Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ. ΑΠΟ ΤΙ;

«…καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Ματθ. 1,21)

ΠΟΣΟ, ἀγαπητοί μου, πόσο γρήγορα φεύγει ὁ χρόνος! Σὲ λίγο θὰ ἑορτάσουμε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Κυριακὴ αὐτὴ ὀνομάζε­ται Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως.

* * *

Ἡ ἁ­γία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ διαβάζεται σήμερα ὡς εὐ­αγγέλιο ἡ ἀρχή, τὸ 1ο κεφάλαιο, τοῦ πρώτου εὐ­αγγελίου, τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Εἶνε ἕνας κα­τάλογος τῶν προγόνων τοῦ Χριστοῦ. ―Μὰ εἶχε προγόνους ὁ Χριστός;… Ὡς ἄναρχος Θεός, δὲν εἶχε· πατέρα ἔχει τὸν οὐ­ράνιο Πατέρα. Ἀλλ’ ἀφ᾽ ὅτου παρουσιάστηκε ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ἄνθρωπος τέλει­ος πλὴν τῆς ἁ­μαρτίας, φόρεσε σάρκα ἀπὸ τὰ ἁγνὰ αἵματα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καὶ γεννήθηκε κα­τὰ ὑπερφυσικὸ τρόπο· πατέρα ἐπίγειο δὲν ἔ­χει, μητέρα μόνο ἔχει. Μητέρα του εἶνε ἡ Παν­αγία μας. Γονεῖς πάλι τῆς Παναγίας εἶ­­νε ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, γονεῖς δὲ τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννης εἶνε ἄλλοι, καὶ οὕτω καθεξῆς. Ἔ­τσι σχηματίζεται μεγάλη ἁλυσίδα προγόνων.

Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2704

Κυριακὴ πρὸ Χρ. Γεννήσεως (Ματθ. 1,1-25)
21 Δεκεμβρίου 2025

Ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Μητροπολίτου Φλωρίνης

Πιστοι ἐν μεσω ἀπιστων

«Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Ἀβραάμ» (Ματθ. 1,1)

Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, ἄντρες γυναῖ­κες καὶ παιδιά, τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 1,1-25).
Τί εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο; Εἶνε ἕ­να βιβλίο· βιβλίο ποὺ ξεχωρίζει ἀπ᾽ ὅλα τ᾽ ἄλλα βιβλία τοῦ κόσμου. Διαφέ­ρει ὅπως δι­αφέρει ἕνα διαμάν­τι ἀπὸ ἕνα πετράδι. Φαίνεται πὼς εἶνε τὸ ἴδιο· σὰν πετράδι εἶνε καὶ τὸ δια­μάντι, ἀλλὰ πόσο παραπάνω ἀξίζει τὸ διαμάντι ἀ­πὸ τὸ πετράδι! Μ᾽ ἕνα διαμάντι μπορεῖ ν᾽ ἀγορά­σῃς ὅλη τὴν Ἑλλάδα ποὺ λέει ὁ λόγος. Εἶνε μερικὰ δια­μαντάκια μικρά, ἀ­στραφτερά, πολύτιμα, ποὺ ἔ­χουν μεγάλη ἀ­ξία. Ὅσο λοιπὸν διαφέρει τὸ διαμάντι ἀπὸ τὶς πέτρες ποὺ εἶνε στοὺς δρόμους, τόσο διαφέ­ρει τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τ᾽ ἄλ­λα βιβλία τοῦ κόσμου. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1215(2)

Κυρ. ΙΑ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14)
14 Δεκεμβρίου 2025 (2005)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Ἀναγκασον εισελθειν» (Λουκ. 14,23)

Ἦρθα, ἀγαπητοί μου, σήμερα κ᾿ ἐγὼ στὴν ἐκκλησία. Γιατί ἦρθα; Γιατὶ ἄκουσα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξίωσι. –Μὰ τί ἔπαθες; ἐ­πι­τρέπεται νὰ λές, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξι­ώσεις;… Σᾶς ὁμιλῶ μὲ τὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὲ καταλάβετε. Ναί, δεξίωσι κάνει ἡ Ἐκ­κλησία καὶ στὸ τέλος μοιράζει δῶρα ἀνεκ­τίμητα· δῶρο ἄλφα, δῶρο βῆτα – δὲν ξέρω ποιό θὰ διαλέξετε. –Παράξενα μᾶς τὰ λές… Λοι­πὸν σᾶς ἐρωτῶ· Πιστεύετε; Ἂν πιστεύετε, μέ­σα στὴν ἐκκλησία γίνεται κάτι πολὺ πιὸ μεγά­λο ἀπὸ τὶς δεξιώσεις ποὺ κάνουν οἱ ἐπίσημοι στὰ μέγαρα καὶ στὰ κοσμικὰ σαλόνια. Ἡ ἐκκλη­σία, ὅπως ἔλεγε ἕνας ἅγιος δεσπότης, ὁ Καλα­βρύτων Τιμόθεος, εἶνε τὸ σαλόνι τοῦ Θεοῦ. Τί γίνεται ἐκεῖ; Ἂν εἴχαμε αὐτιὰ καὶ μάτια πνευματικά, θὰ νιώθαμε αὐτὸ ποὺ λέει τὸ ἀπολυτί­κιο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος· «…Καὶ ἐν τῷ μέλ­πειν τὰς ἁγίας σου εὐχὰς ἀγγέλους ἔσχες συλ­λειτουργοῦντάς σοι, ἱερώτατε»· τὴν ὥρα, λέει, ποὺ λειτουργοῦσε, γέμιζε ὁ ναὸς ἀπὸ ἀγγέλους. Ἀλλ᾿ ἐμεῖς μὲ τέτοια μάτια, ποὺ ὅλη νύχτα μο­λύνονται ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, τί νὰ δοῦ­με; Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
39. Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ (Λουκ. 13,10-17)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1120(2)
Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ (Λουκ. 13,10-17) – 7 Δεκεμβρίου 2025 (2004)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Μια εἰκονα της ἀνθρωποτητος

Χαίρω, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἀγαπᾶτε ν᾽ ἀκούσετε λόγο. Ἀλ­λὰ λόγος ἀπὸ λόγο διαφέρει· ὑπάρχει λόγος ἀνθρώπινος καὶ λόγος θεϊκός. Ἐ­μεῖς νὰ λέμε· «Λάλει, Κύριε, ὅτι ἀκούει ὁ δοῦ­λός σου» (Α΄ Βασ. 3,9-10). Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶνε γραμμένος μὲ αἷμα μέσα στὴν ἁγία Γραφή· ἐκεῖ λαλεῖ ὁ Θεός.
Ἡ ἁγία Γραφὴ δὲν εἶνε ἕνα βιβλίο, εἶ­νε μία βιβλιοθήκη· ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ βιβλία καὶ ὅλα μαζὶ κάνουν τὴν ἁγία Γραφή. Χωρίζεται σὲ Παλαιὰ καὶ σὲ Καινὴ Διαθήκη. Ἂν ῥωτήσετε τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μας, ποιά εἶ­νε τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς, δὲν θὰ σᾶς ἀ­παντήσουν. Τὰ βιβλία τῆς Παλαι­ᾶς Διαθήκης εἶνε 49 καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης 27, σύνολο 76. Ὅποιο ν᾽ ἀνοίξουμε εἶνε χρυσάφι, πετράδια πολύτιμα, νερὸ δροσερὸ ποὺ τρέχει.
● Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου
Θ᾽ ἀνοίξουμε τώρα ἕνα βιβλίο, ποὺ δυσ­τυ­χῶς σπανίως τὸ ἀνοίγου­με. Παλαιότερα δικαι­­ολογοῦνταν ποὺ δὲν τὸ ἄνοιγαν· τώρα εἶ­νε ἀνάγκη νὰ διαβάζουμε, ν᾽ ἀναστενάζουμε, νὰ κλαῖμε· τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶνε ἡ Ἀποκ­άλυ­­ψις τοῦ Ἰωάννου, τὸ τελευταῖο βιβλίο τῆς ἁ­­γίας Γραφῆς. Μὰ τί εἶνε ἡ Ἀποκάλυψις;
Τί σημαίνει «ἀποκάλυψις»; Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλ­λη παρόμοια λέξι, ἡ «ἀνακάλυψις». Τί λέτε, μποροῦμε λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι ἀποκάλυψις = ἀνακάλυψις; εἶνε τὸ ἴδιο πρᾶγμα; Ὄχι, ἡ ἀποκάλυψις εἶνε κάτι ἀνώτερο.
Τί θὰ πῇ ἀνακάλυψις; Θὰ πῇ, κάτι ποὺ τὸ βρί­σκουμε μόνοι μας στύβον­τας τὸ μυαλό μας. Ὁ ἄνθρωπος καλλιεργώντας τὶς ἐπιστῆ­μες, ἐκμεταλλευ­όμενος τὰ τά­λαντα ποὺ τοῦ ᾽δωσε ὁ Θεός, κατορθώνει νὰ βρῇ διάφορα νέα πρά­γμα­τα· ἔτσι φτάσαμε ἀπὸ τὴν καλύβα στὸν οὐρανοξύστη κι ἀπὸ τὰ γαϊδουράκια στοὺς πυραύλους. Read more »

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄ΛΟΥΚΑ

Κατά Λουκάν, κεφάλαιο ΙΒ΄, εδάφια 16-21

16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 Καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ
Read more »

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ ΝΥΧΤΑ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος Κ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1013(2)
Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
2 Νοεμβρίου 2025 (2003)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Κoλασι – παραδεισος

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄν­θρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑ­πῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα. Πίστευαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυ­χὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι. Τὰ πίστευαν αὐτὰ τότε. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 12932

Κυριακὴ ΣΤ΄ τοῦ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)
26 Ὀκτωβρίου 2025 (2006)
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Δυο φωτογραφιες

Δύο φωτογραφίες, ἀγαπητοί μου, ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ ἀνθρώπου περιέχει τὸ ἱερὸ εὐ­αγγέλιο (βλ. Λουκ. 8,26-39). Φωτογραφίες, ποὺ λίγο-πο­λὺ εἶνε καὶ δικές μας. Ἂν θέλῃς νὰ δῇς τὴ φω­τογραφία τῆς ψυχῆς σου, ῥῖξε μιὰ ματιὰ στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ἡ μία φωτογραφία εἶνε μαύρη καὶ σκοτεινή· ἡ ἄλλη εἶνε λευκὴ καὶ λαμπρή. Ἡ μία εἰκονίζει τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο μιλάει τὸ εὐαγγέλιο, ὅταν αὐτὸς βρισκό­ταν μακριὰ ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ἐ­ξουσία τῶν πονηρῶν δυνάμεων· ἡ ἄλλη τὸν δεί­χνει ὅταν ἦταν κοντὰ στὸ Χριστό, ἐλεύθερος.
Φωτογραφία πρώτη. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦ­ταν δαιμονιζόμενος. Τί θὰ πῇ δαιμονιζόμενος; Ἦταν κάποτε κι αὐτὸς σὰν ὅλους τοὺς ἄλ­λους· σκεπτόταν, αἰσθανόταν, ἔκανε τὸ καλό. Ἀλλὰ μιὰ στιγμὴ –ὑπάρχει τέτοια φοβερὴ στι­γμή– δὲν πρόσεξε καὶ μέσα στὴν καρδιά του μπῆκε τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ὁ σατανᾶς. Ἀπ᾿ τὴν ὥρα ἐκείνη ὅλα ἄλλαξαν· τὸ μυαλό του θόλω­σε, ἡ καρδιά του μολύνθηκε, ἡ θέλησί του τσά­κισε. Ἦταν πλέον ἕνα ῥομπότ. Δὲν μποροῦσε νὰ ἔχῃ δική του σκέψι, δικά του αἰσθήματα, δι­κή του θέλησι. Ἦταν ὑπὸ κατοχήν, ὅπως μιὰ χώρα ποὺ τὴν κατέλαβαν ξένα στρατεύματα καὶ δὲν ἔχει δική της κυβέρνησι ἀλλὰ τὰ πάν­τα κυβερνᾷ ὁ κατακτητής.
Τί ἐκδηλώσεις εἶχε. Πρῶτο σημάδι τοῦ δαιμονισμοῦ εἶνε ἡ γύμνωσις. Ἀκοῦς τὴν ἄλλη καὶ λέει· Ὅπως θέλω ντύνομαι (ἐννοεῖ γδύνομαι), τί σὲ πειράζει ἐσένα; τὸ κέφι μου κάνω… Δὲν εἶνε ἔτσι. Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο· ὅτι πρῶτο χαρακτηριστικὸ τοῦ δαιμονισμένου ἦταν ὅτι πέταξε τὰ ῥοῦχα του καὶ κυκλοφοροῦσε γυμνός· καὶ δὲ ντρεπόταν καθόλου, εἶχε χάσει τὴ ντρο­πή. Read more »

Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1204(2)

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16)
19 Ὀκτωβρίου 2025 (2005)

Δακρυα και δακρυα

«Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε» (Λουκ. 7,13)

Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 7,11-16). Σήμερα ὁ εὐαγγελιστὴς Λου­κᾶς μᾶς περιγράφει μὲ ζωηρὰ χρώματα ἕνα θλιβερὸ γεγονός, μία κηδεία. Ποιός εἶνε ὁ νεκρός; Ἕνας νέος «μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ» (ἔ.ἀ. 7,12), μονάκριβο παιδὶ μιᾶς χήρας. Καὶ τώρα τὸ συνοδεύουν στὴν τελευταία του κατοικία. Πίσω ἀπὸ τὸ φέρετρο ἡ πονεμένη μάνα, ῥάκος κυριολεκτικά, κλαίει συνεχῶς γιὰ τὸ παιδί της. Κ᾿ ἐνῷ αὐτὴ κλαίει κι ἀναστενάζει, αἴ­φνης πλησιάζει τὸ φέρετρο ἕνας ἄγνωστος, ὁ Κύριος, καὶ τῆς λέει· «Μὴ κλαῖε» (ἔ.ἀ. 7,13).
Φαίνεται περίεργη αὐτὴ ἡ προτροπή. Γιὰ νὰ τὸ πῇ ὅμως ὁ Χριστός, ἔχει σημασία· καὶ ἰσχύει καὶ γιὰ μᾶς. Ὅταν ἔλεγε «Μὴ κλαῖε», δὲν ἐννοοῦσε ὅτι δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ πενθῇ τοὺς νεκρούς· τὸ κλαίειν εἶνε ἀνθρώπινο. Ὁ Κύριος ἐννοεῖ, ὅτι ἡ λύπη δὲν πρέπει νὰ ὑπερβαίνῃ τὰ ὅρια καὶ νὰ γίνεται μελαγχολία. Ὅσοι πιστεύουν στὸ Χριστὸ δὲν ἐπιτρέπε­ται νὰ πενθοῦν ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες. Αὐ­τοὶ ξερρίζωναν τὰ μαλλιά τους, χαράκωναν μὲ ξυράφι τὰ μάγουλα καὶ τὸ κορμί τους, φοροῦσαν σκοτεινὰ ἐνδύματα, θρηνοῦσαν συνε­χῶς, κι ἀκόμη αὐτοκτονοῦσαν πάνω στὸν τάφο τῶν νεκρῶν τους. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει· Νὰ «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θεσ. 4,13). Δὲν πρέπει δηλαδὴ νὰ πενθοῦμε ἀπαρηγόρητα.
Δυστυχῶς κατὰ παρόμοιο τρόπο πενθοῦν σήμερα πολλοὶ Χριστιανοί. Κλείνονται στὸ σπίτι, κάνουν νὰ πατήσουν στὴν ἐκκλησία χρόνια. Αὐτὸ δὲν εἶνε χριστιανικό· εἶνε εἰδωλολατρικό, σατανικό. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὑ­περ­βολική, τὴν καρδιοβόρο λύπη, λύπη δηλα­δὴ ποὺ τρώει τὴν καρδιά, ἀπαγορεύει ὁ Κύριος. Εἶνε σὰν νὰ αὐτοκτονῇ ὁ ἄνθρωπος. Πέρα ἀπὸ ὡρισμένο ὅριο τὰ δάκρυα εἶνε πλέον ἔνδειξι ἀπιστίας στὸ Χριστό. Read more »

Read more »

Δύο ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν και Εορδαίας π. Αὐγουστίνου. Ἡ πρώτη εἶναι σε.pdf

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες»

Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ (Λουκ. 6,31-36) 2025-10-05
  2) –Πατῆστε τον τίτλο

2) Ο ΧΡΥΣΟΥΣ ΚΑΝΩΝ

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως» (Λουκ. 6,31)

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνα ἔξοχο δημιούργημα. Πλάστηκε «κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ (Γέν. 1,26). Εἶνε θρησκευτικὸ ὄν, ἔχει δηλαδὴ ἔμφυτη τὴ ῥοπὴ πρὸς τὸ Θεό. Ἀλλ᾿ εἶνε καὶ κοινωνικὸ ὄν. Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσῃ μόνος του, ὅπως ὁ Ροβινσὼν τοῦ ἀγγλικοῦ μυθιστορήματος. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε αὐτάρκης· ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ βοήθεια τῶν ἄλλων. Ζῇ σὲ κύκλους ποικίλων σχέσεων· μικρὸς ζῇ μέσα στὴν οἰκογένεια, ὅπου δημιουργοῦνται σχέσεις παιδιῶν μὲ τοὺς γονεῖς καὶ γονέων μὲ τὰ παιδιά. Ὡς μαθητὴς συζῇ στὸ σχολεῖο μὲ τοὺς συμμαθητάς του. Ὡς στρατιώτης συζῇ μὲ στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικούς. Ὡς μέλος τῆς κοινωνίας συζῇ μέσα σ᾿ ἕνα εὐρύτερο κύκλο. Ἔτσι τά ᾿φτειαξε ὁ Θεός.
Ποιές ὅμως πρέπει νὰ εἶνε οἱ σχέσεις τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου πρὸς τὸν ἄλλο; ποιές οἱ σχέσεις τῶν διαφόρων μικρῶν ἢ μεγάλων ὁμάδων ἢ τῶν ἐθνῶν ἀναμεταξύ τους; Μέγα τὸ πρόβλημα. Πῶς θὰ λυθῇ; Πῶς θὰ ὑπάρχῃ ἁρμονία στὸ σπίτι, ἁρμονία στὸ σχολεῖο, ἁρμονία στὸ στρατῶνα, ἁρμονία στὴν κοινωνία, ἁρμονία στὰ ἔθνη καὶ στὴν ἀνθρωπότητα; Ῥίξτε ἕνα βλέμμα στὸν οὐρανό· ἀναρίθμητα δισεκατομμύρια εἶνε τὰ ἄστρα. Καὶ ὅλα κινοῦνται ἁρμονικῶς καὶ μὲ πειθαρχία. Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖ ἡ ὑπακοὴ στὸν φυσικὸ νόμο τῆς παγκοσμίου ἕλξεως δημιουργεῖ τάξι στὸ σύμπαν, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ ὑπακοὴ στὸν ἠθικὸ νόμο θὰ φέρῃ εἰρήνη καὶ εὐτυχία. Ποιός εἶνε ὁ νόμος αὐτός; Τὸν διατύπωσε ὁ Χριστός. Ὄχι μὲ πολλὰ λόγια σὰν τοὺς ῥήτορες καὶ φιλοσόφους. Μέσα σὲ λίγες λέξεις συμπύκνωσε τὴν θεία σοφία. Τί λέει· «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως» (Λουκ. 6,31).
Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε μία σύντομη ἀνάλυσι τοῦ νόμου αὐτοῦ, ποὺ γιὰ τὴν ἀξία του ὠνομάστηκε «χρυσοῦς κανών».…
Για τη συνέχεια:

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=36648

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ΛΟΥΚΑ

Κατά Λουκάν, κεφάλαιο Ε΄, εδάφια 1-11

1 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, 2 καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. 3 Ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. 4 Ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. 5 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. 6 Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. 7 Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. 8 Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· 9 θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, 10 ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 11 Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Read more »

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

1.  Παλαιά ἡχητική ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν & Ἑορδαίας π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, με θέμα: «ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ». Ἔγινε στὰ Ἴμερα Κοζάνης, τις 14.9.1965

2. Συνέχεια τῆς ὁμιλίας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Κατά Ιωάννην, κεφάλαιο ΙΘ΄, εδάφια 6-37

6 Καὶ λέγει αὐτοῖς· ἴδε ὁ ἄνθρωπος. Ὃτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. 7 Ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν. 8 ῞Οτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, 9 καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ ᾿Ιησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.
10 Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε; 11Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει. 12 Ἐκ τούτου ἐζήτει ὁ Πιλᾶτος ἀπολῦσαι αὐτόν· οἱ δὲ ᾿Ιουδαῖοι ἔκραζον λέγοντες· ἐὰν τοῦτον ἀπολύσῃς, οὐκ εἶ φίλος τοῦ Καίσαρος. Πᾶς ὁ βασιλέα ἑαυτὸν ποιῶν ἀντιλέγει τῷ Καίσαρι. 13 Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν ᾿Ιησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· 14 ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς ᾿Ιουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. 15 Οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ.
17 Παρέλαβον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, 18 ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν. Read more »