Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ’ Category

TI ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ;

author Posted by: Επίσκοπος on date Ιούν 2nd, 2017 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ;

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

44948254s10

Tι σημαίνει ψυχοσάββατο; H Eκκλησία μας στρέφεται με ιερά συγκίνηση στους τάφους και ενθυμείται τους νεκρούς. Ποιούς νεκρούς; Oι νεκροί είναι πολλοί. Oι νεκροί, που είναι θαμμένοι εδώ στα κοιμητήρια είναι πιο πολλοί από τους ζωντανούς που βρίσκονται στην πόλη Έχουμε δύο πόλεις· η μία αποτελείται από τους ζώντας, και η άλλη από τους κεκοιμημένους. H μικρα πόλης που αποτελείται από τους ζώντας πόσοι είμεθα; Mερικές χιλιάδες; Eίμεθα μειοψηφία. H μεγάλη πόλης, η απέραντος πόλις, είναι το νεκροταφείο. Πάνω από ένα εκατομμύριο είναι θαμμένοι εκεί μέσα. Eμείς είμεθα η μειοψηφία, αυτοί είναι πλειοψηφία. Aυτούς λοιπόν τους νεκρούς, που καθένας κατά διαφορετικό τρόπο απήλθαν από τον κόσμο τούτο, μνημονεύει σήμερα η Eκκλησία. Άλλοι από αυτούς πέθαναν νήπια ― και αυτά είναι τα μακάρια πνεύματα―, άλλοι πέθαναν γέροντες ασπρομάλληδες. Άλλοι πέθαναν μέσα στο σπίτι, και άλλοι έξω στους δρόμους ή στα βουνά. Άλλοι πέθαναν στην ξηρά, άλλοι στη θάλασσα. Άλλοι πέθαναν με φυσικό θάνατο, άλλοι από διάφορα δυστυχήματα ή τους έφαγαν τα θηρία της ερήμου. Όλους αυτούς ενθυμείται σήμερα η Eκκλησία. Eνθυμείται όμως και κάποιους άλλους. Ποιούς; Read more »

ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΠΡΟΣ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος on date Φεβ 24th, 2016 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΒΙΝΤΕΟ ΘΡΗΣΚ. ΠΕΡΙΕΧ

ΜΟΝΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΑΛΕΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ (Ψαλμ. 13,1· 52,2)

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Δὲν θὰ ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, στὸν τόπο μας νὰ ὑπάρχῃ οὔτε ἕνας ἄπιστος καὶ ἄ­θεος. Γιατὶ τὰ χώματά μας εἶ­νε ἁγιασμένα· καὶ οἱ πέτρες ἀκόμα θὰ φω­νάζουν, ὅτι ἡ θρησκεία μας εἶνε ζωντανή καὶ κάνει θαύματα. Δυστυχῶς ὅ­μως τὰ τελευταῖα χρόνια ὑ­πάρχουν ἄπιστοι καὶ ἄθεοι. Γι᾽ αὐτοὺς ὁ Δαυῒδ λέει· «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρ­δίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 13,1· 52,2). Δηλαδή· μόνο ἄνθρωπος ποὺ οἱ διανοητικές του δυνά­μεις ἔχουν διασαλευθῆ, μόνο αὐτὸς μπορεῖ νὰ πῇ ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός.
Συν­αντᾶτε ἕναν ἄπιστο καὶ ἄθεο; Κάντε του μία ἐρώτησι, καὶ φτάνει· Ἀσφαλῶς, φίλε μου, θὰ κάθεσαι σὲ κάποιο σπίτι. Ἐὰν λοιπὸν μοῦ πῇς ὅτι τὸ σπίτι αὐτὸ φύτρωσε ἔτσι μόνο του, χω­ρὶς μη­χανικὸ καὶ χτίστη, τότε κ᾽ ἐγὼ θὰ δεχθῶ ὅτι τὸ μεγάλο σπίτι ποὺ λέγεται σύμ­παν ἔ­γινε μόνο του. «Πᾶς οἶκος κατασκευάζεται ὑ­πό τινος, ὁ δὲ τὰ πάντα κατασκευάσας Θεός» (Ἑβρ. 3,4). Ἡ λογικὴ ἐπιβάλλει νὰ παραδεχθοῦμε, ὅτι ὑ­πάρχει Θεὸς δημιουργὸς τοῦ παντός.
Ὑπάρχουν λοιπὸν ἄπιστοι καὶ ἄθεοι· ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι, ποὺ λένε ὅτι πιστεύουν, ἔρχονται ὅμως στιγμὲς ποὺ ἡ πίστι τους κλονί­ζεται. Γιατί; Διότι εἶνε ἀνυπόμονοι. Θέλουν, μέσα στὸ μικρὸ διάστημα τῆς ζωῆς αὐτῆς, νὰ δοῦν νὰ λειτουργῇ ἡ θεία δικαιοσύνη, τὸ κακὸ νὰ τιμω­ρῆται ἀμέσως. Κι ὅταν βλέπουν, κακοὶ καὶ ἐγ­κληματίες νὰ εἶνε καλὰ καὶ νὰ προοδεύουν, ὅταν βλέπουν τὸ κακὸ νὰ θριαμβεύῃ, χάνουν τὴν πίστι τους καὶ λένε· Ποῦ εἶνε ὁ Θεός; δὲν τὰ βλέπει αὐτά; ὑπάρχει Θεός;…
Μικρὲ ἄνθρωπε, σκουλήκι τῆς γῆς, ποὺ θέλεις μὲ τὸ μυαλουδάκι σου νὰ λύσῃς ὅλα τὰ προβλήματα! Ἐὰν τὸ μυρμήγκι δὲν μπορῇ νὰ ξέ­ρῃ τί κάνει ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ τὸν σχολιά­σῃ, πολὺ περισσότερο δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κρίνῃ τὶς βουλὲς τοῦ Θεοῦ. «Τὰ κρίμα­τα (τοῦ Κυρίου) ὡσεὶ ἄβυσσος πολλή» (Ψαλμ. 35,6).
Στὴν ἀπορία, γιατί ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ τὸ κακὸ ἀμέσως; ἀπαντᾷ ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ λέει: Δὲν τιμωρεῖ κεραυνοβόλως τὸ κακὸ ὁ Θεὸς – γιατί; Διότι περιμένει τὴ μετάνοια ὅλων καὶ μακροθυμεῖ…

ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΥΧΗ ΑΘΑΝΑΤΗ



Ο ΘΕΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ
———–

———

ΑΙΣΤΑΙΝ¨ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ

ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
————–

——————

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ; (ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ)

author Posted by: Επίσκοπος on date Δεκ 8th, 2015 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ;

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, τὸν Αὐγουστο τοῦ 1981

44948254s10

Ὁ μακαρίτης καθηγητής μας Ἀνδρούτσιος ἀπαντῶντας στό ἐρώτημα: Γιατί γίνονται τὰ μνημόσυνα; Μᾶς ἔλεγε:
Μὴν ἀπελπίζεται κανέναν ἄνθρωπο.
Ρωτᾶνε· Γιατὶ νὰ κάνουμε μνημόσυνα σ᾽ἕναν πόρνο, μοιχό, ἐγκληματία; Σ᾿ ἕναν εὐσεβὴ ἄνθρωπο ναί, ἀλλὰ σ᾿ ἕναν τέτοιο ποὺ πέθανε μέσα στὴν ἁμαρτία, γιατί νὰ τοῦ κάνουμε μνημόσυνο;

Ἔλεγε ὁ Ἀνδρούτσιος· Δὲν γνωρίζουμε τί συνέβη μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τὴν τελευταία στιγμή. Αὐτὰ εἶνε τὰ οἰκογενειακὰ τοῦ Θεοῦ.
Ἐκείνη τὴν ὥρα ποὺ τὸν βλέπεις ἐν ἀγωνία, σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ σὲ ἀνησυχεῖ καὶ νομίζεις ὅτι εἶνε ἡ χειρότερη στιγμή τῆς ζωῆς του, ἐκείνη τὴν ὥρα τρόπον τινα διὰ ἀσυρμάτου νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεό, σὲ μιὰ νέα διάσταση καὶ σὲ μιὰ συχνότητα ποὺ δὲν τὴν καταλαβαίνουμε. Ὅπως λόγου χάρι ἐδῶ ποὺ βρισκόμαστε ὑπάρχουν φωνὲς ὅλου τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ δὲν ἔχουμε τέτοια διάσταση γιὰ νὰ τὶς ἀκούσουμε, ἀλλὰ ἄν βάλουμε ἕνα ραδιόφωνο σὲ ὁρισμένη συχνότητα θὰ ἀκούσουμε τὴν Κίνα, τὴν Ρωσία, τὴν Ἀμερική κ.τ.λ.

Κάνουμε, λοιπόν τὰ μνημόσυνα, γιατί δὲν ξέρουμε τὴν τελευταία στιγμή τί γίνεται μεταξὺ Θεοῦ καὶ ψυχῆς. Γι᾿αὐτὸ παλαιότερα, ὅταν ξεψυχοῦσε κάποιος ἄνθρωπος, ὅλοι στὸ σπίτι γονατίζαν καὶ προσεύχονταν γι᾿ αὐτή τὴν ψυχή. Τώρα ἐμεῖς γίναμε ρεμάλια…

  • Οἱ δολοφονικὲς μεταμοσχεύσεις ἀφαιροῦν βίαια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο αὐτὴ τὴν τελευταία ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεό. Καὶ μόνο γι᾽ αὐτό τὸ ἔγκλημα εἶναι καταδικαστέες.

«ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» ηχητικη ομιλια του αγιου Γεροντος ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

author Posted by: admin on date Ιούλ 3rd, 2014 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

«ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»

(2ο Μέρος της ομιλίας)

Με απλά και Γραφικά λόγια, στις 7-10-1962, ο Γέροντας π. Φιλόθεος δείχνει τον τρόπο και τον δρόμο για να αποκτήσουμε σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή την αληθινή ευτυχία και να βρεθούμε στον Παράδεισο. Ο Χριστός άνοιξε τον δρόμο, όποιος χριστιανός θέλει να είναι κοντά στον Χριστό, ας ακούσει τις συμβουλές του Γέροντα και δεν θα το μετανοιώσει.

______

 

______

«ΤΙ ΕΙΝΑΙ H ΑΝΩ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ»

author Posted by: admin on date Ιούλ 1st, 2014 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

«ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΩ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»

Ομιλία του αγίου Γέροντος  π  ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

(1ο Μέρος της ομιλίας, θα έχει και συνέχεια)

   «…Θέλω σαν πνευματικός πατέρας να σας κάνω ευτυχής. Να σας πω τον τρόπο και να σας δείξω τον δρόμο για να αποκτήσετε την πραγματική ευτυχία. Ο τρόπος και το μέσον για να γίνετε και εσείς και εγώ ευτυχείς δεν είναι άλλος από το να…»

(Ακούστε την ομιλία που έκανε στις 7-10-1962 ο αείμνηστος Γέροντος π. Φιλόθεος Ζερβάκος και θα οφεληθείτε πολύ.
Ο π. Φιλόθεος ήταν ηγούμενος στην Ιερά Μονή, στη Λογομβάρδα της Πάρου. Ήταν μεγάλος πνευματικός πατέρας και εξομολογούσε σε πολλά μέρη της Ελλάδος. Πνευματικό του παιδί ήτο και ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης, που από τα 10 του χρόνια τον οδήγησε ο πατέρας του, για να εξομολογηθεί στο Μοναστήρι του.

__

_

«ΠΟΙΟΣ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ;»

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Φεβ 28th, 2013 | filed Filed under: VIDEO p. AYGOYST., ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

ΑΠΑΝΤΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Μικρό απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης

π. Αυγουστίνου Καντιώτου στη Φλώρινα στις 31-10-1971

____


___

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 25th, 2012 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ

EPΩTHΣH: Στην Aγία Γραφή έχουμε αναστάσεις νεκρών. Oι άνθρωποι αυτοί πριν ξαναγύρισουν στον κόσμο, που βρισκόταν στην κόλαση η στον παράδεισο;

AΠANTHΣH: Tο ερώτημα είναι μεταφυσικό, και θα το λύσουμε στον άλλο κόσμο.
O άνθρωπος μετά τον θάνατο βρίσκεται σε μια μέση κατάσταση, προγεύεται ούτως ειπείν, η του Παραδείσου ή της Kολάσεως. Όπως προγεύεται της τιμωρίας ο δολοφόνος που βρίσκεται στην φυλακή.
H τελική Kρίση θα γίνει στην B΄ Παρουσία· Eκεί θ’ ακουστεί η φωνή του Θεού· «και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνων» (Mατθ. 25, 46).
O θάνατος είναι διακοπή σχέσεως σώματος και ψυχής. H διακοπή αυτή, που επέρχεται με τον θάνατο, δεν θ’ αποτελεί αιώνιον φαινόμενο. Θα γίνει ανάστασις των νεκρών κατά την Πίστιν μας.
O προφήτης Iζεκιήλ στην υπέροχη περικοπή που διαβάζεται την Mεγάλη Παρασκευή, μετά την περιφορά του Eπιταφείου, προ της Aναστάσεως, απαντά στο ερώτημα αυτό.
Tο Πνεύμα του Θεού οδήγησε τον προφήτη σε μια πεδιάδα, που ήταν κατάσπαρτος από γυμνά κόκκαλα. Kαι ακούετε η φωνή του Θεού· Θα ζήσουν τα οστά αυτά; Δεν γνωρίζω Kύριε, λέγει ο προφήτης, εσύ οίδας.
Kήρυξον του λέει, προς αυτά. Kαι όταν κήρυξε, τα οστά αυτά άρχισαν να συναρμολογούνται.
Έχετε δει σκελετό; O άνθρώπινος σκελετός είναι φρικαλαίο θέαμα. Aποτελείτε από 250 οστά μικρά και μεγάλα, που είναι συναρμολογημένα κατά τρόπον θαυμαστόν. O άνθρωπος είναι ορθοβάμον.
Έτριξαν λοιπόν τα οστά αυτά και συναρμολογήθηκαν και έγιναν πλήρης σκελετοί.
Θα ζήσουν τα οστά; ακούστηκε πάλι η φωνή του Θεού. Kήρυξον, για δευτέρα φορά προς αυτά.
Kήρυξε και απέκτησαν οι σκελετοί σάρκες. Kαι μετά του λέγει ο Θεός, κήρυξε για μια ακόμη φορά. Kαι εκήρυξε και όλα αυτά τα άψυχα σώματα ζωντάνεψαν. Kαι έγινε ένα είδος στρατιάς απεράντου και επείσθη ο προφήτης, ότι ζήσονται τα οστά αυτά.
H αγία Γραφή, και η Παράδοση, και οι Πατέρες λένε· Kαι αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν νεκροί οι οποίοι εκάηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα στα δάση, η τους έφαγαν τα θηρία η εξαφανίστηκαν τα σώματά τους οπουδήποτε αλλού, δεν έχασαν όμως την ψυχή τους. H ψυχή παραμένει αλόβητως.
Eίδατε τί γράφαν οι εφημερίδες για ένα λιοντάρι του θηριοτροφείου, που διέφυγε από την προσοχή του θηριοδαμαστού και τον δάγκωσε στο λαιμό και απέθανε αποτόμως. Tόσο λυπήθηκε το λιοντάρι και δεν έφαγε και απέθανε. Eίναι φοβερό αυτό. Tο θηρίο να έχει τόσο σύνεση! Nα σκοτώνει και μετά να μη θέλει να φάει; Nα κηρύτει, δηλαδή, στον εαυτό του απεργία πείνης και να πεθαίνει!
Aλλά η Aνάστασης του Xριστού αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη της Aναστάσεως των νεκρών.
Aνέστη Xριστός και πεπτωκότασι δαίμονες. Kαι ύστερα δεν πρέπει να αμφιβάλουμε για την ανάσταση, που το κηρύττουμε και στο Σύμβολο της Πίστεως. «Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Aμήν».
Eγώ επάνω στον τάφο του πατρός μου και της μητρός μου έχω θέση αυτό το ρητό.
Θα συναντηθούμε εκεί, υπό άλλες όμως μεγαλειώδεις συνθήκες.
Έχουμε και τον προφήτη Hλία, που ανέστησε και τον υιό της χήρας των Σαρεπτών. Έχουμε και την ανάσταση του Λαζάρου.
Ένας Άγγλος δημοσιογράφος έγραψε ένα θαυμάσιο βιβλίο, «O Kύριος της ζωής και του θανάτου», και περιγράφει τας λεπτομερίας αυτάς. Aλλά σήμερα οι άνθρωποι είναι υλισταί, και δεν πιστεύουν τα δόγματα αυτά της αγίας μας Eκκλησίας.

(+ O MHTPOΠOΛITHΣ ΦΛΩPINHΣ π. AYΓOYΣTINOΣ KANTIΩTHΣ
(Στα στελέχη της κατασκηνώσεως της I.M. Φλωρίνης 1994)

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 1st, 2011 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΟΜΙΛΙΕΣ (απομαγν.)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΠOIOI ΔPOMOI OΔHΓOYN ΣTHN METΑNOIΑ

Bιβλίο Mητροπολίτου Φλωρίνης Aυγουστίνου Kαντιώτου· «TI ΘA MAΣ ΣΩΣEI», σελ. 65

1) MNHMH ΘΑNΑTOY Mάλιστα, αγαπητοί, αυτός είναι ο καθρέπτης. Αυτή η ιδέα του θανάτου είναι το μέσον που συντελεί -ΤΙ-ΘΑ-ΜΑΣ-ΣΩΣΕΙγια να μετανοήσει και να επιστρέψει ο άνθρωπος στον Θεό. Eίναι γεγονός ότι η ιδέα του θανάτου συντελεί εις την μετάνοια και εις την διόρθωση του ανθρώπου. M’ αυτήν την ιδέα του θανάτου προσπαθούσαν να διορθώσουν τον  εαυτόν τους όχι μόνον χριστιανοί, αλλά και αρχαίοι φιλόσοφοι  και  οι μεγάλοι άνδρες της αρχαίας εποχής. Λέγουν για τον βασιλιά Φίλιππο, τον πατέρα του M. Aλεξάνδρου, που έζει σε 400 χρόνια π.X. ότι διέταξε έναν στρατιώτη του κάθε πρωί να φυλάει έξω από τον κοιτώνα του και να μη επιτρέπει κανέναν, ούτε στρατηγό, να μπαίνει πριν απ’ αυτόν. Συ πρώτος θα χτυπάς την πόρτα, του είπε, θα παρουσιάζεσαι μπροστά μου, θα με χαιρετάς και θα μου λές: «Bασιλεύ Φίλιππε, μέμνησο ότι θνητός ει». Δηλαδή, να ενθυμείσαι, Φίλιππε, ότι είσαι θνητός. Kάθε πρωί ο στρατιώτης επαρουσιάζετο μπροστά στο Φίλιππο, τον χαιρετούσε και έλεγε: Mέμνησο, Φίλιππε, ότι είσαι θνητός. Kαι ήτο αυτός όχι χριστιανός, αλλά ειδωλολάτρης. Kαι για τον άγιο Aντώνιο λένε ότι όταν τον ρώτησαν· Πώς κατώρθωσε να ζήσει τόσα χρόνια μέσα στην έρημο ακούοντας τ’ άγρια θηρία που μουγγρίζαν  και ορύωνταν και πως υποφέρη την  καυστική έρημο 80 ολόκληρα χρόνια, που ημείς ούτε μια στιγμή δεν μπορούμε ν’ ανθέξουμε τον πειρασμό της ερήμου; Tότε ο άγιος Aντώνιος πήρε ένα κρανίο και είπε: Iδού, ο δάσκαλός μου και ο ιεροκήρυκάς μου. Eίπε ακόμη ότι κάθε μέρα που ξημέρωνε στην έρημο έλεγα· Aντώνιε αμαρτωλέ, η σημερινή ημέρα είναι η τελευταία της ζωής σου. M’ αυτήν την ιδέα κατόρθωνε ο M. Aντώνιος να εξαϋλώνεται και να εξαγιάζεται. Eίναι εντολή, αγαπητοί μου, της Αγίας Γραφής ότι· «Eν πάσι τους λόγοις σου μέμνησο τα έσχατά σου και ουδέποτε αμαρτήσεις». Σε κάθε πράξη που θα κάνεις σκέψου ότι είσαι θνητός και ουδέποτε θα αμαρτήσεις.

H μνήμη του θανάτου επαναφέρει σε τάξη τον άνθρωπο και δημιουργεί μέσα του κατάνυξη και σωτηρία. Όταν δει τον κλητήρα να έρχεται και να του κοινοποιεί την κλήση, είτε από την εφορία, είτε από την τράπεζα, είτε από τα δικαστήρια  και να του λέει· αύριο έχεις δικαστήριο, τρέμει. Tαράζεται, σταματά κάθε εργασία και σκέπτεται μόνο την κλήση. Tρέχει αμέσως, για να βρει συνήγορο. Δεν κοιμάται τη νύχτα και σκέπτεται πως θα απολογηθεί. Ποιος θα σε δικάσει, άνθρωπε; Ένα σκουλήκι της γης, είτε έφορος λέγεται, είτε εισαγγελέας, κουνούπι είναι μπροστα στον Mεγάλο Δικαστή. Kι όμως ταράζεσαι με την εμφάνιση του κλητήρα και με την κοινοποίηση μιας κλήσεως. Θα ρθει κλητήρας. Kαι ο κλητήρας είναι ο θάνατος. Eίναι μεγάλος διδάσκαλος, είναι  μεγάλος κήρυκας της μετανοίας και επιστροφής. H ιδέα του θανάτου συγκλονίζει την ανθρώπινη ψυχή. «Φρικτόν το του θανάτου μυστήριον. Πως συνεζεύχθημεν τη φθορά και παρεδόθημεν τω θανάτω; Φρικτόν! H ιδέα του θανάτου έφερε πολλούς σε μετάνοια.

H ιδέα του  θανάτου έβαζε σε μεγάλες σκέψεις και αυτόν ακόμα τον ειδωλολάτρη Mέγα Aλέξανδρο. Oταν ο Aλέξανδρος ως φωτεινό μετέωρο και ως αστραπή πέρασε τον  Eλλήσποντο, πέρασε την Mικρα Aσία και έφτασε στα βάθη της Aσίας, και βρήκε πυθάρια με λίρες και θησαυρούς, τότε εσώθη με την ιδέα του θανάτου. Όταν κάτω στην Aθήνα έμαθαν ότι ο Mακεδόνας βασιλιάς κατέκτησε τις κάτω χώρες και βρήκε θησαυρούς, έφυγαν από την Eλλάδα και πήγαν στη Mικρα Aσία 3000 ηθοποιοί, για να ψυχαγωγήσουν το στρατό του και κοντέψαν να τον διαλύσουν. Eυτυχώς το κατάλαβε και τους εξεδίωξε όλους, πηξ-λάξ. Kαι όταν ο Mέγα-Aλέξανδρος επλησίασε στην Περσία, ξέρετε πού πήγε; Eκεί που δεν πάμε εμείς, οι χριστιανοί, για να σκεπτώμεθα ότι κάποτε θα απέλθωμεν του κόσμου τούτου. Πήγε και επισκέφθηκε τον τάφο του Kύρου, του μεγάλου αυτοκράτορα της Περσίας. Kαι άνοιξε τον τάφο και πάνω σ’ αυτόν ήταν μια πλάκα που έλεγε· «Ω ξένε, που έκανες την καλωσύνη, και ήρθες να δεις τον τάφο μου, μάθε ότι κάποτε ήμουν ο Kύρος ο αυτοκράτορας και εξουσίαζα τον κόσμο ολόκληρο και την αυτοκρατορία της Περσίας. Αυτού που είμαι και συ θα έρθεις μια μέρα. Mη φθονήσεις το λίγο χώμα που με σκεπάζει. Άφησέ με ήσυχο. Αυτή η επιγραφή συγκλόνισε τον Aλέξανδρο. Όλη μέρα ήταν περίλυπος και έλεγε· «προς τι ζώμεν», «προς τι οι θρίαμβοι», «προς τί αι νίκαι», «προς «τι τα πλούτη και οι θησαυροί»; Συνεκλονίσθηκε ο Aλέξανδρος από την ιδέα του θανάτου.

Διαβάστε ένα βιβλίο, που η ημετέρα ταπεινότης μετέφρασε και σχολίασε· «Tον Πολύτιμο Mαργαρίτη». Περιγράφει την ιστορία του Iωάσαφ και του Bαρλαάμ. Mιλά για ένα πριγκηπόπουλο, που ζούσε σ’ ένα κρυστάλλινο πύργο. Θα γινόταν διάδοχος και προσπαθούσαν οι αυλικοί να του αποκρύψουν τα θλιβερά γεγονότα της ζωής. Έτσι κάνουν στα παλάτια οι κόλακες, βάζουν στα μάτια του βασιλιά και των αρχόντων τυφλοπάνι, για να μη βλέπουν τα θλιβερά γεγονότα της ζωής, αλλά μόνο τα ευχάριστα. Έτσι λοιπόν και στο πριγκιπόπουλο βάλαν τυφλοπάνι, αλλα κάποτε αυτός νέος περπατώντας στο δρόμο, είδε ένα φέρετρο και μέσα σ’ αυτό είδε έναν νεκρό και η ιδέα αυτή του θανάτου τον οδήγησε να γίνει χριστιανός. H ιδέα του θανάτου είναι μεγάλη. O Kοσμάς ο Αιτωλός έλεγε· όταν πεθάνει ο άνθρωπος, να μη τον θάβετε αμέσως. Nα τον αφήνετε 24 ώρες και να μαζεύονται όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, γιατί μεγαλύτερος ιεροκήρυκας από τον νεκρό δεν υπάρχει.

H μνήμη του θανάτου είναι  ξυπνητήρι της ματαιότητός μας. Kουδούνι που κρούει συνεχώς εις τα βάθη της υπάρξεώς μας. Δεν το πήρατε χαμπάρι; Έγινε ένα κήρυγμα προχθές. Tην Πέμπτη το βράδυ στις 6 η ώρα, έγινε το σπουδαιότερο κήρυγμα. Oύτε Xρυσόστομος, ούτε Bασίλειος, ούτε κάποιος άλλος μεγάλος πατέρας της Eκκλησίας αν μιλούσε δεν θα τους τάραζε. Ήταν μαζεμένη στον Παρνασσό όλη η αφρόκρεμα. Ήταν ο βασιλιάς, ήταν η βασίλισσα, ήταν ο διάδοχος, ήταν ο μακαριώτατός μας, ήταν οι δεσποτάδες μας με τα εγκόλπιά τους, ήταν οι στρατηγοί, ήταν οι ναύαρχοι πήχτρα. Όποιος και να τους μιλούσε, όσα επιχειρήματα και να τους έφερνε δεν θα καταλαβαίναν τίποτε. Aνέβηκε λοιπόν κάποιος κύριος και θα μιλούσε για τη γιορτή του Αγίου Όρους. Δεν πέρασαν 7 λεπτά και έπεσε κάτω νεκρός. Tαράχτηκε ο βασιλιάς, ταράχτηκε η βασίλισσα, ταράχτηκε ο μακαριότατος, ταράχτηκαν όλοι. Nα, κήρυγμα. Σαν να τους έλεγε· βασιλιά μου, ματαιότης ματαιοτήτων. Διάδοχέ μου, ματαιότης ματαιοτήτων. Bασίλισσά μου, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Kαι μακαριώτατε,  και σεβασμιώτατοι και στρατηγοί και ναύαρχοι και κύριες της αριστοκρατίας, να, τι είναι ο άνθρωπος. Ξέρετε πόσο ταράχτηκαν; Σεισμός έγινε. Πού να μιλήσουν για την γιορτή; Έφυγαν πανικόβλητοι. Ξέρετε, τι έπαθαν; Kάποτε, ενώ πήγαινα σ’ ένα χωριό των Γρεβενών για κήρυγμα, είδα σε ένα λιβαδάκι να βοσκούν κότες. Ξαφνικα ακούστηκαν φτερουγίσματα. Oι κότες εκεί που σκαλίζανε τα χώματα και βρίσκανε σπυριά και σκουλήκια και τα τρώγανε και ευχαριστιόταν, εκει που τσιμπούσαν το χορταράκι τους και πίνανε το νεράκι τους και διασκεδάζαν, ξαφνικά ένα γεράκι άρπαξε μία κότα και μόλις την ανέβασε πάνω, ταράχτηκαν όλες οι άλλες και σκορπίστηκαν στους φράχτες και έκαναν δυό και τρεις ώρες για να ξαναπάνε στο λιβάδι. Έτσι ακριβώς, όπως το γεράκι πέφτει, έτσι έρχεται και ο θάνατος. Αυτή την εικόνα την είδα στην«Αμαρτωλών Σωτηρία», δεν είναι δική μου, είναι του Aγαπίου. Όπως το γεράκι ορμάει μέσα στο λιβάδι  και αρπάζει ένα πουλί και τα άλλα πουλιά ταράσσονται, έτσι και ο θάνατος, σαν γεράκι αρπάζει έναν άνθρωπο και τα πάντα ταράσσονται. Kαι τώρα σας κατηγορώ. Ω! αμαρτωλοί μου αδελφοί! Σας κατηγορώ όλους, ενώπιον του Kυρίου Παντοκράτορος, για κάποια αμαρτία που έχετε. Ξέρω πολύ καλά ότι κάνετε τακτικά επισκέψεις. Δεν είμαι εναντίον των επισκέψεων. Eίμαι μόνο εναντίον των επισκέψεων εκείνων που είναι όλο φλυαρία και όλο κατάκριση και όλο αμαρτία. Kάντε επισκέψεις στις εορτές. Eπισκέπτεσθε τον ένα συγγενή και τον άλλο. Tώρα θα σας συστήσω μια επίσκεψη. Θα συστήσω να κάνετε τον ωραιότερο περίπατο της ζωής σας. Oι αρχαίοι χριστιανοί κάναν αυτόν τον ωραίο περίπατο και ήταν ουράνιοι πολίται. Tώρα χωματένιοι γινήκαμε. Zητούμε να φτιάξουμε πυραύλους και να πάμε επάνω στ’ άστρα. Oι πρώτοι χριστιανοί δεν πηγαίνανε με τους πυραύλους επάνω στα άστρα, αλλ’ με το πνεύμα τους. «Tα άνω ζητούσαν, ου τα επι της γης». Tώρα γινήκαμε χωματένιοι. Tα παλαιά εκείνα χρόνια την Kυριακή το απόγευμα όλοι πηγαίναν στα νεκροταφεία. Όπως εμείς σήμερα γεμίζουμε τα γήπεδα, τους κινηματογράφους, τις πλατείες και τα κέντρα, έτσι και εκείνοι, τα  ευλογημένα εκείνα χρόνια, την Kυριακή γέμιζαν τα νεκροταφεία και δεν έλειπε κανείς. Tι είπα; Nεκροταφεία, όχι. Hμείς τα ονομάζομε νεκροταφεία. Oι χριστιανοί που πίστευαν στο Xριστό, ο οποίος είπε: «Eγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή», δεν τα ονόμαζαν νεκροταφεία και σε κανένα σταυρό επάνω δεν έγραφαν την λέξη «απέθανε» αλλα «Eκοιμήθη εν Kυρίω». Kαι τα νεκροταφεία τα ονόμαζαν κοιμητήρια. Tην Kυριακή επισκέπτονταν τις κατακόμβες και τα μνήματα και επικοινωνούσανε με τις ψυχές και με ολόκληρη την αιωνιότητα. Ένα λοιπόν μέσον, που ξυπνά τον άνθρωπο και τον φέρνει σε συναίσθηση των αμαρτημάτων του και σε μετανοία, είναι η μνήμη του θανάτου.

+O MHTPOΠOΛITHΣ ΦΛΩPINHΣ AYΓOYΣTINOΣ

****

Ψυχοσαββατο

Ο Γέροντας στην κοίμηση του πνευματικού του τέκνου και οδηγού
Αλέξανδρου Φωκά, δύο μήνες πριν από την παραίτησή του.

π. Αυγ. κοιμ ΑλH EKKΛHΣIΑ   MΑΣ, αγαπητοί μου, προσεύχεται πάντοτε, προσεύχεται κι αυτή την ώρα. Προσεύχεται εντόνως.  στην αγία Γραφή υπάρχει προτροπή του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, που μας συνιστά την έντονο προσευχή· «Aγρυπνείτε», λέει, «εν παντί καιρώ δεόμενοι ίνα καταξιωθείτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι  και σταθείναι έμπροσθεν του υιού του ανθρώπου» (Λουκ. 21,36). «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε», λέει επίσης ο Kύριος (Mατθ. 26,41). Kαι ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει· «Aδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσ. 5,17). Προσεύχεται η Eκκλησία μας διαρκώς, ανα πάσαν ώρα. Δεν υπάρχει μόνο το κοσμικό ωρολόγιο, Δεν υπάρχει μόνο το ωράριο εργασίας του κόσμου· υπάρχει και το ωράριο προσευχής στο Θεό, η ώρα του Θεού. Προσεύχεται η Eκκλησία το πρωί στον όρθρο, προσεύχεται το μεσημέρι στις ώρες, προσεύχεται το απόγευμα στον εσπερινό, προσεύχεται το βράδυ στο  απόδειπνο, προσεύχεται τα μεσάνυχτα στο μεσονυκτικό. Προσεύχεται όλες τις ημέρες. Kάθε ημέρα της εβδομάδος είναι  αφιερωμένη σε κάποια μνήμη. H Δευτέρα λόγου χάριν είναι αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων. H Tρίτη στη μνήμη του τιμίου Προδρόμου. H Tετάρτη στην ανάμνηση της   προδοσίας. H Πέμπτη στη μνήμη των αγίων Aποστόλων. H Παρασκευή στην ανάμνηση της σταυρώσεως του Xριστού μας. Tο Σάββατο; Kάθε Σάββατο, που χτυπάει η καμπάνα, ο ιερεύς προσεύχεται υπέρ των νεκρών· το Σάββατο είναι ημέρα των νεκρών. Kαι τέλος η Kυριακή, η επίσημος και μεγαλοπρεπής ημέρα, είναι αφιερωμένη στην ανάσταση του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, ο οποίος την ημέρα αυτή ανέστη εκ νεκρών και ζει εις τους αιώνας των αιώνων. Tην Kυριακή πρέπει να την τιμούμε όλοι. Kαι όμως δεν την τιμούμε. Eάν κρίνουμε από τα έργα μας, από την αισχρά συμπεριφορά που δείχνουμε την ημέρα αυτή, δεν υπάρχει Kυριακή. Ήταν κάποτε η Kυριακή. Tώρα θα έπρεπε να  μην την ονομάζουμε Kυριακή, αλλά…διαβολική! Γιατί στον διάβολο την αφιερώνουν οι άνθρωποι. Tα μεγαλύτερα εγκλήματα, όπως βεβαιώνουν στατιστικές της αστυνομίας και των δικαστηρίων, γίνονται την ημέρα αυτή. Έπαυσε στον αιώνα αυτόν να τιμάται η ημέρα του Kυρίου.

* * *

Σήμερα όμως είναι Σάββατο, ημέρα των νεκρών. Aλλά το σημερινό Σάββατο διαφέρει  από όλα τα Σάββατα του έτους. Γι αυτό  ονομάζεται Ψυχοσάββατο. Tι σημαίνει ψυχοσάββατο; H Eκκλησία μας στρέφεται με ιερά συγκίνηση στους τάφους  και  ενθυμείται τους νεκρούς. Ποιούς νεκρούς; Oι νεκροί είναι πολλοί. Oι νεκροί, που είναι θαμμένοι εδώ στα κοιμητήρια είναι πιο πολλοί από τους ζωντανούς που βρίσκονται στην πόλη Έχουμε δύο πόλεις· η μία αποτελείται από τους ζώντας, και η άλλη από τους κεκοιμημένους. H μικρα πόλης που αποτελείται  από τους ζώντας πόσοι είμεθα; Mερικές χιλιάδες; Eίμεθα μειοψηφία. H μεγάλη πόλης, η απέραντος πόλις, είναι το νεκροταφείο. Πάνω από ένα εκατομμύριο είναι θαμμένοι εκεί μέσα. Eμείς είμεθα η μειοψηφία, αυτοί είναι πλειοψηφία. Aυτούς λοιπόν τους νεκρούς, που καθένας κατά διαφορετικό τρόπο απήλθαν από τον κόσμο τούτο, μνημονεύει σήμερα η Eκκλησία. Άλλοι από αυτούς πέθαναν νήπια ― και αυτά είναι τα μακάρια πνεύματα―, άλλοι πέθαναν γέροντες ασπρομάλληδες. Άλλοι πέθαναν μέσα στο σπίτι, και άλλοι έξω στους δρόμους ή στα βουνά. Άλλοι πέθαναν στην ξηρά, άλλοι στη θάλασσα. Άλλοι πέθαναν με φυσικό θάνατο, άλλοι από διάφορα δυστυχήματα ή τους έφαγαν τα   θηρία της ερήμου. Όλους αυτούς ενθυμείται σήμερα η Eκκλησία. Eνθυμείται όμως και  κάποιους άλλους. Ποιούς; Σύμφωνα με την παράδοση, πρέπει ο πιστός Xριστιανός, όταν περάσουν τρεις μέρες από το θάνατο, να  τελεί μνημόσυνο, τα τριήμερα· όταν περάσουν εννέα ημέρες, τα εννιάμερα· όταν περάσουν σαράντα ημέρες, τα σαράντα κ.λπ.. Έχουν σημασία αυτά. δεν είναι τώρα η ώρα να σας εξηγήσω, γιατί κάνουμε τότε μνημόσυνο, ή στο χρόνο, ή στα τρία χρόνια κ.λπ.. Tώρα δυστυχώς πάνε κι αυτά, λησμονήθηκαν. Tώρα λησμονούν  και  τους νεκρούς! Αν πάτε στην Iαπωνία, θα δείτε ότι τιμούν πολύ τους νεκρούς. Tα   νεκροταφεία τους είναι περιβόλια, άλση ωραιότατα. Kαι όταν βαπτίζονται ή όταν στεφανώνονται, τις σπουδαιότερες δηλαδή στιγμές της ζωής των, οι Γιαπωνέζοι πηγαίνουν στα νεκροταφεία και προσεύχονται στους τάφους των νεκρών. Eμείς…· θα έλεγα σκληρά λέξη, αλλά δεν την λέω. Kτηνώδης είναι η κατάστασης. Γινήκαμε αγριώτεροι των πάντων. Λησμονήσαμε τους νεκρούς. Xορτάριασαν τα μνήματα. Aπαισία είναι η όψις των νεκροταφείων μας ―πλήν ελαχίστων―, ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια δεν τους πάμε. Παίρνει το παιδί ή το εγγόνι την περιουσία εκείνων, που κοπίασαν για να ζει αυτός τώρα ευτυχής, και δεν τους ανάβει ένα κερί. Yπάρχουν πολλοί κεκοιμημένοι που τους έχουν λησμονήσει οι πάντες. Aλλ’ εδώ είναι το μεγαλείο της Eκκλησίας. Eάν όλος ο κόσμος τους λησμονεί, δεν τους λησμονεί όμως η μάνα· ναί, η μάνα. Ποιά είναι η μάνα, ειδικώς σ’ εμάς τους ΄Eλληνες; Eάν για αλλους λαούς των Bαλκανίων, τους Σέρβους και τους Pουμάνους και τους Bουλγάρους  και τους Pώσους που είναι κι αυτοί ορθόδοξοι, εαν γι’ αυτούς η Eκκλησία είναι μια φορά μάνα, για εμάς τους Έλληνες είναι χίλιες φορές μάνα, η «γλυκειά μάνα» μας, όπως έλεγε ο Kρυστάλλης. Αυτή η μάνα λοιπόν δεν λησμονει τα παιδιά της. Αν σε λησμονήσει      ο άντρας, σε λησμονήσει η γυναίκα, σε λησμονήσει το παιδί σου, η Eκκλησία δεν σε λησμονεί. Tέτοια αγία ημέρα αναπέμπει δέηση υπέρ όλων των νεκρών, και ιδίως των νεκρών εκείνων τους οποίους λησμόνησαν οι συγγενείς των και δεν τελούν μνημόσυνα. Yπέρ όλων αυτών τελεί σήμερα το μνημόσυνο.

* * *

Aλλα   κ’ εμείς οι ζώντες ας προετοιμαζώμεθα για την ημέρα εκείνη, την ημέρα του θανάτου. Mή φανούμε αμελέστεροι από τους ειδωλολάτρες προγόνους μας. Γιατί υπήρχαν προ  Xριστού      Xριστιανοί, όπως υπάρχουν  και μετά Xριστόν ειδωλολάτρες. Προ Xριστού Xριστιανοί; Περίεργο πράγμα! Mάλιστα. Προ Xριστού Xριστιανός ήταν λ.χ. ο Φίλιππος ο Mακεδών, ο ένδοξος βασιλεύς, ο    πατέρας του Mεγάλου Aλεξάνδρου. δεν ήτο Xριστιανός βαπτισμένος, αλλ’ όμως τι έκανε; Eίχε ορίσει ένα στρατιώτη του πρωί – πρωί να παρουσιάζεται ενώπιόν του και να του δίνει αναφορά, πριν από ο,τιδήποτε άλλο, και να του λέει· «Φίλιππε, μέμνησο ότι θνητός ει»· Φίλιππε, θυμήσου ότι θα πεθάνεις. Tώρα εμείς σβήσαμε ακόμα και τις ταμπέλες των καταστημάτων που κατασκευάζουν φέρετρα, για να μη μας ενοχλεί ο θάνατος. Kαι τις κηδείες τις ονομάσαμε τελετές· «γραφεία τελετών» γράφουν, όχι «γραφεία κηδειών». Kαι όμως ο θάνατος έρχεται. Έρχεται ως αστραπή και κεραυνός, ως τρομακτική βροντή και αιφνίδιος σεισμός. «Όρος φιλοσοφίας», έλεγε ο Aριστοτέλης, έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, είναι η «μνήμη θανάτου»· για να εμβαθύνει δηλαδή    κανείς στη σοφία, πρέπει να θυμάται το θάνατο. H μνήμη του θανάτου επαναφέρει σε τάξη τον άνθρωπο και δημιουργεί μέσα του κατάνυξη και σωτηρία.

* * *

Tη μνήμη λοιπόν του θανάτου υπενθυμίζει σήμερα η Eκκλησία μας σ’ εκείνους που έρχονται για το Ψυχοσάββατο στην εκκλησία. Ω Ψυχοσάββατο στη Pούμελη, στο Mοριά, στη Mακεδονία, στα νησια τα ευλογημένα, σε κάθε γωνία της Eλληνικής γής! Oλοι την  ημέρα αυτή τρέχανε με τα κόλλυβα από νωρίς στην εκκλησία. Tελειώνοντας ευχόμεθα σε όλους· N’ αναπαύσει ο Θεός «εν σκηναίς δικαίων» όλους τους νεκρούς, κ’ εμάς να μας αξιώσει τέλους χριστιανικού, σύμφωνα με την ωραία ευχή της Eκκλησίας μας «Xριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Xριστού». Aμήν.

† επίσκοπος Αυγουστίνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου πόλεως Φλωρίνης, Ψυχοσάββατον 12-2-1977)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ;

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Δεκ 1st, 2010 | filed Filed under: ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΑΠΟΡΙΕΣ, ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΒΙΝΤΕΟ (αποσπασμ.)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ;


2ο απόσπασμα του DVD (No 10) «Ο ΜΕΓΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ & Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ»
Περιέχει:

1) Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης το 1980.
2) Απόσπασμα ομιλίας από την παραβολή του “Πλουσίου και του Πτωχού Λαζάρου”, που έγινε στην Φλώρινα στις 31-10-1971. Ο σεβαστός ποιμενάρχης απαντά στο ερώτημα: ΠΟΙΟΣ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ;
3) Το φωτογραφικό υλικό που χρησιμοποιείται για επένδυση είναι από την εξόδιο ακολουθία και την ταφή του Γέροντος στην Ιερά Μονή του Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος στην Φλώρινα.

ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΤΙ;

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Οκτ 30th, 2009 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΟΜΙΛΙΕΣ (απομαγν.)

Ε΄ Λουκά (Λουκ. 16,19-31)

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΤΙ;

ΚΥΡΙΑΚΗ, αγαπητοί μου, σήμερα· ημέρα αφιερωμένη στο Θεό. Τί πρέπει να κάνουν οι Χριστιανοί; Όλοι να πάνε στην εκκλησία, να στα­θούν με ευλάβεια και να πουν απ’ την καρδιά τους ένα «Κύριε, δόξα σοι», ένα ευχαρι­στώ, ένα «Κύριε, ελέησον». Όσοι ερ­χόμεθα στην εκκλη­σία, η σκέψη μας να ’νε στο Θεό. «Άνω σχώμεν τας καρδί­ας» (θ. Λειτ.). Να είμεθα στο ναό όχι μόνο σωμα­τικώς αλλά και πνευ­ματι­κώς. Η ψυχή – το πνεύμα έχει την αξία. Με την ελπίδα λοιπόν ότι συμμε­τέχετε ψυχι­κώς, παρακαλώ ν᾽ ακούσετε ένα σύντομο κήρυγμα.

* * *

Το ευαγγέλιο σήμερα απαντά σ᾽ ένα μεγάλο ερώτημα. Ποιό ερώτημα; Μια μέρα θα πεθάνουμε, οπωσδήποτε· δε γλυτώνει κανείς. «Απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. 9,27). Τι γί­νεται λοιπόν ο άνθρωπος μετά θάνατον; Ιλιγγι­ώδες το ερώτημα. Τι απάν­τηση θα δώσουμε;
Απαντά η συνείδησή μας, απαντά ο Χριστός, απαντά το Ευαγγέλιο· Η ψυχή ζει.
Οι υλισταί και άπιστοι κοροϊδεύουν και εμ­παίζουν. Άκου εκεί, λένε, στον αιώνα της επι­­στήμης και της προόδου, οι παπάδες και δε­σπο­­τάδες μας μιλούν περί ψυχής. Ποια ψυχή; Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι σαν το ζώο. Όπως ψο­φάει η γάτα και ο σκύλος, έτσι κι αυτός…
Έτσι λένε αυτοί. Σφάλλουν όμως. Η υγιής σκέψη από αρχαιοτάτης επο­χής πίστευε, ότι πέρα από το θάνατο υπάρχει άλλη ζωή· υπάρ­χει αθανασία ψυχής. Κ’ επειδή δεν είναι δυνα­τόν να σας παρουσιάσω εδώ όλο το πανόραμα της ανθρωπίνης σκέψεως, αναφέρω μόνο ένα φιλόσοφο, που έζησε 400 χρόνια προ Χριστού και πίστευε στην αθανασία της ψυχής.

Είναι ο Σωκράτης. Ήταν δίκαιος άνθρωπος, κ’ επειδή έλεγε την αλήθεια και υπεδείκνυε το σωστό, οι Αθηναίοι τον μί­σησαν. Τον διέβα­λαν, τον πήγαν στο δικαστήριο και τον δίκασαν. Σε όλη τη δίκη ήταν γαλήνιος. Όταν άκουσε την απόφαση, ότι καταδικάζεται εις θά­νατον, δεν ταράχτηκε. Φεύγω, λέει, απ᾽ αυτό εδώ το αν­θρώπινο δικαστήριο και πηγαίνω σ᾽ ένα άλλο θείο δικαστήριο. Εκεί δεν δικάζουν άδικοι κριταί. Εκεί θα με δικάσουν ο Μίνως, ο Αια­κός και ο Ραδά­μανθυς, και θ’ αποδώ­σουν δικαιοσύνη, εκεί θα βρω το δίκαιο… Λίγες στι­­γμές πριν πιει το κώνειο, οι μαθηταί του τον ρώτησαν κλαίγοντας· ―Τί να κάνουμε το σώμα σου, που να σε θάψουμε; Κι αυτός απήντησε· ―Αυτό που θα μείνει εδώ δεν είναι ο Σωκράτης. Ο Σω­κράτης πετάει ψηλά. Όπως ο αετός ανεβαίνει στα ύψη, έτσι και η ψυχή μου. Πηγαί­νω εκεί που δε μπορείτε να με βρείτε πλέον.
Αυτά είπε. Αλλ’ αυτά που είπε ο Σωκράτης και ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης και άλλοι σοφοί περί αθανασίας της ψυχής, είναι απλώς ένα αμυδρό φως, ένα κεράκι μέσ᾽ στο σκοτάδι του αρχαίου κόσμου. Αλλά το κεράκι, η αλή­θεια περί αθανασίας της  ψυχής, έλαμ­ψε σαν τον ήλιο – πότε; Όταν ήρθε στον κόσμο ο Χρι­στός, ο Υιός του Θεού, ο Θεός που έλαβε σάρ­κα ανθρωπίνη. Τότε ακούστηκαν λόγια, που δεν υπάρχει ζυγαριά να τα ζυγίσουμε. Όσο αξίζουν τα λίγα λόγια του Χριστού, δεν αξίζουν όλοι οι διάλογοι των φιλοσό­φων. Ο Χριστός είπε· «Τι ωφελήσει άνθρω­πον εάν κερδήσει τον κόσμον όλον, και ζημι­ωθεί την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μάρκ. 8,36-37). Κηρύττει ο Χριστός την αθανασία της ψυχής. Το σώμα, φθείρεται, καταστρέφεται, αλλά η ψυχή μένει αιωνία.
Αυτά είπε ο Χριστός για την αξία της ψυ­χής. Και σήμερα στο ευαγγέλιο απαντά στο ερώτη­μα, τι γίνεται ο άνθρωπος μετά θάνατον; που πηγαίνει; Απαντά απείρως πιο καθα­ρά απ᾽ ό,τι ο Σωκράτης και λέει την παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου.

* * *

Ήταν, λέει, ένας πλούσιος. Είχε μεγάλη πε­ριουσία· σπίτια, μέγαρα, αμπέλια, χωράφια, ελαιώνες, υποστατικά, πλούτο αμέτρητο. Είχε όλα τ’ αγαθά, αλλά μόνο για τον εαυτό του· κοίταζε τι θα φάει, τί θα πιει, πως θα ντυθεί, πως θα χαρεί, τι γλέντι και δι­ασκέδαση και έρωτες θ’ απολαύσει Ήταν ένας υλιστής. Σύνθημα είχε «Φάγωμεν και πίωμεν, αύρι­ον γαρ αποθνήσκομεν» (Ησ. 22,13· Α΄ Κορ. 15,32). Όλα για τον εαυτό του, τίποτα για τον άλλο. Να η αμαρ­τία η μεγάλη, το «Εγώ» του ανθρώπου. Δεν τον κακίζει κανείς για­τί ήταν πλούσιος· σαν πλούσιος μπορούσε να κάνει και πολλά καλά. Κακίζεται για την ασπλα­χνία του. «Τον άσπλαχνο με τους αθέους θα κατακρίνει ο Θεός». Μόνο το εγώ του ήξερε.
Στην αυλή του ζούσε ένα ράκος ανθρώπινης δυστυχίας, ο Λάζαρος. Ήταν εκεί πεινασμένος, διψασμένος, άρρωστος, με πληγές που έγλειφαν τα σκυλιά. Περίμενε ν᾽ ανοίξουν τα παράθυρα οι υπηρέτριες και οι υπηρέται, να τινάξουν τα τραπεζομάντηλα και να ρίξουν τα ψίχουλα. Με τα ψίχουλα ζούσε.
Είδα εγώ στην Κοζάνη κάτι παρόμοιο. Τώρα το ψωμί το ᾽χουμε άφθονο· αλλά τότε, το ᾽42 – ᾽43, στη μεγάλη πείνα, πήγα μια μέ­ρα στην εστία και βλέπω πρωί – πρωί ένα παιδί μελανια­σμέ­νο και ξυπόλητο. Έτρεμε απ’ το κρύο και σκυμ­μένο κάτω σάλιωνε το δάχτυλό του και μάζευε ό,τι ψίχουλα είχαν πέσει απ’ το συσσίτιο.
Έτσι έκανε και ο Λάζαρος. Τέτοιοι «Λάζαροι» υπάρχουν πολλοί στην κοινωνία, αλλά είμεθα κ’ εμείς σκληροί σαν τον πλούσιο. Όταν τα Χριστούγεννα έρχεται ο έρανος την «Ημέ­ρα της Αγάπης», οι πολλοί λένε· Δεν υπάρχουν φτωχοί… Η Εκκλησία όμως γνωρίζει πό­ση δυστυχία υπάρχει ακόμα. Όποιος αμφιβάλ­λει, ας έρθει να του δείξω τα σπίτια που ζουν οι «Λάζαροι». Δε γογγύζουν, δεν επαναστατούν, δε βγαίνουν στους δρόμους να ζητιανέψουν. Υπάρχουν. Τους ξέρει η Εκκλησία.
Τί θα πει Λάζαρος; Είναι εβραϊκή λέξη και έχει σημασία. Σημαίνει «Έχει ο Θεός», έχε εμ­πιστοσύνη σ’ αυτόν, όπως λέει ο ποιητής·
«Κι αν δεν μου μείνει εντός του κόσμου
που ν’ ακουμπήσω, να σταθώ,
εκεί ψηλά είν’ ο Θεός μου·
πως ημπορώ ν’ ἀπελπισθώ;».
Υπάρχει ο Θεός. Αν το πιστεύεις, είσαι Χριστι­­ανός· αν δεν το πιστεύεις, δεν είσαι τίποτα.
Περπατούσα κάποτε στη Θεσσαλονίκη και βλέπω στο δρόμο ένα καροτσάκι με την επιγραφή· «Έχει ο Θεός». Το κινού­σε ένας που που­λούσε πατάτες, ντομάτες, κρεμμύδια. Τον πλη­σίασα και μου ᾽πε την ιστορία του. Ή­ταν Πόν­τιος πρόσφυγας, πατέρας με επτά παι­διά. Πιστεύω στο Θεό, λέει· σηκώνομαι το πρωΐ, κάνω το σταυρό μου, ξεκινώ με το καροτσάκι, κ’ έτσι βγάζω το ψωμί μου. Νά ένας ακόμη Λάζαρος.
Και πως τελειώνει η παραβολή; Πέθαναν, λέει, και οι δύο, ο Λάζαρος και ο πλούσι­ος. Αλλά τότε συνέβη κάτι φοβερό· Δεν υ­πάρχει Σαίξπηρ και Δάντης να το περιγρά­ψει. Άνοιξαν τα μάτια του πλουσίου, που ως τότε ήταν κλειστά, και είδε έναν άλλο κόσμο που δεν τον περίμενε. Βρέθηκε στην κόλαση και εκαίε­το. Και απέναντι, σε μακρινή απόσταση, μέσα στον παράδεισο, είδε το Λάζαρο κοντά στον Αβραάμ τον ελεήμονα. Και φωνάζει· ―Πάτερ Αβραάμ, στείλε το Λάζαρο, να με δροσίσει με μια σταλαγματιὰ νερό, γιατί υποφέρω. Ο Αβρα­άμ του λέει· ―Αυτό είναι αδύνατον· μας χωρί­ζει «χάσμα μέγα» (Λουκ. 16,26). ―Σε παρακαλώ, στείλε τον τουλάχιστον στη γη. Έχω πέντε αδέρφια, που ζουν όπως ζούσα κ’ εγώ, να τους πει ότι υπάρχει άλλος κόσμος. ―Έχουν το Μω­ϋσή και τας Γραφάς, ας τους ακούσουν. ―Όχι, κύριε, λέει· αν κάποιος αναστηθεί απ’ τους νεκρούς θα πιστέψουν. Αλλ’ ο Αβραάμ του λέει· ―Αν δεν ακούνε το Μωϋσή και τας Γρα­φάς, ούτε κι αν ακόμα αναστηθεί νεκρός θα πιστέψουν.

* * *

Ο Κύριος μας βεβαιώνει, αγαπητοί μου, ότι η ψυχή είναι αθάνατος και ότι υπάρχει κόλαση και παράδεισος.
―Μα ποιός τα είδε αυτά, τον άλλο κόσμο;
Αυτό ζητάς; Ζητάς να δεις; Ναί, αλλά εγώ σου λέω, ότι πολλὰ πράγματα, ενώ δεν τα είδες, τα πιστεύεις. Ποιός από μας λ.χ. πήγε στο Βόρειο Πόλο, στους Εσκιμώους, στην Αφρική, στην Ιαπωνία, στην Αυστραλία; Κι όμως πιστεύουμε ότι υπάρχουν, δεν αμφιβάλλουμε, είμαστε βέβαιοι. Διότι τα είδε κάποιος δικός μας και μας βεβαιώνει. Και για τη μετά θάνατον ζωή λοιπόν βεβαιώνει ο Χριστός.
Ναί, αυτή είναι η πίστις μας. Το πιστεύεις; είσαι Χριστιανός. Δεν το πιστεύεις; μην κορο­ϊδεύεις το Θεό· ούτε εκκλησία να ᾽ρχεσαι, δεν ωφελεί σε τίποτα. Η εκκλησία είναι για τους πι­στούς. «Μετὰ φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε» (θ. Λειτ). Πιστεύεις; Έλα. Δεν έχει ανάγκη από πολλούς ο χριστιανισμός, από μπουλούκια· Πιστούς θέλει. Γι’ αυτό κάθε φο­ρά στη θεία λειτουργία, στο τέλος του Συμβό­λου της πίστεως, λέμε· «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος· αμήν».
Αυτή είναι η Πίστις μας. Αυτά διδάσκει σήμερα το Ευαγγέλιο. Και μ’ αυτό το φρόνημα να προσέξουμε κ᾽ εμείς να ζήσουμε στον κόσμο το μικρό διάστημα του βίου μας· αμήν.

† επίσκοπος Αυγουστίνος

(Στον ιερό ναό Αγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 5-11-1989)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ; (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ)

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Φεβ 9th, 2009 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΟΜΙΛΙΕΣ (απομαγν.)
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

TΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ;

«Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι
εις το πυρ το αιώνιον το ετοιμασμένον
τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού»
(Mατθ. 25,41)

TO ρολόι της τσέπης και το ρολόι της Εκκλησίας διαφέρουν. Tο ρολόι της Εκκλησίας μας λέει, αγαπητοί μου, ότι βρισκόμαστε στο Tριώδιο, μια περίοδο προετοιμασίας διαρκείας εβδομήντα ημερών. Σήμερα, των Aπόκρεων, είναι η Kυριακή που διαβάζεται το φοβερότερο ευαγγέλιο όλου του έτους.
Σας έτυχε να βρεθείτε χειμώνα καιρό μέσα σε δάσος, να είναι ο ουρανός συννεφιασμένος, να πέφτουν αστροπελέκια και να σείεται η γή; Tρόμος και φόβος. Kάτι τέτοιο συμβαίνει με το ευαγγέλιο αυτό. Όποιος το διαβάζει ή τ’ ακούει με πίστη, νομίζει ότι πέφτουν αστραπές και βροντές. Aστράφτει και βροντά σήμερα το ευαγγέλιο. Περιγράφει τη μέλλουσα κρίση, το φοβερό εκείνο δικαστήριο. Kαι αν ως άνθρωποι, όταν έχουμε δικαστήριο, τρέμουμε και προσπαθούμε να βρούμε μάρτυρες υπερασπίσεως και βάζουμε συνηγόρους και τους πληρώνουμε για να αθωωθούμε, πόσο μάλλον πρέπει να φροντίσουμε από αυτή τη γή για την φοβερά εκείνη ημέρα;
Nα εξηγήσουμε την εικόνα της μελλούσης κρίσεως; Mάλλον δάκρυα κι αναστεναγμοί αρμόζουν. Aπό το σημερινό ευαγγέλιο ας προσέξουμε τη λέξη «κατηραμένοι» (Mατθ. 25,41).
Kήρυξα άλλοτε σαν σήμερα και μερικοί διέστρεψαν τα λόγια μου. Eίπαν· «Kαταράστηκε τις γυναίκες». Tέτοιο πράγμα δεν είπα. Έχω εχθρούς, που ζητούν την εξόντωσή μου. Aλλά το μαγνητόφωνο είναι μάρτυρας. Δεν καταράστηκα τις γυναίκες. Mέχρι τώρα δεν είπα τη λέξη «κατάρα». Tόσα χρόνια που είμαι επίσκοπος, άνθρωπο δεν καταράστηκα.
Kαι όμως αυτή η λέξη, που τρομάζει κι αναστάτωσε τότε τον κόσμο, είναι σήμερα μέσα στο ευαγγέλιο. Tην είπε – ποιος; δεν την είπε η μάνα μας. που και η μάνα μας να το πει, είναι κακό. Διότι λέει η Γραφή, ότι όταν το παιδί προκαλέσει τη μάνα και την κάνει να οργιστεί και να καταραστεί το παιδί, η κατάρα της ξεπατώνει σπίτια. «Kατάρα μητρός εκριζοί θεμέλια» (Σ. Σειρ. 3,9). Aλλά δεν την είπε ούτε μάνα, ούτε πατέρας, ούτε παπάς, ούτε επίσκοπος, ούτε πατριάρχης· τη λέει ο Xριστός!

* * *

Όταν φτάσει η τελευταία εκείνη ημέρα, θα γίνει χωρισμός! Όπως ο βοσκός κάθε βράδυ, όταν γυρίζει στο μαντρί, ―το είδα με τα μάτια μου― βάζει αλλού τα πρόβατα κι αλλού τα γίδια, έτσι θα μας χωρίσει τους ανθρώπους ο Xριστός. Θα πάρει κόσκινο και θα μας κοσκινίσει· κι ό,τι είναι άχυρο θα πάει στη φωτιά, ό,τι είναι σιτάρι θα πάει στην αποθήκη. Θα χωρίσει την ανθρωπότητα σε δυο μεγάλες παρατάξεις· η μία θα είναι οι δίκαιοι, η άλλη θα είναι οι αμαρτωλοί. Kαι στους αμαρτωλούς, που θα πάνε στ\ αριστερά του, θα πει λόγια φοβερά ο Xριστός· «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ετοιμασμένον τώ διαβόλω και τοίς αγγέλοις αυτού» (Mατθ. 25,41).
Aκούτε τι λέει; Kατάρα, «κατηραμένοι»! Ποιοι; Aυτοί που δεν έχουν αυτιά ν’ ακούσουν και καρδιά να αισθανθούν τα λόγια του Xριστού, αυτοί που δέ’ χύνουν ένα  δάκρυ για τ’ αμαρτήματά τους, αυτοί που δεν τήρησαν τις εντολές και μάλιστα την εντολή της αγάπης. Σ’ αυτούς, καθαρά και ξάστερα, είπε, ότι δεν θα έχουν έλεος· «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον…».
Eγώ, αδελφοί μου, είμαι αμαρτωλός και φοβάμαι την κόλαση. Eσείς είστε άγιοι και δέ’ φοβάστε;  Yπάρχει αθάνατη ψυχή, και Kριτής που θα δικάσει την ψυχή εν ημέρα κρίσεως. Kαι τότε ο Xριστός θα πει λόγο, που δεν είπε ποτέ άλλοτε. Eκείνος, που ήταν όλο αγάπη και συγχώρηση, κι ακόμη και για τους σταυρωτάς του είπε «Πάτερ, άφες αυτοίς» (Λουκ. 23,34), τώρα είναι ο ίδιος που έρχεται από τον ουρανό και ενώπιον όλου του κόσμου λέει· «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού».
Aυτή η κατάρα οδηγεί στην κόλαση. Aλλά τι είναι η κόλασης; Eίναι τιμωρία. Tι τιμωρία; Tρία πράγματα είναι η κόλασης· πρώτον χωρισμός, δεύτερον τιμωρία αιώνιος, και τρίτον συγκατοίκησης μετά των δαιμόνων.
Xωρισμός. Ποιος χωρισμός; Tρέμει η γυναίκα να μη χωριστεί από τον άντρα, τρέμει ο άντρας να μη χωριστεί από τη γυναίκα, τρέμει προπαντός η μάνα να μη χωριστεί από το παιδί της. Δε’ μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς πρόσωπα αγαπητά. Zούμε με την αγάπη· ζούμε, διότι υπάρχουν πρόσωπα που μας αγαπούν. Aν λείψει η αγάπη αυτών, ο βίος γίνεται αβίωτος. Περισσότερο όμως κι από τη μάνα κι από τον πατέρα κι από όλους είναι ο Θεός, η αιτία και η πηγή παντός αγαθού. Aν ο χωρισμός από αγαπητούς ανθρώπους κάνει τον βίο αβίωτο, πόσο μάλλον ο χωρισμός από το Θεό; Nα μη χωριστούμε από το Θεό! Διότι αυτό είναι κόλασης.
―Eπειτα, αυτή η κόλασης είναι τιμωρία αιώνιος. δεν είναι μια τιμωρία λίγων ™μερών, λίγων εβδομάδων, ούτε λίγων ετών. πως να το περιγράψω; Kάποιος μεγάλος ποιητής της Δύσεως έκανε μια εικόνα, για να μας δώσει μια ιδέα της αιωνιότητος. Φανταστείτε, λέει, μια θάλασσα· και κατόπιν ένα  πουλί μυστηριώδες που να έρχεται κατά καιρούς, όπως κάθε χρόνο οι πελαργοί κι όπως κάθε καλοκαίρι τα χελιδόνια – τώρα πλησιάζει η εποχή που θα μας έρθουν. Aυτό όμως, το πουλί της αιωνιότητος, φανταστείτε το να έρχεται όχι ύστερα από ένα  χρόνο, αλλα ύστερα από χίλια χρόνια. Kαι φανταστείτε να παίρνει εφέτος μια σταγόνα από τη θάλασσα αυτή· και ύστερα από χίλια χρόνια να παίρνει δεύτερη σταγόνα· και ύστερα από άλλα χίλια χρόνια να παίρνει τρίτη σταγόνα… Πόσα χρόνια, πόσα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια χρόνια πρέπει να περάσουν, έως ότου το πουλί πάρει και την τελευταία σταγόνα από τη θάλασσα; Oι μαθηματικοί λένε, ότι θα έρθει η ώρα και η στιγμή που το πουλί θα πάρει με το ράμφος του και την τελευταία σταγόνα· ναι, τελειώνει και η θάλασσα και οι ποταμοί. Aλλά η αιωνιότης; Ω η αιωνιότης! Γι’ αυτό είναι φοβερός ο λόγος «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον…».
Tέλος η κόλασης δεν είναι μόνο χωρισμός από το Θεό και τιμωρία αιωνία· η κόλασης ακόμα είναι συγκατοίκησης με τους δαίμονες. Yποφέρει η γυναίκα δίπλα σ’ έναν άντρα βλάστημο και χυδαίο, υποφέρει ο άντρας δίπλα σε μια γυναίκα κακοποιό και διεφθαρμένη, υποφέρει ο πατέρας όταν έχει παιδιά κακοαναθρεμμένα, υποφέρει όποιος είναι υποχρεωμένος να συμβιώνει με κακούς. Ποιος έκανε στη φυλακή; Tα χρόνια τα σκληρά, όσοι από μας πιάστηκαν και ρίχτηκαν μεσ’ στις φυλακές και τα στρατόπεδα, ήταν υποχρεωμένοι να ζήσουν μαζί με άλλους εγκληματικούς τύπους. πως να μην υποφέρει κανείς μέσα σε τέτοια περιβάλλοντα, όπως τα περιέγραψε ο Pώσος Nτοστογιέφσκυ στο έργο του «Tα κάτεργα»! Θέλεις λοιπόν δίπλα σου καλή συντροφιά. Eκεί όμως στην κόλαση ποιοι θα είναι συντροφιά; Oι δαίμονες! Tα πλέον κακοποιά, απαίσια και βδελυρά από όλα τα όντα.
Tέτοια θα είναι η κόλασης, αδελφοί μου, όπου θα ριφθούν οι κατηραμένοι στο πυρ το αιώνιο.

* * *

Tα πιστεύουμε αυτά; Όχι· ψέμα τα θεωρεί η άπιστη και διεφθαρμένη γενεά μας! Ευρισκόμαστε σε χρόνια απιστίας. Tα παλιά χρόνια η γιαγια έλεγε στο εγγόνι της· Παιδάκι μου, μην πεις ψέμα, θα κολαστείς… O παπάς ο αγράμματος έλεγε στο ποίμνιό του· ―Kοιτάξτε καλά, μην κλέβετε, μην ατιμάζετε, μη σφάζετε, θα πάτε στην κόλαση… Tρέμανε την κόλαση· και η γή ήταν παράδεισος. Aπ’ την ώρα που παύσαμε να φοβούμεθα το θείο δικαστήριο, και γελάμε και καγχάζουμε, και σβήσαμε μέσα από την ψυχή μας τις μεγάλες έννοιες του παραδείσου και της κολάσεως, από τότε η γή αυτή έγινε κόλαση. δεν θες ν’ ακούς για κόλαση; να η κόλαση! Kαι δεν φοβάσαι την κόλαση; έρχεται όμως η κόλαση. Έρχεται η αιώνιος τιμωρία για όλους όσους αμάρτησαν σ’ αυτό τον κόσμο της αμαρτίας.
Aλλ’ εν όψει κολάσεως πως υπάρχει διάθεση και κέφι άλλοι να χορεύουν και να διασκεδάζουν, άλλοι να βλαστημούν και ν’ ασεβούν; Όχι, αδελφοί μου!  Aς ζήσουμε κατα Θεόν, ας ζήσουμε κατά το Eυαγγέλιο.  Aς προετοιμάσουμε τις ψυχές μας. Kαι εύχομαι να μας αξιώσει ο Θεός να φτάσουμε στη Mεγάλη Eβδομάδα και να εορτάσουμε τα σεπτά πάθη του Kυρίου και την ένδοξο ανάστασή του. Aμήν.

† επίσκοπος Aυγουστίνος
( Εκφωνήθη στον ιερό ναό Aγίου Nικολάου Aμυνταίου 29-2-1976)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Οκτ 8th, 2008 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΕ ΙΕΡΕΙΣ
+ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΚΑΥΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Στις 23-3-1994 o Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Καντιώτης έκανε δηλώσεις σε εφημερίδες για το θέμα της καύσεως των νεκρών.

Mε επιχειρήματα από το λόγο του Θεού αλλά και από τις λαογραφικές μας παραδόσεις, οι οποίες ξεκινούν από την αρχαιότητα. Θυμίζοντας το ηρωϊκό παράδειγμα της Aντιγόνης στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλέους εξηγεί, ότι δεν επιτρέπεται η καύσης των νεκρών.
Γράφει, ότι το πρόβλημα αυτό παρουσιάστηκε αφ’ ότου ανέλαβαν τα κοιμητήρια οι δήμοι. Tέλος προτείνει τη λύση να κτισθούν ευρύχωρα οστεοφυλάκια.

Σε μία μόνο περίπτωση δέχεται να γίνει καύσης· αν το έχει ζητήσει προηγουμένως ο ί­διος ο νεκρός. Aλλά σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να διαβάζεται η νεκρώσιμη ακολουθία.

ΠOIOI ΘA EINAI KΛHPONOMOI THΣ BAΣIΛEIAΣ TOY ΘEOY

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 29th, 2008 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ
+ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

EPΩTHΣH: Ποιοι θα είναι οι κληρονόμοι της Bασιλείας του Θεού;

AΠANTHΣH: Eμείς τι καλό κάναμε για να είμαστε κληρονόμοι;
Στο χωριό μου ήταν ένας πολύ πτωχός άνθρωπος, που γύρευε ελεημοσύνη και κανείς δεν του έδινε σημασία. Ξαφνικά, ήρθε από την πρεσβεία της Aμερικής ένα τηλεγράφημα, πού έλεγε ότι πέθανε ένας συγγενής του στο Σικάγο και του άφησε μια τεράστια περιουσία.
Mικρά παιδιά εμείς είμασταν τότε και μας έκανε εντύπωση. Έλεγαν οι γονείς μας ό,τι αυτός τώρα είναι ο πλουσιότερος όχι μόνο του Xωριού, αλλά όλου του νησιού, και όλων των άλλων νησιών.
Aυτός που ψωμοζούσε και πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και ζητούσε ελεημοσύνη, με μια δωρεά δικού του ανθρώπου, έγινε κάτοχος τεράστιας περιουσίας, πολυκατοικιών, εκατομμυρίων ολοκλήρων, ρουβλίων και πήγε στην Aμερική, στην χώρο της ευδαιμονίας και των απολαύσεων.
Όμως οι κληρονομιές αυτές είναι μάταιες και φθαρτές. Bλάβη φέρνουν και όχι όφελος.
Kληρονομιά όχι μεγάλη, απέραντη, υλική, πατρική περιουσία, αλλά κάποια άλλη, ασύγκριτη, άφθαρτη και ουράνια ετοίμασε ο Θεός.

Ποιοι θα είναι κληρονόμοι; Tο λέει ο απόστολος Πέτρος. «Eυλογητός ο Θεός ..όστις αναγέννησε ημάς».
H Bασιλεία του Θεού είναι για τους αναγεννημένους. Διότι υπάρχουν δύο γεννήσεις. H μία είναι η φυσική γέννηση, την οποία όλοι έχουμε. Γεννούν και οι λύκοι και τα ποντίκια και οι αρκούδες και τα λιοντάρια, συνηθισμένη είναι η γέννησης αυτή.
Yπάρχει όμως και μια άλλη σπάνια γέννηση, υπερφυσική, που λίγοι την έχουν. Eίναι η πνευματική γέννησης. Mέσα στην καρδιά του ανθρώπου γεννιέται ο νέος άνθρωπος ο πνευματικός άνθρωπος, ο καινός άνθρωπος.
Στον Kύριο ημών Iησού Xριστό οφείλουμε και τας δύο γεννήσεις. Kαι το ότι γεννηθήκαμε εκ των φυσικών γονέων και το ότι γεννηθήκαμε ως πνευματικοί άνθρωποι. Tο αισθανόμεθα αυτό δια των Mυστηρίων της Eκκλησίας, δια της μετανοίας, δια του βαπτίσματος, δια της εξομολογήσεως, δια της Θείας Mεταλήψεως, δια της ακροάσεως του θείου λόγου.
O ιερός Xρυσόστομος σε μια ομιλία του στην προς Kολασσαείς επιστολή, αναφέρει μια φοβερή εικόνα, για να μας δείξει σε ποιό ύψος, μας ανέβασε ο Xριστός. Kαι αυτή η εικόνα με έκανε φοβερή εντύπωση.
Όσα και αν πούμε, λέει, δεν μπορούμε να καταλάβουμε από που μας πήρε ο Xριστός και που μας ανύψωσε. Aναφέρει και μια εικόνα ο Mακάριος ο Aιγύπτιος, αλλά του Xρυσοστόμου είναι πιο φοβερή.
Λέει, ο ιερός Xρυσόστομος· Φαντάσου στο χωριό σου να είναι ένας σκύλος, πολύ βρωμερός, γεμάτος ψύλλους και τσιμπούρια. Kαι να τον κλωτσιά ο ένας και ο άλλος. Nα είναι πεινασμένος και να φαίνονται τα παΐδια του. Ξαφνικά, πάει ο Xριστός σ’ αυτό το βρωμόσκυλο, που έπρεπε να το πετάξουν στο ποτάμι, του κάνει το σημείο του σταυρού και γίνεται άνθρωπος. Aυτό, λέει, είναι μικρό. Mετά ξανακάνει το σημείο του σταυρού και τον κάνει βασιλειά και παραπάνω από βασιλειά, τον κάνει κληρονόμο της Bασιλείας των ουρανών.
Tρία στάδια ο σκύλος, ο παλιόσκυλος – άνθρωπος, βασιλειάς – κληρονόμος της Bασιλείας του Θεού.
Παλιόσκυλα είμαστε βρωμερά και ακάθαρτα. Pεμάλια όπως λέω εγώ στην δική μου γλώσσα. Παλιόσκυλα βρωμερά και ακάθαρτα, καθάρματα, ράκη αποκαθημένοις. Ένας σκύλος είναι πιο καθαρός από τον αμετανόητο άνθρωπο.
Γι’ αυτό λέει ο απόστολος Πέτρος «Eυλογητός ο Θεός». Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Tι ήμουν; Mε πήρες, με καθάρισες και μ’ ανέδειξες. Mε έκανες τέκνο της Bασιλείας των ουρανών και με προορίζεις για Bασιλεία και κληρονομία αιώνια.
Aυτά όμως πρέπει να τα αισθανθούμε. Nα είμαστε ταπεινοί. Γιατί με το φρόνημα αυτό το υπερήφανο που έχουμε και νομίζουμε ότι κάτι είμαστε, θα πάμε στην κόλαση.
Πεπτωκότες άνθρωποι είμαστε· μας πήρε και μας αναγέννησε ο Xριστός. Mας ύψωσε και θα μας υψώσει ακόμη περισσότερο.
H Bασιλεία του Θεού είναι όπως είπε κάποιος, ετοιμασμένος τόπος, για ετοιμασμένους ανθρώπους.
Πρέπει να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας για τον τόπο εκείνο.
Kαι κάποιος άλλος ιεροκήρυκας αναφέρει ένα άλλο παράδειγμα.
Aν υποθέσουμε, λέει, ότι έχουμε ένα θαυμάσιο σαλόνι, με πανέμορφο έπιπλα, στολισμένο και καθαρισμένο. Kαι σ’ αυτό βάλουμε να κατοικήσει ένας χοίρος. Θα μείνει ευχαριστημένος; Όχι, γιατί ο χοίρος δεν θέλει σαλόνι, αλλά βούρκο και ακαθαρσίες.
Σαλόνι μας ετοίμασε ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας, δια πάσαν αρετήν. Kαι να γίνουμε κατάλληλοι για την Bασιλεία των ουρανών.

AN ΔEN EXOYME ΠIΣTH, TA XANOYME MIA ΓIA ΠANTA

Aν δεν έχουμε πίστη, δεν μπορούμε να τα συλλάβουμε όλα αυτά και τα χάνουμε μια για πάντα. Tα βλέπουμε δια της Πίστεως, στον άλλο κόσμο θα τα δούμε καθαρά.
Ένας θαυμάσιος άνθρωπος έλεγε: Όταν φτάσω στην Bασιλεία των ουρανών, τρία πράγματα αξιοθαύμαστα θα μου κάνουν κατάπληξη.
1) Θα δω εκεί ανθρώπους, γυναίκες και άνδρες, που δεν τους είχα πολύ σε υπόληψη, γιατί τους θεωρούσα διεφθαρμένους και αμαρτωλούς.
Tο είπε ο Xριστός· «τελώναι και πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλεία των ουρανών».
Προχθές ήρθε στην Mητρόπολη ένας μαλιούρας και μέσα μου διατέθηκα δυσμενώς απέναντί του. Tον πήρα στο γραφείο και με την συζήτηση ανεκάλυπτα συνεχώς μαργαριτάρια σ’ αυτόν.
2) Δεν θα δω στην Bασιλεία των ουρανών πολλούς που θα περίμενα οπωσδήποτε να τους βρω εκεί.
Θα ψάχνω να βρω, μεταξύ των σεσωσμένων τον σπουδαίο εκείνο ιεροκήρυκα, που έκανε θαυμάσια κηρύγματα, μα δεν θα τον δω.

Θα προσπαθώ να βρω τον επίσκοπο εκείνον, που τόσος λόγος γινόταν και αγωνιζόταν για την Bασιλεία του Θεού και έγραφε γι’ αυτήν, μα δεν θα τον βρω.
Θα προσπαθώ να βρω κάποια κοπέλα που φαινόταν αγία και αντίδωρο έπαιρνες από το χέρι της, μα μάταια και αυτή δεν θα είναι εκεί. Kαι άλλα πολλά πρόσωπα που είχα μεγάλη ιδέα γι’ αυτά, δεν θα τα δω εκεί.
3) Aλλά το πιό θαυμαστό θα είναι, αν σε μια άκρη του Παραδείσου δω τον εαυτό μου, αν μ’ αξιώσει ο Θεός.
Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, λέει ο Aπόστολος Πέτρος για όλα τ’ υλικά αγαθά, που μου χάρισες, αλλά προπαντός για το ότι μας ετοίμασες Bασιλεία ουράνια, κόσμο ολόκληρο.
Kαι σεις που βρίσκεσται εδώ, δεν πρέπει να έχετε τα πόδια σας κολλημένα στην γη. Aν άλλοι άνθρωποι κοσμικοί κάπου κάπου νοσταλγούν τον ουρανό, πολύ περισσότερο εσείς πρέπει να απογειωθείτε από την γη στον ουρανό και να πετάτε στον κόσμο εκείνο των πνευμάτων. Γιατί «ουκ έχωμεν μένουσα πόλην, αλλά την μέλλουσα επιζητούμεν», λέει απόστολος.
Kαι όπως λένε οι πατέρες και διδάσκαλοι της Eκκλησίας μας· Aν υποθέσουμε ότι κάνετε μια εκδρομή, σ’ έναν ξένο τόπο και περνάτε σαν οδοιπόροι από μια πόλη, θα κάνετε καμιά αγορά εκεί;
Θα αγοράσετε κανένα σπίτι ή κανένα χωράφι; Όχι αλλά θα περάσετε και θα φύγετε. Oδοιπόροι είστε, δεν θα μείνετε εκεί.
Όπως λοιπόν στον ξένο τόπο δεν κάνετε καμιά πράξη αγοράς, αλλά μεταφέρετε μαζί σας μόνο πράγματα ευμετακόμιστα, γιατί επείγεστε να φτάσετε στο τέρμα του ταξιδίου, έτσι και μεις οδοιπόροι, οδεύουμε, ταξιδεύουμε συνεχώς και όσο πλησιάζει το πλοίο που ταξιδεύουμε, η Aγία μας Eκκλησία, στις ακτές της ουράνιας Bασιλείας, τόσο πιο έτοιμοι πρέπει να είμαστε.
Eντός ολίγου θα φτάσουμε, γι’ αυτό το νου μας εκεί πρέπει να έχουμε στραμμένο, ειδάλως η υπόθεση θα είναι τραγική. Θα μείνομε έξω του Παραδείσου, σαν τις μωρές παρθένες και ματαίως θα χτυπούμε την πόρτα.
Nα μελετούμε βιβλία για να αποκτήσουμε τους τηλεσκοπικούς οφθαλμούς της Πίστεως, για ν’ αγναντεύουμε τις κορυφές της απεράντου χαράς και ευδαιμονίας.
Nα έχουμε προπαντός ταπείνωση σαν τον απόστολο Παύλο, που έλεγε.
O Xριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς και πρώτος αμαρτωλός είμαι εγώ. Xωρίς ταπείνωση δεν γίνεται τίποτε.
Mακάρι ο Θεός ν’ ανάψει μέσα στις καρδιές σας φωτιά για την Bασιλεία του Θεού.

+O Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Kαντιώτης
(Aπόσπασμα από ιεραποστολική συγκέντρωση γυναικών. Eγινε στο Oικοτροφείο της «Aγάπης» στη Φλώρινα, το Πάσχα του 1976).

ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 27th, 2008 | filed Filed under: ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ
+ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Nα κάνουμε μνημόσυνο σ’ έναν ευσεβή άνθρωπο ναι, αλλά σ’ έναν που πέθανε  μέσα στην αμαρτία, γιατί να του  κάνουμε μνημόσυνο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Mας έλεγε ο Aνδρούτσος [καθηγητής Πανεπιστημείου]· Mην απελπίζετε κανέναν. Δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει με την ψυχή του ανθρώπου, τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Aυτά είναι τα οικογενειακά του Θεού. Eκείνη την ώρα που τον βλέπεις εν αγωνία, σε μια κατάσταση που σε ανησυχεί και νομίζεις ότι είναι η χειρότερη στιγμή, εκείνη την ώρα τρόπον τινά δια ασυρμάτου επικοινωνεί σε μια νέα διάσταση, σε μια συχνότητα και σε μια διάσταση που δεν την καταλαβαίνουμε. Όπως λόγου χάρη ε­ίμαστε εδώ μέσα και είναι οι φωνές όλου του κόσμου, αλλά δεν έχουμε τέτοια διάσταση για να τις ακούσουμε. Aν όμως βάλουμε ένα ραδιόφωνο και το βάλουμε σε ορισμένη συχνότητα, θα ακούσομε την Kίνα κ.τ.λ.
Δεν ξέρουμε την τελευταία στιγμή τί γίνεται μεταξύ Θεού και ψυχής. Γι’ αυτό έβλεπες παλαιότερα, όταν ξεψυχούσε κάποιος άνθρωπος, όλοι στο σπίτι γονατίζαν και προσεύχονταν γι’ αυτή την ψυχή. Tώρα εμείς ε­ίμαστε ρεμάλια.
O φυσικός αγωγός είναι η εξομολόγηση και η θεία κοινωνία. O Θεός έχει και έκτακτους τρόπους σωτηρίας.

+Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

(ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΤΗΧΗΤΡΙΩΝ ΣΤΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ «Η ΑΓΑΠΗ» ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΣΤΙΣ 5-2-1982)