Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘Η ΠΑΝΑΓΙΑ’ Category

«Διασωσον απο κινδυνων τους δουλους σου, Θεοτοκε, οτι παντες μετα Θεον εις σε καταφευγομεν ως αρρηκτον τειχος και προστασιαν»

author Posted by: admin on date Αυγ 1st, 2015 | filed Filed under: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Παρακλησις προς την υπεραγια Θεοτοκο

«Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεὸν εἰς σὲ καταφεύγομεν ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν»

_________________________

________________________

(Παρακλητικὸς κανὼν)

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, παράκλησις πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο Μαρία.
―Ὄχι, λένε. Ἐμεῖς δὲν θέλουμε παρακλήσεις καὶ εὐχέλαια καὶ ἁγιασμούς.
Ποιοί εἶνε αὐτοί; Εἶνε οἱ ἄθεοι. Καὶ ἐκτὸς ἀπ᾿ αὐτοὺς εἶνε καὶ οἱ χιλιασταὶ ἢ γιεχωβῖτες καὶ ἄλλοι ἀκόμη αἱρετικοί, ὅπως οἱ διαμαρτυρόμενοι. Ὅλοι αὐτοὶ ἀφρίζουν ἀπὸ τὴν κακία τους ὅταν ἀκοῦνε, ὅτι ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι κάνουμε Παράκλησι πρὸς τὴν Παναγία. Αὐτοὶ λένε καὶ γράφουν, ὅτι μόνο στὸ Γιεχωβᾶ κάνουμε προσευχὴ καὶ ὄχι σὲ ἄνθρωπο. Ἡ Παναγία εἶνε ἄνθρωπος…
Τί ἔχουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀντιχρίστους; Ἀπαντοῦμε συντόμως τὰ ἑξῆς.
Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν λέμε, ὅτι κάνουμε τὴν προσευχή μας στὴν Παναγία, ἀλλ᾿ ὅτι μὲ τὶς δεήσεις καὶ τὶς παρακλήσεις, ποὺ κάνουμε πρὸς τὴν Παναγία, τὴν παρακαλοῦμε νὰ προσευχηθῇ αὐτὴ στὸ Χριστὸ γιὰ μᾶς. Ἀλλὰ τὸ νὰ ζητοῦμε τὴν προσευχὴ τῆς Παναγίας, αὐτὸ δὲν τὸ ἀπαγορεύει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ἁγία Γραφή, ποὺ κρατᾶνε στὰ χέρια τους κι αὐτοὶ οἱ θεομπαῖκται χιλιασταί. Ἄνοιξε, ἄνθρωπέ μου, ἄνοιξε τὴν ἁγία Γραφή, τὴν Καινὴ Διαθήκη, Ἐπιστολὴ Ἰακώβου, κεφάλαιο 5ο, στίχο 16. Ἐκεῖ θ᾿ ἀκούσῃς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο νὰ λέῃ· «Ἐξομολογεῖσθε ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα, καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε·πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη» (Ἰακ. 5,16). Ἀκοῦτε, Χριστιανοί μου; Νὰ ἐξομολογῆσθε, λέει, τὶς ἁμαρτίες σας. Νὰ προσεύχεσθε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο· γιατὶ ἡ προσευχή, ὅταν γίνεται ἀπὸ ἕνα δίκαιο ἄνθρωπο, ἔχει πολλὴ δύναμι. Καὶ σὰν ἀπόδειξι τῆς δυνάμεως, ποὺ ἔχει ἡ προσευχὴ τοῦ δικαίου ἀνθρώπου, ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα ἁγίου. Τρία χρόνια καὶ ἕξι μῆνες εἶχε νὰ βρέξῃ. Ὅλα εἶχαν ξεραθῆ. Τὰ πηγάδια καὶ οἱ ποταμοὶ στέρεψαν. Τὰ ζῷα ψοφοῦσαν. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν. Δυστυχία μεγάλη. Ποιός σταμάτησε τὸ κακό; Ποιός ἔκανε τὸν οὐρανὸ νὰ γεμίσῃ ἀπὸ σύννεφα, νὰ πέσῃ βροχὴ καὶ νὰ ποτίσῃ κάμπους καὶ βουνά; Ὁ προφήτης Ἠλίας. Αὐτὸς μὲ τὴν προσευχή του ἔκλεισε καὶ ἄνοιξε τὸν οὐρανό.
Ἡ προσευχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία εἶχε δύναμι. Καὶ ὄχι μόνο τοῦ προφήτου Ἠλία, ἀλλὰ καὶ οἱ προσευχὲς τῶν ἄλλων ἁγίων, ποὺ ἀναφέρει ἡ Γραφή, εἶχαν δύναμι. Καὶ τώρα ἐρωτοῦμε τοὺς γιεχωβῖτες: Ἐὰν οὶ προσευχὲς τοῦ προφήτου Ἠλία καὶ τῶν ἄλλων ἁγίων ἀκούγωνται καὶ γίνωνται θαύματα, πῶς δὲν θ᾿ ἀκούγωνται οἱ προσευχὲς καὶ οἱ δεήσεις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου; Ποιός ἅγιος καὶ ποιά ἁγία μπορεῖ νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν ἁγιότητα τῆς Θεοτόκου; Read more »

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΦΟΛΑ ΤΩΝ ΧΙΛΙΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

author Posted by: admin on date Αυγ 11th, 2014 | filed Filed under: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Ἀπόδοσις Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

Oμιλία Μητροπολιτου Φλωρίνης
π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Ἄσπρο Χωριό Πάρου

Τι σημαινει το «Μενουνγε…»;

«Μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν  λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν»(Λουκ. 11,28)

ΦΟΛΑΧαίρω, εὐσεβὲς ἐκκλησίασμα, χαίρω ποὺ  εὑρίσκομαι σήμερα κοντά σας, ἐδῶ στὸν  ταπεινὸ ναὸ τοῦ εὐλογημένου χωρίου ῎ Ασπρο Χωριό. Χαίρω παραπάνω ἀπ᾿ ὅ,τι ἂν  ἤμουν σήμερα στὴ μητρόπολί μου, στὸν  ὡραῖο μητροπολιτικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου  Παντελεήμονος Φλωρίνης· χαίρω ἀκόμη  περισσότερο ―πιστεύσατέ με, μὲ βαθειὰ  συγκίνησι σᾶς τὸ λέγω― ἀπὸ τὸ νὰ ἤμουν  στὴ μητρόπολι τῶν Ἀθηνῶν καὶ νὰ  λειτουργοῦσα καὶ νὰ ὡμιλοῦσα.
Γιατί; Δὲ᾿ σᾶς τὸ λέγω ἀπὸ κολακεία, ἀλλὰ  τὸ πιστεύω. Μὲ δίδαξε τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιο  νὰ ἔχω μιὰ ἄλλη ζυγαριὰ καὶ νὰ μετρῶ·  διαφορετικὰ ζυγίζει ὁ κόσμος καὶ  διαφορετικὰ ζυγίζει ὁ Χριστός. Ἔμαθα  λοιπὸν ἀπ᾿ τὸ Εὐαγγέλιο νὰ μετρῶ, ὅτι ὁ  χριστιανισμὸς δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς  μεγάλες ἐκκλησίες, ἀπὸ τοὺς παπᾶδες καὶ  δεσποτάδες ποὺ τραγουδοῦνε ὄμορφα καὶ  μιλοῦνε ὄμορφα, ἀλλὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν  καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Δῶστε μου, δῶστε  μου –Ἔχει ἡ Ἑλλάδα 10.000 ἐξωκκλήσια,  ἔχει μοναστήρια, ἔχει ὄμορφες  ἐκκλησίες· ἀλλὰ ἆραγε νὰ ἔχῃ καὶ 10.000  Χριστιανούς; Ἀμφιβάλλω. Δῶστε μου μιὰ  ψυχὴ ποὺ ν᾿ ἀγαπάῃ τὸ Θεό, δῶστε μου μιὰ  ψυχὴ ν᾿ ἀγαπάῃ τὸν πλησίον, δῶστε μου  μιὰ ψυχὴ – μιὰ καρδιὰ νά ᾿χῃ μέσα τὸ  Χριστό, καὶ νὰ πέσω νὰ τὴν προσκυνήσω.
Αὐτὴ ἡ καρδιὰ –Χθὲς τὸ βράδυ ἤμουν πολὺ  συγκινημένος. Στὸ ἄκρο τοῦ χωριοῦ μου  πῆγα καὶ εἶδα μιὰ ψυχή. Ἦταν σ᾿ ἕνα  δωμάτιο μικρό, στενό· ἔπρεπε νὰ σκύψω  νὰ μπῶ μέσα. Σ’ ένα δωμάτιο μικρὸ  πολὺ στενόχωρο 2 επί 2· καὶ πάνω σὲ μιὰ καρέκλα  ἀκίνητος, μολύβι, μάρμαρο, μιὰ ψυχή.  Παράλυτος, τυφλὴ τελείως, δὲν ἔβλεπε  καθόλου. Μὰ διαρκῶς ἀπὸ τὰ χείλη της  ἔβγαινε «Δόξα σοι, ὁ Θεός», «Δόξα σοι,  ὁ Θεός». Ἔ, μιὰ τέτοια ψυχὴ δὲν ἀξίζει  παραπάνω ἀπὸ ἕναν πλούσιο, ἀπὸ ἕνα  ἄνθρωπο ποὺ κάθεται μέσ᾿ στὸ παλάτι,  μέσα στὰ σπίτια τὰ μεγάλα καὶ κολυμπάει  στὰ πλούτη, κ᾿ ἔχει τὸ ψωμί, κ᾿ ἔχει τὴ  μπουκιὰ στὸ στόμα καὶ βλαστημάει τὸ Θεό;  σᾶς ἐρωτῶ. Ἀλλιῶς μετράει ὁ Θεός,  ἀλλιῶς ζυγίζει ὁ κόσμος τὰ πράγματα.
Ἔμαθα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο νὰ ἐκτιμῶ τὸ  χριστιανισμὸ ὄχι ἀπὸ τὶς μεγάλες  ἐκκλησιές. Ὑπῆρξε ἐποχὴ ποὺ δὲν  ὑπῆρχαν ἐκκλησιές· οἱ Χριστιανοὶ  διωγμένοι πηγαίνανε μέσ᾿ στὶς σπηλιές,  μέσ᾿ στὶς χαράδρες. Ἂν κανεὶς ἀπὸ σᾶς  πέρασε ἀπὸ τὴ Ῥώμη, θὰ εἶδε ὅτι κάτω ἀπὸ  τὴ Ῥώμη εἶνε οἱ κατακόμβες· καὶ μέσα ἀπ᾿  τὶς κατακόμβες προσκυνοῦσαν τὸ Θεό.  Ἦταν ἐποχή, ποὺ τὶς φυλακὲς τὶς κάνανε  ἐκκλησιὲς καὶ πίσω ἀπὸ τὰ σίδερα  ἐλατρεύανε τὸ Θεό.
Ἔτσι, λοιπόν, εἶνε. Κ᾿ ἕνα μικρὸ χωριό,  ἕνα μικρὸ χωριὸ ποὺ οἱ ἄνθρωποι  πιστεύουν στὸ Θεό, καὶ μιὰ καλύβα –  ὑπάρχουν καλύβες, ποὺ  κατοικοῦν ἄγγελοι. Ἐδῶ στὶς  καλυβοῦλες, στὸ νησὶ αὐτὸ ἄλλοτε  κατοικούσαν ἄγγελοι. Τώρα στὰ μεγάλα σπίτια  καὶ στὶς πολυκατοικίες τῶν Ἀθηνῶν  κατοικοῦν ζῷα, κτήνη, δαίμονες.  Ψεύτικος πολιτισμός. Δὲν ἐξαρτᾶται ὁ  πολιτισμὸς ἀπὸ τοὺς δρόμους καὶ τὰ  γεφύρια· ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς καρδιές.  Ὅπου εἶνε καρδιὰ εὐγενικιά, ἐκεῖ ᾿νε  καὶ ὁ Χριστός μας.
Λοιπόν, θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι καὶ σήμερα,  πού ᾿μαι ἐδῶ στὸ χωριό, στὸ Ἄσπρο Χωριό,  βρίσκω τέτοιες ἐκλεκτὲς ψυχές. Καὶ  χαίρω καὶ συγκινοῦμαι.

* * *

Θὰ σᾶς ὁμιλήσω. Ἀλλὰ νὰ σᾶς πῶ δικά μου  λόγια; Τὰ δικά μου λόγια δὲν ἔχουν ἀξία.  Ὁσονδήποτε σοφὸς καὶ νὰ εἶνε ὁ ἄνθρωπος,  τὰ λόγια τοῦ ἀνθρώπου πέφτουν – οἱ  σοφοὶ καὶ ἐπιστήμονες πέφτουν ἔξω. Καὶ  αὐτὰ ποὺ φαίνονται σήμερα ἀληθινά,  ὕστερα ἀπὸ λίγα χρόνια θά ᾿ρθῃ ἡ  ἐπιστήμη νὰ τὰ διαψεύσῃ· διαρκῶς τὰ  διαψεύδει καὶ διαρκῶς προχωρεῖ σὲ  ἄλλες ἀλήθειες.
Ὅλοι, λοιπόν, ψεύδονται καὶ ὅλοι  σφάλλουν. Μέσ᾿ στὰ ἑκατομμύρια τῶν  ἀνθρώπων ἕνας δὲν ἔσφαλλε. Ἕνας!…  Ἀκούσατε τὸν Ἀπόστολο (βλ. Φιλιπ. 2,5-11);  Ἕνας εἶν᾿ αὐτός!… Παραπάνω ἀπὸ σοφούς,  παραπάνω ἀπὸ ἐπιστήμονας, παραπάνω ἀπὸ  πατριάρχας, παραπάνω ἀπὸ προφήτας,  παραπάνω ἀπὸ ὅλους εἶνε Ἕνας.  Στέκεται πολὺ ψηλά, ἄστρο αἰώνιο,  ἥλιος αἰώνιος ποὺ φωτίζει. Ὁ ἥλιος θὰ  σβήσῃ, μὰ αὐτὸς δὲ᾿ θὰ σβήσῃ ποτέ. Εἶνε ὁ  Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὅ,τι εἶπε,  βγῆκε σωστό. Ὅ,τι προεῖπε, θὰ βγῇ·  μέχρι κεραίας.
Λοιπόν, ἀπὸ τὰ λόγια αὐτοῦ θὰ πάρω ἕνα  λόγο μόνο καὶ θὰ τὸν παρουσιάσω σ᾿ ἐσᾶς.  Ἕνα λόγο. Ποιός εἶν᾿ ὁ λόγος του;  «Μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν  λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες  αὐτόν» (Λουκ. 11,28).
Εἶνε χρυσάφι τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χριστοῦ·  καὶ ἂν τὰ ἀκούσετε καὶ τὰ ἐφαρμόσετε, θὰ  γίνετε πλούσιοι, οἱ πλουσιώτεροι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου.
―Περίεργον πρᾶγμα. Ἐμεῖς ποὺ  κατοικοῦμε ἐδῶ στὰ βράχια; ―μᾶς  κοροϊδεύεις, δέσποτα;― ποὺ δὲν ἔχομε  τίποτα; Ἕνα κατσικάκι ἔχομε, ἕνα  προβατάκι, καὶ μερικὰ ἀγελάδια· θὰ  γίνωμε πιὸ πλούσιοι;
Ναί, θὰ γίνεται πλούσιοι, πλούσιοι πνευματικῶς,  πλούσιοι χριστιανικῶς· Αὐτὸς εἶναι ὁ πλοῦτος ὁ πολὺς  καὶ μεγάλος. Λοιπόν, θὰ ἐξηγήσουμε τί  σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά.
Λέγει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Λουκ.  10,38-42· 11,27-28), ὅτι ὁ Χριστὸς ἐδίδασκε.  Ποιούς ἐδίδασκε, ποιοί τὸν ἄκουαν,  ποιοί τεντώνανε τὸ αὐτί τους καὶ ἄκουαν τὸ Χριστό; Ἤτανε οἱ σοφοί; ἤτανε  ἐπιστήμονες; ἤτανε στρατηγοί; ἤτανε  ναύαρχοι; ἤτανε βασιλιᾶδες, ποὺ  φοροῦσαν κορῶνες; Ἦταν…;  ἦταν…; ἤτανε…; Ὄχι. Κανένας ἀπὸ  δαύτους δὲν τὸν ἄκουγε. Αὐτοὶ ἔκλειναν τ ᾿ αὐτιά τους· καὶ κατηγοροῦσαν τὸ  Χριστό· καὶ αὐτοὶ τὸν σταυρώσανε ἔξω ἀπὸ τα Ἰεροσόλυμα. Ποιοί τὸν ἀκούγανε;  Μμ, ἐμένα ρωτᾶτε; Ρωτῆστε Read more »

Τιμη στην υπεραγια Θεοτοκο

author Posted by: admin on date Αυγ 5th, 2014 | filed Filed under: Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Δεκαπενταύγουστος
Παρακλητικὸς Κανὼν

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Ἐμεῖς, ἡ σύγχρονος γενεά,

τιμουμε πρεποντως την Παναγια;

   ΣΤΟΝ Παρακλητικὸ κανόνα ψάλλουμε· «Τὴν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν καὶ καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τὴν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τὴν Δέσποιναν τοῦ κόσμου ὕμνοις τιμήσωμεν». Παναγία, λέμε, εἶσαι πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ ἄστρα· εἶσαι καθαρωτέρα καὶ λάμπεις περισσότερο ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου.
Μὲ τέτοιες ἐκφράσεις καὶ λέξεις ἐγκωμιάζει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας τὴν Παναγία, ποὺ ἀνεδείχθη καὶ ὑψώθη διὰ τῆς ἀπολύτου ὑπακοῆς στὸ θεῖο θέλημα.
Δὲν εἴμεθα προτεστάντες. Αὐτοὶ λένε, ὅτι ἡ Παναγία εἶνε μὲν μιὰ ἀξιόλογος γυναίκα, ἀλλὰ ποτέ τους δὲν ἐκφράζουν σ᾿ αὐτὴν εὐλάβεια, τιμὴ καὶ προσκύνησι. Δὲν εἴμεθα χιλιασταί. Αὐτοὶ περιφρονοῦν τελείως τὴν Παναγία καὶ σχίζουν καὶ ποδοπατοῦν τὴν ἁγία της εἰκόνα. Οἱ δὲ βλάσφημοι καὶ ἄθεοι ὑβρίζουν μὲ τὶς χυδαιότερες φράσεις τὸ πάντιμο ὄνομά της. Δὲν εἴμεθα ὅμως οὔτε καὶ παπικοὶ τῆς Δύσεως, ποὺ πῆγαν στὸ ἄλλο ἄκρο κ᾿ ἔχουν φθάσει μέχρι θεοποιήσεως τῆς Παναγίας, διότι κι αὐτὸ εἶνε πλάνη.

_________

______________

Οἱ πιστοὶ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τιμοῦμε τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Τὴν τιμοῦμε ὀρθῶς. Τὴν τιμοῦμε ὡς κατ᾿ ἐξοχὴν ὑπερέχον πρόσωπο, ποὺ βρίσκεται δίπλα στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Μετὰ τὴν ἁγία Τριάδα ἡ Παναγία ἵπταται στοὺς πνευματικοὺς οὐρανοὺς ὡς μετέωρο ἀρετῆς, ὡς σελαγίζον ἄστρο, ὡς ἥλιος φωταυγής, ὡς ὄρθρος φαεινός, ὡς κρίνο εὔοσμο, ὡς ἀγλαόκαρπο δένδρο… Ὅ,τι καὶ ἂν πῇ κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, εἶνε κατώτερο τῆς πραγματικότητος.
Τιμοῦμε τὴν Παναγία. Οἱ ἄλλοι ἅγιοι γιορτάζουν μιὰ φορὰ τὸ χρόνο, ἀλλὰ ἡ Παναγία πολλὲς φορές. Στὶς 8 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τὰ γενέθλιά της, στὶς 21 Νοεμβρίου τὰ εἰσόδιά της, στὶς 25 Μαρτίου τὸν Εὐαγγελισμό της. Τὶς δὲ πέντε πρῶτες ἑβδομάδες τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, κάθε Παρασκευή, ὅπου ὑπάρχουν ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, προσέρχονται καὶ προσεύχονται μὲ τοὺς ὡραιότατους ὕμνους τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας.
Ἀλλ᾿ ἂν μ᾿ ἐρωτήσετε, ποιά εἶνε ἡ κορυφὴ ὅλων τῶν ἑορτῶν τῆς Παναγίας, θὰ σᾶς ἀπαντήσω, ὅτι εἶνε ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου.
Προετοιμαζόμεθα γι᾿ αὐτὴν μὲ μιὰ μικρὰ ἀλλ᾿ αὐστηρὰ νηστεία.
Ἂν πᾶτε Read more »