Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ’ Category

Σημερα που η ανθρωποτης ζη αγωνιωδεις ημερες και οι προφητικαι εικονες της Αποκαλυψεως περισσοτερο απο καθε αλλη εποχη προσλαμβανουν εξαιρετικη ζωηροτητα ενωπιον μας, σημερα που ο χριστιανικος κοσμος διερχεται μια περιοδο χλιαροτητος ενω οι αντιχρισται δυναμεις μαινονται η μελετη της Αποκαλυψεως ειναι αναγκαια (Μητροπολιτης Φλωρινης Αυγουστινος)

author Posted by: Επίσκοπος on date Απρ 27th, 2017 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ
Τα φρικτα οραματα της Αποκαλυψεως για πολεμους πραγματοποιουνται το ενα μετα το αλλο και υπαρχει φοβος μηπως ειναι πολυ κοντα ο τρομερωτερος απ᾽ ολους τους πολεμους, ο «Αρμαγεδων» (Απ. 16,16);

πυρρινος ιππος

Ἐὰν δ᾽ εἰς τὸ παρελθὸν ὑπῆρχε κάποιος δισταγμὸς διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ μυστηριώδους βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως νὰ εισαχθῆ εἰς τὴν δημόσια λατρεία, σήμερα, ποὺ ἡ ἀνθρωπότης, λόγῳ τοῦ ἐπιπολάζοντος κακοῦ, ζῇ ἀγωνιώδεις ἡμέρες καὶ οὶ προφητικαὶ εἰκόνες περισσότερο ἀπὸ κάθε ἀλλη ἐποχὴ προσλαμβάνουν ἐξαιρετικὴ ζωηρότητα ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν μας, σήμερον ποὺ ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, διέρχεται μία περίοδο χλιαρότητος ἐνῷ οἱ ἀντίχρισται δυνάμεις μαίνονται κάθε δισταγμὸς ἐπρεπε ν᾽ ἀρθῇ καὶ ἡ Ἀποκάλυψις κανονικῶς νὰ εἰσαχθῇ ὡς ἀνάγνωσμα εἰς τὴν δημόσια λατρεία τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ ἐκκλησιαζόμενοι μετὰ συγκινήσεως θὰ ἠκουον τὸν ἠγαπημένον μαθητὴν τοῦ Κυρίου νὰ διηγῆται τὰς ὁράσεις τὰς ὁποίας εἶδεν εἰς τὴν νήσον Πάτμον.

Τὰ χειρότερα τοῦ πολέμου

Εἶνε ἱστορικῶς παρατηρημένο, ὅτι μετὰ τὴ λῆξι τῶν πολέμων κατακλύζει τοὺς λαοὺς ἕνα τεράστιο κῦμα διαφθορᾶς καὶ ἐγκληματικότητος, ποὺ πρῶτος δάσκαλός της ἔγινε ὁ πόλεμος.Read more »

ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΘΕΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΟΥ ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. ΘΑ ΕΡΘΗ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ. ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

author Posted by: Επίσκοπος on date Μαι 9th, 2016 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΚΑΣΗ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ AΠΑΤΕΩΝΕΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; ΔΙΑΒΑΣΤΕ!

Από τὸ βιβλίο «Ἐκ τοῦ Ἀνεσπέρου Φωτός», τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΔΙΚΗ

« Καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη».(Ματθ. κε΄ 32)

ΣΥΓΧΡΟΝ.-ΠΕΙΡΑΤΕΣἩ ἀνομία, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί, ἡ ἀνομία πάντοτε μέν, ἀλλ’ ἰδίως εἰς τοὺς ἐσχάτους τούτους χρόνους ὕψωσε θρασεῖαν τὴν κεφαλήν. Ποῖος δὲν τὸ βλέπει; Θρασεῖς καὶ ἀσύστολοι παραβάσεις τῶν Νόμων, τῶν Θείων καὶ αἰωνίων, ἀναρίθμητοι λαμβάνουν χώραν καθημερινῶς. Ὁ σεισμογράφος τῆς ἀδιαφθόρου συνειδήσεως δονεῖται ἀκαταπαύστως. Ἀραὶ καὶ ψεύδη, διαβολαὶ καὶ συκοφαντίαι, ψευδομαρτυρίαι καὶ φρικταὶ βλασφημίαι, κλοπαὶ καὶ πορνεῖαι καὶ μοιχεῖαι καὶ φόνοι καὶ ἐγκλήματα στυγερὰ καὶ ἀποτρόπαια διαπράττονται καὶ μυριάδες θυμάτων ἀναστενάζουν καὶ ζητοῦν τὴν τιμωρίαν τῶν σαδιστῶν κακούργων, τὸν θρίαμβον τῆς δικαιοσύνης.Ἀλλὰ ποῦ ἡ ἰδεώδης δικαιοσύνη;
Καὶ εἶνε μὲν ἀληθὲς ὅτι πρὸς τιμωρίαν τῆς ἀδικίας καὶ τοῦ ἐγκλήματος ἡ πεπολιτισμένη ἀνθρωπότης ἐψήφισε Νόμους, συνέταξε ποινικοὺς κώδικας, ἵδρυσε δικαστήρια ἔκτισε φυλακὰς καὶ σωφρονιστήρια, καὶ διὰ μέσου πολλῶν εὐγενῶν τέκνων της, θυσιασθέντων εἰς τὸν βομὸν τῆς Δικαιοσύνης κατέβαλλε καὶ καταβάλλει πολλὰς προσπαθείας πρὸς τελειοτέραν ἀπονομὴν τοῦ δικαίου εἰς ὅλας τὰς σχέσεις τῆς ζωῆς. Ἀλλὰ ἆράγε τὰ δίκτυα τῆς δικαιοσύνης ποὺ ἁπλώνονται ἐπάνω εἰς τὸν πλανήτην μας ὑπὸ τὴν μορφὴν ποικίλων δικαστηρίων τῶν ἐλευθέρων λαῶν, συλλαμβάνουν ὅλους τοὺς πραγματικῶς ἐγκληματίας καὶ τιμωροῦν ὅλα τὰ ἐγκλήματα πάσης μορφῆς; Ἀσφαλῶς ὄχι. Πολλοὶ εἶνε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διὰ διαφόρους αἰτίας κατορθώνουν νὰ διαφύγον τὴν ἁρπάγην τῆς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης, οὐχὶ δὲ σπανίως μεγάλοι καὶ διεθνεῖς ἀπατεῶνες καὶ ἐπιστήμονες τοῦ ἐγκλήματος μὲ σατανικὴν τέχνην σκεπάζουν τὰ κακουργήματά των, νίπτουν τὰς χεῖρας ὡς ἄλλοι Πιλᾶται καὶ ἐνῷ εἶνε Κάϊν καὶ Νέρωνες καὶ τὰ αἵματα τῶν θυμάτων των ἀκόμη ἀχνίζουν, αὐτοὶ φοροῦν τὸ προσωπεῖον τῆς ἀθωότητος καὶ παρουσιάζονται ὡς ἥρωες καὶ εὐεργέται τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἀξιοῦν ἀπὸ τοὺς τρέμοντας λαούς των νὰ τοὺς ἀνακηρύξουν ὡς Σωτῆρας! Ποῖος θὰ τοῖς ἀφαιρέσῃ τὰ προσωπεῖα; Ποῖος θὰ κάμῃ τὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς ψυχικῆς των καταστάσεως καὶ θὰ τοὺς παραστήσῃ ἐνώπιον ὅλων ὁποῖοι πραγματικῶς εἶνε καὶ θὰ τοῖς εἴπῃ:«Κύριοι! Μὴ ἀπατᾶτε πλέον. Εἶσθε ὑποκριταὶ καὶ ἀπατεῶνες, ἐκμεταλλευταὶ καὶ πλαστογράφοι τῆς ἀρετῆς». Read more »

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ (Ο ΠΥΡΡΙΝΟΣ ΙΠΠΟΣ) ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

author Posted by: admin on date Ιούλ 13th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Ὁ πύρρινος ῾ἵππος τῆς Ἀποκαλύψεως

πὸ βιβλίο «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΩΜΑΤΑ»
τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

πυρρινος ιπποςἈμύθητοι θησαυροὶ σπαταλῶνται γιὰ νὰ συντηρηθῇ τὸ «κόκκινο ἄλογο». Μὲ τὸ χρῆμα, ποὺ ἡ ἄσωτη ἀνθρωπότης διασκόρπισε σὲ ξηρές, θάλασσσες καὶ ὠκεανοὺς κατὰ τοὺς δύο παγκοσμίους πολέμους, ὅλα τὰ ἀκαλλιέργητα ἐδάφη, ὅλες οἱ στέππες, ὅλες οἱ ἔρημοι, κι αὐτὲς ἀκόμα ἡ Σιβηρία καὶ ἡ Σαχάρα, θὰ μποροῦσαν νὰ μεταβληθοῦν σὲ εὔφορες πεδιάδες. Ἀντὶ νὰ μάχωνται οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, θὰ ἐπιδίδονταν σὲ μιὰ ἄλλη μάχη, εὐλογημένη, ἁγία μάχη· στὴ μάχη, νὰ νικηθῇ ἡ ἀγριότητα τῆς φύσεως ποὺ ἐπακολούθησε μετὰ τὴν ἁμαρτία, ὥστε καὶ ἡ πιὸ μικρὴ γωνία τῆς γῆς νὰ ἡμερωθῇ, νὰ καλλιεργηθῇ ἐπιστημονικὰ καὶ νὰ μεταβληθῇ σ᾽ ἕνα ἐπίγειο παράδεισο. Καὶ ἡ μάχη αὐτὴ γιὰ ἐξημέρωσι τῆς γῆς θὰ ἦταν σύμφωνη μὲ τὸ ἀρχικό, τὸ θεῖο πρόσταγμα τοῦ Δημιουργοῦ «Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς» (Γέν. 1,28).

Ἀλλὰ οἱ ὑλικὲς καταστροφὲς εἶνε μικρὲς καὶ ἀνεπαίσθητες, ἂν θὰ θέλαμε νὰ τὶς συγκρίνουμε μὲ ἄλλες μεγαλύτερες καταστροφὲς ποὺ σκορπάει τὸ πέρασμα τοῦ «πυρροῦ ἵππου» διὰ μέσου τῆς γῆς. Εἶνε οἱ καταστροφὲς ὄχι πλέον στὴν ἄψυχη καὶ ἀναίσθητη ὕλη, στὰ κατασκευάσματα ἀπὸ ξύλο καὶ πέτρα καὶ σίδερο καὶ χάλυβα, ἀλλὰ στὰ ἔμψυχα, στὰ λογικὰ καὶ ἐλεύθερα πλάσματα. Ἡ συμφορὰ τοῦ πολέμου πλήττει ὄχι πλέον τὰ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως εἶνε τὰ ποικίλα ὑλικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχει συσσωρεύσει μὲ τὴν ἐργατικότητά του, ἀλλ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ σῶμα καὶ ψυχή. Ποιός δὲν βλέπει, ὅτι ὁ πόλεμος πλήττει καὶ γκρεμίζει τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων, τὸ καθένα ἀπὸ τὰ ὁποῖα κατὰ τὴ διδασκαλία τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου εἶνε «ναός» (Α΄ Κορ. 6,19), ποὺ ἀξίζει ἀσυγκρίτως περισσότερο κι ἀπὸ τὸν μεγαλοπρεπέστερο ναὸ τοῦ κόσμου; Ἡ καταστροφὴ τοῦ Παρθενῶνος σὲ περίπτωσι πολέμου θὰ εἶνε μικρὴ – μηδαμινὴ ἐμπρὸς στὴν βιαία καταστροφὴ μὲ ποικίλα φονικὰ μέσα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Γιατὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶνε τὸ ἔξοχο καλλιτέχνημα τοῦ Ὑψίστου. Καὶ ὅμως τὸ σῶμα, τοῦ ὁποίου καὶ ἕνα ἀκόμη κύτταρο προκαλεῖ τὸ θάμβος τῆς ἐπιστήμης· τὸ σῶμα, γιὰ τὴ θεραπεία τοῦ ὁποίου σὲ περίπτωσι ἀσθενείας πλῆθος γιατροὶ ὅλων τῶν εἰδικοτήτων ἀσχολοῦνται· τὸ σῶμα αὐτὸ ἔρχεται καὶ τὸ γκρεμίζει κατὰ τὸν πιὸ ἀπαίσιο τρόπο ὁ πόλεμος. Ἕνα σπίτι ἢ ἕνας ναὸς ποὺ γκρεμίζονται, ἀνεγείρονται καὶ πάλι καὶ μάλιστα ὡραιότερα ἀπ᾿ ὅ,τι ἦταν πρίν. Ἀλλὰ τὸ σῶμα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ σκοτώθηκε στὸν πόλεμο ποιός μπορεῖ πλέον νὰ τὸ ἐμψυχώσῃ καὶ νὰ τὸ ἐπαναφέρῃ στὴ ζωή; Χιλιάδες ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν, ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν νὰ ξαναρχίσῃ μία καρδιὰ νεκροῦ νὰ πάλλῃ, ἕνα μάτι νὰ βλέπῃ, ἕνα αὐτὶ ν᾿ ἀκούῃ. Τὰ ὑπέροχα αὐτὰ μηχανήματα, ποὺ ἔγιναν μὲ τὴν ἀσύλληπτη σοφία τοῦ Δημιουργοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ τὰ ἐπαναφέρῃ στὴ ζωὴ καὶ τὴν κίνησι. Μόνο, ἂν προσβληθοῦν ἀπὸ ἀσθένειες, προσπαθεῖ μὲ φάρμακα, μὲ ἐγχειρήσεις, μὲ κόπους πολλοὺς νὰ τὰ κάνῃ νὰ λειτουργοῦν καὶ πάλι κανονικά. Καὶ δὲν τὸ ἐπιτυγχάνει πάντοτε.
Τί ἀντίθεσι ὅμως καὶ τί σύγκρουσι βλέπει κανεὶς στὶς ἐνέργειες τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου! Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ὅλα τὰ κράτη ἔχουν ὑπουργεῖα ὑγιεινῆς καὶ δείχνουν μεγάλο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ὑγεία τῶν κατοίκων τους, ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἔχουν κτήρια, ποὺ καταλαμβάνουν χιλιάδες τετραγωνικὰ χιλιόμετρα, καὶ μέσα σ᾽ αὐτὰ συντηρεῖται καὶ τρέφεται ὁ «πυρρὸς ἵππος» τῆς Ἀποκαλύψεως, ἕτοιμος νὰ ἐξορμήσῃ καὶ μὲ τοὺς ἀναβάτες ποὺ τὸν ἱππεύουν νὰ δώσῃ αἱματηρὲς μάχες καὶ μέσα σὲ λίγες ὧρες νὰ στείλῃ στὰ νοσοκομεῖα τραυματίες, ποὺ ὁ ἀριθμός τους ξεπερνάει τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀσθενῶν ὅλου τοῦ ἔτους ποὺ ἔρχονται σ᾽ αὐτὰ γιὰ νοσηλεία. Στρατιωτικὰ καὶ πολιτικὰ νοσοκομεῖα γεμίζουν πληγωμένους, σχολεῖα καὶ νάρθηκες ναῶν μεταβάλλονται σὲ ἰατρεῖα καὶ χειρουργεῖα, σκηνὲς στήνονται στὸ ὕπαιθρο… Νά μιὰ εἰκόνα τῆς καταστροφῆς τοῦ πολέμου. Ἀλλὰ κι ἀπὸ τὴν εἰκόνα αὐτὴ ὑπάρχει ἄλλη θλιβερώτερη· εἶνε οἱ νεκροί. Σὲ μία στατιστικὴ ἀπωλειῶν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου εἴδαμε, ὅτι τὸ σύνολο τῶν νεκρῶν ἀνέβηκε στὰ 13 ἑκατομμύρια. Ὑπολογίστηκε ὅτι, ἂν τὰ φέρετρα ὅλων αὐτῶν τῶν νεκρῶν τοποθετοῦνταν κατὰ μῆκος τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο σὲ μιὰ εὐθεῖα γραμμή, ἡ γραμμὴ ποὺ θὰ σχηματιζόταν θὰ εἶχε μῆκος 6.459 χιλιόμετρα. Μιὰ γραμμὴ ἀπὸ φέρετρα, ποὺ θὰ ἄρχιζε ἀπὸ τὴ μία ἄκρη τῆς Εὐρώπης καὶ θὰ ἔφθανε ὣς τὴν ἄλλη, θὰ ἄρχιζε ἀπὸ τὴ Λισσαβῶνα, θὰ περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὴ Μαδρίτη, τὸ Παρίσι, τὸ Βερολῖνο, τὴ Βαρσοβία καὶ θὰ ἔτεινε νὰ φθάσῃ μέχρι τὴ Σιβηρία καὶ τὸ Βόρειο Πόλο. Μία μαύρη ταινία, ἐπάνω στὴν ὁποία μὲ τὸ κόκκινο χρῶμα τοῦ «πυρροῦ ἵππου» θὰ ἔπρεπε νὰ γραφῇ τὸ ῥητὸ «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (ἔ.ἀ.). Καὶ ἂν παραλλήλως πρὸς τὴ γραμμὴ αὐτὴ τῶν νεκρῶν σχηματιζόταν ἄλλη γραμμή, ἡ γραμμὴ τῶν ἀναπήρων, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς σωματικῆς βλάβης τους δὲν μποροῦν νὰ ἐργασθοῦν, ἀλλὰ περπατοῦν μὲ δεκανίκια καὶ ἔχουν ξύλινα χέρια καὶ γυάλινα μάτια… Καὶ ἂν σχηματιζόταν καὶ μιὰ τρίτη ἀκόμη γραμμή, παράλληλη πρὸς τὶς δύο αὐτές, ἐπάνω στὴν ὁποία νὰ σταθοῦν τὰ θύματα τοῦ πολέμου, οἱ χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά… Καὶ ἂν ἐν συνεχείᾳ μπορούσαμε ἀπὸ κάποια θέσι νὰ δοῦμε ὅλη τὴν ἐκτύλιξι καὶ τῶν τριῶν αὐτῶν ταινιῶν, τί εἰκόνα θλίψεως καὶ πένθους δὲν θὰ παρουσιαζόταν μπροστὰ στὰ μάτια μας; Νεκροί, τραυματίες, θύματα πολέμου! Μὰ οἱ ταινίες δὲν ἔφτασαν στὸ τέρμα· μὲ τὶς ἀπώλειες σὲ νεκρούς, τραυματίες καὶ θύματα τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου (1939-1944), ποὺ εἶνε ἀσυγκρίτως περισσότεροι ἀπὸ τοῦ πρώτου, ἐπεκτάθηκαν κατὰ χιλιάδες ἀκόμη χιλιόμετρα καὶ τὸ μῆκος τους ἔφθασε τὴν περίμετρο τῆς Γῆς· τὴν περιέζωσαν μὲ ζῶνες θανάτου, καὶ ἀπὸ κάθε σημεῖο τῆς περιμέτρου τῆς Γῆς ἀκούγεται ἡ φωνή· Νεώτεροι Κάϊν! ποῦ εἶνε οἱ ἀδελφοί σας; τὸ αἷμα τους βοᾷ πρὸς τὸν Θεό (βλ. Γέν. 4,9-10).
Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἔργα του ὁ ἀρχαῖος ποιητὴς Ἀριστοφάνης παρουσιάζει ἐπάνω στὴ σκηνὴ κάποιον ποὺ ρωτάει, Καὶ τί πρόκειται νὰ κάνῃ ὁ πόλεμος;… καὶ παίρνει τὴν ἀπάντησι, ὅτι ὁ πόλεμος ἔχει κατασκευάσει ἕνα τεράστιο γουδί, μέσα στὸ ὁποῖο ἔχει σκοπὸ νὰ συντρίψῃ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Ἑλλάδος. Καὶ πράγματι· εἴδαμε τὸν πόλεμο νὰ συντρίβῃ καὶ νὰ κονιορτοποιῇ πόλεις, καὶ νὰ πολτοποιῇ τὶς σάρκες τῶν ἀνθρώπων.
Ἀλλὰ γιὰ κάποιον ποὺ φιλοσοφεῖ βαθειὰ ἐπάνω στὰ ἀνθρώπινα πράγματα ὁ θάνατος δὲν ἀποτελεῖ τὸ τραγικώτερο στοιχεῖο τοῦ πολέμου. Διότι ἐπὶ τέλους ὁ θάνατος, θὰ μᾶς πῇ, θὰ μᾶς βρῇ ὅλους. Καὶ ἂν ὁ «πυρρὸς ἵππος» ἀδρανήσῃ ἐπὶ χρόνια πολλὰ καὶ βάλῃ τὸ μαχαίρι του στὴ θήκη, δὲν ἀργεῖ ὅμως οὔτε λεπτὸ τῆς ὥρας τὸ ἄλλο μαχαίρι, τὸ δρεπάνι τοῦ φυσικοῦ θανάτου, νὰ κόβῃ μὲ μυρίους τρόπους τὸ νῆμα τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ἐξαποστέλλῃ στὸν ᾅδη πολὺ περισσοτέρους ἀπ᾿ ὅ,τι στὶς ἡμέρες τῆς δράσεώς του ἐξαποστέλλει ὁ πόλεμος.
Γι᾽ αὐτὸ ἂς μὴ περιορίσουμε τὴν προσοχή μας μόνο στὶς ὑλικὲς ζημιὲς καὶ τὶς σωματικὲς βλάβες, στὰ ἐρείπια, στὶς πληγὲς καὶ τοὺς θανάτους ποὺ παρουσιάζει ὁ πόλεμος. Πέρα ἀπ᾽ αὐτὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλες βλάβες καὶ ζημιές. Ζημιὲς καὶ βλάβες, ποὺ παρουσιάζουν τὸν πόλεμο ὡς μία βιαία ἀνατροπὴ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς τάξεως, τὴν ὁποία ὥρισε ὁ Θεός.

(ἀπὸ τὸ βιβλίο Τὰ τέσσαρα χρώματα, Τὸ κόκκινον, Ἀθῆναι 1955-56, σσ. 96-102, μτγλ.)

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ – ΘΑ ΕΡΘΗ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ ΘΑ ΕΛΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟ

author Posted by: admin on date Ιούλ 13th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΑ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ

Ἀπὸ βιβλίο «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΩΜΑΤΑ»
τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Μαυρος ιπποςἩ ὄψι τοῦ μαύρου ἵππου τῆς Ἀποκαλύψεως παρουσιάζεται καὶ πάλι μπροστά στοὺς λαοὺς ἀπαίσια.

Ἀγαπητοί μου! Τὸ πρόβλημα τῆς συντηρήσεως τῶν ἀνθρώπων θὰ ἦταν εὔκολο νὰ λυθῇ. Ἀλλά, ὅπως εἴδαμε, ἡ κακία τοῦ ἀνθρώπου τὸ ἔμπλεξε τόσο πολύ, ὥστε κατήντησε ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολώτερα προβλήματα, καὶ οἱ ἄνθρωποι διαιρέθηκαν γιὰ τὴ διανομὴ καὶ τὴν ἀπόλαυσι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Καὶ ὁρίστε· ἡ γῆ, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ θρέψῃ τριπλάσιο πληθυσμὸ ἀπὸ τὸ σημερινό, κυλιέται στὸ αἷμα, καὶ λαοὶ πεινοῦν καὶ δυστυχοῦν καὶ ἀναζητοῦν τὴ λύσι τοῦ προβλήματος τῆς ζωῆς τους. Καὶ ἔρχονται τώρα οἱ διάφοροι αὐτοχειροτόνητοι σωτῆρες τῆς ἀνθρωπότητος· καθένας ἀπ᾽ αὐτοὺς κρατάει μιὰ πρόχειρη συνταγή, καὶ λένε σὲ πεινασμένους καὶ κουρασμένους λαούς· Ἐμεῖς ἔχουμε βρῆ τὴ λύσι· ἐλᾶτε σ᾽ ἐμᾶς· κοντά μας θά ᾽χετε πλούσιο τὸ ψωμί, τὸ ψωμὶ τῶν γυναικῶν σας καὶ τῶν παιδιῶν σας…
Καὶ οἱ λαοί; Ὤ οἱ λαοί! Παρασυρόμενοι ἀπὸ διάφορα ἀπατηλὰ συνθήματα τρέχουν πίσω ἀπὸ τέτοιους ἀρχηγούς. Ἀλλὰ δὲν ἀργοῦν ν᾿ ἀντιληφθοῦν, ὅτι ἀπατήθηκαν οἰκτρά. Ἡ ὄψι τοῦ «μέλανος ἵππου» παρουσιάζεται καὶ πάλι μπροστά τους ἀπαίσια, πιὸ ἀπαίσια καὶ πιὸ ἄγρια ἀπὸ πρίν. Ἄπιστοι καὶ ἄθεοι ἀρχηγοί, γιατί ἀπατᾶτε τοὺς λαούς; Γιατί δὲν δείχνετε τὴ μόνη ὁδὸ διὰ τῆς ὁποίας οἱ λαοὶ τῆς γῆς θὰ λύσουν τὰ προβλήματά τους καὶ θὰ ζήσουν εὐτυχισμένοι; Ἐσεῖς δὲν θὰ δώσετε ποτέ τὸ ψωμὶ ποὺ θὰ χορτάσῃ τοὺς λαούς! φώναζε σὲ προφητικὴ γλῶσσα ὁ ῾Ρῶσος Ντοστογιέφσκυ. Θὰ ἔρθῃ ἡ ὥρα ποὺ οἱ λαοί, πεινασμένοι μὲ τὴ διπλῆ πεῖνα, τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, ἀηδιασμένοι καὶ ἀγανακτισμένοι ἀπὸ τὶς ψεύτικες ὑποσχέσεις τῶν ἀπατεώνων, θὰ ἔλθουν πρὸς ‘Eκεῖνον ποὺ εἶνε ὁ ἀληθινὸς «ἄρτος» τοῦ κόσμου (πρβλ. Ἰω. 6,35,41,48,51). Ναί, θὰ ἔλθουν πρὸς τὸν Ἰησοῦ· καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν θεία διδασκαλία του, ποὺ συνοψίζεται σὲ λίγα ἁπλᾶ ἀλλὰ σοφὰ καὶ παντοδύναμα λόγια, οἱ λαοὶ θὰ βροῦν καὶ τὴν κοινωνικὴ εἰρήνη καὶ εὐημερία τους, καὶ θὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ἡ προφητεία τοῦ Ἰεζεκιὴλ ποὺ λέει· «Ἀναστήσω αὐτοῖς φυτὸν εἰρήνης, καὶ οὐκέτι ἔσονται ἀπολλύμενοι λιμῷ ἐπὶ τῆς γῆς», δηλαδή· Θὰ τοὺς χαρίσω εἰρηνικὴ περίοδο νὰ καρποφορῇ ἡ φυτεία τους, καὶ δὲν θὰ πεθαίνουν πιὰ πάνω στὴ γῆ ἀπὸ τὴν πεῖνα (Ἰεζ. 34,29).

(ἀπὸ τὸ βιβλίο Τὰ τέσσαρα χρώματα, Τὸ μαῦρον, Ἀθῆναι 1955-56, σσ. 166-182, μτγλ.)

ΠΩΣ AΠOKAΛYΠTETAI O ΘEOΣ

author Posted by: admin on date Μαι 5th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΠΩΣ AΠOKAΛYΠTETAI O ΘEOΣ

KYRIE TΩN DYNAM.istKαι των δύο κόσμων, του υλικού και του πνευματικού, δημιουργός είναι ο Θεός. Mε μία διαφορά. Ότι εις μεν τον υλικόν κόσμον εμμέσως αποκαλύπτεται ο Θεός δια μέσου των δημιουργημάτων, ενώ εις την αγίαν Γραφή ο Θεός αποκαλύπτεται αμέσως. Aκούεται η φωνή του. Oμιλεί ο ίδιος. Φανερώνει το θέλημά του. Eκτυλίσσει το σχέδιόν του. Mας καλεί να τον πλησιάσωμε δια να γίνωμε παιδιά του ηγαπημένα, κληρονόμοι της βασιλείας του, κόσμου απεριγράπτου μεγαλείου.

+Eπίσκοπος Aυγουστίνος Καντιώτης – Aπό βιβλίο «ΘAYMATA», σελ. 74

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

author Posted by: admin on date Απρ 19th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

TO ANΘPΩΠINON ΣΩMA

Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Eάν το σώμα ενός νεκρού ανθρώπου που ζυγίζει 65 κιλά οδηγηθεί εις το χημείο και γίνει ανάλυσις των στοιχείων, εκ των οποίων συνίσταται, ο χημικός θα μας είπει, ότι το σώμα αυτό περιέχει τα εξής συστατικά·
Nερό 45 κιλά.
Λίπος τόσον, όσο χρειάζεται δια να κατασκευασθούν 7 σαπούνια.
Άνθρακα τόσον, όσο χρειάζεται δια να κατασκευασθούν 9.000 μολύβια.
Φώσφορον τόσον, όσο χρειάζεται δια να κατασκευασθούν 2.200 σπίρτα.
Mαγνήσιον διά μίαν δόση καθαρτικού.
Σίδηρον δια τήν κατασκευήν ενός καρφιού. Και ασβέστιο διά να ασβεστωθεί ο τοίχος ενός μικρού δωματίου.

Αυτή είναι η χημική σύσταση του ανθρώπου. Και τώρα, εφ’ όσον γνωρίζεις από ποιά ακριβώς στοιχεία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα, μπορείς με ελάχιστη τιμή ν’ αγοράσεις τις μικρές ποσότητες των ανωτέρων υλικών, να φωνάξεις ένα χημικό και να του πεις· «Ιδού τα υλικά. Κατασκεύασε μου ένα άνθρωπο». «Αδύνατον», θ’ απαντήσει ο επιστήμων, εάν δεν σε περάσει για παράφρονα. Αλλά τότε, ω χημικέ μου, πως έγινε ο άνθρωπος; Προήλθεν αυτομάτως εκ της γης;

+Eπίσκοπος Aυγουστίνος Καντιώτης – Aπό βιβλίο «ΘAYMATA», σελ. 121

Eξέλεξε ο Θεός το ευτελέστερον, το χώμα, δια να κατασκευάσει εξ αυτού το ανθρώπινον σώμα. Kαι τούτο όχι ασκόπως. Ως φιλοσοφεί ο Γρηγόριος Nύσσης, η θέα και μόνον της γης, εκ της οποίας προήλθε το ανθρώπινο σώμα, αρκεί δια να διδάξει την ματαιότητα της Read more »

ΛΑΒΕ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ

author Posted by: admin on date Μαρ 3rd, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟΝ

«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ο ΚΥΡΙΟΣ

  • Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
    Απόσπαμα ομιλίας που εκφωνήθηκε απο το Ραδιοφωνικό
    Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων το 1949 και περιέχετε
    στο βιβλίο «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ»

 Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣυναχθησΠλασθήκαμε, ἀγαπητοί μας ἀκροαταί, πλασθήκαμε διὰ τὴν χαράν, τὴν αἰωνία χαράν. Καὶ ὅμως σήμερον ἀντὶ χαρᾶς βασιλεύει εἰς τὸν κόσμον ἡ θλῖψις. Τῆς θλίψεως τὰ μαῦρα σύννεφα τὸ ἕν κατόπιν τοῦ ἄλλου συσωρεύονται ἀπειλητικὰ εἰς τὸν ὁρίζοντα τῆς ἀνθρωπότητος καὶ κάθε ἄνθρωπος, εἰς οἱονδήποτε σημεῖον τῆς ὑφηλίου καὶ ἐὰν κατοικῇ, ὑποφέρει. Ὑποφέρει Ἀνατολὴ καὶ Δύσις, Βορρᾶς καὶ Νότος. Ὑποφέρει ἡ ἀνθρωπότης ! Τί καὶ ἐὰν γελοῦν καὶ διασκεδάζουν οἱ ἄνθρωποι; Τί καὶ ἐὰν ἀνοίγουν τὰ ραδιόφωνά των διὰ νὰ ἀκούσουν μουσικὰς ἐκπομπάς, τραγούδια εὐχάριστα, χορῳδίας καὶ συναυλίας διασήμων συνθετῶν; Τί καὶ ἐὰν εἰς κάθε γωνίαν τῶν μεγαλοπόλεων ἔχουν ἀνοίξει ποικίλα κέντρα ψυχαγωγίας μὲ ρεκλάμες, ποὺ ὑπόσχονται νὰ δώσουν εἰς τοὺς πολυπληθεῖς πελάτες των τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη; Θλῖψις, θλiψις μεγάλη, τεραστίων διαστάσεων, ὁμοιάζουσα μὲ τὴν θλῖψιν ἐκείνην περὶ τῆs ὁποίας ἐπροφήτευσεν ὁ Κύριος εἰπών: «ἔσται τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ᾿ἀρχῆς κόσμου» (Ματθ. ΚΔ΄ 21), ἐπλημμύρισε τὴν γῆν. Κάτω ἀπὸ τὴν φαινομενικὴν γαλήνην τῶν διεθνῶν σχέσεων μαίνεται ἡ τρικυμία. Κάτω ἀπὸ τοὺς τυπικοὺς χαιρετισμοὺς καὶ τὰς φιλοφρονήσεις, ἀπὸ τὰ πλαστὰ μειδιάματα καὶ τὰς ψευδεῖς διαχύσεις τῶν ἀνθρώπων κρύπτεται ἡ θλῖψις ἡ μεγάλη, ἀκούεται ὁ βόγγος, ὁ θρῆνος καὶ ὁ κοπετὸς τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Ἀρκεῖ νὰ εὑρεθῇ δι’ ὁλίγα λεπτὰ μόνος του ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐμέσως ἡ θλῖψις ἐνθρονίζεται εἰς τὴν καρδίαν του.

Οἱ πάντες θλιβόμεθα! Ὁμοιάζομεν μὲ ἠθοποιόν, ὁ ὁποῖος ἐνῷ ἔχει πένθος εἰς οἰκίαν του εἶνε, ἐν τούτοις ὑποχρεωμένος νὰ ἐμφανισθῇ εἰς τὸ θέατρον καὶ νὰ παίξῃ ρόλον γελωτοποιοῦ. Γελᾷ ὁ ἄθλιος καὶ κάμνει καὶ τοὺς ἄλλους νὰ γελοῦν, ἀλλὰ μόλις κλείσῃ ἡ σκηνὴ καὶ ὁ ἠθοποιὸς ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν οἰκίαν του καὶ δῃ ἐν μέσῳ αὐτῆς τὸ φέρετρον ἀρχίζει νὰ κλαίῃ. Νὰ κλαίῃ αὐτὸς ποὺ πρὸ ὀλίγου ἐπάνω εἰς τὴν σκηνὴν ἐγέλα καὶ ἐφαίνετο ὁ εὐτυχέστερος τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ κάτι παρόμοιον συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς περισσοτέρους ἀνθρώπους. Εἰς τὸ μέγα θέατρον ποὺ λέγεται ζωὴ παίζουν ρόλον ἠθοποιοῦ. Ἄλλοι εἶνε καὶ ἄλλοι φαίνονται. Ἄς γελοῦν, ἄς διασκεδάζουν, ἄς φαίνονται ὅτι πλέουν εἰς πελάγη χαρᾶς. Αὐτὴ δὲν εἶνε ἡ πραγματικὴ εἰκὼν τῆς ψυχικῆς των καταστάσεως.Ὄχι! Εἰς τὸ βάθος τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων παίζεται δρᾶμα, δρᾶμα ποὺ Read more »

ΟΠΩΣ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΓΟΡΓΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ & ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΟΚΤHΣEI ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ & ΚΡΑΤΟΥΣ

author Posted by: admin on date Φεβ 27th, 2015 | filed Filed under: ΑΓΩΝΕΣ, ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Χωρισμον, σεβασμιωτατοι!

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

(Τὴν εὔσημη τούτη ἡμέρα ἀξίζει νὰ  θυμηθοῦμε τὴ διδαχὴ τοῦ ἀειμνήστου  γέροντος π. Αὐγουστίνου μεταφέροντάς  την ἐδῶ μέσα ἀπὸ ἕνα γνωστὸ ἔργο  του· εἶνε τὸ τέλος τοῦ βιβλίου  Ἐλευθέρα καὶ ζῶσα Ἐκκλησία [Ἀθῆναι  1954-55, σσ. 209-212, σὲ μεταγλώττισι].  Ἐκφράζει τὸν πόνο του γιὰ τὴν  Ἐκκλησία μας καὶ μὲ παρρησία  ἀγωνίζεται νὰ ξυπνήσῃ τὶς  συνειδήσεις τῶν τότε ποιμένων της  ποὺ συγκροτοῦσαν τὴν ἱ. Σύνοδο  τῆς Ἱεραρχίας. Πέρασαν βέβαια ἀπὸ  τότε 60 χρόνια· μήπως ἆραγε ὁ λόγος  του ἔγινε πιὰ ἀνεπίκαιρος καὶ  ἀταίριαστος γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ  ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα; Ἂς τὸν  ἀκούσουμε.)

 

ΟΡΘΟΔ.-ιστὬ πῶς κοιμῶνται οἱ ἱεράρχες μας,  αὐτοὶ ποὺ κατὰ τὴ χειροτονία τους,  μπροστὰ σὲ χιλιάδες λαοῦ, πατώντας  ἐπάνω στὸν δικέφαλο ὡρκίστηκαν,  πὼς θά ᾽νε ἄγρυπνοι φύλακες τῶν  νόμων τῆς Ἐκκλησίας μας;

Ἀλλὰ δὲν λείπουν καὶ ἱεράρχες ποὺ  ἀναστενάζουν γιὰ τὴ δουλεία τῆς  Ἐκκλησίας. Ὁ ἀείμνηστος  Κασσανδρείας Εἰρηναῖος, ὅταν γύρω  στὸ 1930 ὡς ἱεράρχης τοῦ  Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐλάμβανε πρώτη  φορὰ μέρος σὲ συνεδρίασι τῆς  Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, εἶχε τὸ  θάρρος νὰ διακηρύξῃ, ὅτι τὸ  Ἑλληνικὸ κράτος, κυβερνώμενο ἀπὸ  τῆς συστάσεώς του ἀπὸ σκοτεινὲς  δυνάμεις μὲ πρώτη τὸν μασονισμό, ἐξ  δωσε νόμους ποὺ ἀποτελοῦν ἄρνησι  τῆς πίστεως καὶ τῆς ἠθικῆς τοῦ  Εὐαγγελίου. Καὶ γεμᾶτος ἱερὰ  ἀγανάκτησι ἐπρότεινε, ἡ Ἱεραρχία  ἐπει γόν τως, τελεσιγραφικά, νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὴν κυ βέρνησι μέσα σὲ  ὡρισμένη προθεσμία «τὴν ἀπάλειψι  ἀπὸ τὴ Νομοθεσία κάθε Νόμου ποὺ  ἀντιστρατεύεται στὰ δόγματα, τὰ  μυστήρια, τὸ Κανονικὸ Δίκαιο, τὶς  παραδόσεις καὶ τὸν ἠθικὸ βίο τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Καὶ ἂν ἡ  προθεσμία περάσῃ ἄπρακτη, ἡ  Ἐκκλησία νὰ χωριστῇ ἀπὸ τὸ κράτος·  νὰ διακηρυχθῇ, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος  πίστις μας βρίσκεται σὲ διωγμό, καὶ  ν᾿ ἀνατεθῇ ἡ ὑπεράσπισί της στὸν  εὐσεβῆ Ἑλληνικὸ λαό, τὸ μόνο  φύλακα τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν μας παραδόσεων. Ἀλλὰ καὶ ὁ  ἀρχιεπί­σκοπος Ἀθηνῶν Σπυρίδων,  στὸ συνέδριο τῶν θεολόγων ποὺ ἔγινε  στὴν Ἀθήνα τὸ 1949, εἶχε τὴν  εἰλικρίνεια νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι ζῇ  καὶ αὐτὸς ὡς πρωθιεράρχης μέσα  στὴν ἀθλιότητα τῆς δουλείας, ὅτι  βλέπει τὴν Ἐκκλησία δεμένη ἀπὸ τὸ  κράτος χειροπόδαρα, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔκανε ἔκκλησι στοὺς συνέδρους, νὰ  Read more »

ΟΧΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΗΚΟΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΣΕ ΜΑΣΟΝΟΥΣ & ΑΠΙΣΤΟΥΣ

author Posted by: admin on date Ιαν 18th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

 ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

εκλογεςΤι θα ψηφισουμε ιστ«…Ὄχι ἀδιάφοροι. Ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες… θὰ γίνουν ἐκλογές. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ κληθῇ ν᾽ ἀναδείξῃ μὲ τὴν ψῆφο του κυβέρνησι. Ὡς Ἕλληνες πολῖτες δὲν μποροῦμε νὰ μείνουμε ἀπαθεῖς θεαταὶ τοῦ ἐκλογικοῦ σάλου, ποὺ τ᾽ ἀφρισμένα κύματά του προξενοῦν μεγάλη ζάλη καὶ ναυτία στοὺς πολλούς· δὲν μποροῦμε νὰ προσπεράσουμε τὸ γεγονὸς τελείως ἀδιάφοροι, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ ἐκλογὴ ποὺ θὰ γινόταν σὲ κάποια ἀπομακρυσμένη γωνία τῆς ὑφηλίου, π.χ. στὴ Γροιλανδία. Ὡς Ἕλληνες πολῖτες ἔχουμε καθῆκον ἀπέναντι στὴν πατρίδα. Ὡς ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ποὺ πάνω ἀπὸ ἐπίγειες πατρίδες θέτουμε τὴν πίστι, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δώσουμε τὴν ψῆφο μας στὸν τυχόντα. Καὶ ὡς κληρικοὶ δὲν ἐπιτρέπεται ν᾽ ἀφήσουμε ἀδιαφώτιστο τὸν εὐσεβῆ λαὸ στὸ φλέγον τοῦτο ζήτημα τῶν ἡμερῶν. Μὲ ὅσα πάντως θὰ γράψουμε γι᾽ αὐτὸ δὲν πρόκειται ἐμεῖς νὰ ὑποδείξουμε νὰ ἐκλεγοῦν ὡρισμένα πρόσωπα τῆς ἀρεσκείας μας· θὰ ὑποδείξουμε τὸ μέτρο τῆς ἐκλογῆς, θὰ διατυπώσουμε δηλαδὴ καὶ θὰ ὑπογραμμίσουμε ὡρισμένες ἰδέες καὶ ἀρχές, βάσει τῶν ὁποίων κάθε ὀρθόδοξος Χριστιανὸς Ἕλληνας πρέπει νὰ κρίνῃ καὶ νὰ δίνῃ τὴν ψῆφο του.
Ποιό εἶνε τὸ μέτρο τῆς ἐκλογῆς; Ἂς μιλήσουμε μὲ ἕνα παράδειγμα.

  • Ὑποθέστε, ὅτι κάποιος κρατάει στὰ χέρια του ἕνα σπαθί. Πολλοὶ τοῦ τὸ ζητᾶνε. Σὲ ποιόν θὰ τὸ δώσῃ; Ἂν δώσῃ τὸ σπαθὶ σ᾽ ἕνα μικρὸ παιδί, ποὺ τὸ ζητάει ἐπίμονα, τὸ παιδί, ποὺ δὲν ξέρει πῶς τὸ χρησιμοποιοῦν, θὰ τὸ κάνῃ παιχνίδι, θὰ παίζῃ μ᾽ αὐτό, καὶ στὸ τέλος θὰ κόψῃ τὰ χέρια του καὶ αἱμόφυρτο θὰ κλαίῃ γοερά. Ἀνόητε, σ᾽ ἕνα παιδάκι ἐμπιστεύθηκες τὸ σπαθί;… Ἂν πάλι ἀφήσῃ καὶ τὸ σπαθὶ ἔρθῃ στὰ χέρια ἑνὸς τρελλοῦ, ὁ τρελλὸς θὰ τὸ χρησιμοποιήσῃ γιὰ καταστροφὴ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῶν ἄλλων. Ἕνας τρελλός, ποὺ θὰ βρεθῇ ὡπλισμένος μὲ σπαθιὰ καὶ ὅπλα, εἶνε κάτι τρομερό… Ἀλλὰ καὶ ἀπ᾽ τὴν περίπτωσι αὐτὴ ὑπάρχει μιὰ ἄλλη τρομερώτερη· τὸ σπαθὶ νὰ παραδοθῇ στὰ χέρια κάποιου μὲ ἀποδεδειγμένα κακοῦργα καὶ φονικὰ αἰσθήματα, ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ διψάει γιὰ αἷμα καὶ ἐγκλήματα. Τὸ σπαθὶ στὴν περίπτωσι αὐτὴ θὰ γίνῃ λαιμητόμος ποὺ θὰ κόβῃ κεφάλια ἀνθρώπων ἢ κάτι χειρότερο· θὰ γίνῃ ἡ λόγχη τοῦ ἀγροίκου ἐκείνου ῾Ρωμαίου στρατιώτη, μὲ τὴν ὁποία κεντήθηκε ἡ πλευρὰ τοῦ Ἰησοῦ. Ἀνόητε, σὲ χέρια τρελλῶν καὶ ἐγκληματιῶν ἐμπιστεύθηκες τὸ σπαθί;… Ἀλλ᾽ ἐὰν τὸ σπαθὶ ποὺ κρατᾷς τὸ δώσῃς σὲ ἕναν ἔμπειρο γιατρό, ὁ γιατρὸς θὰ μετατρέψῃ τὴ λεπίδα του σὲ χειρουργικὸ μαχαίρι καὶ μ᾽ αὐτὸ θὰ κάνῃ ἐγχειρήσεις, θ᾽ ἀποκόψῃ σαπισμένα κρέατα καὶ θὰ σώσῃ ἀνθρώπους. Ἔτσι στὰ χέρια τοῦ γιατροῦ τὸ φονικὸ σίδερο θὰ γίνῃ ὄργανο σωτηρίας.

Προσοχὴ στὴν ψῆφο! Καταλάβατε τί θέλω νὰ πῶ, ἀγαπητοί μου; Παραβολικὰ εἶνε αὐτὰ ποὺ εἴπαμε, συμβολικὴ εἶνε ἡ εἰκόνα ποὺ σᾶς παρουσιάζω. Τὸ σπαθὶ εἶνε ἡ πολιτικὴ ἐξουσία. Αὐτὸς ποὺ κρατάει τὸ σπαθὶ εἶνε ὁ Ἑλληνικὸς λαός, εἶνε ὁ κάθε Ἕλληνας πολίτης πού, σύμφωνα μὲ τὸ κοινοβουλευτικὸ πολίτευμα τῆς χώρας μας, μὲ τὴν ψῆφο του ἀναδεικνύει τοὺς ἀντιπροσώπους του καὶ τοὺς ἀνεβάζει στὰ ὑψηλότερα πολιτικὰ ἀξιώματα. Καὶ ἐὰν μὲν αὐτοὶ ποὺ ἐκλέγει εἶνε ἄξιοι, τότε θὰ κάνουν καλὴ χρῆσι τῆς ἐξουσίας καὶ ἡ Ἑλλάδα θὰ εὐτυχήσῃ· ἂν ὅμως τὰ πρόσωπα τῆς προτιμήσεώς του εἶνε ἀνάξια, τότε θὰ κάνουν κακὴ χρῆσι τῆς ἐξουσίας, ὅπως κάνει κακὴ χρῆσι τοῦ σπαθιοῦ τὸ παιδάκι ἢ ὁ τρελλὸς ἢ ὁ κακοῦργος, καὶ ἡ Ἑλλάδα θὰ δυστυχήσῃ· καὶ ὑπεύθυνος γιὰ τὴ δυστυχία της θὰ εἶσαι κ᾽ ἐσὺ ποὺ ἐκλέγεις, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ψῆφο σου ὥπλισες τοὺς κακοὺς καὶ πονηροὺς μὲ τεράστια δύναμι, γιὰ νὰ κάνουν τὸ κακὸ ὄχι σὲ λίγους ἀνθρώπους, ὅπως ὅταν εἶνε ἐκτὸς τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνουν τὸ κακὸ σὲ ὁλόκληρο τὸ ἔνθος. Ἰσχύει καὶ στὴν προκειμένη περίπτωσι τῆς ἐκλογῆς τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων ὅ,τι ἔγραψε ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ θεόπνευστος Παῦλος, στὸ μαθητή του Τιμόθεο γιὰ τὴν ἐκλογὴ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων· «Χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει, μηδὲ κοινώνει ἁμαρτίαις ἀλλοτρίαις» (Α΄ Τιμ. 5,22). Πρόσεξε –λέει ὁ ἀπόστολος–, πρόσεξε, Τιμόθεε, ποιόν θὰ ἐκλέξῃς ὡς ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας· γιατὶ ἂν ἐκλέξῃς κάποιον κακό, θὰ φέρῃς τὴν εὐθύνη κ᾽ ἐσὺ γιὰ ὅσα ἄτοπα καὶ ἐγκληματικὰ καὶ σατανικὰ θὰ διαπράξῃ ἐκεῖνος εἰς βάρος τοῦ ποιμνίου· γιατὶ ἐσὺ τοῦ ἔδωσες τὴ δύναμι νὰ κακοποιῇ. Ἀλλὰ κ᾽ ἐσύ, Ἕλληνα ψηφοφόρε, πρόσεξε κατὰ τὴν ἐκλογή. Διότι, ἐὰν ἐκλέξῃς ὡς πολιτικούς σου ἡγέτες κάποιους κακούς, θὰ ἔχῃς κ᾽ ἐσὺ τὸ μερίδιο τῆς εὐθύνης γιὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς συμφορὲς ποὺ θὰ προέλθουν ἀπὸ τὴ φαύλη κυβέρνησι. Πρόσεχε τὴν ψῆφο σου! Σὲ ποιούς θὰ τὴ δώσῃς; Κάνοντας κακὴ ἐκλογή, ὁδηγεῖς σὲ βάραθρα τὴν Ἑλλάδα, καὶ ματαίως κατόπιν θὰ καταριέσαι τὴν ἡμέρα ποὺ τελείως ἄκριτα καὶ ἐπιπόλαια ἔδωσες τὴν ψῆφο σου.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ;
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΕΚΛΕΓΕΙ. ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΟΣΑ ΕΠΑΘΕ, ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕΙ ΑΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣΟΝΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΩΣΟΥΝ!!!!!

 

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ;

author Posted by: admin on date Ιαν 12th, 2015 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ;

Απόσπασμα του Βιβλίου «ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΗ», Νο 2, σελ. 6-9

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

κρεβατι ασθ. 2Ο Χριστος.Νοσεῖ, λοιπόν, ἡ ἀνθρωπότης· τὸ φωνάζουν καὶ οἱ πέτρες ἀκόμη.
Καὶ τώρα ποῖος θὰ θεραπεύσῃ αὐτὴν τὴν πάσχουσαν ἀνθρωπότητα;
Ἰδού, στὸ κρεβάτι τοῦ ἀσθενοῦς βλέπω ἰατρικὸ συμβούλιο. Ὅπως ὅταν εἶνε πολὺ βαρειὰ ὁ ἀσθενὴς στὰ μεγάλα νοσοκομεῖα συσκέπτονται οἱ ἰατροὶ καὶ ἔχουν ἰατρικὸ συμβούλιο, γιὰ νὰ δοῦν ἂν ὑπάρχῃ τρόπος θεραπείας, κάπως ἔτσι καὶ στὸ κρεβάτι τῆς ἀνθρωπότητος βρίσκονται ἰατροὶ καὶ γίνεται ἰατρικὸ συμβούλιο. Ἰατρικὸ συμβούλιο δὲ ἐννοῶ τοὺς κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, φιλοσόφους, κυβερνήτας κρατῶν, οἱ ὁποῖοι συσκέπτονται ἐὰν ὑπάρχῃ θεραπεία στὸν κόσμον καὶ διχάζονται οἱ γνῶμες.

Οἱ ἀπαισιόδοξοι· Δὲν ὑπάρχει θεραπεία…

Ἄλλοι μέν, ἀπαισιόδοξοι, λένε·
―Ὄχι, δὲν ὑπάρχει πλέον θεραπεία στὸν κόσμο. Ἐκεῖ ποὺ ἔφτασε ἡ ἀνθρωπότης, παρ᾿ ὅλα τὰ ἐπιτεύγματα ποὺ ἐσημείωσε στὸν φυσικὸ τομέα, ὁδηγεῖται πρὸς αὐτοκτονίαν. Καὶ ὅπως ἕνας ἀπελπισμένος παίρνει τὸ πιστόλι καὶ τινάζει στὸν ἀέρα τὰ μυαλά του, ἔτσι καὶ ἡ ἀνθρωπότης βρῆκε τεράστιο πιστόλι, βρῆκε τὴν πυρηνικὴ ἐνέργεια, καὶ ὁδηγεῖται πρὸς αὐτοκτονίαν. Ἑκατὸ βόμβες νὰ πέσουν στὸν πλανήτη μας, ὁ πλανήτης καταστρέφεται. Οὔτε ἔντομο, οὔτε πνοὴ ζωῆς θὰ ὑπάρχῃ ἐπὶ τῆς γῆς…
Αὐτοὶ εἶνε οἱ ἰατροὶ ποὺ καταθέτουν τὰ ὅπλα, αὐτοὶ εἶνε οἱ φιλόσοφοι τῆς ἀπαισιοδοξίας.

Οἱ ὑπεραισιόδοξοι· Βαδίζουμε πρὸς πρόοδον!

Ἀλλ᾿ ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη μερίδα, ἡ ὁποία εἶνε ὑπεραισιόδοξη. Αὐτοὶ λένε·
―Δὲν πάσχει ἡ ἀνθρωπότης· μὴν ἀκοῦτε τοὺς ἱεροκήρυκες καὶ τοὺς ἀπαισιοδόξους. Ἡ ἀνθρωπότης προχωρεῖ μὲ γοργὸ βῆμα πρὸς μεγάλες ἐξελίξεις. Ἐντὸς ὀλίγου θὰ πλησιάσουμε τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ θὰ κατοικήσουμε στοὺς ἄλλους πλανῆτες. Μὴν ἀπελπίζεσθε, λένε αὐτοί· ἐμεῖς εἴμεθα αἰσιόδοξοι, ἐμεῖς ἐλπίζουμε…
Καὶ ὅταν τοὺς ἐρωτήσουμε τοὺς ἀξιοτίμους αὐτοὺς ἰατρούς, τοὺς θεραπευτὰς αὐτοὺς τῶν νοσημάτων τῆς ἀνθρωπότητος, Ποιά εἶνε τὰ φάρμακά σας; αὐτοὶ ἔχουν συνταγὰς προχείρους· εἶνε ἐκεῖνα τὰ νεώτερα ποὺ λήγουν εἰς ―ισμός (λ.χ. καπιταλισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, κ.τ.λ.). Ἔχουν διαφόρους συνταγάς, ἔχουν διάφορα χάπια. Καὶ νομίζουν οἱ ταλαίπωροι, ὅτι μὲ χάπια θὰ θεραπευθῇ ἡ πάσχουσα ἀνθρωπότης.

Οἱ ἐπαναστάται· τὸ αἱματοκύλισμα

Ἔχουμε λοιπὸν τοὺς ἀπαισιοδόξους, ποὺ λέγουν ὅτι εἶνε ἐγγὺς θανάτου ἡ ἀνθρωπότης. Ἔχουμε τοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι λένε ὅτι βαδίζομε πρὸς πρόοδον. Ἔχουμε καὶ μιὰ ἄλλη τρίτη κατηγορία ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, ὅτι ὑπάρχει τρόπος θεραπείας.
―Ἀντὶ νὰ κάθεστε σὰν τὶς γριὲς στὰ παραγώνια ἐν καιρῷ χειμῶνος καὶ νὰ ἐλεεινολογῆτε τὸν ἑαυτό σας καὶ νὰ κλαῖτε, κάνετε κάτι ἄλλο. Δὲν χρειάζονται οὔτε δάκρυα οὔτε μοιρολόγια· χρειάζονται γρόνθοι. Χρειάζεται ἐπανάστασι! λέγουν αὐτοί. Ὅλοι ὁμολογοῦν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης νοσεῖ καὶ ὅτι εἶνε ἐγγὺς θανάτου· καὶ δὲν θεραπεύεται οὔτε μὲ χάπια οὔτε μὲ συνταγὲς οὔτε μὲ σκέψεις ἀπαισιόδοξες. Ἡ ἀνθρωπότης εἶνε ἕνας βαρέως ἀσθενής, ποὺ θέλει χειρουργεῖο. Δὲν θεραπεύεται παθολογικῶς· θεραπεύεται χειρουργικῶς. Πρέπει νὰ μπῇ στὸ χειρουργεῖο…
―Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀπαντοῦν οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀνθρωπότης ὑπέστη χειρουργικὴ ἐπέμβασι μία καὶ δύο φορές (=δύο παγκόσμιοι πόλεμοι). Δὲν ἀντέχει πλέον σὲ τρίτη χειρουργικὴ ἐπέμβασι.
Αὐτοὶ ὅμως ἐπιμένουν καὶ φρονοῦν, ὅτι μὲ τὸ αἷμα, μὲ τὴν ἐπανάστασι, μὲ τὸ αἱματοκύλισμα, θὰ ἔλθῃ ἡ …θεραπεία τῆς ἀνθρωπότητος.

Μοναδικὸς ἰατρὸς ὁ Χριστὸς

Τί ἔχομε νὰ ποῦμε ἐμεῖς; Ἐμεῖς, στὸ συνέδριο αὐτὸ τῶν φιλοσόφων καὶ κοινωνιολόγων, λέγομεν· Δὲν συμφωνοῦμε οὔτε μὲ τοὺς ἀπαισιοδόξους, οὔτε μὲ τοὺς ὑπεραισιοδόξους, οὔτε μὲ τοὺς ἐπαναστάτας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν μὲ αἱματηρὰς ἐπαναστάσεις καὶ ἐμφυλίους σπαραγμοὺς νὰ θεραπεύσουν τὴν ἀνθρωπότητα. Ἐμεῖς δὲν προσκυνοῦμε ἰατροὺς ἐπιγείους.
Ἀποκαλυφθῆτε, κύριοι, ἐνώπιον τοῦ μόνου Ἰατροῦ!
Ἀδελφοί μου καὶ πατέρες, ἂν δὲν πίστευα στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, θὰ ἔσπαζα αὐτὴ τὴν ῥάβδο καὶ θὰ γινόμουν λοῦστρος καὶ ταπεινὸς ὁδοκαθαριστὴς στὴν πλατεῖα τῆς πόλεώς σας. Πιστεύω στὸ Εὐαγγέλιο, πιστεύω στὸν Κύριο, πιστεύω σὲ ὅλη τὴν παράδοσι τοῦ γένους μας, καὶ λέγω·
Ὑπάρχει Ἰατρός! Ἰατρὸς μοναδικός. Ἂν προσέξατε, πρὸ ὀλίγου στὴν θεία λειτουργία ἀκούσαμε ἕνα χρυσὸ λόγο, ἕνα μαργαριτάρι. Λέει στὸν Κύριο· «…Τοὺς νοσοῦντας ἴᾳσαι, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ὀνομάζει τὸν Χριστὸ «ἰατρὸν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ἰατρὸν ἐν ἀπολύτῳ ἐννοίᾳ. Ὄχι ὅτι οἱ ἄλλοι γιατροὶ δὲν θεραπεύουν· ἀλλὰ ἐν ἀπολύτῳ ἐννοίᾳ ἰατρὸς εἶνε μόνον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Αὐτός μόνο εἶνε Ἰατρός. Ναί, εἶνε ὁ Ἰατρός.

ΚΑΘΗΜΕΘΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ,ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ, ΠΟΥ ΑΝ ΕΚΡΑΓΗ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ

author Posted by: admin on date Δεκ 20th, 2014 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Φοβουμαι την ειρηνη των ημερων αυτων…

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου ΚαντιώτουΑπό το βιβλίο «ΤΑ 5 ΚΟΣΚΙΝΑ»

  Ἄχ, φοβοῦμαι αὐτὴ τὴν εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια τῶν ἡμερῶν αὐτῶν. Πιστεύσατέ με, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, τὴν φοβοῦμαι περισσότερο ἀπὸ ἕνα πόλεμο. Γιατὶ εἶνε ἡσυχία καὶ εἰρήνη ὕποπτος. Ξέρετε πῶς μοιάζει; Εἶνε σὰν νὰ κάθεται ἕνας πάνω στὴν κορυφὴ ἑνὸς βουνοῦ, ἐνῷ ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα κάτω τὰ σπλάχνα του βράζουν ἀπὸ φωτιὰ κ᾿ εἶνε ἕτοιμο τὸ βουνὸ ν᾿ ἀνοίξῃ, νὰ ἐκραγῇ σὲ ἡφαίστειο.
Δὲν εἶμαι προφήτης οὔτε υἱὸς προφήτου, οὔτε ἔχω τοιαύτην μαγικὴν ἢ προφητικὴν δύναμιν γιὰ νὰ προφητεύω τὸ μέλλον· ἀλλὰ κρατώντας τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, τὸν «λύχνον» τὸν «φαίνοντα ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ» (Β΄ Πέτρ. 1,19), λέγω, ἀγαπητοί μου, ὅτι αὐτὴ ἡ ἡσυχία καὶ ἡ εἰρήνη τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, μέσα στὴν ὁποία γλεντοκοποῦν καὶ ὀργιάζουν οἱ πολλοί, αὐτὴ ἡ ἡσυχία εἶνε φοβερά. Διότι ὅλοι μας, ἀσχέτως ἰδεολογιῶν καὶ κατευθύνσεων, ὅλοι μας, Ἀνατολὴ καὶ Δύσις, καθήμεθα, ἀδέρφια μου, ἐπάνω σ᾿ ἕνα ἡφαίστειο, τρομερὸν ἡφαίστειο, ποὺ ἂν ἐκραγῇ δὲν ξέρω τί θὰ μείνῃ ἐπάνω στὸν πλανήτη μας. Τὸ λέγει καθαρὰ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «ὅταν γὰρ λέγωσιν, εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ» (Α΄ Θεσσ. 5,3). Καὶ δυστυχῶς, ὅτι ἔρχεται θύελλα σαρῶσαι τὴν γῆν -ἐκτὸς μόνον ἐὰν ὁ Θεὸς ἐν τῷ ἀπείρῳ του ἐλέει ἐπιβλέψῃ ἐπὶ τὴν ταλαίπωρον ἀνθρωπότητα-, ὅτι, λέγω, ἔρχεται αὐτὴ ἡ λαῖλαψ ἡ μεγάλη, ἔχουμε πολλὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε σήμερα νὰ παρουσιάσω ἕνα καὶ μόνο σημεῖο. Εἶνε τὸ σημεῖον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο προειδοποιεῖ, ὅτι πρέπει, ἀγαπητοί μου, νὰ ἑτοιμασθῶμεν ἅπαντες, ὥστε ὅλοι ἑνωμένοι, καὶ ὡς ἔθνος καὶ ὡς κοινωνία καὶ ὡς πόλις, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν σκληρὰν περίοδον ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε ἔρχεται ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.
Ποῖον εἶνε τὸ σημεῖον αὐτό, τὸ ὁποῖον προειδοποιεῖ ὅτι θὰ γίνῃ «θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ᾿ ἀρχῆς κόσμου»; (Ματθ. 24,21).

ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΝΕΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ, ΠΡΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΩΦΕΛΕΙΑ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

 

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΟΥ ΙΕΖΕΚΙΗΛ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιούν 6th, 2014 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΟΥ ΙΕΖΕΚΙΗΛ

   ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ  

Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου 
ἐκφωνήθη ἀπὸ τὸν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων (Ἀθηνῶν) στὶς 12.6.1949
Ἀπομαγνητοφωνήθηκε και ἐδημοσιεύθηκε αὐθημερῶν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Θεσσαλικὰ Νέα» Λαρίσης.
Διασώζεται στὸ βιβλίο του π. Αὐγουστίνου «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ» σελ. 235, εκδ.1950

    ποταμος copyΣήμερον, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶσται, σήμερον ὡς Χριστιανοὶ Ἕλληνες ἑορτάζομεν ἑορτὴν ὑψίστην τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἑορτάζαμεν τὴν Πεντηκοστήν, τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τὰ γενέθλια τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ἀλλὰ πόσοι ἐκ τῶν Χριστιανῶν ποὺ μετέβησαν σήμερον εἰς τοὺς Ἱ. Ναοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐγονυπέτησαν καὶ ἤκουσαν τ’ ἀριστουργήματα ἐκεῖνα τῶν ὡραίων καὶ ἐξόχως κατανυκτικῶν εὐχῶν ποὺ καὶ μόνον αὐταὶ ἀρκοῦν ν’ ἀποδείξουν τὴν ὕπαρξιν Πνεύματος Παναγίου, πόσοι λέγω ἀπὸ τὰς χιλιάδας τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι παρηκολούθησαν τὴν ἱερὰν ἀκολουθίαν τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Πεντηκοσστῆς ἠδυνήθησαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ βαθύτερον νόημα τῆς σημερινῆς μεγάλης ἑορτῆς; Τὶ δὲ νὰ εἴπωμεν περὶ τῶν ἄλλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ζῶντες μίαν καθαρῶς ὑλιστικὴν ζωὴν ἔχουν ἐξοστρακίσει τελείως ἀπὸ τὴν καθημερινήν των ζωὴν τὸ Πνεῦμα καὶ οὐδεμίαν ἠσθάνθησαν σήμερον συγκίνησιν βλέποντες τὸν δείκτην τοῦ ἡμερολογίου νὰ δεικνύη μὲ ζωηρὰ καὶ κεφαλαῖα γράμματα τὴν ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ.
Ὦ Πνεῦμα Ἅγιον! Σὺ ποὺ ἐφώτισες τοὺς ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας καὶ ἀνέδειξες αὐτοὺς ἀπείρως ἀνωτέρους τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων τῆς ἐνδόξου Πατρίδος μας, φώτισον μὲ τὸ ὑπερκόσμιον φῶς Σου καὶ τοὺς ἀναγνώστας μας διὰ νὰ ἐννοήσουν τὸ μεγαλεῖον τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Διότι χωρὶς τὸν ἰδικόν Σου φωτισμὸν ὁ Χρισστιανισμὸς παραμένει καὶ διὰ τὰς μεγαλυτέρας ἀκόμη διανοίας, ὡς τὸ ἐσφραγισμένον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως, ἐνῷ μία ἀκτὶς ἰδικῆς Σου, ὑπὲρ μυριάδας κηρυγμάτων ἀρκεῖ διὰ νὰ κάμη καὶ ἕνα νήπιον, ἕνα ἀγράμματον βοσκὸν τῶν Ἑλληνικῶν ὀρέων νὰ δῃ ὅ,τι δὲν βλέπουν οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου, νὰ σκιρτήσῃ ἀπὸ τὴν χαρὰν καὶ νὰ φωνάξῃ: Ὁ Κύριός μου καὶ  ὁ Θεὸς μου.
   Ὡραίαν εἰκόνα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς εὑρίσκομεν εἰς τὸν Προφήτην Ἰεζεκιὴλ(κεφ. 47).Ὁ Προφήτης εἶδεν ὅραμα θαυμαστόν. Εἶδε πόλιν, τῆς ὁποίας τὰ τείχη, τὰ οἰκήματα, αἱ ὁδοὶ καὶ αἱ πλατεῖαι ἤστραπτον ἀπὸ καθαρότητα. Τὸ ὄνομα τῆς πόλεως:«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΚΕΙ». Ἐντὸς τῆς πόλεως, εἰς τὸ κέντρον τῆς πόλεως αὐτῆς εἶδε Ναὸν μεγαλοπρεπῆ. Καὶ ἐκ τῶν θεμελίων ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Ναοῦ, τῆς βλεπούσης πρὸς Ἀνατολάς, ἰδοὺ ἐξέρχονται ὕδατα. Τὰ ὕδατα κατ’ ἀρχὰς ρέουν ἡσύχως, ἀθορύβως καὶ σχηματίζουν μικρὸν ποταμόν. Ὁ Προφήτης εἰσέρχεται εἰς τὸν ποταμόν. Ἕνας ἄνθρωπος τὸν συνοδεύει, κρατεῖ μέτρον καὶ μετρεῖ χιλίας πήχεις. Κατὰ τὸ μῆκος τῶν χιλίων αὐτῶν πήχεων τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ ἔφθανον ἕως εἰς τοὺς ἀστραγάλους τοῦ Προφήτου. Ἀλλὰ πέραν τοῦ σημείου τούτου ὁ ποταμὸς αὐξάνεται. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κρατεῖ τὸ μέτρον μετρεῖ ἄλλας χιλίας πήχεις καὶ ὁ Προφήτης βλέπει τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ νὰ   αὐξάνωνται, νὰ φθάνουν ἕως εἰς τὰ γόνατά του. Ὁ συνοδὸς μετρεῖ τὴν τρίτην χιλιάδα τῶν πήχεων καὶ ὁ ποταμὸς φθάνει ἕως εἰς τὴν ζώνην. Ἀκόμη μία χιλιὰς πήχεων καὶ ὁ ποταμὸς ὀγκοῦται. Εἶνε πλέον ἀδιάβατος. Ὁ προφήτης θαυμάζει, ἀλλὰ ὁ θαυμασμός του αὐξάνεται περισσότερον, ὅταν ἐξέρχεται ἐκ τοῦ μυστηριώδους τούτου ποταμοῦ καὶ βλέπει εἰς τὰς ὄχθας του, δεξιὰ καὶ ἀριστερά, νὰ πρασινίζῃ μία βλάστησις θαυμασία. Δένδρα πολλὰ σφόδρα. Τὰ φύλλα των δὲν μαραίνονται. Οἱ καρποί των εὔγευστοι, θρεπτικοί. Κάθε μῆνα καὶ νέος καρπός. Καὶ τὰ φύλλα τῶν δένδρων θὰ χρησιμεύουν ὡς φάρμακα. Τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ θὰ φθάσουν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐκεῖ νέα μεταβολὴ θὰ σημειωθῇ. Ὅπου ὁ ποταμὸς ἔρχεται, ἐκεῖ τὸ πᾶν θὰ ἐξυγιένεται. Ἀφθονία ἰχθύων θὰ παρατηρεῖται. Συνεργεῖα ἁλιέων θὰ ρίπτουν τὰ δίκτυά των συνεχῶς.
Ὦ ποταμέ, ποὺ ξεκίνησες ὡς ἕνα ἀσθενὲς ρυάκιον καὶ ἔγινες ποταμὸς ἀδιάβαττος καὶ σκορπίζεις εἰς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν τὰς θείας εὐλογίας, ποῖος εἶσαι; Ἀσφαλῶς, ὅπως σὲ πεεριγράφει ἡ γλῶσσα τοῦ Προφήτου, δὲν εἶσαι ἕνας ἀπὸ τοὺς ποταμοὺς τῆς γῆς. Δὲν εἶσαι οὔτε ὁ Δούναβις, οὔτε ὁ Βόλγας, οὔτε ὁ Εὐφράτης, οὔτε ὁ Νεῖλος, οὔτε καὶ ὁ Μισισιπής. Τὶ εἶνε αὐτοὶ οἱ ποταμοὶ ἐμπρός σου; Εἶνε ἁπλῶς σκιαὶ καὶ εἰκόνες καὶ σύμβολα πραγματικότητος.Αὐτοὶ οἱ ποταμοὶ θὰ ἔλθῃ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ στειρεεύσουν, ἀλλὰ ὁ ποταμὸς τοὺ ὁράματος τοῦ Προφήτου δὲν θὰ στειρεύσῃ ποτέ….Θὰ αὐξάνεται συνεχῶς καὶ θὰ λούσῃ μέσα εἰς τὰ ζωογόνα ρεύματά του ὁλόκληρον τὴν γῆν.
Ὁ ποταμός, περὶ τοῦ ὁποίου προφητικῶς ὡμίλησεν ὁ Ἰεζεκιήλ, εἶνε μία πραγματικότης. Καὶ ἐὰν παράφρων εἶνε ἐκεῖνος ὅστις θὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ὕπαρξιν τοῦ Βόλγα ἤ τοῦ Εὐφράτου, ἀξίζει περισσότερον νὰ ὀνομασθῇ παράφρων ἐκεῖνος, ὅστις ἐν εἰκοστῷ αἰῶνι θὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ὕπαρξιν τοῦ ποταμοῦ, τὸν ὁποῖον εἶδε μὲν εἰς τὸ ὅραμα πρὸ 2.600 ἐτῶν ὁ Ἰεζεκιήλ, βλέπομεν δὲ ἡμεῖς σήμερον εἰς τὴν πραγματικότητα.
Ὁ ποταμὸς τοῦ Ἰεζεκιὴλ εἶνε ὁ Χριστιανισμός, εἶνε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας, ὠς επομεν, ἑορτάζομεν σήμερον τὰ γενέθλια. Παρακολουθήσατε τὴν ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἱδρύσεώς της μέχρι σήμερον καὶ θὰ δητε πῶς ὁμοιάζει μὲ τὸν ποταμὸν τοῦ Ἰεζεκιήλ. Εἰς τὰς ἀρχὰς ἐφαίνετο ὡς ἕνα ρυάκιον ποὺ ἀνέβλυζε ἀπὸ τὸν βράχον τοῦ Γολγοθᾶ. 120 ἦσαν ἐν ὅλῳ αἱ ψυχαὶ αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο εἰς τὸ ὑπερῷον κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς. Δειλοὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου δὲν ἐτόλμων νὰ κάμουν τὴν ἐμφάνισίν των δημοσίᾳ. Εἶχον κλεισθῆ ἐντὸς μιᾶς οἰκίας. Ἀλλὰ μετὰ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος οἱ λαγωοὶ γίνονται λέοντες, αἱ κεκλεισμέναι θύραι ἀνοίγουν, ἡ ἀλήθεια βροντοφωνεῖται δημοσίᾳ καὶ 3.000 ψυχαὶ σπεύδουν καὶ βαπτίζονται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἱδρύεται ἡ πρώτη ἐκκλησία.
Ἡ πρώτη αὕτη Ἐκκλησία δὲν εἶχε νὰ ἐπιδείξῃ Ναοὺς μεγαλοπρεπεῖς, ἀρχιερεῖς μὲ μίτρας ἀδαμαντοκολλή τους καὶ χρυσᾶς ράβδους, ἀλλὰ εἶχε κάτι ἀνώτερον, Χρισστιανούς, κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς μὲ χρυσᾶς καρδίας. Κάθε πισστὸς ἔζη καὶ ἀνέπνεε ἐν τῷ Χριστῷ. Κάθε ψυχὴ ἦτο ἕνας Ναὸς τοῦ Πνεύματος ἐντὸς τοῦ ὁποίου κατώκει ἡ Ἁγία Τριάς.
Ἡ πρώτη αὕτη Ἐκκλησία ῆτο κεκλεισμένη ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἀλλὰ ἡ πνευματικὴ ἐκείνη δύναμις ἡ ὀποία ἐνεκλείετο εἰς τὰ στήθη τῶν ὀλίγων χιλιάδων ὀπαδῶν τοῦ Ναζωραίου ἦτο τόση μεγάλη, ὥστε ἐνωρὶς διέρρηξε τὸ στενὸν περιβάλλον τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ὡς ποταμὸς ἐξεχύθη πέραν τῆς Ἰουδαίας. Οἱ τρεῖς πρῶτοι αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπαρουσίασαν τὸ θαῦμα τοῦτο. Μία διδασκαλία, ἡ ὁποία ἐδιώκετο διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου κατώρθωσε νὰ διαδοθῇ, νὰ πλημμυρίσῃ τὴν Συρίαν, τὴν Αἴγυπτον, τὴν Μ. Ἀσίαν, τὴν Μακεδονίαν, τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα, τὰς νήσους τῆς Μεσογείου θαλάσσης, τὴν Ἰταλικὴν χερσόνησον καὶ νὰ φθάσῃ μέχρι τῶν Ἡρακλείων στηλῶν… Ὁ ποταμὸς ποὺ κατὰ τὸ ὅραμα τοῦ Ἰεζεκιὴλ κατ’ ἀρχὰς ἦτο μέχρι τῶν ἀστραγάλων ἔφθασε μέχρι τῶν γονάτων καὶ τῆς ὀσφύος.
Ἦλθε κατόπιν ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ὅστις ἔλαβε τὸν Σταυρὸν ποὺ ἦτο κρυμμένος εἰς τὰ βάθη τῆς γῆς, τὸν ἠσπάσθη, τὸν ἀνέσυρε καὶ τὸν ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν κορυφὴν τῆς αὐτοκρατορίας του. Διὰ τὴν Ἐκκλησίαν νέα ἠνοίχθη τότε περίοδος δόξης καὶ προόδου. Ὁ Χριστιανισμὸς ὡς ποταμὸς ἐπλατύνθη καὶ τὰ ζωογόνα ὕδατά του ἔφθασαν μέχρι τῶν Βρεττανικῶν νήσων καὶ τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ καὶ μυριάδες ψυχῶν ὕμνουν τὸν ἐσταυρωμένον, ἀπόπειρα δὲ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου διὰ νὰ ἀνακόψῃ τὸν ροῦν τοῦ ποταμοῦ καὶ στρέψῃ πάλιν τὴν ἀνθρωπότητα πρὸς τὰ θολὰ καὶ νοσογόνα ρεύματα τῆς εἰδωλολατρείας ἐναυάγησεν οἰκτρῶς καὶ ἡ Χρισστιανικὴ Ἐκκλησία ἐμεγαλύνετο σφόδρα. Διάσημοι διδάσκαλοι καὶ Πατέρες ἀνεδείχθησαν, οἱ ὁποῖοι ὡς δένδρα καρποφόρα ἔδωκαν τοὺς θαυμασίους καρπούς.
Ἐπὶ 1.000 ἔτη ὁ Χριστιανισμὸς ὡς ποταμὸς μεγαλοπρεπὴς ἔρρεεν ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ διεπότιζε ψυχικῶς λαοὺς καὶ ἔθνη τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως. Μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων καὶ τὴν διάλυσιν τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τὸ σκότος ἐφαίνετο καὶ πάλιν νὰ ἐξαπλοῦται εἰς τὴν γῆν. Ξηρασία παντοῦ ὡς νὰ διέβαινες τὴν Σαχάραν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἰδίᾳ εἰς τὴν Δύσιν, καὶ πρὸ τῆς πτώσεως τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, βάρβαροι λαοὶ ἐγκατέλειψαν τὰ κρυσφήγεετά των, τὰς ἀπεράντους στέππας καὶ τὰ παρθένα δάση, ὡπλίσθησαν μὲ ὅπλα φονικὰ καὶ κυρίως μὲ τὸ μῖσος καὶ ἐνήργησαν τὰς ἀγρίας ἐκείνας ἐπιδρομὰς τὰς ὁποίας μετὰ φρίκης μνημονεύει ἡ ἱστορία τῆς Εὐρώπης. Ἐπὶ δύο καὶ πλέον αἰῶνας διήρκεσε ἡ παλίρροια τῶν βαρβαρικῶν στιφῶν.
Ἀλλὰ τὶ βλέπω; Οἱ βάρβαροι οἱ ὁποῖοι ἐλάτρευον τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως καὶ προσέφερον ἀνθρωποθυσίας εἰς τὰς ψευδεῖς θεότητας τῶν δρυμῶν καὶ τῶν ποταμῶν τῆς Εὐρώπης ὑφίστανται θείαν μεταβολήν. Θαῦμα μέγα, τρισμέγιστον, τὸ ὁποῖον ἐτέλεσεν ὁ Χριστιανισμός, ὅστις μόνον αὐτὸς κατώρθωσε νὰ ἐξημερώσῃ τὴν ἀγρίαν φύσιν τῶν βαρβάρων καὶ νὰ δημιουργήσῃ ἀπὸ τὰ ἀσύντακτα ἐκεῖνα πλήθη, τὰς κοινωνίας, τὰ Χριστιανικὰ ἐκεῖνα ἔθνη τὰ ὁποῖα ἐφ’ ὅσον ἐλούοντο μέσα εἰς τὰ ρεῖθρα τοῦ Χριστιανισμοῦ εεἶχαν νὰ παρουσιάσουν ὡραίας ἐκδηλώσεις πολιτισμοῦ.
Ἀλλ’ ἰδού, θὰ εἴπητε, ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς κατέρρευσεν. Ἁπλούστατα κατέρρευσε, διότι ἔχασε τὸ θεμέλιόν του, τὴν πίστιν εἰς τὰς χριστιανικὰς ἀξίας τῆς ζωῆς. Ὁ ὑλισμὸς ὡς θεωρία καὶ πρᾶξις ἐκυριάρχισε παντοῦ. Καὶ ὡς καρπὸς αὐτοῦ ἐνεφανίσθησαν πάλιν οἱ βάρβαροι. Ὤ! οἱ νεώτεροι βάρβαροι! Οἱ νεώτεροι βάρβαροι ἀπείρως χειρότεροι ἀπὸ τοὺς προγόνους των ἐξεκίνησαν ὄχι πλέον ἀπὸ τὰ ὄρη καὶ τὰ δάση, ἀλλὰ ἀπὸ πόλεις κεντρικάς, ἀπὸ Λύκεια καὶ Πανεπιστήμια καὶ ὡπλισμένοι μὲ τὰ τρομερὰ ὅπλα τῆς Ἐπιστήμης ἐπλημμύρισαν τὴν Εὐρώπην. Αἱ καταστροφαὶ τῶν ἀρχαίων βαρβάρων ὠχριοῦν ἐμπρὸς εἰς τὰς καταστροφὰς ποὺ ἐδημιούργησαν οἱ νεώτεροι βάρβαροι. Ἑκατομμύρια θρηνοῦν ἐπὶ τῶν ἐρειπίων, τὰ ὁποῖα ἐπὶ 100 καὶ πλέον ἔτη θὰ διαλαλοῦν τὴν ἀγριότητα, ἡ ὁποία ὑπερέβη τὴν ἀγριότητα ἐκείνων τῶν Κίμβρων, Τευτόνων, Γότθων, Σκυθῶν καὶ Βησιγότθων.
Ἀλλὰ παρ’ ὅλην τὴν τρομακτικὴν καταστροφὴν ποὺ ἐπροκάλεσεν ἡ νεοειδωλολατρεία ἡ ὁποία ἐγέννησε καὶ ἐξέθρεψε τὰ τάγματα τῶν νεοβαρβάρων, ὑπάρχει ἐλπὶς μεγάλη, ὅτι ἠ ἀνθρωπότης θὰ σωθῇ. Καὶ ἡ ἐλπὶς αὐτὴ εἶνε Read more »

ORTHODOXY BEFORE ECUMENISM (H OΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ)

author Posted by: admin on date Μαι 20th, 2014 | filed Filed under: English, ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

( he Blessed Bishop Fr. Augustine +

ORTHODOXY BEFORE ECUMENISM

CONTENTS………………………………………………………….1
Dedication…………………………………………………………….
Prologue………………………………………………………………
Instead of an introduction (1971)……………………………………

OΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ.

I. On the occasion of the convening of conventions……Evanston (1954)
In Rhodos (1959)………………………………………………
New Arguments (1969)…………………………………………

II. To the ecumenical patriarchs……………………………………..
Open letter to ecumenical patriarch lord Athenagoras (1962)….
Upon the enthronement of ecumenical patriarch
lord Demetrios (1972)……………………………………
Open letter to ecumenical patriarch lord Demetrios (1985)……
III. Ecclesiastical Affairs in Austrailia……………………………….
Australia (1986)………………………………………………….
Our radical difference (1986)………………………………Done
Dialogue and its consequences (1987)……………………..Done
Are we prohibited from speaking about Christ? (1987)……Done+
Charge against the archbishop of Australia lord Stylianos (1989).
IV. Appendix…………………………………………………………….
Crisis of conscience (1988)………………………………………

Year 42 – Athens – July – August 1986 – Issue No. 447

A timely article from the Greek religious periodical

CHRISTIAN SPARK”

Editor-Publisher

AUGUSTINE N. KANTIOTES Bishop of Florina

Response to the archbishop of Australia Mr. Stylianos

OUR RADICAL DIFFERENCE

Yet again, my beloved readers, yet again the word is concerning Australia.

We are not disposed to be occupied with the internal problems of the Church of Australia, whose Archbishop is the most reverend Stylianos. As the he himself admits, there is nothing personal between us. Neither have I seen his face nor he mine. There exists however, a collision of ideas, and indeed at the most sensitive point, which is the Orthodox Faith. And in this case according to the spirit of patristic teaching it is permitted to each bishop – and bishop only? – wherever on earth he may dwell, that he raise his voice of protest, so that heresy and error might not prevail not only in his region, but in whichever other place on the planet, because all, clergy and laity, are – we must be – guardians, to whose ears the constant admonition must resound: GUARDIANS, BE VIGILANT! Error, even the incorrect dealing with the issues of the faith, which scandalously shows good will to error and heresy, engender the greatest danger, because the evil as a spark is spread from one end to the other, as the history of heresies testifies.

For this reason this writer also, Read more »

Ω ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ! ΕΑΝ τελειωναν τα πραγματα μεχρι του ταφου, ποσον ευτυχεις θα ησασταν!

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 19th, 2014 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, εορτολογιο

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

(Ο λογός του Θεού πάντα επίκαιρος)

  • Εκφωνήθηκε από το Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη (στρατιωτικός ιερεύς τότε), στο Ραδιοφωνικό σταθμό Λαρίσης (Ρ.Σ.Λ.) το Πάσχα του 1949. Απομαγνητοφωνήθη και εδημοσιεύθη στο βιβλίου «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ», έκδοση 1950, σελ. 200-202

«Ἀναστήτω ὁ Θεός καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ
ἐχθροὶ αὐτου, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσῶπου αυ-
τοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν». (Ψαλ. 67,2)

ΑΝΑΣΤΑΣΗ Αγ. ΠΑΝΤΕΛ.Ὅ,τι, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται, ὅ,τι εἶχον νὰ κάμουν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ οἱ ἐχθροί του, τὸ ἔπραξαν. Τὸ ἐπιτελικὸν σχέδιον τῆς ἐξοντώσεως ἐξετελέσθη μέχρι τελευταίας λεπτομερείας. Ὁ Ἰησοῦς, τοῦ ὁποίου ἡ φωνὴ κάποτε ὑψώθη ὡς φραγγέλιον καὶ ἔσεισε τὰς καρδιας τῶν μεγάλων ἐνόχων τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Ἔθνους, τώρα ἐν μέσῳ ληστῶν, ἀδύνατος, «ὡς μὴ ἔχων εἶδος οὐδὲ δόξαν» περιφρονημένος, ἐγκαταλελειμμένος ὑπὸ πάντων, παρουσιάζων θέαμα ἱκανὸν νὰ ραγίσῃ καὶ τοὺς βράχους τοῦ Γολγοθᾶ, ἐκπνέει καὶ παραδίδει τὸ πνεῦμα εἰς τὸν Οὐράνιον Πατέρα ὁ Μέγας Μάρτυς. «Τετέλεσται». Οἱ ἐχθροὶ ποὺ ἦσαν κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸν καὶ ἤκουσαν χωρὶς νὰ ἐννοήσουν τὴν πλήρη βαθυτάτων ἐνοιῶν λέξι ταύτην τοῦ Θεανθρώπου, ἐφαντάσθησαν ὅτι τὸ γλυκὺ στόμα τοῦ Διδασκάλου τῆς Γαλιλαίας θὰ ἐσίγα αἰωνίως, ἡ φωνή Του θὰ ἐτάφετο μέσα εἰς τον Τάφον καὶ ἡ ἁγία Του μορφη θὰ ἐλησμονεῖτο διὰ παντός. Τίς θὰ ἠδύνατο ν’ ἀναστήσῃ νεκρὸν ἐκ τοῦ Τάφου; Ὄχι! Δὲν θὰ ἠκούετο πλέον ἡ φωνή Του συναρπάζουσα τὰ πλήθη. Δὲν θὰ ἐτελοῦντο πλέον θαύματα ποὺ προεκάλουν τὸν ἄπειρον θαυμασμὸν τοῦ λαοῦ… Ἀλλὰ διὰ πᾶν ἐνδεχόμενον «κουστωδία στρατιωτῶν» ἐστάλη διὰ νὰ φυλάξη τὸν Τάφον. Καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαῖοι, Ἄννας καὶ Καϊάφας καὶ Ηρώδης καὶ ὅλοι ἐν γένει οἱ ἐχθροὶ οἱ ὀποῖοι εἶχον συντελέσει εἰς τὴν ἐξόντωσίν του ἀναχωροῦν ἐκ τοῦ λόφου τοῦ Γολγοθᾶ, ἀπέρχονται εἰς τὰ μεγαλοπρεπῆ των μέγαρα καὶ κοιμῶνται ἥσυχοι. Εἶχον ἄλλωστε ἀρκετὰ κοπιάσει μὲ τὴν ὑπόθεσιν αυτὴν τοῦ Ναζωραίου. Τώρα ποὺ ἐκλείσθη καὶ ἐσφραγίσθη ἐντὸς τῆς σκοτεινῆς φυλακῆς τοῦ τάφου κοιμᾶσθε ἥσυχοι ὦ μεγάλοι ἔνοχοι! Ὤ, καὶ ἐὰν ἐτελείωνον τὰ πράγματα μέχρι τοῦ τάφου, πόσον εὐτυχεῖς θὰ ἦσαν ὅλοι οἱ κακοῦργοι.
Α λ λ ὰ  ὄ χ ι! Μέσα ἀπὸ τὸν τάφον ἔρχεται μ ή ν υ μ α  τ ε ρ ά σ τ ι ο ν, μήνυμα ποὺ συνεκλόνισε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ συγκλονίζῃ τὸν κόσμον, μήνυμα ποὺ μεταδίδει τρόμον εἰς τοὺς ἐνόχους, χαρὰν εἰς τοὺς ἀθώους, θάρρος εἰς τοὺς μαχητάς, ἀγαλλίασιν εἰς τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, μήνυμα ποὺ ἔχει τὴν σφραγίδα τῆς ἀληθείας, καὶ καμμία ἀρχόσχολος κριτικὴ θὰ δυνηθῇ ποτὲ νὰ μειώσῃ την δύναμίν του. Και τὸ μήνυμα αὐτό ποὺ τὴν 12ην τῆς 24ης Ἀπριλίου μετεδόθη διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ἀπὸ τοὺς Ραδιοφωνικοὺς Σταθμοὺς τῶν 5 ἠπείρων εἶνε τό: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος».
πὸ τὴν στιγμὴν ποὺ ἠκούσθη τὸ Χ ρ ι σ τ ὸ ς  ἀ ν έ σ τ η  ὁ Θάνατος τὸν ὁποῖον ἔτρεμον οἱ εἰδωλολάτραι, ἔχασε τὴν τρομερὰν ὄψιν. Αἱ κατακόμβαι τῆς Ρώμης, αἱ ὁποῖαι ἐδέχοντο τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν χιλιάδων μαρτύρων τῆς νέας πίστεως, ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδίων, ὀνομάζοντο πλέον ὄχι νεκροταφεῖα, ἀλλὰ κοιμητήρια, διότι συμφώνως μὲ τὴν χριστιανικὴν ἀντίληψιν, ὁ θάνατος, ὁ προσωρινῶς δηλαδὴ χωρισμὸς τοῦ σώματος ἀπὸ τῆς ψυχῆς, δὲν εἶνε ἐξαφανισις ἀλλὰ ὕπνος. Τὶ εἶνε ὁ ὕπνος; Ἕνας μικρὸς θάνατος. Καὶ τὶ εἶνε θάνατος; Ἕνας   μεγάλος ὕπνος, ἐκήρυττε ὁ περιώνυμος ἱεραπόστολος τῶν νεωτέρων χρόνων, ὁ Κοσμᾶς ὁ Αιτωλός. Ὁ δὲ κορυφαῖος τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, που ἀντίκρυζε καθημερινῶς τὸν θάνατον ὑπὸ τὴν πλέον ἀγριωτέραν μορφὴν τοῦ μαρτυρίου, ἔγραφε: «Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, ἅδη, τὸ νίκος»(Α΄ Κορ. 15,55). Θάνατε, δὲν σε φοβούμεθα. «Χριστὸς ἀνέστη», φωνάζουν τὰ ἑκατομμύρια τῶν μαρτύρων. ― Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀρχηγός μας ἀνέστη, ζῆ καὶ βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ οἱ κρωγμοὶ τοῦ θανάτου δὲν πτοοῦν τοὺς γνησίους χριστιανούς. Ἀψηφοῦν τὰς φωνὰς τῶν δημίων των, ὅπως ἀψηφοῦν τὰς φωνὰς τῶν κοράκων! Διότι αὐτὸ ποὺ λέγεται θάνατος δὲν εἶνε θάνατος, ἀλλὰ ἁπλῆ μετάθεσις ἐκ τῆς καλύβης εἰς τὰ ἀνακτορα, ἐκ γης πρὸς οὐρανόν, ἐκ τοῦ τόπου τῶν δακρύων καὶ τοῦ αἵματος, εἰς τὸν τόπον τῶν ἑορταζόντων καὶ βοόντων ἀπαύστως«Κύριε δόξα σοι».
Αὐτὴ εἶνε ἡ πίστις, τὴν ὁποίαν Read more »

ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 18th, 2014 | filed Filed under: ΒΙΒΛΙΑ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Ἡ Ἑλλὰς ἔγινε καταπάτημα ἐθνῶν. Θεέ! Ἔλεος εἰς τὴν Πατρίδα μας!

Ε Π Ι Λ Ο Γ Ο Σ

Του βιβλίο «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, έκδοση 1950, σελ. 241-242

Ελλας Εστ.Φίλοι ἀναγνῶσται! Εἰς πολλὰς σελίδας τοῦ βιβλίου τούτου ἡ εἰκὼν τῆν Ἑλλάδος ἀπὸ ἠθικῆς, κοινωνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἀπόψεως κρινομένης, φαίνεται  ζοφερά, θὰ ἠδυνάμεθα μάλιστα νὰ προσθέσωμεν τώρα ὅτι ἡ εἰκὼν αὔτη, ὡς διαζωγραφίζεται, εἶνε ἀπείρως ὀλιγώτερον ζοφερὰ ἀπ’ ὅ,τι εἶνε εἰς τὴν πραγματικότητα. Ἄς μὴ τὸ ἀποκρύψωμεν. Σκότος βαθὺ ἐκάλυψε τὴν γῆν τοῦ Φωτός. Ἀγνώριστος, ἔγινε ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἡ μορφὴ τῆς Ἑλλάδος. Ἑωσφορικὰ πάθη, φιλαυτία, διχόνοια τοῦ χρυσοῦ μόσχου, Θεοποίησις τῆς ἡδονῆς, προπαγάνδαι ἀντιχριστιανικῶν ἰδεῶν, σκανδαλώδεις ἐπεμβάσεις τῶν ξένων, σκοτειναὶ καὶ καταχθόνιαι δυνάμεις ποὺ μὲ σύστημα καὶ πάθος εἰργάσθησαν ἐπὶ αἰῶνα καὶ πλέον ἥρπασαν τὴν Ἑλλάδα τῆς δόξης καὶ τὴν ἔρριψαν εἰς τὸ χάος. Ἡ Ἑλλὰς ἔγινε καταπάτημα ἐθνῶν. Θεέ! Ἔλεος εἰς τὴν Πατρίδα μας! Πόνος βαθύς, θλίψις ἀπέραντος καταλαμβάνει τὴν ψυχὴν παντὸς ἁγνοῦ πατριώτου, ὅστις ἀπὸ ἀνωτάτης σκοπιᾶς τῆς Ὀρθοδοξίας βλέπει καὶ ἐξετάζει τὰ καθ’ ἠμᾶς. Τὰ ψεύδη, αἱ ἀτιμίαι καὶ τὰ ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα διεπράχθησαν ἐκ πάσης πλευρᾶς ἐπὶ τῆς ἱερᾶς αὐτῆς γῆς τῶν προγόνων μας εἶνε τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα, ὤστε τρίζουν τὰ ὀστᾶ τῶν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος σφαγιασθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν, φρίσσουν τὰ πνεύματα τῶν δικαίων πέραν τοῦ τάφου καὶ ἐπὶ δεκαετηρίδας θὰ σείεται ἡ γῆ μας ἕως ὅτου ἐπανεύρη τὴν κοινωνικὴν ἠρεμίαν καὶ σταθερότητα. Ἀλλὰ παρὰ τὴν τραγικότητα τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἡ ὄψις τῆς χώρας μας δὲν πρέπει νὰ ἀπελπισθῶμεν. Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔσυρε ἀκόμη τὴν τελευταίαν γραμμὴν τῆς ἱστορίας της, δὲν εἶπε ἀκόμη τὸ τελευταῖο της τραγούδι. Ἐξέρχεται ἐκ τοῦ χάους καὶ θὰ γράψη νέας σελίδας, θὰ ψάλλῃ νέα ἄσματα ἐξαίσια. Ἀδελφοί! Μὴ μᾶς ἀπογοητεύῃ τὸ κακὸν τὸ ὁποῖον συνεχῶς ἀποκορυφοῦται ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Μὴ μᾶς ἀπογοητεύουν οἱ ἀφροί, τὰ ἄγρια κύματα τοῦ Ἅδου «τὰ ἐπαφρίζοντα τὰς ἑαυτῶν αἰσχύνας». Κάτι μέγα κυοφορεῖται εἰς τοὺς κόλπους τοῦ Γένους. Ὄπισθεν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὀποία φαίνεται εἰς τὰ διάφορα κέντρα τῶν μεγαλοπόλεων ἐπιλήσμων τῶν ἱερῶν ὑποχρεώσεων, βλασφημοῦσα, μεθύουσα, κραιπαλοῦσα, χαρτοπαίζουσα, χορεύουσα τοὺς πλέον ἀνηθίκους χοροὺς τῶν ἀγρίων τῆς Ἀφρικανικῆς ἐρήμου, κυλιομένη εἰς τὴν ἰλὺν τῶν ἡδονῶν, σπαταλῶσα ἀμύθητα ποσὰ ἐν μιᾷ καὶ μόνῃ νυκτί, ὄπισθεν λέγομεν τῆς Ἑλλάδος αὐτῆς, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπάρχει ἡ ἄλλη Ἑλλάς, Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΛΑΣ, ὁ λαός, δηλαδή, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σκέπτεται, ἐργάζεται, πιστεύει καὶ ἐλπίζει. Καὶ ὁ λαὸς αὐτὸς ὁ πιστεύων καὶ ἐλπίζων ἐπὶ τὸν Κύριον, δὲν φαίνεται εἰς τὴν προθήκην τοῦ ἔθνους, δὲν δημιουργεῖ θόρυβον, δὲν προσελκύει τὰ βλέμματα τῶν ἐπιπολαίων, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τὴν ἐπιφάνειαν καὶ ὄχι τὰ βάθη τοῦ ἔθνους. Τὰ βάθη τοῦ ἔθνους κατέχει ὁ πιστός, ὁ Χριστιανὸς Ἕλλην. Αὐτὸς ὁ Ἕλλην, κρυμμένος ἐκεῖ εἰς μίαν καλύβην τῆς Πίνδου, εἰς μίαν ἀπόκεντρον γωνίαν τῶν μεγαλοπόλεων, σιωπηλῶς προσεύχεται  καὶ ἐργάζεται, ἐργάζεται καὶ προσεύχεται διὰ νὰ σᾶς δώσῃ τὸν ἀκριβῆ ἀριθμὸν αὐτῶν. Ἀσύλληπτος εἶνε ἡ θερμουργὸς πνοή των. Ἄγνωστος εἶνε ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν ψυχῶν― γνωστὸς μόνον εἰς τὸν Θεὸν― ἀλλ’ ἡ ἁγνότης τῶν αἰσθημάτων, ἡ φιλοπατρία, ἡ ἀνιδιοτέλεια, ἡ αὐταπάρνησις, ἡ αὐτοθυσία, ἡ εὐωδία τοῦ βίου των, μὲ μίαν λέξιν, ἡ Πίστις, ἡ ἀκράδαντος πίστις εἰς τὸν Σωτῆρα Χριστόν, εἶνε ὁ ἀόρατος καὶ ἀστάθμητος ἐκεῖνος παράγων, ὅστις σώζει ἑκάστοτε τὸ ἔθνος, μετακινεῖ ὄρη ἐμποδίων, θαυματουργεῖ καὶ προκαλεῖ τὰ θάμπη τῶν λαῶν οἱ ὁποῖοι στρέφονται πρὸς τὴν μικρὰν αὐτὴν γωνίαν τῆς γῆς διὰ νὰ λάβουν καὶ οἱ μεγάλοι καὶ ἰσχυροὶ ἀκόμη «φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός».
Αὐτὴ ἡ Χριστιανικὴ Ἑλλάς, ὁσονδήποτε ἐλαχίστη καὶ ἐὰν εἶνε ποσοτικῶς εἰς ἀριθμὸμν ἀτόμων, ἀποτελεῖ ἐν τούτοις τὴν ψυχὴν τοῦ ἔθνους καὶ αὐτὴ ἐγκλείουσα ἀπροσμετρήτους μυστηριώδεις δυνάμεις ὁπωσδήποτε θὰ νικήσῃ, θὰ λαξεύσῃ τὸ ἀκατέργαστον ὑλικὸν καὶ θὰ δώσῃ εἰς τὴν Πατρίδα τὴν μορφήν, τὴν ὡραίαν μορφήν, τὴν βασιλικὴν μορφήν, σύμμορφον τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἡ Ἑλλὰς «ὡς φωστήρ, ὡς διδάσκαλος, ὡς ζήμη, ὡς ἄγγελος μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν καὶ πάλιν ἐν τῷ κόσμῳ περιπολῇ». Ὡς ἔγραφεν εἰς τὴν προμετωπίδα ἡ ἐφημερὶς τῆς ὡραίας νύμφης τῆς Ἰωνίας, τῆς πολυκλαύστου Σμύρνης «Ὁ Μέντωρ»· οὐδέποτε τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος ἔσται μέγα, ἐὰν μὴ κατὰ Χριστὸν ἀνεγεννηθῇ».-
Ἀλλὰ διὰ τὴν δημιουρίαν ὡραίας, μεγάλης Πατρίδος, μεγάλης ὄχι κατὰ στρέμματα, ἀλλὰ μεγάλης εἰς πνευματικὰς ἐξορμήσεις καὶ κατακτήσεις, θὰ χρειασθοῦν ΑΓΩΝΕΣ, ἀγῶνες ὅμως ποὺ θὰ ἔχουν κάτι ἀπὸ τὴν πνοὴν τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας τῶν κατακομβῶν, μιᾶς «Ἐκκλησίας ἐλευθέρας καὶ ζώσης», ἡ ὁποία, αὐτὴ καὶ μόνον, θὰ δίδῃ τὰ συνθήματα τῶν ἀγώνων. Καὶ εἰς τὸ μέγα αὐτὸ ἀμφιθέαατρον τῶν Χριστιανικῶν ἀγώνων πρὸς δημιουργίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος, ὡς ὡραμαατίσθη ταύτην ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὡς ὡραματίσθησαν ταύτην αἱ ψυχαὶ τῶν ἀθανάτων ἡρώων καὶ τῶν μαρτύρων τῆς φυλῆς, οὐδεὶς πιστὸς ἐπιτρέπεται νὰ μένῃ πλέον εἰς τὴν θέσιν τοῦ ἁπλοῦ θεατοῦ, ἀλλὰ ἐκ τῶν κερκίδων νὰ κατέλθῃ εἰς τὸν στίβον, ν’ ἀγωνισθῇ, νὰ θηριομαχήσῃ κατὰ ὠργανωμένου κακοῦ κατὰ τῶν ποικιλοχρώμων θηρίων τῆς Ἀποκαλύψεως ποὺ κατασπαράσσουν τὸν τόπον τοῦτον, διὰ νὰ ὑψωθῇ εἰς τὸν οὐρανὸν τῆς Ἑλλάδος νικηφόρος καὶ πάλιν ἡ σημαία τοῦ Ἀρνίου τοῦ Ἐσφαγμένου.
Πρὸς τοιαύτας πνευματικὰς μάχας ὑπὲρ τῆς φιλτάτης Πατρίδος μᾶς καλεῖ ἤδη ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐὰν εἰς τὴν φωνὴν αὐτὴν ὅλοι οἱ πιστοὶ τῆς Ἑλλάδος πειθαρχήσουν «μιᾷ ψυχῇ συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου», τότε, φίλοι ἀναγνῶσται, ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσσις τοῦ ἔθνους ἡμῶν. Τότε θὰ προβάλλῃ μεγαλειώδης ἡ μορφὴ τῆς Πατρίδος, τὴν ὁποίαν βλέπουσα ἡ νέα γενεὰ τῶν Ἑλλήνων θὰ εὐγνωμονῇ τοὺς συντελεστὰς τῆς ὡρραίας νίκης τοῦ Σταυροῦ καὶ πρὸς τὸν ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΝ ΕΕΘΝΕΓΕΡΤΗΝ, αίρουσα τὰ ὄμματα τῆς ψυχῆς θὰ ἐπαναλαμβάνῃ τὴν θερμὴν εὐχαριστήριον προσευχὴν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Δόξα Σοι, Χριστέ, πόσων ἀγαθῶν ἐνέπλησας ἡμᾶς πῶς ἡμᾶς ὑγιαίνειν παρεσκεύασας; Πόσης τερατωδίας, πόσης ἀλογίας ἡμᾶς ἀπήλλαξας;».
Ναί, Χριστέ, ἄς μὴ βραδύνῃ νὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα αὐτή, καθ’ ἥν ὅλη ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀναπαύεται εἰς τοὺς κόλπους Σου. Χριστέ! Βοήθησον τὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸν μεγαλειώδη αὐτὸν ἀγῶνα. Ἄναξ ἀνάκτων, ἄναξ ἄφθιτε, Σὺ Θεὸς μόνος.