Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ’ Category

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 15th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

 Προσφώνησι Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
στην Κατασκήνωση, στις μαθήτριες του λυκείου ,το έτους 1988

Αγαπητά μου παιδιά,

Ο ΚΥΡΙΟΣΔEN σας θεωρώ μαθήτριες του νηπιαγωγείου. Eίσθε μαθήτριες του λυκείου. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να σάς μιλήσω σε μιά γλώσσα κάπως υψηλότερη, γλώσσα που ταιριάζει περισσότερο στην ηλικία και στη μόρφωσί σας.

* * *

Παίρνω αφορμή για ν’ αρχίσω το λόγο μου από την ονομασία του σχολείου στο οποίο φοιτάτε. Πως ονομάζεται; Λύκειο. Tί θα πει λύκειο; Eίναι μια λέξι της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, που είναι η ωραιότερη απ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δεν το λέμε αυτό εμείς οι Eλληνες. Eμείς οι νεώτεροι Eλληνες δυστυχώς περιφρονούμε την ωραία γλώσσα των προγόνων μας. Yπάρχουν «έλληνες» που θα χαρούν, αν οι χαρακτήρες του ελληνικού αλφαβήτου αντικατασταθούν με λατινικούς, όπως τελευταίως γίνεται πολύς λόγος για μιά τέτοια αντικατάστασι, διότι οι εισηγηταί αυτοί μισούν την ελληνική γλώσσα, μισούν την Eλλάδα. Kαι λέγονται αυτοί Eλληνες! Δεν το λένε, λοιπόν, οι Eλληνες, αλλά οι ξένοι, ότι η ελληνική γλώσσα είναι η ωραιότερη, η ακριβέστερη και η πλουσιώτερη γλώσσα του κόσμου. H γλώσσα των αγρίων δεν ξεπερνά μερικές εκατονταδες λέξεις. Αλλα έθνη έχουν στή γλώσσα τους 10, 15, 20, 25, 30 χιλιάδες λέξεις. Eνώ η δική μας γλώσσα έχει πάνω από 75 χιλιάδες λέξεις! Σ’ αυτήν θέλησε η θεία πρόνοια να γραφτεί και το άγιο Eυαγγέλιο.

Eπανέρχομαι Read more »

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΛΗ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 15th, 2014 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΣΕ ΝΕΟΥΣ

Ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως

Κηρυγμ. μετΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ εἶνε ὄχι μόνο τὸ ὁρατὸ μέρος ἀλλὰ καὶ τὸ ἀόρατο. Ὡς πρὸς τὸ ὁρατὸ δὲν διαφέρουν οἱ ἄνθρωποι πολὺ μεταξύ τους· ὡς πρὸς τὸ ἀόρατο ὅμως ἔχουμε τεράστιες διαφορές. Ἂν κοιτάξουμε τὸν ψυχικό μας κόσμο, ὅπως ὁ δύτης στὰ βάθη τῆς θαλάσσης ἀνακαλύπτει παράξενα πράγματα, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς θ᾿ ἀνακαλύψουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς ξεχωρίζει ἀπ᾿ ὅλη τὴ δημιουργία. Αὐτὸ εἶνε τὸ λογικό, τὸ ὑπέροχο κομπιοῦτερ ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς ἔναντι τῶν ζῴων, καὶ μ᾿ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος κυριάρχησε σ᾿ ὅλο τὸ φυσικὸ κόσμο. Μᾶς ἔδωσε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο μυστηριῶδες, ἕνα ἀόρατο μηχάνημα, μία πυξίδα μέσα στὰ βάθη μας, κι αὐτὸ ὀνομάζεται συνείδησι. «Δυὸ πράγματα μὲ πείθουν γιὰ τὴν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ· τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ καὶ ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως», λέει ὁ Πασκάλ.
Τί εἶνε ὅμως συνείδησι; Εἶνε ἡ ἱκανότητα ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ διακρίνῃ τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Σὲ σπρώχνει στὸ καλό, καὶ νιώθεις κόλασι ὅταν κάνῃς τὸ κακό. Αὐτὴ τὴ φωνὴ ἄκουγε ὁ Σωκράτης καὶ ἐρχόταν σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς ψευτοκουλτουριάρηδες τῆς ἐποχῆς του, τοὺς σοφιστάς. Γιὰ τὴ συνείδησι μᾶς μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ β΄ κεφάλαιο τῆς πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολῆς. Ὅσοι ἀκοῦνε τὴ συνείδησί τους, ὀνομάζονται εὐσυνείδητοι. Ὅσοι δὲν τὴ λογαριάζουν, εἶνε ἀσυνείδητοι. Ὁ ἀσυνείδητος ὅμως εἶνε δυστυχισμένος, ὅπου κι ἂν βρίσκεται· ἐνῷ ὁ εὐσυνείδητος, ἀκόμα καὶ μπροστὰ στὸ θάνατο, εἶνε εὐτυχής.
Ὅλα τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα ὀφείλονται στὶς τύψεις τῆς συνειδήσεως. Γι᾿ αὐτὸ εἶνε ἀπαραίτητη ἡ ἐξομολόγησι. Διότι τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας πιέζει φοβερὰ καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια, κι ἂν ἀκόμα κανεὶς δὲν τὸ ξέρῃ. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἔκαναν καὶ δημόσια ἐξομολόγησι γιὰ νὰ ἡσυχάσουν. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει· «Καλύτερα νὰ σὲ κεντήσῃ σκορπιὸς παρὰ νὰ σὲ κεντήσῃ ἡ συνείδησι». Ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως ὡδήγησε πολλοὺς στὴν αὐτοκτονία. Γι᾿ αὐτὸ προσοχή· ὄχι ἀπελπισία, σὰν τὸν Ἰούδα, ἀλλὰ ἐξομολόγησι. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶπε· «Ὅταν ἐξωμολογήθηκα, παράδεισος ἄνθισε στὴν καρδιά μου». Τρέξτε λοιπόν, ὅλα τὰ παιδιὰ στὴν ἐξομολόγησι, γιὰ νὰ νικήσετε τοὺς πειρασμοὺς τῆς ἁμαρτίας· γιὰ νὰ ζήσετε ὄχι ἁπλῶς τὸν ὡραῖο παράδεισο τῆς φύσεως, ἀλλὰ τὸν παράδεισο τῆς ψυχῆς σας, τοῦ ὁποίου κλειδὶ εἶνε ἡ ἱερὰ ἐξομολόγησι.

Προτοῦ ῥιζώσουν τὰ ἐλαττώματα

Μιὰ μέρα πῆγε ἕνας νέος νὰ ἐπισκεφθῇ κάποιον ἀσκητή. Αὐτὸς ἄκουγε τὴ φήμη τοῦ ἀσκητοῦ, θαύμαζε τὴ ζωή του, καὶ γεννήθηκε μέσ᾿ στὴν καρδιά του ἕνας εὐγενὴς πόθος νὰ τὸν μιμηθῇ· νὰ γίνῃ κι αὐτὸς ἕνας ἀσκητής. Διότι ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ἄνθρωποι ποὺ θέλουν σὰν ἀετοὶ νὰ πετάξουν ψηλά, πολὺ ψηλά, καὶ νὰ φθάσουν στὶς κορυφὲς τῆς ἀρετῆς. Μιὰ τέτοια ψυχὴ ἦταν καὶ ὁ νέος ποὺ ἦρθε στὸν περίφημο ἀσκητή.
―Θέλω, εἶπε ὁ νέος στὸν ἀσκητή, θέλω νὰ μείνω ἐδῶ μαζί σου καὶ νὰ γίνω μαθητής σου.
Ὁ ἀσκητὴς τοῦ ἀπάντησε·
Δὲν εἶνε, παιδί μου, εὔκολος ὁ δρόμος τῆς ἀσκήσεως ποὺ θέλεις ν᾿ ἀκολουθήσῃς. Ὁ δρόμος αὐτὸς εἶνε δύσκολος. Εἶνε ἀνηφορικός. Εἶνε Γολγοθᾶς. Δὲν ἀρκοῦν προσωρινοὶ ἐνθουσιασμοί, ποὺ εὔκολα σβήνουν. Χρειάζεται ἀπόφασι μεγάλη. Ἐὰν θέλῃς στὸ ἄγριο αὐτὸ μέρος νὰ μείνῃς μαζί μου, πρέπει νὰ ὑπακοῦς σ᾿ ὅ,τι σοῦ λέω. Χωρὶς ὑπακοὴ δὲν ὑπάρχει καμμία πρόοδος. Ἡ ὑπακοὴ ζωή, ἡ ἀνυπακοὴ θάνατος. Ἔχεις ἀπόφασι γιὰ μιὰ τέτοια ἀπόλυτη ὑποταγή;
Ὁ νέος ἀπήντησε·
―Γέροντα, ἔχω ἀπόφασι νὰ ὑπακούω σ᾿ ὅ,τι θὰ μὲ συμβουλεύῃς.
Ὁ ἀσκητής, ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴ δήλωσι γιὰ ἀπόλυτη ὑπακοή, τὸν δέχθηκε.
Μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες ὁ ἀσκητὴς πῆρε τὸ νέο καὶ καθὼς περπατοῦσαν μαζὶ στὸ ἔρημο ἐκεῖνο μέρος τοῦ ἔδειξε ἕνα δέντρο ποὺ φαινόταν ὅτι ἀπὸ πολλὰ χρόνια πρὶν ἦταν φυτεμένο, εἶχε ἀναπτυχθῆ καὶ εἶχε ἁπλώσει τὰ κλαδιά του.
―Τὸ βλέπεις, τοῦ λέει, αὐτὸ τὸ δέντρο; Σοῦ δίνω ἐντολὴ νὰ προσπαθήσῃς μόνος σου νὰ τὸ ξερριζώσῃς.
Ἡ διαταγὴ αὐτὴ φάνηκε στὸ νέο δύσκολη, ἀκατόρθωτη. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ εἶχε δηλώσει πὼς θὰ ὑπακούῃ σὲ ὅλα, δὲν ἔφερε καμμία ἀντίρρησι. Τὴν ἄλλη μέρα ξύπνησε πρωῒ – πρωῒ καὶ πῆγε νὰ τὸ ξερριζώσῃ. Ὅλη τὴν ἡμέρα προσπάθησε, ἀλλὰ δὲν τὰ κατάφερε. Τὸ δέντρο ἦταν βαθειὰ ῥιζωμένο κι αὐτὸς δὲν εἶχε τὰ μέσα νὰ τὸ ξερριζώσῃ. Περίλυπος ἐπέστρεψε στὸ ἀσκητήριό του. Ὁ ἀσκητὴς δὲν τοῦ εἶπε τίποτε. Τὴν ἄλλη μέρα τὸν πῆρε καὶ βγῆκαν ἔξω. Καὶ καθὼς περπατοῦσαν στὴν ἐρημιά, τοῦ ἔδειξε κάπου ἕνα πολὺ μικρὸ δέντρο.
―Τὸ βλέπεις, τοῦ εἶπε, αὐτὸ τὸ δέντρο; Σοῦ δίνω ἐντολὴ νὰ τὸ ξερριζώσῃς. Ὁ νέος χωρὶς μεγάλο κόπο ξερρίζωσε τὸ μικρὸ δέντρο καὶ χαρούμενος ἀνήγγειλε τὸ ἀποτέλεσμα τῶν προσπαθειῶν του·
―Γέροντα, ἐκπλήρωσα τὴν ἐντολή σου. Ξερρίζωσα τὸ δέντρο!
Ὁ νέος ἀποροῦσε μὲ τὶς περίεργες αὐτὲς ἐντολὲς τοῦ γέροντα. Καὶ ἔλεγε μόνος του· «Ἦρθα, λοιπόν, ἐδῶ στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ξερριζώνω δέντρα;». Ὁ ἀσκητής, ποὺ εἶχε καταλάβει τὴν ἀπορία τοῦ νέου, τοῦ εἶπε·
―Παιδί μου· αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπα νὰ κάνῃς ἔχουν κάποιο σκοπό. Μὲ παραδείγματα θέλω νὰ σὲ διδάξω. Τί; Ὅτι τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶνε στὴν ἀρχή, μοιάζουν μ᾿ ἕνα δενδρύλλιο ποὺ δὲν ἔχει προλάβει νὰ ῥίξῃ βαθειὲς ῥίζες στὴ γῆ καὶ εἶνε εὔκολο νὰ ξερριζωθῇ. Ἔτσι εἶνε καὶ ὁ ἄνθρωπος στὴν παιδικὴ καὶ νεανικὴ ἡλικία. Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν καταβληθῇ καμμία προσπάθεια γιὰ τὴν ἠθικὴ διόρθωσί του, τότε μέρα μὲ τὴν ἡμέρα, μῆνα μὲ μῆνα, χρόνο μὲ χρόνο, τὸ κακὸ ὁλοένα καὶ ῥίχνει πιό βαθειὰ τὶς ῥίζες του μέσα στὸν ψυχικὸ κόσμο τοῦ ἀνθρώπου καὶ μοιάζει μὲ ἕνα παλιὸ γέρικο δέντρο, ποὺ λόγῳ πολυκαιρίας πρόλαβε καὶ ἔρριξε βαθειὲς ῥίζες μέσα στὴ γῆ. Κ᾿ ἐσύ, παιδί μου, τώρα ποὺ εἶσαι νέος, προσπάθησε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νὰ πολεμήσῃς τὴν κακία, νὰ κόψῃς ὅ,τι ἐλάττωμα ἔχεις, καὶ νὰ καλλιεργήσῃς τὴν ἀρετή. Γιὰ νὰ γίνῃ ἡ ἀρετὴ ἕνα δέντρο γεμᾶτο φύλλα, ἄνθη καὶ καρπούς. Ἐὰν ὅμως ἀδιαφορήσῃς κι ἀφήσῃς τὰ ἐλαττώματά σου ἀπολέμητα, αὐτὰ σὺν τῷ χρόνῳ ἀπὸ δενδρύλλια θὰ γίνουν δέντρα μεγάλα καὶ ἰσχυρά. Θὰ κυριαρχήσουν μέσα στὴν ψυχή σου καὶ θὰ τὴν κατακτήσουν. Τότε γιὰ τὴν ἐκρίζωσί τους θὰ χρειασθοῦν μεγάλοι κόποι, ποὺ σπανίως ἐπιτυγχάνουν.

Τὸ ξερρίζωμα τοῦ κακοῦ

Μόνοι μας, ἀδύνατον!
Ἀγαπητά μου παιδιά! Ἐσεῖς, βρίσκεστε τώρα στὴν ἡλικία ἐκείνη ποὺ θεωρεῖται ὡς ἡ ὡραιοτέρα περίοδος τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Εἶνε ὅπως ἡ ἄνοιξι ποὺ ῥοδίζει καὶ μοσχοβολᾷ. Ἡ φαντασία σας ζωηρή, πλάθει τὰ γλυκύτερα ὄνειρα γιὰ ἕνα εὐτυχισμένο μέλλον. Ὁ συναισθηματικός σας κόσμος δονεῖται. Ἀλλ᾿ ἀκριβῶς διότι συντελεῖται μιὰ τέτοια ζύμωσι μέσα στὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ σας κόσμου, ἡ ἡλικία σας, ὅπως παρατηροῦν διάσημοι παιδαγωγοὶ καὶ ψυχολόγοι, εἶνε ἡ πιὸ κρίσιμη καὶ ἐπικίνδυνη ἡλικία. Καλεῖσθε νὰ πάρετε ἀποφάσεις, ποὺ θ᾿ ἀφοροῦν σὲ ὅλο τὸ μέλλον σας. Καλεῖσθε νὰ ἐκλέξετε ἕνα ἀπὸ τὰ δύο· ἢ τὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, ἢ τὴν ὁδὸ τῆς κακίας. Ἐὰν πάντως πάρετε τὴν ἀπόφασι ν᾿ ἀκολουθήσετε τὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ᾿ ὄψι σας ὅτι αὐτὴ δὲν εἶνε κατηφορική, ἀλλ᾿ ἀνηφορική. Εἶνε ἕνας Γολγοθᾶς. Ἡ ζωὴ δὲν εἶνε ἀπόλαυσι.
Εἶνε εὔκολο νὰ βαδίσῃ κανεὶς τὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς; Εἶνε εὔκολο, σύμφωνα μὲ τὸ ὡραῖο σύνθημα «ξερρίζωμα καὶ φύτευμα», νὰ ξερριζώσετε τὸ κακὸ καὶ νὰ φυτέψετε τὸ καλό; Πολλὰ παραδείγματα παλαιότερα καὶ νεώτερα ἀποδεικνύουν, πόσο ἀληθινὸ εἶνε αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «Ὃ θέλω (καλὸν) οὐ πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ (κακὸν) τοῦτο ποιῶ» (πρβλ. Ῥωμ. 7,15). Δηλαδή· Ἐκεῖνο ποὺ μισῶ καὶ ἀποστρέφομαι, αὐτὸ κάνω, ἑλκόμενος ἀπὸ τὰ θέλγητρα τοῦ κακοῦ καὶ νικώμενος ἀπὸ τὰ πάθη, ποὺ βόσκουν μέσα στὴν ἀνθρώπινη καρδιά. Τὸ κακὸ δυστυχῶς ἔχει ῥίζες βαθειές, καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια τόσο καὶ οἱ ῥίζες ξαπλώνονται βαθύτερα, καὶ εἶνε δύσκολο τὸ ξερρίζωμα, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ἀκατόρθωτο. Κλαῖνε κι ἀναστενάζουν πολλοί, διότι, ἐνῷ παίρνουν ἀποφάσεις νὰ ξερριζώσουν τὸ α΄ ἢ τὸ β΄ ἐλάττωμα, ξαφνικὰ αὐτὸ ἐμφανίζεται μὲ φοβερὴ ὁρμὴ καὶ τοὺς νικᾷ, καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπελπίζεται στὸν ἀγῶνα του καὶ ἀναφωνεῖ ὅπως ὁ ἐκπροσωπῶν ὅλη τὴν ἁμαρτωλὴ ἀνθρωπότητα Παῦλος· «Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» (Ῥωμ. 7,24).
Ὀρθῶς παρατηρεῖ ἀρχαῖος διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος ποὺ θαυμάζεται γιὰ τὸ βάθος τῶν ψυχολογικῶν παρατηρήσεών του· Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος μποροῦσε μόνος του, μὲ τὶς ἀτομικές του προσπάθειες, νὰ ξερριζώση τὸ κακὸ ἢ νὰ φυτεύσῃ τὸ καλό, δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀνάγκη νὰ ἔλθῃ ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο. Μόνο μὲ τὴν ἄνωθεν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῆς χάριτος ποὺ ἀπέρρευσε ἀπὸ τὴ σταυρική του θυσία, ὁ ἄνθρωπος νικάει τὸ κακὸ καὶ πράττει τὸ καλό.
Ἀγαπητά μου παιδιά! Ζῆτε ―γιατί νὰ τὸ ἀποκρύψουμε―, ζῆτε σ᾿ ἕναν αἰῶνα ἀπιστίας καὶ διαφθορᾶς. Τὸ κακὸ μὲ μύριες μορφὲς θριαμβεύει ὡς λερναία ὕδρα καὶ παρασύρει πλῆθος νεανικὲς ψυχὲς στὴν καταστροφή. Ἀλλὰ μὴν ἀπελπίζεσθε! Ἐὰν πιστέψετε εἰλικρινὰ στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τότε θὰ αἰσθανθῆτε τὴ θεϊκή του δύναμι νὰ σᾶς βοηθῇ, θὰ ἀναδειχθῆτε νικηταί, καὶ θὰ γίνετε ἄξιοι ν᾿ ἀκούσετε τὴν θριαμβευτικὴ προσφώνησι τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου πρὸς τὴ νεότητα· «Νεανίσκοι, νενικήκατε τὸν πονηρόν» (Α΄ Ἰωάν. 2,13). Κατασκηνωση 1989

 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΣΤΗ ΓΕΥΣΗ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 5th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

για να ἀποκτήσουμε προσωπική εμπειρία τῆς γλυκύτητος ποὺ ἔχει ἡ χριστιανικὴ ζωή

Tου Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Kατασκην. π. Αυγουστ...ἀκούσατε τὰ ὡραῖα χριστιανικὰ μαθήματα, ποὺ εἶνε, ἡ ἀνώτερη καὶ ἡ ὑψηλότερη γνῶσι. Αὐτὸ δὲν τὸ λέμε μόνο ἐμεῖς οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ἱεροκήρυκες καὶ οἱ θεολόγοι, ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἐκλεκτὰ πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητος, ἐπιστήμονες διαφόρων ἐπιστημῶν. Ἡ γνῶσι τοῦ Χριστοῦ, εἶνε ἡ ἀνώτερη καὶ σπουδαιότερη γνῶσι. Καλὰ εἶνε τὰ μαθηματικά· ἀλλὰ τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ μαθηματικά, τὰ φυσικά, τὶς γλῶσσες, ἂν ἀγνοῇς τὸ Χριστό; Τί νὰ τὰ κάνῃς, ἂν σκεφτῇς, ὅτι μιὰ μέρα ὅλες αὐτὲς οἱ γνώσεις δὲν θὰ ἔχουν πέρασι; Μόνο ἡ γνωριμία μὲ τὸ Χριστὸ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἀλλ᾿, ἆραγε, ἡ ἁπλῆ γνῶσι τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁπλῆ γνῶσι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ;
Ἀπαντῶ. Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει, ὅτι ἡ γνῶσι γενικῶς εἶνε ἀναγκαία. Ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος Σωκράτης ἔλεγε ἕνα σπουδαῖο λόγο· «Οὐδεὶς ἑκὼν κακός». Πίστευε, δηλαδή, ὅτι ὅλα τὰ κακὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἄγνοια, καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἂν διαφωτισθῇ καταλλήλως, θὰ παύσῃ νὰ κάνῃ τὸ κακό. Τὸν καιρὸ δὲ ποὺ οἱ ἄλλοι φιλόσοφοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου, μὲ τὰ ἄστρα, τὴ θάλασσα, τὰ βουνά, τὸν ἀέρα, ὁ Σωκράτης ἔστρεψε τὴν προσοχή του στὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶνε τὸ στολίδι τοῦ κόσμου, καὶ δίδαξε τί εἶνε εὐσέβεια, τί ἀσέβεια, τί ἀλήθεια, τί ψέμα, τί δικαιοσύνη, τί ἀδικία, τί σωφροσύνη, τί ἀκολασία.
Αὐτὰ πίστευε καὶ δίδασκε ὁ Σωκράτης, ποὺ ἔζησε πρὶν ἀπ᾿ τὸ Χριστὸ καὶ δὲν γνώριζε τὴν πραγματικὴ αἰτία τῆς ἀνθρωπίνης ἀθλιότητος, ποὺ εἶνε ἡ προπατορικὴ ἁμαρτία. Πίστευε, ὅπως εἴπαμε, ὅτι ἡ κακοδαιμονία τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται στὴν ἄγνοια. Εἶχε δίκιο; Ὄχι ἀπόλυτο. Γιατί; Διότι οἱ ἴδιοι οἱ φιλόσοφοι, ποὺ δὲν εἶχαν ἄγνοια ἀλλὰ εἶχαν γνῶσι, διέπραξαν τὶς μεγαλύτερες ἀδικίες καὶ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα. Καὶ τώρα στὶς μέρες μας ποιοί εἶνε αὐτοὶ ποὺ ξέρουν τὰ περισσότερα πράγματα γιὰ τὴ θρησκεία; Ἀσφαλῶς ἐμεῖς οἱ κληρικοί, οἱ θεολόγοι, οἱ καθηγηταὶ στὰ μικρὰ καὶ στὰ μεγάλα σχολεῖα. Ὅλοι αὐτοὶ γνωρίζουν τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἐξηγοῦν, τὸ κηρύττουν εὐγλώττως, ἀλλά… ἔχουν, συνήθως, μόνο γνῶσι. Δὲν φτάνει, ὅμως, μόνο ἡ γνῶσι· ἡ γνῶσι πρέπει νὰ γίνῃ ἐπίγνωσι. Ἐπίγνωσι δὲ θὰ πῇ ἐφαρμογή.
Κ᾿ ἐρωτῶ· Εἶνε εὔκολη ἡ ἐφαρμογή; Ναί, εἶνε εὔκολη ἡ ἐφαρμογή, ὅταν ὑπάρχῃ θέλησι. Δυστυχῶς, ὅμως, δὲν ὑπάρχει θέλησι. Ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶνε ἰσχυρή· εἶνε ἐξασθενημένη, παράλυτη, καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος εὔκολα νὰ ἐφαρμόζῃ τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει μὲ τὰ παραλυμένα νεῦρα τοῦ παραλύτου. Ἂν πῇς στὸν παράλυτο νὰ κάνῃ γυμναστική, θὰ κάνῃ; Ἂν τοῦ δώσῃς παραγγέλματα «Ἐμπρὸς μάρς» ἢ «Ἐμπρὸς τροχάδην μάρς» ἢ «Βῆμα σημειωτὸν μάρς», θ᾿ ἀνταποκριθῇ; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἀλλὰ θὰ σοῦ πῇ· «Ἄφησέ με, ἄνθρωπέ μου, μὴ μὲ ἐμπαίζῃς· δός μου πρῶτα νεῦρα, κάνε με καλά, καὶ ὕστερα νὰ μοῦ ἀπευθύνῃς τὰ ὡραῖα παραγγέλματα τῆς γυμναστικῆς…». Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ οἱ ὡραῖες ἐντολὲς τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς παραμένουν ἀνεκτέλεστες, ἂν ἡ θέλησί μας εἶνε ἐξασθενημένη, παράλυτη. Θὰ ἐκτελεστοῦν, μόνο ὅταν ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου ἐνισχυθῇ ἀπὸ τὴν οὐράνια καὶ ὑπερφυσικὴ δύναμι, δηλαδὴ τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε· «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. 15,5). Ἂν μπορούσαμε οἱ ἄνθρωποι μόνοι μας νὰ ἐκτελέσουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, δὲν χρειαζόταν νὰ ᾿ρθῇ ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο· θὰ ἔφτανε ἡ γνῶσι γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὴν ἐφαρμογή, στὴν ἀρετή, στὴ σωτηρία. Ἀλλ᾿ ὅπως μαρτυρεῖ ἱστορία αἰώνων, δὲν φτάνει ἡ γνῶσι· χρειάζεται μιὰ μεγάλη δύναμι, καὶ ἡ δύναμι αὐτὴ εἶνε ἡ θεία βοήθεια, ἡ θεία χάρις.
Θὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ἀκόμη. Ξέρετε ποιός εἶνε ὁ καλύτερος θεολόγος; Ἂς μὴ σᾶς φανῇ παράξενο· ὁ καλύτερος θεολόγος εἶνε ὁ διάβολος! Ὁ διάβολος; θὰ πῆτε. Μὰ πῶς;
Ἁπλούστατα· διότι γνωρίζει καλύτερα ἀπ᾿ ὅλους τὴν ἁγία Γραφή. Καὶ αὐτὸ φαίνεται καλὰ στὴν περίπτωσι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία προσπάθησε στὴν ἔρημο νὰ πλανήσῃ τὸ Χριστὸ μὲ ρητὰ τῆς ἁγίας Γραφῆς. Μαρτυρεῖ ἀκόμη ἡ ἁγία Γραφή, ὅτι «Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. 2,19). Καὶ ὅμως· ἐνῷ ὁ διάβολος ἔχει τὴν καλύτερη γνῶσι τῆς ἁγίας Γραφῆς, καὶ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ἔχῃ καὶ τὴν καλύτερη ἐφαρμογή, ἐν τούτοις ἔχει τὴ χειρότερη, ἢ μᾶλλον τὴν ἀντίστροφη ἐφαρμογή!
Δὲν ἀρκεῖ, λοιπόν, ἡ γνῶσι· χρειάζεται καὶ μιὰ ἄλλη ὡραία λέξι, ἢ μᾶλλον μιὰ ὡραία ἔννοια, ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ψυχολόγοι. Χρειάζεται ἡ γνῶσι νὰ γίνη βίωμα, ἐφαρμογή, πρᾶξι. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ποὺ γνώρισες, νὰ τὴ ζήσῃς ἐσὺ προσωπικῶς. Ἡ θεωρία νὰ γίνῃ πείραμα, ὅπως στὴν ἐπιστήμη τῆς φυσικῆς καὶ τῆς χημείας. Ἡ διδασκαλία νὰ γίνῃ ζωή.

* * *

Τρεῖς πειρασμοί

Ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, παιδιά μου, ἔρχεται ὁ πειρασμός. Ἕνας πειρασμὸς ἰσχυρότερος ἀπὸ ᾿κεῖνον ποὺ εἴχατε πρὶν ἔλθετε στὴν κατασκήνωσι. Ἐκεῖνος σᾶς ἔλεγε· Τί νὰ κάνετε στὴν κατασκήνωσι; μὲ τὰ παπαδίστικα θὰ ἀσχολῆστε;…. Ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νικήσατε τὸν πρῶτο ἐκεῖνο πειρασμό. Τώρα δέ, ὕστερα ἀπὸ τὴν κατασκηνωτικὴ ζωή, ἔρχεται ὁ δεύτερος καὶ σφοδρότερος πειρασμὸς καὶ σᾶς ψιθυρίζει· Ὡραῖα εἶνε αὐτὰ ποὺ ἀκούσατε ἐδῶ στὴν κατασκήνωσι, ἀλλὰ ποιός τὰ ἐφαρμόζει; Ἆραγε νὰ εἶνε ἀληθινά; Μήπως κάποτε ἦταν ἀληθινά, καὶ τώρα δὲν ἔχουν καμμιὰ θέσι στὸ σύγχρονο κόσμο; Μήπως εἶνε μόνο γιὰ τὶς γιαγιάδες;.
Σοῦ ἔρχεται ὁ πειρασμὸς αὐτός, παιδί μου. Τὸ ξέρω. Θέλεις νὰ τὸν νικήσῃς; Προσπάθησε τότε νὰ ἐφαρμόσῃς αὐτὰ ποὺ ἄκουσες. Παίρνεις τὸ φάρμακο; θὰ γίνῃς καλά. Δὲν παίρνεις τὸ φάρμακο; θὰ παραμείνῃς ἀσθενής. Φάρμακο τῆς ψυχῆς, φάρμακο πνευματικό, εἶνε ἡ ἐφαρμογὴ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἐφαρμόζεις; θὰ νικήσῃς τὸν πειρασμὸ τῆς ἁμαρτίας, θὰ νικήσῃς τὸ διάβολο, τὸν πατέρα τοῦ κακοῦ. Δὲν τὰ ἐφαρμόζεις; α, τότε μὴν περιμένεις νὰ νικήσῃς τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ διάβολο.
Ἂς ἀναφέρω καὶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Τὸ μέλι ποὺ κάνει ἡ μέλισσα εἶνε γλυκύτατο, θρεπτικό, θεραπευτικό, ὑγιεινό. Ἂν ἀρκῆσαι νὰ ξέρῃς μόνο τὶς ἰδιότητες τοῦ μέλιτος, ἀλλὰ δὲν τὸ δοκιμάζῃς, δὲν πρόκειται ν᾿ ἀπολαύσῃς τὰ εὐεργετήματά του. Ἂν ὅμως δοκιμάσῃς, τότε δὲν χρειάζεσαι τὰ ἐγκώμια τοῦ μέλιτος. Τὰ γνωρίζεις μόνη σου κι ἀπολαμβάνεις τὶς ἔξοχες ἰδιότητές του. Μέλι εἶνε ἡ χριστιανικὴ ζωή. Τὴν ἐφαρμόζεις; αἰσθάνεσαι τὴν οὐράνια γλυκύτητά της. Δὲν τὴν ἐφαρμόζεις; δὲν σὲ ὠφελεῖ ἡ θεωρητικὴ γνῶσι τῶν πνευματικῶν καὶ θείων εὐεργετημάτων της· ἐξακολουθεῖς νὰ ζῇς στὴν πίκρα τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς.
Εἶνε πιθανὸ ὅμως, κοντὰ στοὺς δύο αὐτοὺς πειρασμούς, νὰ ἔρθῃ καὶ ἕνας τρίτος. Ποιός; Νά· ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ σοῦ λέει· Ἀφοῦ ὁ θεολόγος, ὁ παπᾶς, ὁ κατηχητής, ἡ κατηχήτρια δὲν τὰ ἐφαρμόζει, ἐσὺ θὰ τὰ ἐφαρμόσῃς;…
Μὴν ἐπιτρέπετε, ἀγαπητά μου κορίτσια, μὴν ἐπιτρέπετε στὸν πειρασμὸ αὐτὸν νὰ σᾶς πειράξῃ. Διῶξτε τον ἀμέσως μακριά σας. Μὴν ἐπηρεάζεστε ἀπὸ τὸ τί κάνουν ἐκεῖνοι. Ἐκεῖνοι ἔχουν τὴν εὐθύνη τους ἀπέναντι στὸ Θεό. Καὶ εἶνε μεγάλη ἡ εὐθύνη τους, διότι ἀνήκουν στὴν κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Κριτὴς εἶπε· «Ὁ γνοὺς (τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ)… καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας… δαρήσεται πολλάς» (Λουκ. 12, 47). Καὶ εἶνε «δίκαιος Κύριος καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησε» (Ψαλμ. 10, 7). Ἀφῆστε τους, λοιπόν, νὰ τοὺς κρίνῃ ὁ Θεός. Ἐσεῖς μείνετε σταθερὲς καὶ ἀκλόνητες στὸ λόγο τῆς πίστεως καὶ προσπαθῆστε ν᾿ ἀποκτήσετε πεῖρα προσωπικὴ τῆς γλυκύτητος ποὺ ἔχει ἡ χριστιανικὴ ζωή.
Ἄν, ἀγαπητά μου κορίτσια, μὲ ἀκούσετε καὶ τὸ κάνετε αὐτό, σᾶς βεβαιώνω ἐγώ, ὁ γέρων ἐπίσκοπος ποὺ δουλεύω μισὸν αἰῶνα στὴν Ἐκκλησία, ὅτι θὰ φτάσετε στὰ βαθειὰ γεράματα καὶ θὰ ἔχετε χαρὰ μέσα στὴν ψυχή σας. Θὰ καταλάβετε τί μεγάλα πράγματα εἶνε ἡ πίστι, ἡ ἀλήθεια, ἡ δικαιοσύνη, ἡ εὐσέβεια, ἡ ἀρετή, ἡ ἁγνότης, ἡ μητρότης, ἡ ἀγάπη, ἡ στοργή, καὶ τόσα ἄλλα πνευματικὰ γλυκύσματα ποὺ ἔχει ἡ πίστι μας. Θὰ τὰ καταλάβετε ὅλα αὐτὰ ὄχι γιατὶ σᾶς τὰ διδάξαμε ἐμεῖς, ἀλλὰ διότι τὰ ζήσατε ἐσεῖς οἱ ίδιες, καὶ θὰ λέτε κ᾿ ἐσεῖς· «Οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οίδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 4,42).

Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στις μαθήτριες του Γυμνασίου το 1988, στις Εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις της Πρώτης της Ι.Μ. Φλωρίνης

Παιδια της νηστειας

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 10th, 2013 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Επιστολή 5η

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

στους μαθητάς και στις μαθήτριες των Κατηχητικών Σχολείων

(Περιέχεται στο Βιβλίο του Μητροπολίτου «ΒΟΣΚΕ Τ’ ΑΡΝΙΑ ΜΟΥ»

Παιδια της νηστειας

Ἀγαπητά μου παιδιά,

π. Αυγ. Βευη istΜΕ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπήκαμε στή Σαρακοστή. Στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μας ὁνομάζεται ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ἡ ἁγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μαζί μέ τή Μεγάλη Ἐβδομάδα πού ἀκολουθεί εἶναι μιά περίοδος τοῦ χρόνου, που διαρκεῖ 50 περίπου ἠμέρες. Ἡ περίοδος αὐτή ἀρχίζει τήν Καθαρά Δευτέρα καί τελειώνει τό Μέγα Σάββατο. Ἀρχίζει μέ τό «Κύριε τῶν δυνάμεων» καί τελειώνει μέ τό «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῑνον τήν γῆν», Σʼ ὅλο αὐτό τό διάστημα οἱ χριστιανοί πού πιστεύουν καί ἀγαποῦν τό Χριστό καί θυμοῦνται ὅσα ἔπαθε ὁ Χριστός γιά τόν κόσμο, νηστεύουν ἀπό πολλά φαγητά. Ἀπό κρέας, ἀπό γάλα, ἀπό τυρί, ἀπό ἀβγά, ἀπό ψάρια κι ἀπό ἄλλα φαγητά. Μόνο στίς 25 Μαρτίου, πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἐπιτρέπεται στούς χριστιανούς νά καταλύουν ψάρι. Ὅλες τίς ἄλλες μέρες ὅσοι εἶναι ὑγιεῖς νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται καί προετοιμάζονται πνευματικῶς γιά νά κοινωνοῦν τακτικά τά ἄχραντα μυστήρια.

* * *

Νηστεύουν οἰ μεγάλοι. Ἀλλά, θά ρωτήσετε, πρέπει να νηστεύουμε κʼ ἐμείς, τά παιδιά καί οἱ νέοι, πού βρισκόμαστε πάνω στήν άνάπτυξι καί ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τροφή τονωτική;

Στό ἐρώτημα αὐτό, ἄν δηλαδή τά παιδιά πρέπει να νηστεύουν, θʼ ἀπαντήσω μέ τούτη τήν ἐπιστολή. Καί θέλω νά προσέξετε τί θά σᾶς πῶ. Γιατί ὅ,τι θά σᾶς πῶ δέν εἶναι διδασκαλία δική μου, ἀλλά διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, πού ὅ,τι ὁρίζει τό ὁρίζει μέ ἀγάπη καί στοργή. Ἡ Ἐκκλησία δέν θέλει τό κακό τοῦ ανθρώπου, ἀλλά πάντα τό καλό. Καί ἡ νηστεία πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία μας δέν κάνει κακό, ἀλλά κάνει καλό.

Γιά νά σᾶς πείσω δέν θά σᾱς παρουσιάσω ἀποδείξεις καί ἐπειχηρήματα ἀπό γιατρούς καί ἄλλους ἐπιστήμονες, πού ἐγκωμιάζουν τή νηστεία σαν ὠφέλιμο θεσμό γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου. Ἐδῶ θʼ ἀρκεσθοῦμε νʼ ἀνοίξουμε τήν Ἁγία Γραφή, τό ἀθάνατο αὐτό βιβλίο, καί ἀπό ʼκεῖ μέσα θά σᾶς διηγηθῶ ἕνα ἰστορικό παράδειγμα. Ἐλᾶτε λοιπόν, παιδιά, μέ τή φαντασία νά ταξιδέψουμε στά παλιά τά χρόνια.

* * *

Σταματᾶμε στά 600 χρόνια πρίν νά ἔλθη ὁ Χριστός στόν κόσμο. Στήν ἐποχή ἐκείνη ὑπῆρχε ἕνα ἰσχυρό κράτος, μιά μεγάλη αὐτοκρατορία, ποὺ κυριαρχοῦσε στήν Ἀνατολή. Ὠνομαζόταν «βασιλεία Βαβυλῶνος». Πρωτεύουσα ἦταν ἡ Βαβυλώνα. Βασιλιᾶς ἦταν ὀ Ναβουχοδονόσορ. Αὐτός πολιώρκησε τήν πρωτεύουσα, τά Ἰεροσόλυμα, νίκησε τούς Ἰσραηλίτες, καί πῆρε ἀπʼ τό ναό τοῦ Σολομῶντος τά χρυσᾶ σκεύη. Μαζί μέ τούς θησαυρούς πῆρε καί αἰχμαλώτους. Πολύς κόσμος, ἄντρες γυναίκες καί παιδιά, μεταφέρθηκαν στήν πρωτεύουσά του.

Μιά μέρα ὀ Ναβουχοδονόσορ λέει στόν ἀρχηγό τῆς βασιλικῆς αὐλῆς˙

̶ Ἀπό τά Ἰσραηλιτικά παιδιά, πού αἰχμαλωτίσαμε καί πήραμε ἐδῶ στή Βαβυλώνα, θέλω νά διαλέξεις μερικά παιδιά, πού νά κατάγωνται ἀπό ἐκλεκτές οἰκογένειες, νά διακρίνωνται γιά τήν ὀμορφιά καί τή δύναμι τοῦ σώματος μά καί γιά τήν ἀγάπη τους στά γράμματα. Αὐτά τά παιδιά πού θά διαλέξης θά τά πάρω στά ἀνάκτορα, θά τρῶνε καί θά πίνουν ἀπό τό δικό μου τραπέζι, καί θά τά σπουδάσω γιά νά γίνουν μιά μέρα ἀνώτεροι ὐπάλληλοι τοῦ κράτους μου. Γιʼ αὐτό πρόσεξε, παρακαλῶ στήν ἐκλογή…

Ὀ ἀρχηγός συμμορφώθηκε μέ τή διαταγή τοῦ βασιλιά, καί ὕστερα ἀπό ἐπιλογή διάλεξε τέσσερα παιδιά. Τά ὀνόματα τῶν παιδιῶν ἦταν Δανιήλ, Ἀνανίας, Ἀζαρίας καί Μισαήλ. Αὐτά τά τέσσερα παιδιά ὡδηγήθηκαν ἐμπρός στό βασιλιᾶ, κι ὁ βασιλιᾶς ἐνέκρινε νά μένουν στό παλάτι καί νά ζοῦν καί νά ἐκπαιδεύωνται ὅπως αὐτός εἶχε ὀρίσει.

Τά τέσσερα παιδιά μέσα στό παλάτι. Ὅταν ἦρθε τό μεσημέρι, οἱ ὑπηρέτες ἔστρωσαν τό τραπέζι καί κάλεσαν τά παιδιά νά φᾶνε. Τό τραπέζι ἦταν γεμάτο ἀπό ἐκλεκτά φαγητά, ἀλλά τά τέσσερα παιδιά δέν τά ἄγγιξαν. Θυμήθηκαν τή θρησκεία τους, πού εἶχε τίς νηστεῖες της καί δέν ἐπέτρεπε νά τρῶνε ὠρισμένα φαγητά. Καί δέν ἤθελαν νά παραβοῦν τήν ἐντολή τῆς θρησκείας τους. Γιʼ αὐτό παρακάλεσαν τόν ἀρχηγό τῆς βασιλικῆς αὐλῆς νά μήν ἐπιμένη νά φᾶνε ἀπό τά φαγητά αὐτά, ἀλλά νά τά ἀφήση νά τρῶνε χόρτα καί ὅσπρια, πού συνήθιζαν νά τρῶνε στήν πατρίδα τους.

̶ Δέν μπορῶ, ἀπάντησε ὀ ἀρχηγός. Ἔχω λάβει αὐστηρή ἐντολή ἀπό τό βασιλιᾶ καί δέν μπορῶ νά τήν παραβῶ. Ἄν ἀλλάξω τήν ἐκλεκτή τροφή σας μέ τήν εὐτελή τροφή πού θέλετε, ὑπάρχει κίνδυνος νʼ ἀδυνατίσετε, νʼ ἀρρωστήσετε, καί τότε τί θά πῶ ἐγώ στό βασιλιᾶ;…

Τά τέσσερα παιδιά ὅμως ἐπέμεναν. Καί γιά νά καθησυχάσουν τόν ὑπεύθυνο, τόν διαβεβαίωσαν ὅτι τρώγωντας χόρτα καί ὅσπρια ὄχι μόνο δέν θʼ »αδυνατίσουν, ἀλλά ἔχοντας τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά ʼνε στήν ὑγεία πολύ καλύτερα ἀπό τά καλύτερα ἀπό τά ἄλλα παιδιά, πού θά τρῶνε κάθε μέρα τά ἐκλεκτά φαγητά. Ὁ ὑπεύθυνος γιά τήν διατροφή τῶν τεσσάρων παιδιῶν μπροστά στήν ἐπιμονή πού ἔδειξαν ὑποχώρησε, καί κάθε μέρα τούς παρέθετε τή νηστήσιμη τροφή πού ἤθελαν.

Ἀδυνάτισαν τά παιδιά; Ὄχι μόνο δέν ἀδυνάτισαν, ἀλλά ἦταν καί πολύ καλύτερα ἀπό τά ἄλλα παιδιά πού ἔτρωγαν κρέας καί ἔπιναν καί διαλεχτό κρασί. Τά πρόσωπα τους ἔλαμπαν ἀπό ὑγεία. Καί τό μυαλό τους ἦταν πιό καθαρό καί μέ μεγάλη εὐκολία ρουφοῡσε τή γνῶσι. Τά παιδιά αὐτά, πού κρατοῦσαν τή νηστεία καί ἔτρωγαν ὄσπρια καί ἔπιναν νερό, ἤξεραν δέκα φορές περισσότερα ἀπʼ ὅσα ἤξεραν τά ἄλλα παιδιά, τά παιδιά τῆς καλοφαγίας.

* * *

Ἀγαπητά μου παιδιά! Ἠ ἱστορία τῶν τεσσάρων παιδιῶν τῆς Βαβυλῶνος, πού μπορείτε νά τή βρῆτε ἄν ἀνοίξετε τήν Παλαιά Διαθήκη καί διαβάσετε τό 1ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ προφήτου Δανιήλ, αὐτή ἡ ὅμορφη ἱστορία μᾶς διδάσκει, πόσο ὠφέλιμη εἶναι ἡ νηστεία, καί γιʼ αὐτά ἀκόμα τά παιδιά.

Στήν παλαιότερη ἐποχή τά παιδιά τῆς πατρίδος μας ζοῦσαν πολύ στενάχωρα. Ἡ τροφή τους ἦταν πολύ φτωχή. Κρέας σπάνια ἔτρωγαν. Τό ψωμί τους ἦταν ἀπό κριθάρι ἤ ἀπό καλαμπόκι. Τό φαγητό τους κρεμμύδι κʼ ἐλιές, χόρτα καί ὄσπρια…

Δέν θέλουμε σήμερα, πού ὑπάρχει ἀφθονία, τά παιδιά νά ὑποσιτίζωνται. Ἄς τρέφωνται καλύτερα. Ἄς πίνουν τό γάλα τους. Ἄς τρῶνε τό ἀβγό, τό τυρί καί τό κρέας τίς μέρες πού ἐπιτρέπει ἡ Ἐκκλησία. Δέν λέμε ὄχι. Ἀλλʼ ἄς προσέξουμε, μήπως ἀπό τό ἔνα ἄκρο πέσουμε στό ἄλλο. Γιατί δυστυχῶς ὐπάρχουν παιδιά κακομαθημένα, παιδιά πού θέλουν κάθε μέρα νά τρῶνε κρέας καί ἐκλεκτά φαγητά. Τά παιδιά ὅμως πού τρέφονται ἔτσι, ἀντί νά γίνουν γερά παιδιά, γίνονται παιδιά μαλθακά, δηλαδή ἀδύνατα καί ἀσθενικά, πού εὔκολα προσβάλλονται ἀπό διάφορες ἀρρώστειες καί εἶναι ἀνίκανα νʼ ἀντιμετωπίσουν ἀργότερα τίς στερήσεις καί τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς.

Ἐσείς, ἀγαπητά μου παιδιά, μή μιμηθῆτε τά παιδιά αὐτά τά κακομαθημένα. Μιμηθῆτε τά τέσσερα παιδιά τῆς Βαβυλώνας, τό Δανιήλ, τόν Ἀνανία, τόν Ἀζαρία καί τό Μισαήλ. Τώρα πού μπήκαμε στή Μεγάλη Σαρακοστή νηστέψτε κʼ ἐσείς. Καί νά εἶστε βέβαιοι, ὅτι ἔτσι, συνηθίζοντας ἀπό τή μικρή σας ἠλικία νά εἶστε ἐγκρατείς στό φαγητό καί στό πιοτό, θά ἔχετε καί κορμί γερό καί μυαλό καθαρό. Ἡ νηστεία, ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, εἶναι «οἴκων αὔξησις, ὑγείας μήτηρ, νεότητος παιδαγωγός»˙ δηλαδή, πληθαίνει τά σπίτια, γεννᾶ τήν ὐγεία, παιδαγωγεί τούς νέους.

Μέ τήν ἐλπίδα, ὅτι ὄλα τά παιδιά, μαθηταί καί μαθήτριες τῶν κατηχητικῶν σχολείων, θά ὑπακούσετε στή φωνή τῆς Ἐκκλησίας, εὔχομαι νά περάσετε τή Μεγάλη Σαρακοστή μαζί μέ τούς γονεῖς καί τούς δασκάλους σας μέ ὑγεία καί νʼ ἀξιωθῆτε νά γιορτάσετε μέ χαρά τήν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.

Μέ πολλή ἀγάπη

ὁ πνευματικός σας πατέρας

ΝENIKHKATE TON ΠΟΝΗΡΟ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Δεκ 8th, 2012 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ

OI ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ

«Γράφω ὑμῖν νεανίσκοι, ὅτι νενικήκατε τὸν πονηρόν» (Α΄ Ἰωάν. 2,13)

Ἀγαπητά μου παιδιά,
ΕΠΙ Τῌ ΛΗΞΕΙ τῆς κατασκηνωτικῆς σας περιόδου ὁ γέροντας ἐπίσκοπος, ποὺ ὑπηρετῶ ἐπὶ 60 καὶ πλέον χρόνια τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ γένος μας, βρίσκω τὴν εὐκαιρία νὰ σᾶς ἀπευθύνω λίγες λέξεις.
Ἐκλεκτά μας παιδιά! Βρίσκεσθε στὴν πιὸ ὡραία ἀλλὰ καὶ πιὸ ἐπικίνδυνη ἡλικία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ὡραία εἶνε ἡ περίοδος τῆς νεότητος. Τὸ σῶμα εἶνε ὅλο δύναμι. Ὁ νοῦς διαυγής. Οἱ πόροι ἀνοικτοὶ νὰ ρουφήξουν τὴ γνῶσι, ὅπως τὸ σφουγγάρι ρουφάει τὸ νερό. Ἡ μνήμη στερεά. Ἡ φαντασία ζωηρή. Ἡ ὁρμὴ γιὰ δρᾶσι ἰσχυρή. Τὰ φτερὰ ἕτοιμα νὰ πετάξουν στοὺς μακρινοὺς ὁρίζοντες. Τὸ μέλλον φαντάζει μὲ φῶς ἐκθαμβωτικό. Ὅλα φαίνονται ὡραῖα, ἑλκυστικά, μαγευτικά. Κανένα σύννεφο δὲν σκιάζει τὸν οὐρανὸ τῆς ψυχῆς τοῦ νέου. Ὁ νέος ρεμβάζει, πλάθει ὄνειρα σχεδιάζει,…
Ὡραία ἡ περίοδος τῆς νεότητος. Ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνη. Γιατὶ κάθε νέος βρίσκεται σὲ μιὰ στροφή. Ἐμπρός του δυὸ δρόμοι παρουσιάζονται Κρίνω σκόπιμο νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ἕνα γνωστό σας ἔφηβο τοῦ ἀρχαίου κόσμου τῆς πατρίδος μας· εἶνε ὁ Ἡρακλῆς. Ἡ ἀρχαία μυθολογία, στὴν ὁποία πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ὑπάρχουν καὶ στοιχεῖα ἐποικοδομητικά, λέει γι᾿ αὐτὸν ὅτι, ὅταν ἦρθε στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία (16 – 18 ἐτῶν), βγῆκε ἀπὸ τὴν πόλι σ᾿ ἕνα ἔρημο μέρος, κ᾿ ἐκεῖ ἄρχισε νὰ συλλογίζεται τί πρέπει νὰ πράξῃ. Ξαφνικὰ παρουσιάζονται μπροστά του δυὸ γυναῖκες. Ἡ μιὰ παχύσαρκη καὶ στολισμένη μὲ φανταχτερὰ φορέματα, ἡ ἄλλη σοβαρὴ καὶ ντυμένη μὲ σεμνὴ ἐνδυμασία. Ἡ πρώτη πλησίασε τὸν Ἡρακλῆ καὶ τοῦ λέει·
―Ἂν μ᾿ ἀκούσῃς, θὰ ζήσῃς εὐτυχισμένος. Δὲν θὰ κουράζεσαι. Δὲν θὰ δουλεύῃς. Θὰ τρῶς ὅσο θέλεις. Θὰ κοιμᾶσαι ὅσο θέλεις. Θὰ διασκεδάζῃς ὅσο θέλεις. Ἄλλοι θὰ δουλεύουν καὶ θὰ σὲ τρέφουν…
Τὰ λόγια αὐτὰ φάνηκαν ὡραῖα στὸν Ἡρακλῆ καὶ τὴ ρώτησε·
―Ποιό εἶνε τ᾿ ὄνομά σου;
Κ᾿ ἐκείνη ἀπάντησε·
―Οἱ ἐχθροί μου μὲ λένε Κακία, οἱ φίλοι μου μου ὅμως μὲ λένε Εὐδαιμονία.
Ἔπειτα τὸν πλησίασε ἡ ἄλλη.
―Νέε μου, τοῦ εἶπε· ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ σὲ κολακεύσω καὶ νὰ σοῦ προτείνω εὔκολα πράγματα. Σοῦ λέω, ὅτι τὰ ἀγαθὰ ἀποκτῶνται μὲ κόπους. Ἂν εἶσαι γεωργός, πρέπει νὰ σκάβῃς βαθειὰ τὴ γῆ, γιὰ νὰ σοῦ ἀποδώσῃ τοὺς καρπούς της. Ἂν εἶσαι βοσκός, πρέπει νὰ σηκώνεσαι πρωὶ καὶ νὰ ὁδηγῇς τὰ πρόβατα σὲ χλοερὰ λιβάδια, νὰ τὰ ποτίζῃς μὲ δροσερὸ νερό, καὶ τὴ νύχτα νὰ τὰ φυλᾷς ἀπὸ τοὺς κλέφτες καὶ τὰ ἄγρια θηρία. Ἂν εἶσαι ψαρᾶς, πρέπει νὰ ξενυχτᾷς ρίχνοντας τὰ δίχτυα σου στὴ θάλασσα. Ἂν εἶσαι ναύτης, πρέπει νὰ ταξιδεύῃς καὶ ν᾿ ἀντιμετωπίζῃς τὰ ἄγρια κύματα ποὺ θὰ ὁρμοῦν νὰ καταποντίσουν τὸ πλοῖο. Ἂν θέλης νὰ σ᾿ ἀγαπᾷ ὅλη ἡ πόλι, πρέπει νὰ κάνῃς καλὸ σ᾿ ὅλη τὴν πόλι. Ἂν θέλης νὰ σ᾿ ἀγαπᾷ ὅλη ἡ Ἑλλάδα, πρέπει νὰ κάνῃς καλὸ σ᾿ ὅλη τὴν Ἑλλάδα.
―Ποιό εἶνε τὸ ὄνομά σου; τὴν ἐρωτᾶ.
Κ᾿ ἐκείνη ἀπαντᾶ·
―Ἐχθροὶ καὶ φίλοι μὲ ὀνομάζουν Ἀρετή.
Ὁ Ἡρακλῆς, ὅπως εἶνε γνωστό, ἄκουσε τὴν Ἀρετή. Κοπίασε, μόχθησε, καὶ μὲ τοὺς 10 ἄθλους ποὺ ἔκανε ἀναδείχθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς περιφημότερους ἄνδρες τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος.

* * *

Ἀλλ᾿ ἐγὼ ἐδῶ δὲν θέλω νὰ σᾶς προβάλλω πρὸς μίμησιν ἕνα μυθικὸ πρόσωπο τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τὸν Ἡρακλῆ. Σᾶς προβάλλω τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἱδρυτὴ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ποὺ μὲ τὴν ἀσύγκριτη διδασκαλία του καὶ τὸ ὑπέροχο παράδειγμά του, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς μυριάδες ἥρωες – ἁγίους ποὺ ἀνέδειξε, σᾶς καλεῖ λέγοντας·
―Νέοι! «Πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοί εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι᾿ αὐτῆς. Τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν!» (Ματθ. 7,13-14).
Δυὸ δρόμοι ἀνοίγονται μπροστά σας. Ὁ ἕνας δρόμος εἶνε στενός, εἶνε δύσκολος, εἶνε ἀνηφορικός. Πολλὰ ἐμπόδια ἔχει. Ἀλλὰ στὸ τέλος τοῦ δρόμου σᾶς περιμένει ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα. Σᾶς περιμένει ὁ ἄγγελος, γιὰ νὰ σᾶς στεφανώση μὲ τὸ ἀμάραντο στεφάνι τῆς δόξης. Εἶνε ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς. Εἶνε ὁ δρόμος τοῦ Γολγοθᾶ, τὸν ὁποῖο πρῶτος βάδισε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ ἄλλος δρόμος εἶνε δρόμος πλατὺς καὶ εὐρύχωρος. Στὴν ἀρχή του ἀκούγονται γλυκύτατα, τραγούδια σειρήνων. Προσφέρονται γλυκύσματα, κάνιστρα μὲ λουλούδια. Ἀλλὰ στὸ τέλος ἀκούγονται ἀναστεναγμοί, θρῆνοι καὶ κοπετοί. Στὸ τέλος ἕνα θηρίο ἀνοίγει τὸ πελώριο στόμα του καὶ καταπίνει τὰ θύματά του, τὶς μυριάδες ἀνθρώπους, ποὺ ἀπερίσκεπτα ἀκολούθησαν τὸν εὐρύχωρο δρόμο. Καὶ ὁ δρόμος αὐτὸς εἶνε ὁ δρόμος τῆς κακίας, τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς διαφθορᾶς.
Ὅπως διδάσκει ἡ σύγχρονη ψυχολογία καὶ ἰδίως τὸ ὑπέροχο βιβλίο τοῦ Καρρὲλ «Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὁ ἄγνωστος», ὁ ἄνθρωπος πολεμεῖται ἀπὸ ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς. Πολεμεῖται ἐσωτερικῶς καὶ ἐξωτερικῶς. Ὅπως οἱ Καρυάτιδες τῆς Ἀκροπόλεως σηκώνουν στὰ κεφάλια τους βαρὺ φορτίο, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ γεννηθοῦν φέρουν ἐπάνω τους βαρὺ φορτίο, τὸ ὁποῖο ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὀνομάζει προπατορικὸ ἁμάρτημα, δηλαδὴ ἁμάρτημα ποὺ μεταδίδεται ἀπὸ τοὺς πρώτους ἀνθρώπους, τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα. Ἡ σύγχρονη ψυχολογία τοῦ βάθους αὐτὸ τὸ ὀνομάζει κληρονομικότητα. Ἡ πεῖρα μὲ μύρια παραδείγματα ἀποδεικνύει, ὅτι τὰ παιδιὰ ποὺ γεννιῶνται μοιάζουν σωματικῶς ἀλλὰ καὶ ψυχικῶς μὲ τοὺς γονεῖς τους. Μία στατιστικὴ ἀναφέρει, ὅτι ἔκφυλοι γονεῖς ἐπὶ σειρὰ γενεῶν ταλαιπώρησαν τὴν ἀνθρωπότητα μὲ παιδιὰ βεβαρημένα ἀπὸ κακὴ κληρονομικότητα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἐπιστήμονες λένε, ὅτι τέτοιοι νέοι δὲν εἶνε ἄξιοι νὰ κάνουν γάμο…
Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα ὁ νέος ὅπως ἐσεῖς, πολεμεῖται καὶ ἐξωτερικῶς, ἰδιαιτέρως μάλιστα στὴ σημερινὴ ἐποχή, ἀπὸ ὅ,τι ἀκούει καὶ ἀπὸ ὅ,τι βλέπει στὰ αἰσχρὰ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες, στὰ ραδιόφωνα καὶ στοὺς κινηματογράφους, στὶς τηλεοράσεις καὶ στὰ βίντεο. Ἐκπληρώνεται δὲ στὶς μέρες μας ἡ προφητεία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος πρὸ 200 καὶ πλέον ἐτῶν προφήτευσε, ὅτι ὁ σατανᾶς θὰ βγάλῃ ἕνα κουτὶ μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τρελάνῃ τὴν ἀνθρωπότητα· αὐτὸ εἶνε ἡ τηλεόρασι. Πάρα πολλὰ ἐγκλήματα, ποὺ διαπράττονται ἀπὸ τὴ νεολαία, ἔγιναν κατ᾿ ἀπομίμησι τῶν λεγομένων ἠθοποιῶν. Ἡ νεολαία μας ἐπίσης κινδυνεύει ἀπὸ τὰ νυχτερινὰ κέντρα, ποὺ λειτουργοῦν μέχρι τὶς πρωινὲς ὧρες καὶ οἱ νέοι μας βγαίνουν ἀπὸ ᾿κεῖ σὲ θηριώδη κατάστασι, ὅπως ἀκριβῶς οἱ σύντροφοι τοῦ Ὀδυσσέα ποὺ ἦταν κλεισμένοι στὸ μυθικὸ σπήλαιο τῆς Κίρκης.
Ἡ πεῖρα τῆς ζωῆς διδάσκει, ὅτι κανένας νέος δὲν μετάνοιωσε ποὺ βάδισε τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς, τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἀντιθέτως διδάσκει, ὅτι μυριάδες νέοι μετάνοιωσαν καὶ ἔκλαψαν πικρά διότι ἀκολούθησαν τὸ δρόμο τῆς κακίας, τοῦ θανάτου, τοῦ αἰωνίου θανάτου, τὸ δρόμο τοῦ ᾅδη.

* * *

Λένε ὅτι κάποιος, την συνεχεια εδώ· Read more »

O KPYMMENOΣ ΘHΣAYPOΣ THΣ ΠATPIΔOΣ MAΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούλ 1st, 2012 | filed Filed under: ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΑΠΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ
+ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

O KPYΜMENOΣ ΘHΣAYPOΣ THΣ ΠATPIΔOΣ MAΣ

H Eλλάδα η αγαπητή μας Πατρίδα

είναι μια μικρή χώρα σε έκταση, είναι μια χώρα πτωχή, που τα παιδιά της αναγκάστηκαν να φύγουν και να σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, για να εξοικονομήσουν τον άρτον της ζωής.

H Πατρίδα μας δεν έχει τους απεράντους κάμπους, άλλων κρατών. Δεν έχει τα μεγάλα ποτάμια άλλων χωρών, όπως τον Δούναβη στα Bαλκάνια, τον Bόλγα στη Pωσία, τον Γάγγη κάτω στις Iνδίες, τον Nείλο στην Aίγυπτο και τον Mισσισιπή στην Aμερική. Δεν έχει η Πατρίδα μας πλούσια κοιτάσματα χρυσού. Δεν έχει φλέβες χρυσού, όπως η Kαλιφόρνια με τα περίφημα χρυσορυχεία της.
Δεν έχει η Πατρίδα μας τον κίτρινο, τον μαύρο και τον πράσινο χρυσό.
Θα έπρεπε να έχει τον πράσινο χρυσό, που είναι τα δάση. Kάποτε η χώρα μας ήτανε κατάφυτος. Ήταν ευλογία Θεού, και οι άνθρωποι ήτανε μακρόβιοι τότε. Eμεί οι δαίμονες της κολάσεως, τα κάψαμε και μολύναμε τον αέρα της γης. Έχουμε τα λιγότερα δάση στα Bαλκάνια. H Aλβανία, η Bουλγαρία, η Σερβία έχουν απέραντα δάση.
Δεν έχουμε ούτε τον μαύρο χρυσό, που είναι τα πετρέλαια και κυλάνε υπόγεια ως ποταμός, σε διάφορες χώρες.
Δεν έχουμε και τον κίτρινο χρυσό, η μάλλον τον έχουμε, αλλά αυτός είναι δαιμονιώδης. O κίτρινος χρυσός είναι οι λίρες οι Eγγλέζικες, είναι το χρυσάφι, το άτιμο αυτό το νόμισμα που το κυνηγούν όλοι ανεξαιρέτως, δεξιοί και αριστεροί . Mπορεί στα άλλα να έχουν τις διαφορές τους, αλλά ως προς τον έρωτα του χρήματος είναι όλοι ερασταί.
Kάποτε ρώτησαν έναν αρχαίο φιλόσοφο· γιατί το χρυσάφι είναι κίτρινο; Kαι  απήντησε, από το πολύ κυνηγητό. Όπως όταν κυνηγούν τον άνθρωπο, γίνεται ωχρό το πρόσωπό του, έτσι κιτρίνησε και το νόμισμα αυτό της γης, από το πολύ κυνηγητό.
Λοιπόν η Eλλάδα, η μικρή και φτωχή μας χώρα, δεν έχει πλούτη και θησαυρούς. Kαι όμως, αυτή η πτωχή πατρίδα μας μπορεί να γίνει η πιο ένδοξη, η πιό μεγάλη, η πιό πλούσια και η πιο ευτυχισμένη χώρα του κόσμου.
Θα μου πείτε, ότι παράξενα πράγματα σας λέω και ότι από το ένα στο άλλο σας φέρνω. Aπό την μια σας λέω, ότι η Πατρίδα μας είναι μικρή και πτωχή και από την άλλη ότι μπορεί να γίνει η πιό πλούσια, η πιο ένδοξη και η πιο ευτυχισμένη χώρα του κόσμου.

Nαί, η Eλλάδα μας μπορεί να γίνει παράδεισος.

Tα βράχια της μπορεί να τινάξουν ρόδα και τριαντάφυλλα, γιατί έχει κάποιο θησαυρό κρυμμένο στα σπλάχνα της. Όπως κάτω στην γη υπάρχουν κρυμμένοι θησαυροί και ψάχνουν και τους βρίσκουν και πλουτίζουν οι άνθρωποι, έτσι και εγώ σήμερα θα σκάψω, για να βρω έναν κρυμμένο θησαυρό, που αν εμείς οι Έλληνες τον εκμεταλλευτούμε, όπως πρέπει, θα γίνουμε το πλουσιότερο και το ενδοξότερο και το ευτυχέστερο κράτος του κόσμου και ας μην έχουμε τα υλικά αγαθά και τα μεγάλα ποτάμια και τα πλούτη των άλλων κρατών.

Ποιος είναι αυτός ο θησαυρός;

Δεν θα απαντήσω αμέσως, αλλά εμμέσως, με μια μικρή ιστορία, που συνέβη τον δεύτερον μετά Xριστό αιώνα στην Pώμη, που ήταν η πρωτεύουσα της απεράντου Pωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Σε μιά πτωχή συνοικία της Pώμης ζούσε μια πολύ πτωχή και σεμνή γυναίκα, αλλά με αισθήματα μεγάλα και υψηλά. Συμβαίνει αυτό συχνά, μέσα στις καλύβες να κατοικούν άγγελοι και στα παλάτια δαίμονες.
Mια μέρα την επισκέφτηκαν κάτι κυράδες της αριστοκρατίας της Pώμης, φαντασμένες και στολισμένες από την κορυφή μέχρι τα πόδια και καυχόταν για τα δακτυλίδια, για τα βραχιόλια τους, για τις καδένες τους, για τα στέμματά τους, για τον περίφημο στολισμό τους, για τα μεταξωτά τους και για τους θησαυρούς των συζύγων τους. Kάποια στιγμή, αυτές οι φαντασμένες κυρίες κοίταξαν μ’ ένα βλέμμα εσχάτης περιφρονήσεως την Kορνηλία, έτσι ονομάζοταν η σεμνή και πτωχή χήρα. Kαι τις λένε: Πού είναι οι δικοί σου θησαυροί;
Kαι απήντησε η Kορνηλία, με ένα δάκρυ στα μάτια. Eγώ κυράδες μου, έχω έναν θησαυρό μεγαλύτερο από τον δικό σας, ανώτερον από τα διαμάντια σας, τα χρυσάφια σας και τα νομίσματά σας, τα χρυσά και τ’ αργυρά.
Περίεργο πράγμα, της είπαν ειρωνικά οι αριστοκράτισσες. Που τον έχεις αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό, μέσα στην καλύβα σου; Δείξτόν μας.
Περιμένετε και σε λίγο θα τον δείτε.
Περίμεναν και να, από το σχολείο ήρθαν δύο αγοράκια χαριτωμένα. Tα παιδιά μου τις είπε, αυτοί είναι οι θησαυροί μου.
Πόσο ο λόγος της αυτός ήταν σοφός! Kαι πράγματι τα παιδιά είναι ο θησαυρός. Tα δυό εκείνα αδέλφια που έτυχαν καλής ανατροφής, οι λεγόμενοι αδελφοί Γράκχοι, ανεδείχθηκαν παράγοντες πολιτισμού και έπαιξαν σπουδαιότατο ρόλο μέσα στην Pωμαϊκή αυτοκρατορία.

Tο παιδί, αυτός είναι ο θησαυρός. Aνώτερος από τους θησαυρούς όλου του κόσμου. Aνώτερος και από τον πράσινο και από τον κίτρινο και τον μαύρο χρυσό.

(Aπόσπασμα ομιλίας επισκόπου Aυγουστίνου Kαντιώτου)

Τo μεγαλειο της Ελλαδος

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 7th, 2012 | filed Filed under: ΠΑΤΡΙΩΤ. ΕΛΛΗΝΙΚΟΤHTA ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Τo μεγαλειο της Ελλαδος


Ἀγαπητά μου παιδιά!
ΜΕ ἰδιαίτερη χαρὰ καὶ συγκίνησι σᾶς χαιρετῶ ὁ γέρων ἐπίσκοπος, ποὺ μὲ ἀξιώνει ὁ Θεὸς νὰ ὑπηρετῶ ἐπὶ 60 ἔτη Ἐκκλησία καὶ γένος.
Εἶσθε παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, ἡ δὲ Ἑλλὰς εἶνε μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες χῶρες τοῦ κόσμου. Σ᾿ ἐποχὴ ποὺ ἄλλοι λαοὶ ζοῦσαν μὲ πρωτόγονο τρόπο, τὸ ἔθνος μας ἔκτιζε Παρθενῶνες καὶ ἁγιες – Σοφιές. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν στὰ Ἰεροσόλυμα πληροφορήθηκε ὅτι Ἕλληνες θέλουν νὰ τὸν δοῦν, αἰσθάνθηκε ἰδιαίτερη χαρὰ καὶ εἶπε· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 12,23).
Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶνε μιὰ προφητεία. Διότι ἡ Ἑλλὰς μὲ τὸ Μ. Ἀλέξανδρο ἔφθασε μέχρι τὸ Γάγγη ποταμό, συνετέλεσε δὲ στὸ νὰ διαδοθῇ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς καὶ νὰ γίνῃ πρόδρομος τοῦ χριστιανισμοῦ. Ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς ὄχι μόνο ἔγινε πρόδρομος τοῦ χριστιανισμοῦ ἀλλὰ καὶ δέχθηκε ἀπὸ τοὺς πρώτους τὸ σπόρο τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ σὰν καλὴ γῆ ἀπέφερε πλουσίους καρπούς, μαρτυρεῖται μὲ πολλοὺς τρόπους. Τὸ μαρτυρεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ κήρυξε στὸν Ἄρειο Πάγο καὶ ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τῶν Ἑλλήνων ὡς ἀνθρώπων εὐλαβεστάτων, ἔστω κι ἂν ἦταν εἰδωλολάτρες. Τὸ μαρτυροῦν οἱ θεόπνευστες ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, τὶς ὁποῖες ἔστειλε σὲ ἑλληνικὲς πόλεις καὶ περιοχὲς ὅπως ἡ Θεσσαλονίκη, οἱ Φίλιπποι, ἡ Κόρινθος, ἡ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ Κρήτη, εἶνε δὲ ὅλες γραμμένες στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Τὸ μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, ποὺ ὑπέστησαν φρικτὰ μαρτύρια γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὴν πίστι στὸ Χριστό. Τὸ μαρτυροῦν μεγάλοι Ἕλληνες διδάσκαλοι καὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι στὴν ὡραιότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου, τὴν ἑλληνική, ἔγραψαν τὰ σοφά τους συγγράμματα. Τὸ μαρτυροῦν οἱ τάφοι καὶ τὰ μνημεῖα τῶν ἀθανάτων νεκρῶν. Κατὰ δὲ τὸ πρόσφατο παρελθὸν ἡ μικρὴ ἀλλ᾿ ἔνδοξη πατρίδα μας ἦταν τὸ μόνο ἔθνος ποὺ ἀντιστάθηκε στὸ μαῦρο ἀλλὰ καὶ στὸν κόκκινο φασισμό, δύο ἀντιχριστιανικὰ ρεύματα ποὺ σὰν πεινασμένα θηρία ζητοῦσαν νὰ καταβροχθίσουν τὸ χριστιανικὸ κόσμο, καὶ εἶπε τὸ ἱστορικὸ ΟΧΙ τὸ 1940 προκαλώντας τὸν παγκόσμιο θαυμασμό.
Ἀγαπητά μου παιδιά!
Σεῖς εἶσθε, πρέπει νὰ εἶσθε, οἱ συνεχισταὶ τῆς ἐνδόξου πατρίδος μας, στὴν ὁποία πρέπει νὰ προσθέσετε νέες σελίδες δόξης. Ἐμεῖς οἱ παλαιότεροι εiμεθα ἡ δύσι· ἀπερχόμεθα ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτόν. Σεῖς εἶσθε ἡ ὡραία ἀνατολή, ποὺ γλυκοχαράζει. Ὁποιαδήποτε τέχνη ἢ ἐπιστήμη κι ἂν διαλέξετε, μὴ ξεχνᾶτε ὅτι κορυφαῖοι ἐπιστήμονες ὑπῆρξαν Ἕλληνες στὴν καταγωγή. Ποιόν πρῶτο καὶ ποιόν δεύτερο νὰ μνημονεύσουμε. Πατέρας τῆς ποιήσεως εἶνε ὁ Ὅμηρος. Τῆς φιλοσοφίας ὁ Πλάτων. Τῆς ρητορικῆς ὁ Δημοσθένης. Τῆς ἱστορίας ὁ Θουκυδίδης. Τῆς γεωμετρίας ὁ Ἀρχιμήδης. Τῆς ἀτομικῆς ἐπιστήμης, ποὺ ἄλλαξε τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴ ροὴ τῆς ἱστορίας, ὁ Δημόκριτος. Ὅλα τὰ σπέρματα τῆς ἐπιστήμης βρίσκονται στὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων προγόνων μας. Ἐσεῖς τὰ νεώτερα παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος θὰ μορφωθῆτε καὶ θὰ συντελέσετε ὥστε ἡ Ἑλλὰς νὰ γίνῃ μιὰ χώρα εὐτυχισμένη.
Ἀγαπητοί μου κατασκηνωταί!
Ἐδῶ στὴν κατασκήνωσι τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως ὁ ἀρχηγὸς καὶ τὰ στελέχη καλλιεργοῦν στὴν ψυχή σας τὸ ἐθνικὸ καὶ θρησκευτικὸ συναίσθημα, ποὺ εἶνε σφιχτοδεμένα. Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλλάς! τὸ σύνθημά σας. Μὲ τὸ σύνθημα αὐτὸ θὰ μπορέσετε νὰ πῆτε στοὺς μεγαλυτέρους σας· «Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες», δηλαδὴ «Ἐμεῖς οἱ νέοι θὰ γίνουμε πολύ καλύτεροι ἀπὸ σᾶς», ὅπως ἀπαντοῦσαν οἱ ἔφηβοι τῆς Σπάρτης ἀκούγοντας τοὺς γέροντες νὰ διηγοῦνται τὰ κατορθώματά τους. Ὁλοψύχως εὔχομαι κ᾿ ἐγώ, νὰ φανῆτε ἀντάξιοι τῶν προγόνων. Ὅ,τι διδαχθήκατε ἐδῶ, προσπαθῆστε νὰ τὸ ἐφαρμόσετε καὶ νὰ τὸ διαδώσετε. Ἂν ἀκολουθήσετε κ᾿ ἐσεῖς αὐτὸ τὸ δρόμο, ἔχουμε ἐλπίδα πὼς θ᾿ ἀνατείλουν καλύτερες ἡμέρες γιὰ τὴ μικρὴ ἀλλ᾿ ἔνδοξη πατρίδα μας.
Κι ὅταν γίνετε ἄνδρες καὶ ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ ὑπηρετήσετε ὡς στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοί, νὰ διακριθῆτε γιὰ τὴ θερμὴ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα. Τὴν πατρίδα νὰ τὴν ἔχετε παραπάνω κι ἀπ᾿ τοὺς γονεῖς καὶ συγγενεῖς σας· αὐτὴ στὴν καρδιά σας, κατὰ τὸ ῥητὸ τῶν ἀρχαίων προγόνων μας, νὰ κατέχῃ θέσι ὑψηλότερη «πατρός τε καὶ μητρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων». Καὶ ἂν ―πρᾶγμα ποὺ κανεὶς δὲν εὔχεται― ἐχθροί, εiτε ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ εiτε ἀπ᾿ τὴ δύσι εiτε ἀπ᾿ τὸ βορρᾶ εiτε ἀπ᾿ τὸ νότο, ἐπιτεθοῦν κατὰ τῆς Ἑλλάδος μας, ν᾿ ἀκουσθῇ πάλι, κι ἀπ᾿ τὸ δικό σας στόμα, τὸ «Μολὼν λαβὲ» τοῦ Λεωνίδα στὶς Θερμοπύλες καὶ τὸ «ΟΧΙ» τοῦ Δαβάκη στὴν Πίνδο, καὶ νέες σελίδες δόξης νὰ γραφοῦν. Σὰν παιδιὰ Ἑλλήνων Μακεδόνων μὴ λησμονεῖτε, πὼς οἱ παπποῦδες σας ἀγωνίσθηκαν στὰ ὀροπέδια τῆς Μακεδονίας καὶ χάρις στοὺς ἀγῶνες ἐκείνους ἡ Ἑλλὰς σήμερα εἶνε ἐλεύθερη. Καὶ πρέπει νὰ μείνῃ ἐλεύθερη. Πάντοτε νὰ σκέπτεσθε, ὅτι πρέπει νὰ πράξετε τὸ καθῆκόν σας σὰν ἀπόγονοι ἡρώων τῆς φυλῆς μας.
Ἂν ἔχετε τέτοιο φρόνημα, τότε ἡ Μακεδονία, ἡ χώρα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ποὺ ὅπως μαρτυροῦν ἀναρίθμητα μνημεῖα ἦταν καὶ εἶνε ὡς τώρα ἑλληνική, θὰ μείνῃ καὶ γιὰ πάντα ἑλληνική.

Κείμενο ἐνθυμίου στὴ λῆξι τῆς σειρᾶς τοῦ γυμνασίου τοῦ ἔτους 1994(5-8-1994)(βλ. περιοδικὸ Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας 1994 σελ…)
(Μ. Ἀστραπὴ τ. 107, Ὀκτ. 1997

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ /επιστ.3

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 7th, 2012 | filed Filed under: ΓΡΑΠΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ
ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 3η

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

Τα παιδιά αγαπούν τα δώρα. Δώρα παίρνουν στη γιορτή τους, σ’ άλλες μεγάλες γιορτές, και ιδιαίτερα την Πρωτοχρονιά. Πως την περιμένουν τη μέρα αυτή τα παιδιά! Τον άγιο Βασίλειο, το μεγάλο αυτό πατέρα και διδάσκαλο της Εκκλησίας, τον φαντάζονται πως είναι φορτωμένος με δώρα, έτοιμος να τα μοιράσει στα παιδιά με το χέρι του πατέρα, της μάνας, της γιαγιάς και άλλων προσφιλών προσώπων. Δώρα πολλά, που στοιχίζουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια. Μπάλες, ποδήλατα, αυτοκινητάκια, καραβάκια, γλυκύσματα, καινούργια φορέματα, χρυσά κοσμήματα, ρολόγια, ποικιλία από δώρα.
Άραγε πιο παιδί θα ’ναι εκείνο, που την πρωτοχρονιά θα πάρει το πιο μεγάλο δώρο; Μα πριν να πούμε πιο είναι το πιο μεγάλο δώρο, ας δούμε τι δώρα έδωσαν σ’ ένα Παιδί κάποιοι σοφοί άνθρωποι.
Στα κάλαντα, στα τραγούδια που τραγουδούν τα παιδιά την παραμονή και τη νύχτα των Χριστουγέννων όταν επισκέπτωνται τα σπίτια, ο Χριστός υμνείται και δοξάζεται σαν «βασιλιάς των όλων». Και είναι πράγματι ο Χριστός ο πραγματικός βασιλιάς όλου του κόσμου. Είναι όμως βασιλιάς πολύ διαφορετικός από τους άλλους βασιλιάδες και άρχοντες του κόσμου. Οι βασιλιάδες γεννιώνται μέσα σε παλάτια, που λάμπουν από πολυτέλεια. Μα ο Χριστός δεν γεννήθηκε μέσα σε τέτοια παλάτια. Γεννήθηκε, όπως ξέρετε, μέσα σε μια υγρή σπηλιά, που ήτανε ένα μαντρί. Στο μαντρί αυτό έμεναν πρόβατα, βόδια και γαϊδουράκια. Εκεί, στο βρωμερό αυτό σταύλο, το μόνο καθαρό μέρος που υπήρχε, ήτανε η φάτνη, το παχνί, το μέρος εκείνο όπου οι βοσκοί βάζουν το χειμώνα το ξερό χορτάρι για να φάνε τα ζώα. Μια τέτοια φάτνη έγινε η πρόχειρη κούνια, που έβαλε το μικρό Χριστό η Παναγία μητέρα του.
Ποιος, βλέποντας το Χριστό πάνω στα άχυρα και έχοντας γύρω του συντροφιά τα ζώα, ποιος μπορούσε να φαντασθεί, πως το βρέφος αυτό ήτανε «ο βασιλεύς των όλων»; Αν το ήξεραν, πόσοι και πόσοι δεν θα ερχόντουσαν για να προσκυνήσουν και να προσφέρουν τα δώρα τους, κατά τη συνήθεια που είχαν την αρχαία εποχή που προσφέρανε δώρα όταν γεννιώταν νέος βασιλιάς!
Ο Χριστός, όταν γεννήθηκε, ήταν άγνωστος στον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο. Αλλά να, σε μια χώρα, που ήτανε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπήλαιο, μερικοί άνθρωποι πληροφορούνται πως γεννήθηκε ο Χριστός. Αυτοί ήτανε οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Τα ονόματά τους δεν τα αναφέρει το Ευαγγέλιο, μα σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ονομάζονταν ο πρώτος Γκασπάρ, ο δεύτερος Μελχιόρ και ο τρίτος Βαλτάσαρ.
Αλλ’ εδώ πρέπει να δώσουμε μια εξήγηση, πως οι μάγοι αυτοί δεν ήτανε όπως οι γνωστοί μάγοι και μάγισσες, που με διάφορα σατανικά μέσα και τρόπους απατούν και εκμεταλλεύονται τους ανοήτους ανθρώπους, λέγοντας τη «μοίρα» τους. Όχι. Οι μάγοι, για τους οποίους μιλάει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ήτανε άνθρωποι επιστήμονες, σοφοί. Οι μάγοι αυτοί, οι αστρονόμοι της Περσίας, όταν είδαν στον ουρανό ένα έκτακτο αστέρι, σύμφωνα με μια αρχαία προφητεία, το ερμήνευσαν σαν ένα σημάδι που ειδοποιούσε πως γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Μια ζωηρή επιθυμία γεννήθηκε μέσα τους, να πάνε να δουν και να προσκυνήσουν το Σωτήρα του κόσμου. Με οδηγό το αστέρι, που βάσταξε μήνες ολόκληρους, έφθασαν στα Ιεροσόλυμα. Πήγαν στη Βηθλεέμ, βρήκαν το Χριστό και άνοιξαν τους θησαυρούς τους και πρόσφεραν στο βασιλιά του κόσμου τα πολύτιμα δώρα τους, «χρυσόν, λίβανον και σμύρναν».

Δώρα στο Χριστό πρόσφεραν οι μάγοι. Αλλά δώρα στο Χριστό πρέπει να προσφέρουμε και οι άνθρωποι του 20ού αιώνος, όλοι οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, κι’ αυτά ακόμα τα μικρά παιδιά. Αλλά τι δώρα; Ασήμι; Χρυσάφι; Διαμάντια; Πολύτιμες πέτρες; Όχι. Κάτι άλλο, πολύ ανώτερο απ’ όλα αυτά τα δώρα, μπορούμε να προσφέρουμε στο Χριστό. Ή, για να εκφρασθούμε καλύτερα, επειδή ο Χριστός δεν έχει ανάγκη από δώρα, γιατί όλος ο υλικός κόσμος είναι δικός του, Εκείνος μας προσφέρει ένα δώρο και ζητάει από μας να το δεχθούμε το δώρο αυτό.
Ο Χριστός προσφέρει στον καθένα μας ένα δώρο ανεκτιμήτου αξίας. Κι’ αν το δεχθούμε το δώρο αυτό, ο Χριστός χαίρεται. Η εκούσια προσφορά της θελήσεώς μας, που δεχόμαστε το δώρο αυτό του Χριστού, είναι για το Χριστό το σπουδαιότερο δώρο μας σ’ Αυτόν. Δώρο ο Χριστός, αντίδωρο εμείς. Αλλά μήπως αυτά που λέμε για δώρο και αντίδωρο φαίνονται δύσκολα και ακατάληπτα. Ας φέρουμε ένα παράδειγμα, για να γίνει πιο καταληπτό αυτό που λέμε.
Ζούσε κάποτε ένα παιδί. Είχε γεννηθεί μέσα σε πλούσιο σπίτι, κι’ οι γονείς του, επειδή ήτανε έξυπνο και έπαιρνε τα γράμματα και προόδευε, το έστειλαν για σπουδές. Όταν πλησίαζε η γιορτή του και οι γονείς του θα του ’καναν δώρο, ο μικρός είπε στους γονείς του· ―Εγώ δεν θέλω να μου κάνετε κανένα άλλο δώρο, παρά ένα βιβλίο… Στο ερώτημα των γονέων του, ποιο είναι το βιβλίο που ζητάει, ο μικρός απάντησε· ―Το Ευαγγέλιο…
Την εποχή όμως εκείνη τα βιβλία ήτανε πανάκριβα, γιατί δεν τυπωνόντουσαν σε μηχανές, αλλά γραφόντουσαν με το χέρι σε λεπτά δέρματα. Οι γονείς, που αγαπούσαν τον Ιωάννη – έτσι ήταν το όνομά του –, έδωσαν παραγγελία. Κι’ όταν το Ευαγγέλιο έγινε κι’ οι γονείς το παρέδωσαν στον Ιωάννη, η χαρά του παιδιού ήτανε απερίγραπτη. Ήτανε σαν να έπαιρνε στα χέρια του το πιο πολύτιμο δώρο. Από κείνη τη μέρα το Ευαγγέλιο έγινε ο αχώριστος σύντροφός του. Το διάβαζε μικρός. Το διάβαζε νέος. Το διάβαζε σε δύσκολες ώρες. Το διάβαζε πάντοτε. Ήτανε το βιβλίο, που τον καθοδηγούσε, παρηγορούσε και τον ενίσχυε σ’ όλη του τη ζωή. Όποιος θέλει λεπτομέρειες, ας διαβάσει το βίο του αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, που γιορτάζει στις 15 Ιανουαρίου.
Αγαπητά μας παιδιά! Ο Μ. Αλέξανδρος απ’ όλους τους συγγραφείς εκτιμούσε τον Όμηρο και το βιβλίο του το ’χε κάτω απ’ το προσκέφαλό του και κάθε μέρα διάβαζε για να διδάσκεται και να εμπνέεται. Αλλά τι είναι ο Όμηρος και οποιοσδήποτε άλλος συγγραφέας του αρχαίου και νέου κόσμου μπροστά στο Ευαγγέλιο; Μπροστά του όλα τα βιβλία του κόσμου είναι σαν χαλίκια μπροστά σ’ ένα διαμάντι. Όπως είπε κάποιος σοφός, το Ευαγγέλιο είναι το σπουδαιότερο δώρο που δόθηκε ποτέ στον κόσμο. Δώρο του ουρανού στην αμαρτωλή μας γη. Ήλιος που διαλύει τα σκοτάδια και φωτίζει τη γη.
Αυτό το δώρο συνιστούμε κι’ εμείς τώρα στο τέλος του παλαιού και στην αρχή του νέου χρόνου. Το συνιστούμε σ’ όλα τα παιδιά των κατηχητικών μας σχολείων. Ο Χριστός προσφέρει στο κάθε παιδί το δώρο αυτό. Μικρή και ασήμαντη είναι η χρηματική του αξία, μα το περιεχόμενό του έχει αξία ανυπολόγιστη.
Κάθε παιδί ας το πάρει και ας πει· ―Χριστέ, σ’ ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο. Από τώρα που είμαι μικρός, και όταν μεγαλώσω, και όταν ασπρίσουν τα μαλλιά μου, και μέχρι το θάνατο θα ’χω το Ευαγγέλιο παντοτινό σύντροφό μου. Απ’ όλα τα βιβλία αυτό θα αγαπώ πιο πολύ, αυτό θα μελετώ και αυτό θα εφαρμόζω.
Αγαπητό μου παιδί! Δίνεις την υπόσχεση αυτή στο Χριστό; Η υπόσχεσις σου αυτή θα ’ναι το σπουδαιότερο δώρο που θα δώσεις στο Χριστό. Δώρο ανώτερο απ’ τα δώρα που έδωσαν οι μάγοι, απ’ το χρυσό, το λιβάνι και τη σμύρνα. Δώρο ― αντίδωρο.

Με πολύ αγάπη
Ο πνευματικός σας πατέρας

+ Ο Φλωρίνης Αυγουστίνος

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ 365 ΣΕΛΙΔΕΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 1st, 2012 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Επιστολή του Μητροπολίτου Φλωρίνης

π. Αυγουστίνου Καντιώτου στα παιδια του κατηχητικού

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ 365 ΣΕΛΙΔΕΣ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

ΜΕ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ μπήκαμε σὲ καινούργιο χρόνο. Μὲ χαρὰ ὁ κόσμος ὑποδέχτηκε τὴν ἀνατολὴ τοῦ καινούργιου χρόνου. Κάποιος ζωγράφος ζωγράφισε τὸν καινούργιο χρόνο σὰν ἕνα ἥλιο, ποὺ μόλις ἀνατέλλει καὶ στέλνει τὶς πρώτες ἀκτῖνες του πάνω στὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Τί ὡραία εἶναι ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου! Ἔτσι ὡραία φαίνεται στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ ἡ ανατολὴ τοῦ καινούργιου χρόνου.
Ἀλλʼ ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου χρόνου χαίρονται πιὸ πολύ, κʼ ἡ χαρὰ λάμπει στο πρόσωπό τους εἶναι τὰ παιδιά. Γιατὶ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν ζήσει τὀν πόνο καὶ τὴ θλῖψι, ποὺ δοκιμάζουν οἱ μεγαλύτεροι στὴν ἠλικία. Φαντάζονται, πὼς ὁ καινούργιος χρόνος θά ʼνε ἕνας χρόνος χαρᾶς, ποὺ κανένα δάκρυ δὲν θὰ κυλήση στὰ παιδικά τους μάγουλα. Νά ʼταν ἔτσι ἡ ζωή!
Ἀλλʼ ἡ χαρὰ τῶν παιδιῶν γιὰ τὴν πρωτοχρονιὰ αὐξάνει καὶ φτάνει στὸ κατακόρυφο ἀπὸ τὰ δῶρα ποὺ συνηθίζουν συγγενεῖς καὶ φίλοι νὰ δίνουν στὰ παιδιά. Κάθε δῶρο καὶ μιὰ χαρὰ τοῦ παιδιοῦ. Ὑπάρχουν δὲ καὶ δῶρα, ποὺ κάνουν τὰ παιδιὰ νὰ τρελλαίνωνται ἀπὸ χαρὰ καὶ νὰ παίζουν μέρα – νύχτα μʼ αὐτά.
Δῶρα πολλά, ποικιλία δώρων! Ἐσεῖς, ἀγαπητά μου παιδιὰ τοῦ κατηχητικοὺ, τὶ δῶρα προτιμάτε; Πέρυσι, ἄν θυμάστε, στὴν ἀρχὴ τοῦ προηγούμενου χρόνου σᾶς σύστησα ἕνα δῶρο πολύτιμο. Καὶ τὸ δῶρο αὐτὸ ἦταν ἕνα βιβλίο, ποὺ ἀξίζει περισσότερο ἀπʼ ὅλα τὰ βιβλία τοὺ κόσμου. Εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο (βλ. σελ. 24-26). Αὐτὸ ἦταν τὸ δῶρο, ποὺ εἶχε πάρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης. Αὐτό μελετοῦσε, κι αὐτό προσπαθοῦσε νὰ ἐφαρμόζη στὴ ζωή του, κʼ ἔτσι ἀναδείχτηκε ἕνας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἀλλʼ ἐγὼ τώρα, στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου αὐτοῦ χρόνου, ἔχω νὰ σὰς μιλήσω γιὰ ἕνα ἄλλο βιβλίο. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἔχει 365 σελίδες. Ὄλες του οἱ σελίδες εἶναι κάτασπρες. Οὔτε μιὰ γραμμή, οὔτε μιὰ μικρὴ μουτζούρα δὲν ὕπάρχει. Κι αὐτὸ τὸ βιβλίο σὲ δισεκατομμύρια ἀντίτυπα μοιράζεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ δὲν παίρνει τέτοιο βιβλίο.
Τὸ βιβλίο αὐτὸ μὲ τὶς 365 ὁλόλευκες σελίδες του εἶναι, ἀγαπητά μου παιδιά, ὁ νέος χρόνος. Στὸ ὡραῖο ἐξώφυλλό του εἶναι γραμμένος μὲ χρυσᾶ γράμματα ὁ ἀριθμὸς τοῦ κάθε νέου ἔτους.
Αὐτὸ τὸ βιβλίο τὸ δίνει ὁ Θεός. Τὸ δίνει δωρεὰν σὲ ὅλους. Καὶ στὸ καθένα ἀπὸ σᾶς τὰ παιδιὰ ἔχει δοθῆ σὰν δῶρο τοῦ οὐρανοῦ τὸ βιβλίο αὐτό. Ἀλλὰ προσέξτε. Τὸ βιβλίο αὐτὸ δίνεται μὲ μιἀ ἐντολή. Ποιὰ ἡ ἐντολή; Τὸ ἄγραφο βιβλίο πρέπει νὰ συμπληρωθῆ ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος τοῦ χρόνου ὅλες οἱ σελίδες του νά ʼνε γραμμένες.
Συγγραφέας εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ πῆρε τὸ βιβλίο αὐτὸ. Κάθε μέρα ποὺ περνάει, – τί λέω;- κάθε ὥρα, – τί λέω;- κάθε λεπτὸ ποὺ περνάει, κάτι γράφεται. Μιὰ πρᾶξι ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος, ἕνας λόγος του, μιὰ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς, μιὰ σκέψι τοῦ μυαλοῦ, ὅλα αὐτὰ γράφονται στὸ βιβλίο τοῦτο. Γράφονται μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ μόνος του νὰ τἀ σβήση. Καὶ στὸ τέλος τοῦ χρόνου τὸ βιβλίο μὲ τὶς 365 σελίδες εἶναι πιὰ συμπληρωμένο, γραμμένο σʼ ὅλες τὶς σελίδες του. Κι ὅπως εἶναι, χωρὶς καμιά μεταβολὴ ἡ διόρθωσι, παραδίδεται στὸν ἄγγελο τῆς ζωῆς μας, ποὺ τὸ μεταφέρει στὰ ἀρχεῖα τῆς αἰωνιότητος. Ἐκεῖ παραμένει κλειστό, μέχρι νὰ ʼρθη κάποια μέρα – καὶ ὁπωσδήποτε θά ʼρθη- ποὺ θʼ ἀνοίξη, ὅπως καὶ τὰ βιβλία ὅλων τὼν χρόνων ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἡ μέρα αὐτὴ εἶναι ἡ μέρα τῆς παγκοσμίου κρίσεως, ποὺ ἡ ἁγία Γραφὴ μιλώντας γιʼ αὐτὴν λέει˙ «Καὶ βίβλοι ἀνοίγονται» (Δαν. 7,10). Δηλαδή, ὅσα ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι, ὅσα εἶπαν, ὅσα ἐπιθύμισαν κι ὅσα σκέφτηκαν, θὰ φανερωθοῦν ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὅλα τὰ βιβλία ὅλων τῶν ἀνθρώπων θὰ διαβαστοῦν καὶ θʼ ἀκοῦνε ὅλοι, ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι.

* * *

Θέλετε, παιδιά, νὰ διαβαστῆ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σας στὸ τέλος τοῦ χρόνου; Θέλετε οἱ ἄλλοι νὰ μάθουν τί θὰ εἶναι γραμμένο στὶς 365 σελίδες του;
Πρὶν ἀπαντήσετε στὸ σοβαρὸ αὐτὸ ἐρώτημα, θὰ σᾶς διηγηθῶ ἕνα περιστατικὸ ποὺ συνέβη σὲ μιὰ μαθήτρια. Ἡ μαθήτρια αὐτὴ εἶχε συνήθεια νὰ κρατᾶ ἡμερολόγιο τῆς ζωῆς της. Σʼ ἕνα τετράδιο ἔγραφε χωρὶς ντροπὴ ὅλες τὶς ἀταξίες, ὅλες τὶς ἀσχήμιες ποὺ ἔκανε˙ ἀκόμα ἔγραφε καὶ τὶς κακές της σκέψεις. Τὸ τετράδιο αὐτὸ τὸ ἔκρυβε σʼ ἕνα μέρος, ποὺ τὸ νόμιζε ἀσφαλισμένο. Ἀλλὰ κάποτε τὸ τετράδιο ἔπεσε στὰ χέρια μιᾶς μεγαλύτερης φίλης της. Ἄθελα της ἐκείνη τὸ βρήκε, τὸ ἄνοιξε καὶ τὸ διάβασε. Ὅταν τὸ ʼμαθε αὐτὸ ἡ μαθήτρια, κοκκίνισε ἀπὸ ντροπή, ἔτρεξε στὴ φίλη της, ἔπεσε στὰ πόδια της καὶ τὴν παρακαλοῦσε νὰ τῆς δώση τὸ ἡμερολόγιο της, γιὰ νὰ μὴν φτάση στὰ χέρια ἄλλων καὶ γίνη ρεζίλι στὸν κόσμο.
Αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴ μαθήτρια αὐτή, θὰ συμβῆ, παιδιά μου, καὶ μὲ κάθε ἄνθρωπο καὶ μὲ κάθε παιδί, ποὺ τὸ ἴδιο δὲν κρατᾶ ἴσως ἡμερολόγιο, ἀλλὰ κάποιος ἄλλος κρατᾶ γιʼ αὐτὸ ἡμερολόγιο καὶ γράφει κάθε μέρα στὸ βιβλίο μὲ τὶς 365 σελίδες ὅλες τὶς σκέψεις του, ὅλες τὶς ἐπιθυμίες του, ὅλα τὰ λόγια του κι ὅλες τὶς πράξεις του. Ἄν αὐτὰ ποὺ σκέπτεσαι, αὐτὰ ποὺ λὲς κι αὐτὰ ποὺ κάνεις εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε τί χαρὰ γιὰ σένα! Ὁ ἄγγελός σου θὰ χαίρεται γιὰ τὸ ὡραῖο περιεχόμενο τοῦ βιβλίου, κι ὁ Θεός, ποὺ διαβάζει τὶς καρδιὲς σὰν νὰ ʼνε ἀνοιχτὰ βιβλία, θὰ σὲ ἐπαινέση καὶ θὰ σὲ βραβεύση μπροστὰ σὲ ἀγγέλους καὶ σὲ ἀνθρώπους, ὅπως σὲ ἐπαινεῖ ὁ δάσκαλος ἥ ὁ καθηγητὴς ὅταν συντάξης μιὰ καλὴ ἔκθεσι. Ἄν ὅμως αὐτὰ ποὺ σκέπτεσαι, αὐτὰ ποὺ λἐς κι αὐτὰ ποὺ κάνεις δὲν εἶνε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἶνε ὅλα πονηρὰ καὶ ἁμαρτωλά, τότε τὸ λευκὸ βιβλίο τοῦ νέου ἔτους, θὰ γεμίση μὲ γράμματα, ποὺ θὰ ντρέπεσαι νὰ τἆ διαβάζης. Θὰ προτιμοῦσες νʼ ἀνοίξη ἡ γῆ καὶ νὰ σὲ καταπιῆ, παρὰ νὰ γίνη γνωστὸ τὸ βρωμερὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου σου.

* * *

Ἀγαπητά μου παιδιά! Μπροστά σας ἔχετε τὸ νέο χρόνο, πού, ὅπως εἴπαμε, μοιάζει μʼ ἕνα βιβλίο μὲ 365 σελίδες. Τὸ περιεχόμενο θὰ τὸ γράψετε σεῖς. Θὰ τὸ γράψετε μὲ τὶς σκέψεις σας, μὲ τὶς ἐπιθυμίες σας, μὲ τὰ λόγια σας, μὲ τὶς πράξεις σας. Προσπαθῆστε κάθε μέρα νὰ κάνετε μιὰ τουλάχιστον ὡραία πράξι.
Τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς οἱ ἄνθρωποι δὲν γράφουν καλὲς πράξεις˙ γράφουν κακὲς πράξεις. Ὁ διάβολος σπρώχνει κάθε μέρα γιὰ νὰ γίνωνται κακὲς πράξεις, νὰ λέγωνται αἰσχρὰ καὶ κακὰ λόγια καὶ ἔτσι νὰ μουτζουρώνεται τὸ βιβλίο μὲ τὶς 365 σελίδες. Κʼ ἐσεῖς τὰ παιδιὰ εὔκολα παρασύρεστε. Κακὲς σκέψεις, κακὲς ἐπιθυμίες, κακὰ λόγια, κακὲς πράξεις, ὅλα ὅσα κάνετε, κάθε μέρα γράφονται στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Ὑπάρχει ἆραγε τρόπος νὰ ἀλλάξη τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ βιβλίου; Κάτι μπορεῖτε νὰ κάνετε, ὥστε οἱ φοβερὲς μουτζοῦρες τῶν κακῶν νὰ σβήσουν καὶ νὰ παραμείνουν γραμμένες μόνο οἱ καλὲς πράξεις. Πῶς θὰ τὸ κατορθώσετε αὐτό; Μἐ μιὰ ἀπʼ τὶς πιὸ ὄμορφες πράξεις. Μιὰ πράξι πού, ἅμα γίνεται, χαίρονται οἱ ἄγγελοι στὸν οὐρανό. Καὶ ἡ πράξι αὐτὴ εἶναι ἡ μ ε τ ά ν ο ι α .
Κάθε μέρα λοιπὸν καλὲς πράξεις νὰ γράφης στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σου. Κι ἄν κάνης κάτι ποὺ δὲν πρέπει, νὰ τὸ σβήνης μὲ τὴ γόμα ποὺ λέγεται μετάνοια καὶ ἐξομολόγησι. Ἔτσι στὸ τέλος τῆς χρονιᾶς οἱ 365 σελίδες θὰ ʼχουν 365 ὡραίες ζωγραφιές. Καὶ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σου θὰ ʼνε ἕνα ὄμορφο εἰκονογραφημένο βιβλίο. Αὐτὰ ποὺ εἶνε γραμμένα στὸ Εὺαγγέλιο ἐσεῖς θὰ τὰ ἀντιγράψετε στὴν καθημερινή σας ζωή. Ἔτσι ἡ ζωή σας θὰ εἶνε ἕνα εἰκονογραφημένο Εὐαγγέλιο.
Σύνθημα˙ Κάθε μέρα τοῦ νέου ἔτους μιὰ καλὴ πράξι.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη

Ὁ πνευματικός σας πατέρας

ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΠΕΤΡΑΔΙΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Δεκ 22nd, 2011 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Ποιo πετραδι θα προτιμησετε;

Ἀγαπητά μου παιδιά,
ΔΙΑΒΑΤΕΣ είμαστε σ᾿ αὐτὸ τὸ μάταιο κόσμο. Τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς μοιάζουν μὲ χρωματιστὰ πετράδια, τὰ ὁποῖα βρίσκουμε καθὼς περπατοῦμε στὸ δρόμο μας. Ἔχει διάφορα ἀγαθὰ ἡ ζωή, ἕνα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε… Τὰ πετράδια αὐτὰ ποιά εἶνε; Εἶνε λ.χ. τὸ παραδάκι. Κυνηγοῦν πολύ τὸ παραδάκι οἱ ἄνθρωποι. Ἅμα, σοῦ λέει, ἔχῃς λεφτά, ἀγοράζεις ὅλα τὰ πράγματα στὸν κόσμο. Ἄλλο πετράδι, ποὺ ἑλκύει τοὺς ἀνθρώπους, εἶνε ἡ ὀμορφιά. Ἂν μιὰ κοπέλλα εἶναι ὄμορφη, καυχιέται γιὰ τὸ πετράδι αὐτό. Ἄλλοι καυχῶνται γιὰ τὴ δόξα, γιὰ τὰ ἀξιώματά τους. Ἄλλο πετράδι εἶναι οἱ γλῶσσες, ἡ ἐπιστήμη, ἡ σοφία κ.ο.κ.. Ἀλλὰ τὰ πετράδια αὐτὰ ἔχουν ἀξία πραγματική; Πηγαίνετε σ᾿ ἕνα νεκροταφεῖο καὶ ἰδέστε. Ποῦ νὰ διακρίνῃς ἐκεῖ τὸ βασιλιᾶ, τὸ στρατιώτη, τὸν πλούσιο, τὸ φτωχό, τὴν ὄμορφη κοπέλλα, τὴν ἄσχημη κοπέλλα, τὸ μαῦρο, τὸν ἄσπρο… «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα». Ὅλα μηδέν. Ὅλα κάλπικα, ψεύτικα, δὲν ἀξίζει νὰ μᾶς ἑλκύουν. Ἕνα μόνο ἔχει ἀξία, παιδιά, ἕνα. Εἶναι τὸ διαμάντι, εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ ίδιος ὠνόμασε τὸν ἑαυτό του μαργαρίτη. Πουλῆστε τα, λέει, ὅλα καὶ πάρτε τὸν πολύτιμο μαργαρίτη (βλ. Ματθ. 13,46). Τώρα βρίσκεστε στὸν καιρὸ τῆς ἐκλογῆς. Ποιό πετράδι θὰ προτιμήσετε;

(Ἀπόσπασμα ομιλίας στους μαθητάς του Λυκείου το 1984)

ΤΟ ΠΑΙΔΙ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Δεκ 22nd, 2011 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

16η επιστολή του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου για τα παιδια του κατηχητικού

ΤΟ ΠΑΙΔΙ

«Παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμίν» (Ἠσ. 9,6)

Ἀγαπητά μου παιδιά,

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ποὺ ἔγινε ὁ κόσμος γεννήθηκαν ἑκατομμύρια, δισεκατομύρια παιδιά. Ἀλλὰ ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια αὐτὰ παιδιά, ποὺ ἔζησαν πάνω στὸν πλανήτη μας, ἕνα παιδὶ ξεχωρίζει˙ εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερο ἀπʼ ὅλα. Ἀν καὶ γεννήθηκε ἀπὸ μιὰ φτωχὴ μάνα μέσα σʼ ἕνα σταῦλο καὶ τὰ ζῶα τοῦ ἔκαναν συντροφιά, ὅμως τὸ παιδὶ αὐτὸ νίκησε βασιλιᾶδες καὶ αὐτοκράτορες, νίκησε τὸν κόσμο ὅλο καὶ ἵδρυσε ἕνα καινούργιο πνευματικὸ βασίλειο, ποὺ ζῆ στοὺς αἰῶνες. Τὸ παιδὶ αὐτὸ εἶναι τὸ νήπιο τῆς Βηθλεέμ, εἶναι ὁ Κύριος ἡμὼν Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι τὸ παιδὶ ποὺ αἰὼνες περίμενε ἡ ἀνθρωπότης νὰ ἔλθη, γιὰ νὰ σώση τὸν κόσμο. Γιὰ τὸ παιδὶ αὐτὸ προφήτεψε ̶ 800 χρόνια προτοῦ νὰ ἔλθη – ὁ προφήτης Ἠσαΐας, λέγοντας˙ Θὰ γεννηθῆ ἕνα παιδὶ – ΘΑΥΜΑ, παιδὶ ποὺ θά ʼχη τέτοια ἐξουσία, ὥστε θʼ ἀνατρέψη τὸ ἀμαρτωλὸ καθεστὼς καὶ θὰ δημιουργήση ἕνα νέο πνευματικὸ κόσμο.

Τὸ παιδὶ αὐτὸ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγάπησε ὅσο κανένας ἄλλος τὰ παιδιά. Καὶ γιὰ τὸ ὅτι αὐτὸ ποὺ λἐμε εἶναι ἀληθινό, ἄς δοῦμε ποιὰ συμπεριφορὰ ἔδειχνε ὁ κόσμος στὰ παιδιὰ προτοῦ ἔλθη στὸν κόσμο ὁ Χριστός.

* * *

Στὴν παλιὰ ἐποχή, τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι λάτρευαν τὰ εἴδωλα, τὸ παιδὶ δὲν εἶχε δικαιώματα. Βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν ἀπεριὸριστη ἐξουσία τοῦ πατέρα. Ὅ,τι ἤθελε ὁ πατέρας τὸ ἔκανε. Στὴ Σπάρτη λόγου χάριν, ποὺ ἦταν μιὰ σπουδαία πόλι τοῦ ἀρχαίου κόσμου, ὁ πατέρας, ὅταν γεννιώταν παιδί, αὐτὸς ἀποφάσιζε ἄν τὸ νεογέννητο πρέπει νὰ ζήση ἤ νὰ πεθάνη. Κι ἄν ἀποφάσιζε νὰ πεθάνη, τότε, ὅπως ἁρπάζουν τὰ γατάκια καὶ τὰ ρίχνουν στὸ ποτάμι, ἔτσι κι ὁ πατέρας ἔπαιρνε τὸ παιδί, τὸ ἔφερνε σὲ κάτι ἀπόκρημνους βράχους ποὺ λέγονταν Καιάδας καὶ τὸ ἐκσφενδόνιζε στὸ χάος! Ὁ Καιάδας ἔγινε ὁ τάφος χιλιάδων νηπίων, καὶ κανένας δὲν διαμαρτυρόταν γιὰ τὸ ἀπαίσιο αὐτὸ ἔγκλημα… Ὁ πατέρας στὸν ἀρχαῖο κόσμο, ὅταν ἦταν φτωχὸς καὶ δὲν εἶχε χρήματα νὰ ζήση, μποροῦσε νὰ πουλήση τὸ παιδί του. Ὅπως πουλάει σήμερα κανεὶς ἕνα γαϊδουράκι, ἐτσι πουλοῦσαν τὰ παιδιὰ σὲ ἕνα εἰδικὸ μέρος ποὺ ὠνομαζόταν ἀνθρωπαγορὰ καὶ ποὺ ἔμοιαζε μὲ τὸ σημερινὸ ζωοπάζαρο. Ὁ Μ. Βασίλειος σὲ κάποια ὁμιλία του περιγράφει τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἐποχή. Παρουσιάζει ἕνα πατέρα ποὺ ἔχει πολλὰ παιδιὰ καὶ βρίσκεται στὴν ἀνάγκη νὰ πουλήση κάποιο ἀπὸ αὐτὰ γιὰ νὰ ζήση τὰ ὑπόλοιπα. Σκέπτεται πολλὴ ὥρα ποιὸ ἀπὸ τὰ παιδιά του νὰ πουλήση, τὸ μικρότερο ἤ τὸ μεγαλύτερο; Τʼ ἀγαποῦσε βέβαια τὰ παιδιὰ ὁ πατέρας, ἀλλὰ ἡ σκληρὴ ἀνάγκη τὸν ἐκανε νὰ τὰ πουλήση. Νόμος, ποὺ νὰ ἐμποδίζη τὴν πώλησι τῶν παιδιῶν, δὲν ὑπῆρχε.

Τὰ παιδιά, ὅπως εἴπαμε, ἦταν στὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τῶν γονιῶν. Κανένας νόμος δὲν ὑποχρέωνε τὸν πατέρα νὰ στέλνη τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς πλουσίους, ποὺ εἶχαν πολλὰ λεφτὰ γιὰ νὰ πληρώνουν δασκάλους καὶ καθηγητὰς γιὰ τὴ μόρφωσι τῶν παιδιῶν τους, οἱ ἄλλοι, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἄφηναν ἀμόρφωτα τὰ παιδιά τους. Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία τὰ ἔστελναν νὰ βόσκουν ζῶα καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴ γῆ. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις, ποὺ οἱ γονεῖς ἦταν τόσο σκληροί, ὥστε ἀγαποὺσαν περισσότερο τὰ ζῶα ἀπὸ τὰ παιδιά τους! Λένε, ὅτι στὴ Βοιωτία ἕνα παιδί, ποὺ τὸ κακομεταχειριζόταν ὁ πατέρας του, εὐχόταν νὰ ἦταν βόδι παρὰ ἄνθρωπος, γιατὶ σὰν βόδι θὰ εἶχε πιὸ μεγάλη περιποίησι…

Σὲ ἄλλα πάλι μέρη τοὺ ἀρχαίου εἰδωλολατρικοῦ κόσμου, οἱ ἄνθρωποι ποὺ διέπρατταν διάφορα ἀμαρτήματα νόμιζαν, πὼς οἱ θεοὶ τους εἶναι ὠργισμένοι καὶ πὼς μόνο μὲ αἷμα παιδιῶν θὰ μπορέσουν νὰ τοὺς ἐξευμενίσουν. Καὶ ποιοὶ ἦταν οἱ θεοί τους; Θεοί τους ἦταν τὰ διάφορα στοιχεῖα τῆς φύσεως. Θεοὶ π.χ. γιʼ αὐτοὺς ἦταν τὰ ποτάμια˙ τὰ ποτάμια, ποὺ πλημμύριζαν καὶ παρέσυραν ἀνθρώπους καὶ ζῶα. Θεοὶ ἦταν οἱ θάλασσες, ποὺ φούσκωναν καὶ σήκωναν ἄγρια κύματα καὶ ἔπνιγαν ἀνθρώπους. Φούσκωνε τὸ ποτάμι; σήκωνε ἡ θάλασσα τὰ ἄγρια κύματά της; Οἱ εἰδωλολάτρες πήγαιναν στὶς ὄχθες τοὺ ποταμοῦ ἤ στὴν ἀκρογιαλιὰ τῆς θάλασσας καὶ ἐκεῖ ἔσφαζαν τὰ μικρά τους παιδιά! Διαβάστε τὴν ἀρχαία μυθολογία καὶ θὰ δῆτε, ὅτι μιὰ ὑπέροχη κόρη, ἡ Ἰφιγένεια, θυσιάστηκε στὴν Αὐλίδα, γιὰ νὰ ἐξευμενισθῆ ὁ θεὸς τῆς θάλασσας. Ἐπίσης δὲ οἱ Ἀθηναῖοι ἔστελναν κάθε χρόνο στὴν Κρήτη παιδιὰ καὶ τὰ ἔρριχναν γιὰ θυσία στὸ φοβερὸ Μινώταυρο.

Πέρα στὴν Ἀνατολὴ οἱ εἰδωλολάτρες εἶχαν κατασκευάσει ἕνα πελώριο ἄγαλμα, ποὺ ἦταν φτειαγμένο ἀπὸ μπροῦντζο καὶ μέσα ἦταν κούφιο. Τὰ χέρια του ἦταν μεγάλα καὶ ἀπλωμένα πρὸς τὰ ἐμπρὸς μὲ τὶς παλάμες ἀνοιχτές, ἔτοιμες κάτι νὰ δεχτοῦν ἐπάνω τους. Αὐτὸ τὸ ἄγαλμα ἦταν ὁ θεός τους. Σʼ αὐτὸ τὸ θεὸ οἱ ἀρχαῖοι ἔκαναν θυσία τὰ μικρά τους παιδιά. Τελοῦσαν δὲ τὴ θυσία αὐτὴ ὡς ἐξῆς. Γέμιζαν τὸ κούφιο ἄγαλμα μὲ εὔφλεκτες ὕλες, ἔβαζαν φωτιά, ὁ μπροῦντζος κοκκίνιζε, καὶ τότε πάνω στὶς πυρακτωμένες παλάμες τοῦ ἀγάλματος οἱ μητέρες ἔβαζαν τὰ παιδιά τους, καὶ γιὰ νὰ μὴν ἀκούγεται τὸ κλάμα τους χτυποῦσαν τὴν ὥρα ἐκείνη τύμπανα… Ἦταν κάτι συνήθειες ἀπάνθρωπες˙ δυσκολεύεται κανεὶς σήμερα νὰ πιστέψη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶχε καταντήσει σὲ τέτοια βαρβαρότητα. Αὐτὰ κι ἀκόμη χειρότερα συνέβαιναν στὸν ἀρχαὶο κόσμο. Τὸ παιδί, ὅπως εἴπαμε στὴν ἀρχή, δὲν εἶχε δικαιώματα. Τὸ ἔκαναν ὅ,τι ἤθελαν οἱ μεγάλοι.

* * *

Ποιός ἄλλαξε τὴ φρικτὴ αὐτὴ κατάστασι γιὰ τὸ παιδί; Κι ἄν οἱ ἄνθρωποι ἄθεοι καὶ ἄπιστοι τὸ ἀρνηθοῦν, καὶ οἱ πέτρες ἀκόμα θὰ φωνάξουν, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἄλλαξε τὰ πράγματα ὥς πρὸς τὸ παιδὶ εἶναι τὸ Παιδίον τοῦ Ἠσαΐα, εἶναι τὸ Θεῖο Βρέφος, ποὺ γιορτάζουμε τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες. Εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς δίδαξε, ὅτι τὸ παιδὶ καὶ τοῦ πιὸ φτωχοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἀξία ἀνεκτίμητη. Ἀλλοίμονο, εἶπε, σʼ ἐκεῖνον ποὺ θὰ σκανδαλίση ἕνα παιδί. Ἄγγελοι τὸ φυλᾶνε. Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Χριστός, γιὰ νὰ δείξη τὴν ἀγάπη ποὺ τρέφει πρὸς τὰ παιδιά, πῆρε στὴν άγκαλιά του τὰ παιδιὰ φτωχῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ εὐλόγησε. Τὰ δὲ παιδιά, ποὺ καταλαβαίνουν ποιός τὰ ἀγαπάει, ὅταν ἄκουγαν ὅτι ἔρχεται ὁ Χριστός, ἄφηναν τὰ παιχνίδια τους καὶ ἔτρεχαν κοντά του, τὸν περικύκλωναν καὶ χαρούμενα τραγουδοῦσαν γιὰ νὰ τὸν ὑμνήσουν καὶ νὰ τὸν δοξάσουν.

Τὰ θερμὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς γιὰ τὰ παιδιὰ ἔφεραν θαυμάσια ἀποτελέσματα. Ἀπὸ τότε ἄρχισε μιὰ νέα ἐποχὴ γιὰ τὰ παιδιά. Ἄν σήμερα ὑπάρχουν σʼ ὅλες τὶς χῶρες τοὺ πολιτισμένου κόσμου βρεφοκομεῖα, νηπιοτροφεῖα, νηπειαγωγεῖα, παιδικοὶ σταθμοί, κέντρα νεότητος, ὀρφανοτροφεῖα, εἰδικὰ νοσοκομεῖα καὶ ἄσυλα γιὰ τὰ ἀνάπηρα παιδιά, κατασκηνώσεις καὶ ἄλλα εὐαγῆ παιδικὰ ἱδρύματα, αὐτὰ ὅλα ὑπάρχουν γιατῖ ἦρθε ὁ Χριστός, ποὺ δίδαξε μὲ τὸ λόγο καὶ τὸ παράδειγμά του τὴν ἀγάπη στὸ παιδί.

* * *

Ὑπάρχουν βέβαια ἀκόμα πολλές ἐλλείψεις σχετικὰ μὲ τὴ μέριμνα γιὰ τὸ παιδί. Γιʼ αὐτὲς θὰ μιλήσουμε σὲ ἄλλη ἐπιστολἠ καὶ θὰ δοῦμε πὼς ὅ,τι κακὸ γίνεται σήμερα εἰς βάρος τοῦ παιδιοῦ, γίνεται γιατὶ οἱ ἄνθρωποι περιφρόνησαν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸ Χριστό˙ λέγονται χριστιανοί, ἀλλὰ ζοῦν σὰν εἰδωλολάτρες. Καὶ ἔτσι τὸ μῖσος πρὸς τὸ παιδὶ ἀρχισε νὰ ξανάρχεται στὸν κόσμο.

Ἀλλὰ σεῖς ἀγαπητά μου παιδιά, δὲν ἔχετε ἀνάγκηνὰ σᾶς διδάξη πόσο ὁ Χριστὸς σᾶς ἀγαπᾶ. Τὸ αἰσθάνεσθε μόνα σας. Τὸ αἰσθάνεσθε πηγαίνοντας στὸ κατηχητικὸ σχολεῖο, ἀκούγοντας τὰ ὡραῖα λόγια τοὺ Χριστοῦ καὶ προσπαθώντας νὰ τὰ ἐφαρμόσετε στὴ ζωή σας. Ἔτσι ὁ Χριστὸς εἶνε γιὰ σᾶς ὁ καλύτερος φίλος, ὁ θερμότερος προστάτης. Κανένας ἄλλος σὰν αὐτὸν δὲν ἀγαπᾶ καὶ δὲν προστατεύει τᾶ παιδιά. Γιατὶ κι αὐτὸς ἔζησε σὰν παιδί. Τὀ θαυμαστὸν Παιδίον προστάτης τοῦ παιδιοῦ.

Μὲ πατρικὴ ἀγάπη

Ὁ πνευματικός σου πατέρας

ΕΠΙΜΕΛΕΙΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Δεκ 1st, 2011 | filed Filed under: Cрпски језик, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Επιστoλή 14η, του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στους μαθητάς των κατηχητικών. Περιέχεται στο βιβλίου του Μητροπολίτου “ΒΟΣΚΕ ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΜΟΥ”

ΕΠΙΜΕΛΕΙΣ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΥΤΟ, ποὺ κρατᾶτε στὰ χέρια σας, εἶνε ἕνα φυλλάδιο ποὺ ὀνομάζεται «Ἡ φωνὴ τοῦ ποιμένος». Εἶνε ἕνα γράμμα, ποὺ ἀπευθύνει ὁ ἐπίσκοπος σὲ ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς περιφερείας. Ἐπιθυμία μου εἶνε, νὰ ἔβλεπα ἕνα – ἕνα ξεχωριστὰ ὅλα τὰ παιδιὰ καὶ νὰ συνωμιλοῦσα μαζί τους πάνω στὸ μεγάλο θέμα τῆς θρησκείας μας. Ἀλλʼ αὐτὸ δὲν εἶνε δυνατό. Γιατὶ τὰ παιδιὰ τῆς περιφερείας μας, ποὺ πηγαίνουν στὰ σχολεῖα, εἶνε περισσότερα ἀπὸ δέκα χιλιάδες καὶ κατοικοῦν σὲ διάφορες πόλεις καὶ χωριά. Γιʼ αὐτὸ τὸ λόγο γράφω τὸ γράμμα αὐτὸ καὶ τὸ στέλνω σὲ ὄλα τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα τῆς περιφερείας μας, καὶ οἱ καλοί μας κατηχηταὶ καὶ κατηχήτριες τὸ μοιράζουν σὲ ὅλα τὰ παιδιά. Ἔτσι φθάνει στʼ αὐτιὰ τῶν παιδιῶν ἡ φωνὴ τοὺ ἐπισκόπου, ποὺ ὀνομάζεται ποιμήν, δηλαδὴ βοσκός, διότι, ὅπως ὁ βοσκὸς φροντίζει γιὰ ὅλα τὰ πρόβατά του καὶ τὰ ὁδηγεῖ κάθε μέρα στὰ χλοερὰ λιβάδια καὶ στὰ κρυστάλλινα νερά, καὶ τὴ νύχτα τὰ ἀσφαλίζει μέσα στὸ μαντρὶ καὶ τὰ φυλάει γιὰ νὰ μὴν τὰ φᾶνε οἱ λύκοι, ἕτσι καὶ ὁ ἐπίσκοπος πρέπει νʼ ἀγαπάη τοὺς χριστιανοὺς του, νὰ τοὺς συμβουλεύη καὶ νὰ τοὺς διδάσκη, καὶ νὰ προνοῆ γιὰ τὴν πνευματική τους ζωὴ καὶ προκοπή. Ὁ βοσκὸς ἀγαπάει ὅλα τὰ πρόβατά του, ἰδιαιτέρως ὅμως ἀγαπάει τὰ ἀρνάκια. Ἀλλὰ καὶ οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ ἱερεῖς, πρέπει νὰ ἀγαποῦμε τὰ παιδιά. Αὐτὰ εἶνε τὰ ἀρνάκια τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μιὰ ἀπόδειξι τῆς ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας στὰ παιδιὰ εἶνε τὸ κατηχητικὸ σχολεῖο.

Ἐλπίζω, ὅτι τὸ φυλλάδιο αὐτό, ποὺ μοιράζεται στοὺς μαθητὰς καὶ τὶς μαθήτριες τῶν κατηχητικῶν σχολείων, δὲν θὰ τὸ σκίζουν καὶ δὲν θὰ τὸ πετοῦν τὰ παιδιά, ἀλλὰ θὰ τὰ διαβάζουν καὶ θὰ τὸ μελετοῦν, θὰ τὸ δίνουν στὸ σπίτι, γιὰ νὰ τὸ διαβάσουν καὶ οἱ γονεῖς, καὶ σʼ ἄλλα ἀκόμα παιδιά, ποὺ δὲν ἔρχονται στὸ κατηχητικὸ σχολεῖο.

Ξέρω παιδιά, ποὺ τὸ μικρὸ αὐτὸ φυλλάδιο, τὸ γράμμα τοῦ ἐπισκόπου τους, τὸ φυλᾶνε. Κι ὅταν μὲ τὴ βοήθεια τοὺ Θεοὺ μεγαλώσουν, θὰ τὸ διαβάζουν πιὰ μεγάλοι, σὰν μιὰ ἀνάμνησι τῆς παιδικῆς τους ἡλικίας. Ξέρω δὲ καὶ ἄλλα παιδιά, ποὺ ζητᾶνε φυλλάδια καὶ τὰ στέλνουν σὲ παιδιὰ συγγενικῶν τους οἰκογενειῶν ποὺ ζοῦν στὸ ἐξωτερικό.

* * *

Καὶ στὸ σημερινὸ φυλλάδιο, ἀγαπητά μου παιδιά, κάτι θέλω νὰ σᾶς διδάξω. Ἀλλἀ ἄν σᾶς τὸ πῶ σὰν μιὰ ἐντολή, ὅπως εῑνε οἱ ἐντολές «μὴ φονεύσης», «μὴ κλέψης», «μὴ ψευδομαρτυρήσης», δὲν θὰ σᾶς κάνη τόσο ἐντύπωσι. Εῑστε παιδιά, καὶ πρέπει νὰ σᾶς μιλάμε μὲ μιὰ γλῶσσα ποὺ νὰ τὴν καταλαβαίνετε καὶ νὰ σᾶς εὐχαριστῆ. Σᾶς ἀρέσουν οἱ ἱερὲς ἰστορίες, τὰ ὡραία διηγήματα, ἀλλὰ περισσότερο σᾶς ἀρέσουν οἱ φανταστικὲς ἐκεῖνες ἰστορίες ποὺ σᾶς διηγοῦνται οἱ γιαγιάδες σας. Μιὰ συλλογὴ ἀπὸ ὄμορφες πλαστὲς διηγήσεις εῑνε καὶ τὸ ἀρχαῖο βιβλίο ποὺ λέγεται «Μύθοι τοὺ Αἰσώπου». Τοὺς ἔγραψε ἕνας ἀρχαῖος πρόγονός μας, ὁ Αἴσωπος, ποὺ ἔζησε 600 χρόνια πρὸ Χριστοῦ. Αὐτὸς μὲ τὶς φανταστικὲς διηγήσεις του κατώρθωσε νὰ διδάξη καὶ νά ὠφελήση πνευματικῶς τὸν κόσμο περισσότερο ἀπὸ κάτι ἀρχαίους φιλοσόφους, ποὺ ἔλεγαν μερικὲς δύσκολες θεωρίες, ἀκατανόητες ἀπὸ τοὺς πολλούς.

Βέβαια οἱ παραβολὲς ποὺ εἶπε ὁ Χριστός, ζωντανὲς εἰκόνες καὶ παραδείγματα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ζωή, χωρίς νὰ περιέχουν μυθικὰ πράγματα, εἶνε ἀσυγκρίτως ἀνώτερες ἀπὸ τὶς πλαστἐς καὶ φανταστικὲς διηγήσεις τοῦ ἀρχαίου προγόνου μας. Καὶ αὐτές πρέπει κυρίως νὰ μελετάνε τὰ χριστιανόπουλα. Ἀλλὰ ὅ,τι καλὸ εἶπαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι σοφοί, εἶνε κι αὐτὸ σὰν μιὰ ἀκτίνα ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο Φῶς, τὸν Θεό, ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο.

Ἄς ἀκούσουμε λοιπόν, ἀγαπητά μου παιδιά, κʼ ἕνα μῦθο τοῦ Αἰσώπου. Ἴσως νὰ σᾶς τὸν εἶχε πεῖ ὁ καλός σας δάσκαλος. Ἀλλὰ δὲν πειράζει νὰ τὸν ξανακούσετε. Εῑνε ὁ μῦθος τῆς χελώνας καὶ τοῦ λαγοῦ.

* * *

Ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε δεῖ χελώνα. Εἶνε ἕνα ἐρπετό, ποὺ ζῆ μέσα σὲ δάση καὶ σκιερὰ μέρη, σκεπάζεται δὲ μὲ ἕνα σκληρὸ κοκκάλινο περίβλημα, ποὺ ἀφήνει κάτι τρύπες, ἀπὸ τὶς ὁποίες βγαίνουν τὰ τέσσερα πόδια, τὸ κεφάλι καὶ ἡ ουρά. Ἡ χελώνα, ἅμα δῆ τὸν κίνδυνο, ἀποδύρει πρὸς τὰ μέσα κεφάλι καὶ πόδια, καὶ ἀσφαλίζεται μέσα στὸ κοκκάλινο περίβλημα της, ποὺ μοιάζει μὲ ἕνα φρούριο ἀπρόσβλητο ἀπὸ τὶς ἐξωτερικές ἐπιθέσεις. Μόνο ὁ ἀετός, λένε, ἁρπάζει τὴ χελώνα μὲ τὰ νύχια του, τὴν ὑψώνει σὲ μεγάλο ὕψος, πηγαίνει πάνω ἀπὸ βράχο, καὶ τὴν ἀφήνει νὰ πέση. Ἡ χελώνα πέφτει, χτυπάει τὸ καύκαλό της πάνω στὸν βράχο, γίνεται κομμάτια, καὶ ὁ ἀετὸς κατεβαίνει καὶ κάνει τὸ κρέας τῆς χελώνας ἕνα ωραῖο πρόγευμα.

Καὶ τώρα, ἀφοῦ συστηθήκαμε μὲ τῆ χελώνα, ἐλᾶτε νὰ γνωρίσουμε καὶ τὸ λαγό. Ὑπῆρχαν ἄλλοτε ἄφθονοι λαγοὶ στὴν πατρίδα μας. Τώρα τελευταῖα μόνο ἑχουν λιγοστέψει καὶ κινδυνεύουν νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ τὸ ἀνελέητο κυνήγι ποὺ τοὺς κάνουν οἱ ἄνθρωποι. Ὁ λαγὸς ζῆ κι αὐτὸς μέσα σὲ δασώδη μέρη. Εἶνε ζῶο δειλὸ καὶ κατορθώνει νὰ σώζεται μὲ τὴ μεγάλη ταχύτητα ποὺ ἀναπτύσσει, μάλιστα ὅταν ἀνεβαίνη τὸν ἀνήφορο. Κάνει μεγάλα πηδήματα μὲ τὴ βοήθεια τῶν ὀπισθίων ποδιῶν του, ποὺ εἶνε μεγαλύτερα. Ὅσο ἀργὴ καὶ δυσκίνητη εἶνε ἡ χελώνα, τόσο ταχὺς καὶ εὐκίνητος εἶνε ὁ λαγός.

Ἕνας λοιπὸν λαγός, λεει ὁ Αἴσωπος, συνάντησε κάποτε μιὰ χελώνα. Ὁ λαγὸς κουβεντιάζοντας μὲ τῆ χελώνα βρῆκε τῆν εὐκαιρία νὰ καυχηθῆ γιὰ τὴν ταχύτητά του καὶ νὰ πῆ περιπαικτικὰ λόγια γιὰ τὴ βραδύτητα καὶ δυσκινησία τῆς χελώνας. Ἀλλὰ ἡ χελώνα τόλμησε νὰ καλέση τὸν ὑπερήφανο λαγὸ νὰ συναγωνισθοῦν σὲ ἀγώνισμα δρόμου. Ὁ λαγὸς δέχτηκε καὶ ὥρισαν τὴν ἀπόστασι ποὺ ἔπρεπε νὰ διατρέξουν γιὰ νὰ φτάσουν σʼ ἕνα ὡρισμένο τέρμα. Ὁ λαγὸς, βέβαιος ἑκατὸ τοῖς ἑκατὸ γιὰ τὴ νίκη του, ἔτρεξε λίγο. Ὅταν ὅμως βρῆκε μιὰ θαυμάσια σκιά, τό ʼρριξε ἐκεῖ στὸν ὕπνο, μὲ τὴ σκέψι ὅτι μέχρι νὰ φτάση στὸ τέρμα ἡ χελώνα, αὐτὸς μὲ τὰ πηδήματά του θὰ φτάση πρῶτος. Ἀλλὰ ἡ χελώνα, ποὺ ἤξερε τὴν ἀδυναμία της, δὲν στάθηκε οὔτε στιγμή˙ ἀνέπτυξε ὅλη τὴ δραστηριότητά της, καὶ τρέχοντας ὅσο μποροῦσε, μὲ ὅλη τὴ δύναμί της, ἔφτασε πρώτη στὸ τέρμα. Ὁ λαγὸς κάποτε ξύπνησε. Μὰ ἦταν ἀργά. Ἄρχισε νὰ τρέχη μʼ ὅλη τὴ δύναμί του. Φαντάζεστε τὴν ἔκπληξί του, ὅταν φτάνοντας στὸ τέρμα βρῆκε ἐκεῖ τὴ χελώνα;

* * *

Ἡ χελώνα νίκησε τὸ λαγό. Τὶ διδάσκει αυτό; Ὅτι ἡ ἐπιμέλεια νικᾶ. Ἕνας δηλαδή, μαθητής, καὶ ἄν δὲν ἔχη πολλὲς ἱκανότητες, ἄν ὅμως εἶνε ἐπιμελής στὰ μαθήματά του καὶ δὲν ἀγαπᾶ ὅπως ὁ λαγὸς τὸν ὕπνοἀλλὰ τὴ μελέτη, καὶ ξυπνὰ πρωῒ καὶ διαβάζη τὰ μαθήματά του, ὁ ἐπιμελής αὐτὸς μαθητὴς θὰ νικήση τὸν ἄλλο ἐκεῖνο μαθητή, ποὺ ἔχει μὲν ἱκανότητες, ἀλλὰ εἶνε τεμπέλης, ἀγαπαει τὸν ὕπνο, καὶ περνάει τὸν καιρό του παίζοντας, καὶ μόμο ὅταν πλησιάζουν οἱ τελευταῖες μέρες, οἰ μέρες τῶν ἐξετάσεων, θυμᾶται νὰ ρίξη μιὰ ματιὰ στὰ βιβλία.

Ἡ ἐπιμέλεια νικᾱ καὶ θριαμβεύει. Γιʼ αὐτὸ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας˙ «Τῆ ἐπιμελεία πάντα δοῦλα γίνεται». Δηλαδή˙ Μὲ τὴν ἐπιμέλεια ὁ ἄνθρωπος νικᾶ κάθε ἐμπόδιο στὸ δρόμο τῆς ζωῆς του.

Ἐπιμελεῖς λοιπόν, παιδιά μου, στὰ μαθήματα τοὺ σχολεῖου σας. Ἀλλʼ ἀκόμη περισσότερο ἐπιμελεῖς σὲ ἄλλα πράγματα, ποὺ εἶνε πολὺ ἀνώτερα, ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπὸ τὰ μαθήματα τοῦ σχολεῖου σας. Καὶ ποιά εἶνε αὐτὰ τὰ πράγματα; Θὰ τὸ ποῦμε σὲ ἄλλο φυλλάδιο  ̶ γράμμα.

Μὲ πατρικὴ ἀγάπη

Ὁ πνευματικός σας πατέρας

_______________

SERBIKA

______________

БУДИТЕ МАРЉИВИ ДЕЦО

Драга моја децо, ово писмо које држите у својим рукама је мали листић који се зове „Глас пастира“. То је једно писмо које је епископ упутио деци у целој епархији. Моја велика жеља је да могу да видим посебно свако дете и разговарам са њим о великим темама наше вере. Међутим, то је немогуће. Број деце која иду у школе веронауке у нашој области је већи од десет хиљада и сва та деца живе у разним градовима и селима. Зато и пишем ово писмо и шаљем га свим школама веронауке у нашој епархији, а ваши добри вероучитељи и вероучитељице овај листић деле сваком детету у вашој школи. На тај начин долази до све деце глас епископа, који се назива пастир, дакле чобанин, јер као што чобанин се брине о свим својим овцама и води их сваки дан на зелене ливаде и на чисте изворе, а ноћу их осигурава у тору и чува да их не поједу вукови, тако и епископ треба да воли вернике у својој епархији, треба да их саветује, да их поучава, да се брине за њихов духовни живот и напредак. Чобанин воли све своје овце, а посебно воли мале јагањце. Тако исто и ми, епископи и свештеници, као духовни пастири треба да волимо децу. Деца су мали јагањци Христови. Један доказ љубави према деци од Цркве су и школе веронауке за децу.
Надам се да овај часопис, који ће бити подељен ученицима и ученицама школе веронауке, неће бити поцепан и бачен од деце, него да ће га она прочитати и простудирати, да ће га однети својим кућама, да га прочитају и њихови родитељи, па можда и нека друга деца која не долазе у школу веронауке.
Познајем многу децу, која овај мали листић,ово писмо свога епископа чувају. Када уз помоћ Божију порасту, читају га већ као одрасли, као подсећање на дечију доб. Познајем и другу децу, који траже листиће и који их шаљу деци својих рођака који живе у иностранству.
И у данашњем листићу, драга моја децо, желим нешто да вас поучим. Ако ли вам то наведем као једну заповест типа „немој убити“, „немој украсти“, „немој лажно сведочити“, то вам неће оставити баш неки утисак. Ви сте деца, и треба да вам се обраћамо на језику који разумете и који вам одговара. Вама се свиђају лепе приче и старе приче, али више од свега вам се свиђају оне измишљене приче које вам причају ваше баке. Једна збирка лепих и измишњених прича је и стара књига која се назива „ Езопови митови“. Те приче је написао наш стари предак, Езоп, који је живео 600 година пр. Христа. Он , је са својим предивним причама успео да поучи и окористи духовно свет више од неких старих филозофа, који су наводили неке тешке теорије, неразумљиве већини људи.
Наравно приче које је рекао Христос, живи примери и слике из свакодневног живота, без да у себи имају митских примеса, су неупоредиво узвишеније од измишњених и фантастичних прича наших старих предака.И њих би у ствари требали читати мали хришћани. Као што су рекли стари мудраци,све што је добро је као једна зрака незалазног Светла, Бога, који осветљава сваког човека који долази на овај свет.
Чујмо дакле, драга моја децо, и један Езопов мит. Можда вам га је већ испричао ваш добри учитељ. Није на одмет да га поново чујете. То је мит о корњачи и зецу. Сигурно сте видели некада корњачу. То је једна животиња која живи у шумама и у сеновитим местима, покривена је са оклопом, који има неке рупице, кроз које излазе четири ноге, глава и реп. Корњача ако види опасност,увлачи унутра главу и ноге и штити се тако у своме оклопу, који сличи неосвојивој тврђави, приликом напада непријатеља. Само орао, кажу, може да уграби корњачу са својим канџама, подиже је на велику висину и баца је на стену да се разбије њен оклоп. Претвара се корњача у комадиће, а орао се спушта са висина и храни се корњачиним месом.
И сада пошто смо представили корњачу, дођите да упознамо и зеца. У нашој домовини некада давно је било веома много зечева. У последње време су у опасности да се искорене услед немилосрдног лова који спроводе људи. И зец живи у шумовитим местима. Он је плашљива животиња и успева да се спасе захваљујући својој великој брзини коју развија, када се успиње на брдо. Зец прави велике скокове са својим задњим ногама које су веће од првих.Колико је спора и непокретна корњача толико је брз и покретан зец.
Један зец, каже Езоп, сусрео је једном некуу корњачу. Зец је, разговарајући са корњачом, пронашао прилику да се похвали за своју брзину и да упути задиркујуће речи на рачун корњачине спорости и непокретности. Корњача се усудила да позове поносног зеца да се боре у трчању.Зец је прихватио и одредили су део за трку и циљ. Зец је наравно био сто посто сигуран у своју победу, трчао је мало. Када је пронашао једну дивну сенку, дремнуо је, мислећи да ће до циља он први стићи својим великим скоковима и да ће победити корњачу. Корњача која је знала своју слабост, није застала ни један тренутак, развила је сву своју активност и, трчећи колико је могла са свом својом снагом, стигла је прва на циљ. Зец се одједном пробудио. Било је већ касно. Почео је да трчи из све снаге.Замишљате ли само његово изненађење, када је, стижући на циљ, тамо угледао корњачу?
Корњача је победила зеца. Чему нас то учи?Да марљивост побеђује. Дакле, један ученик, иако нема многе способности, ако је марљив у савладавању својих предмета и ако не воли спавање као зец, већ чита и буди се ујутру, учи своје предмете, тај марљиви ученик победиће онога ученика који има способности, али је лењивац,воли сан, проводи своје време играјући се, и само када се приближавају последњи дани, дани испита, сети се да баци који поглед у књиге.
Марљивост побеђује и тријумфује. Зато су наши стари преци често и говорили: Уз помоћ марљивости човек побеђује сваку препреку на своме животном путу.
Будите дакле, децо моја, марљиви у својим школским обавезама. Још марљивији будите у другим стварима, које су неупоредиво узвишеније од ваших школских обавеза. А какве су то ствари? Одлазак у цркву, честа молитва, исповест, веронаука, итд. О томе ћемо у неком другом листу говорити.
Са пуно љубави
Ваш духовни отац
Августин

Στὸν ἔρανο πρῶτοι!

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 18th, 2011 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Στὸν ἔρανο πρῶτοι!

Ἀγαπητά μου παιδιά,

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ σʼ ὅλη τὴν Ἑλλάδα θὰ γίνη ἔρανος γιὰ τοὺς φτωχούς. Ὁ ἔρανος θὰ γίνη καὶ στὴ δική μας περιφέρεια. Πρῶτα θὰ γίνη στὰ χωριά μας, καὶ κατόπιν στὶς πόλεις. Ἀλλὰ πρὶν σᾶς μιλήσω γιὰ τὸν ἔρανο αὐτό, θὰ σᾶς μιλήσω γιὰ κάποιο γεγονός, ποὺ συνέβη στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ μας καὶ εἶνε πολύ διδακτικό.

* * *

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ἔχουμε πολλούς ναούς. Κάθε χωριὸ ἔχει καὶ τὸ ναό του. Στὴν ἐποχὴ ὅμως τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἰουδαῖοι εἶχαν ἕνα καὶ μόνο ναό, ποὺ γιὰ τὴ μεγαλοπρέπειά του ἦταν ξακουστὸς σʼ ὅλο τὸν κόσμο. Ὠνομαζόταν ναὸς τοῦ Σολομῶντος. Σʼ αὐτὸ τὸ ναὸ μαζεύονταν τὶς μεγάλες γιορτὲς ἐκατομμύρια Ἰουδαῑοι ἀπʼ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου καὶ προσέφεραν θυσίες. Στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος ὑπῆρχε καὶ τὸ «γαζοφυλάκιο». Γαζοφυλάκιο ἦταν ἕνα εἶδος κουτιοῦ, ὅπου ἔρριχναν οἱ Ἰουδαῖοι τὴν προαιρετικὴ εἰσφορά τους γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ναοῦ καὶ γιὰ τοὺς φτωχούς.

Μιὰ μέρα πῆγε στὸν ναὸ τοὺ Σολομῶντος ὁ Χριστός. Ἦταν μέρα, ποὺ μαζευόταν κόσμος πολύς. Ὁ Χριστὸς στάθηκε κοντὰ στὸ γαζοφυλάκιο καὶ παρατηροῦσε ἐκείνους ποὺ ἔρριχναν νομίσματα. Ἦταν μικρὰ καὶ μεγάλα, χάλκινα, ἀσημένια καὶ χρυσᾶ. Ὅταν ἔπεφταν μέσα στὸ κλειστὸ κουτί, ἔκαναν ἕνα χαρακτηριστικὸ ἦχο. Ἔρριχαν πολλοί. Ἄνθρωποι ποὺ ἦταν πλούσιοι, ἔρριχναν πολλά, καὶ προκαλοῦσαν τὸ θαυμασμὸ καὶ τὸν ἔπαινο ἐκείνων ποὺ τοὺς ἔβλεπαν.

Ἀλλʼ ὁ Χριστὸς ἔβλεπε τοὺς πλουσίους νὰ ρίχνουν τὰ χρυσᾶ τους νομίσματα, καὶ δὲν ἔλεγε τίποτε. Κάποια στιγμὴ νὰ κʼ ἔρχεται μιὰ γυναίκα φτωχιά, πολὺ φτωχιά, ποὺ ὁ ἄνδρας της εἶχε πεθάνει και αὐτὴ εἶχε μείνει χήρα κʼ ἦταν ἔρημη κʼ ἐγκαταλελειμμένη. Αὐτὴ ὴ φτωχιὰ γυναίκα θὰ μποροῦσε νὰ πῆ˙

Ἐγὼ δὲν ἔχω νὰ ρίξω τίποτε στὸ γαζοφυλάκιο. Ἄλλοι ποὺ ἔχουν ἄς ρίχνουν. Ἐγὼ ὄχι. Ἐγὼ ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια…

Τὸ εἶπε αὐτό; Ὄχι! Τὶ ἔκανε; Πλησίασε τὸ γαζοφυλάκιο καὶ μὲ πολλὴ συστολὴ ἔρριξε ἕνα δίλεπτο, ποὺ ἦταν τὸ μικρότερο νόμισμα καὶ ὁ ἦχος του μόλις ποὺ ἀκούστηκε. Αὐτὸ τὸ δίλεπτο ἦταν ἡ μοναδική περιουσία της. Τίποτε ἄλλο δὲν εἶχε.

Κανείς δὲν πρόσεξε αὐτὸ ποὺ πρόσφερε ἡ δυστυχισμένη γυναίκα. Ἀλλὰ ὁ Χριστός, ποὺ τὰ γνωρίζει ὅλα, ὄχι μονάχα αὐτὰ ποὺ γίνονται ἐξωτερικά,ἀλλὰ κι αὐτὰ ποὺ σκέπτεται μυστικὰ ὁ ἄνθρωπος, ὁ Χριστός, ποὺ μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἔμενε σιωπηλὸς καὶ δὲν τὸν συγκινοῦσαν τὰ μεγάλα ποσὰ ποὺ ἔρριχναν οἱ πλούσιοι, ὁ Χριστὸς τώρα συγκινήθηκε. Εἶδε καὶ θαύμασε τὸ ψυχικὸ μεγαλεῖο τῆς γυναίκας ἐκείνης, καὶ φώναξε τοὺς μαθητάς του νὰ ʼρθοῦν κοντά του.

Σᾶς διαβεβαιώνω, τοὺς εἴπε, ὅτι ἀπʼ ὅλους ποὺ ἦρθαν καὶ ἔρριξαν εἰσφορὲς στὸ γαζοφυλάκιο, αὐτὴ ποὺ ἔρριξε τὸ μεγαλύτερο ποσὸ εἶνε ἡ φτωχιὰ αὐτὴ χήρα. Γιατὶ ὅλοι ἔδωσαν ἀπὸ τὸ περίσσευμα τους, ἐνῶ αὐτὴ ἔδωσε ἀπὸ τὸ ὐστέρημά της. Ὅ,τι εἶχε τὸ ἔδωσε. Δὲν κράτησε τίποτα. Ὅλη ἡ περιουσία της ἐγινε δωρεά.

Αὐτὴ, ἀγαπητά μου παιδιά, εἶνε ἡ συγκινητικὴ ἱστορία γιὰ τὸ «δίλεπτο τῆς χήρας», ποὺ διηγοῦνται δύο εὐαγγελισταί, ὁ Μᾶρκος καὶ ὁ Λουκᾶς. Ἀνοῖξτε τὴν Καινή σας Διαθήκη στὸ κατἀ Μᾶρκον Εὐαγγέλιο, κεφάλαιο 12ο (ΙΒ’) στίχους 41-44 καὶ στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, κεφάλαιο 21ο (ΚΑ’) στίχους 1-4 καὶ διαβάστε. Θὰ ἔλεγα νὰ ἀποστηθίσετε τὴν ὡραία αὐτὴ περικοπή.

* * *

Ποιός δίνει σημασία σὲ μιὰ δραχμή; Ἀλλʼ αὐτὴ ἡ δραχμή, ποὺ ὁ κόσμος τὴν περιφρονεῖ σὰν μιὰ ἀνάξια δωρεά, αὐτὴ ἡ δραχμὴ στὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ παίρνει μεγάλη ἀξία˙ ἀξία πιὸ τρανὴ κι ἀπὸ τὴ μεγάλη δωρεὰ ἐνὸς πλουσίου. Γιατί, ὅπως εἴπε ὁ Χριστός, τὸ ἐλάχιστο ποσό, ποὺ ἔδωσε ἡ χήρα ἐκείνη, ἦταν ὁλόκληρη ἡ περιουσία της. Ἐνῶ αὐτὰ ποὺ δίνουν σήμερα οἱ ἄνθρωποι στοὺς ἐράνους, σᾶς ρωτῶ, εἶνε ὁλόκληρη ἡ περιουσία τους; Ἐάν, ὄχι ὅλοι, ἀλλὰ 100 μόνο ἀπὸ τοὺς πλουσίους ποὺ ἔχει ἡ πατρίδα μας, ἔκαναν ὅ,τι ἔκανε ἡ φτωχιὰ χήρα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐὰν δηλαδὴ ἔδιναν ὅλη τὴν περιουσία τους, ἀμέσως ἡ Ἐλλάδα μας θὰ γινόταν ἀρκετὰ πλούσια. Θὰ μάζευε τόσα χρήματα, ὥστε θὰ χτίζονταν νέα, ὡραῖα σχολεῖα σʼ ὅλα τὰ χωριὰ της Ἐλλάδος. Δίνουν καὶ τώρα, ἀλλὰ τὶ δίνουν; Οὔτε τὸ ἕνα μυριοστό. Αὐτὰ ποὺ δίνουν εἶνε σὰν ψίχουλα ἀπὸ ἕνα πλούσιο τραπέζι.

Ἄχ, θὰ πῆ ἕνα παιδί, νά ʼμουν πλούσιος! Τί μεγάλα ποσὰ θὰ ἔδινα στοὺς φιλανθρωπικοὺς ἐράνους! Ἐνῶ τώρα τὶ νὰ δώσω;

Τί νὰ δώσης; Μὴν τὸ λές, παιδὶ μου. Ἄν ἔχης καλὴ διάθεσι, σὰν τὴ διάθεσι ποὺ εἶχε ἡ φτωχιὰ ἐκείνη χήρα τοῦ Εὐαγγελίου, τότε θὰ βρῆς πολλούς τρόπους. Θέλεις νὰ σοῦ πῶ ἐγώ; Ἄς ἀναφέρω μερικά παραδείγματα παιδιῶν, ποὺ μιμήθηκαν τὴ χήρα τοὺ Εὐαγγελίου.

  • Ἕνα παιδὶ πῆρε ἀπὸ τὸν πατέρα του λεφτά, γιὰ νὰ πάρη κάτι φαγώσιμο ἀπʼ αὐτὰ ποὺ ἀρέσουν στὰ παιδιά. Ἀκούγοντας ὅμως τὸ παιδὶ αὐτὸ στὸ κατηχητικό, ὅτι ὐπάρχουν παιδιά, ποὺ ὅχι γλυκὸ δὲν ἔχουν, ἀλλʼ οὔτε τὸ ἀναγκαίο φαγητό, δὲν πήρε τίποτα ἀπὸ ἐκείνα ποὺ λαχταροῦσε˙ τὰ λεφτὰ τὰ ἔδωσε ὅλα στὸν ἔρανο τῆς ἀγάπης.

  • Ἕνα ἄλλο παιδὶ ἔχει ἕνα καλὸ θεῖο στὸ ἐξωτερικό, καὶ ὁ θεῖος του τοῦ ἔστειλε στὴ γιορτὴ του ἕνα τσὲκ νὰ τὸ κάνη ὅ,τι θέλει. Καὶ τὸ παιδὶ ʼξαργύρωσε τὸ τσὲκ καὶ τὰ χρήματα τὰ ἔδωσε στὸν ἔρανο τῆς ἀγάπης.

  • Ἕνα τρίτο παιδὶ εἶχε κουμπαρᾶ καὶ κάθε μέρα ἔριχνε λεφτά. Πάνω στὸ χρόνο ἄνοιξε τὸν κουμπαρᾶ του, μέτρησε τὸ περιεχόμενο, καὶ ὅ,τι εἶχε μαζευτῆ ἐκεῖ τὸ ἔδωσε στὸν ἔρανο τῆς ἀγάπης.

Κι ἄλλα παραδείγματα θὰ μποροῦσα νʼ ἀναφέρω, καὶ ποὺ δὲν εἶνε φανταστικά, ἀλλὰ πραγματικά. Γιατὶ καὶ στὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶνε ἐποχὴ σκληρότητος καὶ ἀσπλαχνίας, ὑπάρχουν παιδιὰ μὲ εὐγενικὴ καρδιά˙ παιδιὰ ποὺ πάνε στὰ κατηχητικὰ καὶ ὅ,τι ἀκοῦνε ἐκεῖ τὸ ἐφαρμόζουν.

Αὐτὰ τὰ παιδιά, ποὺ συνηθίζουν ἀπὸ μικρὴ ἠλικία νὰ κάνουν τὸ καλὸ καὶ δίνουν ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι, κι ὅταν μεγαλώσουν καὶ πιάσουν χρήματα, θὰ δίνουν γενναῖες εἰσφορὲς γιὰ κοινωνικοὺς καὶ φιλανθρωπικοὺς σκοπούς. Καὶ μπορεῖ κάποιο ἀπʼ αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ φτάση τὸ μεγαλεῖο τῆς φτωχιᾶς χήρας, νὰ δώση ὅλη τὴν περιουσία του καὶ νὰ γίνη εὐεργέτης τῆς πατρίδος.

Ἀλλὰ καὶ μʼ ἄλλο τρόπο τὰ παιδιὰ τοῦ κατηχητικοῦ μποροῦν νὰ βοηθήσουν στὸν ἔρανο τῆς ἀγάπης. Πῶς; Βλέπετε, παιδιά μου, τὸν πατέρα νὰ ξοδεύη τόσα λεφτὰ σὲ περριτὰ καὶ ἐπιζήμια γιὰ τὴν ὑγεία του πράγματα, ὅπως εἶνε τὸ τσιγάρο, τὸ οὖζο, τὸ χαρτοπαίγνιο; Μὲ κατάλληλο τρόπο νὰ ὑποδείξετε στὸν πατέρα νὰ κόψη τὶς κακὲς αὐτὲς συνήθειες, καὶ τὰ χρήματα ποὺ ξώδευε γιʼ αὐτὲς νὰ τὰ δώση γιὰ τοὺς φτωχούς. Ἕνας ποὺ κάπνιζε, τὸν παρακάλεσε τὸ παιδί του, καὶ ἔκοψε τὸ τσιγάρο καὶ ἔφερε ἀρκετὲς χιλιάδες δραχμές, ποὺ θὰ τὶς ξώδευε γιὰ τσιγάρα.

* * *

Παιδιά μου! Θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι τὸ παράδειγμα τῆς φτωχιάς χήρας θὰ σᾶς ἔχη συγκινήσει. Τώρα, ποὺ θὰ γίνη ὁ ἔρανος σʼ ὅλες τὶς ἐνορίες μας, θέλω, ὄχι ἀπλῶς νὰ δώσετε, ἀλλὰ νὰ πρωτοστατήσετε στὴν προσπάθεια αὐτὴ. Καὶ μέσα στὸ σπίτι, καὶ μέσα στὸ σχολεῖο, κι ὅπου βρεθῆτε, παρακινῆστε κι ἄλλους, μικροὺς καὶ μεγάλους, νὰ δώσουν στὸν ἔρανο τῶν Χριστουγέννων.

Σύνθημα˙ Ὅλοι νὰ δώσουν διπλάσια καὶ τριπλάσια ἀπὸ ὅ,τι ἔδωσαν ἄλλες χρονιές.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη

Ὁ πνευματικός σας πατέρας

ΟΧΙ ΨΕΜΑΤΑ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Νοέ 9th, 2011 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Επιστoλή 7η του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στους μαθητάς των κατηχητικών.

(Περιέχεται στο βιβλίου του Μητροπολίτου “ΒΟΣΚΕ ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΜΟΥ”)

ΟΧΙ ΨΕΜΑΤΑ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

ψεμαΟΤΑΝ ἤμουνα μικρός, σʼ ἕνα παλαιό βιβλίο εἶχα αδιαβάσει μιά ἱστοριούλα, πού κρίνω καλό νά τή διηγηθῶ καί σʼ ἐσάς.

Σʼ ἔνα βουνό ἔβοσκε πρόβατα ἕνα παιδί. Ἀφοῦ τά βοσκοῦσε ὅλη τή μέρα, τό βράδυ τά ὡδηγοῦσε καί τά ʼκλεινε στό μαντρί. Καί ἐπειδή στό μέρος ἐκεῖνο ὐπῆρχαν λύκοι πού ἔκαναν ἐπιδρομές καί ἄρπαζαν πρόβατα, γιʼ αὐτό τά τσοπανόσκυλα φύλαγαν τά μαντριά τους. Ἔτσι φύλαγε κι αὐτός τό δικό του. Ἀλλά τό παιδί αὐτό μιά νύχτα, γιά να διασκεδάση, χωρίς νά ὐπάρχη κίνδυνος, φώναξε˙ «Λύκοι στό μαντρί!». Ἀκούγοντας τή φωνή του οἰ ἄλλοι βοσκοί ἔτρεξαν γιά νά βοηθήσουν καί νά διώξουν τούς λύκους. Ἀλλά ποῦ λύκοι; Τό παιδί ἔλεγε ψέματα.

Δυστυχῶς τό παιδί δέν τό ʼκανε αὐτό μόνο μία φορά. Κι ἄλλες, πολλές φορές φώναξε˙ «Λύκοι στό μαντρί!». Εὐχαριστιόταν νά βλέπη τούς γείτονες βοσκούς νά τρέχουν. Διασκέδαζε μέ τά ψέματα πού ἔλεγε…

Μιά νύχτα ὄμως ἔκαναν στʼ ἀλήθεια ἐπιδρομή στό μαντρί του οἱ λύκοι. Τό παιδί φοβήθηκε κι ἄρχισε νά φωνάζη μέ δυνατή φωνή «Λύκοι στό μαντρί!». Περίμενε νά ἔρθουν οἱ ἄνθρωποι. Ἀλλʼ αὐτή τή φορά δέν ἦρθε κανένας. Γιατί; Δέν ἄκουσαν; Ἄκουσαν. Ἀλλά εἴπαν˙

  • Δέν εἴναι πρώτη φορά πού φωνάζει «Λύκοι στό μαντρί!». Κι ὅσες φορές μᾶς φώναξε, ψέματα μᾶς εἴπε. Εἴναι ψεύτης καί δέν πάμε. Καί τώρα ψέματα θά μᾶς λέη…

    Ἔτσι οἱ λύκοι μπῆκαν στό μαντρί καί τό ρήμαξαν. Καί τό παιδί τό πρωϊ, στενοχωρημένο καί κλαμένο, μέ μόνο τήν ἀγκλίτσα του πῆγε στό χωριό καί ἀνήγγειλε τή συμφορά. Κανείς δέν τό λυπήθηκε.

  • Καλά ἔπαθες, τοῦ εἶπαν. Ἐσῦ φταῖς. Μᾶς ξεγέλασες τόσες φορές μέ τά ψέματα σου, ὥστε ὄταν φώναξες ἀληθινά δέν σέ πιστέψαμε…

* * *

Δυστυχῶς δέν είνε μόνο τό τσομπανόπουλο αὐτό πού ἔλεγε ψέμα καί ξεγελοῦσε τούς συγχωριανούς του καί διασκέδαζε. ‘Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά πού λένε ψέματα.

‘Υπάρχουν παιδιά, πού οἱ γονεῖς τους τά ἔχουν γράψει στό σχολεῖο καί μένουν μέ τήν ἐντύπωσι πώς τά παιδιά τους πηγαίνουν κάθε μέρα στο σχολεῖο καί παρακολουθοῦν μέ ἐπιμέλεια τά μαθήματά τους. Ἀλλʼ αὐτά δέν πηγαίνουν. Προτιμοῦν ἀπʼ τό σχολεῖο τά παιχνίδια, τίς κακές παρέες, τίς τηλεοράσεις καί τούς κινηματογράφους. Καί ὅταν γυρίσουν στό σπίτι καί τά ρωτήσουν οἰ γονεῖς ποῦ ἤταν, ἀπαντοῦν˙ Στο σχολεῖο. Ἀλλά τό ψέμα δέν βαστάει πολύ καιρό. Ἔρχεται ὁ καιρός τῶν ἐξετάσεων καί τά παιδιά δέν γίνονατι δεκτά στίς ἐξετάσεις γιά τίς ἀπουσίες τους.

Ἄλλα παιδιά οἰ καλοί γονεῖς τά στέλνουν τίς Κυριακές στό κατηχητικό σχολεῖο τῆς ἐνορίας, μά αὐτά δέν πᾶνε, καί λένε ψέματα πώς πῆγαν. Ἀλλά τό ψέμα τους εὔκολα ἀποδεικνύεται.

Ἀλλα παιδιά τά στέλνουν οἱ γονεῖς νά κάνουν διάφορα θελήματα, κι αὐτά μέ διάφορες προφάσεις δέν κάνουν τό θέλημα.

Άλλα παιδιά λένε στούς γονεῖς πώς χρειάζονται λεφτά γιά νʼ ἀγοράσουν σχολικά εἴδη, τετράδια βιβλία κλπ.. Μά αὐτά ἤ δέν ἀγοράζουν καθόλου ἤ κρατάνε ἔνα μέρος ἀπό τά λεφτά καί τά ξοδεύουν σέ ἄλλα περιττά καί ἐπιβλαβῆ ἀκόμη πράγματα, λέγοντας ψέματα στούς γονεῖς πώς τά ξώδεψαν γιά τό σκοπό πού τά ζήτησαν…

Ἀλλα παιδιά κάνουν κάποια ἀταξία στό σχολεῖο ἤ στό σπίτι, κι ὅταν οἱ γονεῖς ἤ οἱ δάσκαλοι ἀντιληφθοῦν τήν ἀταξία καί ρωτήσουν ποιός τήν ἔκανε, αὐτά δέν ἔχουν τό θάρρος νά ποῦν τήν ἀλήθεια, ἀλλά τό ρίχνουν σʼ ἄλλους συμμαθητάς πού εἶναι τελείως ἀνεύθυνοι. Ψέμα αὐτό˙ καί στή περίπτωσι αὐτή τό ψέμα παίρνει πιό μεγάλη βαρύτητα καί ὀνομάζεται διαβολή καί συκοφαντία.

Ἀλλα πάλι παιδιά, γιά νά γελάσουν καί νά διασκεδάσουν, ὅπως τό τσομπανόπουλο τῆς ἰστοριούλας μας, σκαρώνουν διάφορα ψέματα καί τά λένε μέ τέτοια σοβαρότητα, ὥστε ἄλλοι τά πιστεύουν καί ἀνησυχοῦν καί ταράζονται. Ἔχουμε δέ παραδείγματα, πού ἀπό τʼ ἀστεία αὐτά ψέματα ἔχουν συμβῆ καί δυστηχήματα.

Καί ἄλλα, τέλος, παιδιά φτάνουν στό σημεῖο, ὅταν πᾶνε νά ἐξομολογηθοῦν στόν πνευματικό, νά μή λένε τήν ἀλήθεια, ἀλλά καί τήν ἱερή αὐτή στιγμή τῆς ἐξομολογήσεως δέν διστάζουν νά ποῦν τό ψέμα.

Ψέμα στό σπίτι, ψέμα στό σχολεῖο, ψέμα στούς γονεῖς, στόν πατέρα καί τή μητέρα, ψέμα στόν δάσκαλο, ψέμα στούς συμμαθητάς, ψέμα στόν πνευματικό πατέρα, ψέμα παντοῦ. Καί τά παιδιά πού μαθαίνουν ἀπʼ τή μικρή τους ἠλικία νά λένε ψέματα, θά συνηθίσουν στό κακό, κι ὄταν μεγαλώσουν θά συνεχίσουν νά λένε τά ψέματα, κʼ ἔτσι θά κάνουν κακό καί στόν ἐαυτό τους καί στήν κοινωνία, πού δέν μπορεί να σταθῆ ἄν ὅλοι οἰ ἄνθρωποι λένε ψέματα.

* * *

Καί ξέρετε, παιδιά μου, ποιά εἶναι ἡ πηγή τοῦ ψεύδους; Ἠ Ἁγία Γραφή πού περιέχει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μᾶς βεβαιώνει, ὅτι τό πρώτο ψέμα πού ἀκούστηκε πάνω στή γῆ δέν τό εἶπε ἄνθρωπος. Τό εἶπε ὀ διάβολος. Διαβάστε σᾶς παρακαλῶ, τό τρίτο (Γ’) κεφάλαιο τῆς Γενέσεως κʼ ἐκεί θά δῆτε τήν πιό θλιβερή ἰστορία τῆς ἀνθρωπότητος˙ πῶς ὀ ἄνθρωπος, πού ζοῦσε εὐτυχισμένος στόν παράδεισο τοῦ Θεοῦ, ἔχασε αὐτό τόν παράδεισο. Τόν ἔχασε μέ τό ψέμα πού εἶπε ὁ διάβολος. Αὐτός λοιπόν, ὀ διάβολος, εἶναι ὁ πατέρας τοῦ ψεὐδους, καί αὐτός ἀπό τότε μέχρι καί σήμερα μέ τά στόματα δικῶν του ἀνθρώπων ἐξακολουθεῖ νά σκορπάη ἡ ἀνθρωπότης κολυμπάει μέσα σ˙ ἑνα μαῦρο καί σκοτεινό ὠκεανό, τόν ὠκεανό τοῦ ψεύδους.

Σπάνιο πράγμα εἶναι σήμερα νά βρῆς ἄνθρωπο νά λέη τήν ἀλήθεια. Οἱ ἄνθρωποι ὅμως πού λένε τήν ἀλήθεια, ὅσο λίγοι καί νά εἶναι, ἔχουν μεγάλη ἀξία. Εἶναι σάν τά διαμάντια μέσα σ˙ ἕνα σωρό ἀπό χαλίκια. Αὐτοί οἰ ἄνθρωποι συνήθισαν ἀπό τά μικρά τους χρόνια νά λένε τήν ἀλήθεια. Στά παλαιότερα χρόνια οἰ γονεῖς τιμωροῦσαν τά παιδιά τους ὅταν ἔλεγαν ψέμα. Τώρα, δυστυχῶς, ὑπάρχουν γονεῖς πού μαθαίνουν τά παιδιά τους νά λένε ψέματα καί εὐχαριστιοῦνται νά τ˙ ἀκοῦν νά λένε «χαριτωμένα ψέματα»! Ἀλλʼ αὐτοί οἰ γονεῖς θά κλάψουν ὅταν τά παιδιά τους μεγαλώσουν καί γίνουν ψεῦτες καί ἀπατεῶνες, δυστυχία καί συμφορά τῆς ἀνθρωπότητος. Τό κακό τό μαθαίνει κανείς ἀπό μικρός. Καί, ὅπως λέει μιά παροιμία, «ὅποιος μικρομάθη δέν γεροντοαφήνει».

* * *

Κάποτε ἐπισκέφθηκα ἕνα δημοτικό σχολεῖο. Εἶπα στά παιδιά˙

̶ Παιδιά, σᾶς ἔχω φέρει ἔνα ὡραῖο δῶρο. Ἀλλά τό δῶρο αὐτό θά τό δώσω σʼ ἔνα παιδί πού δέν εἶπε ποτέ του μά ποτέ του ψέμα (τόνισα πολύ τό «ποτέ»). ‘Υπάρχει, ρωτῶ τέτοιο παιδί ἐδῶ;

Τα παιδιά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, σώπασαν καί κανένα δέν τόλμησε να πῆ πώς δέν εἶπε ποτέ του ψέμα. Ὄλα, βλέπετε, ἤταν ἔνοχα στό ἀμάρτημα αὐτό τοῦ ψεῦδους. Ἀλλά ἐγώ συνέχισα̇

̶ Ξέρω ἔνα παιδί πού ποτέ του μά ποτέ του δέν εἶπε ψέμα. Καί μικρός καί μεγάλος ἔλεγε τήν ἀλήθεια καί μαρτύρησε γιά τήν ἀλήθεια. Ποιός εἶναι αὐτός;

̶ -Ο ΧΡΙΣΤΟΣ! Ἀπάντησαν τά παιδιά.

̶ -Ναἰ, παιδιά, ὀ Χριστός! Ὄσοι λένε τήν ἀλήθεια, εἶναι μέ τόν Χριστό. Ὄσοι λένε ψέμα, εἶναι μέ τόν διάβολο. Ὀ Χριστός εἶναι η ἀλήθεια, ὁ διάβολος εἶναι τό ψέμα.

Παιδιά μου, μακριά ἀπʼ τό ψέμα!

Μέ πολλή ἀγάπη

ὁ πνευματικός σας πατέρας

Προσευχη, η αναπνοη της ψυχης

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Σεπ 19th, 2011 | filed Filed under: ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Προσευχή, ἡ αναπνοὴ τῆς ψυχῆς

Ἀγαπητά μου παιδιά,

imagesΟ ΜΗΝΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ εἶναι μήνας ποὺ ἀρχίζουν τὰ μαθήματα σὲ ὅλα τὰ δημόσια σχολεῖα. Τὴν πρώτη μέρα ποὺ ἀνοίγουν τὰ σχολεῖα γίνεται ἁγιασμός. Μαθηταί, γονεῖς, κηδεμόνες, δάσκαλοι καὶ καθηγηταὶ συγκεντρώνονται στὸ προαύλιο τοῦ σχολεῖου καὶ ἀκοῦνε τὴ δέησι ποὺ ἀναπέμπει ὁ ἱερεύς. Ὁ ἱερεὺς παρακαλεῖ τὸ Θεὸ νὰ εὐλογήση τὰ παιδιὰ τώρα ποὺ ἀρχίζει τὸ νέο σχολικὸ ἔτος.

Ὁ ἁγιασμὸς αὐτὸς ποὺ γίνεται στὰ σχολεῖα μας εἶναι μιὰ ἱερή συνήθεια. Οἱ ἀρχαίοι πρόγονοί μαςε, πρὶν ἀκόμη ἔρθη ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, εἶχαν τἠ συνήθεια νὰ μὴν ἀρχίζουν κανένα ἔργο προτοῦ παρακαλέσουν τὸ θεό τους. Εἶχαν γιὰ ρητὸ τὸ «ἐκ Θεοῦ ἄρχεσθαι»˙ κάθε ἀρχή, δηλαδή, νὰ γίνεται μὲ το Θεό. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἡ πατρίδα μας ἦταν σκλαβωμένη στοὺς Τούρκους καὶ δὲν ὑπῆρχαν δημόσια σχολεῖα, τα χριστιανόπουλα τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοὺ τιμίου Σταυροῦ, 14 Σεπτεμβρίου, μαζεύονταν στὰ κελλιὰ τῶν μοναστηριῶν καὶ στὰ προαύλια τῶν ἐκκλησιῶν, κʼ ἐκεῖ ἄρχιζαν τὰ μαθήματά τους μὲ τὴν προσευχὴ «Σταυρὲ τοὺ Κυρίου, βοήθει», ποὺ ἔκαναν μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Πόσο δύσκολα ἦταν τὰ χρόνια ἐκεῖνα γιὰ νὰ μάθουν γράμματα τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος! Τώρα ὑπάρχουν πολλὰ σχολεῖα στὴν Ἑλλάδα καὶ πολλὲς εὐκολίες ἔχουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μορφωθοῦν. Ἕνας λόγος παραπάνω γιὰ νὰ προσεύχωνται καὶ νὰ εὐχαριστοῦν τὸ Θεό.

Ἡ προσευχὴ εἶναι μιὰ ἀνάγκη, ψυχικὴ ἀνάγκη, ποὺ αἰσθάνεται κάθε ἄνθρωπος, σʼ ὅποιο μέρος τῆς γῆς κι ἄν κατοική. Περιηγηταί, ποὺ πῆγαν σὲ χώρες ἀγρίων, φυλῶν ποὺ ζοῦν μέσʼ στὰ δάση καὶ δὲν ἔχουν οὔτε σχολεῖα οὔτε σπίτια ἀλλὰ κατοικοῦν σὲ πρόχειρες καλύβες, στὰ μέρη αὐτὰ οἱ περιηγηταὶ εἶδαν ὅτι κʼ ἐκεῖ οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται. Μόλις φανῆ τὸ πρωῒ ὁ ἥλιος, ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀγρίων χτυπάει ἑνα τύμπανο φτειαγμένο ἀπὸ δέρμα λιονταριοῦ, καὶ τότε ὅλοι οἱ ἄγριοι μαζεύονται, γονατίζουν καὶ μὲ κραυγὲς χαρᾶς καὶ εὐγνωμοσύνης χαιρετίζουν τὸν ἥλιο ποὺ ἀνατέλλει. Γιατὶ Θεὸ ἔχουν τὸν ἥλιο. Βλέπετε, ὅτι καὶ οἱ ἄγριοι ἀκόμη προσεύχονται. Καὶ ὅλοι οἱ λαοὶ προσεύχονται. Καὶ ἄν αὐτοὶ προσεύχωνται, πολὺ περισσότερο πρέπει νὰ προσευχώμαστε ἐμεῖς, ποὺ ἡ θρησκεία μας εἶναι ἡ μόνη ἀληθινἠ θρησκεῖα στὸν κόσμο.

* * *

Ὁ Χριστὸς, ποὶ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία, παραγγέλει, οἰ μαθηταί του νὰ ἀγαποῦν τὴν προσευχή. Ὁ ἴδιος ὑπῆρξε ἀνυπέρβλητο παράδειγμα προσευχῆς. Καὶ πάνω ἀκόμη στὸ σταυρό, ὅπου τόσο ὑπέφερε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, προσευχήθηκε.

Ἡ προσευχὴ ἦταν ἀχώριστη ὰπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ ἀπὸ τὴ ζωὴ ὅλων τῶν ἀγίων. Κʼ ἐσεῖς παιδιά μου, νὰ προσεύχεσθε. Ὅχι μόνο στὴν ἀρχὴ τοῦ σχολικοῦ ἔτους, ἀλλὰ πάντοτε.

Νὰ προσεύχεσθε τὸ πρωΐ μόλις ξυπνήσετε. Εὐχαριστῆστε τὸ Θεό, ποὺ σᾶς φύλαξε ὅλην τὴ νύχτα. Νὰ προσεύχεσθε ὅταν πηγαίνετε κάθε μέρα στὸ σχολεῖο. Νὰ παρακαλτε τὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ σᾶς φωτίζη στὰ μαθήματα. Ἕνας διάσημος ἐπιστήμονας ἔλεγε ὅτι, ὄταν πήγαινε στὸ γυμνάσιο καὶ σʼ ὠρισμένα μαθήματα, ὄπως τὰ μαθηματικά, αἰσθανόταν δυσκολία νὰ τὰ καταλάβη, ἔκανε τὴν προσευχὴ του καὶ ζητοῦσε τὸ θεϊκὸ φωτισμό, κʼ ἔτσι κατώρθωνε νὰ λύνη τὰ πιὸ δύσκολα προβλήματα. Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ὁ μαθητὴς θὰ παραμελήση τὴ μελέτη καὶ θὰ περιορισθῆ στὴν προσευχή˙ διότι ὁ Χριστὸς δὲν ἀγαπὰ τοὺς ὀκνηροὺς μαθητάς. Θέλει οἱ μαθηταὶ νὰ εἶνε ἐπιμελεῖς. Νὰ μελετοῦν τὰ βιβλία καὶ νὰ παρακολουθοῦν μὲ προσοχὴ τοὺς δασκάλους καὶ καθηγητάς˙ καὶ ὅταν οἱ μαθηταὶ κάνουν ὄ,τι ἐξαρτᾶται ὰπὸ αὐτοὺς, τότε ὁ Χριστός, ποὺ βλέπει τὴν προθυμία καὶ τὸν κόπο, ἀκούει τὴν προσευχὴ τῶν ἐκλεκτῶν του παιδιῶν. Δοκιμάστε καὶ θὰ δῆτε πάνω στὰ πράγματα, τὶ βοήθεια προσφέρει στὸ μαθητὴ ἡ προσευχή.

Νὰ προσεύχεσθε τὸ μεσημέρι, πρὶν καθήσετε στὸ τραπέζι νὰ φᾶτε. Μὴν ξεχάσετε νὰ εὐχαριστήσετε τὸ Χριστό, ποὺ δίνει τὸ ψωμὶ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ὑλικὰ ἀγαθά. Χωρὶς τὴν εὐλογία του ἡ γῆ θὰ εἶχε ξεραθῆ. Νὰ προσεύχεσθε τὸ βράδυ. Πρὶν κοιμηθῆτε, γονατίστε καὶ παρακαλέστε τὸ Χριστὸ νὰ σᾶς φυλάη ἀπὸ κάθε κακὸ. Ὅπως ἔλεγαν στὰ παλιότερα χρόνια τὰ χριστιανόπουλα,

  • «Πέφτω, κάνω τὸ σταυρό μου,
  • ἄγγελω ἔχω στὸ πλευρό μου».

Νὰ προσεύχεσθε ὄχι μόνο μόνοι σας, ἀλλὰ προσπαθήστε νὰ πείσετε τὰ ἀδέλφια καὶ τοὺς γονεῖς σας, ὅτι ὅπως ὅλοι τρῶνε μαζὶ στὸ τραπέζι, ἔτσι καλὸ καὶ ὠφέλιμο καὶ σωτήριο εἶνε ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας νὰ προσεύχωνται μαζί. Δυστυχῶς πολὺ λίγα εἶνε τὰ σπίτια ποὺ πατέρας, μητέρα καὶ παιδιὰ προσεύχονται μαζί. Ὅπου γίνεται οἰκογενειακὴ προσευχή, ἐκεῖ ὑπάρχει συγχώρησι, εἰρήνη, ἀγάπη, εὐτυχία. Ὁ Χριστὸς ἐνώνει ὅλη τὴν οἰκογένεια. Τὴν ἐνώνει μὲ τὴν κοινὴ προσευχή. Δυστυχισμένα, ἀντιθέτως, εἶνε τὰ σπίτια ὅπου κανένας δὲν προσεύχεται, ἀλλὰ κάθε μέρα ἀκούγονται βρισιὲς καὶ βλαστήμιες.

* * *

Νὰ προσεύχεσθε ὄχι μόνο μαζὶ μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας σας, ἀλλὰ νὰ προσεύχεσθε καὶ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς συμμαθητάς σας. Παλιότερα ὅλοι οἱ μαθηταὶ τὴν Κυριακὴ τὸ πρωῒ μαζεύονταν στὸ προαύλιο τοῦ σχολείου καὶ μαζὶ μὲ τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς καθηγγητάς τους πήγαιναν στὸ ναὸ τῆς ἐνορίας τους καὶ ἐκκλησιάζονταν. Ἦταν ἕνα ὠραῖο θέαμα νὰ βλέπη κανείς τοὺς μαθητὰς σὲ κανονικὴ πορεία νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία. Τώρα ὁ κοινὸς αὐτὸς ἐκκλησιασμὸς καταργήθηκε. Δὲν ἐξετάζουμε ἐδῶ τοὺς λόγους ποὺ καταργήθηκε ἡ ἱερὴ αὐτὴ συνήθεια. Αὐτοὶ ὅμως ποὺ τὴν κατήργησαν, σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ὅταν πρόκειται νὰ ἔρθη κανένας ἐπίσημος, ὑποχρεώνουν τὰ παιδιά, νὰ συμμετέχουν στὴν ὑποδοχή. Μεγάλος, βλέπετε, εἶνε ὁ ὑπουργός, ἀλλὰ μικρὸς εἶνε ὁ Χριστὸς ποὺ καλούμεθα κάθε Κυριακὴ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦμε στὸ ναὸ τελώντας τὴ θεία λειτουργία! Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς καταβάλλονται προσπάθειες, τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος νὰ μὴν ῆγαίνουν στὴν ἐκκλησία, νὰ μὴν προσχεύχωνται, νὰ μὴ θρησκεύουν, μὲ λίγα λόγια ἡ νεολαία μας νὰ γίνη ἄθρησκη.

Ἀλλὰ σεῖς, ἀγαπητά μου παιδιά, τώρα ποὺ δὲν σᾱς ὑποχρεώνει κανένας νὰ πᾶτε στὴν ἐκκλησία, τώρα πρέπει νʼ ἀποδείξετε ὅτι ἀγαπάτε τὴν Ἐκκλησία. Μὴ μιμηθῆτε τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, ποὺ ἐνῶ χτυπᾶ ἡ καμπάνα τῆς ἐκκλησίας αὐτὰ κοιμοῦνται. Σεῖς, χριστιανόπουλα, μόλις ἀκούσετε τὴν καμπάνα τῆς Κυριακῆς, τρέξτε στὴν ἐκκλησία. Ἐκεῖ θὰ βρῆτε καὶ ἄλλα παιδιὰ ποὺ ἀγαποῦν τὸν ἐκκλησιασμό. Σταθῆτε δίπλα τους μὲ εὐλάβεια καὶ προσοχὴ καὶ παρακολουθῆστε μέχρι τέλους τὴ θεία λειτουργία. Κι ἄν εἶστε ἔτοιμοι, κονωνῆστε τἀ ἄχραντα μυστήρια. Ἔτσι, μὲ τὴν κοινὴ προσευχὴ ποὺ θὰ κάνετε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τʼ ἄλλα παιδιὰ καὶ μὲ τὴ θεία κοινωνία θὰ πάρετε δυνάμεις γιὰ νὰ νικήσετε τὸν πονηρό, νὰ προοδεύσετε στὰ μαθήματα, στὴν πίστι καὶ στὴν ἀρετή. Κι ὅταν πιὰ μεγαλώσετε, θὰ θυμᾶστε μὲ συγκίνησι τὶς μέρες ποὺ μὲ τοὺς καλοῦς γονεῖς καὶ καθηγητάς σας ἐκκλησιαζόσασταν καὶ προσευχόσασταν.

* * *

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ἀγαπῆστε τὴν προσευχή. Κάθε σχολικό σας ἔργο νὰ τὸ ἀρχίζετε καὶ νὰ τὸ τελειώνετε μὲ προσευχή. Προσευχὴ στὸ σχολεῖο. Προσευχὴ στὸ σπίτι. Προσευχὴ ἀτομική. Προσευχὴ οἰκογενειακή. Προσευχὴ μὲ τοὺς συμμαθητὰς καὶ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς τὴν Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία. Ὅπως τὰ πνευμόνια σας ἀναπνέουν διαρκῶς τὸν ἀέρα, ἔτσι καὶ διαρκῶς νὰ προσεύχεσθε. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀναγκαία ὅσο καὶ ἡ ἀναπνοή. «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», μᾶς προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος˙ δηλαδή, νὰ προσεύχεσθε ἀδιάκοπα.

Μὲ πατρικὴ ἀγάπη

Ὁ πνευματικός σας πατέρας