπη, ἔχουμε ὅμως καὶ ἄλλο καθῆκον ἀπέναντι σ᾽ ἐμᾶς. Ποιό εἶνε τὸ καθῆκον αὐτό; Ἂς τὸ ἀκούσουν ὅλοι· νὰ μείνουμε πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι στὴν Ὀρθόδοξο Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία μας, νὰ κρατήσουμε σφιχτά, παντοτεινά, αἰώνια τὴν Ὀρθόδοξο πίστι μας. Διότι ἡ πίστις ἡ Ὀρθόδοξος εἶνε ἕνας θησαυρός, ποὺ πρέπει πολὺ νὰ τὸν προσέξουμε καὶ νὰ τὸν φυλάξουμε μέσα στὴν καρδιά μας.
Καὶ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας εἶνε θησαυρὸς πολύτιμος, αὐτὸ θ᾽ ἀποδείξουμε ἐδῶ. Παρακαλῶ νὰ δώσετε μεγάλη προσοχὴ σὲ ὅσα θὰ σᾶς πῶ. Διότι πρέπει, ἔστω καὶ μὲ λίγα λόγια, νὰ γνωρίσουμε ποιά εἶνε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Δυστυχῶς δὲν τὴν γνωρίζουμε καλά. Καὶ γι᾽ αὐτὸ ἴσως πολλοὶ σήμερα τὴν περιφρονοῦν. Μοιάζουμε μ᾽ ἐκεῖνο τὸν χωρικὸ ποὺ ἔπεσε στὰ χέρια του ἕνα τσὲκ χιλίων δολλαρίων κι αὐτός, ἀγράμματος, δὲν ἦταν εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσῃ τί ἀξία ἔχει· τὸ πέρασε ὅτι εἶνε ἕνα χαρτὶ χρωματισμένο, τό ᾽ρριξε στὴ φωτιὰ καὶ τό ᾽καψε ὁ ἄθλιος. Ποὺ ἂν τὸ κρατοῦσε, ἂν ρωτοῦσε κάποιον ποὺ ξέρει νὰ διαβάζῃ, ἂν τὸ πήγαινε σὲ μιὰ τράπεζα, θὰ τὸ ἐξαργύρωνε, κ᾽ ἐκεῖ ποὺ εἶχε καλύβα θὰ ἔκτιζε ἀνάκτορο. Κάτι παρόμοιο παθαίνουμε καὶ μερικοὶ ὀρθόδοξοι. Ἔχουμε στὰ χέρια μας ἕνα θησαυρό, δὲν τὸν γνωρίζουμε, καὶ γι᾽ αὐτὸ τὸν περιφρονοῦμε καὶ τὸν ἀφήνουμε ἐκτεθειμένο στοὺς κλέφτες. Εἶνε λοιπὸν καιρὸς νὰ τὸν ἐκτιμήσουμε καὶ νὰ τὸν φυλάξουμε. Γι᾽ αὐτὸ λέμε τώρα τὰ λόγια αὐτά.
1. Θησαυρὸς ἡ Ὀρθόδοξος πίστις μας. Γιατί; Διότι πρῶτα-πρῶτα ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, στὴν ὁποία ἀνήκουμε κ᾽ ἐμεῖς, εἶνε ἡ ἀρχαιότερη ἀπὸ ὅλες τὶς λεγόμενες ἐκκλησίες. Κι ἀπὸ τὴν Παπικὴ «ἐκκλησία», κι ἀπὸ τὶς Προτεσταντικὲς «ἐκκλησίες». Πόσων χρονῶν εἶνε ὁ Παπισμός; Ἄρχισε τὸ 800 μ.Χ., συνεπῶς εἶνε 1.200 περίπου ἐτῶν. Πόσων χρονῶν εἶνε ὁ Προτεσταντισμός; Ἄρχισε τὸ 1450. Τότε ἕνας Γερμανὸς μεταρρυθμιστής, ὁ Λούθηρος, κήρυξε ἐπανάστασι κατὰ τοῦ Πάπα καὶ ἔστρεψε μεγάλο μέρος τῆς Εὐρώπης στὴ νέα ὁμολογία, τὴν ὁποία ὠνόμασε «ἐκκλησία» τῶν Εὐαγγελικῶν. Ἀριθμεῖ ζωὴ πέντε αἰώνων. Πέντε αἰώνων ὁ Προτεσταντισμός, δώδεκα αἰώνων ὁ Παπισμός (τοῦ ὁποίου λίγοι ὀπαδοὶ ὀνομάζονται οὐνῖτες). Ἀλλὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἡ ζωὴ ἔχει ἡλικία δεκαεννέα (19) αἰώνων· εἶνε ὁ πρῶτος καὶ ἀρχέγονος Χριστιανισμός. Ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶνε ἡ κούνια τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐδῶ στὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία ἔζησε τὰ πρῶτα χρόνια, μεγάλωσε καὶ ἀνδρώθηκε καὶ αὐξήθηκε σὲ δέντρο μεγάλο ὁ Χριστιανισμός. Ἀνοῖξτε τὰ Εὐαγγέλιά σας. Μελετῆστε τὶς Πράξεις τῶν ἀποστόλων.
Διαβάστε τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου. ῾Ρίξτε ἔστω καὶ μιὰ ματιὰ στὸ τελευταῖο βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὴν Ἀποκάλυψι. Τί θὰ δῆτε; Ὅτι οἱ πρῶτες ἐκκλησίες ἱδρύθηκαν στὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς. Ὁ Παῦλος κηρύττει τὸ Χριστὸ στὶς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Μακεδονίας. Κήρυξε καὶ ἵδρυσε ἐκκλησίες στὴν Καβάλα (τοὺς Φιλίππους, ὅπως λεγόταν τότε ἡ πόλις αὐτή), στὴ Θεσσαλονίκη, στὴ Βέροια, στὴν Ἀθήνα, στὴν Κόρινθο, στὴν Πρέβεζα (Νικόπολις λεγόταν τότε), στὴν Κύπρο καὶ στὴν Κρήτη. Καὶ πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς τῶν μερῶν αὐτῶν ἔγραψε τὶς περίφημες ἐπιστολές του ὁ Παῦλος (πρὸς Ἐφεσίους, Φιλιππησίους, Κορινθίους, Θεσσαλονικεῖς).
Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Παύλου εἶνε ἱδρυμένη ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰωάννου, τοῦ ἀγαπημένου μαθητοῦ τοῦ Κυρίου μας. Καὶ ὁ Ἰωάννης ἔδρασε στὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἔγραψε καὶ αὐτὸς ἐπιστολὲς πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς τῶν μερῶν αὐτῶν. Ἰδίως ἡ Ἀποκάλυψις γράφτηκε γιὰ νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἀνατολῆς. Μέσα στὰ ἄλλα ὁράματα ποὺ εἶδε ὁ Ἰωάννης, εἶδε καὶ τοῦτο τὸ ὅραμα. Εἶδε «ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς, καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν ὅμοιον υἱῷ ἀνθρώπου, ἐνδεδυμένον ποδήρη καὶ περιεζωσμένον πρὸς τοῖς μαστοῖς ζώνην χρυσῆν· ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες λευκαὶ ὡσεὶ ἔριον λευκόν, ὡς χιών, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι χαλκολιβάνῳ, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι, καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν, καὶ ἔχων ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ αὐτοῦ ἀστέρας ἑπτά, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα ἐκπορευομένη, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ» (Ἀπ. 1,13-16). Τί σήμαινε τὸ ὅραμα; Ὁ «ὅμοιος υἱῷ ἀνθρώπου» εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Οἱ «ἑπτὰ λυχνίαι» εἶνε οἱ ἑπτὰ ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς· ἡ μία ἡ Ἔφεσος, ἡ ἄλλη ἡ Σμύρνη, ἡ τρίτη ἡ Πέργαμος, ἡ τετάρτη τὰ Θυάτειρα, ἡ πέμπτη οἱ Σάρδεις, ἡ ἕκτη ἡ Φιλαδέλφεια, ἡ ἑβδόμη ἡ Λαοδίκεια. Καὶ οἱ «ἑπτὰ ἀστέρες» εἶνε οἱ ἑπτὰ ἐπίσκοποι τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν.
Οἱ λυχνίες αὐτὲς ἔλαμπαν ἐπὶ δεκαεννέα αἰῶνες. Ἔσβησαν τῷ 1922, ὅταν διώχθηκε ἀπὸ τὰ μέρη αὐτὰ ὁ Χριστιανισμός. Ἔσβησαν; Ὄχι. Καῖνε οἱ λυχνίες. Ἁπλῶς ἄλλαξαν τόπο. Ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ φεύγοντας ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ Κεμὰλ ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, συνεχίζουν τὴν ἱστορία τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν.
Ὤ ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἀγαπητοί μου! Δὲν εἶνε χθεσινή. Δὲν εἶνε μηνῶν καὶ ἐτῶν, ὅπως εἶνε μερικὲς παραφυάδες τῶν προτεσταντῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶνε ὁ ἀρχαιότερος, ὁ ἀρχικὸς φάρος ποὺ ἄναψε στὴν Ἀνατολὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο διὰ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Ἰωάννου. Ἀπ᾽ αὐτὸν τὸν φάρο, ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ φῶς, διαδόθηκε ὁ Χριστιανισμὸς στὰ ἄλλα μέρη τῆς Εὐρώπης.
Χαίρετε, ἀδελφοί μου, διότι ἀνήκετε στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρώτη ἔλαβε τὸ φῶς ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Κυρίου καὶ αὐτὴ μετέδωσε καὶ στοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς Εὐρώπης τὸ φῶς τοῦ χριστιανισμοῦ.
2. Ἀλλὰ εἶνε καὶ ἡ πληρέστερη ἀπ᾽ ὅλες τὶς λεγόμενες ἐκκλησίες, ἡ μόνη πλήρης Ἐκκλησία. Ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀπαρτίζουν τὸ γνήσιο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Δὲν τῆς λείπει τίποτε. Ὅ,τι ἔχουν οἱ ἄλλοι, τό ᾽χουμε κ᾽ ἐμεῖς, καὶ μάλιστα καθαρώτερο καὶ ἁγνότερο, γιατὶ εἶνε ἀπὸ τὴν πηγή. Τὸ Εὐαγγέλιο π.χ. ἔχουν ἐκεῖνοι, τὸ Εὐαγγέλιο κ᾽ ἐμεῖς. Μήπως γράφει περισσότερα τὸ δικό τους, ποὺ δὲν τὰ γράφει τὸ δικό μας; Τὰ ἴδια «γράμματα» ἔχουμε.
Καὶ ὄχι μόνο δὲ μᾶς λείπει τίποτε, ἀλλ᾽ ἐπὶ πλέον ἐμεῖς ἔχουμε κ᾽ ἐκεῖνα ποὺ αὐτοὶ δὲν ἔχουν. Αὐτοὶ τὰ ἔχασαν, εἶνε φτωχότεροι. Ἔχασαν πολλά, κι ἄφησαν ν᾽ ἀνακατευτῇ μὲ τὸ χρυσάφι σκουριά. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶνε χρυσάφι καθαρό, θησαυρὸς ἀκέραιος. Δὲν τοῦ λείπει τίποτε ἀπ᾽ ὅ,τι παρέδωσαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί. Θὰ φέρω μερικὰ παραδείγματα.
⃝ Ἐμεῖς ἔχουμε τὶς εἰκόνες· αὐτοὶ δὲν ἔχουν. Κι ὅταν τοὺς ρωτᾷς Γιατί δὲν ἔχετε, σοῦ ἀπαντοῦν· Δὲ γινόμαστε εἰδωλολάτρες, δὲν προσκυνᾶμε εἴδωλα· μόνο τὸ Θεὸ προσκυνᾶμε… Ἐπ᾽ αὐτοῦ ἔχουμε νὰ τοὺς ποῦμε τὰ ἑξῆς. Κάνετε λάθος. Οἱ ὀρθόδοξοι δὲν λατρεύουμε τὶς εἰκόνες. Οἱ εἰκόνες εἶνε τὰ βιβλία τοῦ λαοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ξέρει γράμματα, ἢ ξέρει μὲν ἀλλὰ λησμονεῖ, βλέπει τὴν εἰκόνα καὶ διδάσκεται. Ἄλλωστε ἕνα πρόσωπο ποὺ ἀγαποῦμε θέλουμε νὰ τὸ βλέπουμε· κι ἂν εἶνε μακριὰ ἢ πέθανε, τοῦ κάνουμε μιὰ φωτογραφία, τὴν κορνιζώνουμε, τὴν κρεμᾶμε στὸ γραφεῖο ἢ στὸ σπίτι, καὶ χαιρόμαστε νὰ τὸ βλέπουμε. Ἐὰν λοιπὸν στολίζουμε σπίτια καὶ γραφεῖα μὲ εἰκόνες, πολὺ περισσότερο τοὺς ναούς. Στοὺς προτεστάντες, ποὺ σὰν νέοι εἰκονομάχοι ἀποστρέφονται τὶς εἰκόνες, λέμε· Ξεκρεμάστε σεῖς ἀπὸ τὰ σπίτια σας τὶς εἰκόνες τῶν γονέων σας, καὶ τότε κ᾽ ἐμεῖς θὰ ξεκρεμάσουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία μας τὶς ἱερὲς εἰκόνες. Οἱ εἰκόνες στόλιζαν πάντα καὶ θὰ στολίζουν τοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν τὶς λατρεύουμε· τοὺς ἀποδίδουμε τιμητικὴ προσκύνησι. Ἀσπαζόμεθα ὄχι τὰ ξύλα καὶ τὰ χρώματα ἀλλὰ τὰ ἱερὰ πρόσωπα ποὺ εἰκονίζουν· ἂν ζοῦσαν ἀνάμεσά μας, θὰ πέφταμε στὰ πόδια τους καὶ θὰ τὰ φιλούσαμε. Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ ἀσπάζεται τὴ φωτογραφία τοῦ ἀγαπημένου συγγενοῦς του, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς φιλοῦμε τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων.
⃝ Ἔχουμε λοιπὸν εἰκόνες, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶνε πληρέστερη ἀπὸ τὴ δική τους «ἐκκλησία», ποὺ εἶνε γυμνή. Ἔχουμε ἐπίσης ἑπτὰ μυστήρια, ποὺ ἔχουν ἱδρυθῆ ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς ἀποστόλους. Εἶνε οἱ ἑπτὰ κολῶνες, στὶς ὁποῖες στηρίζεται τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ πρώτη εἶνε τὸ βάπτισμα. Ἡ δευτέρα τὸ χρῖσμα ἢ ἅγιο μύρο. Ἡ τρίτη ἡ θεία κοινωνία. Ἡ τετάρτη ἡ μετάνοια καὶ ἐξομολόγησις. Ἡ πέμπτη ὁ γάμος. Ἡ ἕκτη ἡ ἱερωσύνη. Καὶ ἡ ἑβδόμη τὸ εὐχέλαιο. Οἱ προτεστάντες τελοῦν μόνο ἕνα βάπτισμα καὶ μιὰ κοινωνία, ἀλλ᾽ ὄχι ὅπως τὰ τελοῦσε ἡ πρώτη Ἐκκλησία. Ἄλλα μυστήρια δὲν ἀναγνωρίζουν. Ἐξομολόγησι δὲν ἔχουν. Ποῦ ἐξομολογοῦνται; Ἱερωσύνη δὲν ἔχουν. Ποῦ εἶνε οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς τους; Δὲν μᾶς χρειάζονται, λένε. Ναί, ἀλλὰ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποστόλων ὑπῆρχαν ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς καὶ διάκονοι. Ἐπίσκοποι δὲν ἦταν ὁ Τίτος καὶ ὁ Τιμόθεος, στοὺς ὁποίους γράφει ὁ Παῦλος; Πρεσβύτεροι δὲν ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ κάλεσε ὁ Παῦλος στὴ Μίλητο καὶ τοὺς ἔδωσε τὶς τελευταῖες του συμβουλές; Γιὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ἐπισκόπους εἶπε ὁ Χριστός· «Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς» (Ἰω. 20,22). Αὐτοὶ εἶνε οἱ ἀντιπρόσωποί του ἐπὶ τῆς γῆς. Ἔχουν λάβει εἰδικὴ χάρι νὰ διδάσκουν, νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ κυβερνοῦν τὶς ψυχές. Εἶνε ἄγγελοι Κυρίου παντοκράτορος. Γι᾽ αὐτὸ ἕνας ἅγιος εἶπε· Ἂν δῶ στὸ δρόμο ἕνα παπᾶ καὶ ἕναν ἄγγελο, θὰ προσκυνήσω πρῶτα τὸν παπᾶ καὶ μετὰ τὸν ἄγγελο· διότι ὁ ἄγγελος δὲν ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, ἐνῷ ὁ παπᾶς τὴν ἔχει.
⃝ Στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἔχουμε ἀκόμη ὕμνους, ποὺ οἱ προτεστάντες δὲν ἔχουν. Αὐτοὶ ἔχουν μερικὰ τραγουδάκια, ποὺ ψάλλουν ὅλοι μαζί, ἀλλ᾽ αὐτὰ δὲν συγκρίνονται μὲ τὴν ποίησι τῆς ὑμνολογίας μας (τροπάρια, ἀπολυτίκια καὶ ἄλλους ὕμνους). Καμμιά θρησκεία δὲν ἔχει τοὺς ὕμνους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἶνε μοναδικοί. Ποῦ ἀλλοῦ μπορεῖ ν᾽ ἀκούσῃ κανεὶς τὸ «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται», ἢ τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου», ἢ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια», ἢ τὸ «Δεῦτε πάντα τὰ ἔθνη, γνῶτε τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν», ἢ τὰ Ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου «Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ» καὶ «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι», ἢ τὸ «Ἄξιόν ἐστι» ἢ τὸ «Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός»; Τέτοιους ὕμνους ἔχει μόνο ἡ Ἐκκλησία μας· εἶνε μοναδικὰ κειμήλια ποὺ τὴν στολίζουν.
Αὐτὰ δὲν μπορεῖ κανείς ἀπὸ τοὺς ξένους σοφοὺς καὶ ἐπιστήμονες νὰ τὰ δημιουργήσῃ. Οὔτε εἰκόνες, οὔτε μυστήρια, οὔτε ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους ἔχει ἡ λατρεία τῶν προτεσταντῶν· ἡ αἴθουσά τους μοιάζει μᾶλλον μὲ σχολεῖο.
3. Εἴδαμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶνε ἡ ἀρχικὴ καὶ ἡ πλήρης Ἐκκλησία. Εἶνε, ἀκόμη, ἡ πιὸ ἔνδοξη. Ποιός ῥήτορας ἢ συγγραφέας ἢ ποιητὴς θὰ μπορέσῃ νὰ περιγράψῃ τὴ δόξα της; Δικές της εἶνε οἱ ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι. Νίκαια, Κωνσταντινούπολις, Ἔφεσος εἶνε πόλεις τῆς Ἀνατολῆς, στὶς ὁποῖες συγκροτήθηκαν οἱ Σύνοδοι αὐτὲς καὶ καθώρισαν μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δόγματα καὶ κανόνες, τί νὰ πιστεύουμε καὶ πῶς νὰ ζοῦμε. Σ᾽ αὐτὴν ἀνήκουν οἱ μάρτυρες. Τὰ χώματά της εἶνε βαμμένα μὲ τὸ αἷμα ἑκατομμυρίων μαρτύρων. Οἱ ἅγιοί της τιμῶνται σὲ κάθε τόπο· ὁ ἅγιος Δημήτριος στὴ Θεσσαλονίκη, ὁ ἅγιος Σπυρίδων στὴν Κύπρο, ὁ ἅγιος Πολύκαρπος στὴ Σμύρνη, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὴν Κωνσταντινούπολι, ὁ ἅγιος Βασίλειος στὴν Καισάρεια… Ὁ κατάλογος τῶν ἁγίων της εἶνε ἀτελείωτος.
Ἡ Ὀρθοδοξία εἶνε ἡ Ἐκκλησία τῶν ἡρώων καὶ τῶν μαρτύρων. Αὐτὴ πάλεψε ἐναντίον τυράννων καὶ αὐτοκρατόρων. Αὐτὴ νίκησε τοὺς αἱρετικούς, παλαιοτέρους καὶ νεωτέρους. Αὐτὴ ἀγωνίστηκε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον στὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ, γιὰ νὰ διαδοθῇ καὶ ἐπικρατήσῃ τὸ Εὐαγγέλιο. Εἶνε δοξασμένη καὶ ζηλευτὴ ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία· τὸ ἀναγνωρίζουν καὶ οἱ ἐχθροί της.
Ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει κ᾽ ἕνα ἄλλο ἰδιαίτερο θέλγητρο, ποὺ μᾶς συγκινεῖ καὶ μᾶς κάνει νὰ τὴν ἀγαποῦμε καὶ γι᾽ αὐτό. Ὅπως παραδέχονται ὅλοι οἱ ἱστορικοί, αὐτὴ ἔσωσε τὴν Ἑλληνικὴ φυλή. Χωρὶς Ὀρθοδοξία Ἑλληνικὸ γένος δὲν θὰ ὑπῆρχε σήμερα. Αὐτὴ σὰν γλυκειὰ μάνα παρηγοροῦσε τοὺς Ἕλληνες 400 ὁλόκληρα χρόνια μέσ᾽ στὸ μαῦρο σκοτάδι τῆς δουλείας τῶν Τούρκων. Αὐτὴ ἵδρυσε τὰ κρυφὰ σχολειά, ὅπου σεβάσμιοι ῥασοφόροι δίδασκαν τὰ σκλαβόπουλα «γράμματα – σπουδάγματα, τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα». Αὐτὴ διέθετε τὰ μοναστήρια της ὡς ἄσυλα τῶν καταδιωκομένων. Αὐτὴ ἔσωσε κείμενα, γλῶσσα, ἱστορία, μνημεῖα, ἤθη καὶ ἔθιμα, ὅλα τὰ τιμαλφῆ μας. Γι᾽ αὐτὸ ὠνομάστηκε κιβωτὸς τοῦ γένους. Ὅπως ἡ κιβωτὸς τοῦ παλαιοῦ κόσμου ἔσωσε τὸ Νῶε καὶ τὴν οἰκογένειά του ἀπ᾽ τὸν κατακλυσμό, ἔτσι ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ νέα κιβωτός, σῴζει τὴν Ἑλλάδα ἀπ᾽ τὸν ἀφανισμό. Γι᾽ αὐτὸ ἕνας ποιητής μας, ὁ Κρυστάλλης, ἔγραψε· «Θρησκεία! γλυκειὰ μάνα», σὺ χύνεις «βαθειά μας, στὴν ψυχή, γλυκὲς χρυσὲς ἐλπίδες!».
Αὐτή, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία μας. Ἀρχαία, ἀφοῦ ἄρχισε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ συνεχίζει. Πλήρης, δὲν τῆς λείπει τίποτε. Δὲν μπορεῖς νὰ πῇς· Φεύγω, γιατὶ βρῆκα κάπου ἀλλοῦ κάτι ποὺ αὐτὴ δὲν ἔχει. Προσφέρει ὅλα ὅσα ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν σωτηρία μας. Καὶ ἔνδοξη ὅσο καμμιά ἄλλη θρησκεία.
Αὐτὴν κληρονόμησε ἡ πατρίδα μας. Τὸ σπουδαιότερο ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ πατέρες μας δὲν εἶνε τὰ χωράφια, τὰ σπίτια, τὰ χρήματα· εἶνε ἡ Ὀρθόδοξος πίστις. Αὐτὴ εἶνε ὁ θησαυρὸς ὁ ἀνεκτίμητος. Κράτα λοιπὸν καλὰ τὸ θησαυρὸ αὐτόν.
«Κράτει ὃ ἔχεις, ἵνα μηδεὶς λάβει τὸν στέφανόν σου» (Ἀπ. 3,11). Κλεῖσε τ᾽ αὐτιά σου στοὺς ἐχθρούς. Μεῖνε πιστὸς στὴν Ἐκκλησία ποὺ βαπτίσθηκες· προτίμησε θάνατο μᾶλλον παρὰ νὰ χάσῃς τὴν Ὀρθόδοξο ὁμολογία. Λέγε σ᾽ ἀνθρώπους καὶ δαίμονες· Ὀρθόδοξος γεννήθηκα – Ὀρθόδοξος θὰ πεθάνω. Ἔχω ῥίξει τὴν ἄγκυρά μου ἐδῶ καὶ κανένα κῦμα δὲν μὲ παρασύρει ἀπὸ τὸ λιμάνι τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὅσο γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ εἶνε ἔξω ἀπὸ τὴ μάνδρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ εὐχηθοῦμε, καὶ αὐτοί, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ βρίσκονται μακριά, νὰ ἐπιστρέψουν στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Εἴθε ὁ Κύριος νὰ εὐδοκήσῃ ὥστε νὰ παύσουν αἱρέσεις καὶ σχίσματα, νὰ ἑνωθοῦν ὅλοι στὴν Ὀρθοδοξία, νὰ γίνῃ ὁ κόσμος «μία ποίμνη εἷς ποιμήν» (Ἰω. 10,16), πρὸς δόξαν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· ἀμήν.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Ἁγίου Γεωργίου Νέου Μυλοτόπου – Γιαννιτσῶν, 5-4-1942 Μ. Σάββατον)
Posted by: episkopos on
Απρ 27th, 2012 |
Filed under: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
Ο Γέροντας ήταν παλληκάρι και στα 85 και στα 90 του χρόνια. Είχε το θάρρος να απομακρύνει από κοντά του τον θεολόγο Στέργιο Σάκκο, όταν έκανε έρευνα και βεβαιώθηκε για φοβερά πράγματα. Ο σεβάσμιος Μητροπολίτης βάδισε την οδό των Πατέρων της Εκκλησίας. Κάλεσε μάρτυρες και έκανε βαθιά έρευνα. Συγκέντρωσε, όπως έλεγε ο ίδιος, πάνω από 20 καταθέσεις μαρτύρων. Η Αγία Γραφή λέει· «Δια στόματος 2 ή 3 μαρτύρων σταθήσεται παν ρήμα». Ο π. Αυγουστίνος συγκέντρωσε 20 καταθέσεις και διαπίστωσε ότι ο Στ. Σάκκος στις κατ’ ιδίαν συνατήσεις κήρυττε έτερον ευαγγέλιον, εκμεταλλευόμενος την θέση του και την τυφλή εμπιστοσύνη που καλλιεργούσαν σ’ αυτόν. Τον απεμάκρυνε απο κοντά του, για να μη χρεωθεί η Εκκλησία, όπως έλεγε, τις βρώμικες πράξεις του. Και συνιστούσε· «Φεύγετε μακριά απ’ αυτούς τους διαβολείς γιατι αν πω την αλήθεια θα ανατριχιάσετε…». Οι κυρίως υπεύθυνες αντι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να πουν το ήμαρτον και να μετανοήσουν, προσπαθούσαν να καλύψουν τον Σάκκο με ψέματα. Τότε ο Γέροντας τους απομάκρυνε και εγγράφως από κοντά του, στις 15-2-1989. «…Αποσύρομαι», έγραφε σε ιδιόχερη επιστολή, «οριστικώς από την πνευματική κηδεμονίαν.. Του λοιπού, καμμίαν πλέον δεν φέρω ευθύνην δι’ ό,τι λέγετε και πράττετε…». (Ο π. Αυγουστίνος από το 1988 μέχρι το 2000 δεν έδωσε ποτέ άδεια στον Σάκκο να κηρύξει στην Μητρόπολη του. Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος και τον επέτρεπε και τον καλούσε!).
Αυτοι διέδωσαν πρώτοι, ότι· «Ο π. Αυγουστίνος γέρασε ο καημένος και δεν ξέρει τι κάνει». Τον παρουσίαζαν σαν ένα ειδος ρομπότ που επειρεάζονταν από τους άλλους, γι’ αυτο ο Γέροντας τους έγραφε·
«Υ.Γ. Το γράμμα τούτο προς υμάς το έγραψα με πόνο και δάκρυα. Το έγραψα δε ιδιοχείρως, και τούτο διοτι και τούτο ελέχθη, ότι άλλος γράφει τα γράμματα και εγώ απλώς τα υπογράφω ως ένα είδος ρομπότ!!!!! Θα δυσκολευθήτε να το αναγνώσετε λόγω της κακογραφίας μου, αλλά σεις με ηναγκάσατε! Σας συγχωρώ».
Με το ψέμα δικαιολογούσαν την απομάκρυνσή τους από τον πρώην πνευματικό τους πατέρα. Και αυτό το ονόμαζαν μετάνοια!!!!
Σ’ αυτόν τον κόσμο καλά τα κουκούλωσαν, στον άλλο όμως; Τον Θεό δεν μπορεί να τον ξεγελάσει κανείς. Έπαιξαν ωραίο θέατρο στους ανθρώπους και κράτησαν τις δυνάμεις. Αυτο προβλημάτισε κάποια κοπέλα και ρώτησε τον Γέροντα· Πως πάτερ, με τόσα που έγιναν, αυτοι προοδεύουν; Και ο π. Αυγουστίνος απάντησε· «Πλανώντες και πλανόμενοι». Και στη συνέχεια απηύθυνε σε όσες είμασταν κοντά του το ερώτημα· Μήπως και εσείς θέλετε να πάτε μαζί τους; Αφήστε με μόνο με τον Χριστό μου»
Ο σατανάς ωρύονταν εναντίον του Γέροντος αγωνιστού ιεράρχου και εκείνος βάδιζε τον Γολγοθά του. Είναι θαύμα πως άντεξε από τόσα χτυπήματα! Άλλος να ήτο στην θέση του θα πάθαινε 1500 εγκεφαλικά και θα πέθαινε, και όμως ο Θεός τον κράτησε μέχρι τα 104 του χρόνια!!!
Είναι όμως θλιβερό! Πρόσωπα που ευεργετήθηκαν απο τον π. Αυγουστίνο, ενώθηκαν, ο καθένας για τον δικό του προσωπικό λόγο, σχημάτισαν μια ανίερη συμμαχία και ανέλαβαν δράση εναντίον του. Ποιός δε θα τους πίστευε; Ο σεβάσμιος Μητροπολίτης Φλωρίνης βάδιζε τα 90 του χρόνια. Ο Θεός όμως που τον έσωσε πολλές φορές από βέβαιο θάνατο τον κρατούσε παρά το προχωρημένο της ηλικίας του με νεανική καρδιά και με πλήρη διαύγεια πνεύματος. Το ομολογούν και οι ίδιοι, σε μία προκήρυξη·
Ο Γέροντας αγωνίζεται και δεν παραδίδει τα όπλα. Αυτό, όμως, εκτός από τους δαίμονες ενοχλεί και τους παραπάνω ανθρώπους. Καταστρώνουν σχέδιο και άρχίζουν την κατασυκοφάντησή του.
Το κέντρο των συκοφαντών από τη Θεσσαλονίκη μεταφέρεται στην Αθήνα. Απο εκεί στέλνουν τις προκηρύξεις με τα ψευδώνυμα στη Φλώρινα και ζητούν την παραίτηση του.
Σταματώ εδώ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ
δημοσιεύοντας όλο το συκοφαντικό τους άρθρο

Σας ερωτώ· Γιατι δεν σχολιάζετε το βίντεο. Όπως βλέπετε, δεν «λέει «πέντε-δέκα μόνο λέξεις και αυτές με πολύ κόπο», όπως γράφετε, αλλά υπαγορεύει κανονικό κείμενο που ούτε ένας νέος δεν θα μπορούσε με τόσο άνεση να το κάνει! Και είναι ο Γέροντας 96 ετών!Θέλετε να δειτε τον π. Αυγουστίνο στην Πάρο μετά την παραίτησην του; Δημοσιεύω μια φωτογραφία, με τον ιερέα των Λευκών και τον π. Λαυρέντιο στον τάφο των γονέων του, όρθιος κάνει τρισάγιο. Και όμως, εσείς εκείνο το διάστημα τον παρουσιάζατε σαν φυτό!!!
Χρησιμοποιούν το όνομα του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, γιατί δεν τολμούν να βάλλουν τα δικά τους. Έχω να πω το εξής· Ο κ. Ν. Σωτηρόπουλος όταν ο Γέροντας έδιωξε το Σάκκο, ξεκαθάρισε την θέση του, έμεινε δίπλα στον π. Αυγουστίνο και έστειλε σκληρή επιστολή στον Σάκκο, σε αντίθεση με τον Σωτήρη Ευσταθίου και τον νυν Μητροπολίτη Φλωρίνης.
Τι άλλο θέλουν να μας πουν, με τα παρακάτω που γράφουν;
ακούστε τους·
Ο σεβάσμιος επίσκοπος π. Αυγουστίνος μιλώντας την Υπαπαντή στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης, στις 2-2-1990 έλεγε· «Μιλοῦν περιφρονητικά· Ἔ, γέρασε πιὰ αὐτός, δὲ ξέρει τί λέει… Ἔτσι φρονοῦν γιὰ τὸ γέροντα, ἔστω κι ἂν ἦταν δάσκαλος ἢ καθηγητής τους, ἔστω κι ἂν ἦταν πνευματικός τους, ἔστω κι ἂν εἶνε ὁ ἐπίσκοπός τους!…»
Posted by: episkopos on
Απρ 27th, 2012 |
Filed under: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩ·
Σπάνια μπαίνω στο ιστολόγιο τους, γι’ αυτό με καθυστέρηση απαντώ
____________
Τα γεγονότα μόνα τους μιλούν και κανείς δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει τον χρόνο που έγιναν. Η φωνή του Γέροντος ακούεται πεντακάθαρα και διαψεύδει τους συκοφάντες. Ο π. Αυγουστίνος που έκανε προλόγους σε βιβλία, είχε την δύναμη να ξεσκεπάσει και τους ενόχους, αλλά δεν το ήθελε. Σήκωσε το σταυρό της αχαριστίας και του μαρτυρίου σιωπών, γιατί ειχε μεγάλη καρδια και αγιότητα.
Δηλώνω για ακόμη μία φορά. Δεν έχω τιποτε προσωπικο με τους συκοφάντες. Ήταν ευγενείς απέναντί μου και δεν με πίκραναν ποτε, όμως δεν μπορώ να ανεχτώ την βρώμικη επιχειρηση που έστησαν γύρω από τον σεβάσμιο γέροντα αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, για να τον κάμψουν και να τον οδηγήσουν σε παραίτηση!!! Και αφού πέτυχαν τον σκοπό τους, δεν έκλεισαν το στόμα τους, συνεχίζουν και σήμερα να συκοφαντουν τα τίμια γηρατεια του. Όπως φαίνεται το πρόβλημα είναι στα δικά τους μυαλά.
Τους παρακαλώ να σταματήσουν. Δεν θέλω να προχωρήσω σε περισσότερες αποκαλύψεις και να αναφέρω πρόσωπα και πράγματα. Αν προχωρήσω αυτοι θα φταίνε. Όπως βλέπουν δεν γράφω δικά μου λόγια, αλλά δημοσιεύω στοιχεία. Ξέρουν πολύ καλά ότι ήμουν πάντα με ένα μαγνητόφωνο στο χέρι και κατέγραφα τα πάντα. Ως εκ τούτου, βρίσκεται στα χέρια μου πολύ υλικό που μπορεί όχι μόνο να αποκαλύψει τους ενόχους, αλλά και τα αίτια που τους οδήγησαν σ’ αυτή την συνομοσία.
Και τώρα, θα απαντήσω στο σχόλιο κάποιου αναγνώστου της ιστοσελίδος τους, που ερωτά·
«Έχω περιέργεια να μάθω τι έχει να πει η δεσποινίς που διαχειρίζεται το ιστολόγιο αφιερωμένο στον Αυγουστίνο Καντιώτη…μπορεί να μας απαντήσει τι φρονούσε για τον αφορισμό του Νικ. Σωτηροπούλου ο π. Αυγουστίνος; Γιατί σιωπά; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
16 Δεκεμβρίου 2011 11:43 π.μ.
Η απάντηση είναι απλή· Ο π. Αυγουστίνος ήταν εναντίον του αφορισμού.
Ο υπεύθυνος του ιστολογίου με το ψευδώνυμο Πρόδρομος αν και δεν απευθύνεται ο σχολιαστής σ’ αυτόν, απαντά·
Αγαπητέ αυτή η δεσποινίδα όπως την αποκαλείτε, κακώς, πολύ κακώς, πάρα πολύ κακώς έχει το όνομα του π. Αυγουστίνου στο ιστολόγιο της. Θα έπρεπε να βάλει το δικό της όνομα ως τίτλο και όχι το όνομα του π. Αυγουστίνου. Ελπίζουμε να μην πιστεύσατε τα λόγια της, αν και από ότι φαίνεται, δεν τα πιστεύσατε. Μην μας προκαλείτε άλλο αγαπητέ λεγοντάς μας γι’ αυτήν γιατί θα ξεχειλίσει το ποτήρι της υπομονής μας και θα αναγκαστούμε να γράψουμε γι’ αυτήν.
16 Δεκεμβρίου 2011 1:16 μ.μ
Η ιστοσελίδα με το όνομα του Γέροντος, δεν είναι χθεσινή. Ανέλπιστα μπήκα στο διαδίκτυο το 2008, όταν από κάποιο λάθος του ΟΤΕ, εγκατέστησε το ιντερνέτ στην εργασία μου αντι για το σπίτι του μεγαλου αδερφού μου, για το οποιο έγινε αίτηση.
Δεν γνώριζα τίποτε απο το διαδίκτυο. Αναζήτησα με την βοήθεια άλλου το όνομα· «π. Αυγουστίνος Καντιώτης» και βγήκε πρώτο ένα δημοσίευμα που πηγη είχε τον σκοπιανό Τσιαρκνιά. Ερεύνησα το δημοσίευμα και απάντησα στις 7-10-2008 στους Σκοπιανούς συκοφάντες. Η απάντηση βρισκεται στο επάνω μέρος της ιστοσελιδος, με τον τιτλο· ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣ· μπορειτε να το διαβάσετε. Οι σκοπιανοί κρατούσαν ένα συκοφαντικό άρθρο της Ελευθεροτυπίας από το 2000 πρώτο. Και στην αναζήτηση του ονόματος ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ έβγαινε εκείνο. Εκείνοι δούλευαν και εμείς κοιμόμασταν. Το λάθος του ΟΤΕ ήταν για μένα η φωνή του Θεού, που με καλούσε ν’ ασχοληθώ με κάτι που δεν γνώριζα.
Έκανα την ιστοσελίδα, με το όνομα και την ευλογία του Γέροντα, για να πολεμήσω την Σκοπιανή προπαγάνδα. Και πράγματι μέσα σε λίγο καιρό η ιστοσελίδα του σεβαστού Ιεράρχου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου έβγαινε πρωτη στην αναζήτηση και η σκοπιανή ιστοσελίδα βυθίστηκε στον Αδη.
Posted by: episkopos on
Απρ 26th, 2012 |
Filed under: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
Γραφει η Ανδρονίκη Καπλάνογλου
Η ιστοσελίδα που φέρει το όνομα γνωστού θεολόγου, όμως δεν είναι δική του και μέχρι πρότινος δεν γνώριζε ο θεολόγος ούτε την ύπαρξή της, συνεχίζει να συκοφαντεί και να ψευδολογεί εναντίον του αειμνήστου Γέροντος.
Την ταυτότητά τους την ξέρουμε. Είναι οι ίδιοι που σκορπούσαν τις επιστολές-προκηρύξεις, με ψευδώνυμα, για να εξαναγκάσουν σε παραίτηση τον αγωνιστή ιεράρχη της Φλώρινας π. Αυγουστίνο Καντιώτη.
ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
Σημερα στο ιστολόγιό τους, γράφουν·
Το 1998 κυριοι ψεύτες ο π. Αυγουστίνος ήταν σε βαθύτατο γηρας, αλλά ο Θεός τον κρατούσε όρθιο και φύλαγε άγρυπνος τις Θερμοπύλες του Βορρά.. Οι άρχοντες του τόπου, που τον έβλεπαν, τον είχαν βάλει μπροστάρη, για την επίλυση των προβλήματα του νομού. Οποιος ήθελε μπορούσε να τον συναντήσει, τις καθημερινές στο γραφείο του και τις Κυριακές ή τις γιορτές σε κάποιο ναό της ακριτικής περιφερείας του.
Και απευθύνω σ’ αυτούς το ερώτημα·
___________
___________
ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΙΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΑΠΕΙΛΕΙ!!!
Γράφουν·
ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΩ
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Θεόκλητος υπεράσπισε το γνησιότατο και πιστό τέκνο του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, τον κ. Σωτήριο Ευσταθίου, για τις ξεδιάντροπες συκοφαντικές κατηγορίες που δέχθηκε…».
(Τον ευχαριστούν γιατί ο Μητροπολίτης Θεόκλητος πήγε μάρτυρας στο δικαστήριο υπερ του Ευσταθίου, που ήτο με περιοριστικούς όρους ελεύθερος, (για καταχρήσεις πολλών εκατομμυρίων) και αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών).
ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ
Πως τα καταφέρνει ο επίσκοπος Θεόκλητος να είναι φίλος και να επαινείται από τους συκοφάντες των τιμίων γηρατειών του σεβάσμιου ιεράρχου π. Αυγουστίνου;
Και ο σκοπιανός καθηρημένος παπάς Νικόδημος Τσαρκνιάς, αν θυμάται, τα ίδια έκανε στην εφημερίδα του “Μογλενά”, φυλ 37, του 1983
Ονόμαζε τον π. Αυγουστίνο· “Ο Xοϊμενή της Φλώρινας”, “ο ρατσιστής”, “ο ακροδεξιός”, ενώ τον τότε πρωτοσύγκελλο π. Θεόκλητο τον ανεβάζει μέχρι τα άστρα τ’ ουρανού και τελείωνε με εγκώμια· «Kτυπάτε, κτυπάτε, συκοφαντήτε άνθρωποι του σκότους, ο π. Θεόκλητος με την υπομονή του, με την αγάπη του και το πλατύ χαμόγελό του και με την χάριν του Aναστάντος Xριστού μας θα βγει δυναμωμένος και χαριτωμένος».
Εγκώμια από τέτοιους ανθρώπους νομίζω οτι δεν μας τιμούν. Ειναι προτιμότερο να μας κατηγορούν οι εχθροί του σεβαστού μας πνευματικού πατέρα και να μας καταδιώκουν, παρά να μας εγκωμιάζουν. Read more »
Posted by: episkopos on
Απρ 26th, 2012 |
Filed under: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
Αν διαβάσουμε την Αγία Γραφή, αν ανατρέξουμε στην εκκλησιαστική ιστορία, αν ρίξουμε μια ματιά στη ζωή των συγχρόνων μεγάλων αγίων εκκλησιαστικών μορφών θα δούμε ότι δίπλα τους ξεφύτρωναν Ιούδαι, Δημάδες, ψευδάδελφοι, σκληροί και απαίσιοι άνθρωποι.Θα δώσουμε κάποια ελάχιστα στοιχεία στη δημοσιότητα για να καταγραφούν στην Ιστορία και να φανεί ο μεγάλος σταυρός που σήκωσε, με την βοήθεια του Θεού, σιωπών, ο μεγάλος αγωνιστής ιεράρχης, προ της παραιτήσεως του.
Τα στοιχεία δημοσιεύει η Ανδρονίκη Καπλάνογλου
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ
Ἐν Φλωρίνη τῇ 14-7-1999
Πρὸς κ. Σωτήριον Εὐσταθίου…. ΑΘΗΝΑ
Ἔλαβον τὴν ἀπὸ 30-6-1999 ἐξώδικον ἀπάντησίν σας. Ἔμεινα ἐμβρόντητος. Τὸ ὕφος σας ἱταμὸν, αὔθαδες, ἐξοργιστικόν.
Τὰ φάρμακά μου διὰ σᾶς ἐτελείωσαν πλέον. Σᾶς ἐπιστρέφω ὡς ἀπαράδεκτον τὸ κείμενον τῆς ἀπαντήσεως σας ὄχι διὰ τὴν ιστορίαν ἀλλὰ πρὸς ἔλεγχον ὑμῶν.
Μὲ ἐξουθενώσατε και μὲ ἐξευτελίσατε ὅσον οὐδεὶς τῶν ἐχθρῶν μου. Ἡ ἀνωτέρω ἀπαντησις σας ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐπὶ δεκαετίας παράμονή σας πλησίον μου οὐδόλως σᾶς ὡφέλησεν. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ γίνῃ ίλεως.
Ἡ ἐμμονὴ εἰς τὸ θέλημα σας φαίνεται ἀθεράπευτος. Δὲν ἔχετε παρὰ νὰ ἐξέλθετε και νὰ ἱδρύσετε ἰδίαν μάνδραν διοικουμένην κατὰ τὰς ἐπιθυμίας σας. Εἰς αὐτὴν τὴν ἐνέργειαν θα ἔπρεπε να ἔχετε προβῇ πρὸ πολλοῦ, ἀφήνοντες τὴν μικρὰν μας Ἀδελφὀτητα νὰ εἰρηνεύσῃ.
Μετὰ βαθυτάτης πικρίας
Ο προιστάμενος της ἀδελφότητος «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ
______________
Κοινοποίησις: Εἰς ἅπαντα τὰ μέλη τῆς Ὁρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «ΣΤΑΥΡΟΣ”
________
Μια μικρή ομάδα σκληρών και αχαρίστων και απαισίων ανθρώπων, που θα βοσκούσαν πρόβατα στα χωριά τους, εάν δεν βρίσκονταν στον δρόμο τους ο σεβάσμιος αγωνιστής ιεράρχης για να τους συμμαζέψει από τα ορφανοτροφεία και από τους δρόμους, έστησαν πολυβολείο απέναντί στον σεβάσμιο γέροντα μητροπολιτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη, πέντε χρόνια προ της παραιτήσεώς του προσπαθώντας να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση.
προς τον αγωνιστικο λαο Φλωρινας, Αμυνταιου, Πτολεμαϊδας18 Μάρτη 1995
προς το λαό τῆς Φλώρινας, Αμυνταίου, Πτολεμαϊδας
….Για να λυθεῖ το προβλημα χρειάζεται η τοποθέτηση βοηθοῦ ἐπισκόπου στή Φλώρινα ή παραίτηση του Μητροπολίτη που είναι εν ενεργεία……
Μάρτης 1995
προς τον αγωνιστικο λαο Φλωρινας, Αμυνταιου, Πτολεμαϊδας
….Να τονίσουμε για αλλη μια φορα οτι η Φλωρινα ουσιαστικα δεν εχει Δεσποτη…..
Ξαναρχίζει η μαχη και ο αγωνας για να φυγουν οι υπερηλικες, οι υπεργηροι και ανημποροι απο την δημόσια διοίκηση για να αποκτήσει η Φλώρινα πραγματικό και ζωντανό μητροπολίτη…
Σεπτέμβριος 1995
προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας
Ο μητροπολιτης φλωρινης κυρ-Καντιωτης δεν μπορει πια να ασκησει τα καθηκοντα του…. Διοτι για να ειναι σε θεση ενα δημοσιο προσωπο να ανταποκριθει οπως πρεπει στις υποχρεωσεις του δεν φτάνει να εχει μονο σωστα τα λογικα του, δηλαδη να εχει διαυγεια στο μυαλό και να μη λεει χαζομαρες, αλλά πρέπει να εχει και τις απαιτούμενες για το αξιωμα του σωματικες δυναμεις.….
Αλλὀ κυρ-Καντιωτης, καθως δειχνουν τα πραγματα δεν εχει αντιληφθει οτι…το σωμα του ειναι ασθενικο, ανημπορο και δεν επιτρέπεται να παραμενει στην εκκλησια, αλλα να παραμερισει και να δωσει σειρα στους νεωτερους….
Οκτωβρης 1995
(……..την συνέχεια εδώ Read more »
Posted by: episkopos on
Απρ 26th, 2012 |
Filed under: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
Γραμμένο από την Ανδρονίκη Καπλάνογλου
Δεχθήκαμε επίθεση γιατί ανακοινώσαμε όσα περί αντιχρίστου είπε στον Αγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης ο π. Δανιήλ Αεράκης. Τα πρόσωπα που μας επιτέθηκαν με ανώνυμα σχόλια από άλλη ιστοσελίδα, την “Αποτείχιση”, δεν έχουν το θάρρος να γράψουν τα όνοματά τους κάτω από τα σχόλια· γιατί;
Η ανωνυμία είναι δειλία και κάτι κρύβει. Τα ανώνυμα γράμματα να μην τα διαβάζετε, έλεγε ο αείμνηστος Γέροντας π. Αυγουστίνος. Εμείς γράφουμε επώνυμα, και μας κατηγορούν επώνυμα, ενώ αυτοί κρύβονται πίσω από την ανωνυμία.
Δημοσιεύουμε τα ανώνυμα σχόλιά τους, γιατί δεν φοβόμαστε τα άναδρα βέλη τους.
ΣΧΟΛΙΟ 1ο
Ανώνυμος είπε…
http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=19954
Γιατί; Τόσο μένος;
ΣΧΟΛΙΟ 2ο
1. Δεν έχω τίποτε προσωπικό με τον π. Δανιήλ και δεν μου έκανε τίποτε. Γράφω κάποιες αλήθειες, γιατί θέλω να μείνουν στην ιστορία.
2. Τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο πάντοτε τον εκτιμούσα και δεν διέκοψα ποτέ την επικοινωνία μου μ’ αυτόν. Εσεις που κρύβεστε και χρησιμοποιείται το όνομά του εν αγνοία του και συντάσετε ακόμα και επιστολές με την υπογραφή του, ποιοί ειστε; Δεν έχετε όνομα;
3. Απειλείτε οτι θα αποκαλύψετε.
Τι θα αποκαλύψετε; Αν βρείτε κάτι, σάς δίνω την άδεια να το κάνετε· θα το βάλλω και στην ιστοσελίδα, αλλά επώνυμα.
Έχω και μια απορία· Γιατί σας κακοφάνηκε που έγραψα ότι ο π. Δανιήλ έχει αντίθετη γνώμη από τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη; Αυτό δεν φαίνεται από τα λεγόμενά του στον Άγιο Παντελεήμονα; Εξ άλλου ο π. Δανιήλ Αεράκης είχε απομακρυνθεί από τον Γέροντα αγωνιστή ιεράρχη πριν από το 1982 και δεν είχε καμία απολύτως σχέση μαζί του. Εμφανίστηκε το 1997 από την Αθήνα, για να του συστήση να παραιτηθεί, παρουσιάζοντάς τον από τις στήλες του περιοδικού του (ο Ιωάννης ο Βαπτιστής) ανίκανο να διοικήσει την Μητρόπολή του! Γιατί το έκανε; Ποιος ήταν αυτός που τον συμβούλευε; Ποιούς εξυπηρετούσε; Ρώτησε τον Φλωρινιώτικο λαό για να το κάνει;
Τρία χρόνια αργότερα το Δημοτικό συμβούλιο της Φλώρινας με ψήφισμα του έδωσε την απάντηση· Δημοσιεύω ένα μικρό απόσπασμα του ψηφίσματος, για να φανεί η διαφορετική γνώμη του π. Δανιήλ Αεράκη και η παρέα του από τους εκπροσώπους του λαού της Φλώρινας.
ΣTIΣ 13 ΔEKEMBPIOY 1999
ΕΓΡΑΦΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ
Ο π. ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ
Το 1997 που οι αρχές του τόπου είχαν τον Μητροπολίτη τους, των 91 ετών, μπροστάρη για να διεκδικήσουν από την κυβέρνηση την λύση μεγάλων προβλημάτων της επαρχίας των· π.χ. Την ιδρυση του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Μελίτη. Και ερωτώ· Εσείς που γράφετε τα ανώνυμα σχόλια, υπέρ του π. Δανιήλ Αεράκη, μήπως είστε εκείνοι που έστελναν τότε τις σκληρές ανώνυμες ή ψευδώνυμες επιστολές εις τον σεβάσμιο Γέροντα Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο και εμφανίζονταν ως σπουδαστές της Φλώρινας από την Θεσσαλονίκη; Επειδή έχω κάποιες από εκείνες τις επιστολές στα χέρια μου και τις συνέκρινα με τα σχόλια που κάνατε κατα καιρούς στην ιστοσελίδα “Αποτείχιση” διαπίστωσα ότι από το δικό σας χέρι είναι γραμμένα.
Επιτέλους
Ποιος ήτο ο π. Δανιήλ Αεράκης που επενέβαινε από την Αθήνα για να ρυθμίσει στο τι θα έκανε ο Γέροντας στη Φλώρινα; Και ποιοι ήσασταν εσείς που βρίζατε τότε όλους όσους έμειναν πιστοί στον Γέροντα και τους ρίχνατε ευθύνες γιατί δεν παραιτείτο ο σεβάσμιος Μητροπολίτης;
Ποιοι ήσασταν; Σκληροί και αδίστακτοι. Βάζω ένα απόσπασμα από μια τέτοια επιστολή, που στείλατε στον σεβάσμιο Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο τον Οκτώμβριο του 1997.
Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα γύρω από την παραίτηση του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου, ας διαβάσουν στην ιστοσελίδα μας στο “Βιογραφικό Παραίτηση”.
Δημοσιεύω στη συνέχεια την επιστολή που έστειλα στον π. Δανιήλ Αεράκη, στις 9- 12-1997, στην οποία διαμαρτύρομαι για το δημοσίευμα του στο περιοδικό “Ιωάννης ο Βαπτιστής”, που εκδίδει ο ίδιος,
Σημειώνω και κάτι, για να το ξέρει· Δεν είχα κρατήσει αντίγραφο εκείνης μου της επιστολής και ευχαριστώ τον π. Δανιήλ Αεράκη που ακούγοντας την συμβουλή του κ. Σωτήρη Ευσταθίου μου την επέστρεψε ως απαράδεκτη (η συνομιλία ακούστηκε τότε, από το κανάλι “ΤΗΛΕΤΩΡΑ”).
Ο π. Δανιήλ αφού διάβασε την επιστολή μου, την έβαλε σε ένα δικό του φάκελλο και μου την επέστρεψε ως απαράδεκτη. Την δημοσιεύω λοιπόν για να την ξαναδιαβάσει. Η επιστολή εδώ Read more »
Posted by: episkopos on
Απρ 26th, 2012 |
Filed under: ΤΑ ΥΠΕΡ & ΤΑ ΚΑΤΑ
Βρίσκεται από τότε στην πρώτη σελίδα και εντάσεται στα «ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ» του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
___________________
________________
Ένας αδελφός ανώνυμος ενοχλήθηκε με τις αποκαλύψεις που έκανα, για τους τελευταίους αδίστακτους εχθρούς του σεβασμίου Γέροντος Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου και έγραψε στις· www.aktines.blogspot.com
Δημοσιεύω το σχόλιο του, για να ξέρει ότι δεν μ’ ενοχλούν τα κοσμητικά επίθετα που με στολίζουν οι εχθροί του Γέροντος αγωνιστού Ιεράρχου π. Αυγουστίνου και μάλιστα ανωνύμως. Οι ηυρεις τους είναι παράσημα, όπως έλεγε ο σεβάσμιος Γέροντας.
Δεν απήντησα στο παραπάνω σχόλιο, για έναν και μοναδικό λόγο.
Ο Θεός γνωρίζει, ότι δεν έχω τίποτε προσωπικό με κανέναν. Ο κεκοιμημένος Στεργιος Σάκκος βρίσκεται τώρα μπροστά στον Κριτή, Εκείνος θα τον κρίνει για τις πράξεις του, εμένα δεν με πέφτει λόγος. Ότι έγραψα εδώ και ενάμιση χρόνο, το έγραψα όταν ήταν εν ζωη και μπορούσε να απαντήση. Δεν απάντησε ούτε ο ίδιος ούτε οι συνεργάτες του. Μόνο κατα καιρούς από κάποιους ανωνύμους παίρνω ηυριστικά μηνύματα.
Όσο για το ότι είμαι «καθηλωμένη στο παρελθόν», ένα του λέω· Χωρις το παρελθόν, δεν υπάρχει ούτε παρόν, ούτε μέλλων και έθνη που λησμονούν το παρελθόν, λησμονούν την ιστορία τους και πεθαίνουν.
Ο ανώνυμος αδελφος φαντάστηκε ότι δεν είδα το σχόλιό του στις aktines.blogspot.com, γι’ αυτό έστειλε δεύτερο μήνυμα με YouΤube, που έγραφε·
Τον ευχαριστώ για όλα τα κοσμητικά ηυριστικά επίθετα που με στολίζει και εύχομαι ο Θεός να τον έχει καλά.
Μετά από έρευνα και καταθέσεις τουλάχιστον 20 μαρτύρων, ο επίσκοπος Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης έδωσε εντολή σε θεολόγο που ηγείται γυναικείας αδελφότητος να απομακρυνθεί και να μην έχει καμμία επικοινωνία με τις κοπέλλες. Ο θεολόγος δεν υπήκουσε και ο Γέροντας απεμάκρυνε από κοντά του αυτόν και την συνοδεία του, λέγοντας·
«Αποσύρομαι οριστικώς από την πνευματική κηδεμονίαν…Του λοιπού καμμία πλέον δεν θα φέρω ευθύνην δι’ ό,τι λέγετε και πράττετε…» (απόσπασμα ιδιόχειρης επιστολής του Γέροντος, στις 15-2-1989). Η επιστολή δεν ήταν προσωπικό δεδομένο, καθ’ ότι κοινοποιήθηκε και σε άλλα άτομα, για να γίνει γνωστή η οριστική απομάκρυση του και να προστατευθεί η Εκκλησία. «Εμείς», έλεγε ο σεβάσμιος Γέροντας, «τον διώξαμε και η Εκκλησία καμμία ευθύνη δεν φέρνει για το τι λέει και κάνει».
Σήμερα ο θεολόγος, λόγω ασθενείας, για να μην πάθη κάποια μόλυνση και να έχει καλή περιποίηση έγινε επίσημα οικότροφος και μένει μέσα στον ξενώνα της γυναικείας αδελφότητος!!!
ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ,
ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ;
Την συνέχεια εδώ Read more »