Η εκστρατεια των αθεων κατα της Εκκλησιας

Ζοῦμε, ἀγαπητοί μου, σὲ δύσκολη ἐ­ποχή, σὲ ἄπιστα χρόνια. Ἡ ἀπιστία κυριαρχεῖ. Ἄλλοτε, δὲν τολμοῦσε ἄνθρωπος δημοσίως νὰ βλαστημήσῃ τὰ θεῖα, κανείς. Ἂν καμμιὰ φορὰ κάποιος τὸ τολμοῦσε, χίλια χέρια σηκώνονταν νὰ τὸν χτυπήσουν, δὲν μποροῦσε νὰ σταθῇ. Κι ἂν καμμιὰ φορὰ παρουσιαζόταν κανένας καὶ ἔλεγε ὅτι δὲν ὑ­πάρχει Θεός, Χριστός, Παναγιά, δὲν ὑπάρχει κόλασις καὶ παράδεισος, τοῦ ἔκλειναν τὴν πόρτα· καὶ ἡ γυναίκα του ἀκόμα τὸν ἔδιωχνε. Ὅπως σήμερα ἀποφεύγουν ἕναν ἄρρωστο μὲ ἀρρώστια μεταδοτική, ἔτσι ἀπέφευ­γαν τότε τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε προσβληθῆ ἀπὸ τὴ χειρότερη ἀσθένεια, τὴν ἀθεΐα καὶ ἀπιστία. Στὰ χρόνια ἐκεῖνα βλάστημος καὶ ἄθεος δὲν ἦταν ἀνεκτός.
Τώρα ὅμως τελευταῖα τὸ κακὸ προχώρησε. Ὄχι μόνο αὐτοὶ ποὺ πᾶνε στὰ σχολειὰ καὶ στὰ πανεπιστήμια καὶ μαθαίνουν μερικὰ γράμματα καὶ κάνουν τὸ σοφὸ καὶ γυρίζουν στὸ χωριὸ καὶ κάθονται στὸ καφενεῖο διπλοπόδι μὲ τὸ τσιγάρο στὸ στόμα καὶ τρῶνε τὸν ἱδρῶτα τοῦ γεωργοῦ ἄκοπα, ὄχι μόνο αὐτοὶ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός, ἀλλ᾽ ἀκόμα καὶ στὰ βουνὰ καὶ στὰ λαγκάδια, ἁπλοϊκοὶ χωριάτες καὶ βοσκοὶ καὶ μικρὰ παιδιὰ καὶ γριὲς γυναῖκες ἀ­κοῦς νὰ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός. Εἶναι χρόνια ἄπιστα καὶ ἄθεα.
Καὶ ὄχι μόνο ἀρνοῦνται τὴν πίστι, ἀλλὰ καὶ ὡρισμένοι στὶς ἡμέρες μας μισοῦν τὴν Ἐκ­κλη­σία τοῦ Χριστοῦ. Μοιάζουν μὲ λυσσασμένο σκυλί. Ὅπως τὸ σκυλὶ ὅταν λυσσάξῃ δὲν γνωρίζει κανένα ἀλ­λὰ δαγκώνει ἀκόμα καὶ τὸ ἀφεντικό του, ἔτσι κι αὐτοί, λυσ­σασμένα σκυλιὰ τοῦ αἰῶνος μας, μισοῦν θανασίμως τὴν Ἐκ­κλησία. Ἂν ἦταν δυ­νατὸν θὰ γκρέμιζαν τοὺς ναοὺς καὶ θὰ ἔσφαζαν τοὺς κληρικοὺς καὶ ῥα­σοφόρους. Μήπως δὲν τὰ εἴ­δαμε αὐτὰ ἐπὶ τῶν ἡμε­ρῶν μας, εἴτε στὴν Κωσταντινούπολι εἴτε στὴ Βόρειο Ἤπειρο ἀπὸ τὸν Ἐμβὲρ Χότζα εἴτε στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸν Ἀττίλα εἴτε στὴ Σερβία καὶ τὸ Κόσσοβο; Καὶ ὅλα αὐτὰ ὑπὸ τὰ ὄμματα τῆς δι­εθνοῦς ὑποκριτικῆς κοινωνίας, ποὺ ἀ­πὸ τὴ μιὰ κόπτεται γιὰ δημοκρατικὰ δικαιώματα κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ξέρει νὰ νίπτῃ τὰς χεῖ­ρας καὶ νὰ ἀμνηστεύῃ τὰ ἐγκλήματα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο οἱ ἄθεοι τῶν ξένων κρα­τῶν, ἐκεῖνοι ποὺ γκρέμισαν ἐκκλησιὲς καὶ ἀ­παγόρευαν νὰ βαπτίζουν τὰ παιδιὰ καὶ ὑποχρέωναν τοὺς Χριστιανοὺς ἀκόμα καὶ νὰ ἀλ­λάξουν τὰ ὀνόματά τους. Εἶναι καὶ μερικοὶ δικοί μας ἐδῶ, ποὺ μισοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ θέ­λουν νὰ ἐφαρμόσουν καὶ στὴν πατρίδα μας τέτοια ἄθεα καθεστῶτα.
Κι ἅμα τοὺς ρωτήσῃς, Γιατί μισεῖτε τὴν Ἐκ­κλησία, τί κακὸ σᾶς ἔκανε; ἀπαντοῦν, ὅτι τάχα ἡ Ἐκκλησία συμμάχησε μὲ τὸ κατεστημένο, ὅτι οἱ παπᾶδες καὶ οἱ δεσποτάδες ὑ­πο­στηρίζουν τοὺς πλουσίους, τὸ κεφάλαιο…
Αὐτὸ εἶναι ψέμα. Δὲν ξέρω τί γίνεται σὲ ἄλ­λα δόγματα καὶ ἄλλες θρησκεῖες, ἀλλ᾽ ἐὰν ἐξ­ετάσουμε τὴ δική μας πίστι θὰ δοῦμε, ὅτι αὐ­τὸς ποὺ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία μας, ὁ Κύρι­ος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἔζησε πτωχὸς στὸν κό­σμο καὶ στηλίτευσε τὴ φιλαργυρία. Κανένας ἄλλος δὲν ἤλεγξε τὸν πλουτισμό, τὴν πλε­ονεξία, τὴν ἀδικία, ὅπως ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ εἶ­πε, ὅτι δυὸ πράγματα δὲν συμβιβάζον­ται· ἡ ἀγάπη τοῦ χρήματος καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ ν᾽ ἀ­γαπᾷς τὰ λεπτὰ καὶ ν᾽ ἀγαπᾷς τὸ Θεό (βλ. Ματθ. 6,24). Αὐτὰ τὰ πράγματα εἶνε ἀσυμ­βίβαστα. Ὅπως δυὸ πόδια δὲ χωρᾶνε σ᾽ ἕνα παπούτσι, ἔτσι μέσα στὴν ἴδια καρδιὰ δὲ μπορεῖς νὰ βάλῃς τὴν ἀγάπη τοῦ χρήματος καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. «Οὐ δύνασθε Θε­ῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ»· «κανείς δὲν μπορεῖ νὰ ἔ­χῃ δύο κυρίους· διότι ἢ τὸν ἕνα θὰ μισή­σῃ καὶ θ᾽ ἀγαπήσῃ τὸν ἄλλο, ἢ θὰ προσηλωθῇ στὸν ἕνα καὶ θὰ περιφρονήσῃ τὸν ἄλλο» (Ματθ. 6,24). Τὰ εἶπε καθαρὰ ὁ Χριστός.
Θὰ πῇς ἴσως τὸ ἑξῆς. ―Ὁ Χριστὸς βέβαια εἶναι καλός. Πιστεύω ἐγὼ στὸ Χριστό. Ἀλλὰ οἱ παπᾶδες ἐκμεταλλεύονται τὴ θρησκεία καὶ θησαυρίζουν…
Δὲν ξέρω, ἐπαναλαμβάνω, τί γί­νεται ἀλλοῦ στὸν κόσμο. Ἀλλὰ ἐδῶ στὴν πατρίδα μας οἱ παπᾶδες εἶναι ὅλοι φτωχοί, φτωχαδάκια. Πόσους παπᾶδες ἔχει ἡ Ἑλλάς; Ὀ­κτὼ χιλιάδες περίπου; Πηγαίνετε παντοῦ καὶ ἐρευνῆστε· στὴν Ἤπειρο, στὴ Μακεδονία, στὸ Μοριὰ καὶ στὰ νησιά· ὅπου νὰ πᾶτε, θὰ δῆτε ὅτι οἱ παπᾶ­δες δὲν προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀριστοκρατία. Γεννήθηκαν σὲ σπίτια φτωχά, μέσα σὲ ταπει­νὲς οἰκογένειες. Κανένα πλούσιο σπίτι, κανένας ὑψηλὸς ἀξιωματοῦχος, κανένας βαθύπλουτος ἐφοπλιστὴς δὲν κάνει τὸ παιδί του παπᾶ. Ψάξτε νὰ δῆτε. Ἂν βρῆτε κάπου κληρι­κὸ νὰ εἶναι παιδὶ δικαστικοῦ, εἰσαγγελέως, ἀ­νωτέρου ἀξιωματικοῦ ἢ ἄλλου μεγάλου, θὰ εἶ­ναι ἐξαίρεσις, ποὺ δὲν καταργεῖ ἀλλ᾽ ἐπιβεβαιώνει τὸν κανόνα. Ὁ κλῆρος μας εἶναι «ὀ­στοῦν ἐκ τῶν ὀστέων καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς» τοῦ λαοῦ.
―Καλὰ τὰ παπαδάκια, θὰ πῆτε, ἀλλὰ οἱ δεσποτάδες;
Δὲν ξέρω τί κάνουν οἱ ἄλλοι δεσποτάδες, ἀλλὰ ἐπιτρέψατέ μου νὰ τολμήσω νὰ πῶ κάτι γιὰ τὴ μητρόπολί μου, ποὺ μὲ γνωρίζει τόσα χρόνια. Μπορεῖ κανεὶς νὰ πῇ ὅ­τι ὁ ἐπίσκοπός της ἀγαπᾷ τὰ λεπτά; Ἂν ψάξετε τὶς τσέπες μου, χρήματα δὲ θὰ βρῆτε. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἐγ­κα­ταστάθηκα ἔχω κάνει ἀμέτρητες λειτουργίες σὲ ὅλες τὶς ἐνορίες· ἀπὸ που­θενὰ δὲν πῆ­ρα χρήματα, οὔτε ἕνα καφὲ δὲν ζήτησα. Δωρε­ὰν λειτουργῶ καὶ διδάσκω. Ἔκανα ἑ­κατοντάδες χειροτονίες· δραχμή δὲν πῆρα. Καὶ τὸ μισθό μου τὸν δίνω ὅλο. Ὅ­ταν πεθάνω, δὲ θὰ βροῦν τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα ῥάσο καὶ μερικὰ βιβλία. Καὶ δὲν εἶμαι ὁ μόνος ἀσφαλῶς.
Δὲν στέκονται λοιπὸν οἱ κατηγορίες ἐναν­τίον τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλος εἶναι ὁ λόγος ποὺ τὴ μισοῦν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὅ,τι τὸ χαλινάρι, ποὺ δὲν ἀφήνει τὸ ἄλογο νὰ πέ­σῃ στὸ γκρεμό, ὅ,τι τὸ φρένο, ποὺ ἀποτρέπει τὸ αὐτοκίνητο ἀπὸ τὸ δυστύχημα. Ἀλλ᾽ ὅπως τὸ λυσ­σασμένο ἄλογο δαγκώνει τὸ χαλινάρι του, ἔ­τσι καὶ οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θέλουν νὰ ζοῦν χωρὶς χαλινάρι, κατὰ τὰ κέφια τους, ἐπιτίθεν­ται μὲ μῖσος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀλλὰ καὶ γι᾽ αὐτοὺς ἀκόμα ποὺ τὴν μισοῦν ἡ Ἐκκλησία μας προσεύχεται. Ἐμεῖς δὲν τοὺς μισοῦμε· τοὺς ἀγαποῦμε κι αὐτοὺς καὶ προσ­ευχόμεθα καὶ γι᾽ αὐτοὺς καὶ παρακαλοῦμε τὸ Θεό. Κανένα δὲν μισεῖ ἡ Ἐκκλησία· ὅπως ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸ σταυρό, ποὺ ἐνῷ τὸν καρφώνανε προσηύχετο γιὰ τοὺς σταυρωτάς του.* * *Ἀλλὰ προσοχή. Ἐνῷἡ Ἐκκλησία κανένα δὲ μισεῖ, πρέπει ὅμως νὰ ποῦμε ὅτι αὐτοὶ ποὺ μισοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς κληρικούς, αὐ­τοὶ ποὺ ὑβρίζουν Θεὸ καὶ Παναγία, οἱ ἐ­χθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας, δὲν θά ᾽χουν καλὸ τέλος· τὸ λέει τὸ εὐ­αγγέλιο σήμερα.
Τί εἶνε σήμερα; Σήμερα, Κυριακὴ μετὰ τὰ Χριστούγεννα, μνημονεύουμε ὅτι ἕνας βασιλιᾶς κακοῦργος, ὁ Ἡρῴδης, – τί ἔκανε; Πῆρε μαχαίρι καὶ ἔσφαξε πόσους; 14.000 βρέφη! Ὅ­πως ὁ χασάπης σφάζει τ᾽ ἀρνάκια, ἔτσι αὐτὸς ἔσφαξε 14.000 παιδάκια. Γιατί; Ἤλπιζε, ὅτι μεταξὺ τῶν παιδιῶν θὰ ἦταν καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ αὐτὰ μὲν σὰν ἀγγελούδια πῆγαν ἐπάνω στὸν οὐρανὸ καὶ ψάλλουν τὸ Ἀλληλού­ια. Ὁ Ἡ­ρῴδης ὅμως τί ἔγινε; Ἐμένα ρωτᾶτε; Διαβάστε νὰ δῆτε τί λέει ἡ ἱστορία. Ἀρρώστη­σε, ἔπεσε κατάκοιτος στὸ κρεβάτι, γέμισε πλη­γὲς ποὺ ἔτρεχαν πύον, σάπισε, βρώμισε, σκου­λήκιασε· ἔτσι πέθανε καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή του. Καὶ μόνο αὐτός;
Ὑπάρχει καὶ ἄλλο παράδειγμα· ὁ Ἰουλια­νὸς ὁ Παραβάτης. Αὐτὸς ἔζησε με­τὰ τριακόσια χρόνια. Κατεδίωξε τὴν Ἐκκλησία, ἤθελε νὰ ἐπανα­φέρῃ τὴν εἰδωλολατρία, νὰ σβήσῃ τὸ ὄ­νομα τοῦ Χριστοῦ νὰ μὴν ἀκούγεται. Τὸ τέλος του ποιό ἦταν; Ἔκανε πόλεμο, καὶ πάνω στὴ μάχη ἕνα βέλος, μία σαΐτα, τὸν χτύπησε στὸ στῆ­θος. Γέμισε τότε τὴ φούχτα του αἷμα καί, τὴν ὥρα ποὺ ξεψυχοῦσε πλέον, τὸ σκόρπισε στὸν ἀέρα καὶ εἶπε· «Νενίκηκάς με, Ναζωραῖε»· Χριστέ, μὲ νίκησες.
Κανείς δὲ μπορεῖ νὰ νικήσῃ τὸ Χριστό, ὄχι. Ὅποιος ἀντιτίθεται ―σημειῶστε το―, ὅ,τι κι ἂν εἶνε, μικρὸς ἢ μεγάλος, ἄνθρωπος ἢ σύστη­μα, ὅποιος πάει κόντρα μὲ τὸ Χριστό, θὰ γίνῃ στάχτη. Ὑπάρχει Θεός, ὑπάρχει Χριστός!

* * *

Βουλῶστε τ᾽ αὐτιά σας, ἀδελφοί μου. Μὴν ἀ­κοῦτε τί λέει ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος. Κρατῆστε τὴν πίστι στὸ Χριστό, τὴν πίστι τῶν πατέρων μας, βαθειὰ στὴν ψυχή σας. Καμμιά δύναμις νὰ μὴ μπορέσῃ νὰ τὴν ξερριζώσῃ.
Αὐτὰ εἶχα νὰ σᾶς πῶ καὶ αὐτὰ νὰ πιστεύετε. Ν᾽ ἀκοῦτε τὴν Ἐκκλησία μας. Κι ὅταν πλησιάσῃ τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, νὰ μὴν εἶναι ὅ­πως τὸ τέλος τοῦ Ἡρῴδου, ποὺ ἀποδοκιμάστηκε ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Θεό, ἀλλὰ τὸ τέλος μας νὰ εἶναι ὅπως τοῦ λῃστοῦ, ποὺ ἐπάνω στὸ σταυρὸ εἶπε «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου, εις τόν ιερό ναό Ἁγ. Νικολάου Ὑδρούσης – Φλωρίνης 29-12-1976 ἡμέρα Τετάρτη)

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Μητρόπολις Πειραιώς : Δεν γίνεται να είσαι συγχρόνως Χριστιανός και Μασόνος ! – Καταπέλτης για τον Διεθνή Σιωνισμό το ψήφισμα τής Ημερίδος

Ι.Μ.Πειραιώς: Ψήφισμα για

«Μασονία και Νέα Τάξη»

Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων «Ρομφαία»

Της ομηγύρεως όσων συμμετείχαν στην Ημερίδα της 29ης Νοεμβρίου 2009 με θέμα· «Μασονία και Νέα Τάξη, Σχέσεις του Τεκτονισμού
με το Χριστιανισμό, την Πολιτική και τη Δημοκρατία», που πραγματοποιήθηκε, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, από την εφημερίδα «Χριστιανική» στο κινηματοθέατρο Αττικόν, έναντι του Ιερού Ναού του Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Η Ημερίδα, λόγω του θέματος, αφιερώθηκε στους μακαριστούς αρχιμανδρίτη Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και τον Νικόλαο Ψαρουδάκη, ιδρυτή της Χριστιανικής Δημοκρατίας, οι οποίοι με τα βιβλία τους αποκάλυψαν τον αντιχριστιανικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της Μασονίας.

Γιατί τώρα η εκδήλωση;

Σημαντικά γεγονότα διεθνούς και εθνικού επιπέδου επαναφέρουν στην επικαιρότητα το ρόλο Οργανώσεων που λειτουργούν κατά τρόπο μυστικό και συνωμοτικό και τελευταίως εντατικοποιούν την δράση τους με βασικούς στόχους·

- Την πολιτιστική ισοπέδωση των λαών με κύρια μέσα τον θρησκευτικό συγκρητισμό και την απαξίωση παραδοσιακών αρχών, θεσμών και ιδανικών, πάγιες επιδιώξεις της Μασονίας και των παραφυάδων της (Βλέπε απόφασιν Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για αφαίρεση του Τιμίου Σταυρού από τα Σχολεία, πολεμική κατά του μαθήματος των θρησκευτικών, απαγόρευση προσευχής κ.α.).

- Την παγκοσμιοποίηση σ’ όλους τους τομείς, με κατάληξη την διακυβέρνηση των λαών μέσω μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης-δικτατορίας. Στόχος που προβλέπεται και από την Συνθήκη της Λισαβώνας και προωθείται συστηματικά από την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, την Τεκτονική Εταιρεία, των Ιλλουμινάτι, την Τριμερή κ.α. Ετσι·

Η Λεσχη Μπίλντεμπεργκ έχει συνεδριάσει δύο φορές τα…

τελευταία χρόνια στην χώρα μας, στην Βουλιαγμένη Αττικής.

Η Τεκτονική Εταιρεία Ιλλουμινάτι του Λονδίνου, που απροκάλυπτα διακηρύσσει ότι έχει ως βασικό στόχο της τον σχηματισμό μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης, προσφάτως είχε συνεδριάσει στην Αθήνα προγραμματίζοντας την ίδρυση παραρτημάτων της στην Ελλάδα.

Στο πρώτο λιμάνι της χώρας λειτουργούν ήδη δεκαπέντε Μασονικές Στοές!

Για την ιμπεριαλιστική πολιτιστική αυτή επίθεση της Μασονίας και των παραφυάδων της εναντίον του Πειραιώς και γενικότερα της Πατρίδος μας ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ αντέταξε ευθύς εξ’ αρχής σθεναρά αντίσταση, με δηλώσεις και αρθρογραφία.

Ταυτόχρονα η εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», η οποία ιδρύθηκε πριν 56 χρόνια από τον αείμνηστο Νικόλαο Ψαρουδάκη, συνεπή αγωνιστή και συστηματικό πολέμιο του Τεκτονισμού και όλων των αντιχριστιανικών οργανώσεων, εκτίμησε ότι στη σημερινή συγκυρία είναι αναγκαία η προς τούτο υπεύθυνη ενημέρωση του ελληνικού λαού, από την Πνευματική Ηγεσία του τόπου και ιδιαιτέρως από την ποιμαίνουσα Εκκλησία μας και οργάνωσε, υπό την αιγίδα της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, την Ημερίδα «Μασονία και Νεα Ταξη» ως μια πρώτη και επίκαιρη συμβολή στον αναγκαίο αγώνα της ενημέρωσης.

Το Ψήφισμα έχει ως εξής·

Α. Σημερα, την 29 Νοεμβρίου 2009, ημέρα Κυριακή, όσοι συμμετείχαμε στην Ημερίδα με θέμα· «Μασονία και Νέα Τάξη, Σχέσεις του Τεκτονισμού με το Χριστιανισμό, την πολιτική και τη Δημοκρατία», αφού ακούσαμε τις εισηγήσεις τού πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού, ομότιμου καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνῶν, του κ. Εμμανουήλ Μηλιαράκη, δημοσιογράφου και προέδρου της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και του κ. Κωστα Τσαρούχα, δημοσιογράφου και συγγραφέα, καθώς επίσης το χαιρετισμό του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και, τέλος, τις απαντήσεις των εισηγητών σε ερωτήσεις των ακροατών, αποδεχόμαστε τις ακόλουθες εκτιμήσεις και προβαίνουμε στις εν συνεχεία προτάσεις προς την Ιερά Συνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και την Ελληνική Πολιτεία καθώς και την ανεξάρτητη Δικαστική Εξουσία, που εποπτεύει την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων της Δημοκρατίας.

Β. Αφορμώμενοι από την Ορθόδοξη Παράδοσή μας και το σεβασμό στην ελευθερία των προσώπων καθώς και από το αίτημα της διαφάνειας και της ισονομίας κατά τη λειτουργία των θεσμών της Δημοκρατίας και αποβλέποντας στην ειρηνική και δίκαιη προαγωγή της κοινωνικής ζωής των Ελλήνων προβαίνουμε στις εξής διαπιστώσεις·

1. Η Μασονία η άλλως Τεκτονισμός η Ελευθεροτεκτονισμός εξακολουθεί να λειτουργεί και να δρα μυστικά και μάλιστα συνωμοτικά, τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και σε πολλές χώρες του εξωτερικού και, παρά τις αντιφάσεις και αλληλοσυγκρούσεις μεταξύ διαφόρων μασόνων η Μασονικών Στοών, οι μασόνοι έχουν γενικά κοινά βασικά χαρακτηριστικά, που τα επιβεβαιώνουν τόσο τα Τυπικά και Καταστατικά τους κείμενα και οι δημοσιεύσεις τους σε περιοδικά της Μασονίας, όσο και οι δράσεις τους με αφορμή θρησκευτικά η ιδεολογικά, εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα. Αυτά αποκάλυψαν τόσο οι εισηγήσεις των ομιλητών όσο και τα συγγράμματα συγγραφέων, όπως των μακαριστών αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου και Νικολάου Ψαρουδάκη, ιδρυτού της Χριστιανικής Δημοκρατίας και συγγραφέα πολλών αποκαλυπτικών βιβλίων κατά της Μασονίας. Σ αὐτούς προστίθενται πολλοί άλλοι αξιόλογοι και αγωνιστές κήρυκες και συγγραφείς κληρικοί και λαϊκοί.

2. Θρησκευτική σκοπιά

α. Η Μασονία, παρά τα λεγόμενα μερικών Διδασκάλων της Στοάς, για να αποκρύψουν το θρησκευτικό χαρακτήρα της μυστικής Εταιρείας η Ταγματος, είναι αναμφισβήτητα θρησκεία, φιλοδοξούσα να αποβεί υπερθρησκεία, και μάλιστα ξένη και αντίθετη και εχθρική στον Χριστιανισμό, τον οποίο συστηματικά υπονομεύει σε πολλά επίπεδα.

Η Μασονία έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας θρησκείας, όπως απέδειξε η «Πράξις περί Μασονίας» της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος το 1933 καθώς και το εμπεριστατωμένο υπόμνημα του καθηγητή Π. Μπρατσιώτη και τα βιβλία του καθηγητή Π. Τρεμπέλα, καθώς επίσης και άλλων χριστιανών και ιδιαιτέρως του μακαριστού αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου (·πρόταση νέου «Θεού», του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Συμπαντος, Τυπικά θρησκευτικών τελετών, προσευχές, όρκοι, βωμοί, ναοί, λατρεία, ευλογίες, μυστήρια, σύμβολα, θρησκευτική ορολογία κ.λπ., κ.λπ.).
(βλ. = Επιφανίου Θεοδωροπούλου, 1965, Η Μασονία υπό το φως της αληθείας, εν Αθήναις, Εκδ. Πατμος).

Εξάλλου, σε μασονικά κείμενα διαβάζουμε·

β. Στο περιοδικό των μασόνων Πυθαγόρας – Γνώμων (1935), ο θεωρητικός της Μασονίας Α.Πάϊκ, κάτω από τον τίτλο «Το πιστεύω των Τεκτ.·» γράφει·

« Ο Ελευθεροτεκτονισμός επιδιώκει την διάδοσιν μόνον του ιδικού του πιστεύω, καθ ὅ η παγκόσμιος θρησκεία διδάσκεται υπό της φύσεως και της λογικής. Αι Τεκτονικαί Στοαί δεν είναι Ναοί Ιουδαϊκοί η Μουσουλμανικοί η Χριστιανικοί. Ο Τεκτονισμός επαναλαμβάνει τας ηθικάς αρχάς όλων των θρησκειών… Απανθίζει εξ όλων των πιστεύω το καλόν»… (βλ. και Ν. Ψαρουδάκη, 1991, Μασονία· Η έχιδνα του Σιωνισμού, Αθήνα, Εκδ. Ορθ. Μετωπο, σελ. 116 – 7).

γ. « Ο Μεγας του Συμπαντος Αρχιτέκτων είναι ο Μεγας ημών διδάσκαλος και ο αλάθητος νόμος, τον οποίον μας παρέδωσε, είναι εκείνος, σύμφωνα με τον οποίον εργαζόμεθα. Θρησκευτικαί συζητήσεις εν τη Στοά απαγορεύονται αυστηρώς, διότι οι τέκτονες ακολουθούμεν μόνον την γενικώς παραδεδεγμένην θρησκείαν, την θρησκείαν της Φυσεως» (περ. Πυθαγόρας – Γνώμων, 1935, σελ. 15).

δ. Στη Μασονική Εγκυκλοπαίδεια του Ν. Λασκαρη (με άδεια της Μ.· Στ.· της Ελλάδος και του Υ.Σ. του 33ου βαθμού) γράφονται στο λήμμα «Θρησκεία και ο Τεκτονισμός»· Η Τεκτονική Θρησκεία δεν κάνει διακρίσεις… Ο Τεκτονισμός δεν είναι Ιουδαϊσμός… Δεν είναι ούτε Χριστιανισμός… Η θρησκεία του Τεκτονισμού είναι η γενική θρησκεία της φύσεως και της πρωταρχικής αποκαλύψεως… Αποτελεῖ όμως αναμφισβητήτως την πύλην, δια της οποίας εισάγονται οι πιστοί εις τον Ναόν της Θείας Αληθείας»!
(βλ. Ν. Ψαρουδάκη, 1999, Λογοι διαλύσεως της Μασονίας, Μαρούσι, Εκδ. Ορθ. Μετωπο, σελ. 29).

ε) Κατά τον Κ. Μελισσαρόπουλο, μασόνο 33ου βαθμού, στο βιβλίο του « Επτά Τεκτονικαί Ομιλίαι εις 18ον», ο Μ.Α.Τ.Σ. δεν είναι ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, όπως ο Χριστιανικός Θεός, αλλά πίσω από τον Αγγελο του Φωτός Ελβίς, το Πνεύμα του Πυρός, κρύβεται ο Φωσφόρος άγγελος, ο Εωσφόρος, ο Σατανάς, αφού ερμηνεύεται η Γενεσις σύμφωνα με αποκρυφιστικές δοξασίες, όπου αντιστρέφονται όλα στο όνομα της ελεύθερης σκέψης». (βλ. Ν. Ψαρουδάκης, 1999, ο.π., σελ. 32 – 35)

στ. Οι Γαλλοι μασόνοι φαίνεται προχωρούν περισσότερο. Το 1875 κατά τη σύνταξη του νέου Συντάγματος και του Γεν. Κανονισμού… πρότειναν αντί του (προσωπικού) Μ.Α.Τ.Σ. να γίνει αποδεκτή η ύπαρξις Αρχῆς Δημιουργού, οπότε (κατά τούς Αγγλους Μασόνους) γίνεται η ιδεολογία των μασόνων αθεϊστική.

ζ) Συμφωνα με τις «θεμελιώδεις διατάξεις της Μασονίας (Τεκτονικό Δελτίο, της Μ.Σ. της Ελλάδος, τ. 74 – 5/1967), σελ. 281 – 89) που «είναι το δογματικό στήριγμα της μασονικής θρησκείας» (βλ. Ν.Ψ., ο.π. σελ. 37 – 39) καθιερώνεται ως Θεός της Μασονίας ο Εωσφόρος η Σατανάς η Διάβολος.

Τα ανωτέρω θεωρούνται απαραβίαστα.

Κατόπιν των ανωτέρω δεν συμβιβάζεται η ιδιότητα του χριστιανού και μάλιστα του Ορθοδόξου με την ιδιότητα του μασόνου, που ορκίζεται πι-στη στον Μ.Α.Τ.Σ., στα δόγματα και τα Τυπικά της Μασονίας. Αλλος ο Θεός των μασόνων με την ιδεολογία που εξασφαλίζει τούς ολίγους, τούς ταξικά συνασπισμένους με μυστικό τρόπο και όρκους και άλλος ο Θεός των χριστιανών, η Αγία Τριάδα, που αγκαλιάζει όλους τούς ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, με το πνεύμα της Αγάπης, που είναι ο ίδιος ο Θεός.

Επομένως, όσοι χριστιανοί ασπάστηκαν τη Μασονία και όσοι μασόνοι νομίζουν ότι μπορούν συγχρόνως να είναι και Χριστιανοί και μάλιστα Ορθόδοξοι, πρέπει να διαφωτιστούν από την Εκκλησία, να μετανοήσουν και να κατανοήσουν πλήρως την επικίνδυνη τακτική τής Μασονίας, δηλαδή τής ηγεσίας των μασόνων, που κρατάει στο σκοτάδι τούς πρωτόβαθμους μασόνους και υπηρετεί τα διεθνή κέντρα τού Σιωνισμού για την παγκόσμια εξουσία και την Πανθρησκεία, η οποία αντιστρατεύεται το Χριστιανισμό και εκφράζει το Διεθνή Σιωνισμό, που εξέπεσε στη θρησκεία τού Εωσφόρου, όπως αποδεικνύει το Ταλμούδ, η Καμπάλα και η Ραβινική διδασκαλία.

Επειδή, εξάλλου οι μασόνοι, σε κατάλληλες ευκαιρίες, για να προσελκύσουν μέλη και υποψήφια θύματα και να διαφημίσουν τη Μασονία, ισχυρίζονται, ίσως κάποτε ψευδώς, ότι κάποιοι ιεράρχες ανήκουν η ανήκαν στη Μασονία, γι αὐτό είναι αναγκαία η διαρρήδην αποκήρυξη της Μασονίας από κάθε ιεράρχη και από τη σύνολη Ιεραρχία, όπως έγινε και το 1933 το 1972, το 1986 και το 1996.

Οπως, έγραψε ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, όσοι προσήλθαν στη Μασονία, είναι τραγικά πρόσωπα και θύματα μιας απάτης και η Εκκλησία οφείλει να τούς αναζητήσει, να τούς ανεύρει και να τούς σώσει από την πλάνη.

3. Πολιτική και Δημοκρατική σκοπιά

Επειδή η εκάστοτε μασονική ηγεσία ισχυρίζεται ότι είναι φιλανθρωπική οργάνωση και δεν ασχολείται η δεν επιδιώκει την πολιτική εξουσία, για να καθησυχάσει την κοινή γνώμη και να εξαπατήσει τούς αφελείς, ενώ στην πράξη συνήθως, με μυστικές συμμαχίες και διεθνείς εξαρτήσεις, επηρεάζει την πολιτική ζωη από τα παρασκήνια, το χρέος όλων των πολιτών και ιδιαίτερα των χριστιανών είναι να αποκαλύψουν τα τεκταινόμενα, που υπονομεύουν τη Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία της χώρας.

Η πολιτική όμως δραστηριότητα των Ελλήνων, που γίνεται σύμφωνα με τούς δημοκρατικούς θεσμούς και αποβλέπει στην πρόοδο και τη δικαιοσύνη στην ελληνική κοινωνία, είναι ευκτέα, γιατί διεξάγεται με διαφάνεια και διευκολύνει τον πολιτικό διάλογο, που ευνοούν την κοινωνική συνοχή.

Πάντως η σχέση της Μασονίας και της Πολιτικής είναι στενή. Εξάλλου, υπάρχουν και κλάδοι της Μασονίας που διαψεύδουν, όσους μασόνους ισχυρίζονται ότι δεν επιδιώκουν την πολιτική. Ιδιαίτερα οι Στοές του Γαλλικού δόγματος, οι Ιλλουμινάτοι, η Λεσχη Μπίλντερμπεργκ και άλλοι αποκαλύπτουν τούς πολιτικούς τους στόχους.

Εμμεσα η άμεσα φαίνεται ότι οι μασόνοι υπηρετούν τα συμφέροντα των πλουτοκρατιών της μιας η άλλης φατρίας και όχι του λαού ολοκλήρου.

Η απόδειξη της πολιτικής δράσης των μασόνων προκύπτει από πλήθος γεγονότα, κάποτε με εγκληματικούς σκοπούς, ασυμβίβαστους με την εθνική ανεξαρτησία.

Το σκάνδαλο της Ιταλικῆς Στοάς Ρ-2 το 1981, που συμμετείχε, σε συνεργασία με την Μαφία την Τράπεζα του Βατικανού και την αμερικανική Σ.Ι.Α., στην ανατροπή της Ιταλικῆς Δημοκρατίας και τη διακυβέρνηση της χώρας με προεδρικό καθεστώς μασονικού χαρακτήρα και αμερικανική εξάρτηση. Εξάλλου, το οικονομικό σκάνδαλο της Ρ-2 ήτον τεράστιο, αφού η Στοα με μέλη της είχε διεισδύσει σε καίριους τομείς της Κυβέρνησης και της δημόσιας διοίκησης, ώστε να υπονομεύει το δημόσιο συμφέρον. Ενδεικτικά αναφέρουμε σχετικά έργα και δημοσιεύματα·

— Ν. Ψαρουδάκης, 1991, Μασονία· Η έχιδνα του Σιωνισμού, Αθήνα, Εκδ. Ορθ. Μετωπο σελ. 90 – 98.

— Κ. Τσαρούχα, 2004, Η Μασονία στην Ελλάδα, Αθήνα, Εκδ. – Ελλ. Γράμματα,
Πλήθος άρθρων των εφημερίδων Ελευθεροτυπία, Τα Νεα, Το Βήμα, Απογευματινή, Ακρόπολις, Αυριανή, Χριστιανική και άλλες κατά την περίοδο Μαΐου – Ιουνίου 1981.

Η Μασονία συσπειρώνοντας φιλόδοξους ανθρώπους μέσα στις μυστικές Στοές της για να επιτύχουν τη μασονική αλληλεγγύη, καλλιεργεί το αντιδημοκρατικό πνεύμα, υπονομεύοντας την ισορροπία της Δημοκρατίας αλλά και σε περιόδους κρίσιμες την Εθνική Ασφάλεια, ώστε να προκαλεί κάθε ελεύθερο πολίτη και κάθε χριστιανό, που εκτιμά τούς αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού για την πίστη και την πατρίδα.

Για την απόδειξη των ανωτέρω αναφέρουμε μερικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά της Μασονίας.

α) Είναι μυστική συνωμοτική οργάνωση μιας ολιγαρχικής ελίτ, που συνάπτει συμμαχία συμφερόντων με στόχο την εξουσία εις βάρος των άλλων πολιτών.

β) Διακρίνει «καθαρούς και εκλεκτούς μασόνους» και «βεβήλους» με ρατσιστικό τρόπο, όπως χαρακτηρίζονται οι εκτός Στοάς.

γ) Αποκλείει από τούς κόλπους της τούς οικονομικά

ασθενείς, τούς αγρότες, τούς εργάτες και τούς μαύρους.

Είναι κατ ἀρχάς ρατσιστική συμμαχία των λευκών

αστών.

δ) Συνδέθηκε με την Αγγλική κυρίως Αποικιοκρατία, το οικονομικοπολιτικό πραξικόπημα – σκάνδαλο της Ιταλικῆς Στοάς P-2 και το σύγχρονο Ιμπεριαλισμό (βλ. Μ.Μ.Ε. του 1981).

ε) Οι μισοί, περίπου, πραξικοπηματίες της Χούντας και

μέλη των Κυβερνήσεων της Δικτατορίας ήταν μασόνοι.

στ) Η μασονική δράση για τη λήψη αποφάσεων είναι αυστηρά ιεραρχική, όπου οι χαμηλόβαθμοι μασόνοι αγνοούν τα μυστικά και δεν ελέγχουν τούς υψηλόβαθμους, που επιβάλλονται εκ των άνω, ασκώντας και με απειλές το νόμο της σιωπής.

ζ) Η Μασονία έχει στενές σχέσεις με Στοές του Εξωτερικοῦ, κυρίως της Αγγλίας και των ΗΠΑ, και εξαρτάται από σιωνιστικά διεθνή κέντρα του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης ανεξέλεγκτα.

η) Μεσα στις Στοές επιβάλλεται προληπτική λογοκρισία και απαγορεύεται η ελευθερία της εκφράσεως για πολιτικά η θρησκευτικά θέματα, αν και η Μασονία καυχάται για την ελευθερία της έρευνας της αλήθειας και για το πνεύμα του Διαφωτισμού.

θ) Η Μασονία καταδυναστεύει την ελεύθερη συνείδηση, επιβάλλοντας φρικτούς όρκους, αδιαφορώντας για την αξιοπρέπεια των προσώπων, που απειλεί ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους.

ι) Γενικά η Μασονία αντιστρατεύεται πλήρως στη διαφάνεια, που αποτελεί πρωταρχικό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας η οποία απαιτεί φως, πειθώ λόγου, ανιδιοτέλεια και παρρησία, τα οποία ενισχύουν την ισοπολιτεία και την αξιοκρατία.

ια) Τελος, συνέπεια των ανωτέρω, οι σκοποί, η δομή και οι μέθοδοι της Μασονίας αντιστρατεύονται σε συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος. Διαπρεπείς δικαστικοί και νομικοί διακήρυξαν το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του δικαστή και της ιδιότητας του μασόνου, που θέτουν υπεράνω όλων την υπακοή τους στα μασονικά Συντάγματα.

Π ρ ο τ α σ ε ι ς :

- Για τούς παραπάνω λόγους προτείνουμε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο να ανανεώσουν την καταδίκη της Μασονίας, ενημερώνοντας τον ελληνικό λαο και γενικά τούς χριστιανούς για την απάτη και τούς πραγματικούς σκοπούς και τις μεθόδους της Μασονίας, στα πλαίσια της Ελληνικῆς Πολιτείας και σε διεθνές επίπεδο.

- Επίσης, καλούμε την Πολιτεία και την ανεξάρτητη Δικαστική Εξουσία να ελέγξουν την εφαρμογή του Συντάγματος και των νόμων εκ μέρους των Μασονικών Στοών, θωρακίζοντας τη Δημοκρατία και προφυλάσσοντας την Εθνική Ανεξαρτησία, από μυστικές και ανεξέλεγκτες δυνάμεις και συμφέροντα που εξαρτώνται από κέντρα του εξωτερικού.

- Ιδιαιτέρως ζητούμε την διάλυση του Τεκτονικού Ιδρύματος γιατί·

α) Εχει παρεκκλίνει του σκοπού του και εξαπατά το κράτος αφού ιδρύθηκε με σκοπό «την ευόδωσιν έργων ευποιΐας, ιδία δια περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων», αλλά έχει κύριο έργο του την ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση Μασονικών Στοών και την προώθηση της λατρείας του ΜΑΤΣ.

β) Το Τεκτονικό Ιδρυμα πραγματοποιεί μυήσεις και εμφανίζεται ως δήθεν Σωματείο ενώ νομικώς είναι ανύπαρκτο χωρίς δικαστική αναγνώριση.

Για όλα τα παραπάνω έχομε στη διάθεση κάθε Αρχῆς φάκελλο αδιάσειστων στοιχείων για την αντισυνταγματική και παράνομη λειτουργία του Τεκτονικού Ιδρύματος.

+ O ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΠΡΩΤΟΠΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, ΟΜ. ΚΑΘΗΓ. ΠΑΝΕΠΙΣΤ. ΑΘΗΝΩΝ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3566&Itemid=2

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΟΚ !

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

Good Advice!

Prevent Swine Flu -

The only portals of entry are the nostrils and mouth/throat. In a global epidemic of this nature, it’s almost impossible to avoid coming into contact with H1N1 in spite of all precautions.  While you are still healthy and not showing any symptoms of H1N1 infection, in order to prevent proliferation, aggravation of symptoms and development of secondary infections, some very simple steps can be practiced

1. Gargle twice a day with warm salt water or Listerine. *H1N1 takes 2-3 days after initial infection in the throat/nasal cavity to proliferate and show characteristic symptoms. Simple gargling prevents proliferation. In a way, gargling with salt water has the same effect on a healthy individual that Tamiflu has on an infected one. Don’t underestimate this simple, inexpensive, and powerful preventative method.

2. Blow the nose hard once a day and swab both nostrils with cotton buds dipped in warm salt water. This is very effective in bringing down viral population.
3. Boost your natural immunity with foods that are rich in Vitamins C and D.  If you have to supplement with Vitamin C tablets, make sure that it also has Zinc to boost absorption.

4. Drink as much of warm liquids (tea, coffee, etc) as you can. Drinking warm liquids has the same effect as gargling, but in the reverse direction. They wash off proliferating viruses from the throat into the stomach where they cannot survive, proliferate or do any harm.

Please pass this on to your friends and family.

The University of Kansas Hospital
Dept. of Nursing Units 43 & 51
office  (9…
pager  (913) 917-7305

Προλάβετε τη γρίπη των χοίρων -

Οι μόνες πύλες εισόδου είναι τα ρουθούνια και το στόμα/ο λαιμός. Σε μια παγκόσμια επιδημία αυτού του είδους, είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγετε την επαφή με τον H1N1 παρά όλες τις προφυλάξεις.  Ενώ είστε ακόμα υγιείς και δεν παρουσιάζετε συμπτώματα μόλυνσης από τον Η1Ν1, προκειμένου να αποτρέψετε τον πολλαπλασιασμό του ιού, την επιδείνωση των συμπτωμάτων και την ανάπτυξη δευτεροβάθμιων μολύνσεων, μπορείτε να ακολουθήσετε μερικά πολύ απλά βήματα:

1.Κάνετε δύο φορές την ημέρα γαργάρες με θερμό αλατισμένο νερό ή Listerine. Ο *H1N1 χρειάζεται να παραμείνει στην περιοχή του λαιμού/ ρινικής κοιλότητας για 2-3 ημέρες μετά από την αρχική μόλυνση προκειμένου να πολλαπλασιαστεί και να παρουσιάσει χαρακτηριστικά συμπτώματα. Η απλή γαργάρα αποτρέπει τον πολλαπλασιασμό. Κατά μία έννοια, η γαργάρα με αλατόνερο έχει την ίδια επίδραση σε ένα υγιές άτομο που έχει το Tamiflu σε ένα μολυσμένο. Μην υποτιμήστε αυτήν την απλή, ανέξοδη, και ισχυρή προληπτική μέθοδο.

2. Φυσήξτε τη μύτη σας δυνατά  μια φορά την ημέρα και καθαρίστε  και τα δύο ρουθούνια με βαμβάκι εμποτισμένο σε αλατόνερο. Αυτό συντελεί πολύ αποτελεσματικά στο να μειωθεί ο πληθυσμός του ιού.

3. Ενισχύστε τη φυσική άμυνα του οργανισμού σας καταναλώνοντας τροφές πλούσιες σε βιταμίνες C και D.  Εάν χρησιμοποιήσετε συμπλήρωμα διατροφής βιταμίνης C, σιγουρευτείτε ότι περιέχει και ψευδάργυρο για καλύτερη απορρόφηση.

4. Πιείτε όσο περισσότερα ζεστά ροφήματα (τσάι, καφές, κ.λπ.) μπορείτε. Η κατανάλωση θερμών ροφημάτων έχει την ίδια επίδραση με τις γαργάρες, αλλά με αντίστροφη κατεύθυνση: Ξεπλένουν τους πολλαπλασιασθέντες ιούς από το λαιμό στο στομάχι όπου δεν μπορούν να επιζήσουν, να πολλαπλασιαστούν ή να κάνουν οποιαδήποτε ζημιά.

ΣΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Κυριακὴ ΙΓ΄Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)

Η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

«Τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 18,18)

Ἕνας, ἀγαπητοί μου, λέει τὸ σημερινὸ εὐαγ­γέλιο, ἕνας ἄνθρωπος ἔρχεται στὸ Χριστό. Εἶναι νέ­ος (βλ. Ματθ. 19,22), εἶναι ὑγιής, εἶναι «πλούσι­ος», εἶναι ἀκόμη «ἄρ­χων» (Λουκ. 18,23,18). Τέσσερα ἀ­γαθά, ποὺ τόσο τὰ θαυμάζουν οἱ ἄνθρωποι, συγ­κεν­τρωμένα σ᾽ ἕνα πρόσωπο. Τί ἄλλο ἤθελε; Ὑ­γεία εἶχε, νιᾶτα εἶχε, πλούτη εἶχε, ἀξίωμα εἶ­χ­ε. Ἐν τούτοις δὲν ἦταν ἱκανοποιημένος. Μέσα του κάτι τὸν ἀπασχολεῖ κ᾽ ἕνα ἐρώτημα ἔρ­χεται στὰ χείλη του· «Τί νὰ κάνω;…» (ἔ.ἀ.).
Θυμηθῆτε· τὸ ἴδιο ἐρώτημα ἀκούσαμε κι ἀ­πὸ τὸ στόμα ἑνὸς ἄλλου πλουσίου, τοῦ ἄφρονος πλουσίου (βλ. Λουκ. 12,17), ἐρώτημα ποὺ ἐκφράζει καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς πλουσί­­ους, ἀ­φοῦ κι αὐτοὶ μεριμνοῦν γιὰ ἐπίγεια πλού­τη. Ἀλ­λὰ τὸ «τί νὰ κάνω;» τοῦ πλουσίου τοῦ σημε­ρινοῦ εὐαγγελίου διαφέρει πολὺ ἀπὸ τῶν ἄλλων. Ἐκεῖνοι ἀγωνιοῦν γιὰ μικρὰ καὶ ἀ­σήμαντα πράγματα. Αὐτὸς ἐνδιαφέρεται καὶ ἐ­ρω­τᾷ γιὰ κάτι μεγάλο. Ὁ πόθος του εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή.
Αἰώνιος ζωή, κόλασι καὶ παράδεισος!… τί εἶν᾽ αὐτά; μπορεῖ νὰ ποῦν κάποιοι μον­τέρ­νοι κύρι­οι· ἄκου ἐκεῖ «αἰώνιος ζωή», λόγια ἀνοήτων!… Καὶ ὅμως, ἀγαπη­τοί μου, ἡ αἰώνιος ζωὴ ὑπάρχει. Ὑπάρχει; Μὰ ἔχετε ἀποδείξεις; Βεβαίως ἔχουμε. Ποιές ἀ­πο­δείξεις; Δὲν θὰ κάνουμε ἐδῶ φιλοσοφικὴ ἢ ἱστορικὴ ἢ ψυχολογικὴ κ.λπ. διάλεξι· συνοπτικῶς λέμε τὰ ἑξῆς.

* * *

Ἐὰν ἀνοίξετε τὴν παγκόσμιο ἱστορία, ἀπὸ τὶς πρῶτες σελίδες, ἀ­πὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαιότητος μέχρι σήμερα, τὰ εὑρήματα τῶν ἀνασκαφῶν, τὰ μνημεῖα καὶ οἱ τάφοι, ὅπως καὶ αὐ­τὸς ποὺ βρέθηκε στὴ Βεργίνα, μὲ τὶς ἐπιγρα­φὲς καὶ τὰ ἀντικεί­μενα ποὺ περιέχουν, μαρτυροῦν τὴν κοινὴ πε­ποίθη­σι τῶν λαῶν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζῇ καὶ πέρα τοῦ τάφου. Ὅλοι πιστεύουν, ὅτι ὁ ἄν­θρωπος δὲν εἶ­ναι σὰν τὸ ζῷο, ποὺ ψοφᾷ κι ἀφοῦ τὸ σῶμα του ἀποσυντεθῆ δὲν μένει τίποτα ἀπὸ τὴν ὕπαρξί του. Ὁ ἄν­θρωπος ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη, ζῇ αἰωνίως.
Ἐὰν ἀφήσουμε τὴν ἱστορία καὶ ἐρευνήσου­με τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη, τὸ ἴδιο θὰ δοῦμε. Ἂν ρωτήσουμε ὄχι κάποιους δῆθεν ἐ­πιστήμονες τῶν ἡ­μερῶν μας, ποὺ ἀφ᾽ ὅτου πῆραν ἕνα δίπλωμα ἔκλεισαν τὰ βιβλία καὶ παίζουν μπιλιάρδο καὶ χαρτιά, ἀλλ᾽ ἐκείνους ποὺ οἱ κρόταφοί τους ἄσπρισαν στὴ μελέτη, καὶ ἂν ρωτήσουμε μεγάλους φιλοσόφους ὅ­πως ὁ Σωκράτης ὁ Πλάτων ὁ Ἀριστοτέλης, ἂν τοὺς θέσουμε τὸ ἐρώτημα «ὑπάρχει αἰώνιος ζωή;» θὰ μᾶς ἀπαντήσουν· ὑπάρχει!
Ἡ ἱστορία ἀπαντᾷ ναί, ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία ἀπαντοῦν ναί. Ἂν ρωτήσουμε καὶ τὴν ψυχολογία, κι αὐτὴ ἀπαντᾷ ναί. Ἡ ψυχολογία, ὄχι τῆς ἐπιφανείας ἀλλὰ τοῦ βάθους, λέει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε καὶ ὑλικὸ ὄν, εἶνε καὶ οἰ­κονομικὸ ὄν, εἶναι καὶ ἐμπορικὸ ὄν, εἶναι καὶ κοινωνικὸ ὄν· εἶναι πολύπλευρος καὶ πολυ­δι­άστατος. Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ ψυχολογία λέει ἀ­κόμη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μεθοριακὸ ἢ μεταφυσικὸ ὄν. Τί θὰ πῇ αὐτό; Ὅπως ἐδῶ στὰ σύνορα ἔχουμε ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴν ἀγ­απημένη καὶ μαρτυρική μας πατρίδα κι ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸ ξένο ἔδαφος, εἴμαστε δηλαδὴ στὴ μεθόριο δύο κρατῶν, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται στὰ σύνορα δύο κόσμων. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ ἐπίγειος κόσμος κι ὁ ἄλλος εἶνε ὁ ἐπέκεινα, ὁ πέρα τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Καὶ ὁ ἄνθρωπος μετέχει καὶ τῶν δύο.
Ἀλλά, ἀδελφοί μου, γιατί νὰ ρωτοῦμε τοὺς ἐπιστήμονες ἱστορικοὺς φιλοσόφους καὶ ψυχολόγους; Ἂν εἴμαστε Χριστιανοί, μᾶς ἀρκεῖ μία καὶ μόνο μαρτυρία. Μαρτυρεῖ ἕνας, ὅτι ὑ­πάρχει ψυχή· καὶ ἡ δική του μαρτυρία ἀξίζει παραπάνω ἀπὸ κάθε ἄλλη. Γιατὶ αὐτὸς δὲν εἶ­πε ποτέ ψέμα· μέχρι σήμερα οἱ αἰῶνες δὲν τὸν διέψευσαν. Καὶ ὁ ἕνας αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τί εἶπε ὁ Χριστός; Μίλη­σε περὶ αἰωνίου ζωῆς καὶ βεβαίωσε ὅτι ὑπάρχει. Καὶ ἂν στὸ Χριστὸ δὲν πιστέψουμε, σὲ ποιόν παρακαλῶ θὰ πιστέψουμε; Γιὰ τὸ Χριστὸ ἡ ὕ­παρξι τῆς ψυχῆς εἶναι γεγονὸς ἀν­αμφισβήτητο. Δὲν κάθεται νὰ κάνῃ συλλογισμοὺς ὅπως οἱ φιλόσοφοι. Εἶνε γεγονός. Καὶ ἕνα γεγονὸς δὲν κοπιάζει κανεὶς νὰ τὸ ἀποδείξῃ. Ὑπάρχει ἥλιος. Ποιός λέει, Ἐλᾶτε νὰ σᾶς ἀποδείξω ὅτι ὑπάρχει ἥλιος; Περιττεύει. Ὅπως λοιπὸν ὁ ἥλιος λάμπει στὸν φυσικὸ κόσμο, κατὰ παρόμοιο τρόπο στὸν ὑπερφυσικὸ κόσμο ἡ ἀθανασία τῆς ψυχῆς εἶναι βεβαιότης ἀναμφισβήτητη· ὑπάρχει πέρα τοῦ τάφου ζωή.
Τὸ πίστευαν, ὅπως εἴπαμε, οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ πίστευαν οἱ πρόγονοί μας καὶ οἱ γιαγιάδες μας. Τὸ πίστευαν ὅλοι καὶ τὸ ὑπέγραφαν μὲ τὰ δυό τους χέρια, ὄχι ἁπλῶς μὲ μελάνι ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τί; Αὐτὸ ποὺ ὁμολογοῦμε στὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως· «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἀμήν» (11-12).

* * *

Ἐκεῖνοι πίστευαν. Ἐμεῖς; Ὤ, σήμερα εἶναι «ἡμέραι πονηραί», ὅπως εἶπε ὁ ἀπόστολος (Ἐφ. 5,16). Ἡ πίστι καθημερινῶς ἐκλείπει. Εἶναι σὰ νὰ ταξιδεύουμε μέσα σὲ ὁμίχλη. Ὁρατότης μηδέν. Κοντόφθαλμοι οἱ ἄνθρωποι δὲ βλέπουν τίποτα μπροστά τους. Ἤ, γιὰ νὰ φέρω μιὰ ἄλ­λη εἰκόνα, μοιάζουμε μὲ πουλιὰ ποὺ τὰ κυνη­γᾷ ὁ ἄνεμος καὶ γιὰ νὰ σωθοῦν, μόλις δοῦν κάποια τρύπα σπηλαίου, ὁρμοῦν μέσα, ἀλλὰ τὸ σπήλαιο εἶναι δαιδαλῶδες, καὶ αἰχμαλωτίζον­ται ἐκεῖ· πετοῦν τὰ δύστυχα δεξιὰ – ἀριστερὰ ἀπεγνωσμένα μέσ᾽ στὸ σκοτάδι, χωρὶς νὰ μπο­ροῦν νὰ βροῦν διέξοδο πρὸς τὸ φῶς. Ἔτσι κ᾽ ἐ­μεῖς, πουλιὰ αἰχμάλωτα μέσα σὲ μιὰ σπηλιά, κινούμεθα στὸ ἔρεβος, καὶ δὲ βλέπουμε τὸ φωτεινὸ σῆμα, ποὺ ἐκπέμπει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μᾶς καλεῖ στὴν αἰώνιο ζωή.
Αἰώνιος ζωή! Θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Χρυσόστομος καὶ Βασίλειος, νὰ βάλω στὴν καρδιά σας τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια, ὅτι ὑπάρχει ψυ­χὴ ἀθάνατη, ὅτι πέρα τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, ὅτι δὲν τελειώνει ἡ ζωὴ μὲ τὸ φτυάρι τοῦ νεκροθάφτη. Ὄχι, ὁ τάφος δὲν εἶναι τέρμα· εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς ἄλλου ἀτέρμονος βίου. Αὐτὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὴ εἶναι ἡ πίστι μας.
Ὁ πλούσιος τοῦ εὐαγγελίου πίστευε ὅτι ὑ­πάρχει πέρα τοῦ τάφου ζωή· ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἀ­πασχολοῦσε ἦταν, μὲ ποιό τρόπο θὰ μπορέ­σῃ νὰ κληρονομήσῃ τὴν αἰώνιο ζωή, ποιά εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ ἐκεῖ. Καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ ἀ­παντᾷ· Καλὴ ἡ πίστι· ἀλλὰ ποιά πίστι; Ὄχι ἡ θεωρητική, ποὺ μένει στὰ λόγια· ὄχι ἡ ἀρνητι­­­κή, ποὺ περιορίζεται στὴν τήρησι μόνο ὡρισμένων «μὴ…» ποὺ ἀκούσαμε σήμερα (Λουκ. 18,20)· ὄχι ἡ τυπική, ποὺ νομίζει ἀρκετὸ τὸ νὰ ἐκτελέ­­σουμε μερικὰ θρησκευτικὰ καθήκον­τα, ν᾽ ἀ­νά­ψουμε π.χ. ἕνα κερί. Καὶ αὐτὸ βεβαίως δὲν ἀ­πορρίπτεται· ἔχει συμβολισμὸ τὸ ν᾽ ἀνάβῃς κερί· εἶνε σὰ νὰ λὲς «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Ἀλλὰ δὲ φθάνει μόνο αὐτό· πρέπει κ᾽ ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ εἶσαι ἕνα ἀναμμένο κεράκι μέσ᾽ στὴ γενεά σου, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14).
Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν πίστι ἔ­φθαναν ἀκόμα καὶ σὲ φρικτὰ μαρτύρια. Ὁ ἅ­γι­ος Ἰάκωβος ὁ Πέρσης λ.χ., ποὺ γιορτάζει τὶς μέρες αὐτές (27 Νοεμ.), ζοῦσε στὴν Περσία ἀνάμεσα σὲ πλῆθος εἰδωλολατρῶν. Ἦταν μόνος. Τὸν κάλεσαν ν᾽ ἀρνηθῇ τὸ Χριστό. Δὲν ὑπέκυψε. Τὸν πίεσαν, τὸν φυλάκισαν, τὸν βασάνισαν, τὸν ἔ­κοψαν κομμάτια – κομμάτια ὅπως ὁ χασάπης τὸ κρέας· τοῦ ἔκοψαν τὴ μύτη, τὰ αὐτιά, τὰ χέ­ρια, τὰ πόδια, τοῦ ξερρίζωσαν τὰ δόντια. Μὰ αὐτὸς συνέχιζε νὰ λέῃ· Πιστεύω στὸ Χριστό! Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστι ποὺ σῴζει, αὐτὴ ὁδηγεῖ στὸ βασίλειο τῆς αἰωνιότητος.

* * *

Ἀδελφοί μου καὶ πατέρες! Ἂς σκεφθοῦμε σήμερα σοβαρά, ὅτι ὁ τάφος τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας μας δὲν εἶναι τέρμα, ἐκμηδένισις. Ποιός τὸ εἶπε; Πέρα τοῦ τάφου εἶναι ἄλλη ζωή, αἰώνιος ζωή. Ἂς προετοιμασθοῦμε λοιπόν. Αὐ­τὸς ποὺ πρόκειται νὰ ταξιδέψῃ βγάζει εἰσιτήριο καὶ διαβατήριο. Μὴ βρεθοῦμε ἀνέτοιμοι.
Σ᾽ ἕνα ἀνάκτορο ὁ βασιλιᾶς εἶχε ἕνα γελωτοποιό, νὰ τὸν διασκεδάζῃ μὲ τὰ ἀστεῖα του. Μιὰ μέρα, θέλοντας νὰ παίξῃ μαζί του, ἔδωσε στὸν γελοτοποιὸ ἕνα μπαστούνι λέγοντας· ―Πάρ᾽ το. Κι ἂν βρῇς ἄλλον πιὸ βλᾶκα ἀπὸ σέ­να, νὰ τοῦ τὸ δώσῃς… Πῆρε τὸ μπαστούνι ὁ ἠ­θοποιὸς μέ κάποια πικρία. Μετὰ ἀπὸ χρόνια ὁ βασιλιᾶς ἀρρώστησε καὶ κινδύνευε νὰ πεθά­νῃ. Πῆγε κι ὁ θεατρῖνος νὰ τὸν δῇ. ―Πεθαίνω, τοῦ λέει ὁ βασιλιᾶς, φεύγω γιὰ ταξίδι μακρινό, ἀ­γύριστο. ― Καὶ ἔκανες καμμιὰ προετοιμασία, μεγαλειότατε; ―Ὄχι. ―Ἔ, τότε βρῆκα τὸν πιὸ βλᾶκα ἀπὸ μένα. Πάρε τὸ μπαστούνι!
Τὰ ἄλλα λάθη στὴ ζωὴ εἶνε μικρά. Τὸ τραγι­κώτερο θὰ εἶναι ἄν, τὰ λίγα χρόνια ποὺ ζοῦμε, δὲν προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν αἰώνιο ζωή. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀξιώσῃ, κλείνοντας τὰ μάτια στὸ μάταιο τοῦτο κόσμο, νὰ κάνουμε τὸ σταυρό μας καὶ νὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου στόν ἱερό ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 27-11-1977)

ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ

(H πρώτη γνωριμία του με το Xριστό)

ΣHMEPA, αγαπητοί μου, η αγία μας Eκκλησία εορτάζει τη μνήμη του αποστόλου Aνδρέα.
O Aνδρέας είναι ένας από τους δώδεκα μαθητaς του Xριστού. H παράδοσις λέει, ότι μετά την ανάληψι του Xριστού και την Πεντηκοστή, κήρυξε το ευαγγέλιο στή Σκυθία ή στην Kολχίδα. Yπάρχουν δε γραπτές μαρτυρίες, ότι κήρυξε στη Bιθυνία και στον Eύξεινο Πόντο, στην Προποντίδα, στη Xαλκηδόνα και στο Bυζάντιο, στη Mακεδονία, στη Θράκη, στη Θεσσαλία και στην Eλλάδα και μέχρι τη Xερσώνα. Aπό τη Xερσώνα γύρισε πάλι στο Bυζάντιο και αφού χειροτόνησε εκεί επίσκοπο τον Στάχυ, ήρθε στην Πελοπόννησο. στην Πάτρα τον συνέλαβε ο ανθύπατος Aιγεάτης και τον σταύρωσε με το κεφάλι προς τα κάτω.
Aéτό είναι το τέλος του αγίου. Kαι ποιά ήταν η αρχή; Σήμερα διαβάζεται η ευαγγελική εκείνη περικοπή, που μιλάει για την πρώτη γνωριμία του αποστόλου Aνδρέα με το Xριστό (βλ. Iωάν. 1,35-52).

* * *

O Aνδρέας καταγόταν από τή Bηθσαϊδά. Aνήκε σε φτωχή οικογένεια ψαράδων. Aρχηγός της οικογενείας ο Iωνάς. O Aνδρέας και ο αδερφός του Σίμων μαζί με τον πατέρα τους είχαν μια ψαρόβαρκα και ψάρευαν στή λίμνη της Γαλιλαίας. Zούσαν ταπεινή, ήσυχη ζωή. Στόν πολύ κόσμο ήταν άγνωστοι.
Tα δυό αδέρφια, Aνδρέας και Πέτρος ―έτσι èνομάστηκε αργότερα ο Σίμων―, ήταν ευγενείς υπάρξεις. Tα ενδιαφέροντά τους δεν περιωρίζοντο στο επάγγελμά τους. Δεν κοίταζαν μόνο πως θα ψαρέψουν, τι θα φάνε, πως θα ζήσουν. Eίχαν και υψηλότερα ενδιαφέροντα. Σαν Iουδαίοι στο θρήσκευμα που ήταν, πίστευαν στον αληθινό Θεό. Πίστευαν σε όσα δίδασκε ο Mωϋσής και οι προφήτες. Πήγαιναν τακτικά στη συναγωγή και, απ’ όσα άκουγαν ή διάβαζαν, μέσ’ στην καρδιά τους είχε αναπτυχθεί μια ζωηρά ελπίδα, ότι πλησιάζει να έρθει ο Mεσσίας Xριστός, που θα σώσει τον Iσραήλ και τον κόσμο όλο. M’ αυτή την ελπίδα ζούσαν οι φτωχοί αυτοί ψαράδες της Γαλιλαίας.
Γι’ αυτό, όταν άκουσαν ότι στόν Iορδάνη ποταμό εμφανίστηκε ο Iωάννης ο προφήτης, που προφήτευε ότι έρχεται ο Mεσσίας και καλούσε τον κόσμο σε μετάνοια, ο Aνδρέας και ο Πέτρος έτρεξαν και πήγαν στον Iορδάνη και έγιναν μαθηταί του Iωάννου του Προδρόμου. Πόσο ευχαριστούντο να τον ακούνε και να τον βλέπουν!
Aλλ’ όταν μια μέρα ο Xριστός σαν ένας άγνωστος περπατούσε κοντά στην ακρογιαλιά, ο Iωάννης, που τον γνώριζε, γεμάτος χαρά και αγαλλίασι τον δείχνει στον Aνδρέα και στον Iωάννη τον ευαγγελιστή και λέει· «Iδε ο αμνός του Θεού!» (Iωάν. 1,36). Ή, όπως σε άλλη περίστασι έλεγε, «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (ε.α. 1,29).
Σ’ αυτές τις λίγες λέξεις περικλείεται το μυστήριο της θείας οικονομίας. Aς προσέξουμε. Kαθώς παρατηρεί ο ιερός Xρυσόστομος, ο Xριστός δεν λέγεται απλώς «αμνός», αλλά «ο αμνός». Aυτό το άρθρο «ο» σημαίνει, ότι ο Xριστός δεν είναι ένας από τους πολλούς αμνούς που έσφαζαν κάθε χρόνο οι Eβραίοι το πάσχα, αλλά είναι ο μοναδικός Aμνός. Aμνός του οποίου εικόνες και σκιά απλώς ήταν οι αμνοί των Eβραίων. Aυτός είναι ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου. Aκόμη ο Xρυσόστομος, ερμηνεύοντας τη λέξη «α­ίρων», παρατηρεί ότι η θυσία του στο Γολγοθά υπήρξε μοναδική. Δια μέσου δε της μοναδικής αυτής θυσίας συγχωρούνται οι αμαρτίες όλου του κόσμου. Πάντοτε ο Xριστός α­ίρει, σηκώνει, αφαιρεί τις αμαρτίες του κόσμου, διά μέσου της πίστεως και της τελέσεως του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας.
O Aνδρέας και ο Iωάννης, όταν άκουσαν τα λόγια αυτά του Iωάννου του Προδρόμου, που συνιστούσε το Xριστό ως Λυτρωτή του κόσμου, αποφάσισαν να πλησιάσουν το Xριστό και να τον γνωρίσουν από κοντά. O Iωάννης ο Πρόδρομος δεν θα λυπόταν διότι θα έφευγαν από κοντά του και θα πήγαιναν στο Xριστό. Θα χαιρόταν. Διότι θα γνώριζαν Eκείνον, του οποίου ο Πρόδρομος, καθώς και ο ­ίδιος έλεγε, δεν ήταν άξιος να λύσει «τον ιμάντα των υποδημάτων» του (Mάρκ. 1,7). Έτσι οι μαθηταί θα επροβιβάζοντο σε ασυγκρίτως ανώτερη μάθησι και γνώσι. Διότι ο Xριστός είναι «το Ά(λφα) και το Ω(μέγα), ο πρώτος και ο έσχατος, αρχή και τέλος» (Aπ. 22,13).
O Aνδρέας και ο Iωάννης πλησιάζουν το Xριστό. O Xριστός τους βλέπει ν’ ακολουθούν, στρέφεται και τους ρωτάει· «Tι ζητείτε;». Aυτοί απαντούν· «Διδάσκαλε, που μένεις;». Kι ο Xριστός λέει· «Έρχεσθε και ίδετε» (Iωάν. 1,39). Oι μαθηταί έρχονται εκεί που έμενε ο Xριστός. Eίχε δικό του σπίτι; Oχι. στο σπίτι κάποιου ξένου έμενε προσωρινά.
Στο φτωχικό εκείνο σπίτι ο Xριστός δέχτηκε τον Aνδρέα και τον Iωάννη και άνοιξε μαζί τους συζήτησι, που κράτησε ώρες ολόκληρες. Πόσο θα θέλαμε να μάθουμε τι συζητούσαν! Tο Eυαγγέλιο δε’ μας λέει τι έλεγαν. Aλλά δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, ότι το περιεχόμενο της συζητήσεως θα ήταν η βασιλεία των ουρανών, η οποία ερχόταν στόν κόσμο. Aυτοί δέ, σε λίγο, θα εκαλούντο ως πρώτοι κήρυκες και διδάσκαλοι της βασιλείας αυτής. Mπροστά στα μάτια των μαθητών ένας νέος κόσμος ανοίχθηκε. Για πρώτη φορά άκουγαν πράγματα που φώτιζαν τη διάνοια, θέρμαιναν την καρδιά και παρώτρυναν τον άνθρωπο σε δράσι.
Aυτή ήταν η πρώτη γνωριμία των δύο μαθητών με το Xριστό. Tόση εντύπωσι έκανε στον Aνδρέα και στον Iωάννη η γνωριμία αυτή, ώστε ο ένας απ’ αυτούς, ο Iωάννης, που έγραψε κατόπιν το Eυαγγέλιο, σημείωσε και την ώρα της συναντήσεως, ότι ήταν «ως δεκάτη» (έ.ά. 1,40). H δεκάτη κατά το εβραϊκό ωρολόγιο αντιστοιχεί με την τετάρτη απογευματινή κατά το δικό μας. Ότι δε η εντύπωσι που προξένησε η γνωριμία αυτή ήταν τεραστία, φαίνεται κι από το άλλο γεγονός, ότι ο Aνδρέας γεμάτος ενθουσιασμό έτρεξε αμέσως και βρῆκε τον αδερφό του Πέτρο και του λέει· «Eυρήκαμεν τον Mεσσίαν» (έ.ά. 1,46). Διότι ο Xριστός είναι η κρυστάλλινη πηγή, το «ύδωρ το ζών» (έ.ά. 4,10), το δέντρο το αθάνατο, «ο άρτος της ζωῆς» (έ.ά. 6,35), το φώς, ο ήλιος που φωτίζει, θερμαίνει και ζωογονεί, ο πολύτιμος μαργαρίτης. Oποιαδήποτε εικόνα και αν πούμε, είναι κατώτερη της πραγματικότητος. Aυτός είναι ο Mεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου.
Γιά τον Aνδρέα η πιο σπουδαία ώρα τῆς ζωῆς του ήταν η ώρα που γνώρισε το Xριστό. Eντυπώθηκε τόσο ζωηρά μέσα στην ψυχή του, ώστε θα τη θυμόταν μέχρι την άλλη εκείνη ώρα, την τελευταία ώρα της ζωής του, που σταυρωμένος και αυτός, και μάλιστα ανάποδα όπως ε­ίπαμε, παρέδωσε πάνω στο σταυρό το πνεύμα του.

* * *

H σπουδαιότερη ώρα! Kαι τώρα σας ερωτώ· Ποιά είναι η σπουδαιότερη ώρα της δικῆς σας ζωῆς; Oι άνθρωποι του αιώνος μας θ᾽ απαντούσαν στο ερώτημα αυτό ανάλογα με τη σημασία που δίνουν σε πρόσωπα και πράγματα. Γι᾽ αυτόν που χρωστάει τεράστια ποσά σπουδαιότερη ώρα είναι η ώρα που το χρέος του σβήνεται. Για το φυλακισμένο σπουδαιότερη είναι η ώρα που ανοίγει η φυλακή και βγαίνει έξω. Για τον αιχμάλωτο η ώρα τῆς απελευθερώσεως. για τον άρρωστο που κινδύνεψε να πεθάνει σπουδαιότερη είναι η ώρα που η υγεία του αποκαθίσταται και βγαίνει από το νοσοκομείο. Για το φοιτητή η ώρα που παίρνει το πτυχίο του. Για άλλον η ώρα που τελεί το γάμο του. Για άλλον η ώρα που αποκτά παιδί. Kαι για άλλον η ώρα που το λαχείο του κέρδισε εκατομμύρια…
Aλλά απ’ όλες τις ώρες αυτές ασυγκρίτως σπουδαιότερη είναι η ώρα που ο άνθρωπος ξυπνάει από τον ύπνο της αμαρτίας και αντικρύζει το γλυκό φώς της πίστεως στο Xριστό. Ω η ώρα που γνωρίζει κανείς το Xριστό, όχι τυπικώς αλλά πνευματικώς, και τον αισθάνεται πλέον ως προσωπικό του Σωτήρα και Λυτρωτή! H ώρα αυτή είναι η σπουδαιότερη ώρα. Διότι πουθενά αλλού, ναί πουθενά αλλού, ο άνθρωπος δε’ μπορεί να βρει τη χαρά, την ειρήνη, την αγάπη, τη λύτρωση και τη σωτηρία.
Aγαπητοί μου, επιτρέψτε μου να ρωτήσω τον καθένα σας·
Yπάρχει στή ζωή σας μια τέτοια ώρα;
Aπαντήστε μόνοι σας.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ληφθείσα από την A΄ έκδοσι του βιβλίου «Σταγόνες από το ύδωρ το ζών» (Aθήνα 1982). Mικρά συμπλήρωσις 30-11-2002.

Kyriaki no. 821 – November 25^th

ST. CATHERINE THE GREAT AND MARTYR

We shall speak about saint Catherine whose feast day is today.

Saint Catherine lived in the third century after Christ. She was born in Alexandria. Her father Constas, a representative of the emperor, and her mother were idolaters. Thus she too was an idolater. Now the small daughter had a great inclination for learning. She studied all the sciences and read the writings of the Greeks and Latins. At the age of 18 she was the most educated daughter of Alexandria.

In her demeanor she was a beautiful woman full of grace. With such gifts, physical and intellectual, she was the most sought after bride. Prominent young men proposed to her. But she would say that she didn’t want to marry, despite all the pressures of her own people.

If someone wants to marry, it is a sin to obstruct him. But if this is a sin once, it is a sin a hundred-fold to obstruct a person, man or woman, who wants to give his or her heart to God. Marriage is silver; virginity is gold. Choose and take. In all the years that I have served the Lord, I never, ever obstructed a person from entering marriage. But I also supported women and men who wanted to devote themselves to God and to become missionary and monastic persons. God gave freedom; compulsion is prohibited, especially when it comes to these issues.

So they pressured, badly so, saint Catherine. She didn’t hate marriage, but as a superior intellect she wanted to be without distraction. And there is not only this marriage, the usual one. Others marry the fatherland, others science, others religion.

St. Catherine, in order to escape the pressures, used an ingenious pretext. For the Christian is smart; he must have intelligence not of this world but of God. So she says to her parents: – since you pressure me so much, I accept marriage, but on one condition. – What condition, my child? – If a young man is found to be superior to me in beauty, in riches, in knowledge and science, I’ll take him.

They began to search; and many presented themselves. Others were rich, but not handsome. Others were rich and handsome, but not cultivated. It is a rare thing for wealth and beauty and cultivation to be found in a single person. Thus not a single (alert spiritual barbarian alien interpolation quarantine:- [men]) man could be found, and the parents were inconsolable.

They sent her to some philosopher ascetic, who lived in a cave outside of Alexandria. She went and sought his advice. He said to her: – My daughter, I now a young man. There is no other like him in the world. Handsome, rich, powerful, wise as no one else. Catherine got enthused and said: – I would like to see him. The ascetic tells her: – Will you do whatever I tell you? – I’ll do it. – Listen then (said the ascetic, and he took out from his chest pocket an icon of our All-Holy Mary with our Lord Jesus Christ). Take this icon, go to your home, close yourself in your room, and pray. And the All-Holy Mary will reveal to you what you will do.

Truly Catherine took the icon, closed herself in her [in her] [sic] house, and prayed a great deal, beyond midnight. Tired, she fell asleep. She sees then a vision. She saw the All-holy Mary shining like the moon and the Divine infant in her bosom shining like the sun; but the face of Christ was turned away so as not to see Catherine. Says the All-holy Mary:

-         My child, look at this young girl. She came from so far away; she is looking for someone who will love her and be devoted to her.

-         The Divine infant responded in anger:

-         I don’t want to look at her.

-         Why not, my child? She is the most beautiful daughter of Alexandria.

-         No Mother of God: she’s ugly (she was ugly because she was not yet baptized).

Catherine left weeping. She went to the ascetic and told him the vision.

-         He spoke correctly, he says. That’s why, if you want to see Christ, believe in him and be [Alien capatilazation: Baptized.] baptized.

In a few days that great figure of Alexandria was baptized and finally became Christian. Then she saw a vision again. This time the Divine child looked at her and heaven came into her heart. From that moment on, Catherine became completely devoted to Christ. She became a missionary.

The king Maximinus learned of this and called her to dialogue. In the end, he was forced to say: I can’t compete with you, but I’ll call the wise men and scientists, the mathematicians and physicists and astronomers, so you can converse with them.

The next day, 150 wise 9alien rep [wise]) men were at the palace of Maximinus. Opposite them was saint Catherine standing alone. The conversation began and lasted all day. The proofs of the sages were toppled. The holy Spirit enlightened saint Catherine and she reduced them to silence. Each of them, one after the other, said: I agree with Catherine, I believe in Catherine’s God. The king? He became wilder and ordered all the heads of the wise men to be cut off. Thus those 150 wise men confessed Christ and martyred.

After this, Maximinus threw saint Catherine in jail. And even when she was jailed, she had new victories. There she brought to the faith many who came to visit her. Among them was the wife of Maximinus, the queen Faustina, and her bodyguard Porphyrios together with 200 of his soldiers. All these people, upon hearing her words, believed in Christ. But Maximinus, with a satanic stubbornness, not only remained unpersuaded, but even ordered that all these people, too, be decapitated. He didn’t even feel sorry for his wife! 150 plus 200, plus two: 352 souls were caught by the preaching of Saint Catherine!

After a short while finally her end approached. I won’t narrate the details to you. The series of tortures she suffered was long, of which the most fearful was her being tied to a wheel. And if you’re even a rock, you will be moved if you read the end of saint Catherine. Having kneeled down, she raised her hands and prayed for the whole world. Then she bent her head and was decapitated. Thus she gave up her holy soul, which like a white dove flew to the heavens.

Her holy relic is saved incorrupted. Those who don’t believe, let them go and see it. It is at Mount Sinai. This nest of Christ through the centuries is held by Greek monks. Let’s thank God for that. Perhaps these are the last monks; for the children of Greece no longer go to become monks at Sinai or at Mount Athos: they prefer other pursuits…

Israelies, Egyptians, Venoudies, Germans and Russians as pilgrims go there to venerate the sacred relic of the saint, whom God crowned with three crowns: that of virginity, of martyrdom, and of wisdom and science.

If we look at her icon, she has a ring. What does this mean? In the second vision that she saw, Christ gave her a ring, that is, became engaged. An engagement that differs from earthly engagements. The moment that a girl becomes devoted to God, she now already becomes devoted to Christ, who is the “bridegroom who is the most beautiful among men.” (From aposticha hymns of Great Tuesday).

***

Saint Catherine, my beloved, is a rebuke of our generation. A rebuke, in the first place, to women, because they have their mind only on physical beauty and are indifferent towards psychical beauty, or beauty of the soul. In the second place she a rebuke to men, because they are shown to be inferior to woman. AND THIRD, SHE IS A CENSURE AND REBUKE TO US CLERICS BECAUSE WE DO NOT BRING SOULS TO CHRIST LIKE SHE DID, BUT INSTEAD WE CHASE THEM AWAY!

I finish and wish that from women there may come mothers who will raise their heroes, and from men may come martyrs. This miracle I hope to be realized by the mother, from woman. Amen.

+ Bishop Augustine

Ομιλια του οικουμενικου πατριαρχη Βαρθολομαιου

στην εκδήλωση της Coca Cola

Κείμενο Ομιλίας:
Εξοχότατε κυβερνήτη
Πολυαγαπημένοι αδελφοί ιεράρχες
Αξιότιμοι Μουχτάρ και Δάφνη Κεντ
πολυαγαπημένοι φίλοι και οικοδεσπότες
Διακεκριμένοι καλεσμένοι
Αγαπητοί στον Κύριο
Απόψε συγκεντρωθήκαμε σε αυτό το εκπληκτικό κέντρο στην πραγματικότητα ένα μουσείο προς τιμήν ενός από τα πιο αγαπημένα προϊόντα ένα – αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την λέξη – εικόνισμα του 20ου αιώνα.
Συγκεντρωθήκαμε χάρη σε έναν αγαπημένο και έμπιστο φίλο, τον κύριο Μουχτάρ Κεντ, ο οποίος προεδρεύει σε αυτήν την εκπληκτική εταιρία, με περισσότερους από 1 εκατομμύριο υπαλλήλους σε 200 χώρες, με την ιδιότητα του προέδρου και του γενικού διευθυντή. Μουχτάρ και Δάφνη σας αγαπάμε πολύ και σας ευχαριστούμε πολύ.

Σήμερα είναι εθνική εορτή της πατρίδας μας, της Τουρκίας,

και χαίρομαι που έχω την δυνατότητα να γιορτάσω αυτήν τη μέρα μαζί με τόσο πολύτιμους φίλους.
Με την ευκαιρία αυτή προσεύχομαι για σταθερότητα, ευημερία, και ειρήνη στην πατρίδα μας και να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής ένωσης, όπως φιλοδοξεί.
Θα πούμε στον φίλο μας Μουχτάρ: «Με όλα όσα πρέπει να φροντίσεις σε καθημερινή βάση, είσαι ένας από τους λίγους ανθρώπους στον κόσμο που μπορούν να φανταστούν πως είναι να είσαι Οικουμενικός Πατριάρχης».
Και θα προσθέσουμε:
«Η φροντίδα και η ευσπλαχνία με την οποία φροντίζεις τις επιχειρήσεις αυτού του κόσμου αντικατοπτρίζει τις υψηλότερες ηθικές και ενάρετες αξίες που καθημερινά παλεύουμε να φέρουμε στην αμιγώς πνευματική αποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την μεγαλύτερη έδρα της Ορθόδοξης Χριστιανικής εκκλησίας παγκοσμίως.
Πολλοί στόχοι μας είναι ίδιοι:
ένας καλύτερος κόσμος μέσα από την διαπολιτισμική κατανόηση, η αξιολόγηση κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως καταγωγής ή πεποιθήσεων, ο διάλογος και η αμοιβαία κατανόηση.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανταποκρινόμενο πάντα στην επίπονη αλλά έμμονη θεία κλήση να εξαπλωθεί στα βάθη της οικουμένης, του κατοικημένου κόσμου, με το μήνυμα της ειρήνης, της συμφιλίωσης και πάνω από όλα της αγάπης, βρίσκει αναψυχή, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν τη λέξη, στην φιλία και την εμπιστοσύνη που έχει με τον Μουχτάρ Κεντ. Αναψυχή!
Αγαπητέ φίλε Μουχτάρ είπες κάποτε πως η εμπιστοσύνη είναι πιο πολύτιμη από το χρυσάφι.
Αυτές οι λέξεις αποτελούν μαρτυρία για το μυαλό και την συνείδηση πως χαρακτηρίζουν τη ζωή σου.
Και για εκείνους που γνωρίζουν την ευγένεια των γονιών σου και την θυσία τους για χάρη των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρωπίνων αξιών, το παράδειγμά σου αποτελεί απόδειξη τιμής.
Γνωρίζουμε πως οι ηρωικές προσπάθειές τους στο όνομα των εβραίων κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν βασίζονταν σε κάποια θρησκευτική κοσμοαντίληψη αλλά στο παλαιό σφαιρικό όραμα της αγάπης για όλους τους ανθρώπους και της αξίας κάθε ανθρώπινης ζωής.
Είθε ο Κύριος όλων να τους χαρίσει αιώνια ανάπαυση με τους Δίκαιους κάθε γενιάς που έχουν φανεί ευχάριστοι σε Εκείνον.
Στον σημερινό κόσμο λέξεις όπως «αξία» «εμπιστοσύνη» και «πίστη» έχουν γίνει μέρος της ορολογίας του οικονομικού κόσμου.
«Αξία» «Εμπιστοσύνη» «Πίστη». Αλλά το νόημα τους έχει αλλοτριωθεί από τις έννοιες της εμπιστοσύνης και της αφοσίωσης.
Έχουν στην κυριολεξία συρρικνωθεί στον μικρότερο κοινό παρονομαστή: το χρήμα.
Και σαν αποτέλεσμα γινόμαστε μάρτυρες της αιώνιας ανασφάλειας που εμφανίζεται όταν το χρυσάφι γίνεται περισσότερο πολύτιμο από την εμπιστοσύνη.
Πρόκειται για μια αντιστροφή που περιγράφεται ρητορικά από τον ίδιο τον Ιησού όταν ρώτησε:
«Ποιό είναι σπουδαιότερο: το χρυσάφι ή ο Ναός που καθαγιάζει το χρυσάφι;» (Ματθαίος 23:17)
Πίστη, Αφοσίωση, Εμπιστοσύνη.
Πίστη σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό μας και τα συμφέροντά μας.
Αυτή είναι η ουσία του υλικού που δένει την ανθρώπινη οικογένεια μαζί.
Είτε μιλάμε για την οικογένεια ή το μεγαλύτερο έθνος, η πίστη σε κάτι ανώτερο είναι σημαντική για την υγιή ευημερία όλων.
Πραγματικά, όταν πρόκειται για πνευματικές απόψεις η ανθρώπινη οικογένειά μας έχει αρκετή ποικιλία:
πολλές θρησκείες, πολλές ερμηνείες μέσα στις θρησκείες, ακόμα και ένα μόνο εδάφιο ιερού κειμένου μπορεί να γίνει πηγή ατελείωτων και πολύ συχνά ανώφελων διαφωνιών.
Όμως υπάρχει μια πραγματικότητα για την οποία όλοι μας μπορούμε να συμφωνήσουμε: ότι μοιραζόμαστε αυτόν τον πλανήτη, τη γη. Με την ευρύτερη έννοια της λέξης, όλοι μοιραζόμαστε ένα οικοσύστημα.
Ίσως θυμάστε πως το πρόθεμα «οίκο-» προέρχεται από την ελληνική λέξη «οίκος», που σημαίνει «σπίτι» Αληθινά έχουμε ένα σπίτι για την μία ανθρώπινη οικογένεια και αυτή η οικογένεια πρέπει να το μοιραστεί και να είναι υπεύθυνη για αυτό. Η ανησυχία για το κοινό μας σπίτι είναι αυτό που μας έφερε πρόσφατα στη Νέα Ορλεάνη και στον σπουδαίο ποταμό Μισισιπή.
Καθώς ταξιδέψαμε στον κόσμο για τα προηγούμενα 7 συμπόσια καταλάβαμε πως να φέρουμε κοντά τα φαινομενικά αντίθετα στρατόπεδα, όπως η επιστήμη και η θρησκεία, είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να εγείρουμε την επίγνωση σχετικά με τους κινδύνους της αναποτελεσματικής δράσης ή της απραξίας.
Παρόλα αυτά, σαν αμιγώς πνευματικό ίδρυμα το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενθαρρύνει περισσότερα από τον απλό διάλογο. Φέρνουμε το βαθύ και διαχρονικό μήνυμα της συνδεσιμότητας όλων των ανθρώπων με τον Δημιουργό τους το δημιούργημά Του και του ενός με τον άλλο. Μέσα στο πλέγμα αυτής της σχέσης μπορούμε να ανακαλύψουμε τη λύση όχι μόνο στα προβλήματα που μαστίζουν τον κόσμο μας αλλά ακόμα και για εκείνους που πλήττουν και απειλούν τον κόσμο μας.
Αλλά δεν ήρθαμε εδώ απόψε μόνο για να μιλήσουμε γύρω από τις σχέσεις, ήρθαμε για να γιορτάσουμε μία.
Συγκεντρωμένοι εδώ μαζί με όλους εσάς πρέπει να μιλήσουμε για αναζωογόνηση κάτι πολύ γνωστό στον κόσμο της κόκα κόλα. Ανάμεσα σε τόσους φίλους και συνεργάτες στην διαρκή μάχη για ειρήνη και συμφιλίωση, ενθυμούμαστε τον Ψαλμό: «Δέστε τώρα, τι καλό και τι τερπνό να συγκατοικούν με ομόνοια αδελφοί» Παλαιά Διαθήκη (Ψαλμοί 133:1)
Πραγματικά, καθώς προσευχόμαστε με ευχαρίστηση για όλους εσάς, γιορτάζουμε με χαρά στις καρδιές μας και με μεγάλη ευγνωμοσύνη την καλοσύνη του Θεού, του οποίου την αγάπη και το απέραντο έλεος ευχόμαστε να είναι με όλους εσάς. Αμήν.

Ευχαριστώ
Παρακαλώ καθίστε. Έχω ένα μικρό αναμνηστικό. Μικρό και σπουδαίο. Αναμνηστικό για την Δάφνη και τον Μουχτάρ. Αυτό είναι το Άγιο Κοράνι. Το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων αδελφών μας.