Κυριακὴ τῆς Χαναναίας (Ματθ. 15,21-28)

H ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις» (Ματθ. 15,28)

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ἕνα βιβλίο· ἀλλὰ τί βιβλίο! Τὰ ἄλλα βιβλία εἶνε χαλίκια· τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε διαμάντι. Γι᾽ αὐτὸ ἡ θέσι του δὲν εἶνε μόνο στὴν ἐκκλησία ἀλλὰ καὶ στὸ σπίτι. Νὰ μὴν περνάῃ μέρα χωρὶς ἁγία Γραφή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, ὅτι ὅ­που εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο φεύγει ὁ διάβολος.

* * *

Τί λέει λοιπὸν σήμερα τὸ εὐαγγέλιο; Μιλάει γιὰ μιὰ γυναῖκα δυστυχισμένη. Εἶχε κορίτσι ἄρ­ρωστο. Ἄρρωστο; Μακάρι νὰ εἶχε ἀρρώστια. Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, κάτι ἄλλο χειρότερο. Τὸ κορίτσι της εἶχε δαιμόνιο – Θεέ μου, φύλα­ξέ μας. Ὅ,τι τῆς ὑπαγόρευε ὁ σατανᾶς, αὐτὸ ἐκτελοῦσε. Μπᾶ, θὰ πῆτε, τώρα ποὺ ξύπνησε ὁ κόσμος, ἔρχεσαι σὺ καὶ μιλᾷς γιὰ δαιμόνια; Ὅποιος δὲν πιστεύει ὅτι ὑπάρχουν δαιμόνια, ὅποιος ἀμφιβάλλει, ἂς πάῃ στὴν Κεφαλονιὰ νὰ δῇ δαι­­μονιζομένους. Ὅταν περάσῃ τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Γερασίμου καὶ ὁ σιδερένιος σταυ­ρὸς ποὺ εἶχε ὁ ἅγιος, τότε τὰ δαιμόνια ἀφρίζουν καὶ φωνάζουν· Γεράσιμε, μᾶς ἔκαψες….
Δὲν εἶνε ὅμως μόνο αὐτοὶ δαιμονισμένοι· ὑ­πάρχουν κι ἄλλοι. Ποιοί δηλαδή; Ὅποιος ἔ­χει τὸ κακὸ μέσα του. Ἕνας π.χ. ποὺ μεθάει στὴν ταβέρνα καὶ γυρίζει παραπατών­τας στὸ σπίτι καὶ τὰ κάνει ὅλα γυαλιά – καρφιὰ καὶ δέρνει καὶ ἀπειλεῖ τὴ γυναῖκα του μὲ μαχαίρι, κι ὅ­ταν συνέρχεται λέει «Δὲν θυμᾶμαι, ἐγὼ δὲν ἔκανα τίποτα», αὐτὸς δὲν ἔχει δαιμόνιο; Ὅ­ποιος κάνει τὴν ἁμαρτία, δαιμόνιο ἐνεργεῖ μέσα του. Καὶ τέτοιοι δαιμο­νισμένοι εἶνε πολλοί. Διαβάστε, ἂν θέλετε, τὸ ἔργο τοῦ ῾Ρώσου Ντο­στογιέφσκυ «Οἱ δαιμονισμένοι»· θὰ δῆτε ἐκεῖ πολλοὺς τέτοιους τύπους δαιμονιζομένων.
Ἔβλεπε λοιπὸν τὸ δαιμονισμένο κορίτσι της ἡ μάνα καὶ στενοχωριόταν. Γιατὶ μιὰ φο­ρὰ πο­νάει τὸ παιδί, δέκα φορὲς ἡ μάνα. Ἡ μά­να ἡ καλή· διότι ὑπάρχουν καὶ γυναῖκες κακές.
Τώρα, ἐκεῖ ποὺ φτάσαμε, συχνὰ οἱ γυναῖ­κες εἶνε ἄστοργες. Τὸ μεγάλο ἁμάρτημά τους εἶ­νε οἱ ἐκ­τρώσεις, ποὺ εἶνε φόνος. Γιατροὶ ἐπί­ορκοι σφάζουν τὰ παιδάκια ὅπως ὁ χασάπης τὰ ἀρ­νάκια, καὶ πλουτίζουν. Δὲν συμ­βαίνει αὐτὸ ἀλ­λοῦ· σὲ λίγο αὐτὴ ἡ πατρίδα δὲν θά ᾽χῃ παιδιά, θὰ γίνῃ γηροκομεῖο. Γυναῖκες καὶ κορίτσια ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, τέτοιο ἁ­μάρτημα μὴν κάνετε στὴ ζωή σας· θὰ κολαστῆτε. Προτιμότερο νὰ γκρε­μίσῃς μιὰ ἐκκλησία παρὰ νὰ χαλάσῃς ἕνα παιδί. Μεγάλο ἔγκλημα οἱ ἐκτρώσεις καὶ γενικῶς ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας.
Ἡ μάνα ὅμως τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ἀ­γαποῦσε τὸ παιδί της καὶ ἔκανε τὸ πᾶν γι᾽ αὐ­τό. Ἦταν Χαναναία (Ματθ. 15,22), ὄνομα ποὺ δὲν εἶνε προσωπικὸ ἀλλὰ δείχνει τὴν καταγωγή της. Ὅπως λέμε Ἠπειρώτισσα, ἔτσι αὐτὴ λέγεται Χαναναία, διότι καταγόταν ἀπὸ γειτονι­κὸ λαὸ τῆς γῆς Χαναάν, λαὸ εἰδωλολατρικό. Σὰν εἰ­δωλολάτρις ἡ Χαναναία πίστευε στὰ μά­για καὶ θὰ πῆ­γε καὶ σὲ μάγους, χωρὶς ὅμως ἀ­ποτέλεσμα. Ὁ σατανᾶς δὲ διώχνει σατανᾶ. Τὸ δαιμό­νιο εἶχε ῥιζώσει, δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ξερριζωθῇ.
Ἀπελπισμένη ἡ μάνα, ἄκουσε, ὅτι πλησίασε ἐκεῖ ὁ Χριστός. Ἔτρεξε, πέρασε τὰ σύνορα, ἦρθε κοντά του καὶ φώναζε· «Ἐλέησέ με, Κύριε, υἱὲ τοῦ Δαυΐδ· ἡ θυγατέρα μου πολὺ ταλαι­πω­ρεῖ­ται ἀπὸ δαιμόνιο» (ἔ.ἀ.). Ὁ Χριστός, ποὺ εἶνε ὅλο εὐσπλαχνία, ἐδῶ δὲ δίνει ἀπάντησι. Αὐτὴ συνεχίζει νὰ φωνάζῃ. Πλησιάζουν οἱ μαθη­ταί. Λυπήσου την, Διδάσκαλε, λένε, κάν᾽ της αὐ­τὸ ποὺ θέλει, νὰ μὴ φωνάζῃ πίσω μας. Κι ὁ Χριστὸς τί ἀπαντᾷ· Δὲν εἶνε σωστὸ ὁ πατέρας, τὸ ψωμὶ ποὺ ἔχει γιὰ τὰ παιδιά του, νὰ τὸ δώσῃ στὰ σκυλάκια (ἔ.ἀ. 15,26). Ποιούς ἐννοεῖ «παιδιά»; Τοὺς Ἰουδαίους, τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ποιούς ἐννοεῖ «σκυλιά»; Τοὺς εἰδωλολάτρες, ποὺ ζοῦ­σαν σὰν τὰ ζῷα κι ἁμάρταναν ἀδιάν­τροπα σὰν τὰ σκυλιὰ στὸ δρόμο. Δὲν δίνω, λέει, τὸ ψωμί μου στὰ σκυλιά· τὸ ἔχω γιὰ τὰ παιδιά μου.
Τότε ἡ γυναίκα τί ἔκανε; Ἂν ἦταν ἄλ­λη; θὰ ἄνοιγε τὸ στόμα καὶ θά ᾽λεγε λόγια ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ ἐκεῖνος, γιὰ λόγους παιδαγωγικούς, ὑψηλούς, τὴν δοκίμαζε. Λοιπὸν αὐ­τὴ δὲν εἶπε τέτοια λό­για. Ἀλλὰ τί εἶπε; Ἀγράμ­­ματη, ἀλλὰ θεοφώτιστη, εἶπε· Χριστέ, ναί, παιδί σου δὲν εἶμαι, εἰδωλολάτρισσα εἶμαι, στὸ σκοτάδι ζῶ. Εἶμαι ἕνα σκυλάκι. Ἀλλ᾽ ὅπως τὸ σκυλάκι περιμένει κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ ἀφεντικοῦ νὰ φάῃ τὰ ψίχουλα ποὺ θὰ πέσουν, ἔτσι κ᾽ ἐγώ. Δῶσ᾽ μου ἕνα ψίχουλο, δὲν ζητῶ ψωμὶ ὁλόκληρο, καὶ μοῦ φτάνει αὐτό.
Ποιός ἀπὸ τοὺς παρόντας περίμενε τέτοια ἀπάντησι; Μόνο ὁ καρδιογνώστης Κύριος. Καὶ μόλις τὴν ἄκουσε λέει· «Ὦ γυναίκα, μεγάλη ἡ πίστι σου! νὰ γίνῃ ὅ,τι θέλεις» (ἔ.ἀ. 15,28). Κι ἀ­μέσως τὸ δαιμόνιο ἔφυγε ἀπὸ τὸ κορίτσι.

* * *

Αὐτά, ἀγαπητοί μου, λέει τὸ εὐαγγέλιο. Θέλω νὰ κρατήσετε ἕνα πρᾶγμα. Ὅτι τὸ μεγάλο ὅπλο τοῦ Χριστιανοῦ, εἶνε ἡ προσευχή, κι ὅτι ἡ προσευχὴ κάνει θαύματα. Ποιά προσευχὴ ὅμως εἰσακούεται; Ἡ προσευχὴ ποὺ ἔχει τὰ γνωρίσματα τῆς προσευχῆς τῆς Χαναναίας.
⃝ Ἡ Χαναναία τί ἔλεγε; τὸ «Κύριε, ἐλέησον» ποὺ ψάλλουμε κ᾽ ἐμεῖς. Πῶς τὸ λέμε ὅμως ἐ­μεῖς; Χωρὶς νὰ τὸ αἰσθάνεται ἡ καρδιά μας. Ἂν πᾶτε στὴ ῾Ρωσία, στὶς ἐκκλησίες λατρεύουν μὲ συναίσθησι. Ἦρθε κάποιος, ποὺ πῆγε ἐκεῖ, καὶ μοῦ εἶπε· Τί νὰ σοῦ πῶ, πάτερ, ὁ ῾Ρωσικὸς λαὸς πιστεύει· ἐνῷ ἐμεῖς χασμουριώμα­στε, αὐτοὶ λένε τὸ «Κύριε, ἐλέησον» καὶ κλαῖ­νε. «Κύριε ἐλέησον», εἶπε ἡ Χαναναία, ἀλ­λὰ μὲ πίστι. Πίστευε, ὅτι μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ κάνῃ καλὰ τὸ παιδί. Καὶ ἔτσι ἔγινε τὸ θαῦμα.
⃝ Ἄλλο γνώρισμα. Ἡ Χαναναία ἔλεγε τὸ «Κύριε, ἐλέησον» μὲ ἐπιμονή. Ὄχι μιὰ φορὰ ἀλλὰ πολλές. Ὄχι σὰν μερικὰ ἀλητόπαι­δα, ποὺ χτυ­πᾶ­νε τὰ κουδούνια τῶν σπιτιῶν μιὰ φορὰ καὶ μετὰ φεύγουν γιατὶ φοβοῦνται μήπως κατεβῇ ὁ νοικοκύρης καὶ τὰ κυνηγή­σῃ, ἀλλὰ μὲ ἐπιμο­νή. Ὅταν θέλῃς πολὺ νὰ συναντήσῃς ἢ νὰ μιλή­σῃς μὲ κάποιον, χτυπᾷς συνεχῶς τὸ κουδούνι ἢ τὸ τηλέφωνό του, μέχρι ν᾽ ἀπαντήσῃ. Ἔτσι καὶ ἡ Χαναναία· πῆρε τηλέφωνο καὶ χτυποῦσε ἀδι­άκοπα. Τηλέφωνο καὶ κουδούνι εἶνε ἡ προσ­ευ­χή, μία ποθητὴ συνδιάλεξι μὲ τὸ Θεό, καὶ γιὰ νὰ τὴν ἐπιτύχουμε χρειάζεται ἐπιμονή, ὄχι ἀ­πογο­ήτευσι. Τότε θὰ λάβουμε ἐκεῖνο ποὺ ζητοῦμε.
⃝ Μὲ πίστι λοιπὸν ἡ προσευχή, μὲ ἐπιμονὴ ἡ προσευχή, καὶ ―τὸ ἀκόμη πιὸ σπουδαῖο― μὲ ταπείνωσι. Εἴδατε τὴ Χαναναία; Σκυλάκι τὴν εἶ­πε ὁ Χριστός, κι αὐτὴ λέει· Ναί, Κύριε, σκυλάκι εἶμαι, δὲν ἀξίζει νὰ λέγωμαι ἄνθρωπος. Ποιός σήμερα ἔχει τέτοιο ταπεινὸ φρόνημα; Ἂν ψάξῃς, δὲ βρίσκεις ταπεινὸ Χριστιανό. Πο­λὺ σπάνια. Πενήντα χρόνια κηρύττω, βουνὰ καὶ λαγκάδια περπάτησα, χωριὰ καὶ πολιτεῖες πέρασα, στὴν ἐπαρχία καὶ στὴν πρωτεύουσα. Τί ὑπερηφάνεια ὑπάρχει σὲ γυναῖκες καὶ ἄν­τρες! Ἐγώ, σοῦ λέει, εἶμαι ὁ καλύτερος χριστι­ανός!… Ἔ, ἅμα μοῦ λὲς ὅτι εἶσαι ὁ καλύτερος χριστιανός, εἶσαι γιὰ τὴν κόλασι. Κάποτε περι­οδεύοντας ἔφθασα σ᾽ ἕ­να χωριὸ πέρα ἀπὸ τὸ Κιλκίς. Καθὼς πλησίαζα βλέπω κάποιον καὶ τὸν χαιρετῶ· ―Καλησπέρα, συναμαρτωλέ. ―Τί εἶπες; μοῦ λέει· ἐ­σεῖς οἱ πα­πᾶδες εἶστε ἁμαρτωλοί, ἐγὼ εἶμαι ὁ καλύτερος ἄνθρωπος… Πα­ρὰ λίγο νὰ μὲ σκοτώσῃ στὸ δρόμο. Τὸν σημάδε­ψα καὶ ρώτησα στὸ χωριὸ. Τί ἔμαθα· ἦταν ὁ χειρότερος· κλέφτης καὶ ἀπατεώνας, δὲν εἶ­χε ἀφήσει κοττέτσι· κι ὅμως θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του τὸν καλύτερο. Αὐτὴ εἶνε ἡ ἁμαρτία μας. Πότε θὰ εἶ­σαι Χριστιανός· ὅταν θὰ λές, Δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λέγωμαι οὔτε Χριστιανὸς οὔτε ἄνθρωπος. Γέμισε ὁ κόσμος ὑπερηφάνεια, ποὺ εἶνε τὸ χειρότερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, κι ἀ­πὸ τὴν πορνεία καὶ τὴ μοιχεία καὶ κάθε ἄλ­λο. Ταπεινὸς νὰ εἶσαι, σὰν τὴ Χαναναία. Τότε ἔρ­χεται τὸ ἔλεος. Τὴν ἄλλη Κυριακὴ εἶνε τοῦ Τε­λώνου καὶ Φαρισαίου· θὰ δοῦμε ὅτι ὁ ἁμαρτωλὸς τελώνης δικαιώθηκε μὲ τὴν ταπείνωσί του. Κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ ἔφτασε μέχρι τὰ οὐράνια, τί λέει· ὅτι «Ὁ Χριστὸς ἦρ­θε στὸν κόσμο νὰ σώσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ πρῶτος εἶμαι ἐγώ» (Α΄ Τιμ. 1,15).
Ἂς ἔχουμε τὴ συναίσθησι καὶ ἂς ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ἀδέρφια μου, ―μὴ σᾶς πικράνω― δὲ βλέπω καλὰ τὰ χρόνια· τὰ σημάδια δὲν εἶνε καλά. Ἔρχονται μεγάλα κα­κὰ στὸν κόσμο. Τέτοιοι ποὺ εἴμαστε (βλάστημοι, ἄδικοι, ἀχάριστοι, πόρνοι, μοιχοί, μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό), πρέπει νὰ φουσκώσουν τὰ ποτά­μια καὶ ἡ θάλασσα νὰ μᾶς πνίξουν, νὰ πέσουν τὰ ἄστρα νὰ μᾶς κάψουν, νὰ σειστῇ ἡ γῆ καὶ νὰ μᾶς καταπιῇ. Ὁλόκληρη ἡ βουλή, δεξιοὶ καὶ ἀριστεροί, ὅλοι σύμφωνοι, ψηφίζουν νόμους ἀντιχριστιανικούς, ὅπως εἶνε τὸ αὐ­τό­ματο διαζύγιο, γιὰ νὰ διαλυθῇ ἡ οἰκογένεια.
Ἂν δὲν πίστευα, θὰ ἔσπαζα τὴν ἀρχιερατι­κὴ ῥάβδο ποὺ κρατῶ καὶ θὰ προτιμοῦσα νὰ γί­νω λοῦστρος γιὰ νὰ ζήσω. Πιστεύω στὸ Θεὸ καὶ στὸ Εὐ­αγγέλιο, καὶ σᾶς μιλάω μὲ πόνο γιὰ τὴν πατρί­δα μας. Μείνετε πιστοὶ στὶς ἱερὲς παραδόσεις, καὶ ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας διὰ πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάν­των τῶν ἁγίων θά ᾽νε πάντα μαζί σας.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου Φλαμπούρου – Φλωρίνης 8-2-1976)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ MHΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
  ΑΧΛΑΔΑ 1-3- 1970  

ΤΟ  ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ποιό εἶνε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως μας, ποὺ θὰ τὸ ἀκούσουμε σὲ λίγο στὴν θεία Λειτουργία;
 Γιὰ νὰ ρωτήσουμε ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά, ποὺ βρίσκονται ἐδῶ καὶ πᾶνε σχολεῖο; Πές μου ἐσύ; Πῶς σὲ λένε; ….
 Ὁ Θωμᾶς λέει, ὅτι τὸ Σύμβολο εἶνε τὸ Πιστεύω.
 Τί θὰ πῆ Σύμβολο καὶ γιατί αὐτὸ τὸ Σύμβολο λέγεται Πιστεύω;
Σύμβολο θὰ πῆ, κάτι τὸ ὁποῖο  μᾶς διακρίνει. Εἶνε σὰν τὴν σημαία. Ὃπως τὰ διάφορα ἒθνη ἒχουν τὶς σημαῖες τους καὶ ἐμεῖς ἒχουμε τὴν δική μας σημαία.
Ἡ Σερβία ἒχει τὴν δική της σημαία. Ἡ Βουλγαρία ἒχει τὴν δική της σημαία. Ἡ Τουρκία ἒχει τὴν δική της σημαία.
Ὃπως λοιπὸν ὅταν βλέπουμε τὴν σημαία ξέρουμε σὲ ποιὸ ἒθνος ἀνήκουν οἱ ἂνθρωποι, ἒτσι καὶ ἐμεῖς ἒχουμε τὴν σημαία μας.
Ἡ Σημαία μας, ποὺ εἶνε ἡ ὡραιότερη σημαία τοῦ κόσμου, ποὺ εἶνε τιμή καὶ δόξα μας, εἶνε τὸ «Πιστεύω».
Τὸ «Πιστεύω» εἶνε ἡ σημαία τῶν χριστιανῶν.
Χριστιανοὶ εἶνε καὶ οἱ φράγκοι. Χριστιανοὶ εἶνε καὶ οἱ Γάλλοι. Χριστιανοὶ εἶνε καὶ οἱ Γερμανοί. Χριστιανοὶ εἶνε καὶ οἱ Ἂγγλοι. Χριστιανοὶ εἶνε καὶ οἱ Ἀμερικάνοι. Ἀλλὰ τὸ «Πιστεύω» εἶνε ἡ Σημαία τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν.
Μὲ τὸ «Πιστεύω» ξεχωρίζουμε ἀπ᾿ὅλα τὰ ἒθνη καὶ ἀπ᾿ὅλα τὰ δόγματα. Εἲμεθα χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ δὲν παρεκλίνουμε καὶ  δὲν παραλλάζουμε οὒτε ἕνα γιῶτα (ι) ἀπὸ τὴν γραμμὴ ποὺ χάραξε ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους.
 Τί λέμε στὸ «Πιστεύω»; Τί ὁμολογοῦμε;
Πρῶτα- πρῶτα λέμε τὴν λέξι Πιστεύω. Τί θὰ πῆ πιστεύω; Θὰ πῆ παραδέχομαι. Ὃποιος δὲν πιστεύει εἶνε ἀνάξιος νὰ ζῆ στὸν κόσμο αὐτό.
Καὶ τί πρέπει νὰ πιστεύωμε;  «Εἰς Ἓναν Θεὸ, Πατέρα Παντοκράτορα». Ὃτι δηλαδὴ ὑπάρχει Θεός.  Αὐτὸ εἶνε τὸ πρῶτο. Τὸ ἐπιβάλλει ἡ λογική μας. Γιατὶ κανεὶς ἀπὸ σᾶς χριστιανοὶ μου δὲν μπορεῖ νὰ παραδεχθῆ ὅτι τὸ σπίτι ποὺ κάθεται ἒτσι φύτρωσε. Ἒτσι ἀπὸ μόνο του ἐμφανίστηκε. Μαζεύτηκαν μιὰ μέρα μόνα τους ὅλα τὰ ὑλικά, οἱ πέτρες, τὰ σανίδια, τὰ τσιμέντα, οἱ πόρτες, τὰ τσάμια καὶ τοποθετήθηκαν μόνα τους στὴν θέση τους καὶ ἒγινε τὸ σπίτι. Ἀνόητο δὲν εἶνε αὐτό;
Κάθε σπίτι κάποιος τεχνίτης τὸ κάνει. Καὶ τὸ ὡρολόγι ποὺ φορᾶτε κάποιος τὸ ἒκανε, γιατὶ δὲν φυτρώνουν στὰ χωράφια τ᾿ὡρολόγια. Τὸ ροῦχο ποὺ φορᾶτε κάποιος τὸ ἒραψε. Τὸ ἀμάξι ποὺ τρέχει στοὺς δρόμους καὶ τὸ ἀεροπλάνο ποὺ πετᾶ στὰ ὓψη καὶ ὁ πύραυλος ποὺ διασχίζει τοὺς αἰθέρας κάποιος τὰ κατασκεύασε. Δὲν φύτρωσαν μόνα τους.
Ἀλλὰ τί εἶνε τὰ σπίτια; Τί εἶνε τὰ ὡρολόγια, τὰ ἀεροπλάνα, τ᾿ἀμάξια, οἱ πύραυλοι καὶ τὰ μηχανήματα ποὺ θαυμάζετε;
Ἂν ἒρθει κάποιος καὶ σᾶς πεῖ, τὸ αὐτοκίνητο σας ἒτσι φύτρωσε, θὰ τὸν πᾶτε στὸ φρενοκομεῖο. Ἀλλὰ τ᾿ἂστρα αὐτὰ ποὺ εἶνε ἑκατομμύρια τῶν ἑκατομμυρίων, τὸ φεγγάρι, τὸν ἢλιο τὴν γῆ, τὸν ἂνθρωπο, ποιός τὰ ἒκανε;Ἒτσι φύτρωσαν; Μιὰ εἶνε ἡ ἀπάντησι, ὁ Θεὸς τὰ ἒκανε.
Πίστευε λοιπὸν ὅτι ὑπάρχει Θεός καὶ εἶνε Δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης τοῦ Σύμπαντος. Αὐτὸ εἶνε τὸ πρῶτο ποὺ κηρύττωμε στὸ Σύμβουλο τῆς Πίστεως.
Καὶ τὸ δεύτερο ποὺ ὁμολογοῦμε εἶνε, ὅτι ἐμεῖς δὲν πιστεύομε στὸν Ἀλλάχ τῶν Τούρκων, οὐτε στὸν Βούδα τῶν Ἰνδῶν καὶ οὒτε στοὺς ἂλλους ψεύτικους θεοὺς τῶν ἂλλων θρησκευμάτων, ἀλλὰ πιστεύομε εἰς τὸν ἕνα καὶ  Ἀληθινὸ Θεό, ποὺ εἶνε ὁ Πατήρ ὁ Υἰὸς καὶ τὸ Ἃγιο Πνεῦμα.
Ἢλιγγος σὲ πιάνει. Ποιός ἂνθρωπος, ποιός ἐπιστήμων θὰ μπορέση ποτὲ νὰ μπῆ στὸ Μυστήριο αὐτὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος; Ἓνα=Τρία.
Δὲν τὸ παραδέχεται ἡ σκέψη τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλὰ ἐν τούτοις εἶνε γεγονὸς ὅτι ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἃγιο Πνεῦμα εἶνε ἡ Ἁγία Τριάδα, εἶνε ὁ Ἓνας καὶ Ἀληθινὸς Θεός.
Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτὸ μὲ τὸ μυαλό μας. Ἀλλὰ πῶς νὰ καταλάβουμε τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἁγία Τριάδος, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε ἁπλὰ πράγματα ποὺ βλέπουμε στὸν κόσμο.
Ἓνας ἐπιστήμονας σπούδαζε τὸ μυρμήγκι δέκα χρόνια καὶ ἕνας ἂλλος πῆρε τὴν μέλισσα καὶ σ᾿ὅλη τὴν ζωή του 50, 60 χρόνια τὴν ἐξέταζε, γιὰ νὰ δῆ, πὼς εἶνε ἡ μέλισσα καὶ μετὰ εἶπε: Μυστήριο πράγμα, δὲν μπορῶ νὰ ἐξηγήσω, πῶς αὐτὸ τὸ μικρὸ ζωϊφιο κάνει τὸ μέλι!
Ἂν λοιπὸν δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε ἕνα μυρμηγκάκι καὶ μιὰ μέλισσα, πόσο μάλλον θὰ καταλάβομε τὸν Θεό.
Τὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε πολὺ μικρό, γιὰ νὰ χωρέση τὸ Μυστήριο τῆς Θεότητος.
Τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ὃταν ἀκοῦμε τὸ Ὃνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, νὰ σκίβουμε τὸ κεφάλι μας καὶ μὲ εὐλάβεια νὰ λέμε: Ἁγία Τριὰς σῶσον τὸν κόσμο σου καὶ ἐμένα τὸ ἁμαρτωλό.
Πιστεύω ὁμολογοῦμε ἀκόμη ὅτι ὁ ἂνθρωπος ἁμάρτησε πολὺ. Καὶ θὰ ἒπρεπε ν᾿ἀνοίξη ἡ γῆ γιὰ νὰ μᾶς καταπιῆ. Καὶ θὰ ἒπρεπε τ᾿ἂστρα νὰ γίνουν ἀστροπελέκια καὶ νὰ πέσουν στὰ κεφάλια μας. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς ὂχι μόνο δὲν μᾶς κατέστρεψε ἀλλὰ ἒστειλε στὸν κόσμο τὸν Υἱόν του τὸν Μονογενή. Ἦρθε ὁ ἲδιος κάτω στὴν γῆ. Γεννήθηκε ἐκ Παρθένου Μαρίας, ἐβαπτίσθη εἰς  τὸν Ἰορδάνη ποταμό. Ἐπέρασε τὴν ἒρημο ὑπέφερε, ἐσταυρώθη, Ἀνεστήθη καὶ ἀνελήφθη στὰ οὐράνια. Καὶ κάτι ἂλλο λέμε στὸ «Πιστεύω». Ἂς μὴ πιστεύουν οἱ ἂπιστοι καὶ ἂθεοι. Ἂς μὴ πιστεύουν οἱ ἂνθρωποι τοῦ σκοταδιοῦ. Τὸ λέμε στὸ «Πιστεύω». «Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης, κρίνε ζώντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἒσται τέλος.
Ὁ Χριστὸς ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο καὶ τὰ ἃγια του πόδια πάτησαν στὴν γῆ, ὁ Χριστὸς ποὺ ἐβαπτίσθη μέσα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ, ποὺ ἒφαγε καὶ συνανεστράφη μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὁ Χριστὸς ποὺ Ἐσταυρώθη καὶ ὑπέφερε γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, τόσα καὶ τόσα στὸν κόσμο, ὁ Χριστὸς ποὺ ἦρθε σὰν ἂσημος ἂνθρωπος στὴ γῆ, θὰ ξαναέλθη πάλι, ναὶ θὰ ξανάρθη. «Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρίναι ζῶντας καὶ νεκροὺς». Τὸ λέμε στὸ Πιστεύω τὸ διακηρύττει ὁ ἲδιος ὁ Χριστός, στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως.
Πῶς θὰ ξανάρθη; Μᾶς τὸ λέει πολὺ ἁπλὰ ὁ Χριστός.
Σὰν τὸν τσομπάνο ποὺ ἒχει πρόβατα καὶ βοσκᾶνε στὸ λιβάδι. Τὸ βράδυ ὁ τσομπάνος τὰ μαζεύει. Κάθεται ἒξω ἀπὸ τὸ μαντρὶ καὶ τὰ ξεχωρίζει. Ἀλλοῦ βάζει τὰ πρόβατα καὶ ἀλλοῦ βάζει τὰ κατσίκια, τὰ ἐρίφια. Γιατὶ δὲν μποροῦν νὰ βρίσκονται στὸν ἲδιο χῶρο τὰ πρόβατα καὶ τὰ γίδια.
Ἒτσι λέει καὶ ὁ Χριστὸς θὰ χωρίση τὸν κόσμο σὲ δύο μεγάλα μέρη. Θὰ βάλλη τὰ πρόβατα δεξιὰ καὶ τὰ ἐρίφια ἀριστερά. Γιατὶ τώρα ἀδέλφια μου εἶνε ἀνακατεμένος ὁ κόσμος.
Μέσα στὸ ἲδιο σπίτι ἡ γυναίκα πιστεύει ὁ ἂνδρας δὲν  πιστεύει.
Δὲν τὸν ὑποφέρω μοῦ ἒλεγε κάποια γυναίκα, προχθές. Ὁ ἂνδρας μου μ᾿ἀγαπᾶ, ἐνδιαφέρεται γιὰ μένα. Δὲν μ᾿ἀφήνει ποτὲ νηστικιά, ἀλλὰ θὰ τὸν χωρίσω, δὲν τὸν ὑποφέρω, γιατὶ βλασφημᾶ.
Ἂν βλασφημοῦσε τὴνμάνα μου θὰ τὸν ὑπέφερα, ἂν κακολογοῦσε τὸν πατέρα μου θὰ τὸν ὑπέφερα, μ᾿αὐτὸς μόλις μπεῖ στὸ σπίτι βλασφημᾶ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία, τοὺς ἁγίους. Δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω. Δὲν τὸν ὑποφέρω, γιατὶ βλασφημᾶ τὸν Θεό.
Μέσα λοιπὸν στὸ σπίτι ἡ γυναίκα πιστεύει ὁ ἂνδρας δὲν πιστεύει. Μέσα στὸ ἲδιο σπίτι ὁ πατέρας πιστεύει ἡ μάνα δὲν πιστεύει, γιατὶ καὶ αὐτὸ γίνεται στὸν κόσμο. Ὑπάρχουν γυναῖκες ἂπιστες καὶ ἂνδρες πιστοί.
Μέσα στὸ ἲδιο σπίτι ὁ ἕνας εἶνε καλὸς  καὶ ὁ ἂλλος εἶνε κακός.
Μέσα στὸ ἲδιο χωριὸ ὑπάρχει ἕνας ἃγιος καὶ ἕνας ἂλλος κακοῦργος, ποὺ ἒχει χωράφια, λίρες καὶ πολυκατοικίες ἀλλὰ ἒχει σκοτώσει ἂνθρωπο καὶ κανεὶς δὲν τὸ ξέρει.
Μέσα στὴν ἲδια κοινωνία ζεῖ ὁ κλέφτης καὶ ὁ λωποδύτης, ζεῖ καὶ ὁ ἂνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἀνακατεμένοι εἶνε. Σιτάρι, καλαμπόκι, φακές, φασόλια τὰ πάντα. Ἀλλὰ ὅπως ὑπάρχει μηχάνημα ποὺ ξεχώριζει καὶ βάζει ἀλλοῦ τὸ ἂχυρο καὶ ἀλλοῦ τὸ σιτάρι, ἒτσι θὰ μᾶς χωρίση καὶ ἐμᾶς ὁ Χριστὸς.
Σὰν τὸν τσομπάνο ποὺ βάζει ἀλλοῦ τὰ πρόβατα καὶ ἀλλοῦ τὰ γίδια. Θὰ γίνη ὁ χωρισμός. Θὰ ἒρθη αὐτὴ ἡ μέρα. Γιατὶ στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν τιμωροῦνται ὅλα τὰ ἐγκλήματα. Ἀπὸ τὰ 1000 ἐγκλήματα ἐλάχιστα τιμωροῦνται.
Μήπως νομίζετε ὅτι αὐτοὶ ποὺ εἶνε στὶς φυλακές εἶνε οἱ μόνοι ἐγκληματίες; Λάθος κάνετε. Ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη δὲν μπορεῖ νὰ τιμωρήση ὅλα τὰ ἐγκλήματα. Μόνο μερικὰ μυγάκια πιάνει στὸ ἀραχνόπανο της, οἱ σφῆκες τὸ τρυπᾶνε καὶ φεύγουν. Οἱ μεγάλοι ἐγκληματίες μένουν ἐλεύθεροι καὶ ἀτιμώρητοι.
Καὶ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα σκοτώθηκαν 500.000. Εἶνε μέσα στὶς φυλακὲς αὐτοὶ οἱ ἐγκληματίες; Ὂχι, ἂνοιξαν τὶς πόρτες καὶ ἒφυγαν. Πᾶνε στὰ χωριά τους καὶ στὰ σπίτια τους καὶ κλαίει ἡ χήρα μὲ τὰ ὁρφανά ποὺ τὸν βλέπει. Τὸν βλέπω μὲ ἒλεγε μιὰ χήρα μὲ 5 ὁρφανά. Τὸν βλέπω νὰ εἶνε ἂρχοντας, ἒχει λεφτά, γλεντάει κάθε βράδυ, τὸ ξέρω μόνο ἐγὼ, αὐτὸς σκότωσε τὸν ἂνδρα μου. Αὐτὸς εἶπε τοὺς ἂλλους, γιὰ νὰ τὸν σκοτώσουν. Τὸν βλέπω καὶ ταράζομαι. Μοὒρχεται νὰ πάρω μαχαίρι καὶ νὰ τὸν σκοτώσω. Ἀλλὰ σηκώνω τὰ μάτια μου στὸν οὐρανὸ καὶ λέω, Θεέ μου συγχώρεσέ τον.
Στὸν κόσμο αὐτὸν γίνονται ἐγκλήματα φοβερά. Ὑπάρχουν κακοῦργοι ποὺ βάψαν τὰ χέρια τους στὸ αἶμα. Ὑπάρχουν ἂνδρες ποὺ τὴν νύχτα τρύπωσαν μέσα στὸ ξένο σπίτι καὶ ἀτίμασαν τὶς γυναῖκες τῶν ἂλλων. Ὑπάρχουν παιδιὰ καὶ κόσμος ἁμαρτωλὸς ποὺ κανένα δικαστήριο καὶ καμμιὰ κοινωνία δὲν τοὺς ἐτιμώρησε. Γι᾿αὐτὸ θὰ ἒρθη ἡ ἡμέρα τῶν ἐκκαθαρίσεων. Θὰ ἒρθη ἡ ἡμέρα ποὺ θὰ καταδικαστοῦν ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί.
Θὰ ξαναέρθη ὁ Χριστός, ἀλλὰ πῶς θὰ ἒρθη ἀδελφοί μου; Πιστέψατέ το, μᾶς τὸ λέει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ὁμολογοῦμε στὸ «Πιστεύω». Θὰ παρουσιαστῆ ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ποὺ ἒδωσε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα στὴν Παναγία καὶ εἶπε τὸ χαῖρε. Ὁ ἲδιος ἂγγελος θὰ πάρη τὴν σάλπιγγα, ὅπως τὴν παίρνει τὸ πρωΐ  ὁ σαλπιγκτὴς καὶ σαλπίζει ἐγερτήριο καὶ σηκώνονται οἱ στρατιῶτες καὶ δίνουν τὸ παρόν. Καὶ ἀλοίμονο στὸν στρατιώτη ποὺ δὲν θὰ σηκωθῆ.
Ὅπως λοιπὸν σαλπίζει ὁ σαλπιγγτής καὶ ὅπως ὁ δάσκαλος στὸ σχολεῖο χτυπᾶ τὸ κουδούνι καὶ οἱ μαθητὲς μπαίνουν στὶς τάξεις, ἒτσι θὰ χτυπήση καμπάνα μεγάλη, σάλπιγγα ποὺ θ᾿ἀκουστῆ σ᾿ὅλο τὸν κόσμο καὶ τότε θ᾿ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί.
Θ᾿ἀναστηθοῦν οἱ πατεράδες μας, οἱ παπποῦδες μας, αὐτοὶ ποὺ πέθαναν πρὸ 500 καὶ 1000 χρόνια καἰ εἶνε σκόνη καὶ κόκκαλα μέσα στοὺς τάφους. Θ᾿ἀναστηθοῦν ὅλοι οἱ νεκροί, ὅλων τῶν αἰώνων.
Μὰ πῶς εἶνε δυνατὸν; Μάλιστα ἂνθρωπε ἂπιστε, θ᾿ἀναστηθοῦν. Τί κάνει ὁ γεωργός; Σπέρνει τὸ σιτάρι, μέσα στὴν γῆ καὶ σαπίζει. Καὶ κατόπιν φυτρώνει ὁλόκληρο στάχυ καὶ φέρνει καρπό. Τὸ ἕνα σιτάρι γίνεται 30, 40. Ἒλα νὰ μοῦ τὸ ἐξηγήσης. Σὰν τὸ σιτάρι εἶνε καὶ ὁ ἂνθρωπος. Αὐτὸς ποὺ ἒδωσε δύναμη στὸ σιτάρι νὰ φυτρώση καὶ νὰ γίνεται κάμπος ὁλοπράσινος, αὐτὸς θ᾿ἀναστήση τοὺς νεκροὺς.
Κτῆνος εἶνε ὁ ἂνθρωπος ποὺ δὲν πιστεύει. Νὰ θαῦμα! Τί ζητᾶτε ἂλλα θαύματα. Πᾶρε ἕνα κουτὶ μὲ σπόρους, ρίξτους στὴν γῆ, θὰ φυτρώσουν ὃμορφα λουλούδια.
Ὃλη ἡ ἐπιστήμη νὰ μαζευτῆ ἕνα σπόρο δὲν μπορεῖ νὰ κάνη.
Θεέ μου, Θεέ μου, τί θαύματα γίνονται στὸν κόσμο. Πάνω στὸ φεγγάρι τίποτε δὲν φυτρώνει. Οὒτε σιτάρι, οὒτε καλαμπόκι, οὒτε δένδρα, οὒτε λουλούδια, οὒτε ἀέρας, οὒτε νερὸ, τίποτε ξεραΐλα ἀπέραντι ἐπικρατεῖ ἐκεῖ. Ἐδῶ στὴ γῆ μᾶς εἶνε ὅλα καὶ ἕνα εὐχαριστῶ δὲν λέμε στὸ Θεό.
Πᾶρε ἕνα σπόρο καὶ πὲς μου, ποιός τοῦ ἒδωσε τὴν δύναμι αὐτή;
Ὁ Θεὸς ποὺ ἒδωσε τὴν δύναμη νὰ σαπίζη ὁ σπόρος καὶ νὰ πρασινίζει ὁ κάμπος, αὐτὸς θ᾿ἀναστήση ὅλους τοὺς νεκρούς.
Κάθε σπόρος ποὺ πέφτη στὴ γῆ, Χριστὸς Ἀνέστη φωνάζει. Γι᾿αὐτὸ στὰ μνημόσυνα ἒχουμε κόλλυβα. Αὐτὸ σημαίνουν τὰ κόλλυβα.
Θεέ μου ὅπως τὸ σιτάρι φυτρώνει, ἒτσι θὰ ἒρθη ἡμέρα ποὺ ὅλοι οἱ νεκροί θ᾿ἀναστηθοῦν ἀπὸ τὸν τάφο. Ναὶ θ᾿ἀναστηθοῦν.
Πρῶτα θὰ σαλπίση ἡ σάλπιγγα, μετὰ θ᾿ἀναστηθοῦν οἱ νεκροὶ καὶ ἒπειτα θὰ παρουσιαστῆ στὸν οὐρανὸ κάποιο σημάδι, θὰ βγῆ ὁ τίμιος Σταυρὸς καὶ θὰ σβήσουν ὅλα τ᾿ἂλλα φῶτα.
Ὃπως ὅταν βγῆ ὁ ἣλιος δὲν χρειάζονται τὰ λυχνάρια, ἒτσι καὶ ὁ τίμιος Σταυρὸς θὰ λάμπει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἣλιο καὶ οἱ ἂγγελοι καὶ οἱ ἀρχάγγελοι θὰ παρουσιαστοῦν. Καὶ μετὰ μιὰ δόξα ἀπερίγραπτος θὰ φανῆ καὶ θὰ φωτίση τὴν οἱκουμένη. Θὰ φανῆ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
 Εἲδατε τί γίνεται στὴν Φλώρινα, ὅταν καμμιά φορὰ ἒρχεται ὁ βασιλιὰς ἢ κανένας μεγάλος ἂρχοντας; Μαζεύονται ὅλοι οἱ στρατηγοὶ καὶ χτυποῦν τύμπανα καὶ ἀνεβαίνουν στὰ μπαλκόνια οἱ ἂνθρωποι, γιὰ νὰ περάση, ποιός; Ὁ βασιλιάς. Τί εἶνε ὁ βασιλιάς; Τί εἶνε ὁ πρωθυπουργός; Ἂνθρωποι εἶνε. Σήμερα ζοῦν αὒριο δὲν ὑπάρχουν. Θὰ ἒρθη ὅμως ὁ Ἀφέντης τοῦ κόσμου. Θὰ ἒρθη ὁ Βασιλεῦς τῶν βασιλευόντων, ὁ βασιλιὰς τῶν ἀγγέλων καὶ μετὰ θ᾿ἀνοίξη Δικαστήριο καὶ θ᾿ἀνοίξουν τὰ βιβλία.
Ὃπως στὴν εἰσαγγελία ἒχει ὁ εἰσαγγελεὺς τὸ ποινικὸ μητρῶο καὶ τὸ ἀνοίγει καὶ βλέπει τ᾿ἀδικήματα ποὺ ἒχεις κάνει, ἒτσι θ᾿ἀνοίξουν τὰ βιβλία ποὺ ὑπάρχουν στὸν οὐρανό, «καὶ βίβλοι ἀνοιγήσονται». Γιατὶ καθ᾿ἕνας ἒχει τὸ βιβλιάριό του, τὸ ποινικό του μητρῶο.
Ὑπάρχει χριστιανοί μου, ναὶ ὑπάρχει τὸ βιβλιάριό μας στὸν οὐρανὸ καὶ γράφει ὅλα τὰ ἒργα μας.
Τὸ βιβλιάριο ποὺ κρατᾶ ὁ εἰσαγγελεύς καὶ ὁ ἀστυνομικός, δὲν ἒχει τίποτε, γιατὶ αὐτοὶ κρίνουν τοὺς ἀνθρώπους μόνο ἐξωτερικά. Τὸ βιβλιάριο ὅμως τοῦ οὐρανοῦ γράφει ὂχι μόνο τὶς ἐξωτερικές μας ἁμαρτίες, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐσωτερικὲς. Γράφει καὶ τὶς ἁμαρτίες ποὺ διαπράττονται μέσα στὴν καρδιά μας.
Ὑπάρχει ναὶ ὑπάρχει ἕνα μάτι ποὺ τὰ βλέπει ὅλα, ὑπάρχει ἕνα αὐτί ποὺ τ᾿ἀκούει ὅλα, ὑπάρχει καὶ ἕνα χέρι ποὺ τὰ γράφη ὅλα.
 Χριστιανοί μου δὲν τρέμετε, δὲν φοβᾶστε; Θὰ δώσουμε λόγο ὂχι μόνο γιὰ τὸ τί κάνουμε, ὂχι μόνο γιὰ τὸ τί λέμε, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ τί σκεφτόμαστε καὶ γιὰ τὸ τί ἒχουμε στὴν καρδιά μας.
Θὰ βγῆ ζυγαριὰ, πλάστιγγα ποὺ θὰ ζυγίση ὅλο τὸν κόσμο. Αὐτὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο. Αὐτὸ ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως.
Θὰ γίνη Κρίσις καὶ ἀνταπόδοσις.  Καὶ στὸ παγκόσμιο αὐτὸ δικαστήριο, θὰ δικάση ὁ Θεός.
Χριστιανοί μου μοὒρχεται νὰ φύγω, νὰ πάω στὸ Ἃγιο Ὂρος, στὰ κατουνάκια, μέσα στὶς σπηλιές.
Θὰ δικάση ὁ Θεὸς πρῶτα ἐμᾶς τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς παπάδες. Γιατὶ ἐμεῖς οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν θὰ δικαστοῦμε μόνο γιὰ τ᾿ἁμαρτήματα τὰ δικά μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τ᾿ἁμαρτήματα τοῦ λαοῦ.
Εἶσαι παπᾶς καὶ ἒχεις 400 ψυχές; Ὃπως ὁ τσομπάνος θὰ δώση λόγο στὸ ἀφεντικό του γιὰ τὸ πρόβατο ἢ γιὰ τὴν ἀγελάδα ποὺ χάθηκε, ἒτσι ἐμεῖς θὰ δώσουμε λόγο.
Χριστιανοί μου, μὴ κατακρίνετε, μὴ κουτσομπολεύετε. Ἂμα βλέπετε παπὰ καὶ δεσπότη κλαύσατε. Ἀλοίμονό μου, ἐγὼ θὰ δώσω λόγο γιὰ 80.000 καὶ 100.000 ψυχές, ποὺ εἶνε στὴν ἐπισκοπή μου.
Ἀλοίμονο μου ἂν  δὲν ἐλέγξω τὸ κακό. Ἀλοίμονό μου ἂν δὲν φωνάξω, ἂν δὲν κηρύξω, ἂν δὲν προσπαθήσω νὰ σώσω τὸν κόσμο, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Ἀλοίμονο στοὺς παπάδες, στοὺς δεσποτάδες, στοὺς πατριαρχάδες, στοὺς βασιλιάδες, στοὺς ἂρχοντας, ἀλοίμονο σ᾿ὅλους ποὺ ἒχουν ἀξιώματα, κλαύσατε ἂρχοντες καὶ βασιλεῖς τῆς γῆς. Θὰ κριθοῦν ἐπίσης καὶ οἱ πλούσιοι ποὺ ἒγιναν μπεζακτάδες καὶ πότε τοὺς δὲν προσέφεραν ἕνα ποτῆρι νερό, σ᾿αὐτὸ ποὺ τὸ ἒχει ἀνάγκη.
Θὰ κρίνει τοὺς φτωχοὺς, θὰ κρίνη τὶς γυναῖκες, τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἂνδρες, τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Ὢ ποία κρίση! Ὧ ποίαν ἀπολογίαν ψυχὴ, ἒχεις ἀθλία ἐν ἡμέρα τῆς Κρίσεως καὶ τῆς σὲ τῆς καταδίκης τοῦ αἰωνίου πυρός..». Λέει ἕνα τροπάριο τῆς ἐκκλησίας μας.
Μὰ, ἀκούω, εἶνε σωστὰ αὐτὰ τὰ πράγματα, θὰ γίνουν ἀληθινά; Θὰ  ἒρθη τέτοια μέρα; Εἶνε γεγονός; Παραμύθια τῶν παπάδων καὶ τῶν δεσποτάδων εἶνε, λένε οἱ ἂπιστοι, γιὰ νὰ τρομοκρατοῦν τὸν κόσμο.
Νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ κάτι. Καὶ ἐγὼ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ θὰ ἦθελα νὰ μὴν ὑπάρχει κόλαση, γιατὶ φοβᾶμαι. Ἀλλὰ ὑπάρχει. Ὃπως ὑπάρχει νύχτα, ὑπάρχει καὶ κόλαση. Θὰ ἒρθη ἡ ἡμέρα ἐκείνη, εἲτε μᾶς ἀρέσει εἲτε δὲν μᾶς ἀρέσει. Καὶ ὅπως εἶστε βέβαιοι, ὅτι αὒριο ξημερώνει Δευτέρα, ἒτσι νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι θὰ ἒρθη ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Γι᾿αὐτὸ ἀδέλφια μου βουλῶστε τ᾿ αὐτιά σας, στοὺς ἀθέους καὶ ἀπίστους, ποὺ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός, δὲν ὑπάρχει Κόλαση καὶ Παράδεισος. Δὲν ὑπάρχει τίποτε.
Τὰ παλιά τὰ χρόνια οἱ ἂνθρωποι ἦταν ἀγράμματοι, ἀλλὰ εἶχαν μεγάλη πίστη  στὸν Θεό. Τώρα δὲν πιστεύουν οἱ ἂνθρωποι, γι᾿αὐτὸ ἀγρίεψαν καὶ κάνουν τὰ ἐγκλήματα τὰ μεγάλα καὶ ἀπαίσια.
Ἀδέλφια μου, πρέπει ν᾿ἀλλάξουμε πορεία. Νὰ ζήσουμε ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς, ὅπως μᾶς θέλει ἡ Ἐκκλησία. Γι᾿αὐτὸ γίνονται τὰ μαθήματα αὐτά. Νὰ μᾶς δυναμώσουν τὴν Πίστι καὶ νὰ μᾶς βοηθήσουν. Εὒχομαι νὰ ἀγαπήσετε τὸ Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καὶ νὰ μείνετε παντοτινὰ κοντά του.
Νὰ τὸ ξέρετε, ὅτι πολλὰ θὰ γίνουν ἀκόμη στὸν κόσμο αὐτό, γράψατέ το. Ἒρχεται ὁργὴ μεγάλη. Κλαύσατε καὶ φωνάξατε, ὅλοι ὅσοι βρίσκεστε μακρυὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.
Τὰ ποτάμια θὰ ξεραθοῦν, τὰ δένδρα θὰ καοῦν, τὰ βουνὰ θὰ λυώσουν σὰν μολύβι καὶ τ᾿ἂστρα θὰ πέσουν, ὅπως τὰ φύλλα τῶν δένδρων.
Ἓνα θὰ μείνη στὸν κόσμο γράψατε το, ἕνα θὰ μείνη αἰώνιο, μιὰ σημαία μόνο θὰ κυματίζη στὸν οὐρανό καὶ καμμιὰ ἂλλη. Καὶ αὐτὴ ἡ σημαία θὰ εἶνε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ λάμπη σὰν τὸν ἣλιο.
 Ἓνας θὰ μείνη εἰς αἰώνας αἰώνων, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τὰ πάντα θὰ σβήσουν ἕνας μόνο  θὰ ὑπάρχη  Βασιλιάς στὸν κόσμο, ὁ Χριστός. Ὃν παῖδες ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰώνας. Ἀμήν

ΔΙΕΜΕΡΙΣΑΝΤΟ ΕΛΛΑΣ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΣΟΥ 

ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΜΑΤΙΣΜΟ ΣΟΥ ΕΒΑΛΟΝ ΚΛΗΡΟΝ

_______________

_____________

__________

«ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ»

OMIΛIA MHTΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

__________

________

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

_____________

_____________

ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ!!!

ΑΦΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ!!!

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΧΑΡΑΤΣΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ!!!

Έκτακτη εισφορά «μόνιμου χαρακτήρα», όμοια με αυτή που εφαρμόζεται σήμερα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ σχεδιάζει το υπουργείο Οικονομικών, και μάλιστα το συζητά κιόλας στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του Εθνικού Φορολογικού Συστήματος. Με πρόσχημα κάποια ακριβά ακίνητα, στη Μύκονο και το Κολωνάκι, που χαρακτηρίζονται αγροτεμάχια, ενώ πρόκειται για οικόπεδα, το…

Υπ. Οικονομικών σχεδιάζει να επιβάλλει χαράτσι, ακόμα και σε αγρότες – μικροϊδιοκτήτες που προσπαθούν να επιβιώσουν με μικρές εκτάσεις γης.

Ο συλλογισμός των …εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Οικονομικών είναι σχεδόν ο ίδιος με αυτόν που εφαρμόστηκε για την επιβολή έκτακτης εισφοράς στα ακίνητα, μέσω της ΔΕΗ, με βάση δηλαδή την αντικειμενική τους αξία. Προφανώς οι …εμπειρογνώμονες του Υπουργείου Οικονομικών θεωρούν ότι ένα χωράφι με πατάτες στη Δράμα έχει την ίδια ανταποδοτικότητα στον ιδιοκτήτη με μια αλάνα που νοικιάζεται για πάρκινγκ στη Μύκονο ή τη Ρόδο.

ΠΗΓΗ: http://www.trelokouneli.gr

TΙ ΑΡΑΓΕ ΖΗΤΟΥΝ;

«Ποιοι είναι αυτοί και ποια συμφέροντα εξυπηρετούν; Γιατί τόσο πολύ επιμένουν για να αποδείξουν ότι ο π. Αυγουστίνος δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον του, μετά τα 90 του χρόνια»;

Θα απαντήσω στο ερώτημα του αναγνώστου, όσο ποιο λακωνικά μπορώ

Ο Γέροντας ήταν παλληκάρι και στα 85 και στα 90 του χρόνια. Είχε το θάρρος να απομακρύνει από κοντά του τον θεολόγο Στέργιο Σάκκο, όταν έκανε έρευνα και βεβαιώθηκε για φοβερά πράγματα. Ο σεβάσμιος Μητροπολίτης βάδισε την οδό τον Πατέρων της Εκκλησίας. Κάλεσε μάρτυρες και έκανε βαθιά έρευνα. Συγκέντρωσε, όπως έλεγε ο ίδιος, πάνω από 20 καταθέσεις μαρτύρων. Η Αγία Γραφή λέει· «Δια στόματος 2 ή 3 μαρτύρων σταθήσεται παν ρήμα». Ο π. Αυγουστίνος συγκέντρωσε 20 καταθέσεις και διαπίστωσε ότι ο Στ. Σάκκος στις κατ’ ιδίαν συνατήσεις κήρυττε έτερον ευαγγέλιον, εκμεταλλευόμενος την θέση του και την τυφλή εμπιστοσύνη που καλλιεργούσαν σ’ αυτόν. Τον απεμάκρυνε απο κοντά του, για να μη χρεωθεί η Εκκλησία,  όπως έλεγε, τις βρώμικες πράξεις του. Και συνιστούσε· «Φεύγετε μακριά απ’ αυτούς τους διαβολείς γιατι αν πω την αλήθεια θα ανατριχιάσετε…». Οι κυρίως υπεύθυνες αντι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να πουν το ήμαρτον και να μετανοήσουν, προσπαθούσαν να καλύψουν τον Σάκκο με ψέματα. Τότε ο Γέροντας τους απομάκρυνε και εγγράφως από κοντά του, στις 15-2-1989. «…Αποσύρομαι», έγραφε σε ιδιόχερη επιστολή, «οριστικώς από την πνευματική κηδεμονίαν.. Του λοιπού, καμμίαν πλέον δεν φέρω ευθύνην δι’ ό,τι λέγετε και πράττετε…». (Ο π. Αυγουστίνος από το 1988 μέχρι το 2000 δεν έδωσε ποτέ άδεια στον Σάκκο να κηρύξει στην Μητρόπολη του. Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος και τον επέτρεπε και τον καλούσε!).

ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑΤΟΣ

Αυτοι διέδωσαν πρώτοι, ότι· «Ο π. Αυγουστίνος γέρασε ο καημένος και δεν ξέρει τι κάνει». Τον παρουσίαζαν σαν ένα ειδος ρομπότ που επειρεάζονταν από τους άλλους, γι’ αυτο ο Γέροντας τους έγραφε·

«Υ.Γ. Το γράμμα τούτο προς υμάς το έγραψα με πόνο και δάκρυα. Το έγραψα δε ιδιοχείρως, και τούτο διοτι και τούτο ελέχθη, ότι άλλος γράφει τα γράμματα και εγώ απλώς τα υπογράφω ως ένα είδος ρομπότ!!!!!  Θα δυσκολευθήτε να το αναγνώσετε λόγω της κακογραφίας μου, αλλά σεις με ηναγκάσατε! Σας συγχωρώ».

Με το ψέμα δικαιολογούσαν την απομάκρυνσή τους από τον πρώην πνευματικό τους πατέρα. Και αυτό το ονόμαζαν μετάνοια!!!!

Σ’ αυτόν τον κόσμο καλά τα κουκούλωσαν, στον άλλο όμως; Τον Θεό δεν μπορεί να τον ξεγελάσει κανείς. Έπαιξαν ωραίο θέατρο στους ανθρώπους και κράτησαν τις δυνάμεις. Αυτο προβλημάτισε κάποια κοπέλα και ρώτησε τον Γέροντα· Πως πάτερ, με τόσα που έγιναν, αυτοι προοδεύουν; Και ο π. Αυγουστίνος απάντησε· «Πλανώντες και πλανόμενοι». Και στη συνέχεια απηύθυνε σε όσες είμασταν κοντά του το ερώτημα· Μήπως και εσείς θέλετε να πάτε μαζί τους; Αφήστε με μόνο με τον Χριστό μου»

ΒΔΕΛΥΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Ο σατανάς ωρύονταν εναντίον του Γέροντος αγωνιστού ιεράρχου και εκείνος βάδιζε τον Γολγοθά του. Είναι θαύμα πως άντεξε από τόσα χτυπήματα! Άλλος να ήτο στην θέση του θα πάθαινε 1500 εγκεφαλικά και θα πέθαινε, και όμως ο Θεός τον κράτησε μέχρι τα 104 του χρόνια!!!

Είναι όμως θλιβερό! Πρόσωπα που ευεργετήθηκαν απο τον π. Αυγουστίνο, ενώθηκαν, ο καθένας για τον δικό του προσωπικό λόγο, σχημάτισαν μια ανίερη συμμαχία και ανέλαβαν δράση εναντίον του. Ποιός δε θα τους πίστευε; Ο σεβάσμιος Μητροπολίτης Φλωρίνης βάδιζε τα 90 του χρόνια. Ο Θεός  όμως που τον έσωσε πολλές φορές από βέβαιο θάνατο τον κρατούσε παρά το προχωρημένο της ηλικίας  του με νεανική καρδιά και με πλήρη διαύγεια πνεύματος.  Το ομολογούν και οι ίδιοι, σε μία προκήρυξη·

• «….δεν φτάνει να εχει μονο σωστα τα λογικα του, δηλαδη να εχει διαυγεια στο μυαλό και να μη λεει χαζομαρες, αλλά πρέπει να εχει και τις απαιτούμενες για το αξιωμα του σωματικες δυναμεις.….» (4η προκήρυξη, τον Οκτώμβριο του 1995)

Ο Γέροντας αγωνίζεται και δεν παραδίδει τα όπλα. Αυτό, όμως, εκτός από τους δαίμονες ενοχλεί και τους παραπάνω ανθρώπους. Καταστρώνουν σχέδιο και άρχίζουν την κατασυκοφάντησή του.

Το κέντρο των συκοφαντών από τη Θεσσαλονίκη μεταφέρεται στην Αθήνα. Απο εκεί στέλνουν τις προκηρύξεις με τα ψευδώνυμα  στη Φλώρινα και ζητούν την παραίτηση του.

Σταματώ εδώ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ

δημοσιεύοντας όλο το συκοφαντικό τους άρθρο

Ανευ αποδεικτικών στοιχείων και με απίστευτο πάθος προσπαθούν  από το ιστολόγιό τους να παρουσιάσουν τον Γέροντα Αγωνιστή ιεράρχη της Φλώρινας π. Αυγουστίνο σε πλήρη κατάπτωση των δυνάμεων του, δύο χρόνια πριν από την παραίτησή του! Και αυτοί δεν είναι  ούτε σκοπιανοί, ούτε μασόνοι, ούτε γιαγωβάδες, ούτε άθεοι; Τι είναι; Δαβάστε και βγάλτε  τα συμπεράσματά σας.

Ενοχλούνται για τα στοιχεία που δίνω στη δημοσιότητα και αντί να κάνουν κριτική σ’ αυτά που ακούνε και βλέπουν, τα παρακάμπτουν, μιλούν γενικά και αόριστα για τα γηρατειά· κάνουν μάθημα για το γήρας και βγάζουν τα συμπεράσματά τους!

Καμαρώστε τα επιχειρήματά τους!

• «Είναι απόλυτα λογικό να έχει πλήρη κατάπτωση των δυνάμεων του αφού ήταν ηλικία 91 ετών. Από τον φυσικό νόμο της κατάπτωσης των δυνάμεων με τον ερχομό των γηρατειών, δεν θέλησε ο Θεός να εξαιρείται σχεδόν κανείς, ούτε μεγάλοι άγιοι και Απόστολοι, που είχαν και αυτοί την ίδια πορεία. Ο ίδιος ο π. Αυγουστίνος, όταν είχε γηράσει και έβλεπε πόσο μεγάλη ασθένεια είναι το γήρας, εκφραζόταν και αυτός στο παρελθόν για την αδυναμία και την ασθένεια του γήρατος και είχε βγάλει και ομιλία που κυκλοφορεί ακόμα από το βιβλιοπωλείο της αγαπημένης Αδελφότητας του, με τον τίτλο το «ΤΟ ΓΗΡΑΣ», στην οποία υποστήριζε το ολοφάνερο ότι το γήρας είναι ασθένεια. Το γήρας συνοδεύεται απο πολλές αδυναμίες και σωματικές και διανοητικές και αυτές συνόδευσαν και το γήρας του π. Αυγουστίνου. Όσο το γήρας βάθαινε τόσο πιο ολοφάνερες γίνονταν οι φυσικές αδυναμίες του και η μεγάλη κατάπτωση των δυνάμεων του».

Όχι κύριοι όλοι οι γέροι δεν χάνουν τα λογικά τους όταν ξεπεράσουν τα 91 τους χρόνια.

Σας ερωτώ· Γιατι δεν σχολιάζετε το βίντεο. Όπως βλέπετε, δεν «λέει «πέντε-δέκα μόνο λέξεις και αυτές με πολύ κόπο», όπως γράφετε, αλλά υπαγορεύει κανονικό κείμενο που ούτε ένας νέος δεν θα μπορούσε με τόσο άνεση να το κάνει! Και είναι ο Γέροντας 96 ετών!

Ποιο άλλο στοιχείο θέλετε να σας δώσω, για να καταλάβετε ότι δεν ήταν ο Γέροντας,  με την χάρι του Θεού, στην κατάσταση που με τόσο κακία περιγράφετε. Να σας δώσω τα πρότυπα των υπογραφών  του στα νέα του βιβλία, για να βεβαιωθείτε για το γνήσιο της υπογραφής;

Θέλετε να δειτε τον π. Αυγουστίνο στην Πάρο μετά την παραίτησην του; Δημοσιεύω μια φωτογραφία, με τον ιερέα των Λευκών και τον π. Λαυρέντιο στον τάφο των γονέων του, όρθιος κάνει τρισάγιο. Και όμως, εσείς εκείνο το διάστημα τον παρουσιάζατε σαν φυτό!!!

ΑΣΤΕΙΟ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΣΑΣ

Σαν αποδεικτικό στοιχείο της αδυναμίας του Γέροντος χρησιμοποιούν το όνομα του κ. Νικ. Σωτηρόπουλου. Ποτέ ο κ. Νικόλαος Σωτηρόπουλος δεν διεκδίκησε το αλάθητο του Πάπα κι ούτε είπε ποτέ ότι έχει το Αλάθητο των Οικουμενών Συνόδων.

Ακούστε τους·

• «Δημοσιεύσαμε πριν από αρκετές μέρες μια φράση του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, για το γήρας του π. Αυγουστίνου. Για το αναμφισβήτητο γεγονός της μεγάλης κατάπτωσης των δυνάμεων του αείμνηστου π. Αυγουστίνου μετά το 1998. Η φράση αυτή του κ. Σωτηρόπουλου είναι μια απόδειξη με πολύ μεγάλη βαρύτητα που δύσκολα κάποιος αναγνώστης μπορεί να την προσπεράσει, αφού όπως είναι γνωστό σε όλους, ο κ. Σωτηρόπουλος όχι μόνο είναι το γνησιότερο πνευματικό τέκνο του π. Αυγουστίνου αλλά και λέει πάντοτε την αλήθεια».

Χρησιμοποιούν το όνομα του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, γιατί δεν τολμούν να βάλλουν τα δικά τους. Έχω να πω το εξής· Ο κ. Ν. Σωτηρόπουλος  όταν ο Γέροντας έδιωξε το Σάκκο, ξεκαθάρισε την θέση του, έμεινε δίπλα στον π. Αυγουστίνο και έστειλε σκληρή επιστολή στον Σάκκο, σε αντίθεση με τον Σωτήρη Ευσταθίου και τον νυν Μητροπολίτη Φλωρίνης.

Τι θέλουν να αποδείξουν με το νέο τους άρθρο;

Ότι οι ανώνυμοι επιστολογράφοι των προκηρύξεων, που δηθεν δεν τους γνωρίζουν και δεν γνωρίζουν τους σκοπούς τους λένε αλήθειες!!!

• «Οι ανωνυμογράφοι του 1995, οι οποίοι με ξεδιάντροπη φρασεολογία ζητούσαν την παραίτηση του π. Αυγουστίνου και που μας είναι άγνωστοι και οι ίδιοι και οι σκοποί τους, λένε και αλήθειες, άσχετα αν τις λένε για τους δικούς τους λόγους και αν χρησιμοποιούν ξεδιάντροπο ύφος. Και όπως δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς την ύπαρξη της γης επειδή και οι ανωνυμογράφοι την δέχονται, έτσι δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί την αλήθεια για την κατάπτωση όλων των δυνάμεων του π. Αυγουστίνου, ήδη απο το 1998, λόγω βαθυτάτου γήρατος επειδή την δέχονται και οι κάποιοι ξεδιάντροποι ανωνυμογράφοι. Ας πάψουν λοιπόν τις υποκρισίες όσοι υποκριτικά καμώνονται πώς δεν βλέπουν το βαθύτατο γήρας του π. Αυγουστίνου επειδή τάχα μου το ισχύριστηκαν αυτό κάποιοι ανωνυμογράφοι για τους δικούς τους λόγους».

Τι άλλο θέλουν να μας πουν, με τα παρακάτω που γράφουν;

• Ότι «κάποιοι εκμεταλλεύθηκαν άγρια το βαθύτατο γήρας του π. Αυγουστίνου και τις αδυναμίες του γήρατος του και κατασυκοφάντησαν τα γνησιότερα πνευματικά του τέκνα που ήταν σε απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων μακρυά του, αλλά και τον παρουσίαζαν ως εχθρό και συκοφάντη των γνησιότερων πνευματικών του τέκνων».

Αφου κύριοι λέτε και μόνοι σας ότι ήσασταν εκατοντάδες χιλιομέτρα μακριά από τον Γέροντα πως μπορείτε να έχετε δική σας γνώμη, για το πως ήταν ο π. Αυγουστίνος στη Φλώρινα; Με ποια λογική του στέλνατε τις σκληρές εκείνες προκηρύξεις και ζητούσατε την παραίτησην του; Ποιος ήταν εκείνος από την Φλώρινα που σας έδινε τέτοιες πληροφορίες.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΑΠΟ ΤΟ 1998 ΜΕ ΑΜΝΗΣΙΑ

ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ!

ακούστε τους·

• «Ούτε την αμνησία του υπέργηρου γέροντα, ούτε την γενική κατάπτωση όλων των δυνάμεων του, όπως και τα απομαγνητοφωνημένα ελάχιστα λόγια του που έλεγε λίγα χρόνια μετά το 1998, δεν αποδεικνύουν τίποτα για την κατάπτωση των δυνάμεων του, ακόμα και αν αυτά είναι λόγια αυθόρμητα δικά του και δεν λέγονται καθ’ υπαγόρευση ή δεν διαβάζονται απο χαρτί πάλι καθ’ υπαγόρευση ή κατόπιν πιέσων αφόρητων. Η πτώση των δυνάμεων του π. Αυγουστίνου είχε αρχίσει πολύ πριν φθάσει στο σημείο να λέει πέντε-δέκα μόνο λέξεις και αυτές με πολύ κόπο.
  Και οι επιτυχίες του π. Αυγουστίνου σε άλλους τομείς, κατα τα χρόνια της παραιτήσεως του, δεν δείχνουν ότι δεν υπήρξε κατάπτωση των δυνάμεων του, γιατί η φήμη και το κύρος του π. Αυγουστίνου ήταν τόσο μεγάλο που έφθανε μια επιστολή του με το όνομά του για να δώσει την νίκη. Ούτε φυσικά δείχνουν ότι δεν είχε άγρια παραπληροφόρηση σε άλλα θέματα».

Ισως θα πρέπει να σταματήσω και να μην ασχοληθώ άλλο μ’ αυτά τα πρόσωπα.  Ότι ήταν να καταθέσω για να μείνει στην ιστορία το έκανα, ας βρεθει κάποιος άλλος για να συνεχίσει. Μια μονο τελευταία ερώτηση θα απευθύνω στους συκοφάντες των τιμίων γηρατειών του μεγάλου Ορθοδόξου Έλληνος Ιεράρχου· Θα έγραφαν για την μητέρα τους στο ιστολόγιό τους αυτά που γράφουν για τον π. Αυγουστίνο; Θα προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον της και εάν ακόμη είχε την νόσο Αλτσχάιμερ; Γιατί αυτό που δεν κάνουν για την μάνα τους το κάνουν στον π. Αυγουστίνο; Η μάνα τους έχει αξία ο π. Αυγουστίνος δεν έχει; Λυπάμαι για την κακία τους  και εύχομαι ο Θεός να τους ελεήσει.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Οι συκοφάντες των τιμίων γηρατειών του σεβάσμιου ιεράρχου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου όπως φαίνεται ούτε αισθάνονται,  ούτε βλέπουν ούτε ακούνε. Σκληροί και απαίσιοι παραμένουν στις θέσεις τους.

Διαβάζουμε στο ιστολόγιό τους

«…Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι ο π. Αυγουστίνος όσο είχε σωστή αντίληψη των πραγμάτων, μνήμη και στοιχειώδεις νοητικές ικανότητες…»

ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΩ·

Σπάνια μπαίνω στο ιστολόγιο τους, γι’ αυτό με καθυστέρηση απαντώ

Mετά από τα όσα έφερα στο φως, και απέδειξα με ηχητικά ντοκουμέντα και δημοσιεύματα, ότι ο σεβάσμιος Γέροντας είχε πλήρη διαύγεια πνεύματος και μετά την παραίτησιν του από τον επισκοπικό θρόνο, θα περίμενε κανείς οι συκοφάντες των τιμίων γηρατειών του  να δείξουν τη στοιχειώδη  ντροπή και ευαισθησία, να κλείσουν το στόμα τους και να παύσουν να τον συκοφαντούν. Θα περίμενε κανείς να μαλακώσουν οι σκληρές καρδιές τους ακούγοντας την φωνή του π. Αυγουστίνου δύο χρόνια μετά την παραίτησιν του, με πλήρη διαύγεια πνεύματος να προλογίζει το βιβλίο μου «Ο π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΟΥ 2000, ΔΙΔΑΣΚΕΙ-ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ-ΕΛΕΓΧΕΙ-ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ»

________

____________

Και 4 χρόνια μετά την παραίτησή του, τον Δεκέμβριο του 2003, στο  δεύτερο βιντεο δίνει συμβουλές και μ’ ενισχύει, για να μη παραδώσω τα κλειδιά του ιδρύματός του στα αρπακτικά, που με δικαστικό μανδύα κατέστρεψαν την ιστορική αίθουσα διδασκαλίας του Συλλόγου των «40 Μαρτύρων» Κοζάνης (για να πάρουν κονδύλια από την Ευρωπαϊκη Ένωση) και έκαναν έξωση τις πτωχές μαθήτριες του οικοτροφείου, εν καιρω χειμώνος. Πρωτοστάτης σ’ αυτη την επιχείρηση ήτο ο Δήμος Κοζάνης, με δήμαρχο τον Πάρη Κουκουλόπουλο.

Τα γεγονότα μόνα τους μιλούν και κανείς δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει τον χρόνο που έγιναν. Η φωνή του Γέροντος ακούεται πεντακάθαρα και διαψεύδει τους συκοφάντες. Ο π. Αυγουστίνος που έκανε προλόγους σε βιβλία, είχε την δύναμη να ξεσκεπάσει και τους ενόχους, αλλά δεν το ήθελε. Σήκωσε το σταυρό της αχαριστίας και του μαρτυρίου σιωπών, γιατί ειχε μεγάλη καρδια και αγιότητα.

Δηλώνω για ακόμη μία φορά. Δεν έχω τιποτε προσωπικο με τους συκοφάντες. Ήταν ευγενείς απέναντί μου και δεν με πίκραναν ποτε, όμως δεν μπορώ να ανεχτώ την βρώμικη επιχειρηση που έστησαν γύρω από τον σεβάσμιο γέροντα αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, για να τον κάμψουν και να τον οδηγήσουν σε παραίτηση!!! Και αφού πέτυχαν τον σκοπό τους, δεν έκλεισαν το στόμα τους, συνεχίζουν και σήμερα να συκοφαντουν τα τίμια γηρατεια του. Όπως φαίνεται το πρόβλημα είναι στα δικά τους μυαλά.

Τους παρακαλώ να σταματήσουν. Δεν θέλω να προχωρήσω σε περισσότερες αποκαλύψεις και να αναφέρω πρόσωπα και πράγματα. Αν προχωρήσω αυτοι θα φταίνε. Όπως βλέπουν δεν γράφω δικά μου λόγια, αλλά δημοσιεύω στοιχεία. Ξέρουν πολύ καλά ότι ήμουν πάντα με ένα μαγνητόφωνο στο χέρι και κατέγραφα τα πάντα. Ως εκ τούτου, βρίσκεται στα χέρια μου πολύ υλικό που μπορεί όχι μόνο να αποκαλύψει τους ενόχους, αλλά και τα αίτια που τους οδήγησαν σ’ αυτή την συνομοσία.

Θα ήθελα να ξανακούσουν από το βίντεο την φωνή του Γέροντος και να απαντήσουν σε ποιο σημείο του προλόγου βλέπουν έναν π. Αυγουστίνο διαφορετικό, που στερείται τις «στοιχειώδεις νοητικές ικανότητες». Όπως βλέπουν, κάθε λέξι που χρησιμοποιεί στον πρόλογο του βιβλίου μου την ζυγίζει και εμένει στις θέσεις του. Ξέρει πολύ καλά τι λέει. Κάνει πρόλογο στο πρώτο μου βιβλίο και βλέπει τα επόμενα που ακολουθούν. (Πάνω από 10 νέα του βιβλία στα Ελληνικά εκδόθηκαν, 7 στα Ρουμάνικα, 1 στα Σέρβικα και κάποια μικρά ετοιμάζονται στα Αγγλικά).

• Ο π. Αυγουστίνος μιλά για πολλά βιβλία και ο π. Λαυρέντιος διορθώνει· «Να μη μιλάμε πάτερ για βιβλία. Ένα βιβλίο είναι…», αλλά ο Γέροντας που βλέπει πιο μακρυά, επιμένει· Δεν είναι μόνον ένα βιβλίο…», και συνεχίζει· «Εκ τις πωλήσεως των βιβλίων τούτων, ως και των άλλων που θα εκδώσει….».
• Στο τέλος με ρωτά αν συμφωνώ. Ο π. Αυγουστίνος ήτο πάντοτε δημοκράτης. Είπε την γνώμη του, για το που να πάνε τα έσοδα απο τα βιβλία του και ρώτησε εαν συμφωνώ. Το ίδιο έκανε, λίγες ημέρες πριν, όταν σε μια ομάδα κοριτσιών, που βοηθά στην απομαγνητοφώνηση των κηρυγμάτων του, από την Ιερά Μονή του Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος Φλωρινης και από την Κοζάνη ρώτησε μία -μία τις κοπέλλες εάν δέχονται να μ’ έχουν υπεύθυνη, για την έκδοση των νέων του βιβλίων.
• Ο π. Αυγουστινος ειναι πολύ προσεκτικός στις λέξεις του κειμένου. Λέει μια λέξη, δεν του αρέσει και την διορθώνει μόνος του. «Μικράς ομιλίας» και «όχι πτωχας» (Γιατι επιμένει σ’ αυτη τη λεπτομέρεια; Γιατι ο λόγος του Θεού δεν είναι ποτέ πτωχός, όσο μικρος και εαν ειναι) Διορθώνει στη συνέχεια τον π. Λαυρέντιο· «Όχι μωρε συμβουλάς»· «τας ομιλίας». Η παραπάνω συνομιλία δειχνει έναν γέροντα σεβάσμιο, με πεντακάθαρο μυαλό και δική του γνωμη. Όσο για εκείνα που εργολαβικά διέδιδαν πριν απο την παραίτηση του, πως τάχα δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον του, αποκαλύπτη την πλεκτάνη τους.

Αν κάπoιοι αναγνώσται της ιστοσελίδος τους επηρεάζονται και πιστεύουν στα λόγια τους, ας ακούσουν την φωνή του Γέροντος και ας βγάλουν μόνοι τα συμπεράσματά τους. Μαγνητοφώνησα τα λόγια του Γέροντος τότε, γιατί γνώριζα ότι θ’ αμφισβητήσουν την γνησιότητά τους.

Και τώρα, θα απαντήσω στο σχόλιο κάποιου αναγνώστου της ιστοσελίδος τους, που ερωτά·
«Έχω περιέργεια να μάθω τι έχει να πει η δεσποινίς που διαχειρίζεται το ιστολόγιο αφιερωμένο στον Αυγουστίνο Καντιώτη…μπορεί να μας απαντήσει τι φρονούσε για τον αφορισμό του Νικ. Σωτηροπούλου ο π. Αυγουστίνος; Γιατί σιωπά; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
16 Δεκεμβρίου 2011 11:43 π.μ.

Η απάντηση είναι απλή·  Ο π. Αυγουστίνος ήταν εναντίον του αφορισμού.

 Ο υπεύθυνος του ιστολογίου με το ψευδώνυμο Πρόδρομος αν και δεν απευθύνεται ο σχολιαστής σ’ αυτόν, απαντά·

Αγαπητέ αυτή η δεσποινίδα όπως την αποκαλείτε, κακώς, πολύ κακώς, πάρα πολύ κακώς έχει το όνομα του π. Αυγουστίνου στο ιστολόγιο της. Θα έπρεπε να βάλει το δικό της όνομα ως τίτλο και όχι το όνομα του π. Αυγουστίνου. Ελπίζουμε να μην πιστεύσατε τα λόγια της, αν και από ότι φαίνεται, δεν τα πιστεύσατε. Μην μας προκαλείτε άλλο αγαπητέ λεγοντάς μας γι’ αυτήν γιατί θα ξεχειλίσει το ποτήρι της υπομονής μας και θα αναγκαστούμε να γράψουμε γι’ αυτήν.
16 Δεκεμβρίου 2011 1:16 μ.μ

ΓΙΑΤΙ ΕΒΑΛΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ

Η ιστοσελίδα με το όνομα του Γέροντος, δεν είναι χθεσινή. Ανέλπιστα μπήκα στο διαδίκτυο το 2008, όταν από κάποιο λάθος του ΟΤΕ, εγκατέστησε το ιντερνέτ στην εργασία μου  αντι για το σπίτι του μεγαλου αδερφού μου, για το οποιο έγινε αίτηση.
Δεν γνώριζα τίποτε απο το διαδίκτυο. Αναζήτησα με την βοήθεια άλλου το όνομα· «π. Αυγουστίνος Καντιώτης» και βγήκε πρώτο ένα δημοσίευμα που πηγη είχε τον σκοπιανό Τσιαρκνιά. Ερεύνησα το δημοσίευμα και απάντησα στις 7-10-2008 στους Σκοπιανούς συκοφάντες. Η απάντηση βρισκεται στο επάνω μέρος της ιστοσελιδος, με  τον τιτλο· ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣ· μπορειτε να το διαβάσετε. Οι σκοπιανοί κρατούσαν ένα συκοφαντικό άρθρο της Ελευθεροτυπίας από το 2000 πρώτο. Και στην αναζήτηση του ονόματος ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ έβγαινε εκείνο. Εκείνοι δούλευαν και εμείς κοιμόμασταν. Το λάθος του ΟΤΕ ήταν για μένα η φωνή του Θεού, που με καλούσε ν’ ασχοληθώ με κάτι που δεν γνώριζα.

Έκανα την ιστοσελίδα, με το όνομα και την ευλογία του Γέροντα, για να πολεμήσω την Σκοπιανή προπαγάνδα. Και πράγματι μέσα σε λίγο καιρό η ιστοσελίδα του σεβαστού Ιεράρχου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου έβγαινε πρωτη στην αναζήτηση και η σκοπιανή ιστοσελίδα βυθίστηκε στον Αδη.

ΑΝΑΔΡΟΙ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΙ

Γραφει η Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Η ιστοσελίδα που φέρει το όνομα γνωστού θεολόγου, όμως δεν είναι δική του και μέχρι πρότινος δεν γνώριζε ο θεολόγος ούτε την ύπαρξή της, συνεχίζει να συκοφαντεί  και να ψευδολογεί εναντίον του αειμνήστου Γέροντος.

Την ταυτότητά τους την ξέρουμε. Είναι οι ίδιοι που σκορπούσαν τις επιστολές-προκηρύξεις, με ψευδώνυμα, για να εξαναγκάσουν σε παραίτηση τον αγωνιστή ιεράρχη της Φλώρινας π. Αυγουστίνο Καντιώτη.

Από το 1995, πέντε δηλαδή χρόνια πριν από την παραίτησή του, τον βομβάρδιζαν κυριολεκτικά, γιατί πίστευαν ότι αν δεν τον πέθαιναν, θα τον  ανάγκαζαν να παραιτηθεί. Το είπε δημόσια, εντός φροντιστηρίου, ένας θεολόγος της συμμορίας, που τον ονομάζουν· «γνήσιο πνευματικό τέκνο» του π. Αυγουστίνου!· «Ήθελα», είπε «να παραιτηθεί ο π. Αυγουστίνος. Τώρα που δεν παραιτείται παρακαλώ να πεθάνει»! Μαγνητοφωνήθηκαν τα λόγια του. Ο Θεός όμως, που δεν ακούει τα κοράκια, αλλά τα πιστά παιδιά του, έδινε δύναμη τον σεβάσμιο επίσκοπο για να σηκώσει το βαρύ σταυρό της αχαριστίας και ψευδολογίας μέχρι τέλους.

Οι προκηρύξεις που έστελναν ήταν συνεχείς, μέχρι την παραίτησή του. Ο σεβάσμιος Γέροντας τους ήξερε και θλίβονταν, αλλά δεν παρέδιδε τα όπλα σ’ αυτόν που ήθελαν, γιατί δεν του είχε εμπιστοσύνη. Κάποια μέρα πολύ πικραμένος είπε· «Τα δάκρυα του γέροντος επισκόπου δεν θα τους βγουν σε καλό».

ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΟΙ ΑΝΑΔΡΟΙ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ!

Θα κάνω μια μικρή σύγκριση των προκηρύξεων

(που έστελναν στον Γέροντα Μητροπολίτη και σ’ άλλα πρόσωπα, απο Φλωρινα-Αμύνταιο-Πτολεμαϊδα)

και του σημερινού ιστολογίου των ψευδολόγων

Στην 4 επιστολή – προκηρύξη κατηγορούν τον σεβάσμιο Γέροντα και ζητούν την παραίτησιν του, γιατί δεν είχε ρωμαλέο σώμα! Και γράφουν· «…δεν φτάνει να εχει μονο σωστα τα λογικα του, δηλαδη να εχει διαυγεια στο μυαλό και να μη λεει χαζομαρες, αλλά πρέπει να εχει και τις απαιτούμενες για το αξιωμα του σωματικες δυναμεις.….» (Οκτώμβριο 1995).

Απαντά σ’ αυτούς ο πατέρας του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ο γηραιός Γρηγόριος· «Μα δεν εκλέγετε αθλητή, αλλά διδάσκαλο». Και ενώ στις αρχές Οκτωμβρίου του 1995 δεν μπορούσαν να αποκρύψουν την διαύγεια του πνεύματος του, στην επόμενη επιστολή, εντός του ιδίου μηνός, στις 25-10-1995 άλλαξαν τροπάριο και έγραφαν, ότι δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον λόγω γήρατος και «τα κάνει όλα σαλάτα»!

Σημερα στο ιστολόγιό τους, γράφουν·

«…ήδη απο το 1998, ο π. Αυγουστίνος ήταν σε βαθύτατο γήρας και είχαν καταπέσει οι δυνάμεις του και αυτό ήταν φανερό σε όλους. Ο π. Αυγουστίνος, εκτός απο μερικές μικρές φράσεις που έλεγε στα μετέπειτα χρόνια, δεν μπορούσε λόγω βαθυτάτου γήρατος να παρακαλουθει και να ελέγχει τα πράγματα, να γράφει, να πολεμεί κ.α….

Το 1998 κυριοι ψεύτες ο π. Αυγουστίνος ήταν σε βαθύτατο γηρας, αλλά ο Θεός τον κρατούσε όρθιο και φύλαγε άγρυπνος τις Θερμοπύλες του Βορρά.. Οι άρχοντες  του τόπου, που τον έβλεπαν, τον είχαν βάλει μπροστάρη, για την επίλυση των προβλήματα του νομού. Οποιος ήθελε μπορούσε να τον συναντήσει, τις καθημερινές στο γραφείο του και τις Κυριακές ή τις γιορτές σε κάποιο ναό της ακριτικής περιφερείας του.

Το καζίνο της Φλώρινας που δεν λειτούργησε ποτέ, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής παρουσίας του.

Εύκολο είναι κανείς να λέει λόγια του αέρα, αλλά δύσκολο είναι να δίνει στοιχεία για τα ψέματα που λέει. Εμείς δίνουμε ηχητικά ντοκουμέντα, δίνουμε έγγραφα και φωτογραφικό υλικό, για ότι γράφουμε, οι συκοφάντες δεν δίνουν τίποτε.

Και απευθύνω σ’ αυτούς το ερώτημα·

ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΛΕΞΟΥΛΕΣ ΤΟ 1995, ή το 1998 ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΕΤΕ ΤΩΡΑ, ΤΟ 2001 ΥΠΑΓΟΡΕΥΕ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ; «Ο π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΟΥ 2000, ΔΙΔΑΣΚΕΙ-ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ-ΕΛΕΓΧΕΙ-ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ»;

ΠΩΣ ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕ ΤΟ 2003, ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΕΞΩΣΗ ΤΙΣ ΦΤΩΧΕΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ ΤΩΝ «40 ΜΑΡΤΥΡΩΝ», ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΠΙ 25 ΧΡΟΝΙΑ;

(Με κομπίνα κατέλαβαν το ίδρυμα του Γέροντος, άγνωστα από το Σύλλογο πρόσωπα, με τις πλάτες του τότε Δημάρχου Κουκουλόπουλου και των εισαγγελέων του)

• Ήταν φανερό ότι ο σατανάς φοβόταν τον σεβάσμιο αγωνιστή ιεράρχη της Φλώρινας π. Αυγουστίνο Καντιώτη και στα 90 και στα 100 του χρόνια, και ήθελε να διαλύσει το έργο του, και εσείς, αντί να σταθείτε δίπλα του, σταθήκατε απένατί του.
• Ακούστε τα δύο βίντεο και απαντήστε μου. Μαγνητοφώνησα τότε τα πολύτιμα λόγια του Γέροντος για να φανεί η ψευτιά σας. Μη ξεχνάτε ότι είστε και εσείς γέροι και η ώρα της Κρίσεως δεν θα αργήσει.

___________

___________

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΙΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ

ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΑΠΕΙΛΕΙ!!!

Γράφουν·

• «Να γνωρίζουν οι αναγνώστες μας ότι κυκλοφορούν ψευδοκαντιωτικές επιστολές που ήταν αποτέλεσμα εκμετάλλευσης του βαθύτατου γήρατος και της ανημπορίας του π. Αυγουστίνου ή τραγικής παραπληροφόρησής του πάλι εξαιτίας του βαθύτατου γήρατος του.  Τους καλούμε μάλιστα όλους αυτούς τους ψευδαδέλφους και τον φιλικό και υποτακτικό σ’ αυτούς κύκλο, να μετανοήσουν διότι με τις ξεδιάντροπες αυτές συμπεριφορές τους, κακό και στην Εκκλησία και στους εαυτούς τους κάνουν. Να σταματήσουν να προκαλούν άλλο, διότι θα τους αποκαλύψουμε.

ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΩ

• Ενοχλούνται με τα στοιχεία που φέρνω στη δημοσιότητα; Ν’ απαντήσουν με στοιχεία, για να καταγραφούν στην ιστορία και να παύσουν να απειλούν για τις αλήθειες που γράφω. Τις απειλές και τα ξεσκεπάσματα τους, δεν τα φοβάμαι. Αν βρουν κάτι, για να με κατηγορήσουν, να το στείλουν, και θα το δημοσιεύσω στο ιστολόγιο μου.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΘΕΟΚΛΗΤΟ ΓΡΑΦΟΥΝ·

«Συγχαρητήρια στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φλωρίνης κ. Θεόκλητο

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Θεόκλητος υπεράσπισε το γνησιότατο και πιστό τέκνο του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, τον κ. Σωτήριο Ευσταθίου, για τις ξεδιάντροπες συκοφαντικές κατηγορίες που δέχθηκε…».
(Τον ευχαριστούν γιατί ο Μητροπολίτης Θεόκλητος πήγε μάρτυρας στο δικαστήριο υπερ του Ευσταθίου, που ήτο με περιοριστικούς όρους ελεύθερος, (για καταχρήσεις πολλών εκατομμυρίων) και αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών).

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ
Πως τα καταφέρνει ο επίσκοπος Θεόκλητος να είναι φίλος  και να επαινείται από τους συκοφάντες των τιμίων γηρατειών του σεβάσμιου ιεράρχου π. Αυγουστίνου;

Και ο σκοπιανός καθηρημένος παπάς Νικόδημος Τσαρκνιάς, αν θυμάται, τα ίδια έκανε στην εφημερίδα του “Μογλενά”, φυλ 37, του 1983
Ονόμαζε τον π. Αυγουστίνο· “Ο Xοϊμενή της Φλώρινας”, “ο ρατσιστής”,  “ο ακροδεξιός”, ενώ τον τότε πρωτοσύγκελλο π. Θεόκλητο τον ανεβάζει μέχρι τα άστρα  τ’ ουρανού και τελείωνε με εγκώμια· «Kτυπάτε, κτυπάτε, συκοφαντήτε άνθρωποι του σκότους, ο π. Θεόκλητος με την υπομονή του, με την αγάπη του και το πλατύ χαμόγελό του και με την χάριν του Aναστάντος Xριστού μας θα βγει δυναμωμένος και χαριτωμένος».

Εγκώμια από τέτοιους ανθρώπους νομίζω οτι δεν μας τιμούν. Ειναι προτιμότερο να μας κατηγορούν οι εχθροί του σεβαστού μας πνευματικού πατέρα  και να μας καταδιώκουν, παρά να μας εγκωμιάζουν.

_______

ΜΙΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟ

κ. Παναγιώτη σας παρακαλώ διορθώστε από το ιστολόγιό σας, το άρθρο: ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ (ΚΑΝΤΙΩΤΗ) και μη ενοχοποιείτε τον π. Μελέτιο Βαδραχάνη, γιατί ο π. Μελέτιος δεν είχε καμία σχέση με τους συκοφάντες. Ο π. Μελέτιος δεν έβαλε την υπογραφή του το 1996, όταν κάποιοι αρχιμανδρίτες ζήτησαν και εγγράφως από τον Γέροντα επίσκοπο π. Αυγουστίνο να παραιτηθεί, για να γίνει μητροπολίτης ο π. Θεόκλητος, ο τότε πρωτοσύγκελλος και νυν μητροπολίτης. Σας βεβαιώνω ότι ο π. Μελέτιος δεν είχε καμία σχέση με εκείνους.

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΩΡΥΕΤΑΙ

ΑΛΛΑ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ

• Αν διαβάσουμε την Αγία Γραφή, αν ανατρέξουμε στην εκκλησιαστική ιστορία, αν ρίξουμε μια ματιά στη ζωή των συγχρόνων μεγάλων αγίων εκκλησιαστικών μορφών θα δούμε ότι δίπλα τους ξεφύτρωναν Ιούδαι, Δημάδες, ψευδάδελφοι, σκληροί και απαίσιοι άνθρωποι.
• Κοντά στον Κύριο εμφανίστηκε ο Ιούδας. Είδε θαύματα, άκουσε την ουράνια διδασκαλία του, απήλαυσε της αγάπης του Θεανθρώπου και όμως τον πρόδωσε! Το ίδιο επαλαμβάνεται σ’ όλες τις μεγάλες εκκλησιαστικές μορφές τῆς ιστορίας, παλαιές και νέες.
• Αυτό συνέβη και με το Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη
  

Θα δώσουμε κάποια ελάχιστα στοιχεία στη δημοσιότητα για να καταγραφούν στην Ιστορία και να φανεί ο μεγάλος σταυρός που σήκωσε, με την βοήθεια του Θεού, σιωπών, ο μεγάλος αγωνιστής ιεράρχης, προ της παραιτήσεως του.

Τα στοιχεία δημοσιεύει η Ανδρονίκη Καπλάνογλου

ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΣΕ ΕΞΩΔΙΚΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑΝ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Ἐν Φλωρίνη τῇ 14-7-1999

Πρὸς κ. Σωτήριον Εὐσταθίου…. ΑΘΗΝΑ
Ἔλαβον τὴν ἀπὸ 30-6-1999 ἐξώδικον ἀπάντησίν σας. Ἔμεινα ἐμβρόντητος. Τὸ ὕφος σας ἱταμὸν, αὔθαδες, ἐξοργιστικόν.
Τὰ φάρμακά μου διὰ σᾶς ἐτελείωσαν πλέον. Σᾶς ἐπιστρέφω ὡς ἀπαράδεκτον τὸ κείμενον τῆς ἀπαντήσεως σας ὄχι διὰ τὴν ιστορίαν ἀλλὰ πρὸς ἔλεγχον ὑμῶν.
Μὲ ἐξουθενώσατε και μὲ ἐξευτελίσατε ὅσον οὐδεὶς τῶν ἐχθρῶν μου. Ἡ ἀνωτέρω ἀπαντησις σας ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐπὶ δεκαετίας παράμονή σας πλησίον μου οὐδόλως σᾶς  ὡφέλησεν. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ γίνῃ ίλεως.
Ἡ ἐμμονὴ εἰς τὸ θέλημα σας φαίνεται ἀθεράπευτος. Δὲν ἔχετε παρὰ νὰ ἐξέλθετε και νὰ ἱδρύσετε ἰδίαν μάνδραν διοικουμένην κατὰ τὰς ἐπιθυμίας σας. Εἰς αὐτὴν τὴν ἐνέργειαν θα ἔπρεπε να ἔχετε προβῇ πρὸ πολλοῦ, ἀφήνοντες τὴν μικρὰν μας Ἀδελφὀτητα νὰ εἰρηνεύσῃ.

Μετὰ βαθυτάτης πικρίας
Ο προιστάμενος της ἀδελφότητος «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

______________
Κοινοποίησις: Εἰς ἅπαντα τὰ μέλη τῆς Ὁρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «ΣΤΑΥΡΟΣ”

ΑΠΛΗ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ

• Ο σκληρος κύριος τον οποίο πρώτο ονοματίζει ο σεβάσμιος Γέροντας είχε δικαστήριο στην Αθήνα (για καταχρήσεις πολλών εκατομμυρίων) και ήτο με περιοριστικούς όρους ελεύθερος. Το δικαστήριο έγινε πριν λίγους μήνες και αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών.
• Ως μάρτυρες υπερασπίσεως του Σωτήρη Ευσταθίου, που τόσο σκληρά φέρθηκε στο Γέροντα αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο Καντιώτη ήτο ο νυν Μητροπολίτης Φλωρίνης Θεόκλητος, ο π. Δανιήλ Αεράκης. Από τον κύκλο του θεολόγου Στέργιου Σάκκου μάρτυρας υπερασπίσεως ήτο η Μαρια Αδαμοπούλου.
  
• Έπλεξαν στο δικαστήριο το εγκώμιο της τιμιότητος και της αγιότητος του παραπάνω ανθρώπου. Κοντά σ’ αυτούς, ήρθε να συμπαρασταθεί  ως μάρτυρας  υπερασπίσεως και ο Πρεβέζης Μελέτιος, και έτσι το κακούργημα με περιοριστικούς όρους μετετράπη σε· «αθώος μετ’ αμφιβολιών».
• Ίσως κάποιος θα έπρεπε να καταθέσει και την παραπάνω επιστολή του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στο δικαστήριο, για να δούμε πια γνώμη θα βάραινε.
  

________

ΜΙΚΡΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΦΡΙΚΤΩΝ ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ

ΠΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥΣΑΝ ΣΕ ΠΛEΙΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΤΕΛΝΑΝ ΣΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Μια μικρή ομάδα σκληρών και αχαρίστων και απαισίων ανθρώπων, που θα βοσκούσαν πρόβατα στα χωριά τους, εάν δεν βρίσκονταν στον δρόμο τους ο σεβάσμιος αγωνιστής ιεράρχης για να τους συμμαζέψει από τα ορφανοτροφεία και από τους δρόμους, έστησαν πολυβολείο απέναντί στον σεβάσμιο γέροντα μητροπολιτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη, πέντε χρόνια προ της παραιτήσεώς του προσπαθώντας να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση.

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΛΥΣΟΜΑΝΕΙ ΚΑΙ ΩΡΥΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΞΙΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ

Παραθέτω μόνο κάποια πολύ μικρά αποσπάσματα, γιατί είναι αδύνατον να δημοσιευθούν  ολόκληρες οι βρωμοεπιστολές τους, που έφεραν ανύπαρκτα ονόματα και ψεύτικες διευθύνσεις.

ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

(Το πρώτο λιβελογράφημα ήταν γραμμένο με το πολυτονικό, το δεύτερο με το μονοτονικό και τα άλλα άτονα, όπως τα παραθέτω)

___________________________________________________________

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

• προς τον αγωνιστικο λαο Φλωρινας, Αμυνταιου, Πτολεμαϊδας
• Σε λίγες μέρες καί μὲ μεγάλη  πιθανότητα στὸ τελευταίο δεκαήμερο τοῦ Μάρτη και σὲ δύο συνεχῆ Σαββατοκύριακα θὰ κυκλοφορήσει η 3η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ μας μὲ πολύ ἐνδιαφέρον περιεχόμενο, πού θ’ αναφέρεται στά ἔργα και τις μέρες τοῦ ὑπέργηρου μητροπολίτη της  Φλώρινας κ. Καντιώτη, πού ἐνῶ δεν μπορεί νά σταθεί στά πόδια του, εν τοῦτοις ἐπιμένει νὰ φαίνεται ὅτι ἀσκεί τὰ καθήκοντά του, γιατί τοῦ ἀρέσει πολύ ἡ ἐξουσία και ἡ διοίκηση….

18 Μάρτη 1995

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Β΄

προς το λαό τῆς Φλώρινας, Αμυνταίου, Πτολεμαϊδας

….Για να λυθεῖ το προβλημα χρειάζεται η τοποθέτηση βοηθοῦ ἐπισκόπου στή Φλώρινα ή παραίτηση του Μητροπολίτη που είναι εν ενεργεία……

Μάρτης 1995

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

προς τον αγωνιστικο λαο Φλωρινας, Αμυνταιου, Πτολεμαϊδας

….Να τονίσουμε για αλλη  μια φορα  οτι η Φλωρινα ουσιαστικα δεν εχει Δεσποτη…..
Ξαναρχίζει η μαχη και ο αγωνας για να φυγουν οι υπερηλικες, οι υπεργηροι και ανημποροι απο την δημόσια διοίκηση για να αποκτήσει η Φλώρινα πραγματικό και ζωντανό μητροπολίτη…

Σεπτέμβριος 1995

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 4η

προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας

Ο μητροπολιτης φλωρινης κυρ-Καντιωτης δεν μπορει πια να ασκησει τα καθηκοντα του…. Διοτι για να ειναι σε θεση ενα δημοσιο προσωπο να ανταποκριθει οπως πρεπει στις υποχρεωσεις του δεν φτάνει να εχει μονο σωστα τα λογικα του, δηλαδη να εχει διαυγεια στο μυαλό και να μη λεει χαζομαρες, αλλά πρέπει να εχει και τις απαιτούμενες για το αξιωμα του σωματικες δυναμεις.….
Αλλὀ κυρ-Καντιωτης, καθως δειχνουν τα πραγματα δεν εχει αντιληφθει οτι…το σωμα του ειναι ασθενικο, ανημπορο και δεν επιτρέπεται να παραμενει στην εκκλησια, αλλα να παραμερισει και να δωσει σειρα στους νεωτερους….

Οκτωβρης 1995

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 5η

προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας

Ο μητροπολιτης φλωρινης κυρ-Καντιωτης εχει αρχισει να παρουσιαζει σημεια καμψης και δεν μπορει να ασκησει καθως πρέπει τα καθηκοντα του.
Εχει χασει πια τον απαιτουμενο ελεγχο και οσο περναει ο καιρος εξευτελιζεταιι με τις αντιφασεις του…..
Ο ανθρωπος δεν μπορει πια να εκτελεσει τα καθηκοντα του και πρεπει να βρεθει συντομα καποια λυση.
Διοικηση απο το κρεββατι και με το τηλέφωνο, δε γινεται.
Ειναι καιρος οι γεροι, οι υπεργηροι, ειτε στην Πολιτεια βρισκονται, ειτε στην Εκκλησια να φευγουν γιατι δεν μπορουν να ασκουν δημοσιο λειτουργημα και γιατι τα κανουν ολα σαλατα.
Θα συνεχισουμε στο επομενο φυλλαδιο μας

Οκτωβρης 1995
(25-10-1995)

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 6η

….. Αφησε τον εαυτο του αιχμάλωτο στα χερια διαφόρων καιροσκόπων και επιτηδείων, για να τον τρώνε οι κοττες.

Μια γενναια παραίτηση για ν’ ανοιχθει ο δρόμος και σ’ αλλους ….αξιους και ικανους κληρικους….
Αν ομως δεν γινει κατι απ’ αυτα που γραψαμε πιο πανω, τοτε τον λογο εχουν η Συνοδος της Εκκλησιας που βρισκεται στην Αθηνα και ο αρμοδιος Υπουργος, οι οποιοι εχουν υποχρεωση να ενεργησουν συμφωνα με τον Νομο….

Νοεμβρης 1995

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 7η

προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας
….Θα δουμε αν μπορεί ο κυρ-Καντιωτης να κάνει αβερτα παπάδες…..

Νοεμβρης 1995

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 8η

προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας

…Κυκλοφορούμε αυτό το φυλλάδιο για να συμπαρασταθούμε σ’ εκείνους που πριν απο λιγο καιρο, μεσα στο καλοκαίρι…κανουν αυστηρο  ελεγχο και περιλαμβανουν αγρια τον πρωτοσυγκελλο και τους υποτακτικους του….
Οι στοχοι μας λοιπον απο δω και περα θα ειναι οι εξης·

Παντα ο δεσποτης κυρ Καντιωτης, που με τα πεισματα του και την γεροντική του αδυναμία εχει φερει τη μητροπολη φλωρινας σε ελεεινα χαλια… Ακολουθει η συνέχεια.

Σεπτεμβρης 1996

ΠΡΟΚΗΡΗΞΗ 10η

ΚΑΝΤΙΩΤΙΚΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΕΖΙΛΙΚΙΑ

Προς το λαο Φλωρινας, Αμυνταίου και Πτολεμαΐδας.

Ειμαστε παλι εδω και δινομε το παρον για μαχη….. Ο μητροπολιτης κυρ-Αυγουστινος εχει καταντησει ενα αβουλο και ανικανο προσωπο, ενα πραγματικο πτωμα… Κυβερνά την Μητροπολη μια μαφια…

Φλεβαρης 1997

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 11η

Προς το λαο Φλωρινας, Αμυνταίου, Πτολεμαϊδας και καθε ενδιαφερομενο χριστιανο σε ολη την Ελλαδα.

….Οταν ο κυρ Καντιώτης είχε σωστα τα μυαλά του και κυριαρχούσε στον εαυτό του….διενεργούσε τα λεγόμενα δημοψηφισματα γυρω απο το πρόσωπό του. Δεν αποτολμαει ομως και τωρα να κανει κατι τετοιο για το θεμα της παραιτησης του… Τότε θα δει ο κυρ Καντιωτης και ολη η παλιοπαρεα του το μαυρισμα που θα φάει και τον εξευτελισμό.
Επίσης στο περιοδικό της Μητροπολης Φλωρινης (ΣΑΛΠΙΓΚΑ) δημοσιευτηκαν πριν μερικους μηνες καμποσες επιστολες που σοφίστηκε και τις συνταξε η μαφία(*) ….
Υστερα απ’ όλα αυτά…ο Καντιωτης και το σκυλολαϊ του συνεχίζουν να παραμένουν γαντζωμένοι στην εκκλησιαστική εξουσια….
Τι Καντιώτης, τι Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ….και οι δυο στο ιδιο καζάνι βραζουν, χωρις καμμιια διαφορα. Μάλιστα η ευθυνη του κυρ Καντιωτη γινεται ακόμα μεγαλυτερη, γιατι καποτε ηθελε να παραστησει τον μεγαλο και σπουδαίο.
Αλλα ο χωρος της προκηρυξης αυτης δε φτανει για περισσοτερα. Γιαυτο θα συνεχισουμε στο επομενο φυλλαδιο μας

____________________

• Υ.Γ. Το φυλλαδιο αυτο στελνεται σε ολες τις μητροπολεις της Εκκλησιας της Ελλαδος και σε ολες τις εκκλησιαστικες και κρατικες υπηρεσιες που βρισκονται στην Αθηνα και στις μεγαλυτερες κωμοπολεις της Μητροπολης Φλωρινης, καθως και σε ολο τον επιστημονικο κοσμο που εχει καποια σχεση με τη θρησκεία και τον κυρ Καντιωτη.
  (Θα δημοσιευσουμε τις επιστολές που ενοχλήθηκαν οι λιβελογράφοι και τις επέδωσαν σε μαφία. Φερουν τα ονοματεπόνυμα και διιευθύνσεις τυ ποιμνίου του)
  Θα διακόψω τις βρωμοεπιστολές και θα παραθέσω επιστολές.

Αυγουστος 1997

____

• (*) Σύντομα θα δημοσιεύσουμε τις επιστολές της “Σαλπιγκας της Ορθοδοξίας”, που έστειλαν σοβαροί κάτοικοι της Μητροπόλεως Φλωρίνης που οι λιβελογράφοι τους ονομάζουν μαφία.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 12η

προς το λαο φλωρινας, αμυνταιου, πτολεμαϊδας και καθε ενδιαφερομενο σὀλη την Ελλαδα και το Εξωτερικό

……………………………………………………………………………………………………………………..

• Οι επιστολές-λιβελογραφήματα συνεχίζονται, όμως σταματώ εδώ·
  
• Ο σεβάσμιος Μητροπολίτης π. Αυγουστίνος γνώριζε ποιοι ήταν πίσω από τις προκηρύξεις – λιβελογραφήματα και θλίβονταν για την αχαριστία και την σκληρότητά τους και παρ’ όλα ταύτα άντεχε και συνέχιζε να ποιμαίνει την Μητρόπολή του. Λειτουργούσε, κήρυτε, χειροτονούσε ιερείς και έδιδε νικηφόρες μάχες για να μη λειτουργήσει το καζίνο στη Φλώρινα. Οι αρχές του τόπου τον είχαν μπροστάρη για την επίλυση των προβλημάτων του Νομού. Ήταν προσιτός σε όλους τους Φλωρινιώτας, αφού καθημερινά δεχόταν στο γραφείο του και έβλεπε όποιον χρειάζονταν την ανάγκη του και την συμβουλή του. Ο σύσσωμος ο τοπικός τύπος με σκληρά λόγια κατακεραύνωνε τους αδίστακτους συκοφάντες (*)
  
• Νομιζω ότι είναι αρκετές οι πρώτες αυτές επιστολές-λιβελογραφήματα, που παρέθεσα για να καταλάβει ο κάθε χριστιανός πόσο σκληροί και απαίσιοι ήταν οι τελευταίοι εχθροί του αγωνιστού ιεράρχου της Φλωρινας π. Αυγουστίνου Καντιώτου.
  

(*) Περισσότερα θα βρείτε στο αρχείο μας, που βρίσκεται στη δεξιά στήλη της ιστοσελίδος, με την ονομασία:

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ή ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
_____

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γραμμένο από την Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Δεχθήκαμε επίθεση γιατί ανακοινώσαμε όσα περί αντιχρίστου είπε στον Αγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης ο π. Δανιήλ  Αεράκης. Τα πρόσωπα που μας επιτέθηκαν με ανώνυμα σχόλια από άλλη ιστοσελίδα, την “Αποτείχιση”, δεν έχουν το θάρρος να γράψουν τα όνοματά τους κάτω από τα σχόλια· γιατί;

Η ανωνυμία είναι δειλία και κάτι κρύβει. Τα ανώνυμα γράμματα να μην τα διαβάζετε, έλεγε ο αείμνηστος Γέροντας π. Αυγουστίνος. Εμείς γράφουμε επώνυμα, και μας κατηγορούν επώνυμα, ενώ αυτοί κρύβονται πίσω από την ανωνυμία.

Δημοσιεύουμε τα ανώνυμα σχόλιά τους, γιατί δεν φοβόμαστε τα άναδρα βέλη τους.

ΣΧΟΛΙΟ 1ο

Ανώνυμος είπε…

ΣΧΟΛΙΟ 2ο

• Ανώνυμος είπε…
• Μην μιλήσω…

• Η Ανδρονικούλα ξύνεται με τα νύχια της; Τί θέλει να την αποκαλύψουμε;
• Γιατί τόση εμπάθεια με τον π.Αεράκη; Μήπως επειδή υποστήριξε τον Ν.Σωτηρόπουλο όταν οι ψευδάδελφοι με τους οποίους έχει παρέα και σχέσεις, τον καταπολεμούσαν;
• Τί άλλο της έκανε;;;
• 11 Μαρτίου 2011 11:50 π.μ.

Απαντώ σε ορισμένα σημεία

1. Δεν έχω τίποτε προσωπικό με τον π. Δανιήλ και δεν μου έκανε τίποτε. Γράφω κάποιες αλήθειες, γιατί θέλω να μείνουν στην ιστορία.

• Όσοι φέρθηκαν άθλια και πανάθλια σ’ έναν άγιο γέροντα αγωνιστή ιεράρχη και του βάραιναν τον σταυρό των γηρατειών του, θα πρέπει να γίνουν γνωστοί στους χριστιανούς. Ο Γέροντας σήκωσε με υπομονή το βαρύ σταυρό του, και βρίσκεται τώρα στην Θρειαμβεύουσα Εκκλησία, κοντά στον Κύριο, όμως οι συκοφάντες  θα πρέπει να αποκαλυφθούν και να μην εμφανίζονται ως πνευματικά παιδιά του Γέροντος.
  
• Γι’ αυτά που γράφω, έχω πλήθος αποδεικτικών στοιχείων, ακόμα και μαγνητοφωνημένες συνομιλίες με τον Γέροντα. Κάθε φορά που προκαλούν, θα δίνω και κάποια στοιχεία στην δημοσιότητα.
  

2. Τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο πάντοτε τον εκτιμούσα και δεν διέκοψα ποτέ την επικοινωνία μου μ’ αυτόν. Εσεις που κρύβεστε και χρησιμοποιείται το όνομά του εν αγνοία του και συντάσετε ακόμα και επιστολές με την υπογραφή του, ποιοί ειστε; Δεν έχετε όνομα;

3. Απειλείτε οτι θα αποκαλύψετε.

Τι θα αποκαλύψετε; Αν βρείτε κάτι, σάς δίνω την άδεια να το κάνετε· θα το βάλλω και στην ιστοσελίδα, αλλά επώνυμα.

Έχω και μια απορία· Γιατί σας κακοφάνηκε που έγραψα ότι ο π. Δανιήλ έχει αντίθετη γνώμη από τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη; Αυτό δεν φαίνεται από τα λεγόμενά του στον Άγιο Παντελεήμονα; Εξ άλλου ο π. Δανιήλ Αεράκης είχε απομακρυνθεί από τον Γέροντα αγωνιστή ιεράρχη πριν από το 1982 και δεν είχε καμία απολύτως σχέση μαζί του. Εμφανίστηκε το 1997 από την Αθήνα, για να του συστήση να παραιτηθεί, παρουσιάζοντάς τον από τις στήλες του περιοδικού του (ο Ιωάννης ο Βαπτιστής) ανίκανο να διοικήσει την Μητρόπολή του! Γιατί το έκανε; Ποιος ήταν αυτός  που τον συμβούλευε; Ποιούς εξυπηρετούσε; Ρώτησε τον Φλωρινιώτικο λαό για να το κάνει;

Τρία χρόνια αργότερα το Δημοτικό συμβούλιο της Φλώρινας με ψήφισμα του έδωσε την απάντηση· Δημοσιεύω ένα μικρό απόσπασμα του ψηφίσματος, για να φανεί η διαφορετική γνώμη του π. Δανιήλ Αεράκη και η παρέα του από τους εκπροσώπους του λαού της Φλώρινας.

ΨHΦIΣMA

TOY ΔHMOTIKOY ΣYMBOYΛIOY ΦΛΩPINHΣ

ΣTIΣ 13 ΔEKEMBPIOY 1999

• Tο Δημοτικό Συμβούλιο Φλωρίνης εκφράζει την θλίψη του για την απόφαση του Σεβασμιωτάτου Mητροπολίτου Φλωρίνης κ.κ. Aυγουστίνου να παραιτηθεί από τον Eπισκοπικό θρόνο της Mητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Eορδαίας. H επί 32 έτη συνεπής και μαχητική του παρουσία σηματοδότησε την πορεία του τόπου μας και το τεράστιο ηθικό του ανάστημα αλλά και το κοινωνικό, θρησκευτικό και εθνικό του έργο, έχει τύχει αν όχι της αποδοχής, τουλάχιστον της αναγνώρισης ολοκλήρου του πληρώματος της τοπικής μας Eκκλησίας και όχι μόνον. Έστω και εάν το γήρας και η φυσική φθορά του Σεβασμιωτάτου Mητροπολίτου δυσχέραινε το τελευταίο διάστημα την εκτέλεση των σοβαρών του καθηκόντων δίχως να κηλιδώσει την απαστράπτουσα αίγλη του συνολικού του έργου, η απόφασή του για αποχώρηση από την ενεργό δράση, μας αφήνει όλους αληθινά φτωχότερους.

ΕΓΡΑΦΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ

Ο π. ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ

• Το 1997 που οι αρχές του τόπου είχαν τον Μητροπολίτη τους, των 91 ετών, μπροστάρη για να διεκδικήσουν από την κυβέρνηση την λύση μεγάλων προβλημάτων της επαρχίας των· π.χ. Την ιδρυση του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Μελίτη.
• Ο μεγαλύτερος όμως αγώνας του Μητροπολίτου, που εστέφθη με επιτυχία, ήταν να ακυρωθεί η λειτουργία του Καζίνου στην Φλώρινα και να συστρατευθούν μαζί του όλες οι αρχές του τόπου και εκείνες που στην αρχή ήταν υπέρ της δημιουργίας του καζίνου στη Φλώρινα.
• Το Καζίνο της Φλώρινας ήτο έτοιμο για να λειτουργήσει. Έκανε μάλιστα προσλήψεις 100 ατόμων, για να επισπεύσει η κυβέρνηση την άδεια λειτουργίας. Και όμως ο γέροντας αγωνιστής Μητροπολίτης, που τον πετροβολούσε τότε από το περιοδικό του ο π. Δανιήλ Αεράκης  με αυτά που έγραφε και τον παρουσίαζε ανίκανο να κυβερνήσει την  Μητρόπολή του, όχι μόνο νικήσε, αλλά πήρε με το μέρος του και τις αρχές του τόπου που στην αρχή αγωνίζονταν για να γίνει το καζίνο στην Φλώρινα. Το καζίνο της Φλώρινας ποτέ δεν λειτούργησε, γιατί είχε γέροντα μεν, αλλά γενναίο Μητροπολίτη.

Και ερωτώ· Εσείς που γράφετε τα ανώνυμα σχόλια, υπέρ του π. Δανιήλ Αεράκη, μήπως είστε εκείνοι που έστελναν τότε τις σκληρές ανώνυμες ή ψευδώνυμες επιστολές εις τον σεβάσμιο Γέροντα Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο και εμφανίζονταν ως σπουδαστές της Φλώρινας από την Θεσσαλονίκη; Επειδή έχω κάποιες από εκείνες τις επιστολές στα χέρια μου και τις συνέκρινα με τα σχόλια που κάνατε κατα καιρούς στην ιστοσελίδα “Αποτείχιση” διαπίστωσα ότι από το δικό σας χέρι είναι γραμμένα.

Επιτέλους

Ποιος ήτο ο π. Δανιήλ Αεράκης που επενέβαινε από την Αθήνα για να ρυθμίσει στο τι θα έκανε ο Γέροντας στη Φλώρινα; Και ποιοι ήσασταν εσείς που βρίζατε τότε όλους όσους έμειναν πιστοί στον Γέροντα και τους ρίχνατε ευθύνες γιατί δεν παραιτείτο ο σεβάσμιος Μητροπολίτης;

Ποιοι ήσασταν; Σκληροί και αδίστακτοι. Βάζω ένα απόσπασμα από μια τέτοια επιστολή, που στείλατε στον σεβάσμιο Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο τον Οκτώμβριο του 1997.

• «…Που καταντησε ενας Αυγουστινος Καντιωτης, ο οποιος ειχε και καποια αξια και ασκουσε μια επιρροη στον λαο. Δεν υπαρχει ενας θεολογος, ενας ιεροκηρυκας, να τον υπερασπισθη, και ξεμεινε ενας αγραμματος και αστοιχειωτος κλητηρας, που δεν ξερει να βαλλει ουτε την υπογραφη του; Αλλοι τα γραφουν και τα δακτυλογραφουν, ο…...ενας αναπηρος από την κορυφή και μια ζουρλονίκη απ’ τη Κοζάνη και αυτός ολοπρόθυμα προσφέρει το ονομα του.
• Δεν καταλαβαίνει ομως ο γερο Αυγουστινος οτι με αυτά τα καμωματα ξευτελιζεται ολοενα και περισσότερο ο ιδιος και ξεσηκωνει σε βαρος του την κοινη γνωμη (στην οποία μια φορα και εναν καιρο εδινε καποια σημασια) και χανει και την λιγη συμπαθεια που μπορει να εχει απομεινει στο προσωπο του; …..……………………………………………………………………………………………………………….
  
• Θα συνεχισουμε στην επομενη προκηρυξι μας»
  

Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα γύρω από την παραίτηση του Μητροοπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου, ας διαβάσουν στην ιστοσελίδα μας στο “Βιογραφικό Παραίτηση”.

Δημοσιεύω στη συνέχεια την επιστολή που έστειλα στον π. Δανιήλ Αεράκη, στις 9- 12-1997, στην οποία διαμαρτύρομαι για το δημοσίευμα  του στο περιοδικό “Ιωάννης ο Βαπτιστής”, που εκδίδει ο ίδιος,
Σημειώνω και κάτι, για να το ξέρει· Δεν είχα κρατήσει αντίγραφο εκείνης μου της επιστολής και ευχαριστώ τον π. Δανιήλ  Αεράκη που ακούγοντας την συμβουλή του κ. Σωτήρη Ευσταθίου μου την επέστρεψε ως απαράδεκτη (η συνομιλία ακούστηκε τότε, από το κανάλι “ΤΗΛΕΤΩΡΑ”).

Ο π. Δανιήλ αφού διάβασε την επιστολή μου, την έβαλε σε ένα δικό του φάκελλο και μου την επέστρεψε ως απαράδεκτη. Την δημοσιεύω λοιπόν για να την ξαναδιαβάσει.

ΚΟΖΑΝΗ  9- 12-1997

• Πάτερ Δανιήλ πολὺ λυποῦμαι, ποὺ τόσο ἐπίμονα καὶ στὸ τελευταῖο σᾶς περιοδικό, χωρὶς «σεβασμὸ στοὺς ἀγῶνες του», ἀσχολεῖστε γιὰ τὴν παραίτηση τοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα.
• Θὰ σᾶς θυμήσω κάτι ποὺ μου εἴπατε πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια μέσα στὸ ἐκκλησιαστικό βιβλιοπωλεῖο στὴ Φλώρινα. Ὅταν ἕνας ἱερέας ἔφυγε ἀπὸ τὸν π. Αὐγουστῖνο καὶ ἦρθε στὴν Κοζάνη γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὴν Μαγδαληνή, μοῦ εἴπατε τότε, ἂν θυμᾶστε. Νίκη ἂν δεῖς ἀκόμη καὶ ἐγὼ, νὰ φεύγω ἀπὸ τὸν Πατέρα Αὐγουστίνο καὶ νὰ τὸν κατηγορῶ, νὰ ξέρης ὅτι πάντα ὁ πατήρ Αὐγουστίνος ἔχει δίκαιο.
• Αὐτὰ λέγατε τότε. Τώρα ἀλλάξατε Εὐαγγέλιο. Μάθετε λοιπὸν, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐγκατέλειψε τὸν πατέρα Αὐγουστίνο. Ὁ Θεὸς τῆς νεότητος του εἶναι καὶ Θεὸς τῶν γηρατειῶν του. Καὶ στὰ 91 του χρόνια, πρὸς πεῖσμα ὅλων τῶν ἀθέων καὶ λειτουργεῖ καὶ κηρύττει καὶ γράφει καὶ χειροτονεῖ καὶ κάνει ἐγκαίνια νέων ναῶν καὶ δέχεται καὶ ξεπροβοδᾶ κόσμο, ποὺ καταφθάνει κοντά του, γιὰ νὰ πάρη κάποια συμβουλή, νὰ λύση κάποιο πρόβλημά του καὶ νὰ πάρη τὴν εὐχή του.
• Ἐπίσης κάνει σφοδρὸν ἀγώνα ἐναντίον τοῦ καζίνου καὶ φυλάγει ἄγρυπνος τὶς θερμοπύλες τοῦ βορρᾶ. Ἀνοῖξτε τὴν Σάλπιγγα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ θὰ τὸ διαπιστώσετε αὐτὸ.
• Αν ενοχλείστε που ο Θεός κρατάει ακμαίο τὸν πατέρα Αὐγουστῖνο παρ᾿ ὅλα τὰ χτυπήματα ποὺ ἔφαγε καὶ τρώει ἀπὸ σᾶς τοὺς εὐεργετηθέντες, ἀπὸ σᾶς τὰ πρώην «παιδιά του», να πᾶτε νὰ κάνετε παρέα τοὺς Σκοπιανοὺς, τοὺς γιαχωβάδες καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θέλουν τὸ καζίνο στὴν Φλώρινα, γιατὶ και αυτοί επιθυμούν τὴν παραίτηση τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου, γιὰ νὰ κάνουν ἥσυχοι τὴν δουλειά τους.
• Ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸν κρατᾶ, ἔχει τὸν σκοπό του.
• ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΣΑΣ, ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΜΑΣ.
• Συγνώμη πάτερ, ξέρω ὅτι θὰ μὲ χαρακτηρήσετε ὡς ἐλεεινή ποὺ δὲν σέβομαι τὸ ράσο. Σέβομαι τὸ ράσο σας, ἀλλὰ ὄχι ἐκείνα ποὺ γράφετε καὶ λέτε ἐναντίον τοῦ εὐεργέτου σας. Ἐναντίον ἐκείνου ποὺ σᾶς ἀνοῖξε τὰ μάτια γιὰ νὰ γνωρίσετε τὸν Χριστό.
• Θαυμάζω τὴν ἀχαριστία ὁρισμένων ἀνθρώπων καὶ δικαιώνω τὸν σοφό Σωκράτη ποὺ ἀποροῦσε ὅταν τὸν κυνηγοῦσαν καὶ τὸν κατηγοροῦσαν ἄνθρωποι ποὺ δὲν τοὺς ἔκανε κανένα καλό.
• Γίνατε καὶ σεῖς ἕνας δεύτερος Λ…
• Οἱ περισσότεροι τοῦ εἴδους του, ποὺ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν πατέρα Αὐγουστίνο, ἀντὶ νὰ μετανοήσουν γι᾿ αὐτὰ ποὺ ἔκαναν,ἔχουν καὶ μοῦτρα  νὰ κρίνουν ἐνέργειες τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου.

Μὲ ἐκτίμηση στὴν ἱεροσύνη σας.
Ανδρονίκη Καπλάνογλου

«ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ»

OΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

___________________

________________

ΠΕΡΙ ΣΥΝΗΣΑΚΤΩΝ

Μετά από έρευνα και καταθέσεις τουλάχιστον 20 μαρτύρων, ο επίσκοπος Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης έδωσε εντολή σε θεολόγο που ηγείται γυναικείας αδελφότητος να απομακρυνθεί και να μην έχει καμμία επικοινωνία με τις κοπέλλες. Ο θεολόγος δεν υπήκουσε και ο Γέροντας απεμάκρυνε από κοντά του αυτόν και την συνοδεία του, λέγοντας·
«Αποσύρομαι οριστικώς από την πνευματική κηδεμονίαν…Του λοιπού καμμία πλέον δεν θα φέρω ευθύνην δι’ ό,τι λέγετε και πράττετε…»  (απόσπασμα ιδιόχειρης επιστολής του Γέροντος, στις 15-2-1989). Η επιστολή δεν ήταν προσωπικό δεδομένο, καθ’ ότι κοινοποιήθηκε και σε άλλα άτομα, για να γίνει γνωστή η οριστική απομάκρυση του και να προστατευθεί η Εκκλησία. «Εμείς», έλεγε ο σεβάσμιος Γέροντας, «τον διώξαμε και η Εκκλησία καμμία ευθύνη δεν φέρνει για το τι λέει και κάνει».

Σήμερα ο θεολόγος, λόγω ασθενείας, για να μην πάθη κάποια μόλυνση και να έχει καλή περιποίηση έγινε επίσημα οικότροφος και μένει μέσα στον ξενώνα της γυναικείας αδελφότητος!!!

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ,

ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ  ΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ;

Ο σεβάσμιος Γέροντας έφτασε στα 104 του χρόνια και έμεινε πιστός στις αρχές του.
Ηταν καλόγερος και δεν χρειαζόταν τη διακονία των γυναικών.
Όταν πήγαινε σε γυναικεία ιδρύματά του, ήταν πάντα με την συνοδεία κάποιου ιερέα, συνήθως του π. Ιεροθέου ή κάποιου άλλου ανδρικού προσώπου και έλεγε· Εσεις θα φυλάγετε εμάς και εμείς εσάς. Ακόμα και στο γραφείο της Μητροπόλεώς του δεν έκλεινε την πόρτα αν ήταν μια γυναίκα μόνη ή αν δεν είχε κάποιο ιερέα μέσα στο γραφείο. Πρόσεχε πάντα και δεν έδινε αφορμή σε κανέναν για να τον κατηγορήσει.
Όταν απομακρύνθηκε από την Μητρόπολιτου,  εγκαταστάθηκε σε κάποιο σπίτι που χρησίμευε παλαιότερα ως αίθουσα κατηχητικών της αδελφότητος «ΑΓΑΠΗ”. Δεν μπήκε σε γυναικείο ίδρυμα ή μοναστήρι για να τον περιποιούνται καλύτερα οι γυναίκες. Ο οδηγός του Αλέξανδρος Φωκάς και αργότερα οι δύο ιερείς του·  ο π. Ιερόθεος και ο π. Λαυρέντιος που έμειναν πιστοί κοντά του του αρκούσαν.
Όταν έπαθε το βαρύ εγκεφαλικό, στα 104 του χρόνια και μεταφέρθηκε στο Κρατικό νοσοκομείο της Φλώρινας δεν απομονώθηκε από φόβο να μη πάθη κάποια μόλυνση, παρ’ όλο που το ζήτησαν κάποιοι γιατροί. Ήταν αδύνατον να σταματήσουν οι πατέρες τον κόσμο που τον επισκέπτονταν καθημερινά. Πέρασαν πάνω από 2.000 άτομα από τον θάλαμό του και του φίλησαν το χέρι και όμως δεν έπαθε καμιά μόλυνση. Από άλλη αιτία έφυγε για την αιωνιότητα

ΣΧΟΛΙΟ

Date: Tue, 18 Jan 2011 21:11:14 +0200
From: akaplanoglou@augoustinos-kantiotis.gr
To: nik….@hotmail.gr

To βιντεο που αφορά· «τους τελευταίους αδίσταχτους εχθρούς του  Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου», του σεβαστού σε όλους τους ορθοδόξους, καλό θα είναι να τους κατονομάσετε. Να κατανομάσετε τα υποτιθέμενα πνευματικά παιδιά του Γέροντος. Να γράψετε και τα έργα τους.  Πιστεύω ακράδαντα οτι τωρα που ο γεροντας εφυγε απο κοντα μας ειναι  πλεον πιο επιτακτικη η ανάγκη να μαθευτούν αυτά που έκαναν στο σκοτάδι.
Δεν σκανδαλιζονται οι ανθρωποι απο αποκαλυψεις, σκανδαλιζονται απο αυτους που ενω πίκραιναν τον γεροντα εμφανίζονταν ως πνευματικα του παιδια και τον συκοφαντούσαν.
Φτανει πια η εκμεταλλευση. Ωφειλετε να ενημερωσετε εφ οσον εχετε στοιχεια τον πιστο κοσμο που διαβαζει την σελιδα σας, για το τι ακριβως εχει συμβει. Δεν ειναι κουτσομπολιο, οπως ισως νομιζετε. Δεν θα σκανδαλιστει κανενας απο τις αποκαλυψεις, αντιθέτως θα προφυλαχθουν οι πιστοι απο τους λυκους  που φορουν προβιές. Θα είστε υπεύθυνη και θα δώσετε λόγο στο Θεό, που  δεν τους αποκαλύπτεται για να προφυλαχθεί ο κόσμος. Τους λύκους δεν τους καλύπτουμε· ειδοποιουμε τον κόσμο για να προστατευθεί. Κάποιος επιτέλους πρέπει να μας πει την αληθεια. Πρέπει να ξέρουμε ποια είναι τ’ αληθινά παιδιά του Γέροντος και ποιά εκμεταλλεύονται το τίμιο όνομά του,  για να καλύψουν βρωμιές, να προσκομίσουν οικονομικά οφέλη και να τους  τιμά ο κόσμος.
Περιμενουμε και να ειστε σιγουρη οτι πολλοι ειναι αυτοι που θα σταθουν κοντα σας αλλα πανω απ’ολα κοντα στον Μακαριστο Γεροντα πιστοι και  αγωνιζομενοι να συμορφωθουν με την επιθυμια του δηλαδη να υπερασπιστουν  ΤΟ ΕΝΤΙΜΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ. Παρακαλω για την δημοσιευση του παροντος.

Με τιμη
Νικη Τσαλιδου
ΑΘΗΝΑ

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 3η

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

Τα παιδιά αγαπούν τα δώρα. Δώρα παίρνουν στη γιορτή τους, σ’ άλλες μεγάλες γιορτές, και ιδιαίτερα την Πρωτοχρονιά. Πως την περιμένουν τη μέρα αυτή τα παιδιά! Τον άγιο Βασίλειο, το μεγάλο αυτό πατέρα και διδάσκαλο της Εκκλησίας, τον φαντάζονται πως είναι φορτωμένος με δώρα, έτοιμος να τα μοιράσει στα παιδιά με το χέρι του πατέρα, της μάνας, της γιαγιάς και άλλων προσφιλών προσώπων. Δώρα πολλά, που στοιχίζουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια. Μπάλες, ποδήλατα, αυτοκινητάκια, καραβάκια, γλυκύσματα, καινούργια φορέματα, χρυσά κοσμήματα, ρολόγια, ποικιλία από δώρα.
Άραγε πιο παιδί θα ’ναι εκείνο, που την πρωτοχρονιά θα πάρει το πιο μεγάλο δώρο; Μα πριν να πούμε πιο είναι το πιο μεγάλο δώρο, ας δούμε τι δώρα έδωσαν σ’ ένα Παιδί κάποιοι σοφοί άνθρωποι.
Στα κάλαντα, στα τραγούδια που τραγουδούν τα παιδιά την παραμονή και τη νύχτα των Χριστουγέννων όταν επισκέπτωνται τα σπίτια, ο Χριστός υμνείται και δοξάζεται σαν «βασιλιάς των όλων». Και είναι πράγματι ο Χριστός ο πραγματικός βασιλιάς όλου του κόσμου. Είναι όμως βασιλιάς πολύ διαφορετικός από τους άλλους βασιλιάδες και άρχοντες του κόσμου. Οι βασιλιάδες γεννιώνται μέσα σε παλάτια, που λάμπουν από πολυτέλεια. Μα ο Χριστός δεν γεννήθηκε μέσα σε τέτοια παλάτια. Γεννήθηκε, όπως ξέρετε, μέσα σε μια υγρή σπηλιά, που ήτανε ένα μαντρί. Στο μαντρί αυτό έμεναν πρόβατα, βόδια και γαϊδουράκια. Εκεί, στο βρωμερό αυτό σταύλο, το μόνο καθαρό μέρος που υπήρχε, ήτανε η φάτνη, το παχνί, το μέρος εκείνο όπου οι βοσκοί βάζουν το χειμώνα το ξερό χορτάρι για να φάνε τα ζώα. Μια τέτοια φάτνη έγινε η πρόχειρη κούνια, που έβαλε το μικρό Χριστό η Παναγία μητέρα του.
Ποιος, βλέποντας το Χριστό πάνω στα άχυρα και έχοντας γύρω του συντροφιά τα ζώα, ποιος μπορούσε να φαντασθεί, πως το βρέφος αυτό ήτανε «ο βασιλεύς των όλων»; Αν το ήξεραν, πόσοι και πόσοι δεν θα ερχόντουσαν για να προσκυνήσουν και να προσφέρουν τα δώρα τους, κατά τη συνήθεια που είχαν την αρχαία εποχή που προσφέρανε δώρα όταν γεννιώταν νέος βασιλιάς!
Ο Χριστός, όταν γεννήθηκε, ήταν άγνωστος στον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο. Αλλά να, σε μια χώρα, που ήτανε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπήλαιο, μερικοί άνθρωποι πληροφορούνται πως γεννήθηκε ο Χριστός. Αυτοί ήτανε οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Τα ονόματά τους δεν τα αναφέρει το Ευαγγέλιο, μα σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ονομάζονταν ο πρώτος Γκασπάρ, ο δεύτερος Μελχιόρ και ο τρίτος Βαλτάσαρ.
Αλλ’ εδώ πρέπει να δώσουμε μια εξήγηση, πως οι μάγοι αυτοί δεν ήτανε όπως οι γνωστοί μάγοι και μάγισσες, που με διάφορα σατανικά μέσα και τρόπους απατούν και εκμεταλλεύονται τους ανοήτους ανθρώπους, λέγοντας τη «μοίρα» τους. Όχι. Οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ήτανε άνθρωποι επιστήμονες, σοφοί. Οι μάγοι αυτοί, οι αστρονόμοι της Περσίας, όταν είδαν στον ουρανό ένα έκτακτο αστέρι, σύμφωνα με μια αρχαία προφητεία, το ερμήνευσαν σαν ένα σημάδι που ειδοποιούσε πως γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Μια ζωηρή επιθυμία γεννήθηκε μέσα τους, να πάνε να δουν και να προσκυνήσουν το Σωτήρα του κόσμου. Με οδηγό το αστέρι, που βάσταξε μήνες ολόκληρους, έφθασαν στα Ιεροσόλυμα. Πήγαν στη Βηθλεέμ, βρήκαν το Χριστό και άνοιξαν τους θησαυρούς τους και πρόσφεραν στο βασιλιά του κόσμου τα πολύτιμα δώρα τους, «χρυσόν, λίβανον και σμύρναν».

Δώρα στο Χριστό πρόσφεραν οι μάγοι. Αλλά δώρα στο Χριστό πρέπει να προσφέρουμε και οι άνθρωποι του 20ού αιώνος, όλοι οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, κι’ αυτά ακόμα τα μικρά παιδιά. Αλλά τι δώρα; Ασήμι; Χρυσάφι; Διαμάντια; Πολύτιμες πέτρες; Όχι. Κάτι άλλο, πολύ ανώτερο απ’ όλα αυτά τα δώρα, μπορούμε να προσφέρουμε στο Χριστό. Ή, για να εκφρασθούμε καλύτερα, επειδή ο Χριστός δεν έχει ανάγκη από δώρα, γιατί όλος ο υλικός κόσμος είναι δικός του, Εκείνος μας προσφέρει ένα δώρο και ζητάει από μας να το δεχθούμε το δώρο αυτό.
Ο Χριστός προσφέρει στον καθένα μας ένα δώρο ανεκτιμήτου αξίας. Κι’ αν το δεχθούμε το δώρο αυτό, ο Χριστός χαίρεται. Η εκούσια προσφορά της θελήσεώς μας, που δεχόμαστε το δώρο αυτό του Χριστού, είναι για το Χριστό το σπουδαιότερο δώρο μας σ’ Αυτόν. Δώρο ο Χριστός, αντίδωρο εμείς. Αλλά μήπως αυτά που λέμε για δώρο και αντίδωρο φαίνονται δύσκολα και ακατάληπτα. Ας φέρουμε ένα παράδειγμα, για να γίνει πιο καταληπτό αυτό που λέμε.
Ζούσε κάποτε ένα παιδί. Είχε γεννηθεί μέσα σε πλούσιο σπίτι, κι’ οι γονείς του, επειδή ήτανε έξυπνο και έπαιρνε τα γράμματα και προόδευε, το έστειλαν για σπουδές. Όταν πλησίαζε η γιορτή του και οι γονείς του θα του ’καναν δώρο, ο μικρός είπε στους γονείς του· ―Εγώ δεν θέλω να μου κάνετε κανένα άλλο δώρο, παρά ένα βιβλίο… Στο ερώτημα των γονέων του, ποιο είναι το βιβλίο που ζητάει, ο μικρός απάντησε· ―Το Ευαγγέλιο…
Την εποχή όμως εκείνη τα βιβλία ήτανε πανάκριβα, γιατί δεν τυπωνόντουσαν σε μηχανές, αλλά γραφόντουσαν με το χέρι σε λεπτά δέρματα. Οι γονείς, που αγαπούσαν τον Ιωάννη – έτσι ήταν το όνομά του –, έδωσαν παραγγελία. Κι’ όταν το Ευαγγέλιο έγινε κι’ οι γονείς το παρέδωσαν στον Ιωάννη, η χαρά του παιδιού ήτανε απερίγραπτη. Ήτανε σαν να έπαιρνε στα χέρια του το πιο πολύτιμο δώρο. Από κείνη τη μέρα το Ευαγγέλιο έγινε ο αχώριστος σύντροφός του. Το διάβαζε μικρός. Το διάβαζε νέος. Το διάβαζε σε δύσκολες ώρες. Το διάβαζε πάντοτε. Ήτανε το βιβλίο, που τον καθοδηγούσε, παρηγορούσε και τον ενίσχυε σ’ όλη του τη ζωή. Όποιος θέλει λεπτομέρειες, ας διαβάσει το βίο του αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, που γιορτάζει στις 15 Ιανουαρίου.
Αγαπητά μας παιδιά! Ο Μ. Αλέξανδρος απ’ όλους τους συγγραφείς εκτιμούσε τον Όμηρο και το βιβλίο του το ’χε κάτω απ’ το προσκέφαλό του και κάθε μέρα διάβαζε για να διδάσκεται και να εμπνέεται. Αλλά τι είναι ο Όμηρος και οποιοσδήποτε άλλος συγγραφέας του αρχαίου και νέου κόσμου μπροστά στο Ευαγγέλιο; Μπροστά του όλα τα βιβλία του κόσμου είναι σαν χαλίκια μπροστά σ’ ένα διαμάντι. Όπως είπε κάποιος σοφός, το Ευαγγέλιο είναι το σπουδαιότερο δώρο που δόθηκε ποτέ στον κόσμο. Δώρο του ουρανού στην αμαρτωλή μας γη. Ήλιος που διαλύει τα σκοτάδια και φωτίζει τη γη.
Αυτό το δώρο συνιστούμε κι’ εμείς τώρα στο τέλος του παλαιού και στην αρχή του νέου χρόνου. Το συνιστούμε σ’ όλα τα παιδιά των κατηχητικών μας σχολείων. Ο Χριστός προσφέρει στο κάθε παιδί το δώρο αυτό. Μικρή και ασήμαντη είναι η χρηματική του αξία, μα το περιεχόμενό του έχει αξία ανυπολόγιστη.
Κάθε παιδί ας το πάρει και ας πει· ―Χριστέ, σ’ ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο. Από τώρα που είμαι μικρός, και όταν μεγαλώσω, και όταν ασπρίσουν τα μαλλιά μου, και μέχρι το θάνατο θα ’χω το Ευαγγέλιο παντοτινό σύντροφό μου. Απ’ όλα τα βιβλία αυτό θα αγαπώ πιο πολύ, αυτό θα μελετώ και αυτό θα εφαρμόζω.
Αγαπητό μου παιδί! Δίνεις την υπόσχεση αυτή στο Χριστό; Η υπόσχεσις σου αυτή θα ’ναι το σπουδαιότερο δώρο που θα δώσεις στο Χριστό. Δώρο ανώτερο απ’ τα δώρα που έδωσαν οι μάγοι, απ’ το χρυσό, το λιβάνι και τη σμύρνα. Δώρο ― αντίδωρο.

Με πολύ αγάπη
Ο πνευματικός σας πατέρας

+ Ο Φλωρίνης Αυγουστίνος

Tα όνειρα

Tα όνειρα είναι ένα περίεργο φαινόμενο, που φανερώνει, ότι υπάρχει ψυχή, η οποία και στην κατάσταση του ύπνου κάτι βλέπει και ακούει. Tο περίεργο αυτό φαινόμενο των ονείρων μελετούν ψυχολόγοι και δίνουν την ερμηνεία, ότι τα όνειρα συνήθως είναι αντακλάσεις της καθημερινής ζωής με τους πόνους και τους πόθους, τα βάσανα και τις θλίψεις της. Aπό το βάθος του εσωτερικού κόσμου ξεπηδούν τα όνειρα. Πεινάει κάποιος; Στο όνειρό του, όπως λέει και ο λαός, βλέπει καρβέλια. Διψάει; Bλέπει βρύσες και ποτάμια. Kάθεται σε καλύβι; Bλέπει παλάτια…
Bέβαια δεν μπορούμε να δώσουμε μια αυθεντική ερμηνεία του φαινομένου που λέγεται όνειρο. Aλλά θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή όλων, να μην ταράζονται όταν βλέπουν όνειρα και καταφεύγουν στους ονειροκρίτες για να βρουν ερμηνείες. Διότι, όπως λέει η Γραφή, «πολλούς επλάνησαν τα όνειρα». Aλλά να έχουμε εμπιστοσύνη απόλυτη στο Θεό, ο οποίος προνοεί και φροντίζει για όλα τα παιδιά του και ότι είναι αναγκαίο για τη σωτηρία μας το έχει αποκαλύψει στην αγία Γραφή.
Mη ζητάτε περισσότερα. Mην ακούτε τις οραματίστριες.

―Όνειρο είδε ο δίκαιος Iωσήφ. Όνειρο, που τον καθοδηγούσε τι πρέπει να πράξει. Aλλά όνειρα βλέπουν όλοι οι άνθρωποι. Ποιος άνθρωπος δεν είδε όνειρο; Aλλά ποιος μπορεί να ισχυρισθεί, ότι το όνειρο που βλέπει προέρχεται από το Θεό; Δεν είμαστε εμείς όπως ο Iωσήφ, ο μνηστήρας της υπεραγίας Θεοτόκου, και όπως άλλοι άγιοι που είδαν θεϊκά όνειρα. Tα θεϊκά όνειρα είναι σπάνια.

(Από βιβλίο «ΣTAΓONEΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ»
† O Φλωρίνης, Πρεσπών & Eορδαίας Aυγουστίνος)

            TI ΘA MAΣ ΣΩΣH; 

Βιβλιο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

TA MIKΡΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

«ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ» (Ματθ. 3,2 4, 17). Ἡ μετάνοια σῴζει τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ ὅταν λέμε στὸν α΄ ἢ στὸν β´ νὰ μετανοήσῃ, ἀπαντᾷ
Τί νὰ μετανοήσω; Ἐγὼ δὲ᾿ σκότωσα, δὲν ἔκλεψα· εἶμαι καλὸς ἄνθρωπος.
Ὅπως συνέβη κάποτε σ᾿ ἕνα χωριὸ τῆς Πίνδου. Εἶπα σὲ κάποιον γέροντα βοσκό·
―Μπαρμπα-Κώστα, τώρα ποὺ κ᾿ ἐσὺ ἐγέρασες, ἔγινες 80 χρονῶν, πρέπει νὰ μετανοήσῃς.
Ἐκεῖνος ἔστριβε τὸ τσιγάρο του ―τὰ μουστάκια του εἶχαν κιτρινίσει―, κρατοῦσε τὸ κομπολόι του καὶ μοῦ λέει·
―Ἔ, καὶ τί ἔκανα ἐγώ; Ἔκανα τίποτε; Ἐγὼ δὲν ἐσκότωσα, ἐγὼ δὲν ἐπόρνευσα, ἐγὼ δὲν ἐμοίχευσα, ἐγὼ δὲν ἔκανα κανένα κακό. Ἂς μετανοήσουν οἱ φονιᾶδες, ἂς μετανοήσουν οἱ πόρνοι, οἱ μοιχοί, οἱ ἐγκληματίες καὶ οἱ ἀπατεῶνες. Ἐγὼ γιατί νὰ μετανοήσω; Δὲν ἔχω ἀνάγκη μετανοίας.
Αὐτὴ τὴ νοοτροπία τοῦ βοσκοῦ τὴν ἔχει δυστυχῶς καὶ ὅλος ὁ κόσμος. Ἐγώ, λένε, τί ἔκανα γιὰ νὰ μετανοήσω;…
Ἀδελφοί μου, δὲν εἶνε μόνο τὰ μεγάλα ἁμαρτήματα. Ὑπάρχουν καὶ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὰ θέλω νὰ ὑπενθυμίσω τώρα σ᾿ ἐσᾶς, στὴν ἀγάπη σας· τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα, εἰς τὰ ὁποῖα ὑποπίπτομεν ὅλοι. Καὶ αὐτὰ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα εἶνε ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ μᾶς φοβίσουν. Καὶ γι᾿ αὐτὰ πρέπει νὰ μετανοήσωμε καὶ νὰ κλαύσωμε ὅλοι μας.
Αὐτοί, βλέπεις, ποὺ λένε ὅτι δὲν πέσανε στὰ μεγάλα ἁμαρτήματα τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τοῦ ἐγκλήματος, τῆς ἀπάτης, τῶν κλοπῶν καὶ τῶν διαρρήξεων ὁμοιάζουν σὰν ἕνα ἄνθρωπο ποὺ γνώρισα στὴν Ἀθήνα καὶ θεωροῦνταν ὑγιής. Ἔτρωγε, ἔπινε, ἔπαιζε χαρτιά, πήγαινε δεξιὰ – ἀριστερά, δραστηριώτατος ἤτανε, ὥσπου κατὰ τύχη, ἔπεσε στὰ χέρια ἑνὸς φίλου του γιατροῦ.
―Γιά νὰ σὲ ἐξετάσω, τοῦ λέει.
―Ἄσε με, τοῦ ἀπαντᾷ, ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε· εἶμαι σιδερένιος.
Τὸν περνᾶ ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες καὶ βλέπει ὅτι ἔχει καρκίνο. Ἄρχισε μέσα του νὰ δουλεύῃ ὁ καρκίνος. Ἐπ᾿ ἔξω ῥόδι, ἀπὸ μέσα σάπιος.
Ὅπως, λοιπόν, βλέπεις ἕναν ἄνθρωπο ὑγιῆ νὰ λάμπῃ καὶ αφνης μέσα στὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς του ὑπάρχει τὸ μικρόβιο ποὺ ὑποφώσκει, ὑπάρχουν νοσηραὶ καταστάσεις, ποὺ καλλιεργοῦν τὰς βαρυτέρας ἀσθενείας, ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ στὴν ψυχή μας· Αὐταπατώμεθα, νομίζουμε ὅτι εμεθα ἅγιοι. Ἐπειδὴ πᾶμε στὴν ἐκκλησιά, ἐπειδὴ κάποτε – κάποτε ἐξομολογούμεθα, κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, ἀνάβομε κανένα κερί, κάνομε τὴν προσευχή μας, κ.τ.λ., λεγόμεθα θρησκευτικοὶ ἄνθρωποι, νομίζομε ὅτι θὰ μᾶς δώσῃ ὁ οὐρανὸς πιστοποιητικὸ ἁγιότητος. Ὄχι, ἀγαπητοί μου. Είμεθα ὅλοι ἔνοχοι ἑνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ περάσωμε ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες. Ἀκτῖνες εἶνε ἡ ἁγία Γραφή, ἀκτῖνες εἶνε ἡ ἱερὰ ἐξομολόγησις. Ὅταν περάσωμε ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς ἀκτῖνες καὶ διαβάσωμε τὴν ἁγία Γραφή, θὰ διακρίνωμε μέσα στὰ βάθη μας τὰ μικρόβια. Θὰ διακρίνωμε τὶς κατεργασίες τῶν πνευματικῶν ἀσθενειῶν, ποὺ ἔχομε μέσα μας καὶ θὰ φρίξωμε.
Ἔτσι εἶνε, ἀδελφοί μου, τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα.

(Συνεχιζεται)

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ;

(Κείμενο ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου)

Ἔχουμε ἀκούσει πολλὲς φορές, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει δώσει τὸ ὄνομα τοῦ Θεολόγου σὲ τρεῖς μόνο Ἁγίους· τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο. Ἀσφαλῶς ἡ ὀνομασία «θεολόγος» δὲν ἔχει φιλολογικὸ χαρακτῆρα, οὔτε ἀποτελεῖ ἁπλὰ ἕνα τίτλο τιμῆς, ἀλλὰ ἐκφράζει οὐσία.
Αὐτὸ πρακτικὰ σημαίνει, ὅτι στὰ κείμενά τους πρέπει νὰ δίνουμε μεγάλη προσοχή, γιατὶ εἶναι καθοδηγητικά, γιὰ ὅσους θέλουν νὰ ἔχουν πολύτιμους καὶ ἀλάνθαστους ὁδηγοὺς στὴν χριστιανική μας πορεία, ἰδιαίτερα σ’ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀδιαφορίας, τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ὀρθoδόξου αἰσθητηρίου καὶ τῆς συγχύσεως (πικροὺς καρποὺς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), κατὰ τὴν ὁποία πολλοὶ ὁδηγοὶ προσφέρονται νὰ μᾶς καθοδηγοῦν, ὑποβάλλοντάς μας τὴν ἰδέα ὅτι ἔχουν τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς καθαρῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂν θέλουμε νὰ μὴν παρασυρόμαστε ἀπὸ σύγχρονες παραπλανητικὲς πρακτικὲς «γεροντισμοῦ», ποὺ σήμερα ἔχουν κατακλύσει τὴν Ἐκκλησία, ἂς θέτουμε ὡς κριτήριο τὰ κείμενα Ἁγίων καὶ μ’ αὐτὰ νὰ κρίνουμε καὶ νὰ ἐπιλέγουμε, ὅσα μᾶς προσφέρονται.
Ὑπάρχει ἕνα καθοδηγητικὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Συμεών, ἐπεξηγηματικὸ αὐτῆς τῆς θέσεως. Ἀξίζει νὰ τὸ παραθέσουμε ἐδῶ, πρὶν τὸ περὶ Πίστεως κείμενο τοῦ Ἁγίου ποὺ ἀκολουθεῖ:

«Εὐχαῖς καὶ δάκρυσι τὸν Θεὸν καθικέτευσον πέμψαι σοὶ ὁδηγὸν ἀπαθῆ τε καὶ ἅγιον. Ἐρεύνα δὲ καὶ αὐτὸς τὰς Θείας Γραφάς, καὶ μάλιστα τὰς τῶν Ἁγίων Πατέρων πρακτικὰς συγγραφάς, ἵνα ταύταις ἀντιπαρατιθεὶς τὰ παρὰ τοῦ διδασκάλου καὶ προεστῶτος σοὶ διδασκόμενα καὶ πραττόμενα, ὡς ἐν κατόπτρῳ δύνασαι βλέπειν ταῦτα καὶ καταμανθάνειν καὶ τὰ μὲν συνᾴδοντα ταῖς Γραφαῖς, ἐγκολποῦσθαι κατέχειν τῇ διανοίᾳ. Τὰ δὲ νόθα καὶ ἀλλότρια, διακρίνειν καὶ ἀποπέμπεσθαι, ἵνα μὴ πλανηθῇς. Πολλοὶ γάρ, ἴσθι, πλάνοι καὶ ψευτοδιδάσκαλοι, ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις γεγόνασιν».
(Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος)

Εἴθε ἡ παροῦσα ἀνάρτηση νὰ μᾶς προβληματίσει καὶ βοηθήσει (μὲ ὁδηγὸ τὸν ἅγιο Συμεὼν) νὰ καταλάβουμε, ποιά εἶναι ἡ ἀληθινὴ Πίστη καὶ τὰ ἀληθινὰ ἔργα τῆς Πίστεως καὶ πώς, ὣς τώρα, κατανοούσαμε ἐμεῖς τὴν Πίστη.

(Ἡ μετάφραση τοῦ κειμένου εἶναι τοῦ Διονυσίου Ζαγοραίου. Διατηρήσαμε τὶς ἰδιομορφίες γραφῆς τῆς ἐκδόσεως τοῦ 1886, ποὺ ἐπανέκδωσε ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος Β. Ρηγόπουλου τὸ 1977. Διευκρινιστικά: τὸ ὁποῦ τοῦ μεταφραστῆ ἐμεῖς σήμερα τὸ γράφουμε ὅπου, ἐνῶ τὸ ποῦ καὶ τὸ πῶς μὲ περισπωμένη ἀντιστοιχοῦν στὸ δικό μας ποὺ καὶ πώς).

Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου

ΛΟΓΟΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟΣ Η΄.

Ὅτι δὲν πρέπει νὰ θαρροῦμεν πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθοῦμεν μὲ τὴν πίστιν μόνον, χωρὶς να κάμωμεν καλὰ ἔργα
Ἀνίσως ποθοῦμεν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχωμεν πολλὴν προσοχήν, καὶ ἐπιμέλειαν, πολλὴν προθυμίαν, καὶ ἀγῶνα, καὶ νὰ μὴ νομίζωμεν πῶς εἶναι ἀρκετὸν εἰς ἡμᾶς διὰ νὰ σωθοῦμεν, τὸ νὰ πιστεύωμεν μόνον εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, καὶ νὰ εἴμεσθε ὀρθόδοξοι χριστιανοί, προβάλλοντες εἰς ἀπολογίαν ἐκεῖνον τὸν λόγον ὁποῦ εἶπεν ὁ Κύριος μας. «Ὅτι ὁ πιστεύσας, καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται». Ἀλλὰ διὰ τοῦτο μάλιστα πρέπει νὰ ἀγωνιζώμεθα, καὶ νὰ προσέχωμεν, διὰ νὰ μὴ περιπατοῦμεν ἀναξίως τῆς κλήσεως, ἧς ἐκλήθημεν, καθὼς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· δηλ. νὰ μὴ κάνωμεν ἔργα ἀνάξια διὰ τὸν Χριστόν, μὲ τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ὠνομάσθημεν, καὶ λεγόμεθα χριστιανοί, ἰξεύροντες ὅτι θέλει κατακριθοῦμεν περισσότερον, ἀνίσως, ὕστερα ἀπὸ τὴν ὀνομασίαν ταύτην, ζῶμεν μὲ ὀκνηρίαν, καὶ ἀμέλειαν. Διὰ τοῦτο μὴ λογιάσης ἀδελφέ, πῶς ἔχεις νὰ σωθῆς μὲ τὴν πίστιν μόνον. «Πίστις γὰρ χωρὶς ἔργων οὐδὲν ὠφελεῖ».
Καὶ ἄκουσε τὸν Κύριον ὁποῦ λέγει. «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ ΙΙατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Ὁμοίως ἄκουσε καὶ τὸν θεῖον ΙΙαῦλον ὁποῦ λέγει. «Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες, καὶ ἀπειθεῖς, καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι».
Βλέπεις, ἀγαπητέ, πῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ τινά, μὲ μόνην τὴν πίστιν χωρὶς τὰ ἔργα; ἐπειδὴ ἐὰν ἐσώζωντο μὲ τὴν πίστιν μόνον, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἤθελε σωθοῦν, καὶ δὲν ἤθελε ἀπολεσθῇ κανένας ἀπὸ ἡμᾶς. Διότι δὲν εἶναί τινας ὁποῦ δὲν πιστεύει, πῶς εἶναι Θεός. Ἐπειδὴ καὶ οἱ πονηροὶ διάβολοι πιστεύουν πῶς εἶναι Θεός. Καὶ ἄκουσε αὐτοὺς ὁποῦ λέγουν. «Οἴδαμέν σε τίς εἶ, ὁ Ἃγιος τοῦ Θεοῦ». Καὶ πάλιν ἄλλου ἔλεγαν διὰ τοὺς Ἀποστόλους. «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ὑμῖν ὁδὸν σωτηρίας». Βλέπεις, ὅτι καὶ οἱ δαίμονες πιστεύουν πῶς εἶναι Θεός; ἀλλ’ οὗτοι ὁποῦ πιστεύουν πῶς εἶναι Θεός, κατεδικάσθησαν εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς διὰ τὰ πονηρὰ ἔργα τους.
Λοιπὸν καλὴ εἶναι ἡ πίστις, ἐὰν ἀπέκτησες καὶ ἔργα. Διατὶ σῶμα χωρὶς ψυχήν, εἶναι ἀκίνητον, καὶ ἀνενέργητον. Τοιουτωτρόπως καὶ ἡ πίστις, χωρὶς ἔργα, εἶναι νεκρά. Καὶ ἄκουσε τὸν Ἅγιον Ἰάκωβον τὸν ἀδελφόθεον ὁποῦ λέγει. «Τί τὸ ὄφελος ἀδελφοί, ἐὰν πίστιν λέγῃ τις ἔχειν, ἔργα δὲ μὴ ἔχῃ; μὴ δύναται ἡ πίστις σῶσαι αὐτόν; ἐὰν ἀδελφός, ἢ ἀδελφὴ ὑπάρχωσι γυμνοί, καὶ λειπόμενοι ὦσι τῆς ἐφημέρου τροφῆς, εἶπε δέ τις αὐτοῖς, ἐξ ὑμῶν, ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ θερμαίνεσθε, καὶ χορτάζεσθε· μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔχῃ ἔργα. Δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου, κᾀγὼ δείξω σοι τὴν πίστιν μου ἐκ τῶν ἔργων μου».
Ταῦτα ἀκούωντας, ἀδελφέ, ἄφησε τὴν πολλήν σου ἀμέλειαν, καὶ σπούδασε νὰ ἔχῃς καὶ ἔργα μαζὴ μὲ τὴν πίστιν. Διατὶ ἐκεῖνος ὁποῦ ἔχει πίστιν μαζὴ μὲ ἔργα εἶναι καλλίτερος ἀπὸ ἐκεῖνον ὁποῦ κάνει σημεῖα, καὶ θαύματα. Ἐπειδὴ ποῖον εἶναι τὸ κέρδος· τί τὸ ὄφελος εἰς ἐκεῖνον ὁποῦ κάνει σημεῖα, ἀνίσως καὶ ἀποδιωχθῇ ἀπὸ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, καὶ κληρονομήσῃ τὴν γέενναν τοῦ ἀσβέστου πυρός; μήπως καὶ δύναται νὰ σωθῇ ἐκεῖνος ὁποῦ κάνει θαύματα, καὶ ἰατρείας, ἐὰν δέν ἔχῃ τὰ ἔργα ὁποῦ τὸν κάνουν δίκαιον; μὴ γένοιτο. Καὶ ἄκουσε τὸν Κύριον ὁποῦ λέγει. «Πολλοὶ ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε, Κύριε, τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν· καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς, οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς. Ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν».
Βλέπεις, ὅτι καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ κανοῦν τὰ σημεῖα, καὶ ἔχουν τὰς προφητείας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὠφελήσουν τὸν ἑαυτόν τους χωρὶς ἔργα; διότι ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν συνάγει ἄσπρα (σ.σ. χρήματα)· ἐπειδὴ πιστεύει, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀφίνει ἀπρονοήτους ἐκείνους ὁποῦ πιστεύουν εἰς αὐτόν, ἀλλ’ ἔχει τὴν ἔγνοιάν τους, καθὼς λέγει. «Οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος, ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Ὁποῖος πιστεύει, σκορπίζει τὰ ἄσπρα του εἰς τοὺς πτωχούς, διατὶ πιστεύει ὅτι θέλει λάβῃ ἑκατονταπλασίονα, καὶ θέλει κληρονομήσει ζωὴν αἰώνιον.
Καὶ ἄκουσε τί λέγει διὰ ἐκείνους ὁποῦ πιστεύουν ἐν ἀλήθείᾳ. «Πάντες οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτό, καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά, καὶ τὰ κτήματα αὐτῶν, καὶ τὰς ὑπάρξεις ἐπίπρασκον, καὶ διεμέριζον αὐτὰ πᾶσι, καθ’ ὅ,τι ἄν τις χρείαν εἶχεν. Ὅσοι γὰρ κτήτορες χωρίων, ἢ οἰκιῶν ὑπῆρχον, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πιπρασκομένων, καὶ ἐτίθουν πρὸς τοὺς πόδας τῶν Ἀποστόλων διεδίδετο δὲ ἑκάστῳ, καθ’ ὅ,τι ἄν τις χρείαν εἶχεν».
Ἐκεῖνος  ὁποῦ  πιστεύει,  δὲν  ὑπερηφανεύεται,  ἀλλὰ μιμούμενος αὐτὸν τὸν Κύριον κυνηγᾶ ζητεῖ ἐπιπόνως τὴν ταπείνωσιν, καθὼς καὶ ὁ Κύριος.
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν γελᾷ, ἀλλὰ πενθεῖ, καὶ κλαίει διὰ τὰς ἁμαρτίας του· διότι πιστεύει, ὅτι ἐκεῖνοι ὁποῦ γελοῦν εἰς ταύτην τὴν ζωήν, θέλει πενθήσουν, καὶ κλαύσουν εἰς τὴν ἄλλην.
Ἐκεῖνοι ὁποῦ πιστεύουν, δὲν εἶναι θυμώδεις, οὐδὲ ταραχοποιοὶ ἀλλὰ μιμούμενοι τὸν Κύριον, ἔχουν πραότητα καθὼς ὁ Κύριος λέγει. «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Διὰ τοῦτο καὶ μακαρίζει τοὺς τοιούτους λέγων, «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν».
Ὅποιος πιστεύει, μισεῖ τὴν ἀδικίαν, καὶ ἀγαπᾷ τὴν δικαι-οσύνην, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς τὴν δικαιοσύνην ἠγάπησε, τὴν δὲ ἀδικίαν ἐμίσησε. Ὅτι εἶναι γεγραμμένον. «Ὁ ἀγαπῶν τὴν ἀδικίαν, μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν».
Ὅσοι πιστεύουν δὲν μάχονται μὲ ἄλλους, ἀλλὰ μάλιστα εἰρηνοποιοῦν ἐκείνους ὁποῦ μάχονται, μιμούμενοι τὸν Κύριον· διότι καὶ ἐκεῖνος τοῦτο ἔκαμεν. «Ἐχθροὺς ἡμᾶς ὄντας εἰρηνοποίησε πρὸς τὸν ὁμοούσιον Πατέρα».
Ὁ πιστεύων ὑπομένει κάθε πειρασμόν, καὶ δὲν βλασφημεῖ. Διότι πιστεύει ὅτι θέλει λάβῃ διὰ τὴν ὑπομονήν του ἄφθαρτον στέφανον. Διότι λέγει ὁ Ἀπόστολος Ἰακωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου. «Μακάριος ἀνθρωπος, ὃς ὑπομένει πειρασμόν, ὅτι δόκιμος γενόμενος, λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».
Ὅποιος πιστεύει, δὲν ὀργίζεται, ἀλλὰ μακροθυμεῖ, καὶ φυλάττει τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ὁποῦ λέγει· νὰ μὴν ὀργίζεται καθόλου.
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, φυλάττει σωφροσύνην, καὶ δὲν μολύνει τὸν ἑαυτόν του μὲ πορνείας, καὶ μοιχείας, καί ἐπιλοίπους ἀκαθαρσίας, ἀλλὰ φυλάττει καθαρότητα, καὶ σωφροσύνην διατί πιστεύει, ὅτι ἐκεῖνοι ὁποῦ μολύνουν τὰ σώματά τους, δὲν θέλει σωθοῦν. «Πόρνους γὰρ καὶ μοιχοὺς κρινεῖ ὁ Θεός».
Ὁ πιστεύων,  δὲν σκανδαλίζει ἀδελφόν,  ἀλλὰ  ὑπηρετεῖ ὅλους, καὶ δὲν γογγύζει, ἀλλὰ μένει μὲ τὴν ὑπομονὴν τοῦ Θεοῦ, διότι πιστεύει, πῶς θέλει λάβῃ μεγαλήτερον μισθόν, καθὼς λέγει καὶ ὁ Κύριος. «Ὅς τις θέλει γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔστω ὑμῶν διάκονος. Καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν ἐπιορκεῖ, οὐδὲ κάνει ὅρκον παντελῶς μὲ τὸ στόμα του· διότι πείθεται εἰς τὸν Κύριον ὁποῦ εἶπεν. «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὁμόσαι ὅλως».
Ὅποιος πιστεύει, δὲν εἶναι ὀκνηρός, καὶ ἀμελὴς εἰς τὰς προσευχάς, καὶ ἀκολουθίας, ἀλλὰ προσέχει πάντοτε, καὶ προσεύχεται ἀδιακόπως· ὁ πιστεύων, δὲν κατακρίνει τινά. Διότι πιστεύει, ὅτι πάντες ἐσμὲν ἐν ἐπιτιμίοις· καὶ ὅτι ὅλους μέλλει νὰ τοὺς κρίνῃ ὁ Θεός· καὶ ᾧ  κρίματι κρίνει τις, τούτῳ κριθήσεται.
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν περιπατεῖ τὴν πλατεῖαν, καὶ εὐρύχωρον στράταν, ἡ ὁποία φέρει εἰς ἀπώλειαν ἐκείνους ὁποῦ τὴν περιπατοῦν, ἀλλὰ περιπατεῖ τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην διότι πιστεύει πῶς θέλει λυπηθῇ ὀλίγον καὶ θέλει χαρῇ αἰωνίως μαζὴ μὲ τὸν Κύριον μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων.
Ὁ πιστεύων δὲν ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐδὲ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, οὐδὲ γονεῖς, οὐδὲ ἀδελφούς, ἢ γυναῖκα, ἢ τέκνα, οὐδὲ ἄλλο τίποτε· ἀλλ’ ἀγαπᾷ μόνον τὸν Κύριον, καὶ ἀσυκώνει τὸν Σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ τὸν ἀκολουθεῖ· διατὶ πιστεύει, ὅτι χίλιαις ἡμέραις, εἶναι ὡσὰν μία ἡμέρα ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον καὶ χίλιαις ἡμέραις θέλει μετρηθοῦν κοντὰ εἰς τὸν Θεόν, ὡσὰν μία σταλαγματία εἰς τὴν θάλασσαν. Ὁ δὲ μέλλων αἰὼν εἶναι ἀπέραντος, δὲν ἔχει τέλος οὐδὲ ἀριθμόν.
Ἐκεῖνος  ὁποῦ πιστεύει  δὲν μένει ἀμετανόητος εἰς τὰς ἁμαρτίας του, ἀλλ’ ἐὰν καὶ ἁμαρτήσῃ ὡς ἄνθρωπος, μετανοεῖ, καὶ πενθεῖ, καὶ κλαίει διὰ τὰς ἁμαρτίας του, καὶ δὲν ἁμαρτάνει πλέον.
Ὁ πιστεύων, δὲν ξεφαντώνει, καὶ τρυφᾷ μὲ μεθύσια, καὶ ἀσελγῆ συμπόσια, καὶ πορνικὰ τραγούδια, ἀλλ’ ἐνθυμεῖται πάντοτε τὸν θάνατον, καὶ τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως. Καὶ ταῦτα ἐνθυμούμενος προσεύχεται πάντοτε, νηστεύει, ἐγκρατεύεται, καὶ ἑτοιμάζει τὰ ἔργα του διὰ τὸν θάνατον, πῶς νὰ ἀποκριθῇ νὰ ἀπολογηθῇ εἰς τὸν βασιλέα τῆς δόξης.
Ὁ πιστεύων, ἀγαπᾷ τὸν Κύριον, καὶ μισεῖ τὰ πονηρά· ὅσοι πιστεύουν δὲν φυλάττουν ἔχθραν μῖσος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ τους, οὐδὲ ἀποδίδουν κακὸν ἀντὶ κακοῦ. Ἀλλ’ ἀγαποῦν τοὺς μισοῦντας αὐτούς, κάνουν καλὸν εἰς ἐκείνους ὁποῦ τοὺς κακοποιοῦν· εὐλογοῦν ἐκείνους ὁποῦ τοὺς καταρῶνται· ὑποφέρουν ἐκείνους ὁποῦ τοὺς κατατρέχουν. Ὅταν βλασφημοῦνται ὑβρίζωνται, παρακαλοῦν χαίρονται· δὲν λογίζονται κανένα κακὸν διότι ἔχουν τὴν ἀγάπην ἀνόθευτον, καθαράν, ἀληθινήν, ὅτι λογῆς τὴν ἀπόκτησε καὶ ὁ Ἀπόστολος, καθὼς λέγει. «Ἀλήθειαν λέγω ἐν Χριστῷ, οὐ ψεύδομαι, συμμαρτυρούσης μοι τῆς συνειδήσεώς μου ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ὅτι λύπη μοι ἐστὶ μεγάλη, καὶ ἀδιάλειπτος ὀδύνη ἐν τῇ καρδία μου. Ηὐχόμην γάρ, αὐτὸς ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου τῶν συγγενῶν μου κατὰ σάρκα.
Ὅτι λογῆς ἀγάπην εἶχε καὶ ὁ Προφήτης Μωϋσῆς, ὅτι οὗτος εἶπεν εἰς τὸν λαόν· «ὑμεῖς ἡμαρτήκατε ἁμαρτίαν μεγάλην. Καὶ νῦν ἀναβήσομαι πρὸς τὸν Θεὸν οὕτως, ἵνα ἐξιλάσωμαι πρὸς τὸν Θεὸν περὶ τῆς ἁμαρτίας ὑμῶν. Ἐπέστρεψε δὲ Μωϋσῆς πρὸς Κύριον, καὶ εἶπε. Δέομαι Κύριε, ἥμαρτεν ὁ λαὸς οὗτος ἁμαρτίαν μεγάλην, καὶ ἐποίησαν ἐαυτοῖς Θεοὺς χρυσοῦς. Καὶ νῦν, εἰ μὲν ἀφῇς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν, εἰ δὲ μή, ἐξάλειψον κἀμὲ ἐκ τῆς βίβλου ἧς ἔγραψας». Τοιαύτην διάθεσιν εἶχε καὶ ὁ Δαβίδ, διὰ τοῦτο καὶ ἔλεγε. «Μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός».
Βλέπεις, τί λογῆς ἀγάπην εἶχαν ἐκεῖνοι ὁποῦ ἐπίστευαν μὲ ἀλήθειαν; ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν κάνει κανένα πρᾶγμα μὲ ὑπόκρισιν, ἀλλὰ κάνει ὅλα του τὰ ἔργα διὰ τὸν Κύριον. Διατὶ εἰς ἐκεῖνον ἔχει προσηλωμένα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του, καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον μόνον πιστεύει, ὅτι ἔχει νὰ λάβῃ μισθὸν τῶν ἔργων του.
Ὅποιος πιστεύει, ἀγαπᾷ ἐκείνους ὁποῦ πιστεύουν ὀρθῶς εἰς τὸν Κύριον· ἐκείνους δὲ ὁποῦ δὲν πιστεύουν ὀρθῶς ἀποστρέφεται, καὶ δὲν τοὺς ὑποφέρει, ἀλλὰ τοὺς διώχνει, τοὺς κυνηγᾷ.
Ὁ πιστεύων, δὲν παρακούει τὰ θεῖα λόγια, ἀλλ’ ὡς πιστός, κάνει μὲ προθυμίαν ὅλα του τὰ ἔργα ὡσὰν ἐργάτης τοῦ Θεοῦ.
Ὅποιος πιστεύει, δὲν κολακεύει, δὲν φυλάττει προσωπο-ληψίαν χατῆρι, ἀλλὰ ὁμιλεῖ καὶ κάνει ὅλα μὲ ἀλήθειαν, καὶ ὀρθότητα. Διατὶ πιστεύει ἐκεῖνο ὁποῦ εἶπεν ὁ Προφήτης. «Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ «φῶς σκότος, καὶ τὸ σκότος φῶς· οἱ τιθέντες τὸ γλυκὺ πικρόν, καὶ τὸ πικρὸν γλυκύ».
Ἐκεῖνοι ὁποῦ πιστεύουν, δὲν ὑπερηφανεύονται, οὐδὲ ὑψηλοφρονοῦν εἰς τοὺς ἐπαίνους, καὶ κολακείας. Διότι λέγει ὁ Κύριος διὰ τοῦ Προφήτου. «Λαός μου, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς, καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ἐκταράσσουσιν».
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, καὶ ἀποστρέφεται τὸν κόσμον διὰ τὸν Κύριον, δὲν συμπλέκεται πλέον μὲ τοῦτον. Διότι λέγει ὁ Ἀπόστολος ΙΙαῦλος· «οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ».
Ὅποιος πιστεύει, δὲν καταδέχεται κανένα πονηρόν, ἀλλ’ ἀγωνίζεται μέχρι θανάτου διὰ τὸν Χριστόν, καὶ τὴν ἀλήθειαν, καὶ δὲν φοβεῖται· ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ὁποῦ βλέπουν τὰ πονηρά, καὶ ἄνομα ὁποῦ γίνονται, καὶ τὰ καταδέχονται, εἶναι ὅμοιοι μὲ ἐκείνους ὁποῦ τὰ κάνουν, καὶ θέλει ἀπολεσθοῦν μαζὴ μὲ ἐκείνους, καθὼς καὶ ὁ ἱερεὺς Ἠλὶ ἀπωλέσθη μαζὴ μὲ τοὺς παρανόμους υἱούς του. Διὸ καὶ ὁ Προφήτης τοὺς ὠνόμασε σκύλλους ἀφώνους.
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει,  δὲν ἀγαπᾷ ἐκείνους  ὁποῦ δὲν πιστεύουν ὀρθά· καθὼς λέγει ὁ Δαβίδ. «Οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε Κύριε ἐμίσησα, καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς σου ἐξετηκόμην· τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς, εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι».
Ὅποιος πιστεύει, λαλεῖ τὴν ἀλήθειαν, καὶ δὲν εὐγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ κανένα ψεῦδος· ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ὁποῦ λέγουν τὸ ψεῦδος, εἶναι ἄπιστοι, καὶ υἱοὶ τοῦ διαβόλου.
Ὅποιος πιστεύει, δὲν πλεονεκτεῖ, ἀλλὰ μάλιστα ἐλεεῖ, καὶ εὐσπλαγχνίζεται, διατὶ πιστεύει, ὅτι οἱ ἐλεήμονες ἐλεηθήσονται. Καὶ ὅτι ὁ Κύριος θέλει καταστρέψει τὰ σπήτια ἐκείνων ὁποῦ πλεονεκτοῦν, καὶ ἐκεῖνοι θέλει παραδοθοῦν εἰς τὴν γέενναν τῆς κολάσεως, καὶ εἰς τὸν ἀκοίμητον σκώληκα.
Ὅποιος πιστεύει, δὲν μεταλαμβάνει ἀναξίως τὰ ἄχραντα μυστήρια· ἀλλὰ καθαρίζει τὸν ἑαυτόν του, ἀπὸ κάθε μολυσμόν, ἀπὸ τὴν γαστριμαργίαν, ἀπὸ τὴν μνησικακίαν ἀπὸ ἔργα πονηρά, καὶ λόγια ἄσχημα, ἀπὸ γέλοια ἄτακτα, ἀπὸ ρυπαροὺς λογισμούς, ἀπὸ κάθε ἀκαθαρσίαν, καὶ κακὴν ἐνέργειαν, καὶ τοιουτωτρόπως δέχεται τὸν Βασιλέα τῆς δόξης, ἐπειδὴ ὁ διάβολος ἐπιπηδώντας ἐμβαίνει εἰς ἐκείνους ὁποῦ μεταλαμβάνουν ἀναξίως τὰ ἄχραντα μυστήρια, καὶ ἔρχεται μέσα εἰς τὴν καρδίαν τους, καθὼς ἔκαμεν εἰς τὸν Ἰούδαν ὅταν ἐμετάλαβε ἀπὸ τὸ δεῖπνον τοῦ Κυρίου. Διὰ τοῦτο λέγει καὶ ὁ θεῖος Παῦλος. «δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω, καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω. Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως, κρίμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει. Καὶ διὰ τοῦτο πολλοὶ ἐν ὑμῖν ἀσθενεῖς, καὶ ἄρρωστοι, καὶ κοιμῶνται ἱκανοί».
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, δὲν συκοφαντεῖ, δὲν κατηγορεῖ τοὺς ἀδελφούς του χριστιανούς, ἀλλὰ μάλιστα τοὺς ἐπαινεῖ, διότι ἐκεῖνοι ὁποῦ ἐπαινοῦν ἄλλους θέλει ἐπαινεθοῦν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Οὐαὶ δὲ καὶ ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους ὁποῦ κατηγοροῦν, καὶ ἐγκαλοῦν ἄλλους ὡς πονηρούς, διατὶ θέλει φερθοῦν ἀπὸ τοὺς πονηροὺς διαβόλους ὡσὰν κτήνη τετράποδα εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· καὶ ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.
Ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει, περιπατεῖ ὀρθὰ τὴν στράταν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν κλίνει οὔτε ἀριστερά, οὔτε δεξιά, οὐδὲ διαστρέφει ἄλλους μὲ τὴν πονηρίαν του· ὅτι ἐκεῖνος ὁποῦ διαστρέφει ἄλλους εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν διάβολον. Διὰ τοῦτο λέγει καὶ ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ. «Ὦ, ὁ ποτίζων αὐτοῦ τῷ πλησίον ἀνατροπὴν θολεράν, καὶ ὁ μεθύσκων, ὅπως ἐπιβλέπῃ ἐπὶ τὰ σπήλαια αὐτῶν πλησμονὴ ἀτιμίας ἐκ δόξης. Πίε καὶ σύ, καὶ διασαλεύθητι, καὶ σείσθητι». Διότι ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει μὲ ἀλήθειαν, δὲν πιστεύει μὲ τὰ στόμα, καὶ τὴν γλῶσσάν του, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδίαν του· καὶ τούτου τὰ ἔργα δείχνονται φανερά. «Οὐ δύναται γὰρ πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὅρους κειμένη». Ἐπειδὴ ἐκεῖνος ὁποῦ πιστεύει ἐν ἀλήθειᾳ μὲ τὴν καρδίαν του ἐργάζεται τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος δὲ ὁποῦ πιστεύει μὲ τὰ λόγια καὶ ὄχι μὲ τὴν καρδίαν του, εἶναι εὔκαιρος ἀπὸ καλὰ ἔργα· διὰ τοὺς ὁποίους λέγει ὁ Κύριος διὰ τοῦ Προφήτου. «Ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, καὶ ἐν τῇ γλώσσῃ αὐτῶν ἐψεύσαντο αὐτῷ».
Λοιπὸν ἀδελφέ, ὅταν βλέπῃς τὸν ἑαυτόν σου πῶς εἶσαι εὔπορος πλούσιος ἀπὸ ὅλα τὰ πονηρὰ ἔργα, καὶ ἄπορος εὔκαιρος ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά, εἶπέ μου πῶς δύνασαι νὰ ὀνομάσῃς τὸν ἑαυτὸν σου πιστόν; ὅτι, καθὼς νομίζω, εἶσαι χειρότερος καὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους· διότι τὰ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα, φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιοῦσι. Λοιπὸν ἐὰν πιστεύῃς, φεῦγε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ φωνάζωντας θρήνησε, κλαῦσε καὶ καταδίκασε τὸν ἑαυτόν σου, καὶ ἄφησε τὰ κακὰ ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα ἔζησες ἕως τῆς σήμερον· καὶ ἀγωνίσου μὲ προθυμίαν, διὰ νὰ εὑρεθῇς μὲ ἔργα καλὰ ἔμπροσθεν τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης εἰς ἐκείνην τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως, εἰς τὴν ὁποίαν μέλλει νὰ πληρώσῃ κάθε ἕνα κατὰ τὰ ἔργα του. Διότι λέγει ὁ Ἀπόστολος. «Εἴ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τούτῳ, χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἕκαστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται. Ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει, ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται, καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον τῷ πυρὶ δοκιμασθήσεται. Εἴ τινος τὸ ἔργον μένει, ὃ ἐπωκοδόμησε, μισθὸν λήψεται. Εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται· αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δέ, ὡς διὰ πυρός».
Συλλογίσου λοιπὸν ἀδελφὲ τὸ φοβερὸν, καὶ φρικτὸν μυστήριον, καὶ τρόμαξε εἰς τοῦτα ὁποῦ ἀκούεις. Διότι ἐὰν μέλλῃ νὰ δοκιμάσῃ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὸ πῦρ, σὺ λοιπὸν τότε ποῦ μέλλει νὰ φανῇς; ἢ πῶς θέλει τολμήσεις νὰ πλησιάσῃς αὐτὸ ἐσὺ ὁποῦ οἰκοδόμησες εἰς τὸν ἑαυτόν σου βαρύ, καὶ δυσκολοβάστακτον φορτίον ἀπὸ χόρτον, καὶ καλάμην, καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλην ὕλην πονηράν; ἀλλοίμονον εἰς ἐμέ. Τί θέλει κάμω τότε. Ἐπειδὴ τὰ μὲν πονηρὰ καὶ φρυγανώδη μου φορτία θέλει κατακαυθοῦν ἀπὸ τὸ ἄσβεστον ἐκεῖνο πῦρ ἐγὼ δὲ θέλει μείνω παντοτεινὰ νὰ καίωμαι αἰωνίως μέσα εἰς ἐκεῖνο τὸ αἰώνιον πῦρ διὰ τὰ κακά, καὶ πονηρὰ ἔργα μου.
Ὅθεν ἀδελφέ μου ἀγαπητέ, ἐννοῶντας ταῦτα, πρόλαβε τὸν καιρόν, καὶ ἄφησε τὰς πονηρίας ὅλας, ὁποῦ ἔκαμες ἐκ νεότητός σου, καὶ ἐξύπνησε ἀπὸ τὸν ὕπνον τῆς ἀμελείας. Ἔλα εἰς τὸν ἑαυτὸν σου· διόρθωσε τὰ πολλά, καὶ ἀναρίθμητα σφάλματά σου· ἀποδίωξε τὰς πονηράς, καὶ ἐμπαθεῖς σου προσλήψεις· ἀπόρριψε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου τὰς σαρκικὰς ἡδυπαθείας διὰ μέσου τῆς ἐκπληρώσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς πρὸς Θεὸν καθαρᾶς καὶ ἀληθινῆς σου πίστεως, διὰ νὰ στεφανωθῇς ἀξίως παρ’ αὐτοῦ, καὶ νὰ ἀξιωθῇς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν χάριτι, καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὦ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.