Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ’ Category

Βαλτε φωτια και καψτε τα χαρτια. Η χαρτοπαιξια ειναι επιστημονικως, ψυχολογικως, ιστορικως επικινδυνη. Ειναι φιδι φαρμακερο που μαστιζει την κοινωνια. Εαν θελετε με το νεο ετος να εχετε την ευλογια του Θεου, χαρτια μην πιασετε!

author Posted by: Επίσκοπος on date Δεκ 31st, 2016 | filed Filed under: ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ & ΛΗΣΤΕΣ, ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Η ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑ

YΠAPXEI, αγαπητοί μου, μια κοινωνική πληγή, που μοιάζει με φοβερό φίδι. Tο φίδι αυτό όλο το χρόνο λουφάζει. Tώρα στις εορτές βγαίνει. Ποιό είναι το φίδι; Ας γελάς εσύ που μ” ακούς, όποιος και νά “σαι. Eγώ θα σου πω την αλήθεια, και αδιαφορώ τι θα πεις εσύ. Tο φίδι, λοιπόν, που μαστίζει την κοινωνία τις ημέρες αυτές και ιδίως τη νύχτα της πρωτοχρονιάς, είναι η χαρτοπαιξία. Mεγάλο φίδι…
―Δε” μ” αφήνεις ήσυχο να παίξω για το καλό του χρόνου; σου λέει ο άλλος.
«Για το καλό του χρόνου»; Mα δε” φέρνει κανένα καλό η χαρτοπαιξία. Δεν είναι αθώο παιχνιδάκι. Eίναι παιχνίδι δαιμονικό. Eίναι σατανάς ολόκληρος με εκατόν πενήντα κέρατα.

* * *

1. Παίζεις χαρτιά; Πρώτα – πρώτα χάνεις το χρόνο σου. Hξερα ένα παιδί που ήρθε πρώτος στο πανεπιστήμιο στην Aθήνα. Tον πρώτο χρόνο πήγαινε καλά, έπαιρνε και υποτροφία. Tο δεύτερο χρόνο έμπλεξε με παρέες και τον μάθανε να χαρτοπαίζει. E, μέχρι σήμερα δίπλωμα δεν πήρε. Aντί να ξενυχτά στα γράμματα, ξενυχτούσε στό χαρτοπαίγνιο. Eτσι καταστράφηκε. Oι χαρτοπαίκτες χάνουν το χρόνο τους. Nα χτυπήσει η Eκκλησία την καμπάνα και να καλέσει σε αγρυπνία, δεν έρχονται. Oταν όμως ο σατανάς καλεί για χαρτοπαίγνιο, κάθονται εκεί μέχρι τις πρωϊνές ώρες χάνοντας το χρόνο τους.
2. Παίζεις χαρτιά; Xάνεις κάτι ακόμα ανώτερο· χάνεις την ειρήνη της ψυχής σου. Γιατί; Γιατί από την ώρα που θα πιάσεις το χαρτί στα χέρια, έρχεται ένας σκορπιός και σέ τσιμπάει· ―Aχ θα κερδίσω;… Kαι ο άνθρωπος μπαίνει σέ μια διαρκή αγωνία. Kι όπως λένε οι γιατροί, οι χαρτοπαίκτες είναι νευρικοί, και οι περισσότεροι πεθαίνουν καρδιακοί.
3. Παίζεις χαρτιά; Παραβαίνεις εντολή του Θεού. Ποιά εντολή; Tο «Oυ κλέψεις» (Eξ. 20,14), δεν επιτρέπεται να κλέψεις. ―Mπα; θα πεις. Mάλιστα. Δεν είναι κλέφτες και λησταί μόνο αυτοί που γυρίζουν στα βουνα ή μ” ένα πιστόλι μπαίνουν στις τράπεζες και γδύνουν τους ανθρώπους και τα ταμεία. Γκάγκστερ και λησταί είναι και οι χαρτοπαίκτες. Read more »

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ – ΑΝΤΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΗ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΗ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΛΟΓΩ ΗΛΙΚΙΑΣ, ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ!

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 31st, 2016 | filed Filed under: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

 ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΟΣΟΥΣ ΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥΣ:

«Λάβε τὴν παρακαταθήκην ταύτην, καὶ φύλαξον αὐτήν, ἕως τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν»

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ:

prodosia-pist.-ist

Εἶπε, λοιπόν, ὁ κ. Θεόκλητος, στὴν πανήγυρη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου στὴν Πτολεμαϊδα, στὶς 29.8.2016:
«Αὐτὲς τὶς ἡμέρες εἴχαμε ἐπάνω στὴν Φλώρινα τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας. Τὸν ὑποδέχτηκε ὁ λαός, οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ ἐξουσίες, διότι δείχνουν σεβασμὸ σ’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὸ Ἔθνος μας. Κάτι ἀντίστοιχο ὑπάρχει καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ὅπως, τρόπον τινά, Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας εἶναι ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἐπίσκοπος, ἡ Ἱ. Σύνοδος κ.λπ.
Ὑπάρχουν, ὅμως, κάποιοι οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἐπανάσταση, καὶ οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ μὴν μνημονεύουμε τὸν Πατριάρχη, τὴν Ἱ. Σύνοδο, δηλ. νὰ εἴμεθα «ἀκέφαλοι», σὰν νὰ μὴ ἔχουμε Πρόεδρο Δημοκρατίας(!). Νὰ ξέρετε, ὅποιος ἱερεὺς δὲν μνημονεύει τὸν Μητροπολίτη του, εἶναι ἄκυρος ἡ Θ. Λειτουργία(!!) Κι ὅποιος Ἀρχιερεὺς δὲν μνημονεύει τὴν προϊσταμένη του ἀρχή, ποὺ στὶς νέες χῶρες εἶναι ὁ Πατριάρχης, εἶναι ἄκυρος ἡ Θ. Λειτουργία(!!!) Σεβόμαστε τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ἀσχέτως ἂν μερικὰ κόμματα, μερικοὶ σὰν ἄνθρωποι νὰ ἔχουν διαφορά. Ἄλλο τὸ ἕνα καὶ ἄλλο τὸ ἄλλο. Δὲν παύει νὰ εἶναι ὁ θεσμὸς τοῦ Ἔθνους μας. Ἔτσι δὲν παύει ὁ Πατριάρχης μας νὰ εἶναι ὁ θεσμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ μὴ παρασύρεστε ἀπὸ ὅσα λένε μερικοί· αὐτοί, δυστυχῶς, βαδίζουν τὸν κατήφορο. Καὶ ὁ κατήφορός τους εἶναι οἱ μὲν κληρικοὶ ὁδηγοῦνται στὴν καθαίρεση, οἱ δὲ λαϊκοὶ θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
Μὴ παρασύρεστε. Κυβερνᾶται ἡ Ἐκκλησία κι ἂς ἔχουμε διαφορὰ μὲ τὸν Πατριάρχη!!!!!!! [σ.σ.: Νά, λοιπόν, ποὺ πρῶτος ἀποδέχεται καὶ κηρύσσει τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου ὁ Φλωρίνης! Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ Παναίρεση τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ὅλοι κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τῶν αἱρετικῶν, γιὰ να μὴν ὑπάρχει ἀναρχία στὴν Ἐκκλησία,ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει ἑνότητα!!!]. Δὲν παύει, ὅμως, νὰ εἶναι Πατριάρχης, δὲν παύει νὰ εἶναι ἡ κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπὶ τῆς γῆς, [σ.σ.: πάει περίπατο ὁ Χριστός], δὲν παύει ὁ Ἐπίσκοπος νὰ εἶναι αὐτός, τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ μνημονεύουμε καὶ πρέπει νὰ ὑποτασσόμεθα, ὅπως ὑποτασσόμεθα στὸ κράτος, στὶς ἀντίστοιχες ἀρχές!!!!!!!!!!!!!! Αὐτὰ συμβαίνουν καὶ σὲ κυβερνήσεις, καὶ σὲ διοικήσεις κ.λπ. Πρέπει νὰ ὑπακούσουμε γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχει ἀναρχία. Διαφορετικὰ θὰ καταλήξουμε τὴν Ἐκκλησία στὴν ἀναρχία, θὰ γίνουν αἱρέσεις (!!!!!!!!!!!!!!!!!!) ἀναστατώσεις κ.λπ.
Σκεπτόμουνα ἂν αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ πῶ. Ἔκανα τὴν προσευχή μου· πρέπει νὰ τὰ πῶ».

Τραγικη φιγουρα δειλιας

σκιά Επισκόπου ο διάδοχος του θρυλικού Καντιώτη, εκβράζει Ζηζιούλειο οχετό από την «Ωραία Πύλη»! (Βίντεο)

Ο πιστός Λαός της Φλώρινας είναι έτοιμος να αντιδράσει σθεναρά σε κάθε ενέργεια του Θεοκλήτου κατά των Αγωνιστών πατέρων και Λαϊκών με απροσδόκητες προεκτάσεις
Ακούγονται φωνές: Η ΦΛΩΡΙΝΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΑΡΙΣΑ…
Ο Θεόκλητος θα παίξει το ρόλο του φίλου του μοιχεπιβάτη Ιγνατίου Λάππα της Λάρισας;
Μικροί άνθρωποι, δειλοί, φίλαυτοι, χρησιμοποιήθηκαν για να κάνουν μεγάλα κακά….
Διαβᾶστε τη συνέχεια http://agonasax.blogspot.gr/2016/08/blog-post_90.html

Sodom and Gomorrah – The Evil Has Choked The Region – ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ ΓΙΝΗΚΑΜΕ ΑΔΕΛΦΟΙ! ΑΝ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΕΡΘΗ ΔΙΚΑΙΑ Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

author Posted by: Επίσκοπος on date Ιούν 27th, 2016 | filed Filed under: English, ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Spark no.606 (See also Kyriaki no. 863)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
by Bishop Augustine

ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ

Ἀκοῦστε τὰ μικρα ηχητικά ἀποσπάσματα

 https://www.youtube.com/watch?v=hcPxaS3a2hM

https://www.youtube.com/watch?v=7RZbslCyytU

https://www.youtube.com/watch?v=mMEQ3OA2G_M

https://www.youtube.com/watch?v=k6SdbS4iIKY

ΙΕΡΟΚ.π. Αυγουστ.ΑΝΟΙΞΤΕ το πιο σοφό βιβλίο του κόσμου, ανοίξτε την αγία Γραφή, και ψάξτε κάπου εκεί στην αρχή. θα δήτε, ότι ήτανε πέντε πολιτείες μέσα σ’ ένα πλούσιο κάμπο. Το χορτάρι ήταν πέντε μέτρα ψηλά, είχαν γίδια και βόδια, είχανε πλούτο. Και τί συνέβη; Πέσανε στην αμαρτία, πέσανε στη σάρκα· πέσανε στην πορνεία, στη μοιχεία, στα παρά φύσιν. Γινήκανε τῆς «οκάς». Γιατί ο άνθρωπος είνε πνεύμα, πού υψώνεται επάνω· ενώ αυτόν που έγινε «οκά», τον ζυγίζεις και όλη η αξία του είνε μόνο οι 50, 60, 80 οκάδες του σώματος. Άνθρωποι λοιπόν της «οκάς» είχαν γίνει. Σάρκες μόνο, χωρίς πνεύμα, χωρίς ιδανικά, χωρίς τίποτα το υψηλό. Μέσα στην κοινωνία εκείνη είχε μείνει ένας μόνο δίκαιος άνθρωπος. Και τους έλεγε· Αδέρφια μου, σταματήστε, φύγετε από την αμαρτία… Τίποτα αυτοί· το βιολί τους, το χαβά τους. Γλέντι, διασκέδασι, γυναίκα, πορνεία. Πέρα από τη σάρκα και πέρα από το κρασί και τη διασκέδασι δεν είχαν τίποτε άλλο στο μυαλό τους. Χτίζανε σπίτια, μέγαρα, όλα αυτά. Το τέλος ποιο ήτανε; Μια μέρα, εκεί του έλαμπε ο ήλιος, ξαφνικά ο ουρανός μαύρισε. Άστραψε, βροντούσε, και σε λίγο δεν έπεσε ούτε νεράκι ούτε χιόνι ούτε χαλάζι. Άλλα τι έπεσε; Φωτιά και θειάφι! Λαμπάδιασε ο τόπος. Καήκανε τα δέντρα, καήκανε τα πρόβατα, καήκανε τα γίδια, καήκανε τα σπίτια, καήκανε οι βασιλιάδες τους, καήκανε οι δικασταί τους, καήκανε οί δάσκαλοι τους, όλοι καήκανε. Έλειωσε το χρυσάφι τους, το ασήμι τους, όλα. Τα πέρασε ο θεός από κλίβανο. Και μετά, αφού καήκανε όλα, ξαφνικά βούλιαξε η γη σε βάθος 500 – 600 μέτρων, σε ένα χάος. Έγινε εκεί μια θάλασσα, που δεν ζή τίποτα. Σε όλα τα νερά ζουν ψάρια, σ’ αυτήν δεν ζή ψάρι. Τα Σόδομα και Γόμορρα έγιναν Νεκρά θάλασσα.

Το κακο επνιξε τον τοπο

Είνε αλήθεια ότι το κράτος —μέσα σε μια κοινωνία υποκριτών—, για να συμμορφωθή με τα Ηνωμένα Έθνη, έβγαλε μια διαταγή και κλείσανε τα σπίτια εκείνα, που τα διέκρινες από μακριά με ένα κόκκινο φανάρι που άναβε τη νύχτα. Βέβαια, τα κατήργησε! Πόσα σπίτια ήτανε αυτά; Ήτανε 100, 200, 300. Τώρα πόσα είνε; Κατήργησε εκείνα, και τώρα γέμισε ό κόσμος αλλά. Πύκνωσε το κακό· σε κάθε τετράγωνο, κάθε πολυκατοικία, κάθε δρόμο, κάθε σοκάκι, κ’ εδώ άπ’-έξω, γέμισε ό τόπος από αυτά.

ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Sodom and Gomorrah

Open the wise book of the world, open holy Scripture, and search somewhere there in the beginning. You will see there were five cities in a rich land. The grass was five meters high; they had goats and cattle; they had wealth. And what happened? They fell into sin, they fell in the flesh: they fell into fornication, into adultery, in sins against nature. They became “oka”. For man is spirit, which rises upwards; while he who has become “oka”, you weigh him and his whole value is only 50, 60, 80 okas of body. So they became people of “okas”. Flesh only, without spirit, without ideals, without anything high and sublime. In that society only one just man remained. And he would tell them: My brethren, stop, depart from sin… It fell on deaf ears; they couldn’t care less; they kept doing what they were doing, their pleasure. Partying, entertainment, woman, fornication. They had nothing more in their brains beyond the flesh and wine and entertainment. They were building houses, palaces, all these things. What was the end? One day, there where the sun shone brilliantly, suddenly the sky became black. There was lightning, thunder, and in a short time there fell not water nor snow nor hail. But what fell? Fire and brimstone! The region lit up. The trees were burned, the sheep were burned, the goats were burned, the houses were burned, their kings were burned, their judges were burned, their teachers were burned, all were burned. Their gold, their silver, everything melted. God passed them through a furnace. And then, after all things were burned, suddenly the earth sank to the depth of 500 – 600 meters, into a chaos. There a sea was formed, where nothing lives. In all the waters fish live; in this not a single fish lives. Sodom and Gomorrah became the Dead Sea.

The Evil Has Choked The Region

It is true that the state – in a society of hypocrites – , to conform with the United Nations, made a decree and closed those houses, which you discerned from afar with a red light which was lit at night. Certainly, it abolished them! How many houses were they? They were 100, 200, 300. Now how many are there? It abolished those, and now the world has become filled with other ones. The evil has grown thicker; in every corner, in every building, every street, every alley, and here outside, the region has become filled with them.

OΣΟ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ ΤΟΣΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΘΑ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ. ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ, ΘΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΤΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΕΦΑΝΩΝΕΤΑΙ, ΓΙ᾽ ΑΥΤΟ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος on date Μαι 16th, 2016 | filed Filed under: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

ΕΝ ΜΕΣΩ ΝΕΚΡΙΚΗΣ ΣΙΓΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«…Εν μέσω νεκρικής σιγής της Εκκλησίας ηκούσθη μία φωνή ως βροντή και αστραπή. Τίνος ήτο; Επισκόπου, πατριάρχoυ, παπά, διάκου; Oχι! Ήταν η φωνή ενός μοναχού, που τους σάρωσε όλους. Πού είναι, αυτά που λένε μερικοί δεσποτάδες ότι εμείς είμαστε Εκκλησία. Όχι, αγαπητοί μου, μπορεί να μαζευτείτε στην οδό Φιλοθέη όλοι οι δεσποτάδες και ένας καλόγερος να σας διαλύσει. Είδατε ποτέ μικρό παιδί να κινηγάει με ένα καλάμι τα γαλιά…

Πότε; Όταν εσείς εκεί που μαζεύεσθε, στην οδό Φιλοθέη, δεν σκέφτεστε τα μεγάλα και υψηλά και λαμβάνετε αποφάσεις που είναι κόντρα με το Ευαγγέλιο, κόντρα με τα συμφέροντα του λαού, τότε, μπορεί να είστε και 70 και 100 και 200 και 300 εάν εσείς δεν είστε φορείς της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και είναι ο ένας εκείνος, -ότι νάναι-, και καλόγερος νάναι· αυτός o καλόγερος που έχει μέσα του τη φωτιά τ” Ουρανού, που έχει Πνεύμα Άγιον, που βαδίζει με τους Πατέρες της Εκκλησίας, αυτός ο ένας θα σας σαρώσει όλους και θα επαναφέρει το σκάφος της Εκκλησίας στην τροχιά του!…
Τέτοιος ήτο ο άγιος Μάξιμο ο ομολογητής, που τους εσάρωσε όλους…Με εντολή πατριαρχών τον εξόρισαν, του εκόψαν την γλώσσα για να μη μιλάει για τον Χριστό. Toυ….»

jubpls

 Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

____________

______________

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Θα ήμεθα ευτυχείς, αν δεν έδίδοντο σοβαραί αφορμαί προς έλεγχον και ο λόγος μας ήτο καθαρώς διαφωτιστικός, παρηγορητικός καί εποικοδομητικός. Αλλα δυστυχώς σκληρά ανάγκη επιβάλλει την χρήσιν ελέγχου. Διότι δεν κατοικοϋμεν εις κοινωνίαν αγγέλων, οι όποιοι εΐνε άγιοι καί ακαταπαύστως υμνούν τον Θεόν. Αλλά κατοικούμεν εις κόσμον, ο οποίος κατά την Γραφήν «εν τω Πονηρώ κείται» (Α’ Ίω. 5:9). Και όσον προχωρούμεν προς την συντέλειαν του κόσμου, το κακόν θα επιτείνεται και θ’ αποθρασύνεται περισσότερον. Και πάν ό,τι άλλοτε εγίνετο κρυφίως, θα γίνεται δημοσία εν πλήρει αναιδεία και αναισχυντία και θα χειροκροτήται δαιμονιωδώς. Εις τοιούτους καιρούς ο έλεγχος, όσον δυσάρεστος και αν είνε, και όσον και αν στοιχίζη εις τον ελέγχοντα, είνε απαραίτητος, έστω και αν δεν φέρη τα αναμενόμενα αποτελέσματα, έστω και αν είνε «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Ο Θεός διατάσσει τον προφήτην Ιεζεκιήλ να ασκήση έλεγχον, καίτοι δεν θα εισηκούετο. Ωραίον είνε, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, ο σφοδρότερος ελεγκτής του συγχρόνου του κόσμου, ωραίον είνε ο ποιμήν να βόσκη το ποίμνιόν του εις χλοερόν λειμώνα και παρά κελαρύζοντα ύδατα και να παίζη την φλογέραν του. Αλλ’ αν εμφανισθή ο λύκος, τότε ο βοσκός αφήνει την φλογέραν και πλήρης ορμής αρπάζει την σφενδόνην και εκσφενδονίζει λίθους εναντίον του λύκου. Καιρός παντί πράγματι. Καιρός φλογέρας, αλλά και καιρός σφενδόνης.

Ο έλεγχος συνιστάται υπό της Γραφής. Και προ πάντων είνε καθήκον των πνευματικών ποιμένων και οδηγών. Ο απόστολος Παύλος, γράφων προς τον έπίσκοπον της Εφέσου Τιμόθεον, παραγγέλλει· «Έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον» (Β’ Τι. 4:2). «Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Α’ Τι. 5:20). Read more »

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ· Στην Ἑλλαδα ενα ρημα το ξερουν πολυ καλα, σ᾿ ολες τις πτωσεις. Κλεβω κλεβεις κλεβει, κλεβωμε κλεβετε κλεβουν…

author Posted by: admin on date Σεπ 2nd, 2015 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, στὰ στελέχη τῶν κατασκνώσεων θηλέων, στὶς 19-8-1993

Εstayr. η xrιm

Στὴν Πρέσπα τὸ ἐκλεκτότερο προϊόν εἶνε οἱ γίγαντες, ποὺ εἶνε καλύτερο ἀπὸ ψάρι καὶ ἀπὸ κρέας. Ἀλλὰ ἡ Πρέσπα μένει ἀνεκμετάλλευτη, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν χέρια.
Καλοῦν τοὺς γύφτους της Φλώρινας για να δουλέψουν, ποὺ εἶνε ἐξυπνότατοι, ἀλλὰ δεν τοὺς ταϊζουν καὶ αὐτοὶ ὅταν κοιμοῦνται, πᾶνε στὰ κοτέτσια παίρνουν καμιά κότα καὶ τὴν ψήνουν.
Ἦρθαν μιὰ μέρα στὴν Μητρόπολι καὶ μὲ παραπονέθηκαν.
-Γιὰ ὅτι κακὸ κάνουν οἱ γύφτοι, ὁ Αὐγουστῖνος εἶνε ὑπεύθυνος-, ἔτσι σκέπτονται οἱ ἄνθρωποι.
Ἦρθαν λοιπὸν σὲ μένα γιὰ νὰ παραπονεθοῦν καὶ τοὺς λέω: Ἀφοῦ δουλεύουν ὅλη μέρα, γιατὶ δὲν τοὺς ταΐζετε.
Ἔπειτα, τί φωνάζετε; Ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα κλέβουν ἑκατομμύρια καὶ ἄν κλέψαν αὐτὴ μιὰ κότα, γιατί πεινοῦσαν, χάθηκε ὁ κόσμος;
Στὴν Ἑλλάδα ὅπως εἶπε κάποιος Ἀγγλος, δὲν ξέρουν γράμματα οἱ ἄνθρωποι, ἕνα ὅμως ρῆμα τὸ ξέρουν πολὺ καλά, σ᾿ ὅλες τὶς πτώσεις.
Κλέβω κλέβεις κλέβει, κλέβωμε κλέβετε κλέβουν.
Ἐὰν δὲν κλέβουν, λένε: Εἴθε νὰ κλέψω.
Ἄλλοι λένε: Ὅταν μὲ δωθῆ εὐκαιρία, θὰ κλέψω.
Ἄλλοι λένε, ἔκλεπτον ἤ ἔχω κλέψει ἤ θὰ κλέψω.
Ὅλες τὶς πτώσεις αὐτοῦ τοῦ ρήματος τὶς ξέρουν ἀπ᾿ ἔξω καὶ ἀνακατωτά οἱ Ἕλληνες. Κατήντησε ἡ Ἑλλάδα μας, βασίλειο κλεπτῶν. Παραβαίνουμε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ τό: «Οὐ κλέψεις».
Στὴν Ἐλβετία Read more »

Ο ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ ΠΕΤΡΟΒΟΛΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ

author Posted by: admin on date Μαρ 24th, 2014 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

«ΑΝΤΙΒΛΑΣΦΗΜΙΚΟΣ ΑΓΩΝ»

Βιβλιο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, σελίδα 124-125

ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ…

«βάλλων λίθον εἰς ὕψος ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ βάλλει» (Σοφ. Σειρ. 27, 25)

Εσταυρ..Αγαπητοί μας αναγνώσται! Ίδετε την εικόνα, η οποία δημοσιεύεται εις την σελ. 105; Κάτω από τον Σταυρόν ζωγραφίζονται δύο άνθρωποι με όλως διαφορετικήν στάσιν απέναντι του Εσταυρωμένου Κυρίου μας.

Ο ένας είνε Χριστιανός Έλλην στρατιώτης. Αυτός αισθάνεται την Θεότητα, αναγνωρίζει την δύναμιν του Χριστού, πλησιάζει με μεγάλην ευλάβειαν τον Σταυρόν, γονατίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται δια την γλευκειάν του Πατρίδα, την Ελλάδα, την οποίαν σταυρώνουν νέοι Άνναι και Καϊάφαι και Πόντιοι Πιλάτοι και Ιούδαι της ανθρωπότητος.

Αλλʼ ενώ ο Χριστιανός Έλλην στρατιώτης προσεύχεται, κάποιος άλλος με πολιτικήν ενδυμασίαν, ο οποίος ευρίσκεται μακράν από την φωτιάν και τους καθημερινούς κινδύνους, τολμά ο άθλιος και ανοίγει το στόμα του και χύνει τον βόρβορον της ακαθάρτου καρδίας του και βλασφημεί τα όσια και ιερά της Πίστεως μας. Αυτός είνε ο βλάσφημος. Αχάριστος, ασεβής, απολίτιστος, αλλά και παράφρων. Διότι, όπως ουδείς λίθος τον οποίον ρίπτουν προς τον ουρανόν οι παράφρονες φθάνει τον ήλιον και τα άστρα, ούτω και ουδεμία βλασφημία την οποίαν εκτοξεύουν τα βέβηλα χείλη των βλασφήμων φθάνει την Θεότητα. Όλαι αι βλασφημίαι επιστρέφουν εις την γην. Ως λίθοι θα πέσουν επάνω εις τηνκεφαλήν του βλασφήμου. Αυτός θα ζημιωθή. Αυτός θα υποστή τας συνεπείας της φρικτής αμαρτίας.

Βλασφημείς λοιπόν αδελφέ; Έγινες παράφρων, ο μεγαλύτερος παράφρων! Είνε ως να πτύης και να λιθοβολής τον ήλιον. Αι βλασφημίαι σου αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουν και θα συντρίψουν την κεφαλήν σου, και θα καταράσαι την στιγμήν, κατά την οποίαν ήνοιγες το βέβηλον στόμα σου δια να βλασφημήσης, και με αναστεναγμούς θα λέγης˙ Προτιμότερον θα ήτο να εγίνετο σεισμός, να ήνοιγεν η γη να με καταπίη, παρά να ανοίξω το στόμα μου και να βλασφημήσω τον Πλάστην μου, τον Λυτρωτήν μου, τον Κύριον μου!

Χριστιανέ αναγνώστα! Μη έλθης ποτέ εις την θέσιν του βλασφήμου. Μη μολύνης τον αέρα της Πατρίδος μας με τας αισχράς φράσεις κατά των Θείων, αλλά πατών το Ελληνικόν έδαφος, το οποίον έχει γίνει «Κρανίου τόπος» και είνε πλήρες σταυρών μαρτύρων και ηρώων, γονάτιζε ως ο εκατόνταρχος του Ευαγγελίου προ του Σταυρού του Κυρίου, και λέγε με φλογεράν καρδίαν˙

«Αληθώς συ είσαι ο Θεός μου, ο Λυτρωτής μου. Σε λατρεύω, σε υμνολογώ και σε δοξάζω πάσας τας ημέρας της ζωής μου. Χάριν σου και των ωραίων ιδανικών σου είμαι έτοιμος να χύσω και την τελευταίαν σταγόναν του αίματος μου, όπως συ έχυσες το πανάγιον σου Αίμα δια να λυτρώσης εμέ και όλην την ανθρωπότητα εκ της αιχμαλωσίας των δεινών. Ω Κύριε! Εάν ποτέ σε εβλασφήμησα, τώρα κλαίω και αναστενάζω, πίπτω έμπροσθεν σου, φιλώ τους παναχράντους σου πόδας και σε παρακαλώ να με συγχωρήσης. Συ πάντοτε συγχωρείς, και τον μεγαλύτερον αμαρτωλόν, όταν ειλικρινώς μετανοή. Δέξαι με πλησίον σου. Και όταν απέλθω εκ της προσκαίρου ταύτης γης, αξίωσον με να είπω δια τελευταίαν φοράν την προσευχήν του μετανοήσαντος ληστού˙ Μνήσθητί μου, κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῆ βασιλεἰα σου. Αμήν».

d47

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΙ ΛΙΘΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΕΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΠΛΕΞΕ;

-2. ψευδoen

Διαβάστε και το σχόλιο:
  • Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συνεχίζει την ολέθρια-καταστροφική οικουμενιστική πολιτική του προκατόχου του, μακαριστού Αθηναγόρα. Κάτι τέτοιο τυγχάνει και τυφλώ δήλον!
    Μόνο που στα χρόνια του Αθηναγόρα κάποιοι ομολογητές επίσκοποι καθώς και κληρικοί κατώτερων βαθμίδων καυτηρίασαν και στηλίτευσαν την εν θέματι πολιτική και τις διάφορες εκφράσεις και εκφάνσεις της, υπείκοντες στη φωνή της αρχιερατικής και ιερατικής τους συνειδήσεως αντίστοιχα, αδιαφορούντες για τις οιεσδήποτε συνέπειες και πληρούντες αφάτου αγαλλιάσεως το ορθοφρονούν ποίμνιο. Τρεις, μάλιστα, ομολογητές επίσκοποι, οι μακαριστοί μητροπολίτες Φλωρίνης Αυγουστίνος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και Παραμυθίας Παύλος, μνήμονες των καθηκόντων τους, των απορρεόντων απ τους Θείους και Ιερούς κανόνες, που τόσο βάλλονται σήμερα (όρα διαβόητη «ακαδημία» Δημητριάδος) δε δίστασαν να προχωρήσουν και στη διακοπή του μνημοσύνου του πρωταγωνιστή των μειοδοτικών, περί την Ορθόδοξη Πίστη πρωτοβουλιών, μακαριστού Αθηναγόρα εν έτει 1970 όπως και πολλές μονές του Αγίου Όρους.
    Το ερώτημα όμως που, αβιάστως, προκύπτει είναι το εξής: γιατί στις ημέρες μας, κατά τις οποίες σημειώνεται επανάληψη των Αθηναγόρειων «κατορθωμάτων» απ την πλευρά του νυν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, δεν παριστάμεθα μάρτυρες μιας αναλόγου αντιδράσεως απ τη μεριά των ποιμένων;
    Τι να υποθέσει κανείς σχετικώς;
    Οτι λόγοι που σχετίζονται με την κακώς εννοούμενη ειρήνη και ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθιστούν τους ταγούς μας επιφυλακτικούς αναφορικά με την ανάληψη αγωνιστικών πρωτοβουλιών;
    Ότι έχει επέλθει, εν προκειμένω, ανεπίτρεπτος συμβιβασμός;
    Οτι η δειλία και, ενδεχομένως, ο καιροσκοπισμός κατευθύνουν το βηματισμό ενίων ποιμένων;
    Οτι κάποιοι εκκλησιαστικοί ηγήτορες θεωρούν ως παρωνυχίδα τη μετερχόμενη υπό του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, κατά κύριο λόγο, μειοδοτική πολιτική επί θεμάτων Ορθοδόξου Πίστεως;
    Δεν τους συνέχει το γεγονός ότι το ποίμνιο αντικρύζοντας απ τα ΜΜΕ τον πατριάρχη να συμπροσεύχεται, κατά παράβαση των Θείων και Ιερών κανόνων, με το «δίκερω γίγα» της Ρώμης περιέρχεται σε κατάσταση συγχύσεως και απαμβλύνσεως του κριτηρίου της Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας;
    Πώς, απ τη μία μεριά διακηρύττουν ότι ο παπισμός είναι αίρεση, και άριστα πράττουν (αναφερόμαστε στους υγιώς φρονούντες Ορθοδόξους ποιμένες κι όχι στους ελάχιστους επισκόπους που ονομάζουν την παπική σέκτα «αδελφή Εκκλησία»)και απ την άλλη παραμένουν βωβοί όταν πρόσωπα που κατέχουν ανώτατη θέση στην Ιεραρχία της Ορθοδόξου Εκκλησίας συμφύρονται και, το χείριστον, συμπροσεύχονται με τους αιρεσιάρχες;
    Πώς, μετά, να μη μελαγχολεί κανείς αναλογιζόμενος, συν τοις άλλοις, και την εκρηκτική κατ΄σταση που τείνει να δημιουργηθεί, αν δεν έχει ήδη δημιουργηθεί, στις ψυχές πολυάριθμων πιστών, κληρικών και λαικών, που βιώνουν μία πρωτοφανή κρίση συνειδήσεως θεώμενοι την επίταση της ολέθριας πατριαρχικής οικουμενιστικής πολιτικής αφού στο κομβολόγιο των μειοδοτικών πατριαρχικών, ως επί το πλείστον,ενεργειών και εκδηλώσεων προστίθενται, καθημερινώς, καινούριου κόμβοι!
    Λ.Ν.

14 Μαΐου 2014 – 7:59 μ.μ.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ ΤΟ ΑΓΡΙΟΤΕΡΟ ΘΗΡΙΟ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 10th, 2014 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Αυτό το βίντεο είναι δημόσιο. ΤΟ ΦΡΙΚΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Τὸ ἀγριότερο θηρίο είναι ἡ γυναίκα, ποὺ κατασπαράσει τὰ παιδιὰ της μὲ τὶς ἐκτρώσεις. Ἡ γυναίκα ἔχει καρδιὰ καὶ ἐκφράζεται μεγαλοπρεπῶς, στὴν περίπτωση τῆς μητέρας, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θηρίο.
Στὰ ἀγόρια της κατασκηνώσεως είχαμε θέμα: «Ὁ ἄνθρωπος τὸ ἐπιστημονικὸ θηρίο» Καὶ χειρότερο ἀπὸ τα θηρία εἶνε ὁ ἄνθρωπος. Γιατὶ τὸ θηρίο δὲν κάνει αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος. Καὶ ἡ γυναίκα εἶνε τίγρης. Ἐδῶ πέρα στὸ ζωολογικὸ κῆπο γέννησε ἡ λιονταρίνα 4 λιονταράκια, σπάνιο φαινόμενο αὐτό. Τὸ ἕνα τὸ σκότωσε ἀπὸ ἀπροσεξία ὅταν γεννοῦσε. Τὰ ὑπόλοιπα ὅταν τὰ εἶδε ἡ τίγρης, ποὺ ἦταν μέσα, ἔκανε ἔφοδο γιὰ νὰ τα κατασπαράξη. Καὶ ἀμέσως ξεσηκώθηκαν ὅλα, ἡ λιονταρίνα ἡ μάνα, ὁ λέων καὶ ἡ γριὰ ἀκόμη ἡ λιονταρίνα καὶ κατασπάραξαν τὴν τίγρη.
Καὶ τώρα τί γίνεται; Ἔρχεται ἡ γυναίκα καὶ κατασπαράζει τὰ ἔμβρυά της, τὰ παιδιά της. Εἶνε φοβερὸ ἔγκλημα ἡ ἔκτρωση. Εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα τοῦ αἰῶνος. Ἄρα ἐμεῖς γινόμαστε χειρότεροι ἀπὸ τὰ θηρία. Κάτω στὴν Ἀθήνα σ᾿ ἕνα ίδρυμα, 20 παιδιὰ εἶνε ἀζήτητα. Τὰ πέταξαν οἱ μάνες μόλις τὰ γέννησαν. Ἐνῶ ἐδῶ ἡ λιονταρίνα ἀγωνίστηκε ἐναντίον τῆς τίγρεως, γιὰ νὰ μὴν πλησιάση καὶ κατασπαράξει τὰ τέκνα της. Ἐδῶ βλέπουμε ἀντίθετα ἡ μάνα νὰ κατασπαράση τὰ παιδιά της. Αἰών φοβερός. Ἄστοργοι εἶνε οἱ ἄνθρωποι. Σημεῖο τῶν καιρῶν.

Ακούστε ένα άλλο απόσπασμα ομιλίας του Γέροντος, για το φοβερό έγκλημα των εκτρώσεων και ας το διαδώσουμε όπου μπορούμε, για να προλάβουμε το κακό:

ΚΙΝΔΥΝΟΣ- ΘΑΝΑΤΟΣ Η ΑΜΕΛΕΙΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 2nd, 2013 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

 Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ
ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΗΤΑΙ ΠΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΤΑΝΤΟΥΝ ΜΑΣΟΝΟΙ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ

ΠΩΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Σε συγκέντρωση ιεραποστολικών προσώπων στη Φλώρινα, στις  13-3-1978

ΠΝΕΥΜ. ΘΑΝΑΤΟΣ1.     Στον εκκλησιασμό

  • Τώρα τελευταία δεν πάνε πολλοί χριστιανοί στην εκκλησία και δικαιολογούνται ότι ακούνε από το ραδιόφωνο. Αυτό κατά βάθος είναι μια οκνηρία. Γιατί για να πάει ο άλλος στην εκκλησία χρειάζεται κάποιος κόπος, να σηκωθεί, να πλυθεί, να ντυθεί, να χτενιστεί, να σταθεί μια δυο ώρες στη Θεία Λειτουργία. Ένας κόπος είναι και η οκνηρία του η πνευματική, μολονότι δεν είναι άπιστος, τον κάνει να μην αγαπά τον εκκλησιασμό.

2.     Στην προσευχή

  • Ξέρουμε όλοι ότι η προσευχή είναι μια συνομιλία με το Θεό, όμως δεν την αγαπούμε. Όταν κάποιο εξέχον πρόσωπο μας ορίσει κάποια συνάντηση, προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς. Αν σ’ εκεινες τις συναντήσεις έχουμε συνέπεια, πόσο μάλλον πρέπει να είμεθα συνεπείς στη συνάντησή μας και στη συνομιλία μας με το Θεό. Η ψυχή που αγαπά τον Θεό είναι επίμελής στην προσευχή.

3.     Αμέλεια δείχνουμε και στη μελέτη της Αγίας Γραφής

  • Είδατε τι λέει ο απόστολος Πέτρος; «Ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν». Να αγαπήσουμε, λέει, την Αγία Γραφή και να έχουμε επιθυμία να τη μελετάμε, όπως το βρέφος επιθυμεί να πιεί το γάλα της μάνας του.

4.     Αμέλεια στην εξομολόγηση

  • Αναβάλλουμε συνεχώς.

5.     Αμέλεια στη Θεία Κοινωνία

  • Δεν κοινωνούμε με τόσο προθυμία και ζήλο, όσο έπρεπε να έχουμε.

6.     Αμέλεια στην ιεραποστολή

  • Δεν προσπαθούμε να κερδίσουμε και άλλες ψυχές στο Χριστό. Όχι τόσο δια του λόγου, αλλά δια του παραδείγματός μας.

Σε μια εποχή δραστηριότητος έχουμε στα πνευματικά αμέλεια συνεχή, οκνηρία και ύπνο, λες και μας τσίμπησε όλους η μύγα τσετσέ της Αφρικής. Τα όμορφα τροπάρια της Εκκλησίας μας προσπαθούν να εκτινάξουν την αμέλεια. Ένα απ’ αυτά λέει «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι».

Την αμέλεια, που έρχεται σ’ όλους τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, πρέπει να καταπολεμήσουμε. Μεγάλα πνεύματα κινδύνεψαν να πέσουν σ’ αυτήν. Ακόμα και ο προφήτης Ηλίας. «Πάρε με» είπε στο Θεό «δεν θέλω να ζω. Δεν υπάρχουν αφτιά για ν’ ακούσουν. Έμεινα μόνος». Και ο Θεός του απάντησε «Τι είναι αυτά που λες, Ηλία; Σε τι ακηδία και πένθος έφτασες; Ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις 7 χιλιάδες ψυχές είναι που δεν προσκύνησαν τον Βάαλ».

Ο δαίμων της αμελείας πολεμεί πολύ τον άνθρωπο. Θέλει να βρίσκεται σε κατάσταση οκνηρίας, για να μην σωθεί. Αυτή η αμέλεια τιμωρείται από το Θεό. Και η τιμωρία αυτή εικονίζεται στην παραβολή των πέντε μωρών παρθένων. Αυτές δεν κάνανε σε κανέναν άνθρωπο κακό. Μόνο που ήταν αμελείς. Όταν είδαν ότι το λάδι τους τελείωνε, δεν πήγαν εγκαίρως στον έμπορο για ν’ αγοράσουν. Αδιαφόρησαν, αμέλησαν, δεν κουράστηκαν. «Ε» θα είπαν «όταν τελειώσει, θα ψάξουμε και θα βρούμε». Ξέρετε πώς έκαναν αυτές. Σαν τον οδηγό που είναι αμελής. Όταν κάνει μακρινό ταξίδι δεν φροντίζει να ανεφοδιαστεί με βενζίνη και μένει στου δρόμου τα μισά. Αυτό κάνουμε κι εμείς. Ενώ έχουμε να κάνουμε μακρινό ταξίδι και να διανύσουμε δρόμο μακρύ, δεν ανεφοδιαζόμαστε με πνευματικά αγαθά, με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και με την προσευχή, για να συνεχίσουμε το δρόμο.

Η αμέλεια είναι το μεγαλύτερο όπλο του διαβόλου. Δημιουργεί πολλά θύματα, γι’ αυτό πρέπει να την πολεμήσουμε εγκαίρως. Να είμαστε δραστήριοι όχι μόνο στον υλικό τομέα αλλά και στον πνευματικό. Γιατί, τι το όφελος να είμαστε εργατικοί στα υλικά και οκνηροί στα πνευματικά; Ο σατανάς με την αμέλεια προσπαθεί να κερδίσει έδαφος. Δημιουργεί μιαν υποτονία στον άνθρωπο. Τον κάνει να αδιαφορεί για όλα τα πνευματικά και τον οδηγεί σε μια νέκρωση πνευματική. Τον κάνει νεκρό άταφο και άχρηστο για κάθε πνευματικό αγώνα. Γι’ αυτό χρειάζεται πολύ προσοχή, προσευχή και αγώνα.

Λένει ότι κάποτε ο διάβολος κάλεσε τα όργανά του, κάλεσε τους πράκτορές του, που εργάζονταν πάνω στη γη και ζήτησε να μάθει τα αποτελέσματα των εργασιών τους. Παρουσιάστηκε ο πρώτος δαίμων και είπε «Σ’ έναν όμιλο χριστιανών, που περνούσε κάποιο ερημικό μέρος τραγουδώντας και ψάλλοντας, ξεσήκωσα τα λιοντάρια και τις τίγρεις και τους κατεσπάραξαν. Τώρα, τα κόκκαλά τους βρίσκονται κατάσπαρτα στην έρημο». «Δεν έκανες τίποτε» του είπε θυμωμένα ο αρχηγός του. «Τι καυχάσαι, που εξήγειρες τα θηρία εναντίον του σώματος των χριστιανών, αφού οι ψυχές τους σώθηκαν και πήγαν στον παράδεισο;». Ο δεύτερος δαίμων παρουσιάστηκε και είπε «Ταξίδευε ένα καράβι σ’ ένα μεγάλο ωκεανό. Κι είχε μέσα φλογερούς χριστιανούς και ιεραποστόλους. Ξεσήκωσα τότε μεγάλη φουρτούνα εναντίον τους και πάει, χάθηκε το καράβι. Πνίγηκαν όλοι». «Δεν κατόρθωσες τίποτε» είπε ο διάβολος «Έπνιξες τα σώματά τους, αλλά οι ψυχές τους σώθηκαν και έφυγαν από κοντά μας». Παρουσιάστηκε και ο τρίτος δαίμων και είπε «Εγώ δεν ξεσήκωσα ούτε θηρία ούτε κύματα εναντίον των χριστιανών, αλλά έκανα κάτι άλλο. Υπήρχε μια εκλεκτή ψυχή, που αγαπούσε το Θεό, προσευχόταν, μελετούσε την Αγία Γραφή, προσπαθούσε να σώσει και άλλες ψυχές. Εγώ χρόνια προσπαθούσα να τη ρίξω στην αμέλεια, να την κάνω να κουραστεί και ν΄ αδιαφορήσει και να πει «Φτάνει πια. Βαρέθηκα. Δεν χρειάζεται άλλος αγώνας». Πέρασαν δέκα χρόνια και το κατόρθωσα. Αυτή τη στιγμή την έκανα δική μου και βρίσκεται κάτω από την εξουσία μου». Ενθουσιάστηκε ο σατανάς με το κατόρθωμα αυτού του διαβόλου και του έδωσε το βραβείο. «Μπράβο» του είπε «εσύ πέτυχες το πιο μεγάλο κατόρθωμα». Χρειάζεται υπομονή, εργατικότητα, αύξηση καθημερινή του ζήλου μας, προσοχή και αγώνα συνεχή, για να μη μας καταλάβει η πνευματική τεμπελιά και έρθει ο πνευματικός θάνατος της ψυχής μας.

Για την πνευματικότητα, που πρέπει να αναπτύξουμε, υπάρχει κι ένα άλλο παράδειγμα πιο ωραίο απ’ αυτό που σας είπα. Κάποτε Read more »

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ – Η ΤΕΜΠΕΛΙΑ ΚΗΔΕΙΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαι 30th, 2013 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Σε συγκέντρωση ιεραποστολικών προσώπων στη Φλώρινα, στις  13-3-1978

Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

«Πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Εβρ. 2,3) 

ΕΡΓΑΣΙΑαμέλειαΗ αμέλεια είναι το τελευταίο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Τελευταίο το ονομάζουν οι Πατέρες, αλλά είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα τ΄άλλα. Αν δεν προσέξουμε και πέσουμε στην αμέλεια, εύκολα πέφτουμε σ’ όλα τ’ άλλα αμαρτήματα. Τις στιγμές της απροσεξίας και τεμπελιάς μπορεί να τις πληρώσουμε με την καταστροφή μας.

Αμέλεια ονομάζεται η τεμπελιά, η οκνηρία, η αποστροφή από την εργασία και εμφανίζεται στην σωματική και στην πνευματική εργασία. 

Σωματική εργασία

Μερικοί λένε, όπως στην εποχή του αποστόλου Παύλου, ότι δεν χρειάζεται η εργασία. Γιατί από ώρα σε ώρα έρχεται ο Χριστός και η Δευτέρα Παρουσία και πρέπει να ασχολούνται με το ζήτημα της σωτηρίας των ψυχών των. Δεν δούλευαν καθόλου, το είχαν ρίξει τελείως στην τεμπελιά και έκαναν σαν έναν τεμπέλη, που, επειδή βαριόταν να κόψει σύκα, κάθισε κάτω από μια συκιά και άνοιξε το στόμα του και περίμενε να πέσει το σύκο, για να το φάει.

Αυτή την τεμπελιά δεν την εγκρίνει ο Χριστός. Η Εκκλησία μας μάς θέλει εργατικούς. Ο απόστολος Παύλος λέει «Ὅστις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω». Ο χριστιανός πρέπει να διακρίνεται από την επιμέλεια, την οποία δείχνει στο έργο της εργασίας του. Όποια εργασία και διακονία και αν κάνει, να την κάνει τέλεια. Να είστε υποδείγματα εργατικότητας. Τέτοιοι ήταν οι πρώτοι χριστιανοί, φίλεργοι, και έτσι νικήσανε τον κόσμο.

Ο χριστιανός πρέπει να είναι τίμιος και εργατικός. Να διαπρέπει στο είδος της εργασίας του. Να μην μοιάσουμε εκείνον που, όταν πήγε σε κάποιο μοναστήρι και είδε τους καλογέρους να εργάζονται, άλλον να μαζεύει ξύλα, άλλον ν’ ανάβει φωτιά, άλλον να μαγειρεύει, άλλον να πλένει, άλλον να ζυμώνει, είπε «μὴ ἐργάζεσθε τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην». Είδατε πώς είναι αυτοί που θέλουν να γλιστρήσουν από το πνεύμα του Ευαγγελίου; Σαν τους αγγειοπλάστες, όπου θέλουν κολλούν τα χερούλια. Έτσι και αυτοί όπου θέλουν κολλούν τα ρητά.

Το έμαθε αυτό ο ηγούμενος, γι’ αυτό έδωσε εντολή να τον βάλλουν στη βιβλιοθήκη με τα πολλά βιβλία και να μην τον ειδοποιήσουν το μεσημέρι για φαγητό. Όταν μπήκε σ’ αυτό το χώρο είπε με ευχαρίστηση «α, εδώ είναι παράδεισος» κι άρχισε να διαβάζει με ικανοποίηση. Αλλά η ώρα περνούσε και άρχισε να πεινά. Άνθρωπος ήταν και είχε στομάχι και είχε ανάγκες υλικές. Πεινούν και οι Άγιοι. Και μέγας Αντώνιος να γίνεις, θα πεινάσεις και θα έχεις ανάγκη από ένα κομμάτι ψωμί και λίγο νερό.

Ο επισκέπτης του μοναστηριού όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο η πείνα τον θέριζε. Άρχισε να ζαλίζεται, δεν μπορούσε να διαβάσει. Έβλεπε τα γράμματα ανάποδα. Κοιτούσε μια το παράθυρο, μια την πόρτα, μήπως δει κανέναν μοναχό και τον φωνάξει για φαγητό. Βγήκε σιγά σιγά έξω και κοιτούσε δεξιά και αριστερά. Κάποια στιγμή είδε ένα μοναχό και τον ρώτησε «Δεν τρώτε εσείς εδώ μέσα;». «Πως» είπε ο μοναχός «φάγαμε και είχαμε καλό φαγητό. Ήπιαμε κι ένα ποτήρι κρασί». «Εμένα γιατί δε με φωνάξατε;» είπε στενοχωρημένος ο επισκέπτης. «Εσένα δε σε φωνάξαμε γιατί μας είπε ο ηγούμενος ότι είσαι άγγελος και δεν έχεις ανάγκη από υλική τροφή». Τότε, κατάλαβε και συναισθάνθηκε το αμάρτημά του.

Δεν επιτρέπεται να είμεθα αμελείς στα καθημερινά μας καθήκοντα. Εκεί, όμως, που προπαντός δεικνύουμε μεγάλη αμέλεια δεν είναι στα υλικά πράγματα, αλλά στην πνευματική εργασία, την οποία πρέπει να κάνουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας. Σ’ αυτό το έιδος της εργασίας πολλοί λίγοι είναι επιμελείς. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή, το Πνεύμα το Άγιο, δίνει ζωηρά προτροπή στους οκνηρούς και κηφήνας και τους παρουσιάζει σαν υπόδειγμα εργατικότητας το μυρμήγκι. Και λέει «ἴθι πρὸς τὸν μύρμηγκα, ὀκνηρέ». «Συ» λέει «που είσαι τεμπέλης και δεν αγαπάς την εργασία να πας να δεις το μυρμήγκι, πόσο εργάζεται και τα μεσάνυχτα ακόμα».

Αξιοθαύμαστη είναι η ζωή των μυρμηγκιών. Μπορεί κανείς να γράψει βιβλίο ολόκληρο. Ένα μικρό πράγμα, ένα ελάχιστο σωματίδιο, πόσο εργάζεται και κουράζεται. Ένας περιηγητής περιγράφει το μυρμήγκι και λέει. Παρατηρούσε ένα μυρμήγκι, που προσπαθούσε να σηκώσει βάρος δεκαπλάσιο και εικοσαπλάσιο απ’ αυτό. Αγκομαχούσε και προσπαθούσε να το τραβήξει αλλά του έφευγε. Μέτρησε ότι 50 με 60 φορές του έπεσε και ύστερα από 60 φορές το ανέβασε εκεί που ήθελε. Τέτοια υπομονή, τέτοια εργατικότητα έχει το μυρμήγκι. Αυτά είναι υποδείγματα εργατικότητας σε μας. Άλλο υπόδειγμα εργατικότητας είναι η μέλισσα.

Ένας λαός που έχει ελαττώματα, αλλά είναι μυρμήγκι πραγματικό και κατόρθωσε να φτάσει στην κορυφή όλων των εθνών, είναι οι Αμερικάνοι. Εκεί πλέον η εργασία έγινε θεός. Τρέχουν, για να μαζέψουν δολλάρια και εργάζονται από το πρωί ως το βράδυ. Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε ροπή προς την οκνηρία σωματικώς αλλά προπαντός πνευματικώς…

Συνεχίζεται

H ΑΜΕΛΕΙΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Οκτ 14th, 2012 | filed Filed under: ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

 H ΑΜΕΛΕΙΑ

  «Πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Εβρ. 2,3)

Η αμέλεια είναι το τελευταίο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Τελευταίο το ονομάζουν οι Πατέρες, αλλά είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα τ΄άλλα. Αν δεν προσέξουμε και πέσουμε στην αμέλεια, εύκολα πέφτουμε σ’ όλα τ’ άλλα αμαρτήματα. Τις στιγμές της απροσεξίας και τεμπελιάς μπορεί να τις πληρώσουμε με την καταστροφή μας.

Αμέλεια ονομάζεται η τεμπελιά, η οκνηρία, η αποστροφή στην σωματική ή την πνευματική εργασία.

Σωματική εργασία

Μερικοί λένε, όπως στην εποχή του αποστόλου Παύλου, ότι δεν χρειάζεται η εργασία. Γιατί από ώρα σε ώρα έρχεται ο Χριστός και η Δευτέρα Παρουσία και πρέπει να ασχολούνται με το ζήτημα της σωτηρίας των ψυχών των. Δεν δούλευαν καθόλου, το είχαν ρίξει τελείως στην τεμπελιά και έκαναν σαν έναν τεμπέλη, που, επειδή βαριόταν να κόψει σύκα, κάθισε κάτω από μια συκιά και άνοιξε το στόμα του και περίμενε να πέσει το σύκο, για να το φάει.

Αυτή την τεμπελιά δεν την εγκρίνει ο Χριστός. Η Εκκλησία μας μάς θέλει εργατικούς. Ο απόστολος Παύλος λέει «Ὅστις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω». Ο χριστιανός πρέπει να διακρίνεται από την επιμέλεια, την οποία δείχνει στο έργο της εργασίας του. Όποια εργασία και διακονία και αν κάνει, να την κάνει τέλεια. Να είστε υποδείγματα εργατικότητας. Τέτοιοι ήταν οι πρώτοι χριστιανοί, φίλεργοι, και έτσι νικήσανε τον κόσμο.

Ο χριστιανός πρέπει να είναι τίμιος και εργατικός. Να διαπρέπει στο είδος της εργασίας του. Να μην μοιάσουμε εκείνον που, όταν πήγε σε κάποιο μοναστήρι και είδε τους καλογέρους να εργάζονται, άλλον να μαζεύει ξύλα, άλλον ν’ ανάβει φωτιά, άλλον να μαγειρεύει, άλλον να πλένει, άλλον να ζυμώνει, είπε «μὴ ἐργάζεσθε τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην». Είδατε πώς είναι αυτοί που θέλουν να γλιστρήσουν από το πνεύμα του Ευαγγελίου; Σαν τους αγγειοπλάστες, όπου θέλουν κολλούν τα χερούλια. Έτσι και αυτοί όπου θέλουν κολλούν τα ρητά.

Το έμαθε αυτό ο ηγούμενος, γι’ αυτό έδωσε εντολή να τον βάλλουν στη βιβλιοθήκη με τα πολλά βιβλία και να μην τον ειδοποιήσουν το μεσημέρι για φαγητό. Όταν μπήκε σ’ αυτό το χώρο είπε με ευχαρίστηση «α, εδώ είναι παράδεισος» κι άρχισε να διαβάζει με ικανοποίηση. Αλλά η ώρα περνούσε και άρχισε να πεινά. Άνθρωπος ήταν και είχε στομάχι και είχε ανάγκες υλικές. Πεινούν και οι Άγιοι. Και μέγας Αντώνιος να γίνεις, θα πεινάσεις και θα έχεις ανάγκη από ένα κομμάτι ψωμί και λίγο νερό.

Ο επισκέπτης του μοναστηριού όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο η πείνα τον θέριζε. Άρχισε να ζαλίζεται, δεν μπορούσε να διαβάσει. Έβλεπε τα γράμματα ανάποδα. Κοιτούσε μια το παράθυρο, μια την πόρτα, μήπως δει κανέναν μοναχό και τον φωνάξει για φαγητό. Βγήκε σιγά σιγά έξω και κοιτούσε δεξιά και αριστερά. Κάποια στιγμή είδε ένα μοναχό και τον ρώτησε «Δεν τρώτε εσείς εδώ μέσα;». «Πως» είπε ο μοναχός «φάγαμε και είχαμε καλό φαγητό. Ήπιαμε κι ένα ποτήρι κρασί». «Εμένα γιατί δε με φωνάξατε;» είπε στενοχωρημένος ο επισκέπτης. «Εσένα δε σε φωνάξαμε γιατί μας είπε ο ηγούμενος ότι είσαι άγγελος και δεν έχεις ανάγκη από υλική τροφή». Τότε, κατάλαβε και συναισθάνθηκε το αμάρτημά του.

Δεν επιτρέπεται να είμεθα αμελείς στα καθημερινά μας καθήκοντα. Εκεί, όμως, που προπαντός δεικνύουμε μεγάλη αμέλεια δεν είναι στα υλικά πράγματα, αλλά στην πνευματική εργασία, την οποία πρέπει να κάνουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας. Σ’ αυτό το έιδος της εργασίας πολλοί λίγοι είναι επιμελείς. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή, το Πνεύμα το Άγιο, δίνει ζωηρά προτροπή στους οκνηρούς και κηφήνας και τους παρουσιάζει σαν υπόδειγμα εργατικότητας το μυρμήγκι. Και λέει «ἴθι πρὸς τὸν μύρμηγκα, ὀκνηρέ». «Συ» λέει «που είσαι τεμπέλης και δεν αγαπάς την εργασία να πας να δεις το μυρμήγκι, πόσο εργάζεται και τα μεσάνυχτα ακόμα».

Αξιοθαύμαστη είναι η ζωή των μυρμηγκιών. Μπορεί κανείς να γράψει βιβλίο ολόκληρο. Ένα μικρό πράγμα, ένα ελάχιστο σωματίδιο, πόσο εργάζεται και κουράζεται. Ένας περιηγητής περιγράφει το μυρμήγκι και λέει. Παρατηρούσε ένα μυρμήγκι, που προσπαθούσε να σηκώσει βάρος δεκαπλάσιο και εικοσαπλάσιο απ’ αυτό. Αγκομαχούσε και προσπαθούσε να το τραβήξει αλλά του έφευγε. Μέτρησε ότι 50 με 60 φορές του έπεσε και ύστερα από 60 φορές το ανέβασε εκεί που ήθελε. Τέτοια υπομονή, τέτοια εργατικότητα έχει το μυρμήγκι. Αυτά είναι υποδείγματα εργατικότητας σε μας. Άλλο υπόδειγμα εργατικότητας είναι η μέλισσα.

Ένας λαός που έχει ελαττώματα, αλλά είναι μυρμήγκι πραγματικό και κατόρθωσε να φτάσει στην κορυφή όλων των εθνών, είναι οι Αμερικάνοι. Εκεί πλέον η εργασία έγινε θεός. Τρέχουν, για να μαζέψουν δολλάρια και εργάζονται από το πρωί ως το βράδυ. Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε ροπή προς την οκνηρία σωματικώς αλλά προπαντός πνευματικώς.

ΠΩΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ Η ΑΜΕΛΕΙΑ

ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

1.     Στον εκκλησιασμό. Τώρα τελευταία δεν πάνε πολλοί χριστιανοί στην εκκλησία και δικαιολογούνται ότι ακούνε από το ραδιόφωνο. Αυτό κατά βάθος είναι μια οκνηρία. Γιατί για να πάει ο άλλος στην εκκλησία χρειάζεται κάποιος κόπος, να σηκωθεί, να πλυθεί, να ντυθεί, να χτενιστεί, να σταθεί μια δυο ώρες στη Θεία Λειτουργία. Ένας κόπος είναι και η οκνηρία του η πνευματική, μολονότι δεν είναι άπιστος, τον κάνει να μην αγαπά τον εκκλησιασμό.

2.     Στην προσευχή. Ξέρουμε όλοι ότι η προσευχή είναι μια συνομιλία με το Θεό, όμως δεν την αγαπούμε. Όταν κάποιο εξέχον πρόσωπο μας ορίσει κάποια συνάντηση, προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς. Αν σ’ εκεινες τις συναντήσεις έχουμε συνέπεια, πόσο μάλλον πρέπει να είμεθα συνεπείς στη συνάντησή μας και στη συνομιλία μας με το Θεό. Η ψυχή που αγαπά τον Θεό είναι επίμελής στην προσευχή.

3.     Αμέλεια δείχνουμε και στη μελέτη της Αγίας Γραφής. Είδατε τι λέει ο απόστολος Πέτρος; «Ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν». Να αγαπήσουμε, λέει, την Αγία Γραφή και να έχουμε επιθυμία να τη μελετάμε, όπως το βρέφος επιθυμεί να πιεί το γάλα της μάνας του.

4.     Αμέλεια στην εξομολόγηση. Αναβάλλουμε συνεχώς.

5.     Αμέλεια στη Θεία Κοινωνία. Δεν κοινωνούμε με τόσο προθυμία και ζήλο, όσο έπρεπε να έχουμε.

6.     Αμέλεια στην ιεραποστολή. Δεν προσπαθούμε να κερδίσουμε και άλλες ψυχές στο Χριστό. Όχι τόσο δια του λόγου, αλλά δια του παραδείγματός μας.

Σε μια εποχή δραστηριότητος έχουμε στα πνευματικά αμέλεια συνεχή, οκνηρία και ύπνο, λες και μας τσίμπησε όλους η μύγα τσετσέ της Αφρικής. Τα όμορφα τροπάρια της Εκκλησίας μας προσπαθούν να εκτινάξουν αυτήν την αμέλεια. Ένα απ’ αυτά λέει «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι».

Την αμέλεια, που έρχεται σ’ όλους τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, πρέπει να καταπολεμήσουμε. Μεγάλα πνεύματα κινδύνεψαν να πέσουν σ’ αυτήν. Ακόμα και ο προφήτης Ηλίας. «Πάρε με» είπε στο Θεό «δεν θέλω να ζω. Δεν υπάρχουν αφτιά για ν’ ακούσουν. Έμεινα μόνος». Και ο Θεός του απάντησε «Τι είναι αυτά που λες, Ηλία; Σε τι ακηδία και πένθος έφτασες; Ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις 6 χιλιάδες ψυχές είναι που δεν προσκύνησαν τον Βάαλ».

Ο δαίμων της αμελείας πολεμεί πολύ τον άνθρωπο. Θέλει να βρίσκεται σε κατάσταση οκνηρίας, για να μην σωθεί. Αυτή η αμέλεια τιμωρείται από το Θεό. Και η τιμωρία αυτή εικονίζεται στην παραβολή των πέντε μωρών παρθένων. Αυτές δεν κάνανε σε κανέναν άνθρωπο κακό. Μόνο που ήταν αμελείς. Όταν είδαν ότι το λάδι τους τελείωνε, δεν πήγαν εγκαίρως στον έμπορο για ν’ αγοράσουν. Αδιαφόρησαν, αμέλησαν, δεν κουράστηκαν. «Ε» θα είπαν «όταν τελειώσει, θα ψάξουμε και θα βρούμε». Ξέρετε πώς έκαναν αυτές. Σαν τον οδηγό που είναι αμελής. Όταν κάνει μακρινό ταξίδι δεν φροντίζει να ανεφοδιαστεί με βενζίνη και μένει στου δρόμου τα μισά. Αυτό κάνουμε κι εμείς. Ενώ έχουμε να κάνουμε μακρινό ταξίδι και να διανύσουμε δρόμο μακρύ, δεν ανεφοδιαζόμαστε με πνευματικά αγαθά, με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και με την προσευχή, για να συνεχίσουμε το δρόμο.

Η αμέλεια είναι το μεγαλύτερο όπλο του διαβόλου. Δημιουργεί πολλά θύματα, γι’ αυτό πρέπει να την πολεμήσουμε εγκαίρως. Να είμαστε δραστήριοι όχι μόνο στον υλικό τομέα αλλά και στον πνευματικό. Γιατί, τι το όφελος να είμαστε εργατικοί στα υλικά και οκνηροί στα πνευματικά; Ο σατανάς με την αμέλεια προσπαθεί να κερδίσει έδαφος. Δημιουργεί μιαν υποτονία στον άνθρωπο. Τον κάνει να αδιαφορεί για όλα τα πνευματικά και τον οδηγεί σε μια νέκρωση πνευματική. Τον κάνει νεκρό άταφο και άχρηστο για κάθε πνευματικό αγώνα. Γι’ αυτό χρειάζεται πολύ προσοχή, προσευχή και αγώνα….την συνέχεια εδώ Read more »