Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 10,32-45)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΕΙΣΘΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΤΕ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι…» (Μᾶρκ. 10,33)

ΑΡΧΙΖΩ, ἀγαπητοί μου, μ᾿ ἕνα ἐρώτημα πρὸς ὅλους. Τὸ ἐρώτημά μου εἶνε· Εμαστε ἐδῶ; εὑρισκόμεθα ἐδῶ στὴν ἐκκλησία; Διότι ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σῶμα πρέπει ἐδῶ νὰ βρίσκεται τὸ πνεῦμα μας. Ἔφυγε ἕνα λεπτό; ἁμαρτήσαμε. Γι᾿ αὐτὸ λέω· Εμαστε ἐδῶ; Παρακολουθοῦμε τὴ θεία λειτουργία; Ἀκούσαμε τὰ θεϊκὰ λόγια, ποὺ ῥαγίζουν πέτρες καὶ καρδιές; Αἰσθανθήκαμε τὸ γεγονὸς ποὺ περιγράφει σήμερα τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο; Ἡ Ἐκκλησία τὶς μέρες αὐτὲς μεταδίδει τὰ πιὸ ὑψηλὰ μηνύματα. Καὶ προανάκρουσμα τῶν μηνυμάτων εἶνε αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα· «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα…» (Μᾶρκ. 10,33).
Τὰ λόγια αὐτά, ποὺ τὰ εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητάς του λίγο πρὸ τοῦ πάθους, τὰ ἀπευθύνει καὶ ἡ Ἐκκλησία σ᾿ ἐμᾶς. Τὴν ἄλλη Κυριακή, ποὺ θ᾿ ἀρχίσουν οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, αὐτὰ ἀκριβῶς θ᾿ ἀκούσουμε σ᾿ ἕνα τροπάριο· «Ἐρχόμενος ὁ Κύριος πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος, τοῖς ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ· Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα…». Πᾶμε, λέει· ἂς ἀνεβοῦμε στὰ Ἰεροσόλυμα· ἂς ἀνεβοῦμε νοερῶς, πνευματικῶς.
Πάντοτε ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶνε προετοιμασμένος, διότι δὲν γνωρίζουμε ποιά ὥρα θὰ μᾶς καλέσῃ ὁ Κύριος κοντά Του. Ἀλλὰ πρὸ παντὸς νὰ προετοιμαζώμεθα κατὰ τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες, περισσότερο δὲ διότι πρόκειται νὰ μεταλάβουμε τὰ ἄχραντα μυστήρια.
«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰεροσόλυμα…». Κάθε φορὰ ποὺ πλησιάζουμε νὰ κοινωνήσουμε, ἀκοῦμε τὴ φωνὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου· Ἐμπρός, ἀναβαίνομεν ἐπάνω στὰ Ἰεροσόλυμα!
Ἀλλὰ πόσοι ἆραγε κοινωνοῦν ἀξίως; Ὅλο τὸ χρόνο ἁμαρτάνουμε· φοβοῦμαι ὅμως, ἀδελφοί μου, ὅτι τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία τὴν κάνουμε ἀκριβῶς τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ὅταν πλησιάζουμε τὰ ἅγια τῶν ἁγίων μὲ ἀκάθαρτη καρδιά. Φοβοῦμαι, μήπως ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ Χριστιανοὺς δὲν εἶνε οὔτε ἕνας ἄξιος νὰ κοινωνήσῃ. Δὲν ἀρκεῖ ν᾿ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου καὶ νὰ πάρῃς τὴ θεία κοινωνία. Πρέπει καὶ νὰ προετοιμάσῃς τὸν ἑαυτό σου, καὶ ἔτσι νὰ πλησιάσῃς τὰ ἅγια μυστήρια.
Ποιός εἶνε ὁ λόγος ποὺ μικροὶ – μεγάλοι ἀσυναίσθητα, τυπικὰ καὶ μηχανικὰ πλησιάζουν τὰ ἄχραντα μυστήρια; Ὁ λόγος εἶνε, ὅτι δὲν καθήσαμε ποτὲ νὰ μελετήσουμε, νὰ ἐξετάσουμε, τί εἶνε αὐτὸ τὸ μυστήριο, ἡ θεία εὐχαριστία. Ὑπάρχουν βιβλία σπουδαῖα. Συνιστῶ στὸν καθένα σας, προτοῦ νὰ κοινωνήσῃ, ν᾿ ἀνοίξῃ τὸ Ὡρολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ἢ τὸ Συνέκδημο ἢ τὴ Σύνοψι, καὶ νὰ διαβάσῃ τὴν ἀκολουθία ἐκείνη, ποὺ κάθε Χριστιανὸς πρέπει νὰ τὴ διαβάζῃ πρὶν ἀπὸ τὴ θεία μετάληψι.
Τὸ μυστήριο αὐτὸ εἶνε τὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων. Ὁ ἄπιστος δὲ᾿ βλέπει τίποτε. Ὁ πιστὸς ὅμως ἔχει μάτια πνευματικά. Μπαίνει στὴν ἐκκλησία καὶ βλέπει. Ὁ πιστὸς Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

H AΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν  κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν  αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα  τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»

(Μᾶρκ. 8,36-37)

ΕΝΑ, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα  προβλήματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς σοφοὺς  ἀποτελεῖ τὸ ἐρώτημα· Τί εἶνε ὁ ἄνθρωπος;  Εἶνε κι αὐτὸς ἁπλῶς ἕνα ζῷο μὲ  κατώτερες ὀρέξεις; Ποιά ἡ ἀρχή του,  ἀπὸ ποῦ προέρχεται; Ποιός ὁ σκοπὸς καὶ ὁ  προορισμός του; Ποιά τὰ συστατικὰ καὶ  ποιά τὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς του; Τί εἶνε ὁ  ἄνθρωπος; Στύβουν τὰ μυαλά τους οἱ  σοφοί. Καὶ γιὰ ν᾿ ἀπαντήσουν ἔγραψαν καὶ  γράφουν βιβλία τόσα, ποὺ γιὰ νὰ τὰ  διαβάσῃς πρέπει νὰ ζήσῃς χίλια χρόνια.

Ἀλλ᾿ ἂν τὰ ζυγίσουμε ὅλα αὐτὰ τὰ βιβλία,  εἶνε ἕνα ἄχυρο μπροστὰ στὰ λόγια ποὺ  λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Λόγια, ποὺ ἂν  καθήσουμε ἔστω πέντε λεπτὰ καὶ τὰ  σκεφτοῦμε σοβαρά, εἶνε ἱκανὰ νὰ κάνουν  καὶ τὸν πιὸ ἁμαρτωλὸ ν᾿ ἀλλάξῃ πορεία,  σήμερα Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.  Τὰ λόγια αὐτὰ δὲν εἶνε γραμμένα μὲ  μελάνι, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.  Εἶνε αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε· «Τί ὠφελήσει  ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον,  καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36).  Αὐτὰ τὰ λόγια δίνουν τὴ λύσι στὸ  πρόβλημα ἄνθρωπος. Μᾶς λένε ποιά εἶνε  ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ποιά, ἀγαπητοί  μου, εἶνε ἡ ἀξία του; Ποῦ ἔγκειται ἡ  ἀξία καὶ σὲ τί συνίσταται τὸ μεγαλεῖο  τοῦ ἀνθρώπου;

* * *

Ἀπὸ ἀπόψεως σωματικῆς ὁ ἄνθρωπος δὲν  ὑπερέχει. Ὁ ὄγκος του, τὸ σωματικό του  περίβλημα, εἶνε μικρό. Ἂν σταθῇ Read more »

«ΟΙ ΔΟΚΟΥΝΤΕΣ ΑΡΧΕΙΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΟΥΣΙΝ ΑΥΤΩΝ»

Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 10,32-45)

«Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν»

(Ηχητικό ἀπόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)

῟

–

–

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 9,17-31)

Toυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Η παλαια γενεα ευθυνεται για τη νεα

(Περὶ πατρίδος καὶ οἰκογενείας)

ΤΟ ΘΕΜΑ τῆς σημερινῆς ὁμιλίας εἶνε μιὰ κραυγὴ γιὰ βοήθεια, εἶνε ἕνα SOS. Ποιός φωνάζει «βοήθεια»; Εἶνε ἡ φωνὴ ὲνὸς δυστυχισμένου πατέρα, ποὺ εἶχε παιδὶ δαιμονιζόμενο. Κάτω ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἀκαθάρτου δαιμονίου τὸ παιδὶ σπαρταροῦσε σὰν τὸ ψάρι ὅταν τὸ βγάζουν στὴν ἀμμουδιά. Τὸ ἔπιαναν κρίσεις καὶ ἔπεφτε στὴ φωτιὰ ἢ στὸ νερό. Ἄφριζε καὶ ἔτριζε τὰ δόντια του, παρουσίαζε θέαμα σπαραξικάρδιο.
«Βοήθεια», φώναζε ὁ πατέρας στοὺς μάγους, στοὺς γιατρούς, σὲ κάθε ἄνθρωπο. «Βοήθεια», φώναξε καὶ στοὺς ἀποστόλους. Ἐπὶ τέλους, ἀπελπισμένος, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ καὶ φώναξε «βοήθεια».

* * *

Ὁ πατέρας αὐτὸς εἶνε ἕνα πραγματικὸ σύμβολο χιλιάδων γονέων. Ἐὰν λίγα παιδιὰ ἔχουν τὴν ἀρρώστια τοῦ παιδιοῦ ἐκείνου, ὑπάρχουν ὅμως χιλιάδες ἄλλα παιδιὰ ποὺ ὑποφέρουν κατὰ διαφορετικὸ τρόπο. Ἔχουν κακίες, ἐλαττώματα, ἀνωμαλίες. Εἶνε οἱ μικροὶ δαιμονισμένοι τῆς σημερινῆς κοινωνίας.
Γιὰ ῥίξτε, ἀγαπητοί μου, μιὰ ματιὰ στὴν παιδική, στὴν ἐφηβικὴ καὶ στὴ νεανικὴ ἡλικία, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὰ 4 χρόνια καὶ φτάνει μέχρι τὰ 20. Τὸ παιδὶ στὸ σπίτι εἶνε τύραννος. Στὸ σχολεῖο εἶνε θηρίο. Στοὺς δρόμους, στὶς πλατεῖες καὶ στὰ κέντρα ἔχει ἀποβάλει πλέον τὴ ντροπή. Αἰσχρολογεῖ, βωμολοχεῖ, δὲν τὸ ἔχει τίποτε νὰ ἐκσφενδονίσῃ ἐπάνω σὲ σεβαστὰ πρόσωπα ὅ,τι βρῇ μπροστά του. Ἔγιναν τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος μικροὶ σάτυροι· ἔφτασαν σὲ σημεῖο νὰ ἐπιτίθενται ἐναντίον σεμνῶν γυναικῶν, ἀγάμων καὶ ἐγγάμων!…
Ἀλλ᾿ ἐγὼ ἐδῶ δὲν θ᾿ ἀπαγγείλω «κατηγορῶ» ἐναντίον τῶν παιδιῶν. Οὔτε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὸ ἔκανε αὐτό. Ὅταν παρουσιάστηκε μπροστά του τὸ παιδὶ ποὺ ἄφριζε, ποὺ ἐσπάραζε, ποὺ ἔτριζε τὰ δόντια, δὲν τὸ ἐπέπληξε ὁ Κύριος.
Ὁ ἔλεγχός του ἐστράφη σὲ τρεῖς κατευθύνσεις. Πρῶτον ἐστράφη πρὸς τοὺς μαθητάς του, ποὺ δὲν εἶχαν τὴ δύναμι νὰ τὸ θεραπεύσουν. Δεύτερον ἐστράφη πρὸς τὸν ταλαίπωρο πατέρα, ποὺ δὲν ἦλθε ἐγκαίρως στὸ Χριστὸ καὶ δὲν ἔλαβε τὰ κατάλληλα μέτρα «παιδιόθεν». Καὶ τρίτον ἐστράφη πρὸς ὅλο τὸ λαό, ποὺ κατὰ κάποιο τρόπο ἦτο κι αὐτὸς ὑπεύθυνος γιὰ τὸ δρᾶμα τοῦ παιδιοῦ, καὶ εἶπε· «Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Μᾶρκ. 9,19). Ὁ Χριστὸς μὲ τὰ λόγια αὐτὰ δείχνει τοὺς ὑπευθύνους γι᾿ αὐτὸ τὸ κατάντημα.
Ἀκριβῶς αὐτό, ἀδελφοί μου, ἐπιθυμῶ νὰ ἐντυπώσω στὴν σκέψι σας. Ὅτι ἡ παλαιὰ γενεὰ ἔχει εὐθύνη γιὰ τὴ νέα γενεά.
Τὰ παιδιὰ θέλουν διδασκαλία, λόγια φωτεινά, ἅγιο παράδειγμα. Θέλουν ἰδανικά. Τὸ παιδὶ λατρεύει τοὺς ἥρωες. Ἀλλοίμονο στὴ γενεὰ ποὺ δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ ἥρωες. Αὐτοὶ εἶνε οἱ κορυφές, ποὺ Read more »

Κυρ. Γ΄ Νηστ. Σταυροπροσκυνήσεως (Μᾶρκ. 8,34 – 9,1)

«ΨYXH KAI XΡΙΣΤΟΣ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ»

(Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός)

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ τρίτη Κυρι­α­κὴ τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Βρισκόμαστε στὸ μέσον ἑνὸς δύσβατου δρό­μου καὶ δι­εξάγουμε μία πνευματικὴ μάχη. Νιώ­θουμε τὴν ἀνάγκη κάπου νὰ σταμα­τήσου­με γιὰ ν᾽ ἀ­νανεώσουμε δυνάμεις καὶ νὰ πάρουμε θάρρος. Σ᾽ ἕνα πόλεμο, ὅταν ἡ μάχη βρίσκεται σὲ δύσκολη φάσι, οἱ μαχηταὶ ἀναπτερώνονται ὅ­ταν δοῦν νὰ ξεδιπλώνεται μπρο­στά τους ἡ σημαία· τότε, ὅσο δειλοὶ καὶ νά ᾽νε, ἐνθουσιάζον­ται γιὰ ν᾽ ἀγωνισθοῦν. Ἔτσι λοι­πὸν κ᾽ ἐμεῖς. Ὁ­δοιποροῦμε, καὶ στὰ μισὰ τοῦ δρόμου βρίσκου­με τὸ μεγάλο εὐσκιόφυλ­λο δέντρο, τὸν τίμιο σταυ­ρό. Στρα­τιῶτες τοῦ Χριστοῦ εἴμεθα, καὶ σὲ μία κρίσιμη στιγμὴ τῆς μάχης ἐ­ναν­τίον τῆς ἁμαρτίας, τοῦ κόσμου, τῆς σαρκός, καὶ τοῦ διαβόλου, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ξεδιπλώνει τὴν ἀ­ήττητη σημαία της, τὸν τίμιο σταυρό.
Κάτω ἀπ᾽ τὸ φλάμπουρο αὐτὸ τοῦ Ἐσταυρω­μένου, ἀγωνίστηκαν μυριάδες ἁγίων. Κά­τω ἀπὸ αὐτὸ καλεῖ κ᾽ ἐμᾶς τώρα ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ στὸ σημερινὸ εὐ­αγγέλιο. Ἀκοῦτε τί σαλπίζει; «Ἐμπρός, προ­χωρεῖ­τε, μὴ μένετε στάσιμοι!».
Τὸ πρῶτο του σάλπισμα εἶνε σάλπισμα ἐλευ­θε­ρίας. Κανείς ἄλλος δὲν κήρυξε τόσο ἔντονα τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας ὅπως ὁ Χριστός. Τί σαλπίζει σήμερα· «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀ­­κολουθεῖν…» (Μᾶρκ. 8,34), ὅποιος θέλει. Δὲν βι­άζει κανένα. Μπροστά σου εἶνε Read more »

Β΄ Κυριακὴ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 2,1-12)
Toυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΤΟ ΟΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΘΑΥΜΑ

ΤΟ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, σήμερα διηγεῖ­ται ἕνα θαῦμα. Ἕνα θαῦμα; λάθος κάνεις, δύο θαύματα ἔχει. Ἕνα ἢ δύο εἶνε; Ἐγὼ λέω ὅτι εἶνε δυὸ θαύματα. Τὸ ἕνα εἶνε μικρό, τὸ ἄλλο εἶνε μεγάλο· τὸ ἕνα εἶνε ὁρατό, τὸ ἄλ­λο ἀόρατο· τὸ ἕνα εἶνε σωματικό, τὸ ἄλλο ψυχικό. Καὶ τὸ δεύτερο εἶνε ἀπόδειξις τοῦ πρώτου. Καὶ τὸ σπουδαιότερο ποιό εἶνε· ὅτι τὸ πρῶτο, τὸ μεγάλο καὶ ἀόρατο καὶ ψυχικὸ θαῦμα, μπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ σ’ ἐμᾶς!

* * *

Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸ πρῶτο θαῦμα. Σὲ μιὰ πόλι τῆς Γαλιλαίας, στὴν Καπερναούμ, βρέθηκε ὁ Χριστὸς σ᾽ ἕνα σπίτι. Μόλις τό ’μαθαν οἱ κά­τοικοι, μαζεύτηκαν ἐκεῖ ὅλοι, ἄντρες γυναῖ­κες παιδιά. Συνωστισμὸς μεγάλος, στρυμώχνονταν ὁ ἕνας πάνω στὸν ἄλλο μέχρι τὴν πόρ­τα· μῆλο νὰ ἔῤῥιχνες, δὲν θά ’πεφτε κάτω. Νὰ σταθοῦμε λίγο στὸ σημεῖο αὐτό.
Πῆγε ὁ Χριστὸς σ᾽ ἕνα σπίτι, κι ἀμέσως τὸ σπίτι ἐκεῖνο γέμισε. Μὰ ἐρωτῶ· καὶ ὁ κάθε ὀρ­θόδοξος ναὸς τί εἶνε; Δὲν εἶνε οἶκος Θεοῦ; Σπίτι τοῦ Χριστοῦ εἶνε. «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾽ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γέν. 28,17). Συνε­πῶς τί ἔπρεπε νὰ γίνεται; Ὅπως τότε ἐκεῖ­νοι ἔτρεξαν καὶ γέμισε τὸ σπίτι, ἔτσι κ’ ἐμεῖς σήμε­­ρα ἔπρεπε νὰ τρέχουμε στὸ ναό, στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ. Ὅταν τελεῖται ἡ θεία λειτουργία, εἶ­νε πα­ρὼν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός· διδάσκει, φωτί­ζει, προσ­­φέρει τὸν ἑαυτό του σὲ κάθε πιστὸ ὑπὸ τὰ εἴ­δη τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου. Μαζεύον­­ται ἐ­δῶ οἱ πιστοί; Δὲν γίνεται αὐτό. Ἂν μαζεύονταν ὅ­λοι οἱ Χριστιανοί, θά ’πρεπε νὰ χτιστοῦν πεν­ταπλά­σι­οι καὶ δεκαπλάσιοι ναοί. Ἀπὸ τοὺς 100 Χριστι­ανοὺς δυστυχῶς 2 μόνο ἐκκλησιάζον­ται· ἐκκλη­σιασμὸς δύο τοῖς ἑκατό (2%). Οἱ ὑπόλοιποι ποῦ εἶ­νε; Ἐμένα ρωτᾶτε; Εἶνε ἀπόντες ἀπὸ τὸ μεγάλο προσκλητήριο τοῦ οὐρανοῦ. Χτυπᾷ ἡ καμπάνα κι ἀκούγεται παν­τοῦ. Αὐτὲς οἱ καμ­πάνες Read more »

Α΄ Κυρ. Νηστ. – Ὀρθοδοξίας (Ἰω. 1,44-52)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

ΤO ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε» (᾿Ιωάν. 1,47)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτὴ μεγάλη καὶ ἔνδοξος. Δὲν ἑορτάζει ἕνας ἢ δύο ἅ­γιοι, ὅπως τὶς ἄλλες ἡμέρες· ἑορτάζει ὅλη ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας.
Ποιός μπορεῖ νὰ ἐκφωνήσῃ λόγο ἀν­τάξιο τῆς μεγάλης ἑορτῆς; Θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται ἐδῶ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους ἢ τοὺς πατέρας καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκκλησί­ας ἢ τοὺς μάρτυρες ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἐμεῖς λίγες σκέψεις θὰ διατυπώσουμε ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου.

* * *

Ὁμιλεῖ τὸ εὐαγγέλιο γιὰ κάποιο Ναθανα­ήλ, ποὺ εἶχε μικρὰ ἰδέα γιὰ τὸ Χριστό. Ἐπειδὴ ὁ Ἰ­ησοῦς καταγόταν ἀπὸ ἄσημο χωριὸ (τὴ Ναζαρέτ), ἐπειδὴ γεννήθηκε ἀπὸ πτωχὴ μητέρα καὶ ὑπὸ ταπεινὲς συνθῆκες, κρίνοντας ἀπ’ αὐ­τὰ εἶπε· «Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶ­ναι;» (᾿Ιωάν. 1,47), εἶνε δυνατὸν ἀπ’ τὸ χωριὸ αὐτὸ νὰ βγῇ κάτι καλό, νὰ βγῇ ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου;
Ἀλλ’ ὅπως τότε ὁ Ναθαναὴλ εἶπε τὸν περι­φρονητικὸ αὐτὸ λόγο, ἔτσι καὶ σήμερα ὑπάρ­χουν «Ναθαναήλ», ποὺ μιλοῦν περιφρονη­τικὰ γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ τὸ ἔργο του. Λένε κι αὐ­τοί, κατ᾿ ἄλλο τρόπο βέβαια· «Ἐκ Ναζαρὲτ δύ­ναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;», καὶ θεωροῦν ὅτι ἡ Ἐκ­­­­κλησία μας εἶνε πλέον κάτι ξεπερασμένο, ἕ­νας θεσμὸς χρεωκοπημένος, ἀνάξιος λόγου, ποὺ πρέπει νὰ μπῇ στὸ μουσεῖο. Τί ἔχουμε νὰ ποῦμε σ’ αὐτοὺς τοὺς «Ναθαναήλ»; Θ’ ἀπαν­τήσουμε μὲ τὰ λόγια τοῦ Φιλίππου· «Ἔρχου καὶ ἴδε» (ἔ.ἀ.). Ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, ἐλᾶτε νὰ θαυ­μάσετε σήμερα, τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, τὴν Ἐκ­κλησία τοῦ Χριστοῦ.

* * *

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, πολλὰ ἀξιοθαύμαστα. Γιὰ παράδειγμα, στὸν ἀρχαῖο κόσμο ἦ­ταν οἱ κρεμα­­στοὶ κῆποι τῆς Βαβυλῶνος, οἱ πυ­ραμίδες τοῦ Χέοπος, ὁ Κολοσσὸς τῆς ῾Ρό­δου, ἡ Ἀκρόπολις τῶν Ἀθηνῶν· καὶ σήμερα πολλὰ ἐ­πιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς εἶνε θαυμαστά. Ἀλλὰ τὸ ἀνώτερο ἀπὸ ὅλα, ἐκεῖνο ποὺ προκαλεῖ τὸ θάμβος τῶν αἰώνων, εἶνε ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.
Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Ἀλλὰ τί εἶνε Ἐκκλησία; Ἡ Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶ­νε τὸ κτήριο τοῦ ναοῦ· ὄχι. Τοὺς ναοὺς μπορεῖ μιὰ μέρα ἕνα ἄθεο καθεστὼς νὰ τοὺς γκρε­μί­σῃ, ὅπως ἔγινε στὴ Βόρειο Ἤπειρο ἐπὶ Ἐμβὲρ Χότζα. Ὁ ναὸς γκρεμίζεται, ἡ Ἐκκλη­σία δὲ γκρεμίζεται· ἐδῶ εἶνε ἡ μεγάλη διαφο­ρά. Για­τὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶνε Read more »

Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου (Ματθ. 6,14-21)
Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

Εἶπεν ὁ Κύριος· «Ὅταν δὲ νηστεύητε…» (Ματθ. 6,16)

    ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ τελευταία ἡμέρα καταλύσεως. Αὔριο εἶνε ἡ ἀρχὴ μι­ᾶς νέας περιόδου τῆς Ἐκκλησίας μας, περι­ό­δου ἱερῶν ἀγώνων, πνευματικῆς περισυλλο­γῆς καὶ καλλιεργείας. Ἀρχίζει ἡ ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἂν εἶχα ἕνα πίνα­κα, θὰ ἔ­­γραφα· Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἴσον – τί; Πολ­λὰ ὡραῖα πράγματα καὶ πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα νηστεία.
Νηστεία; Μόλις ἀκούσουν τὴ λέξι νηστεία, μερικοὶ ποὺ κάνουν τὸ μοντέρνο, κοροϊδεύ­ουν. Στὸν αἰῶνα αὐτόν, λένε, ἔρχεστε καὶ μι­λᾶτε γιὰ νηστεία;… Προσπαθοῦν νὰ πείσουν ὅλους, ὅτι ἡ νηστεία εἶνε διάταξις τῶν παπάδων· τὴν ἔκαναν, λένε, οἱ παπᾶδες, γιὰ νὰ τρομοκρατοῦν καὶ νὰ ἐκμεταλλεύωνται τὸ λαό. Τί ἔχουμε νὰ τοὺς ἀ­παντήσουμε;

* * *

Ἡ νηστεία δὲν εἶνε διαταγὴ τῶν παπάδων καὶ δεσποτάδων, δὲν εἶνε διαταγὴ ἀνθρώ­πων· εἶνε ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Εἶνε ἡ πρώτη ἐντολὴ ποὺ ἐδόθη στὸν ἄνθρωπο. Ἂν ἀνοίξετε τὴν ἁ­γία Γραφή, θὰ δῆτε στὴν Read more »

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Ματθ. 25,31-46)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΡΙΣΕΩΣ

«Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. 25,34)

ΣΗΜΕΡΑ εἶνε Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω. Καὶ λέγεται Ἀπόκρεω, διότι σημαίνει τὸ τέλος τῆς κρεοφαγίας. Ἀπὸ αὔριο εἶνε ἐλαφρὰ νηστεία· ὅλα ἐπιτρέπονται πλὴν τοῦ κρέατος.
Τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούστηκε, ὁμιλεῖ γιὰ κάτι φοβερό, ποὺ ὅσο ἀπίστευτο κι ἂν φαίνεται, εἶνε ὅμως γεγονός. Διαβάζοντας ἢ ἀκούγοντας τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο νομίζεις ὅτι ὁ οὐρανὸς ἀστράφτει καὶ βροντᾷ.
Ὁμιλεῖ τὸ εὐαγγέλιο γιὰ μία δίκη. Ἐὰν εχατε ―σᾶς ἐρωτῶ― κάποιο δικαστήριο καὶ ἐπρόκειτο νὰ δικαστῆτε, θὰ μένατε ἀδιάφοροι; Ἀσφαλῶς ὄχι. Προτοῦ νὰ φτάσῃ ἡ ἡμέρα τῆς δίκης θὰ φροντίζατε νὰ βρῆτε δικηγόρο ἱκανό, μάρτυρες ὑπερασπίσεως, καὶ ἀπὸ νωρὶς θὰ σχεδιάζατε τί θὰ ἀπολογηθῆτε, ὥστε ν᾿ ἀπαλλαγῆτε ἀπὸ τὴν κατηγορία.
Ἀλλ᾿ ἐὰν ἔτσι σκεπτώμεθα γιὰ μιὰ δίκη ἐνώπιον ἀνθρωπίνου δικαστηρίου, πῶς πρέπει νὰ σκεπτώμεθα γιὰ τὴ δίκη μας ἐνώπιον τοῦ θείου δικαστηρίου, τὴν παγκόσμιο δίκη; Μηδέν, σκιὰ οἱ δίκες στὸν κόσμο αὐτὸν μπροστὰ σ᾿ ἐκείνη τὴ δίκη ποὺ μᾶς περιμένει. Ἐγὼ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ φοβοῦμαι τὴν ἡμέρα ἐκείνη· σεῖς δὲ᾿ φοβεῖσθε; εἶστε ἅγιοι;

* * *

Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο; Ὅτι θὰ ἔρθῃ ἡ ἡμέρα τῆς δίκης. Ναί, νὰ εἶστε βέβαιοι. Ὅσο βέβαιο εἶνε ὅτι αὔριο ξημερώνει Δευτέρα, τόσο βέβαιο εἶνε καὶ ὅτι θὰ ἔρθῃ ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Κι ὅπως εἶστε βέβαιοι ὅτι ἀνατέλλει καὶ δύει ὁ ἥλιος, ἔτσι νὰ εἶστε βέβαιοι καὶ ὅτι θὰ ἔρθῃ καὶ ἡ δύσις, ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου τούτου, καὶ θ᾿ ἀκολουθήσῃ ἡ παγκόσμιος δίκη.
Ἐκεῖ θὰ βρίσκωμαι κ᾿ ἐγὼ ὑπόδικος, κ᾿ ἐσεῖς ἀγαπητοί μου ὑπόδικοι· ἐκεῖ θὰ βρίσκωνται ὅλοι ἀνεξαιρέτως ὑπόδικοι, στὸ ἑδώλιο  τοῦ κατηγορουμένου. Ἐκεῖ θὰ εἶνε καὶ οἱ βασιλιᾶδες ποὺ εἶχαν στὸ κεφάλι κορῶνες καὶ στέμματα ποὺ ἄστραφταν ἀπὸ διαμάντια, ἀλλὰ καὶ οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ ἄσημοι τοῦ κόσμου τούτου. Ἐκεῖ θὰ εἶνε οἱ μεγάλοι ἐπιστήμονες ἀλλὰ καὶ οἱ ἀγράμματοι ποὺ δὲν εἶνε εἰς θέσιν οὔτε τὴν ὑπογραφή τους νὰ βάλουν. Ἐκεῖ θὰ εἶνε οἱ ἄντρες, οἱ γυναῖκες, τὰ παιδιά, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἔθνη, τοὺς λαούς, τὶς φυλὲς καὶ τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ θὰ ἵστανται καὶ θὰ περιμένουν τὴν ἀπόφασι τοῦ δικαστηρίου.
Καὶ ποιός θὰ εἶνε ὁ δικαστής; Ὄχι ἄνθρωπος. Δικαστὴς θὰ εἶνε Ἐκεῖνος ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ, ποὺ κατέβηκε στὴ γῆ καὶ γεννήθηκε στὸ σπήλαιο μέσα στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων· ἐκεῖνος ποὺ βαπτίσθηκε στὸν Ἰορδάνη καὶ πολέμησε στὴν ἔρημο μὲ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου· ἐκεῖνος ποὺ δίδαξε τὰ ὡραιότερα λόγια, ποὺ ἂν τὰ ἐφαρμόζαμε ὁ κόσμος θὰ ἦταν παράδεισος· ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὰ μεγαλύτερα θαύματα·  ἐκεῖνος ποὺ συνελήφθη καὶ ὡδηγήθη ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου, καὶ ἐδικάσθη καὶ κατεδικάσθη εἰς θάνατον, καὶ ἐσταυρώθη καὶ ἐκεντήθη μὲ τὴ λόγχη.
Ἀλλὰ τώρα, τὴν ὥρα τῆς παγκοσμίου δίκης, ὅπως λέει τὸ Εὐαγγέλιο, «ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» (Ἰωάν. 19,37). Δηλαδή, τί θὰ πῇ «ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν»; Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συνετέλεσαν νὰ σταυρωθῇ ὁ Χριστός, θὰ τὸν δοῦν τώρα σὲ ἄλλη κατάστασι, μέσα σὲ δόξα ἀπερίγραπτη, νὰ περικυκλώνεται ἀπὸ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους. Ἡμέρα φοβερά, κατὰ τὴν ὁποία ὁ δίκαιος Κριτὴς θὰ δικάσῃ ὅλους μας.
«Ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν»! Ὁ λόγος ὅμως αὐτὸς πιάνει κ᾿ ἐμᾶς, ἀγαπητοί. Διότι ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει, Read more »

Τριῴδιο

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου

ΨΕΥΤΙΚΗ ΧΑΡΑ

Τὶς ἡμέρες αὐτὲς τοῦ Τριῳδίου, ἀγαπητοί μου, οἱ ἄνθρωποι ἐπινοοῦν τρόπους νὰ χα­­ροῦν. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δοκιμάζουν δὲν εἶνε ἀ­ληθινὴ χαρά· εἶνε κάτι ψεύτικο, ἕνα κίβδηλο νόμισμα, ποὺ κακῶς λέγεται χαρά. Ἂν ἀφαιρέ­σῃ κανεὶς τὴ μάσκα, πίσω ἀπ᾽ αὐτὴν ἀποκαλύπτεται κάτι ποὺ σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο, κάτι σὰν τὸ μέλι ποὺ καλύ­πτει θανατηφόρο φαρμάκι. Ὁ σατανᾶς φτειά­­χνει τέτοια «γλυκύσμα­τα», πολὺ εὐχάριστα στὸ λαρύγγι, καὶ τὰ προσ­φέρει, ἀλλὰ μέσα ἔ­χει κρύψει τὸ δηλητήριο. Εἶνε χαρὰ δηλητηρι­ώδης. Μακριά ἀπ᾽ αὐτήν!

* * *

⃝Σᾶς ἐρωτῶ. Εἶνε χαρὰ τὸ μεθύσι; Πᾶνε στὶς ταβέρνες καὶ πίνουν χωρὶς μέτρο, ἔρχονται στὸ κέφι, νιώθουν εὐφορία. Καὶ μετά;… Ἕνα βράδυ ἐπέστρεφα ἀπὸ μακριὰ κ᾽ εἶχα ἀργήσει, ἦταν 1 μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Καθὼς περνοῦ­σα μέ­σα ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας μου, βλέπω τέσσερις νὰ σηκώνουν ἕναν. Φοβήθηκα· νεκρὸς θά ᾽νε, σκέφθηκα. Σταματῶ, κατεβαίνω, καὶ τί νὰ δῶ; Τοὺς ἀκολουθοῦσε μιὰ νέα γυναίκα. ―Τί συνέβη; ρωτῶ· πέθανε; ―Ἄχ, δέσποτα, μακάρι νά ᾽ταν πεθαμένος· μεθυσμένος εἶ­νε! Ὅταν ἔρχεται στὸ σπίτι, κάνει τὰ πάντα γυαλιὰ – καρφιά· κι ὅταν ξυπνάει τὴν ἄλλη μέρα ζαλισμένος, δὲν ἔχει ὄρεξι γιὰ δουλειά.

⃝ Συνεχίζουμε. Εἶνε χαρὰ αὐτὸ ποὺ νιώθουν οἱ ναρκομανεῖς, ὅσοι παίρνουν τὰ ναρκωτικά; Γέμισε ὁ τόπος ἀπ᾽ αὐτούς. Καὶ ἡ κατάληξι γνωστή· ὅποιος μπῇ σ᾽ αὐτὸ τὸ δρόμο σπανί­ως γλυτώνει, κατὰ κανόνα καταστρέφεται.
⃝ Κάτι ἄλλο· οἱ χοροὶ ποὺ χορεύουν σήμερα. Δὲ μυρίζουν θυμάρι, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ χόρευαν τὰ παλληκάρια τοῦ Κολοκοτρώνη στὰ ψηλὰ βουνά· εἶνε χοροὶ ἀγρίων, χοροὶ καγ­κουρώ, μὲ ἐξαλλοσύνες καὶ μὲ ἀπρεπῆ συμ­πλέγματα. Πλῆθος ἁμαρτήματα διαπράττονται στοὺς χοροὺς αὐτούς. Καὶ ἂν δῆτε τὴν ἑπομένη ἡμέρα αὐ­τοὺς ποὺ χόρευαν, βαριοῦν­ται νὰ μιλή­σουν. Ὅποιος εἶνε παρατη­ρητικός, ἕ­νας ψυχο­λόγος ἢ γιατρός, μπορεῖ νὰ δῇ ὅτι ὁ διάβολος βάζει ἐπάνω τους μιὰ σφρα­γῖδα· γύρω – γύρω στὰ μάτια τους σχηματίζεται ὁ κύκλος τῆς Ἀ­φροδίτης, ἡ χαύνωσις, ἡ ἀ­ποκτή­νωσις. Εἶνε χαρὰ αὐτή; Κάποιος σοφὸς εἶπε· Ἂν γιὰ κάθε ἁμάρτημα ποὺ γίνεται στοὺς χοροὺς ἔπεφτε κ᾽ ἕνα ἄστρο, δὲν ξέρω πόσα ἀ­στέρια θ᾽ ἀπέμεναν στὸ στερέωμα.
⃝ Ἄλλη ἀπατηλὴ ἀπόλαυσι ἡ γαστριμαργία καὶ πρὸ παντὸς ἡ κρεοφαγία. Ταβέρνες καὶ ψητο­πωλεῖα λειτουργοῦν κάθε μέρα, καὶ τὴ μεγάλη Σαρακοστή. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει στὸ χασάπη· Ἦρθε ἡ τεσσαρακοστή; κρέμασε τὸ μα­χαίρι σου. Ἔτσι γινόταν καὶ στὸ χωριό μου· τὴν Τυρινὴ κρεμοῦσαν τὸ μαχαίρι οἱ χασάπηδες, καὶ τὸ ξεκρεμοῦσαν τὸ Μέγα Σάββατο. Ἁ­γιασμένες ἐποχὲς ἐκεῖνες. Τώρα γίναμε τόσο κρεοφάγοι ποὺ τὰ ντόπια κρέατα δὲ μᾶς φτάνουν καὶ εἰσάγουμε ἀπὸ ἀλλοῦ (Βουλγαρία, Σερβία). Ἄθεα κράτη ἐφαρμόζουν νηστεία γιὰ λόγους ἐθνικῆς οἰκονομίας, κ᾽ ἐμεῖς; Θὰ πῶ κάτι καὶ μὴ μὲ παρεξηγήσετε – δὲν ἀνήκω σὲ κόμματα ἢ συστήματα· μόνο ἐπὶ Μεταξᾶ διέταξε τὸ κράτος, Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ νὰ μὴν ἐπιτρέπεται τὸ κρέας στὰ ἑστιατόρια. Δὲ νήστευε ὁ λαὸς καὶ ἦρθε τιμωρία· μᾶς τιμώρη­σε ὁ Θεός, καὶ τότε δὲν εἴχαμε τὸ κρέας ὄ­χι πιὰ κάθε μέρα ἀλλὰ οὔτε τὸ Πάσχα· τὴ Λαμ­πρὴ δὲν ὑπῆρχε κρέας. Εὐτυχία θεωροῦσαν ἂν εὕρισκαν πέντε φασόλια ἢ πέντε ῥεβύθια νὰ φᾶνε. Καὶ ἔρχεται πάλι μεγάλη τιμωρία σ᾽ αὐ­τὸ τὸ ἔθνος, διότι φύγαμε πολὺ ἀπὸ τὸ Θεό. Μὴ θεωρήσετε χαρὰ τὴν τρυφή· εἶνε λάθος.
⃝ Θὰ ἐπιμείνω τώρα στὸ «φροῦτο» ποὺ μᾶς ἦρθε ἀπ᾽ τὴ Δύσι, τὰ πάρτυ. Ἐκεῖ ἀγόρια καὶ κο­ρίτσια, ὀργιάζουν κυρι­ολεκτικὰ χωρὶς φρα­γμό. Γίναμε Σόδομα καὶ Γόμορρα. Ἀλλὰ εἶνε γνωστὸ τὸ βιβλίο «Μυστικὰ πρωτόκολλα τῶν σο­φῶν τῆς Σιών»· ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται μὲ ποιά μέ­σα ἡ μασονία σχεδίασε νὰ διαλύσῃ τὴ χριστι­ανικὴ κοινωνία. Μεταξὺ τῶν ἄλλων λέει· Θὰ δι­αφθείρουμε τὴ νεολαία μὲ ἀνήθικες δι­ασκε­δάσεις. Καὶ πράγματι τὴ διαφθείρουν. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ μᾶς φοβίζουν αὐτὲς οἱ «χαρές»;
⃝ Συμπερίληψις καὶ ἀποκορύφωμα ὅ­λων πλέον τῶν κακῶν σημειώνεται τὶς μέρες αὐτὲς μὲ τὸ καρναβάλι. Τὴν ἄλλη Κυριακή, τῶν Ἀπόκρε­ων, ἡ κατάστασι θὰ εἶνε φρικώδης. Μὴ ζυγίζεις αὐτὰ ποὺ γίνονται μὲ κριτήρια τοῦ κόσμου· ζύγισέ τα μὲ τὴ ζυγαριὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Στὸν καρνάβαλο Read more »

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΑΡΑ

Λεγόμαστε, ἀγαπητοί μου, Χριστιανοὶ ὀρ­θό­δοξοι. Ὁ μεγάλος αὐτὸς τίτλος ἐπιβεβαιώ­νεται ἆραγε ἀπὸ τὴ ζωή μας, ἢ μένει μόνο ἕνας τύπος γραμμένος στὴν ταυτότητα;
Ἐνῷ ὁ Θεὸς μᾶς θέλει ἀγγέλους, τὰ ἔργα μας μαρτυροῦν ὅτι οὔτε Χριστιανοὶ οὔτε κἂν ἄνθρωποι λογικοὶ εἴμαστε. Κατεβήκαμε ἀκόμη πιὸ κάτω· σ᾽ ἐμᾶς ἁρμόζει ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Δαυΐδ, «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, πα­ρασυν­εβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώ­θη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Γίναμε σὰν τὰ ζῷα καὶ χειρότερα. Αὐτὸ δείχνουν τὰ ὅσα λέγον­ται καὶ γίνονται, ἰδίως τὶς ἡμέρες αὐτές.
Οἱ πρῶτες ἑβδομάδες τοῦ Τριῳδίου εἶνε πε­ρίοδος προκαθάρσεως, ὅπως λέει σήμερα ὁ ἀ­πόστολος· «Δο­ξά­σατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύμα­τι ὑμῶν, ἅτινά ἐ­στι τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Κορ. 6,20). Μὲ τὸ κορμί σου καὶ μὲ τὴν ψυχή σου νὰ δο­ξά­σῃς τὸ Θεό. Ἐμεῖς μ᾽ αὐτὰ ποὺ κάνουμε τὸν δοξάζουμε; Ἐνῷ οἱ ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες ἔ­χουν ὁρισθῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, ἀπὸ τοπι­κὲς καὶ οἰ­κουμενικὲς Συνόδους, νὰ εἶνε ἡμέ­ρες καθαρι­ότητος, τώρα ὁ διά­βο­λος μὲ τὸ φτυάρι κοπρίζει τὴ ζωή μας. Οἱ μέρες αὐτὲς κατήντησαν μέρες ἀκαθαρσίας.
Ἀλλ᾽ ἀκούω ἀντίρρησι· ―Τί θέλεις; νὰ μᾶς κάνῃς καλογέρους, νὰ κρατᾶμε κομποσχοί­νια καὶ νὰ λέμε γονατιστοὶ ὅλη νύχτα «Πά­τερ ἡ­μῶν»; Ἄφησέ μας, Χριστιανέ μου· ἄ­σε τὸν κόσμο στὰ βάσανά του, ἄσ᾽ τον λίγο νὰ ξεσκάσῃ. Ἐμεῖς θέλουμε χαρά… Τί ν᾽ ἀπαντήσουμε;

* * *

Μᾶς παρεξηγεῖτε, κύριοι. Δὲν εἴμαστε ἐναν­τίον τῆς χαρᾶς. Ἡ θρησκεία μας εἶνε θρησκεία χαρᾶς. Ὁ ἄγγελος στοὺς ποι­μένες τὴ νύχτα τῆς Γεννήσεως εἶπε· «Ἰδού εὐ­αγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις Read more »

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου (Λουκ. 15,11-32)

Ομιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

H AMAΡTIA EINAI OIKONOMIKH XΡΕΩΚΟΠΙΑ

«Καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως» (Λουκ. 15,13)

ΣΗΜΕΡΟΝ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, σήμερον εἶνε ἡ ἑορτή μας.
―Μπά, περίεργον πρᾶγμα.
Ναί, σήμερον εἶνε ἡ ἑορτή μας. Ὅλοι ὅσοι εὑρισκόμεθα ἐδῶ εἰς τὸν ναὸν ἑορτάζομε σήμερα.
―Μὰ πῶς; Ἡμεῖς, θὰ πῆτε, ἑορτάζομε εἰς τὴν ἡμερομηνίαν ποὺ ἑορτάζει ὁ ἅγιός μας. Ἑορτάζουν οἱ Ἀντώνιοι τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, οἱ Νικόλαοι τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Νικολάου, οἱ Δημήτριοι τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Δημητρίου· αἱ γυναῖκες ἑορτάζουν κι αὐτὲς στὶς ἡμέρες ποὺ ἑορτάζουν αἱ ἅγιαι. Λοιπὸν πῶς μᾶς λές, ὅτι σήμερον ἑορτάζομεν;
Κι ὅμως ἐπιμένω καὶ λέγω· σήμερον εἶνε ἡ ἑορτή μας. Ὅλοι ὅσοι εὑρισκόμεθα ἐδῶ εἰς τὸν ναὸν ἑορτάζομεν, ἐκτὸς καὶ μόνον ἐὰν κανεὶς ἐδῶ μέσα εἶνε ἅγιος, εἶνε δίκαιος, εἶνε ἄγγελος κ᾿ ἔχῃ λευκὰ φτερὰ καὶ πετάῃ ἐπάνω στὰ ἄστρα καὶ νομίζῃ ὅτι ἔπιασε τὸν οὐρανό, αὐτὸς μόνον σήμερα δὲν θὰ ἑορτάζει, γιατὶ μοιάζει μὲ τὸν πρεσβύτερο υἱό.
Σήμερον λοιπὸν ὅλοι ἑορτάζομε, γιατὶ σήμερον εἶνε ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἀσώτου, καὶ ὅλοι εἴμεθα ἄσωτοι. Γι’ αὐτὸ λέγω, ὅτι ὅλοι ἑορτάζομε. Καὶ εἴθε νὰ ἑορτάζωμεν. Γιατὶ δὲν πρέπει νὰ μιμηθοῦμε μέχρις ἑνὸς σημείου τὸν Ἄσωτο, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸν μιμηθοῦμε μέχρι τέλους. Διότι ὁ Ἄσωτος, ποὺ εἶνε σήμερον ἡ ἑορτή του καὶ μαζὶ μ’ αὐτὸν εἶνε ἡ ἑορτὴ καὶ ὅλων τῶν μετανοούντων ἁμαρτωλῶν, ἐβάδιζε τὸν δρόμο τὸν κακό, τὸν δρόμο τῆς διαφθορᾶς, τὸν δρόμο τῆς ἀποστασίας, τὸν δρόμο ποὺ ἀπομακρύνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ἀπὸ γκρεμὸ σὲ γκρεμὸ ἔφθασε στὸν χειρότερο γκρεμό. Καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς γκρεμοὺς ὁ χειρότερος εἶνε τῆς ἀπελπισίας καὶ τῆς ἀπογνώσεως. Καὶ ὅταν πλέον ἔφθασε στὸν τελευταῖο γκρεμὸ καὶ ἦταν ἕτοιμος ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ νὰ πέσῃ μέσα στὸ χάος τοῦ ᾅδου, τὴν ὥρα ἐκείνη μιὰ σκέψι τὸν ἔσωσε.
Τί ἀξίζει στὸν κόσμο μιὰ σκέψις! Δὲν δίδομεν σημασία στὰς σκέψεις. Ἀλλὰ εἶνε μεγάλη ἡ ὑπόθεσις τῆς σκέψεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὴ σκέψι προέρχονται ὅλα τὰ ἐγκλήματα καὶ ὅλες οἱ ἀρετὲς κι ὅλα τὰ θαύματα.
Λοιπὸν μιὰ σκέψι ἔφθασε, σὰν ἀστραπή. Ὑπάρχουν σκέψεις ποὺ ῥίπτουν τὸν ἄνθρωπο στὸν ᾅδη, καὶ ὑπάρχουν σκέψεις ποὺ τὸν φθάνουν στὰ  οὐράνια. Μιὰ σκέψις, ἀστραπὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἔφθασε γιὰ νὰ κάνῃ στροφὴ ὁ ἄσωτος.
Ὅπως ὁ ὁδηγός, ποὺ φθάνει στὴν ἄκρη τοῦ κρημνοῦ, καὶ ξαφνικὰ μὲ μιὰ ἐπιδέξια κίνησι κάνει στροφὴ 180 μοιρῶν καὶ κατορθώνει νὰ σώσῃ τὸ αὐτοκίνητό του, ἔτσι κι ὁ ἄσωτος. Κι ὅπως ὁ πλοίαρχος, ποὺ φθάνει κοντὰ σὲ βράχο, καὶ κατορθώνει κι αὐτὸς μὲ κάποια μεγάλη εὐστροφία ν’ ἀλλάξῃ τὴν πορεία τοῦ πλοίου καὶ νὰ σωθῇ, ἔτσι ἀκριβῶς κι ὁ ἄσωτος, τὴν τελευταία στιγμὴ ἔκανε μιὰ στροφή, στροφὴ σωτήριο, ἄλλαξε κατεύθυνσι, ἄλλαξε δρόμο, κ’ ἐκεῖ ποὺ πήγαινε γιὰ τὸν ᾅδη, ἐπῆγε πιὰ στὸν οὐρανό.
Ὤ παραβολή, ὤ κορωνὶς τῶν παραβολῶν, ὤ θαῦμα μέσα εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον! Κάποιος εἶπε ὅτι, κι ἂν ἐχάνετο τὸ Εὐαγγέλιο κι ἐσώζετο μόνο αὐτὴ ἡ παραβολή, ἔφθανε αὐτὴ καὶ μόνον ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι αὐτὸς ποὺ τὴν εἶπε δὲν ἦταν ἄνθρωπος ἀλλ᾿ ἦταν Θεός.
Τὸ θέμα τῆς παραβολῆς εἶνε ἀπέραντο. Γιατὶ τί μᾶς δείχνει αὐτὴ ἡ παραβολή; Μᾶς παρουσιάζει δύο δυνάμεις. Ἡ μία δύναμις, ποὺ συγκλονίζει τὸν κόσμον ὁλόκληρο κ᾿ ἐμᾶς τοὺς ἰδίους, εἶνε ἡ ἁμαρτία.Ὅπως ὁ ἄνεμος πιάνει τὸ δέντρο καὶ τὸ κλονίζει ―εἶδες ὅταν φυσάῃ ἄνεμος καὶ τὸ κουνάῃ ἀπὸ τὴ ῥίζα καὶ τὰ κλαδιά, δὲν ὑπάρχει φύλλο ποὺ νὰ μὴ τὸ ταράζῃ· τὰ φύλλα μάλιστα ποὺ εἶνε πιὸ ψηλὰ ταράζονται πιὸ πολύ, ἐνῷ αὐτὰ ποὺ εἶνε χαμηλὰ ταράζονται λιγώτερο―. ὅπως λοιπὸν ὁ ἄνεμος ταράζει ὁλόκληρο τὸ δάσος, ἔτσι κι αὐτὴ ἡ δύναμις ταράζει ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Εἶνε ἡ δύναμις τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία παίρνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ῥίπτει μέσα στὸ χάος, μέσα εἰς τὸ βάθος τοῦ ᾅδου.
Ἐνῷ ὅμως ἡ ἁμαρτία πιάνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει νὰ τὸν πατᾶνε ὅλες οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, ἀντιθέτως ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη δύναμις, μία δύναμις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὑπάρχει κάποιο χέρι μυστικὸ ποὺ εἶνε ἁπλωμένο ἐπάνω στὴν ἀνθρωπότητα· εἶνε Read more »

Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 19,1-10)

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ζακχαιοι, ξυπνηστε!

ΟΤΑΝ ὁ Κύριος, ἀγαπητοί μου, ἐκήρυττε στὰ παράλια τῆς Τιβεριάδος, στὰ χωριὰ καὶ στὶς πόλεις τῆς Παλαιστίνης, στὸ βουνὸ ἢ στὴ συναγωγή, πλήθη ἄκουγαν. Πόσοι ὅμως τὸν ἄκουγαν καὶ μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς; Πόσοι ἐδέχοντο τὸ φῶς του στὴν καρδιά τους καὶ ἐδονοῦντο ψυχικά; Πόσοι ἄλλαζαν; Ὤ, λίγοι ἦταν οἱ θαυμασταὶ τοῦ κηρύγματος ποὺ δὲν ἔμεναν ἁπλῶς στὸ θαυμασμὸ ἀλλὰ ἔκαναν πρᾶξι καὶ ζωὴ τὰ λόγια του. Γιατί οἱ περισσότεροι ἔφευγαν χωρὶς μεταβολή, χωρὶς ψυχικὸ συγκλονισμό; Τὴν ἀπάντησι στὸ τρομακτικὸ αὐτὸ ἐρώτημα δίδει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Τί λέει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο; Τὸ προσέξατε;

* * *

Περνοῦσε ὁ Χριστὸς μέσ᾿ ἀπὸ μιὰ ὡραία πόλι, τὴν Ἰεριχώ. Στὸ ἄκουσμα ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, γιὰ τὸν ὁποῖο τόσα διεδίδοντο, οἱ κάτοικοι ἄφησαν τὰ σπίτια τους καὶ πετάχτηκαν ἔξω. Ἀπ᾿ ὅλον αὐτὸ τὸν συρφετὸ ἔνιωσε ἆραγε κανεὶς τὸ Χριστό; αἰσθάνθηκε στὴν καρδιά του τὸ θεϊκὸ ῥεῦμα τῆς ἀγάπης του, συγκλονίστηκε ἡ ψυχή του, ἦρθαν στὸ μυαλό του νέες σκέψεις; Ὤ, κλεισμένες οἱ καρδιὲς τῶν κατοίκων τῆς Ἰεριχοῦς· μπετὸν ἀρμέ! Δὲν ἄνοιξαν μπροστὰ στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ· τὰ πάθη δὲν παραμέρισαν διόλου. Μία περιέργεια νὰ δοῦν τοὺς τράβηξε στὸ δρόμο, τίποτε περισσότερο. Λοιπὸν ἔτσι ἄκαρπη θὰ ἔμενε αὐτὴ ἡ ὁδοιπορία τοῦ Χριστοῦ στὴν ὄμορφη αὐτὴ πόλι; Ὄχι.
Μέσα στὸν κόσμο ποὺ κατέκλυσε τοὺς δρόμους καὶ μῆλο νὰ ἔρριχνες δὲν ἔπεφτε, κάποιος ἔνιωσε τὸ Χριστό· μιὰ καρδιὰ δέχθηκε τὸ φῶς του, τὴν διαπέρασε τὸ ἠλεκτρικὸ ῥεῦμα τῆς ἀγάπης του. Αὐτὸς μόνο κατάλαβε τὸ Χριστὸ ᾿κείνη τὴ μέρα. Ποιός ἦταν;
Ἦταν, ἀγαπητοί μου, ἕνας μεγάλος κλέφτης. Ὄχι ἀπ᾿ τοὺς κλέφτες ποὺ ζοῦν στὰ βουνά, ἀλλ᾿ ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν στὶς πόλεις καὶ Read more »

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 17,12-19)

ΤO ΠΑΡΑΠΟNO TOY ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;» (Λουκ. 17,17)

Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ἦρθε σήμερα στὸ ναό σας νὰ κάνῃ ἕνα παράπονο. Ποιός δεσπότης; Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς εἶν᾿ ὁ ἀφέντης μας, στὰ χέρια του εἶνε ὅλα. Καὶ τί παράπονο ἔχει ὁ Χριστὸς μ᾿ ἐμᾶς; θὰ πῆτε. Ἐμένα ρωτᾶτε; Ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ ἀκούγεται σήμερα ἐκεῖ. Γιὰ σᾶς μιλάει, δὲ᾿ μιλάει γιὰ ἄλλον. Τί λέει λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο; Ποιό εἶνε τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ;

* * *

Λέει, ὅτι σὲ κάποιο μέρος ἔξω ἀπὸ ἕνα χωριό, μέσα σὲ μιὰ σπηλιά, χειμῶνα – καλοκαίρι ζοῦσαν δέκα δυστυχισμένοι ἄνθρωποι. Ἦταν ἄρρωστοι. Μόλις εἶδαν τὸ Χριστὸ νὰ περνάῃ, ἄρχισαν ἀπὸ μακριὰ νὰ φωνάζουν, νὰ ζητοῦν τὴ βοήθειά του. Γιατί ἀπὸ μακριά; Διότι ἡ ἀρρώστια τους ἦταν ἄσχημη, κολλητική, ἐπικίνδυνη καὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀθεράπευτη (μόνο τὰ νεώτερα χρόνια βρέθηκε φάρμακο καὶ θεραπεύεται). Εἶχαν λέπρα. Τὸ κορμί τους γέμιζε σπυριὰ καὶ πληγές, κάτι σὰν τὰ λέπια τοῦ ψαριοῦ, σὰν τὴν ψώρα. Ὅλη νύχτα δὲ᾿ μποροῦσαν νὰ κοιμηθοῦν. Ἔπαιρναν κεραμίδια καὶ πέτρες κ᾿ ἔξυναν τὸ δέρμα. Σάπιζαν οἱ μύτες καὶ τ᾿ αὐτιά, ἔπεφταν οἱ σάρκες. Κάτι φοβερό.
Ἕνας λεπρὸς ἔφτανε νὰ μολύνῃ ὁλόκληρο χωριό. Γι᾿ αὐτὸ τοὺς λεπροὺς τοὺς ἀπομάκραιναν ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τοὺς μάζευαν ὅλους σ᾿ ἕνα μέρος. Τέτοιος τόπος ἦταν ἡ Σπιναλόγγα, ἕνα ἐρημονήσι στὰ βόρεια τῆς Κρήτης, ὅπου δὲν ἐπιτρεπόταν κανεὶς νὰ πλησιάσῃ. Ἔτσι καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς κρατοῦσαν μακριά, τοὺς κρεμοῦσαν καὶ κουδούνια στὸ λαιμό, ὅπως στὰ ζῷα, γιὰ ν᾿ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ φεύγουν. Οὔτε ἡ γυναίκα τους οὔτε τὸ παιδί τους οὔτε ἄλλος τοὺς πλησίαζε. Ζοῦσαν σὰν τ᾿ ἀγρίμια μέσ᾿ στὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια.
Ἀπελπισμένοι λοιπὸν οἱ δέκα λεπροὶ ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν εἶδαν τὸ Χριστὸ μὲ τοὺς μαθητάς του, ἄρχισαν νὰ φωνάζουν μὲ ὅλη τὴ δύναμί τους· «Ἐπιστάτα», ἀφέντη, σῶσε μας (Λουκ. 17,13). Εἶχαν ἀκούσει γιὰ τὰ θαύματά του καὶ πίστευαν ὅτι μπορεῖ νὰ κάνῃ κι αὐτοὺς καλά. Καὶ ὁ Χριστός; Read more »

Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Ματθ. 4,12-17)

Το μυστηριο του βαπτισματος

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα,  θὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ βάπτισμα. Ποιό  βάπτισμα; Ὄχι τὸ βάπτισμα τῆς παλαιᾶς  διαθήκης, δηλαδὴ τὸ βάπτισμα τοῦ  Ἰωάννου. Οὔτε τὸ βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ  στὸν Ἰορδάνη. Θὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ  χριστιανικὸ βάπτισμα, τὸ βάπτισμά μας.

* * *

Τὸ βάπτισμα, ἀδελφοί μου, εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ  μυστήρια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Τὸ  ἐθέσπισε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ ἱδρυτὴς τῆς  Ἐκκλησίας μας εἶπε· «Ὁ πιστεύσας καὶ  βαπτισθεὶς σωθήσεται» (Μᾶρκ. 16,16). Εἶπε  ἀκόμη στοὺς ἀποστόλους· «Πορευθέντες  μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη,  βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ  Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου  Πνεύματος» (Ματθ. 28,19).
Σύμφωνα μὲ αὐτά, κάθε ἄνθρωπος ποὺ  ἔρχεται στὸν κόσμο πρέπει νὰ  βαπτίζεται στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας  Τριάδος. Γιατί νὰ βαπτίζεται; Γιὰ νὰ  συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά του. Διότι  κάθε ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, ε τε  φτωχὸς ε τε πλούσιος, ποὺ βγαίνει ἀπὸ  τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του, φέρει ἐπάνω  του τὴν ἁμαρτία. Κάθε παιδάκι ποὺ  γεννιέται καὶ τὸ ὑποδέχονται στὸ σπίτι  σὰν ἄγγελο καὶ τὸ καμαρώνουν ὅλοι ὡς  δῶρο τοῦ οὐρανοῦ, φαίνεται σὰν τὸ ὡραῖο  μῆλο, ἀλλὰ μέσα του ἔχει τὸ φοβερὸ  σκουλήκι, τὸ σκουλήκι τῆς ἁμαρτίας.
―Μά, θὰ μοῦ πῆτε, ποιά ἁμαρτία ἔχει ἕνα  μικρὸ παιδάκι;
Δὲν ἔχει βέβαια δικές του ἁμαρτίες.  Φέρει ὅμως τὸ ἁμάρτημα ἐκεῖνο ποὺ οἱ  πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τὸ ὀνομάζουν  «προπατορικὸν ἁμάρτημα». Εἶνε τὸ  ἁμάρτημα τῶν πρωτοπλάστων, ποὺ  μεταδίδεται σὰν κακὴ κληρονομιὰ σὲ  ὅλους μας μὲ τὴ φυσικὴ γέννησι καὶ γιὰ τὸ  ὁποῖο πρέπει νὰ πενθοῦμε καὶ νὰ κλαῖμε.  Αὐτὸ εἶνε ἡ ῥίζα, ἀπ᾿ ὅπου βλαστάνει ὅλο  τὸ πολύκλαδο δέντρο τῆς ἁμαρτίας. Τὸ  ἁμάρτημα αὐτό, εἴτε τὸ πῇς  «προπατορικὸ» ὁπότε οἱ κοσμικοὶ  ἄνθρωποι γελοῦν καὶ περιπαίζουν, εἴτε  τὸ πῇς «κληρονομικότητα» ὁπότε τ᾿  ἀκοῦνε πιὸ σοβαρά, τὸ διο εἶνε.
Κάθε παιδάκι, λοιπόν, ἔχει μέσα του  αὐτὸ τὸ σκουλήκι, τὸ προπατορικὸ  ἁμάρτημα, γι᾿ αὐτὸ καὶ βαπτίζεται μέσα  στὸ νερό. Ἀλλὰ γιατί στὸ νερό; Read more »