Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ’ Category

«ΠΙΣΤΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ….» – Θα ανταμειψη ο Χριστος αυτους που πιστευουν και εχουν να δειξουν καλα εργα

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 11th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ
Τίτ. 3, 8-15

Εργα και εργα

«Πιστὸς ὁ λόγος˙ καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῶ Θεῶ»(Τίτ. 3, 8)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ἀγαπητοί μου, προτρέπει σήμερα ὅλους τοὺς χριστιανούς, νὰ κάνουν καλὰ ἔργα. Καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ κάνουν καλὰ ἔργα, ἀλλὰ νὰ εἶνε πρῶτοι στὰ καλὰ ἔργα, παρακινῶντας σʼ αὐτὰ καὶ ἄλλους.
Ἀλλὰ ποιά, θὰ μὲ ῥωτήσετε, ποιά εἶνε τὰ καλὰ ἔργα; Ὁ κόσμος στὴν ἐποχή μας, ὅταν ἀκούση ἔργα, ἡ σκέψη του πηγαίνει σὲ ἔργα ποὺ κάνουν οἱ μηχανικοί, ἔργα ποὺ ἐξυπηρετοῦν κοινότητες καὶ δήμους καὶ ὅλο τὸ κράτος, ἔργα ὅπως τὰ λένε κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καὶ πολιτιστικῆς ἀναπτύξεως. Τέτοια ἔργα εἶνε τὰ γεφύρια, οἱ δρόμοι, οἱ σιδηροδρομικὲς γραμμές, τὰ ἐργοστάσια, τὰ τουριστικὰ κέντρα, οἱ πλάζ, τὰ ξενοδοχεῖα, τὰ σχολεῖα, τὰ νοσοκομεῖα καὶ ἄλλα. Τέτοια ἔργα γίνονται σʼ ὅλα τὰ κράτη. Τώρα δὲ τελευταῖα καὶ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ τὴν εἶχαν ῥημάξει ἐσωτερικοὶ καὶ ἐξωτερικοὶ ἐχθροὶ καὶ δὲν εἶχαν ἀφήσει σχεδὸν τίποτε, παρατηρεῖται μιὰ μεγάλη δραστηριότητα γιὰ τέτοια ἔργα. Παντοῦ ἀκούγεται ὁ χτύπος τῶν μηχανημάτων. Νομίζει κανείς, πὼς ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα ἀπέραντο ἐργοστάσιο. Χιλιάδες ἔργα, κοινοτικά, δημοτικὰ καὶ κρατικὰ γίνονται. Ἑκατομμύρια καὶ δισεκατομμύρια ξοδεύονται γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν ἔργων. Σὲ λίγα χρόνια, λένε οἱ είδικοί, ἡ Ἑλλάδα θὰ γίνῃ ἀγνώριστη. Ἐργοστάσια μεγάλα, δρόμοι εὐρύχωροι, πολυκατοικίες, λιμάνια καὶ ἀεροδρόμια θὰ δώσουν νέα ζωή.

* * *

Δὲν περιφρονοῦμε κʼ ἐμεῖς τὴν ἀξία τῶν ἔργων αὐτῶν˙ Read more »

Ειμεθα λαος του Θεου;

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 4th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ (Β΄ Κορ. 6, 16 – 7, 1)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ειμεθα λαος του Θεου;

«Καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός» (Β΄ Κορ. 6, 16)

Προειδοπ. Προβλ.. Προφ.

ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ λόγια τῆς Π. Διαθήκης ὑπενθυμίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου στὴν περικοπὴ αὐτή. Εἶνε λόγια ἀπὸ τὰ βιβλία Ἔξοδος, Λευϊτικόν, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν προφήτη Ἰεζεκιὴλ (37, 26-28). Τοὺς λέει ὄτι, ἀφʼ ὅτου πιστεύσατε στὸ Χριστό, ἀποτελεῖτε μιὰ ἰδιαίτερη πολιτεία ποὺ ὀνομάζεται λαὸς τοῦ Θεοῦ. Πλησιάσατε στὸ Θεό, καὶ ὁ Θεὸς πλησίασε σʼ ἐσᾶς καὶ περπατεῖ ἀνάμεσά σας. Ἦλθε τόσο κοντά σας, ὥστε γίνατε ἕνας ναός, μέσα στὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς κατοικεῖ καὶ λατρεύεται. Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας αὐτὴ τὴν περικοπὴ (ΙΓ΄ ὁμ. εἰς Β΄ Κορ., 3). παρατηρεῖ˙ «“Ἐνοικήσω ἐν ναοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω”, τὴν πλείονα πρὸς αὐτοὺς σχέσιν δηλῶν… Ἐννόησον τίς ἐμπεριπατεῖ σοι, τίς ἐνοικεῖ…», δηλαδή˙ μὲ τὰ λόγια αὐτὰ δείχνει «τὴ στενότερη σχέσι μʼ αὐτούς… Σκέψου ποιός περπατεῖ ἀνάμεσά σου, ποιός κατοικεῖ ἐντός σου» (Ε.Π.Ε. 19[81], 370). Μέσα σὲ τοῦτο τὸν κόσμο, συνεχίζει ὁ Παῦλος τὰ προφητικὰ λόγια, εἶσθε βέβαια μειοψηφία, ἀλλὰ μπορεῖτε νὰ μὴν ἀφομοιωθῆτε ἀπʼ αὐτόν. Ἔχετε ὑποχρέωσι νὰ ζῆτε μʼ ἕναν ἄλλο τρόπο, μιὰ ἁγία ζωή, ὄχι ὅπως θέλει ὁ κόσμος, ἀλλʼ ὅπως θέλει ὁ Θεός. Γιʼ αὐτὸ ξεχωρίστε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὴ νοοτροπία του, μὴ μιμεῖσθε καὶ μὴν ἀγγίζετε τὴν ἀκάθαρτη ζωή του. Μʼ αὐτὰ δὲν ἐννοῶ νὰ βγῆτε τυπικῶς ἀπὸ τὸν κόσμο, νὰ ἐγκαταλείψετε τὸν κόσμο. Δὲν σᾶς λέω νὰ καταφύγετε ὅλοι στὰ σπήλαια καὶ νὰ γίνετε μοναχοί. Μείνετε μέσα στὴν κοινωνία, ἀλλὰ νὰ ζήσετε κατὰ τὸ εὐαγγέλιο.
Ναί, μειοψηφία ἀποτελοῦν οἱ γνήσιοι χριστιανοί, μειοψηφία ποὺ διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Διότι ἄν δὲν διαφέρη, ὅπως εἴπαμε καὶ ἄλλοτε, θὰ λέγωνται μὲν χριστιανοί, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα θὰ εἶνε κι αὐτοὶ εἰδωλολάτρες. Ἕνας δὲ πραγματικὸς χριστιανός, ὅπως ἐκήρυττε ὁ ἱ. Χρυσόστομος, μπορεῖ μὲ τὸ ζῆλο του νὰ διορθώση ὁλόκληρο δῆμο, ὁλόκληρο λαό. Κι ὅτι αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνη πραγματικότης, ἔχουμε παράδειγμα τοὺς πρώτους ἀποστόλους, ποὺ μὲ τὴ φωτεινὴ διδασκαλία καὶ τὴν ἁγία ζωή τους περιώδευσαν ἔθνη καὶ λαοὺς καὶ ἵδρυσαν τὶς τοπικὲς χριστιανικὲς ἐκκλησίες.
Καὶ ἐρωτᾶται˙ Read more »

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ – Υπομνηματισμός των εδαφίων Β΄Κορ. 6,14-7,1

author Posted by: Επίσκοπος on date Οκτ 2nd, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ[:Β΄Κορ. 6,16-7,1]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Υπομνηματισμός των εδαφίων Β΄Κορ. 6,14-7,1

  • «Μὴ γΟ Απ.Παυλοςίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (Μη συνάπτετε στενό σύνδεσμο προς τους απίστους, με τους οποίους δεν μπορείτε να αποτελέσετε ταιριαστό ζευγάρι, ώστε να μπαίνετε στον ίδιο ζυγό μαζί τους· διότι ποια συνάφεια και ανάμειξη μπορεί να υπάρχει μεταξύ της δικαιοσύνης και της παρανομίας; Και ποια επικοινωνία μεταξύ φωτός και σκότους; Και ποια συμφωνία μπορεί να γίνει μεταξύ του Χριστού και του Σατανά; Ή ποιο μερίδιο δύναται να έχει ένας πιστός με έναν άπιστο;)»[Β΄Κορ.16,14-15].

Είδες πώς χρησιμοποιεί τις λέξεις αυτές καθ’ εαυτές και που είναι ικανές να αποτρέψουν από σφάλματα; Δεν είπε δηλαδή: «παρανομία», που είναι πιο έντονη, ούτε είπε: «με τους ανθρώπους του σκότους και τους ανθρώπους του φωτός», αλλά χρησιμοποιεί τις ακριβώς αντιφατικές έννοιες, το φως και το σκοτάδι. Ούτε είπε: «ανάμεσα στους ανθρώπους του Χριστού και στους ανθρώπους του διαβόλου», αλλά λέξεις που είναι πολύ πιο αντίθετες, «του Χριστού και του Βελίαρ», με την εβραϊκή αυτή λέξη ονομάζοντας τον αποστάτη. Read more »

ΜIA ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ: «Πονηροι ανθρωποι και γοητες προκοψουσιν επι το χειρον, πλανωντες και πλανωμενοι» (Β. Τιμ. 3, 13)

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 28th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΜIA ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

«Πονηροὶ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν
ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι»
(Β. Τιμ. 3, 13)

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὺγουστίνου Καντιώτου

Ο Απ.ΠαυλοςὉ Παῦλος, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ὁ Παῦλος εἶνε ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος. Ὅπως εἴπαμε καὶ ἄλλοτε, ὁ Παῦλος, πρὶν πιστέψη στὸ Χριστό, ἦταν ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ καταδίωκε μὲ φανατισμὸ τοὺς χριστιανούς. Ἀλλʼ ὅταν πίστεψε στὸ Χριστό, ἔγινε ὁ πιὸ θερμὸς καὶ δραστήριος μαθητὴς καὶ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ. Εἴκοσι περίπου χρόνια δὲν ἔπαψε μέρα καὶ νύχτα νὰ ἐργάζεται γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Πῆγε παντοῦ, σʼ ἀνατολὴ καὶ δύσι, καὶ κήρυξε μὲ δύναμι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἔκαμε χιλιάδες ἀνθρώπους νὰ πιστέψουν στὸ Χριστὸ καὶ νὰ γίνουν πιστοὶ καὶ ἀφοσιωμένοι όπαδοί του. Τέλος συνελήφθηκε καὶ φυλακίστηκε. Φυλακισμένος μέσα στὶς φυλακὲς τῆς Ρῶμης καὶ περιμένοντας ἀπὸ μέρα σὲ μέρα νʼ ἀνοίξη ἡ φυλακή, ὄχι γιὰ νὰ έλευθερωθῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν πάρουν καὶ νὰ τὸν πᾶνε στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως, ὁ Παῦλος δὲν ἔχασε τὸ θάρρος του. Ἀντιθέτως μὲ βαθειὰ πίστι, καὶ ἐλπίδα στὸ Χριστό, περνοῦσε τὶς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του. Μέσʼ στὸ κελλὶ τῆς φυλακῆς δὲν ἔμεινε ἀργός. Μέρα καὶ νύχτα ἔγραφε ἐπιστολές, τὶς τελευταῖες ἐπιστολὲς πρὸς τοὺς ἀγαπημένους μαθητάς του καὶ χριστιανούς. Read more »

«Ως μηδεν εχοντες και παντα κατεχοντες» (Β΄ Κορ. 6, 10)

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 27th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ
Β΄ Κορ. 6, 1-10
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Τα δυο συστηματα

«Ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6, 10)

p. Augoust. ef. 2Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, ἦταν πτωχός, πάμπτωχος. Ἔτσι ἦταν καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι. Οἱ κήρυκες τοὺ εὐαγγελίου δὲν εἶχαν δική τους περιουσία. Δὲν εἶχαν δικό τους σπίτι. Δὲν εἶχαν χρήματα. Κοινωνικῶς ἦταν ἀδύνατοι. Καὶ ὅμως αὐτοὶ οἱ ἀνίσχυροι καὶ ἄσημοι ἄνθρωποι κατώρθωσαν τὸ ἀκατόρθωτο˙ κατώρθωσαν νὰ ἐλκύσουν τὸν κόσμο στὴν χριστιανικὴ πίστι, στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ. Πῶς ἔγινε αὐτό; Εἶνε κάτι ποὺ προκαλεῖ τὸ θαυμασμό. Ὁ ἀπόστολος, ὅταν τὸν κάλεσε ὁ Κύριος στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ἀπεφάσισε νὰ τὰ θυσιάση ὅλα. Ἀπογυμνώθηκε ἀπὸ κάθε περιουσία καὶ ἰδιοκτησία. Ἐν συνεχείᾳ ὅμως βλέπει κανεὶς νὰ εἶνε τὰ πάντα στὴ διάθεσί του. Εἶχε τέτοια ἐπάρκεια, ὥστε νὰ γράφη˙ «Ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6, 10). Πῶς ἔγινε αὐτὸ καὶ ποιά εἶνε ἡ ἐξήγησι τοῦ παραδόξου αὐτοῦ φαινομένου;
Θὰ προσπαθήσουμε νὰ δώσουμε μία σύντομη ἑρμηνεία αὐτοῦ τοῦ χωρίου, τὸ ὁποῖο ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται πὼς παρουσιάζει μιὰ ἀντίφασι. Δὲν ἔχουμε, καὶ ὅμως ἔχουμε. Ἡ μία ὄψις εἶνε, δὲν ἔχω τίποτε˙ ἡ ἄλλη ὄψις εἶνε, κατέχω τὰ πάντα. Πῶς μποροῦν νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο συγχρόνως;

* * *

Ὁ Παῦλος περιοδεύοντας γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου περνοῦσε ἀπὸ διάφορα μέρη. Πήγαινε ὅπου ὁ Θεὸς τὸν ὡδηγοῦσε καὶ κήρυττε ὅπου οἱ ψυχὲς τὸν δέχονταν. Φεύγοντας ἀπὸ κάθε τόπο ἄφηνε διαφορετικὲς ἐντυπώσεις στοὺς ἀνθρώπους. Ἄλλοι, οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, τὸν μισοῦσαν. Στοὺς πιστοὺς ὅμως ἡ ἐπίσκεψί του ἄφηνε ἀλησμόνητη ἀγαλλίασι καὶ νοσταλγία νὰ τὸν ξαναδοῦν. Καὶ ἦταν πράγματι ἀξιαγάπητος ὁ Παῦλος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Σὰν μαγνήτης εἴλκυε καὶ ἀποσποῦσε τὴν ἐκτίμησι καὶ τὸ σεβασμό. Ἀπὸ τὴ στιγμή, ποὺ κάποιο σπίτι ἄνοιγε τὴν πόρτα του σʼ αὐτὸν καὶ τὸν ὑποδεχόταν, οἱ ἄνθρωποί του συνδέονταν πιὰ μαζί του. Ὅσοι τὸν εἶχαν φιλοξενήσει μιὰ φορά, στὸ ἐξῆς τοῦ ἦταν γνώριμοι. Πολλοὶ μάλιστα, ὅπως π.χ. οἱ χριστιανοὶ τῆς Γαλατίας, συνδέονταν τόσο στενὰ μαζί του, ὥστε ὁ ἴδιος βεβαιώνει γιʼ αὐτούς, ὅτι ἦταν ἕτοιμοι γιὰ χάρι του, καὶ τὰ μάτια τους ἀκόμη νὰ τοῦ προσφέρουν (βλ. Γαλ. 4, 15). Καὶ ἄν τὰ μάτια τους, τὸ πιὸ ἀκριβὸ τῆς σωματικῆς τους ὑπάρξεως, εἶχαν διάθεσι νὰ τοῦ δώσουν, φαντασθῆτε μὲ πόση προθυμία ἦταν ἕτοιμοι νὰ διαθέσουν ὅ,τι ἄλλο ὑλικὸ εἶχαν, ὅ,τι ὁ ἱερὸς ἀγώνας τῆς πίστεως ἀπαιτοῦσε. Βέβαια καὶ τότε ἡ Ἐκκλησία, ὅπως καὶ σήμερα, ἀποτελοῦνταν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ φτωχοὺς ἀνθρώπους. Ἐν τούτοις οἱ φτωχοὶ ἐκεῖνοι ἦταν διατεθειμένοι, χάρις τῆς πίστεως, νὰ προσφέρουν τὰ πάντα. Read more »

Ο Χριστος ζη και βασιλευει «Χριστω συνεσταυρωμαι˙ ζω δε ουκετι εγω, ζη δε εν εμοι Χριστος»

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 20th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
Γαλ. 2, 16-20
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ο Χριστος ζη και βασιλευει

«Χριστῶ συνεσταύρωμαι˙ ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (Γαλ. 2, 20)

Ο Χριστος.ΖΟΥΜΕ, ἀγαπητοί μου, ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ φρικτῆς ἀσεβείας, ἀπιστίας καὶ διαφθορᾶς. Θέλετε ἀποδείξεις; Ἄλλοτε, ἐὰν σʼ ἕνα χωριὸ πήγαινε ἕνας ξένος καὶ βλαστημοῦσε τὰ θεῖα, κανένα σπίτι δὲν ἄνοιγε τὴν πόρτα γιὰ νὰ τὸν φιλοξενήση. Ἐνῶ τώρα τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Ὄχι μόνο ξένοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὰ χωριὰ βλαστημοῦν ἐλεύθερα τὰ θεῖα, ἀλλὰ κι αὐτοὶ ποὺ μένουν στὰ χωριὰ δὲν τό ʼχουν τίποτα νὰ ʼβρίσουν καὶ νὰ βλαστημήσουν τὰ θεῖα. Καὶ δὲν εἶνε ἡ βλαστήμια τὸ μόνο κακὸ σημάδι ποὺ δείχνει τὴν ἀσέβεια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν ὕψιστο Θεό˙ ὑπάρχουν κι ἄλλα σημάδια ποὺ δείχνουν, ὅτι ὁ κόσμος δὲν εἶνε μόνο ἀσεβής, ἀλλʼ εἶνε καὶ ἄθεος καὶ ἄθρησκος. Ἕνας νέος π.χ., ποὺ ἔφυγε ἀπʼ τὸ χωριό του καὶ πῆγε στὸ πανεπιστήμιο καὶ σπούδασε, γυρίζοντας στὸ χωριὸ εἶνε πολὺ διαφορετικός. Μικρὸς πήγαινε στὴν ἐκκλησία, κρατοῦσε λαμπάδα καὶ θυμιατὸ καὶ βοηθοῦσε τὸν παπᾶ καὶ τὸν ψάλτη. Ἦταν τότε ἕνα χαριτωμένο παιδί, ποὺ φαινόταν σὰν ἄγγελος. Ἀλλὰ τώρα ἔχει ἀλλάξει τελείως. Ἔγινε ἄπιστος. Ἔγινε ἕνας διάβολος. Κάτι χειρότερο ἀπ[ο διάβολος. Γιατὶ ὁ διάβολος, παρʼ ὅλη τὴν κακία καὶ τὴ διαφθορά του, πιστεύει ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ὅπως λέει ἡ Γραφή, «καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰάκ. 2, 19). Ἀλλʼ ὁ νέος, ποὺ πῆγε σὲ σχολὲς καὶ πανεπιστήμια κʼ ἔμαθε λίγα πράγματα ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη καὶ πὴραν ἀέρα τὰ μυαλά του, κάθεται τώρα στὸ καφενεῖο καὶ λέει στοὺς κατοίκους τοῦ χωριοῦ, ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀπέδειξε, πῶς δὲν ὑπάρχει Θεός, δὲν ὑπάρχει Χριστός, δὲν ὑπάρχει παράδεισος καὶ κόλασι, ἀλλὰ ὑπάρχει μόνο ὕλη. Βέβαια αὐτά, ποὺ λέει αὐτός, δὲν τὰ λέει ἡ ἐπιστήμη. Ἡ ἐπιστήμη, ἡ ἀληθινὴ ἐπιστήμη, πιστεύει. Πιστεύει στὸ Θεό. Πιστεύει στὸ Χριστό. Μεγάλοι ἐπιστήμονες, ποὺ ἔχουν φήμη παγκόσμια (ἀστρονόμοι, φυσικοί, μαθηματικοί, χημικοί, γιατροί, ἐπιστήμονες ὅλων τῶν κλάδων), ὁμολογοῦν τὴν πίστι τους, πιστεύουν στὸ Χριστό. Ἀλλʼ ὁ νέος, ποὺ ἀναφέραμε, οὔτε ἄνοιξε ποτὲ βιβλία τῶν μεγάλων ἐπιστημόνων, γιὰ νὰ διαβάση τί πιστεύουν. Πιὸ σοφὸς τάχα αὐτὸς ἀπὸ ʼκείνους, ποὺ ἔφαγαν τὴ ζωή τους στὴν ἐπιστήμη, ἔχει τὴν ἀναίδεια νὰ λέῃ, πὼς ὅσα κηρύττει ἡ χριστιανικὴ θρησκεία εἶνε ὅλα ψέματα˙ ψέμματα εἶνε κι αὐτὸς ὁ ἱδρυτὴς τῆς θρησκείας μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τίποτα δὲν ὑπάρχει. Ὁ Θεός, λέει, πέθανε καὶ πρέπει νὰ τὸν κηδέψουμε…

* * *

Ὁ νέος αὐτὸς μὲ τὰ λεγόμενά του μεταδίδει τὸ μίασμα τῆς ἀπιστίας στοὺς συγχωριανούς του. Καὶ οἱ συγχωριανοί του τί κάνουν, ποὺ ἀκοῦνε ἕναν ἄπιστο νʼ ἀρνιέται τὸ Θεό; Ὀργίζονται κι ἀγανακτοῦν, ὅπως θὰ ὠργίζονταν καὶ θʼ ἀγανακτοῦσαν, ἄν κάποιος τοὺς ἔβριζε ἕνα ἀπὸ τὰ συγγενικά τους πρόσωπα; Ὄχι. Ἀκοῦνε τὰ λόγια τοῦ ἀπίστου χωρὶς καμμιὰ διαμαρτυρία. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι ἡ πίστι στὸ Χριστὸ σιγὰ – σιγὰ σβήνει καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶνε πάνω ἀπʼ ὅλα τὰ ὀνόματα ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, τὸ ὄνομα αὐτὸ δὲν τοὺς συγκινεῖ πιά. Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ παραδεχθοῦνε ὅ,τι λέει ἡ σύγχρονη ἀπιστία μὲ τὸ στόμα ἀθλίων προσώπων, ποὺ δὲν ἔχουν μάθει οὔτε τὸ Α τῆς ἐπιστήμης. Οἱ δὲ ἄπιστοι, βλέποντας αὐτὴ τὴν ψυχρότητα καὶ ἀδιαφορία ποὺ δείχνουν οἱ πιὸ πολλοὶ χριστιανοί, λένε καὶ γράφουν, ὅτι ὁ Χριστὸς πέθανε, καὶ σὰν νεκρὸς ποὺ εἶνε δὲν προκαλεῖ πιὰ καμμιὰ συγκίνησι. Μιὰ νέα πίστι, πίστι στὴν ὕλη, πίστι στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ξαπλώνεται καὶ κατακτᾶ τὸν κόσμο. Τί συμφορά, τί καταστροφή!
Πέθανε , λένε, ὁ Χριστός. Ἀλλʼ ἀπατῶνται. Παρʼ ὅλη τὴ μεγάλη ἔκτασι, ποὺ πῆρε στὶς μέρες μας ἡ ἀθεΐα καὶ ἡ ἀπιστία, ἐν τούτοις ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πιστεύουν κι ἀγαποῦνε τὸ Χριστὸ καὶ εἶνε ἕτοιμοι γιὰ τὸ ἅγιο ὄνομά του νὰ χύσουν καὶ τὸ αἷμα τους. Θέλετε παραδείγματα; Ἐκεῖνο τὸ παιδάκι, ποὺ κάθε βράδι σταυρώνει τὰ χεράκια του καὶ κάνει τὴν προσευχή του προτοῦ νὰ κοιμηθῆ˙ ἐκεῖνος ὁ νέος ἤ ἡ νέα, ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν τὸ σύγχρονο ῥεῦμα τῆς ἀπιστίας καὶ διαφθορᾶς, ἀλλὰ πηγαίνουν ἐνάντια σʼ αὐτό˙ ἡ φτωχὴ ἐκείνη γυναῖκα, ποὺ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία καὶ στέκεται μπροστὰ στὶς εἰκόνες καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια κάνει τὴν προσευχή της στὸ Θεό˙ ἐκεῖνος ὁ βοσκός, ποὺ βόσκει τὰ πρόβατά του κι ὅταν ἀκούσῃ νὰ χτυπᾶ ἡ καμπάνα μὲ εὐλάβεια κάνει τὸ σταυρό του˙ ἐκεῖνος ὁ ἐπιστήμονας, ποὺ γιὰ νὰ λύσῃ τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς ἐπιστήμης προσεύχεται μὲ θερμὴ καρδιά˙ ἐκεῖνοι οἱ ἀστροναῦτες, ποὺ πετοῦν στὸ φεγγάρι καὶ φέρνουν μαζί τους σὰν ἀπαραίτητο ἐφόδιο τὴν ἁγία Γραφή, τὴν ὁποία διαβάζουν γιὰ νὰ ἐμψυχώνονται στὰ περιπετειώδη κι ἐπικίνδυνα ταξίδια τους, ὅλοι αὐτοὶ ἔρχονται νὰ διαψεύσουν τοὺς ἀπίστους, ποὺ λένε ὅτι ὁ Χριστὸς πέθανε.
Ὄχι, ἄπιστοι, ὁ Χριστὸς δὲν πέθανε! Ὁ Χριστὸς ζῆ καὶ βασιλεύει. Ζῆ καὶ βασιλεύει μέσα στὸ μικρό του ποίμνιο, μέσα σʼ ἕνα μικρὸ ἀριθμὸ πιστῶν ἀνθρώπων. Ζῆ καὶ βασιλεύει μέσʼ στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ πιστεύουν σʼ αὐτόν. Ὁ Χριστὸς συνεχίζει καὶ στὸν εἰκοστὸ αἰῶνα νὰ ἔχῃ θερμοὺς ἀκολούθους, ποὺ ὅσο λίγοι κι ἄν εἶνε, καὶ δέκα μόνο ἄν μείνουν, φτάνουν αὐτοὶ νʼ ἀποδείξουν, ὅτι ἡ ἀγάπη στὸ Χριστὸ δὲν ἔσβησε, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιό του δὲν εἶνε ἕνα βιβλίο ποὺ πρέπει νὰ τὸ θάψουν στὶς βιβλιοθῆκες, ὅπως τὰ ἄλλα βιβλία. Τὸ Εὐαγγέλιο ἐφαρμόζεται καὶ σήμερα.

* * *

Ἀλλʼ ἐκεῖνος, ἀγαπητοί μου, ἐκεῖνος, ποὺ περισσότερο ἀπʼ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς ὅλων τῶν αἰώνων ἀπέδειξε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν πέθανε, εἶνε ἕνας˙ εἶνε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὤ ὁ Παῦλος! Στὴ σκέψι του ἦταν ὁ Χριστός. Στὰ αἰσθήματά του ὁ Χριστός. Στὶς πράξεις του ὁ Χριστός. Παντοῦ ὁ Χριστός. Ὁ Παῦλος βρισκόταν σὲ διαρκῆ ἐπικοινωνία μὲ τὸ Χριστό. Μέσα του ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ πράγματα εἶχαν πεθάνει. Μέσα του ζοῦσε ὁ Χριστός. Καὶ αὐτός, ποὺ φαινόταν ὁ πιὸ δυστυχισμένος, ἦταν ὁ πιὸ εὐτυχισμένος ἄνθρωπος. Γιατὶ ὅποιος ἔχει στὴν καρδιά του τὸ Χριστό, ἔχει τὸν παράδεισο. Ὅποιος δὲν ἔχει στὴν καρδιά του τὸ Χριστό, ἔχει τὴν κόλασι˙ καὶ θὰ ἦταν προτιμότερο νὰ μὴν εἶχε γεννηθῆ. Ἄς τὸ πιστέψουμε, ἄς τὸ καταλάβουμε˙ ζωὴ εἶνε ὁ Χριστός, θάνατος ἡ ἁμαρτία, ποὺ χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπʼ τὸ Χριστό. Ὁ Παῦλος, ποὺ ζοῦσε τὸ Χρισό, δικαίως ἔλεγε˙ Δὲν ζῶ πιὰ ἐγώ, μὲ τὶς κακίες καὶ τὰ πάθη μου, ἀλλὰ ζῆ μέσα μου ὁ Χριστός (Γαλ. 2, 20).

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστῖνου Ν. Καντιώτου (Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης) »ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ», σελ. 204-209 (ἕκδοσις Γ΄ 2001).

«Μεσα μου ζη o Χριστoς»! «Ζω ουκετι εγω, ζη δε εν εμοι Χριστος» (Γαλ. 2,20) – Μακαρι κ᾽ εμεις, αδελφοι μου, αρχιζοντας τωρα αποφασιστικα, ειλικρινα & με ορεξι, μια συνεχη & εν­τατικη προσπαθεια –προ παν­τος δε με τη βοηθεια της θειας χαριτος–να πλησιασουμε & να εvωθουμε θερμα με τον σωτηρα & λυτρωτη μας Χριστο

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 18th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2323

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. 2,16-20)
20 Σεπτεμβρίου 2020

Ο αποστ.. Παυλος«Μεσα μου ζη o Χριστoς»!

«Ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2,20)

Ἂν ὑπάρχουν λόγια, ἀγαπητοί μου, ποὺ φα­νερώνουν μέχρι ποιό βαθμὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἦταν ἑνωμένος μὲ τὸ Χριστό, ἐγὼ δὲν δυσκολεύομαι σήμερα νὰ πῶ, ὅτι βρῆ­κα ποιά εἶνε. Λέω λοιπὸν χωρὶς ἀμφιβολία, ὅ­τι τὰ λόγια ποὺ δείχνουν πιὸ καθαρὰ πόσο ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶχε ταυτίσει τὸν ἑ­­αυτό του μὲ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἶ­νε αὐτὰ ποὺ ἀ­κούσαμε στὸ ση­μερι­νὸ ἀ­ποστολικὸ ἀνάγνωσμα· «Ζῶ οὐκέτι ἐ­γώ, ζῇ δὲ ἐν ἐ­μοὶ Χριστός»· δὲν ζῶ δηλα­δὴ πλέον ἐγώ, ἀλ­λὰ μέσα μου ζῇ ὁ Χριστός (Γαλ. 2,20). Δὲν ξέρω ἂν συμφωνῆτε. Ἂν ἔχε­τε ἀντίρρησι, διαβάστε πα­ρακαλῶ πάλι ὅλες τὶς 14 ἐ­πι­στολὲς τοῦ Παύλου καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀπ᾽ τὰ δικά του λόγια σῴζεται στὶς Πράξεις τῶν ἀποστόλων, καὶ βρῆ­τε μου ἐσεῖς ἂν ὑπάρχῃ κάτι πιὸ ἐκφραστικό.
«Ζῶ οὐκέτι ἐ­γώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός»! Τί λόγος αὐτός! Τρόπον τινὰ ὁ Παῦλος ἐκένωσε, ἄδειασε, τὸν ἑ­αυτό του καὶ στὴ θέσι του ἔ­­βαλε τὸ Χριστό. Πῶς ἔγινε αὐτό; Ἀπὸ τὴ μεγάλη ἀ­γάπη ποὺ ἔνιωθε γιὰ τὸν Κύριο. Καὶ πῶς νὰ μὴν τὸν ἀγαπᾷ; Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς πρῶ­τος μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του «ἐ­κένωσεν ἑαυ­τὸν μορφὴν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7); Ὅταν ἕ­νας Θεὸς κενώνῃ τὸν ἑαυτό του πρὸς χάριν τοῦ Παύλου, τί θὰ κάνῃ ὁ Παῦλος γιὰ τὸν Σω­τῆρα καὶ Λυτρωτή του; Κενώνει – ἀδειάζει κι αὐ­τὸς τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν γεμίζει μ᾽ Ἐ­κεῖ­νον ποὺ τὸν λύτρωσε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Read more »

Σταυρος, το καυχημα του Παυλου!

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 13th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2321

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως
13 Σεπτεμβρίου 2020
Του Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιωτου

Σταυρος, το καυχημα του Παυλου!

«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6,14)

Ὅπως πάντοτε, ἀγαπητοί μου, ἔτσι καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου οἱ ἄνθρωποι ὑπερηφανεύονταν καὶ καυχόνταν γιὰ διάφορα ἐπίγεια ἰνδάλματα, πρόσωπα καὶ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐν­θουσιάζουν καὶ φτάνουν νὰ γίνωνται ἀντικείμενα λατρεί­ας. Read more »

Ο Σταυρος το καυχημα των Χριστιανων

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 13th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΗ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 808

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Το καυχημα των Χριστιανων

«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6,14)

Μ. Παρασκ.

Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, ἔχει μέσα του μιὰ μεγάλη κακία, τὴν ὑπερηφάνεια. Ἡ ὑπερηφάνεια δὲν κρύβεται. Ὅπως ὁ καπνὸς ὅπου καὶ νὰ εἶνε βγαίνει, ἔτσι καὶ ἡ ὑπερηφάνεια. Ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος φαίνεται ἀπὸ τὴ ματιά, ἀπὸ τὸ περπάτημα, ἀπὸ τὸ ροῦχο του, ἀπ᾽ ὅλα. Φαίνεται προπαντὸς ἀπὸ τὴ γλῶσσα καὶ τὰ λόγια του. Δὲν θὰ πῇ ποτέ εὐχαριστῶ, δὲν θὰ πῇ «Δόξα σοι, ὁ Θεός». Αὐτὸς δοξολογεῖ ἕναν ἄλλο θεό, τὸν ἑ­αυτό του. Αὐτὸς εἶνε ὁ θεός του, τὸ εἴδωλό του. Καυχᾶται συνεχῶς γιὰ τὸν ἑαυτό του.
Γιὰ τί καυχᾶται; Γιὰ διάφορα πράγματα. Οἱ περισσότεροι καυχῶνται γιὰ τὰ λεφτὰ καὶ τὰ πλούτη τους, γιὰ τὰ χωράφια καὶ τὰ οἰκόπεδά τους, γιὰ τὰ αὐτοκίνητα καὶ τὰ καράβια τους, γιὰ τὶς μετοχὲς καὶ τὶς λίρες τους, γιὰ ὅλα ἐν γένει τὰ ὑλικὰ πράγματα. Ἄλλος καυ­χᾶται γιὰ τὰ μπράτσα, γιὰ τὴ δύναμί του, γιὰ τὴ ῥωμαλεότητά του, γιὰ τὴν ὑγεία του. Ὁ ἄλ­λος καυχᾶται γιὰ τὴν ὀμορφάδα του, ὁ ἄλλος γιὰ τὴν εὐφυΐα καὶ τὴν ἐξυπνάδα του. Ὁ ἄλλος καυχᾶται γιὰ τὴν τέχνη ἢ γιὰ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴ σοφία του. Ὁ καθένας καυχᾶται γιὰ κάτι. Οἱ ἄνθρωποι καυχῶνται ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς δικούς των. Ὁ ἕνας γιὰ τὴ γυναῖκα του, ὁ ἄλ­λος γιὰ τὰ παιδιά του ἢ τὰ κορίτσια του, ὁ ἄλ­λος γιὰ τοὺς προγόνους του ὅτι κατάγεται τάχατες ἀπὸ μεγάλο τζάκι. Ὁ ἄλλος γιὰ τὸν τόπο τῆς γεννήσεώς του, ὅτι εἶνε πρωτευουσιάνος. Ἄλλος καυχᾶται γιὰ τὴν πατρίδα του· καὶ μάλιστα αὐτοὶ ποὺ εἶνε ἀπὸ μεγάλα κράτη, ἔχουν μεγαλύτερη ὑπερηφάνεια. Καυχῶν­ται γιὰ τὸ στρατὸ καὶ τὸ στόλο τους, γιὰ τοὺς πυραύλους καὶ τοὺς ἀστροναῦτες τους…
Ἀλλ᾿ ἀξίζει νὰ καυχᾶται κανεὶς γιὰ ὅλ᾿ αὐτά;
Σήμερα τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, διὰ τοῦ ἀποστό­λου Παύλου, μᾶς ἀπαντᾷ· Μὴ καυχάσθω ἄνθρωπος· νὰ μὴ καυχᾶται ὁ ἄνθρωπος (βλ. Γαλ. 6,14). Καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, διὰ τῆς προφή­τιδος Ἄννης, μᾶς παραγγέλλει· «Μὴ καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐ­τοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλού­τῳ αὐτοῦ» (Α΄ Βασ. 2,10).
Γιατί ὅμως νὰ μὴ καυχῶνται; Ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά. Read more »

O ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 11th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
Γαλ. 6, 11-18

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῶ Σταυρῶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6, 14)

ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑΕΑΝ, ἀγαπητοί μου, ἐὰν ὑπάρχη κάτι, γιὰ τὸ ὁποῖο ἕνας χριστιανὸς πρέπει νὰ χαίρεται, νὰ εὐφραίνεται καὶ νὰ καυχᾶται ἀκόμη, αὐτὸ εἶνε ὁ σταυρός˙ ὁ σταυρός, ποὺ σὲ λίγες μέρες θὰ μᾶς καλέση ἡ Ἐκκλησία νὰ τὸν γιορτάσουμε.
Ἀλλʼ ὅταν λέμε σταυρὸς δὲν ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὸ ξύλο, ἀπʼ τὸν ὁποῖο εἶνε κατασκευασμένος. Ἐσταυρωμένο, τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ὑπέφερε τὸ φρικτὸ μαρτύριο τῆς σταυρώσεως, καὶ μὲ τὴ θυσία αὐτὴ ποὺ προσέφερε πάνω στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ ἐλυτρώθη τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Κάθε σταλαγματιὰ τοῦ αἵματος ποὺ χύθηκε ἀπὸ τὶς πληγὲς τοῦ Ἐσταυρωμένου, ἀπὸ τὰ τρυπημένα χέρια καὶ πόδια καὶ τὴν πλευρά του, κάθε σταλαγματιὰ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἕνας ποταμὸς – τί λέω; -, ἔγινε μιὰ θάλασσα, ἕνας ὠκεανός, μέσα στὸν ὁποῖο πλένονται καὶ καθαρίζονται τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.

Ὁ σταυρός! Χωρὶς τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ κανένας μὰ κανένας ἄνθρωπος, ὅσο καλὸς καὶ ἅγιος κι ἄν φαίνεται, δὲν μπορεῖ νὰ σωθῆ. Σώζεται, καθαρίζεται, λυτρώνεται μόνο ὁ ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει στὸν ἐσταυρωμένο Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου. Ἡ δύναμις, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ξεπερνάει κάθε ἄλλη δύναμι. Εἶνε μιὰ δύναμις μυστικὴ καὶ ἀόρατη. Αὐτὴ ἡ δύναμις τοῦ σταυροῦ ἄγγιξε τὴν ψυχὴ τοῦ ληστοῦ καὶ τὸν ἔκανε νὰ πῆ τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῆ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23, 42). Αὐτὴ ἡ δύναμις ἔκανε τὸν ἑκατόνταρχο νὰ γονατίση μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο καὶ νὰ πῆ˙ «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος» (Ματθ. 27, 54). Αὐτὴ ἡ δύναμις ἄγγιξε καὶ τὴν ψυχὴ ἑνὸς φανατικοῦ έχθροῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ τὸν ἔκανε τὸν πιὸ θερμὸ κήρυκα τοῦ εὐαγγελίου˙ κι αὐτὸς εἶνε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Γεμᾶτος τώρα εὐγνωμοσύνη ὁ Παῦλος πέφτει καὶ προσκυνᾶ τὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ λέει λόγια, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ λόγια ποὺ εἶπαν ὁ ληστὴς καὶ ὁ ἑκατόνταρχος ἀποτελοῦν αἰώνιο ὕμνο τοῦ Ἐσταυρωμένου. Λέει ὁ Παῦλος˙ Read more »

Κανενας προδοτης! «Στήκετε ἐν τῆ πίστει» (Α΄ Κορ. 16, 13)

author Posted by: Επίσκοπος on date Σεπ 6th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 16, 13-24
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Κανενας προδοτης!

«Στήκετε ἐν τῆ πίστει» (Α΄ Κορ. 16, 13)

Ο Απ.ΠαυλοςΚΑΙ ΠΑΛΙ, ἀγαπητοί μου, καὶ πάλι ὁ Παῦλος μιλάει. Ἄς τὸν ἀκούσουμε. Εἶνε σὰν νʼ ἀκοῦμε τὸν ἴδιο τὸ Χριστό. Γιατὶ στόμα τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὁ Παῦλος. Δὲν ἔλεγε τίποτε ποὺ νὰ εἶνε ἔξω ἀπʼ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Κήρυττε μὲ πίστι. Τὰ λόγια του ἔβγαιναν ἀπʼ τὸ στόμα του σὰν φωτιά, ποὺ πέφτει μέσʼ στʼ ἀγκάθια καὶ τὰ καίει. Πόθος του ἦταν, νὰ κηρυχθῆ, ὥς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου τὸ εὐαγγέλιο. Πόθος του ἦταν, νὰ φύγη τὸ σκοτάδι καὶ νά ʼρθη τὸ φῶς. Πόθος του ἦταν, νὰ νικήση καὶ νὰ θριαμβεύση παντοῦ ὁ Χριστός.
Ὁ Παῦλος βρισκόταν πάντα σὲ πόλεμο. Ἔδινε καθημερινὰ μάχες καὶ καλοῦσε τοὺς χριστιανοὺς νʼ ἀγωνιστοῦν κι αὐτοὶ κάτω ἀπʼ τὴν ἔνδοξη σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ νικήσουν τὸν ἐχθρό. Κανένας νὰ μὴν ἐγκαταλείψη τὴν ἱερὰ παράταξι. Κανένας νὰ μὴ φοβηθῆ. Κανένας νὰ μὴν πετάξη τὰ ὅπλα καὶ γίνη λιποτάκτης. Κανένας νὰ μὴν προδώση τὸ Χριστό.
Read more »

Ενα ἀπʼ τα μεγαλυτερα θαυματα της ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ειναι ο αποστολος Παυλος, γιʼ αυτο λεει˙«Χαριτι δε Θεου ειμι ο ειμι»

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 31st, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 15, 1-11

Η ΧΑΡΙΣ

«Χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι» (Α΄ Κορ. 15, 10)

Ο αποστ.. ΠαυλοςΟ ΠΑΥΛΟΣ! Ἐὰν ἀγαπητοί μου, ἐὰν οἱ ἐχθροί του, προσπαθοῦσαν νὰ τὂν μειώσουν καὶ νὰ τὸν παρουσιάσουν σὰν μικρὸ καὶ ἀνάξιο λόγου ἄνθρωπο, ἡ ἱστορία ὅμως τὸν ἀναγνωρίζει σὰν ἕναν ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πνεύματα, ἡ δὲ Ἐκκλησία ψάλλει τὸ ἐγκώμιό του˙ τὸν ὀνομάζει πρωτοκορυφαῖο, ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν. Καὶ δικαίως. Γιατὶ κανένας ἄλλος ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους δὲν κοπίασε τόσο ὅσο κοπίασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Παρʼ ὅλες τὶς δυσκολίες, τὶς συκοφαντίες, τοὺς καθημερινοὺς κινδύνους ποὺ διέτρεχε, δὲν λύγισε. Μὲ φλογερὴ ἀγάπη, μὲ ἀκράδαντη πίστι, μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονὴ ἀφάνταστη, μὲ ἄκρα ταπείνωσι καὶ αὐταπάρνησι, μὲ σύνεσι καὶ σοφία, ἀλλὰ καὶ μὲ θάρρος ἀκατάβλητο, ὁ Παῦλος κήρυξε τὸ Χριστό, ἄναψε φῶς μέσα σὲ μυριάδες ψυχές. Ὁ Παῦλος σὰν ἀετὸς μὲ χρυσᾶ φτερὰ πέταξε σʼ ἀνατολὴ καὶ δύσι, ἔστησε τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ στὰ πιὸ ἰσχυρὰ κάστρα τοῦ διαβόλου, στὰ μεγαλύτερα κέντρα τῆς εἰδωλολατρίας. Ὁ Παῦλος μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἔβγαζε δαιμόνια, θεράπευε ἀρρώστους, ἀνέσταινε νεκρούς, ἔκανε θαύματα πολλὰ καὶ μεγάλα. Τὰ δὲ μεγαλύτερα θαύματα, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ εὐεργετοῦν τὸν κόσμο, εἶνε οἱ 14 Ἐπιστολές του. Αὐτὲς οἱ Ἐπιστολὲς εἶνε θαύματα αἰῶνια. Τέλος ἐσφράγισε τὴν ἁγία ζωή του μὲ τὸ αἷμα του. Μαρτύρησε στὴ Ῥώμη ἐπὶ Νέρωνος.
Ποιός, έρωτῶ, ποιός ἀπʼ τοὺς κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου ὅλων τῶν αἰώνων μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸν Παῦλος; Read more »

Μας θεωρουν ηλιθιους για σενα, Κυριε μας! «Ἡμεις μωροι δια Χριστον» (Α΄ Κορ. 4,10)

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 16th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2314

Κυριακὴ Ι΄ (Ι΄ Ματθ.) (Α΄ Κορ. 4,9-16)
16 Αὐγούστου 2020
Του Μητροπολιτου Φλωρινης π. Αυγουστινου Καντιώτου

Μας θεωρουν ηλιθιους για σενα, Κυριε μας!

«Ἡμεις μωροι δια Χριστον» (Α΄ Κορ. 4,10)

οι δυο δρομοιΔὲν γνωρίζω, ἀγαπητοί μου, ἂν κανεὶς ἀ­­πὸ σᾶς θέτει καμμιὰ φορὰ στὸν ἑαυτό του τὸ ἐ­ρώτημα· Εἶμαι Χριστιανός; Θὰ μοῦ πῆτε· Τί ἐ­ρώτημα εἶν᾽ αὐτό; τί, δὲν εἴμαστ᾽ ἐμεῖς Χριστι­ανοί; τί εἴμαστε, Ἑ­βραῖ­οι ἢ Τοῦρκοι; Εἴμαστε βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Τριάδος, πᾶμε στὴν ἐκκλησία, ἀνάβουμε τὸ κερί μᾶς, προσκυνᾶμε τὶς εἰκόνες, ποῦ καὶ ποῦ ἐξ­ομολογούμαστε καὶ κοινωνοῦμε. Γιατί λοιπὸν θέτεις τὸ ἐρώτημα, Εἶμαι Χριστιανός;
Καὶ ὅμως, σ᾽ αὐτὰ τὰ πονηρὰ χρόνια ποὺ ζοῦμε, πρέπει νὰ κάνουμε συχνὰ στὸν ἑαυτό μας τέτοια ἐρωτήματα· Εἶμαι Χριστιανός; πιστεύω στὸ Χριστό; ζῶ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του;… Οἱ περισσότεροι δυστυχῶς, γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅλοι, ἔχουν μιὰ ἐπιπόλαιη γνῶσι γιὰ τὸ Χρι­στιανισμό. Νομίζουν ὅτι, ἂν τηρήσῃς με­ρι­κὰ πρά­­γματα τῆς λατρείας, φτάνουν αὐτὰ γιὰ νά ᾽σαι Χριστιανός. Ἔχουμε ὅλοι μας μιὰ με­­γά­λη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὸ νοῦ μας λέμε· Καλύτερος ἀπὸ μένα δὲν ὑπάρχει!… Αὐ­τὸ τὸ πνεῦμα ἐπικρατεῖ. Δὲν τολμᾷς νὰ ὑποδεί­­ξῃς σὲ κάποιον τὰ χρέη του. ᾽Εγώ; θὰ σοῦ πῇ· κοίτα τὸν ἑαυτό σου, ἐ­γὼ εἶμαι ἐν τάξει…
Τέτοια μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους εἶ­χαν καὶ οἱ φαρισαῖοι στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ, τέτοια ἰδέα εἶχαν καὶ οἱ Χριστιανοὶ στὴν Κόριν­θο στὰ χρόνια τῶν ἀποστόλων. Νό­μιζαν πὼς ἔ­­χουν φτάσει σὲ ὕψη ἀρετῆς, πὼς ἔπιασαν τὰ ἄ­στρα, πὼς εἶνε …ἕτοιμοι γιὰ τὸν παράδεισο.
Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ φανταστικὸ ὕψος τοὺς κατεβά­­ζει σήμερα καὶ τοὺς προσγειώνει ὁ ἀπόστο­λος Παῦλος (βλ. Α΄ Κορ. 4,9-16). Γιὰ νὰ γίνετε, τοὺς λέει, πρα­γμα­τικοὶ Χριστιανοί, ἄξιοι τοῦ παραδεί­σου, πρέ­πει νὰ κοπιάσετε ἀκόμη καὶ νὰ μοχθήσετε πολύ· γιὰ νὰ γίνετε ἄξιοι τῆς βασι­λείας τῶν οὐρανῶν, πρέπει ἐδῶ στὴ γῆ νὰ ζήσετε ζωὴ ἁ­γία κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Read more »

Που πνευματικοι πατερες;

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 15th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 4, 9-16

Που πνευματικοι πατερες;

«Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς
ἔχητε ἐν Χριστῶ, ἀλλʼ οὐ πολλοὺς
πατέρας˙ ἐν γὰρ Χριστῶ Ἰησοῦ διὰ
τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα»
(Α΄ Κορ. 4, 15)

apostolos-paylosΣΤΗΝ ἀποστολικὴ αὐτὴ περικοπὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἱδρυτὴς τόσων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Κορινθίους τοὺς ὑπενθυμίζει, μὲ πόσους κόπους κατώρθωσε νὰ τοὺς φέρη στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη του ἡ ἀποστολικὴ ἐργασία ἦταν καὶ εἶνε ἕνας μόχθος, μιὰ θυσία, μιὰ ταπείνωσις. Θυσίασε τὰ πάντα, στερήθηκε κι αὐτὰ τὰ ἀναγκαῖα. Πείνασε, δίψασε, ἔμεινε γυμνός. Πέρασε ἀκόμη κινδύνους, ἄλλοτε ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν ἐχθρεύονταν, καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως κατὰ τὶς ὁδοιπορίες του. Τέλος γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ δέχθηκε προσβολές, ὕβρεις καὶ συκοφαντίες. Ταπεινώθηκε, ἔδειξε ἀνοχή, ὑποχώρησε. Πρὸ παντὸς δὲν θέλησε νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὸ ἀξίωμά του, οὔτε νὰ ἐπιβαρύνη κανένα γιὰ τὴ συντήρησί του. Μέχρι τὴ στιγμὴ αὐτή, ποὺ γράφει τὴν ἐπιστολή, ἐργάζεται μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια γιὰ νὰ βγάλη τὸ ψωμί του.
Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα˙ Γιατί τὰ λέει ὅλα αὐτά; Θέλει ἁπλῶς νὰ τοὺς κάνη νὰ ντραποῦν καὶ νὰ ταπεινωθοῦν; Ὄχι βέβαια. Δὲν τοὺς ὁμιλεῖ, ἐπιτακτικά, σὰν ἐξουσιαστής τους. Δὲν ὁμιλεῖ, ὅπως εἶχε τὸ δικαίωμα, σὰν διδάσκαλος ποὺ τοῦ ὀφείλουν εὐγνωμοσύνη, σὰν ἀπόστολος ποὺ τοῦ ὀφείλουν ὑπακοή. Ὁμιλεῖ ἀπὸ ἀγάπη. Γιὰ τὸ καλὸ τοὺς τὰ λέει. Θέλει νὰ τοὺς φιλοτιμήση, νὰ τοὺς συγκινήση, νὰ τοὺς καλλιεργήση. Γιʼ αὐτὸ τοὺς συμβουλεύει ὅπως ἕνας πατέρας συμβουλεύει τὰ παιδιά του ποὺ τʼ ἀγαπᾶ καὶ πονεῖ γιʼ αὐτά˙ «Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλʼ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ» (Α΄ Κορ. 4, 14). Δὲν τιμωρεῖ, ἀλλὰ νουθετεῖ. Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περικοπὴ αὐτὴ (ὁμ.. ΙΓ΄ εἰς Α΄ Κορ., 3) παρατηρεῖ˙ «Τίς δὲ οὐκ ἄν ἀνάσχοιτο πατρὸς ἀλγοῦντος καὶ τὰ δέοντα συμβουλεύοντος;», δηλαδή˙ «Ποιός δὲν θὰ δεχόταν νʼ ἀκούση ἕνα πατέρα ποὺ πονεῖ καὶ συμβουλεύει τὰ πρέποντα;» (Ε.Π.Ε. 18[43], 360). Read more »

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, κοινωνουν τα αχραντα μυστηρια και συνδεονται μεταξυ τους με την αγαπη του Χριστου και θεωρει ο ενας τον αλλο αδελφο

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 9th, 2020 | filed Filed under: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 3, 9-17

Μια οικοδομη

«Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί˙ Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομὴ ἐστε»(Α΄ Κορ. 3, 9)π. Αυγουστινος μικρ. αναλ copy

ΔΕΝ ΕΙΝΕ, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε πολὺς καιρός, ποὺ συνέβη στὴ Θεσσαλονίκη τὸ ἐξῆς. Σὲ κάποιο μέρος εἶχε χτιστεῖ μιὰ πολυκατοικία. Ὅλες οἱ ἐργασίες εἶχαν τελειώσει. Ἀπʼ ἔξω ἡ πολυκατοικία φαινόταν πολὺ ὡραία. Ἐσωτερικὰ εἶχε ὄμορφη διαρρύθμισι. Σὲ λίγο τὰ διαμερίσματα νοικιάστηκαν. Οἱ ἐνοικιασταὶ ἔβαλαν καὶ τηλεοράσεις. Ὅλα στὴν πολυκατοικία φαινόντουσαν εὐχάριστα. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἦρθε ἡ συμφορά. Ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ κάθονταν μέσα εἶχαν ἀνοίξει τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις κʼ ἔβλεπαν κι ἄκουγαν εὐχάριστα γιʼ αὐτοὺς πράγματα, ἡ πολυκατοικία σείστηκε. Ὅλοι τρόμαξαν. Νόμισαν πὼς ἔφτασε τὸ τέλος τους, κʼ ἔτρεξαν νὰ φύγουν τὸ γρηγορώτερο ἀπʼ τὴν πολυκατοικία. Τί εἶχε συμβῆ; σεισμός;
Ὄχι. Ὁ μηχανικός, ποὺ εἶχε ἀναλάβει νὰ χτίση τὴν πολυκατοικία, δὲν πρόσεξε τὰ θεμέλια. Ἔβαλε θεμέλια σὲ μέρος ποὺ τὸ ἔδαφος δὲν ἦταν στερεό. Ἔτσι ἡ πολυκατοικία μὲ τὸ βάρος της «κάθισε», καὶ γιʼ αὐτὸ κλονίστηκε. Ἡ πολυκατοικία ἔμεινε μόνο μὲ τὰ ἔπιπλα, τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις. Ἔμεινε ἔρημη ἀπὸ ἀνθρώπους. Κρίθηκε τέλος σὰν ἐπικίνδυνη γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, καὶ συνεργεῖα τῆς μηχανικῆς ὑπηρεσίας ἦρθαν καὶ τὴν κατεδάφισαν… Read more »