Αυγουστίνος Καντιώτης



Archive for the ‘ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο’ Category

Συμβουλες απο τον Μητροπολιτη Φλωρινης Αυγουστινο: ΟΤΙ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΩΣΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΟΥ ΧΡΕΟΚΟΠΟΥΝ – ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΓΕΜΙΣΕΙ ΑΠΟ ΑΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΣΥ ΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

author Posted by: Επίσκοπος on date Αυγ 21st, 2017 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

Ὅλοι ἐὰν σ᾿ ἐγκαταλείψουν, ὁ Χριστὸς δὲ᾿ θὰ σ᾿ ἐγκαταλείψῃ. Τὸ εἶπε ὁ ἴδιος·

Μoνο o Χριστoς μενει πιστος στις υποσχεσεις του

 «Πιστὸς δέ ἐστιν ὁ Κύριος»(Θεσ. 3, 3)

KYRIE TΩN DYNAM.ist

Ὅλοι μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπατοῦν, ὅλοι. Ἕνας δὲν μᾶς ἀπατᾷ ποτέ, ὁ Θεός. Ὅ,τι ὑποσχέθηκε ὁ Χριστός, θὰ μᾶς τὸ δώσῃ. Δὲν εἶνε σὰν κάτι τράπεζες ποὺ χρεωκοποῦν.

Τώρα τί θὰ γίνῃ μὲ τὶς καταθέσεις, δὲν θέλω νὰ μιλήσω. Καταθέτουν στὶς τράπεζες τὰ χρήματά τους οἱ ἄνθρωποι καὶ κάθονται ἥσυχοι. Μέχρι στιγμῆς κρατιέται ἡ πίστις στὶς τράπεζες, καὶ εἶνε καλὸ αὐτό. Ἔτσι ἔχουν μαζέψει τὰ ταμιευτήρια χρήματα πολλά, μὲ τὰ ὁποῖα γίνονται τὰ ἔργα, γέφυρες δρόμοι κ.ἄ..
Ἐκεῖ στὰ Γρεβενά, θυμᾶμαι, ἦταν κάποιος φοβερὸς τσιγγούνης καὶ δὲν ἔδινε καμμιά ἐλεημοσύνη. Τοῦ εἶχα πεῖ μιὰ φορά· ―Κατάθεσε κ᾿ ἐσὺ μιὰ φορὰ στὴν τράπεζα τοῦ Θεοῦ· «δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν» (Παρ. 19,17).

―Ἄσε με, μωρέ, λέει, ἐγὼ ξέρω τί κάνω· ξέρω ποῦ βάζω τὰ χρήματά μου. Μετὰ ἔγινε ἕνα κράχ, χρεωκόπησε τὸ κράτος, καὶ οἱ τριακόσες χιλιάδες ποὺ εἶχε στὴν τράπεζα δὲν εἶχαν ἀξία οὔτε γιὰ τριακόσα πλατανόφυλλα.
Τίποτε δὲ᾿ μένει σταθερὸ καὶ ἀκλόνητο. Καὶ οἱ μεγαλύτερες τράπεζες χρεωκοποῦν. Ὅλα πέφτουν, ὅλα εἶνε ματαιότης καὶ μιὰ ψευτιά.

Μέσα στὴν Ἀθήνα πρὸ 60 ἐτῶν, ὅταν ἔγινε ἡ Ῥωσικὴ ἐπανάστασι, περπατοῦσαν διωγμένοι πλουσιώτατοι Ῥῶσοι, ἔκπτωτοι πρίγκιπες, ποὺ εἶχαν τὰ ρούβλια καὶ τά ᾿διναν μὲ τὴν ὀκᾶ γιὰ νὰ πάρουν τσιγάρα. Τὸ ρούβλι ἦταν τότε ἕνα ἀπὸ τὰ καλύτερα νομίσματα τῆς ἐποχῆς. Ἀλλὰ ξέπεσε μὲ τὶς ἐπαναστάσεις.
Λοιπὸν ὅλα μᾶς ἀπατοῦν, ἕνας δὲ᾿ μᾶς ἀπατᾷ, ὁ Χριστός. Πρέπει νὰ ἔχουμε πίστι. Ὅλοι ἐὰν σ᾿ ἐγκαταλείψουν, ὁ Χριστὸς δὲ᾿ θὰ σ᾿ ἐγκαταλείψῃ. Τὸ εἶπε ὁ ἴδιος· Πιστεύεις σ᾿ ἐμένα, μ᾿ ἀκολουθᾷς, ἐκτελεῖς τὸ θέλημά μου; δὲ᾿ θὰ σ᾿ ἐγκαταλείψω, δὲ᾿ θὰ σὲ ἀφήσω, θὰ σ᾿ ἔχω κάτω ἀπὸ τὴν προστασία μου (βλ. Γέν. 28,15· Δευτ. 31,6· Γ΄ Βασ. 6,13· Α΄ Παρ. 28,20· Ἰουδίθ 7,30).

«Αν ὅλη η πόλις ή το χωριό σου, αρνηθούν το Χριστό,

σὺ πίστευε στὸ Θεό καὶ ἕνας νὰ μείνεις θὰ νικήσεις

«…Στα χρόνια αυτά που ζοῦμε, αδέρφια μου, «στώμεν καλώς»! Μέσα στη γενεά μας αυτή, γενεά Σοδόμων και Γομόρρας, γενεά απίστων και διεφθαρμένων ανθρώπων, γενεά πονηρά και διεστραμμένη απ᾿ άκρου εις άκρο, «στώμεν καλώς»! Σάν στρατιώτης που κρατάει τη σημαία του Χριστού, ας σταθούμε καλώς! Κι αν ακόμα μείνεις ένας, αδελφέ μου, μην απογοητευθείς. Κι αν ακόμα όλη η πόλις ή το χωριό σου, αρνηθούν το Χριστό, συ μην τον αρνηθείς. Κι αν ακόμη πάνω στο κάθε σπίτι υψωθεί η παντιέρα του διαβόλου, στο δικό σου το σπίτι να μην υψωθεί. Ένας να μείνεις, πίστευε στο Θεό! Γιατί μπορεί να είναι ψέματα τα άστρα, ψέματα ο ήλιος, ψέματα ο κόσμος, ψέματα και οι βασιλιάδες, ψέματα τα παλάτια, όλα να είναι ψέματα· ένα δεν είναι ψέμα, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός· όν, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν».

† επίσκοπος Αυγουστίνος

 

ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ, ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ: «ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ 365 ΣΕΛΙΔΕΣ»

author Posted by: Επίσκοπος on date Ιαν 6th, 2016 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ 365 ΣΕΛΙΔΕΣ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

paidia

ΜΕ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ μπήκαμε σὲ καινούργιο χρόνο. Μὲ χαρὰ ὁ κόσμος ὑποδέχτηκε τὴν ἀνατολὴ τοῦ καινούργιου χρόνου. Κάποιος ζωγράφος ζωγράφισε τὸν καινούργιο χρόνο σὰν ἕνα ἥλιο, ποὺ μόλις ἀνατέλλει καὶ στέλνει τὶς πρῶτες ἀκτῖνες του πάνω στὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Τί ὡραία εἶνε ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου! Ἔτσι ὡραία φαίνεται στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ ἡ ανατολὴ τοῦ καινούργιου χρόνου.
Ἀλλʼ ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου χρόνου χαίρονται πιὸ πολύ, κʼ ἡ χαρὰ λάμπει στὸ πρόσωπό τους εἶνε τὰ παιδιά. Γιατὶ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν ζήσει τὸν πόνο καὶ τὴ θλῖψι, ποὺ δοκιμάζουν οἱ μεγαλύτεροι στὴν ἡλικία. Φαντάζονται, πὼς ὁ καινούργιος χρόνος θά ʼνε ἕνας χρόνος χαρᾶς, ποὺ κανένα δάκρυ δὲν θὰ κυλήση στὰ παιδικά τους μάγουλα. Νά ʼταν ἔτσι ἡ ζωή!
Ἀλλʼ ἡ χαρὰ τῶν παιδιῶν γιὰ τὴν πρωτοχρονιὰ αὐξάνει καὶ φτάνει στὸ κατακόρυφο ἀπὸ τὰ δῶρα ποὺ συνηθίζουν συγγενεῖς καὶ φίλοι νὰ δίνουν στὰ παιδιά. Κάθε δῶρο καὶ μιὰ χαρὰ τοῦ παιδιοῦ. Ὑπάρχουν δὲ καὶ δῶρα, ποὺ κάνουν τὰ παιδιὰ νὰ τρελλαίνωνται ἀπὸ χαρὰ καὶ νὰ παίζουν μέρα – νύχτα μʼ αὐτά.
Δῶρα πολλά, ποικιλία δώρων! Ἐσεῖς, ἀγαπητά μου παιδιὰ τοῦ κατηχητικοὺ, τί δῶρα προτιμάτε; Πέρυσι, ἄν θυμάστε, στὴν ἀρχὴ τοῦ προηγούμενου χρόνου σᾶς σύστησα ἕνα δῶρο πολύτιμο. Καὶ τὸ δῶρο αὐτὸ ἦταν ἕνα βιβλίο, ποὺ ἀξίζει περισσότερο ἀπʼ ὅλα τὰ βιβλία τοὺ κόσμου. Εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο (βλ. σελ. 24-26). Αὐτὸ ἦταν τὸ δῶρο, ποὺ εἶχε πάρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης. Αὐτό μελετοῦσε, κι αὐτό προσπαθοῦσε νὰ ἐφαρμόζη στὴ ζωή του, κʼ ἔτσι ἀναδείχτηκε ἕνας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἀλλʼ ἐγὼ τώρα, στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου αὐτοῦ χρόνου, ἔχω νὰ σὰς μιλήσω γιὰ ἕνα ἄλλο βιβλίο. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἔχει 365 σελίδες. Ὄλες του οἱ σελίδες εἶνε κάτασπρες. Οὔτε μιὰ γραμμή, οὔτε μιὰ μικρὴ μουτζούρα δὲν ὑπάρχει. Κι αὐτὸ τὸ βιβλίο σὲ δισεκατομμύρια ἀντίτυπα μοιράζεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ δὲν παίρνει τέτοιο βιβλίο. Read more »

Αν αφαιρεσουμε την ιδεα της αιωνιας ζωης, τι πλεον μας μενει;

author Posted by: Επίσκοπος on date Νοέ 22nd, 2015 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Εἶνε ἀπερίγραπτα τὰ κάλλη της. Δὲν ὑπάρχει γλώσσα γιὰ νὰ τὰ ἐκφράσουμε

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

Σβήνουμε ἐδῶ στὴν γῆ, ἀλλὰ ἀνατέλλουμε σ᾿ ἕναν ἄλλο κόσμο αἰώνιο. Ἐὰν τὸ σκεφτόμασταν αὐτὸ καὶ εἴχαμε πνευματικοὺς πόθους θὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ γῆ.

Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος σκεφτόταν τὴν αἰωνιότητα καὶ ἔδειχνε τὸ ἕνα μυριαστὸ τῆς δραστηριότητες τὸ ὁποῖο δείχνει γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν ὑλικῶν πραγμάτων, θὰ εἶχε ἀγγελοποιηθῆ ἡ γῆ. Θὰ εἶχε ἁγιοποιηθῆ καὶ μεταβληθῆ ἡ γῆ. Ἀλλ δὲν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ ἐνδιαφέρον. Ἔχουμε ὑλικούς πόθους. Πνευματικούς πόθους δὲν ἔχουμε.
Ὑλισμὸς καὶ ἐπικουρισμός. «Φάγωμεν ποίωμεν αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν», γι᾿ αὐτὸ ἄς καλλιεργοῦμε τὴν ἱδέα τῆς αἰωνιότητος. Εἶνε ἀπερίγραπτα τὰ κάλλη. Δὲν ὑπάρχει γλώσσα γιὰ νὰ τὰ ἐκφράσουμε.
Ἐμεῖς μάλλον μοιάζουμε μὲ τοὺς ναῦτες τοῦ Κολόμβου. Ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό του ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλη χώρα. Τὸ λέει ἡ ἰστορία.
Ἐπὶ 5000 χρόνια δὲν ἢξεραν ὅτι ὑπάρχει Ἀμερική καὶ θεωροῦσαν τὸ πιὸ μακρυνὸ μέρος τὸ Γιβραλτάρ, πέρα στὴν Ἰσπανία. Μέχρι ἐκεῖ περιοριζόταν ὁ κόσμος ποὺ ἥξεραν, παραπέρα δὲν εἶχαν καμιὰ ἱδέα ὅτι ὑπάρχει κι ἄλλος κόσμος.
Ἧταν καιρὸς φαίνεται νὰ ἀνακαλυφθοῦν οἱ νέες χῶρες καὶ ἀπὸ ἔμπνευσι Θεοῦ ὁ Κολόμβος εἶπε ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλος κόσμος. Τὸν πέρασαν γιὰ τρελλὸ. Πῆγαν νὰ τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν βάλλουν στὸ τρελλοκομεῖο.
Μὲ πολὺ κόπο ἔπεισε τὸν βασιλειὰ νὰ τὸν δώση καράβι καὶ ναῦτες γιὰ ν’ ἀνακαλύψη τὶς νέες χῶρες.
Μπῆκαν στὸ καράβι καὶ ταξιδεύαν. Ταξιδεύαν μέρες, μὲ τὰ μέσα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ βλέπαν ἕναν ἀπέραντο ὡκεανό. Ὅσο οἱ ἡμέρες περνοῦσαν καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Κολόμβου δὲν βλέπαν στεριά, τόσο ἡ ἀνισυχία τους καὶ ἡ ἀγανάκτισή τους μεγάλωνε.
Συζητοῦσαν μπροστὰ του καὶ λέγαν: Ποῦ μᾶς ἔφερε αὐτὸς ὁ τρελλός ἄνθρωπος μέσα στὸν ὡκεανό; Χάσαμε τὶς γυναῖκες μας, χάσαμε τὰ παιδιά μας, χάσαμε τὶς οἰκογένειές μας καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Read more »

Mεινετε κοντα στο Xριστο

author Posted by: admin on date Οκτ 17th, 2015 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

APNAKIA TOY XPIΣTOY

  • Aγαπητά μου παιδιά,

    Αγγελ.-σταυρ

    EIΣTE τα χαριτωμένα αρνάκια. Aρνάκια σας ονόμασε πρώτος ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός. Σαν το Xριστό κανένας άλλος δεν αγάπησε τα παιδιά. Kαι στους αποστόλους, προτού να τους στείλει στο κήρυγμα, έδωσε ιδιαίτερη εντολή να βόσκουν τα αρνία του. Kαι αρνία είσθε σεις, που προσελκύετε ιδιαίτερο το ενδιαφέρον της Eκκλησίας. Bοσκός είναι ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός. Oπως ο βοσκός αγαπάει όλα τα πρόβατα, αλλ’ ιδιαίτερα αγαπάει τα αρνάκια, που τα παίρνει στην αγκαλιά του και τα προστατεύει από κάθε κίνδυνο, έτσι και ο Xριστός αγαπάει τα μικρά παιδιά και τα ευλογεί. Mανδρί δε, που ασφαλίζει τα πρόβατα τη νύχτα, είναι η Eκκλησία. Bοσκοί είναι οι ιερείς του Yψίστου. Aρνί που φεύγει από το μανδρί το τρώει ο λύκος.

  • Aγαπητές μας κατασκηνώτριες, αρνάκια του Xριστού! Λίγες μέρες θα μείνετε εδώ στην όμορφη πλαγιά της Kατασκηνώσεως. Θ’ ακούσετε μαθήματα χριστιανικά. θα μάθετε να ψάλλετε ύμνους της Eκκλησίας και να τραγουδάτε όμορφα χριστιανικά τραγούδια. Θ’ αναπνεύσετε καθαρό αέρα. θα καθίσετε σαν αδέλφια στο ίδιο τραπέζι. Θα φάτε εκλεκτά φαγητά της κατασκηνώσεως.
  • Oταν θα φύγετε από την κατασκήνωση και γυρίσετε στην κοινωνία, να ξέρετε ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι, που είναι χειρότεροι από τους λύκους που τρώνε τα αρνάκια. Προσέξτε πολύ. Mακριά από κακές συναναστροφές. Mείνετε κοντά στο Xριστό, και θα είσθε πάντοτε ασφαλισμένες.

Kείμενο ενθυμίου του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, το 1991, προς τα παιδιά του δημοτικού

ΑΓΑΠΗΤΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 8th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

Πιστεύετε στον Kύριο και θαρσείτε

Mητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Αγαπητά μου παιδιά,

Πιασε τον Σταυρο istBρίσκεσθε στην ηλικία εκείνη η οποία θεωρείται ως η ωραιοτέρα περίοδος της ανθρωπίνης ζωής. Eίνε όπως η άνοιξι που ροδίζει και μοσχοβολεί. H φαντασία σας ζωηρή, πλάθει τα γλυκύτερα όνειρα για ένα ευτυχισμένο μέλλον. O συναισθηματικός σας κόσμος δονείται. Αλλ’ ακριβώς διότι συντελείται μιά τέτοια ζύμωσι μέσα στά βάθη του εσωτερικού σας κόσμου, η ηλικία σας, όπως παρατηρούν διάσημοι παιδαγωγοί και ψυχολόγοι, είνε η πιό κρίσιμη και επικίνδυνη ηλικία. Kαλείσθε να πάρετε αποφάσεις, που θ’ αφορούν σε όλο το μέλλον σας. Kαλείσθε να εκλέξετε ένα από τα δύο· ή την οδό της αρετής, ή την οδό της κακίας. Eάν πάντως πάρετε την απόφασι ν’  ακολουθήσετε την οδό της αρετής, πρέπει να έχετε υπ’  όψι σας ότι αυτή δεν είνε κατηφορική, αλλ’ ανηφορική. Eίνε ένας Γολγοθάς. H ζωή δεν είνε απόλαυσι.

Eίνε εύκολο να βαδίση κανείς την οδό της αρετής; Eίνε εύκολο, σύμφωνα με το ωραίο σύνθημα της κατασκηνώσεώς σας «ξερρίζωμα και φύτευμα», να ξερριζώσετε το κακό και να φυτέψετε το καλό; Πολλά παραδείγματα παλαιότερα και νεώτερα αποδεικνύουν, πόσο αληθινό είνε αυτό που τονίζει ο απόστολος Παύλος· «O θέλω καλόν ου ποιώ, ο δε ου θέλω κακόν τούτο πράσσω» (πρβλ. Pωμ. 7,15). Δηλαδή· Eκείνο που μισώ και αποστρέφομαι, αυτό κάνω, ελκόμενος από τα θέλγητρα του κακού και νικώμενος από τα πάθη, που βόσκουν μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Tό κακό δυστυχώς έχει ρίζες βαθειές, και όσο περνούν τα χρόνια τόσο και οι ρίζες ξαπλώνονται βαθύτερα, και είνε δύσκολο το ξερρίζωμα, για να μήν πούμε ακατόρθωτο. Kλαίνε και αναστενάζουν πολλοί, διότι, ενώ παίρνουν αποφάσεις να ξερριζώσουν το α΄ ή το β΄ ελάττωμα, ξαφνικά αυτό εμφανίζεται με φοβερή ορμή και τους νικά, και ο άνθρωπος απελπίζεται στον αγώνά του και αναφωνεί όπως ο εκπροσωπών όλη την αμαρτωλή ανθρωπότητα Παύλος· «Tαλαίπωρος εγgώάνθρωπος, τίς με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Pωμ. 7,24). Oρθώς παρατηρεί αρχαίος διδάσκαλος της Eκκλησίας, ο άγιος Mακάριος ο Αιγύπτιος που θαυμάζεται για το βάθος των ψυχολογικών παρατηρήσεών του· Eάν ο άνθρωπος μπορούσε μόνος του, με τις ατομικές του προσπάθειες, να ξερριζώση το κακό ή να φυτεύση το καλό, δεν θα υπήρχε η ανάγκη να έλθη ο Xριστός στον κόσμο. Mόνο με την άνωθεν βοήθεια του Xριστού, δια της χάριτος που απέρρευσε από τη σταυρική του θυσία, ο άνθρωπος νικάει το κακό και πράττει το καλό.

Αγαπητά μας κορίτσια! Zήτε ―γιατί να σάς το αποκρύψουμε;― ζήτε σ’ έναν αιώνα απιστίας και διαφθοράς. Tό κακό με μύριες μορφές θριαμβεύει ως λερναία ύδρα και παρασύρει πλήθος νεανικές ψυχές στην καταστροφή. Αλλά μήν απελπίζεσθε! Eάν πιστέψετε ειλικρινά στον Kύριο ημών Iησού Xριστό, τότε θα αισθανθήτε τη θεϊκή του δύναμι να σάς βοηθή, θα αναδειχθήτε νικήτριες, και θα γίνετε άξιες ν’ ακούσετε την θριαμβευτική προσφώνησι του ευαγγελιστού Iωάννου πρός την νεότητα· Nεανίσκοι, «νενικήκατε τον πονηρόν» (Α΄ Iωάν. 2,13).

15. Kείμενο ενθυμίου στή λήξι της σειράς λυκείου του έτους 1990 (βλ. περιοδικό «Σάλπιγξ Oρθοδοξίας» 1990, σελ. 319 κ.ε.).

 

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Απρ 1st, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Η ΘΕΛΗΣΗ

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

  Εδώ, γίνεται μια μεγάλη πνευματική εργασία και πιστεύω ότι θεμελιώνετε έναν άρτιο χαρακτήρα. Λέει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Όταν ήμουν μικρός, έλεγα “Όταν μεγαλώσω, όταν γεράσω, θα διορθωθώ”. Νόμιζα, περνώντας τα χρόνια, θα γίνω καλύτερος. Πέρασαν τα χρόνια και γέρασα και τι βλέπω; Ότι δε διορθώθηκα. Τώρα, θέλω να διορθωθώ, αλλά δεν μπορώ».
Έτσι είναι. Άμα γεράσει ο άνθρωπος, ελαττώνονται οι δυνάμεις του. Δεν έχει το σφρίγος της νεότητας. Δεν έχει όρεξη, δεν έχει ενθουσιασμό, δεν έχει παλμό. Δεν έχει όλα αυτά τα ωραία πράγματα, που ομορφαίνουν τη νεανική ψυχή. Αυτό που λέει ο άγιος Κοσμάς, το λέει και η Παλαιά Διαθήκη. Ότι στο γήρας δεν υπάρχει θέληση, δεν υπάρχει βούληση.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

«Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε,
ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».

Οι πειρασμοί, από την ώρα που θα γεννηθεί ο άνθρωπος μέχρι την ώρα που θα πεθάνει, τον βασανίζουν συνεχώς. Πειραστήριο είναι αυτή η ζωή. Ποιος το είπε αυτό; Ο Ιώβ. Συνεπώς, «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».

Αλλά, άμα σας ρωτήσει κανείς ποιοι και πότε είναι οι μεγαλύτεροι πειρασμοί του ανθρώπου, τι θα πείτε; Έχει και η νεότητα πειρασμούς και θύελλες και κλύδωνες και καταιγίδες, αλλά κράζει «Κύριε, σῶσόν με».

Αλλά το γήρας είναι φοβερό, διότι τότε ο σατανάς πολεμάει περισσότερο τον άνθρωπο, με ποικίλους λογισμούς και τρόπους. Λένε για έναν ασκητή, που ζούσε στην έρημο, όταν πλησίαζε το τέλος της ζωής του, ενώ λίγα λεπτά του έμεναν ακόμη, πήγε κοντά του ο σατανάς και του είπε «Με νίκησες και τώρα απαλλάχτηκες από μένα». Και ο ασκητής απάντησε «Και ένα λεπτό ακόμη να μου μείνει, δεν είμαι ασφαλής. Και ένα λεπτό να μου μένει, υπάρχει κίνδυνος». Τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής του ανθρώπου έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.

Κι εμείς, λοιπόν, τώρα, επειδή πλησιάζουμε στο τέρμα της ζωής μας, έχουμε ανάγκη τις προσευχές σας. Παρακαλώ να προσεύχεστε, για να μην καταισχύνουμε τα όπλα τα ιερά. Γιατί, όπως σας είπα, ο σατανάς πολεμεί περισσότερο τους γέροντες. Γι’ αυτό σας είπα ότι σπάνια βλέπεις γέροντα σοφόν, ενάρετο, πιστό, αφοσιωμένο. Γι’ αυτό, λοιπόν, εξακολουθώ να σας λέω ότι έχω ανάγκη τις προσευχές σας. Και θέλω να πιστεύω ότι προσεύχεστε και χάρη στις προσευχές σας έφτασα μέχρι εδώ.

______

_______

Κάθε χρόνο και ένα γεγονός. Εφέτος ήταν αυτό, πριν είκοσι χρόνια ήταν άλλο. Ξέρει ο πατήρ Ιερόθεος και άλλοι. Μπήκα επειγόντως στον Ευαγγελισμό και κινδύνευσα. Έφτασα «τὰς πύλας τοῦ ᾅδου». Μάλιστα, ένα βράδυ, που εγώ δεν ήμουν καλά, ένας γιατρός, κατόπιν εντολής του τμήματος, στάλθηκε, για να μου κάνει συντροφιά, ωσότου πεθάνω και καθόταν εκεί και περίμενε. Και ένας άλλος, λέει εδώ ο Ιερόθεος, ετοίμαζε τον επικήδειο. Πριν είκοσι χρόνια ακριβώς, την 1η Αυγούστου 1964, εισήλθα στο νοσοκομείο, αλλά τότε έβλεπε ο Θεός τον αγώνα και πιστεύω ότι μας κράτησε πάλι τότε η χάρη των προσευχών των Χριστιανών, οι οποίοι προσεύχονταν παντού. Στο Άγιον Όρος, στα ασκητήρια και παντού.

Με κράτησε ο Θεός τότε και γίναμε επίσκοπος και βρισκόμαστε εδώ και έχουμε τα προβλήματά μας, τα μεγάλα προβλήματα, τα οποία μας συγκλονίζουν. Έχουμε τις ατέλειές και τα ελαττώματά μας. Ο Θεός να γίνει ίλεως. Ένας Παύλος έλεγε τον εαυτό του «έκτρωμα», τι να πούμε εμείς, που έχουμε τα ελαττώματά μας, τις κακίες μας;

Τραπεζαρία Κατασκηνώσεως, 7 -1984

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 15th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

 Προσφώνησι Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
στην Κατασκήνωση, στις μαθήτριες του λυκείου ,το έτους 1988

Αγαπητά μου παιδιά,

Ο ΚΥΡΙΟΣΔEN σας θεωρώ μαθήτριες του νηπιαγωγείου. Eίσθε μαθήτριες του λυκείου. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να σάς μιλήσω σε μιά γλώσσα κάπως υψηλότερη, γλώσσα που ταιριάζει περισσότερο στην ηλικία και στη μόρφωσί σας.

* * *

Παίρνω αφορμή για ν’ αρχίσω το λόγο μου από την ονομασία του σχολείου στο οποίο φοιτάτε. Πως ονομάζεται; Λύκειο. Tί θα πει λύκειο; Eίναι μια λέξι της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, που είναι η ωραιότερη απ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δεν το λέμε αυτό εμείς οι Eλληνες. Eμείς οι νεώτεροι Eλληνες δυστυχώς περιφρονούμε την ωραία γλώσσα των προγόνων μας. Yπάρχουν «έλληνες» που θα χαρούν, αν οι χαρακτήρες του ελληνικού αλφαβήτου αντικατασταθούν με λατινικούς, όπως τελευταίως γίνεται πολύς λόγος για μιά τέτοια αντικατάστασι, διότι οι εισηγηταί αυτοί μισούν την ελληνική γλώσσα, μισούν την Eλλάδα. Kαι λέγονται αυτοί Eλληνες! Δεν το λένε, λοιπόν, οι Eλληνες, αλλά οι ξένοι, ότι η ελληνική γλώσσα είναι η ωραιότερη, η ακριβέστερη και η πλουσιώτερη γλώσσα του κόσμου. H γλώσσα των αγρίων δεν ξεπερνά μερικές εκατονταδες λέξεις. Αλλα έθνη έχουν στή γλώσσα τους 10, 15, 20, 25, 30 χιλιάδες λέξεις. Eνώ η δική μας γλώσσα έχει πάνω από 75 χιλιάδες λέξεις! Σ’ αυτήν θέλησε η θεία πρόνοια να γραφτεί και το άγιο Eυαγγέλιο.

Eπανέρχομαι Read more »

ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΨΗΛΑ, ΔΩΣΤΕ ΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 15th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

Του ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
Εἰς τὴν λήξι τῆς περιόδου τοῦ λυκείου θηλέων
ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ  1988

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6,14)

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Αγγελ.-σταυρΘΑ ΗΘΕΛΑ νὰ προσθέσω λίγα λόγια, κοντὰ σ᾿ ἐκεῖνα ποὺ σᾶς εἶπα ὅταν ἤρθατε, καὶ ἐπιθυμῶ νὰ τὰ προσέξετε. Ἀφορμὴ μοῦ δίνει ἡ ὁμάδα ἐκείνη ποὺ παρουσιάστηκε ἐδῶ κρατώντας ψηλὰ τὸν τίμιο σταυρὸ μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΩΜΕΝ».
Γιὰ τὸ ΣΤΑΥΡΟ λοιπὸν θὰ μιλήσω, καὶ στὸ τέλος θὰ σᾶς δώσω ἀπὸ ἕνα σταυρουδάκι σὰν ἐνθύμιο. Θὰ σᾶς πῶ γιὰ τὸ σταυρό, ποὺ εἶνε τὸ σύμβολο τοῦ ἀγῶνος καὶ τῆς νίκης, εἶνε τὸ ὅπλο τοῦ χριστιανοῦ. Τὸ συνιστᾷ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ τέλος τῆς πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολῆς του, ἐκεῖ ὅπου μιλάει γιὰ τὴν πνευματικὴ πανοπλία τῶν χριστιανῶν. Κι ἀφοῦ ἐσεῖς δὲν εἶστε μόνο φύτευμα Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἀγωνίστριες καὶ συναγωνίστριες κατὰ τοῦ κόσμου, τοῦ ἐγὼ καὶ τοῦ σατανᾶ, τότε τὰ περὶ σταυροῦ λόγια ποὺ πρόκειται τώρα νὰ σᾶς πῶ, λόγῳ τῆς ἐπικαιρότητός τους, ἐλπίζω νὰ τὰ ἀκούσετε μὲ μεγαλύτερη προσοχή.

* * *

Ὁ σταυρός, ἀγαπητά μου παιδιά, ὁ σταυρὸς εἶνε παντοῦ. Ἦταν στὴν κορυφὴ τῆς Ἁγια – Σοφιᾶς. Ἄναβε τὸ βράδυ καὶ φώτιζε τὸ Βόσπορο, ὥσπου ἦρθε ἡ μαύρη μέρα ποὺ οἱ Τοῦρκοι τὸν ξερρίζωσαν καὶ στὴ θέσι του ὕψωσαν τὸ μισοφέγγαρο. Ἀλλ᾿ ἐλπίζουμε «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς» νὰ τὸν ὑψώσουμε στὸν τροῦλλο τῆς Ἁγια – Σοφιᾶς. Ὁ σταυρὸς στοὺς τρούλλους ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν. Στὸ ἱερὸ δεσπόζει ὁ Ἐσταυρωμένος, καὶ κάτω ἀπὸ τὴ σκιά του στέκεται ἡ ἁγία τράπεζα μὲ τὸ δισκοπότηρο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ σταυρὸς στοὺς τάφους. Ὁ σταυρὸς στὴν ἑλληνικὴ σημαία. Ὁ σταυρὸς παντοῦ.
Τί εἶνε ὁ σταυρός; Δὲν θὰ τὸ πῶ ἐγώ, ἀλλὰ κάποιος ποὺ τὸν ἀγάπησε πολὺ καὶ τὸν κήρυξε στὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του λέει· «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6,14). Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος τί εἶνε ὁ σταυρός. Ἀλλ᾿ ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὰ ἐξηγήσουμε.
Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μιὰ τάσι νὰ καυχῶνται. Ἐπιστήμονες, πλούσιοι, μεγάλοι, μικροὶ καυχῶνται γιὰ χίλια δυὸ καυχήματα. Σπάνιο πρᾶγμα νὰ βρῇς ἄνθρωπο ποὺ νὰ μὴν καυχᾶται. Ἐπειδὴ μιλῶ σὲ κορίτσια, θ᾿ ἀναφερθῶ σ᾿ αὐτὰ ποὺ καυχῶνται οἱ γυναῖκες. Καὶ οἱ γυναῖκες συνήθως καυχῶνται γιὰ τὴν ὀμορφιά τους. Δὲν σᾶς κατηγορῶ, διότι ἡ ὀμορφιά εἶνε φυσικὸ πρᾶγμα καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἀκατηγόρητη. Εἶνε δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Ὁ Ρῶσος Ντοστογιέφσκι σ᾿ ἕνα βιβλίο του ἐξυμνεῖ τὸ κάλλος τὸ φυσικό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἠθικό. Στὶς περισσότερες ὅμως περιπτώσεις ἡ ὀμορφιὰ γίνεται ἀφορμὴ γιὰ ἁμαρτία. Διότι ἡ γυναίκα ποὺ εἶνε ὄμορφη γίνεται πόλος ἕλξεως. Ἑλκύει τὴν προσοχὴ πολλῶν ἀνδρῶν, ποὺ δὲν εἶνε σὲ θέσι νὰ ἐκτιμήσουν τὸ ἠθικὸ κάλλος τῆς γυναίκας καὶ περιορίζονται στὴν ἐξωτερικὴ ὀμορφιά της. Οἱ γυναῖκες αὐτὲς καθρεφτίζονται μὲ τὶς ὧρες καὶ καυχῶνται γιὰ τὴν ὡραιότητά τους. Ἂν πάθουν καμμιὰ ζημιά, πηγαίνουν στὴν Εὐρώπη καὶ ξοδεύουν ἑκατομμύρια στὶς πλαστικὲς ἐγχειρήσεις προκειμένου νὰ «διορθώσουν» τὸ σαγόνι, τὴ μύτη, τὸ μάγουλο ἢ ὅ,τι ἄλλο.
Ἀλλ᾿ εἶνε ἀνάγκη νὰ ποῦμε, ὅτι τὸ κάλλος αὐτό, ποὺ γίνεται ἀφορμὴ καυχήσεων, εἶνε προσωρινό. Στὴν ἱερὰ μητρόπολι ἦρθε μιὰ μέρα μιὰ γριὰ 85 – 90 ἐτῶν. Ἦταν κυρτὴ καὶ μὲ δυσκολία ἀνέβαινε τὰ σκαλοπάτια. Τῆς ἔδωσα μιὰ καρέκλα γιὰ νὰ καθήσῃ. Ἐκείνη ἔβγαλε τότε ἀπὸ τὸν κόρφο της καὶ μοῦ ἔδειξε μιὰ φωτογραφία. Στὴ φωτογραφία ἦταν μιὰ κοπέλλα ὡραιοτάτη, μὲ ὡραῖο φόρεμα καὶ περιποιημένο χτένισμα.
―Ἀσφαλῶς θὰ εἶνε ἡ ἐγγονή σου αὐτή, γιαγιά, τῆς εἶπα.
―Ὄχι, ἀπαντᾶ· ἐγὼ εἶμαι στὰ νιᾶτα μου…
Καὶ εἶπα μέσα μου· ποιός μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι ἡ καλλονὴ αὐτὴ τῆς φωτογραφίας θὰ γινόταν μιὰ μέρα μιὰ καμπουριασμένη καὶ ρυτιδωμένη γριούλα; Αὐτὸ εἶνε τὸ καύχημα τῆς γυναίκας. Προσωρινό, ἐφήμερο, ποὺ «ὡς ἄνθος μαραίνεται», ὅπως λέει ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία τῆς Ἐκκλησίας μας. Κ᾿ ἐσεῖς, παιδιά, τώρα εἶστε λουλούδια, μπουκέττα ὄμορφα, καὶ ίσως νὰ τὸ ἔχετε καύχημά σας. Ἀλλὰ μπορεῖτε νὰ φανταστῆτε τὸν ἑαυτό σας μετὰ ἀπὸ 50, 60, 70, 100 χρόνια; Κρανία γυμνὰ καὶ ἀπαίσια! Καὶ ὅπως μαραίνεται ἡ ὀμορφιά, μαραίνονται καὶ ὁ πλοῦτος καὶ τὰ ἀξιώματα καὶ ὅλα τὰ γήινα ἀγαθά.
Ἀλλ᾿ ἐνῷ ὁ κόσμος καυχᾶται γιὰ τὰ ψεύτικα αὐτὰ καυχήματα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος καυχᾶται γιὰ ἕνα ἄλλο καύχημα μεγάλο, ὑψηλό, αἰώνιο. Καυχᾶται γιὰ τὸ ΣΤΑΥΡΟ τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ἆραγε; Read more »

ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΜΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΕ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 14th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, ΦΛΩΡΙΝΑ 1990

ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΜΑ  Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΕ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΟΝ

Μητρ. Φλ. Αυγ & Κοζ. Διον….Ὦ Θεέ μου, τί ὡραῖο Εὐαγγέλιο ἀθάνατο μᾶς ἄφησες. Καὶ ὅπως ὁ ἣλιος δὲν παλιώνει, ἒτσι καὶ τὸ Εὐαγγέλιο δὲν παλιώνει. Εἶνε αἰώνιο. Ἐσεῖς λοιπὸν ἒχετε μεγάλο ρόλο νὰ παίξετε στὴν κοινωνία. Νὰ ρθῆτε κόντρα μὲ τὸ ρεῦμα. Νὰ κρατήσετε τὴν ἁγνότητα σας. Νὰ διώξετε μακρυὰ τοὺς ἀπατεῶνες καὶ τοὺς ἐκμεταλλευτὰς τῆς παρθενικῆς σας ζωῆς. Ἀλλιῶς πρὸς τί ἔρχεσθε ἐδῶ στὸ κατηχητικό; Δὲν γίνεται νὰ εἶστε καὶ μὲ τὸν διάβολο καὶ μὲ τὸν Θεό. Ἄμα σᾶς ἀρέσει ἡ κοσμικὴ ζωή, πηγαίνετε στὸν κόσμο. Ἐσεῖς θὰ πονέσετε καὶ θὰ κλαύσετε.
Κανένα κορίτσι ποὺ ἔζησε χριστιανικὴ ζωὴ δὲν μετάνοιωσε, πολλὰ ὅμως κορίτσα ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ κλαύσαν καὶ μετανόησαν φρικτά.

***

Αὐτὰ εἶχα νὰ σᾶς πῶ καὶ προσθέτω. Πρέπει νὰ δημιουργήσετε ἕνα δικό σας περιβάλλον. Λέει ἕνας ψυχολόγος, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μοναδικὸς αὐτὸς καὶ στὴν πιὸ διεφθαρμένη κοινωνία μπορεῖ νὰ δημιουργήση τὸ δικό του περιβάλλον. Πῶς;
Ὁ Καρέλ, ἔγραψε ἕνα βιβλίο ποὺ φέρει τὸν τίτλο, «ὁ ἄγνωστος αὐτὸς ἄνθρωπος». Παγκόσμιο βιβλίο, εἶνε μεταφρασμένο σὲ πολλὲς γλῶσσες καὶ λέει, μὲ ποιὸν τρόπο θὰ σωθῆ ὁ κόσμος.
Κάθε ἄνθρωπος ἔχει δύναμη γιὰ νὰ δημιουργῆ ἕνα δικό του περιβάλλον· ὥστε κανεὶς νὰ μὴν μπορῆ νὰ τὸν θίξη.
Καὶ ἂν ἀκόμα μείνεις ἕνας ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἂν ἀκόμη τὸ περιβάλλον σου εἶνε Σόδομα καὶ Γόμορα καὶ κατακλυσμός, νὰ μπορῆς ἂν θέλεις, διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, νὰ ζήσης ἡθικὸν βίον, σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο.
Φτιάξτε παρέες, λέει ὁ Καρέλ, δυό- δυό, τρεῖς- τρεῖς, (ὁ Καρέλ  λέει 40 ἄτομα). Δημιουργεῖστε παρέες σ᾿ ὅλη τὴν κοινωνία καὶ μέσα στὸ Σικάγο, στὴν Νέα Ὑόρκη, στὸ Παρίση, στὴν Ἀθήνα, παντοῦ· σὲ κάθε πόλη καὶ χωριό. Δημιουργεῖστε παρέες, συντροφιές- συντροφιὲς καὶ ζῆστε τὴν χριστιανικὴ ζωή. Οἱ ὁλίγες αὐτὲς συντροφιές καὶ οἱ συνομιλίες οἱ χριστιανικὲς θὰ δημιουργήσουν ἕνα τεράστιο ρεῦμα ἀντιστάσεως. Ἀλλὰ γιατὶ νὰ χρησιμοποιοῦμε καὶ θαυμάζουμε τὰ λόγια ἑνὸς ἐπιστήμονα, ποὺ εἶνε ἕνα μηδενικὸ μπροστὰ στὸν Χριστό; Τὸ εἶπε ὁ Χριστός: «Ὅπου εἰσὶ δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι στὸ ἐμὸν ὅνομα, ἐκεῖ εἰμὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν».
Φκιάξτε τέτοιες ὁμάδες ποὺ θὰ εἶνε μαζί σας ὁ Χριστὸς καὶ θὰ κάνετε θραύση.  Ἀλλὰ τώρα παίζετε, μιὰ μὲ τὸν Χριστὸ μιὰ μὲ τὸν κόσμο. Δὲν εἶστε σταθερές.
Ἂν σᾶς πεῖ ἕνας παλιάνθρωπος, ἕνα κάθαρμα Read more »

ΘΑ ΝΙΚΗΣΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 8th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

ΘΑ ΝΙΚΗΣΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
στις μαθήτριες του Λυκείου, στις κατασκηνώσεις Πρώτης

Ο π. Αυγ. ευλογει ιστἘκλεκτά μας παιδιά, θέλω νὰ σᾶς πῶ τὰ ἐξῆς ὁλίγα. Ὅτι δὲν ὑπάρχει καμίαν ἀμφιβολία ὅτι περάσατε εὐχάριστες ἡμέρας. Καὶ ὅταν λέγω εὐχάριστες ἡμέρας, δὲν ἐννοῶ μόνο σωματικά, γιατὶ σωματικὰ μπορούσατε νὰ περάσετε εὐχάριστα καὶ ἀλλοῦ, γιατὶ παντοῦ ἡ Ἑλλάδα μας ἔχει ὡραῖα καὶ ἐκλεκτὰ τοπία.
Ὅταν λοιπὸν λέγω ὅτι περάσατε καλά, τὸ βάρος κυρίως τὸ ρίχνω σ᾿ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο.
Ὅπως λέει ὁ Σωκράτης, «τὸ ζῆν», δὲν εἶνε ὁ σκοπὸς τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Τὸ ζῆν τὸ ἔχουν καὶ τὰ ζῶα. Ἀλλὰ τὸ «εὐ ζῆν», ὅπως λέγει καὶ εἰς τὸν Κρίτωνα. Καὶ τὸ «εὐ ζῆν», τὸ ἔχουν ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν μίαν ἀνώτερη ζωή. Καὶ εἶμαι δὲ βέβαιος ὅτι ἐδῶ στὴν κατασκήνωση μὲ τὴν διδασκαλία μὲ τὰ τραγούδια καὶ μὲ τὴν ὅλη πνευματικὴ ζωή, ζήσατε τὸ «εὔ ζῆν», τὸ δὲ εὔ ζῆν, εἶνε τὸ ἐν Χριστῶ ζῆν.
Ἐγνωρίσατε μυστηκότερα τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Καὶ εἶμαι τώρα βέβαιος ὅτι θὰ ἐπιστρέψετε πολὺ διαφορετικές. Μὲ ἄλλα αἰσθήματα καὶ μὲ ἄλλες σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸν περιορισμὸ τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Θὰ πᾶτε πλέον σ᾿ ἕναν κόσμο, ποὺ εἶνε γνωστός.
Δὲν εἶνε πλέον ἡ Ἑλλὰς οἱ ὁποῖα διεκρίνετο γιὰ τὰ βαθιά της θρησκευτικά συναισθήματα. Εἶνε μία νέα Ἑλλάδα ἡ ὁποῖα κάτω ἀπὸ ἀθεϊστικὰ καὶ ὑλιστικὰ κηρύγματα ἐγαλουχίθη καὶ παρουσιάζει ἕνα οἰκτρό φαινόμενο.
Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶνε σπάνια σήμερα στὴν Ἑλλάδα. Σὲ πολλὰ σπίτια δὲν ὑπάρχει πλέον τὸ εἰκονοστάσι, μπροστὰ στὸ ὁποῖο γονατιστὴ μετὰ δακρύων προσευχόταν ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια.
Δὲν ὑπάρχει πλέον στὰ σπίτια ἡ οἰκογενιακή προσευχή. Στὰ περισσότερα σπίτια δὲν ὑπάρχει ἡ ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ ἀνάγνωση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ βιβλίου τῆς ἀνθρωπότητος. Εἰς τὰ σπίτια τὰ σημερινά κατὰ μεγάλη πλειοψηφία, ὄχι 1% καὶ λιγότερο ἀκόμη, δὲν ὑπάρχει τὴν Κυριακὴ ὁ ἐκκλησιασμός ἐκεῖνος, ποὺ λέει εἰς τὸ ὡραῖο του ποίημα ὁ Σούτσιος, ὅτι μετέβαιναν οἰκογενειακῶς στὴν ἐκκλησία καὶ ἐπέστρεφαν ὡς ἄγγελοι Κυρίου Παντοκράτορος.
Ὑπάρχει μία ὑλιστικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ἔχει φτάσει στὰ ἄκρα αὐτά. Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ γονεῖς οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν θανασίμως αὐτὴ τὴν θρησκευτική ζωή. Καὶ δὲν εἶνε λίγα τὰ παραδείγματα τῶν γονέων ποὺ ἐπιρεαζόμενοι ἀπὸ τὰ ὑλιστικὰ κηρύγματα, μισοῦν καὶ πολεμοῦν τὰ παιδιά τους, ὅταν τὰ δοῦν νὰ ἔρχονται πλησιέστερα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπαναλαμβάνεται τὸ δράμα τῆς ἁγίας Βαρβάρας, ποὺ κινδύνευσε νὰ σκοτωθῆ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ πατέρα της.
Τέτοιοι γονεῖς ὑπάρχουν σήμερα πολλοί καὶ ὁ ἀπηνῆς αὐτὸς διωγμός ἐπενθυμίζει τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ποὺ λένε: «Καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ». Πιὸ θανάσιμοι ἐχθροὶ εἶνε οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ, ὅταν αὐτοί δὲν σκέπτονται χριστιανικά.
Μέσα σ᾿αὐτὸν τὸν κόσμο καλεῖσθε νὰ ἐργασθῆτε καὶ ὑπὸ αὐτὲς τὶς δυσμενεῖς συνθήκες, ἀγαπητές μας μαθήτριες τοῦ λυκείου. Καὶ θὰ πρέπη νὰ ἐργασθῆτε, ὁσοδήποτε καὶ λίγες καὶ νὰ εἶστε.
Καὶ ἄν ἀκόμη στὸ σπίτι ὁ πατέρας σου, οἱ μητέρα σου καὶ τὰ ἀδέλφια σου δὲν πιστεύουν, ἐσὺ νὰ πιστεύης καὶ νὰ λές πιστεύω Κύριε καὶ ὁμολογῶ τὴν πίστη μου.
Καὶ ἐὰν ἀκόμη ὑποθέσουμε στὸ σχολεῖο καὶ στὸ λύκειο ποὺ πηγαίνεις οἱ καθηγηταὶ δὲν ἐμπνέονται ἀπὸ θρησκευτικὰ συναισθήματα, ἀλλὰ πολεμοῦν καταχθονίως τὴν Ὀρθόδοξον Πίστη· Καὶ ἄν ὁλόκληρο τὰ σχολεῖο δὲν πιστεύει μία νὰ μείνης, ἐσὺ νὰ ἐξακολουθῆς νὰ πιστεύης Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, τὸν Ἐσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα Θεό μας.
Καὶ ἄν ἀκόμη κάνωμε ὑπόθεση, ἔρθη ἡμέρα αὐτή, ποὺ δὲν θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι θὰ ἔρθη, προτιμότερο νὰ σβήση ὁ ἥλιος, παρὰ νὰ ἔρθη τέτοια μέρα. Ἄν ὅμως ἔλθη τέτοια μέρα καὶ ἡ Ἑλλὰς γονατίσει σὲ καινὰ δαιμόνια διεθνῶν συμβολισμῶν καὶ καταστάσεων καὶ μείνεις μία στὴν μαρτυρική μας πατρίδα, μὴ γονατίσης, ἀλλὰ νὰ ἐξακολουθῆς νὰ πιστεύης εἰς τὸν Χριστό. Διότι σοῦ τὸ λέγω καὶ σοῦ τὸ τονίζω, ἐπάνω στὴ Γραφή στηριζόμενος, δὲν θὰ νικήσουν οἱ πολλοί, θὰ νικήσουν οἱ ὁλίγοι. Θὰ νικήση ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ἐσταυρωμένος Θεός.

 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΣΤΗ ΓΕΥΣΗ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Μαρ 5th, 2014 | filed Filed under: ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο, ΣΥΜΒΟΥΛ. ΣΕ ΜΑΘΗΤΑΣ

ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

για να ἀποκτήσουμε προσωπική εμπειρία τῆς γλυκύτητος ποὺ ἔχει ἡ χριστιανικὴ ζωή

Tου Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Kατασκην. π. Αυγουστ...ἀκούσατε τὰ ὡραῖα χριστιανικὰ μαθήματα, ποὺ εἶνε, ἡ ἀνώτερη καὶ ἡ ὑψηλότερη γνῶσι. Αὐτὸ δὲν τὸ λέμε μόνο ἐμεῖς οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ἱεροκήρυκες καὶ οἱ θεολόγοι, ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἐκλεκτὰ πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητος, ἐπιστήμονες διαφόρων ἐπιστημῶν. Ἡ γνῶσι τοῦ Χριστοῦ, εἶνε ἡ ἀνώτερη καὶ σπουδαιότερη γνῶσι. Καλὰ εἶνε τὰ μαθηματικά· ἀλλὰ τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ μαθηματικά, τὰ φυσικά, τὶς γλῶσσες, ἂν ἀγνοῇς τὸ Χριστό; Τί νὰ τὰ κάνῃς, ἂν σκεφτῇς, ὅτι μιὰ μέρα ὅλες αὐτὲς οἱ γνώσεις δὲν θὰ ἔχουν πέρασι; Μόνο ἡ γνωριμία μὲ τὸ Χριστὸ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἀλλ᾿, ἆραγε, ἡ ἁπλῆ γνῶσι τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁπλῆ γνῶσι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ;
Ἀπαντῶ. Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει, ὅτι ἡ γνῶσι γενικῶς εἶνε ἀναγκαία. Ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος Σωκράτης ἔλεγε ἕνα σπουδαῖο λόγο· «Οὐδεὶς ἑκὼν κακός». Πίστευε, δηλαδή, ὅτι ὅλα τὰ κακὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἄγνοια, καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἂν διαφωτισθῇ καταλλήλως, θὰ παύσῃ νὰ κάνῃ τὸ κακό. Τὸν καιρὸ δὲ ποὺ οἱ ἄλλοι φιλόσοφοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου, μὲ τὰ ἄστρα, τὴ θάλασσα, τὰ βουνά, τὸν ἀέρα, ὁ Σωκράτης ἔστρεψε τὴν προσοχή του στὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶνε τὸ στολίδι τοῦ κόσμου, καὶ δίδαξε τί εἶνε εὐσέβεια, τί ἀσέβεια, τί ἀλήθεια, τί ψέμα, τί δικαιοσύνη, τί ἀδικία, τί σωφροσύνη, τί ἀκολασία.
Αὐτὰ πίστευε καὶ δίδασκε ὁ Σωκράτης, ποὺ ἔζησε πρὶν ἀπ᾿ τὸ Χριστὸ καὶ δὲν γνώριζε τὴν πραγματικὴ αἰτία τῆς ἀνθρωπίνης ἀθλιότητος, ποὺ εἶνε ἡ προπατορικὴ ἁμαρτία. Πίστευε, ὅπως εἴπαμε, ὅτι ἡ κακοδαιμονία τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται στὴν ἄγνοια. Εἶχε δίκιο; Ὄχι ἀπόλυτο. Γιατί; Διότι οἱ ἴδιοι οἱ φιλόσοφοι, ποὺ δὲν εἶχαν ἄγνοια ἀλλὰ εἶχαν γνῶσι, διέπραξαν τὶς μεγαλύτερες ἀδικίες καὶ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα. Καὶ τώρα στὶς μέρες μας ποιοί εἶνε αὐτοὶ ποὺ ξέρουν τὰ περισσότερα πράγματα γιὰ τὴ θρησκεία; Ἀσφαλῶς ἐμεῖς οἱ κληρικοί, οἱ θεολόγοι, οἱ καθηγηταὶ στὰ μικρὰ καὶ στὰ μεγάλα σχολεῖα. Ὅλοι αὐτοὶ γνωρίζουν τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἐξηγοῦν, τὸ κηρύττουν εὐγλώττως, ἀλλά… ἔχουν, συνήθως, μόνο γνῶσι. Δὲν φτάνει, ὅμως, μόνο ἡ γνῶσι· ἡ γνῶσι πρέπει νὰ γίνῃ ἐπίγνωσι. Ἐπίγνωσι δὲ θὰ πῇ ἐφαρμογή.
Κ᾿ ἐρωτῶ· Εἶνε εὔκολη ἡ ἐφαρμογή; Ναί, εἶνε εὔκολη ἡ ἐφαρμογή, ὅταν ὑπάρχῃ θέλησι. Δυστυχῶς, ὅμως, δὲν ὑπάρχει θέλησι. Ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶνε ἰσχυρή· εἶνε ἐξασθενημένη, παράλυτη, καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος εὔκολα νὰ ἐφαρμόζῃ τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει μὲ τὰ παραλυμένα νεῦρα τοῦ παραλύτου. Ἂν πῇς στὸν παράλυτο νὰ κάνῃ γυμναστική, θὰ κάνῃ; Ἂν τοῦ δώσῃς παραγγέλματα «Ἐμπρὸς μάρς» ἢ «Ἐμπρὸς τροχάδην μάρς» ἢ «Βῆμα σημειωτὸν μάρς», θ᾿ ἀνταποκριθῇ; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἀλλὰ θὰ σοῦ πῇ· «Ἄφησέ με, ἄνθρωπέ μου, μὴ μὲ ἐμπαίζῃς· δός μου πρῶτα νεῦρα, κάνε με καλά, καὶ ὕστερα νὰ μοῦ ἀπευθύνῃς τὰ ὡραῖα παραγγέλματα τῆς γυμναστικῆς…». Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ οἱ ὡραῖες ἐντολὲς τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς παραμένουν ἀνεκτέλεστες, ἂν ἡ θέλησί μας εἶνε ἐξασθενημένη, παράλυτη. Θὰ ἐκτελεστοῦν, μόνο ὅταν ἡ θέλησι τοῦ ἀνθρώπου ἐνισχυθῇ ἀπὸ τὴν οὐράνια καὶ ὑπερφυσικὴ δύναμι, δηλαδὴ τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε· «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. 15,5). Ἂν μπορούσαμε οἱ ἄνθρωποι μόνοι μας νὰ ἐκτελέσουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, δὲν χρειαζόταν νὰ ᾿ρθῇ ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο· θὰ ἔφτανε ἡ γνῶσι γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὴν ἐφαρμογή, στὴν ἀρετή, στὴ σωτηρία. Ἀλλ᾿ ὅπως μαρτυρεῖ ἱστορία αἰώνων, δὲν φτάνει ἡ γνῶσι· χρειάζεται μιὰ μεγάλη δύναμι, καὶ ἡ δύναμι αὐτὴ εἶνε ἡ θεία βοήθεια, ἡ θεία χάρις.
Θὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ἀκόμη. Ξέρετε ποιός εἶνε ὁ καλύτερος θεολόγος; Ἂς μὴ σᾶς φανῇ παράξενο· ὁ καλύτερος θεολόγος εἶνε ὁ διάβολος! Ὁ διάβολος; θὰ πῆτε. Μὰ πῶς;
Ἁπλούστατα· διότι γνωρίζει καλύτερα ἀπ᾿ ὅλους τὴν ἁγία Γραφή. Καὶ αὐτὸ φαίνεται καλὰ στὴν περίπτωσι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία προσπάθησε στὴν ἔρημο νὰ πλανήσῃ τὸ Χριστὸ μὲ ρητὰ τῆς ἁγίας Γραφῆς. Μαρτυρεῖ ἀκόμη ἡ ἁγία Γραφή, ὅτι «Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. 2,19). Καὶ ὅμως· ἐνῷ ὁ διάβολος ἔχει τὴν καλύτερη γνῶσι τῆς ἁγίας Γραφῆς, καὶ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ἔχῃ καὶ τὴν καλύτερη ἐφαρμογή, ἐν τούτοις ἔχει τὴ χειρότερη, ἢ μᾶλλον τὴν ἀντίστροφη ἐφαρμογή!
Δὲν ἀρκεῖ, λοιπόν, ἡ γνῶσι· χρειάζεται καὶ μιὰ ἄλλη ὡραία λέξι, ἢ μᾶλλον μιὰ ὡραία ἔννοια, ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ψυχολόγοι. Χρειάζεται ἡ γνῶσι νὰ γίνη βίωμα, ἐφαρμογή, πρᾶξι. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, ποὺ γνώρισες, νὰ τὴ ζήσῃς ἐσὺ προσωπικῶς. Ἡ θεωρία νὰ γίνῃ πείραμα, ὅπως στὴν ἐπιστήμη τῆς φυσικῆς καὶ τῆς χημείας. Ἡ διδασκαλία νὰ γίνῃ ζωή.

* * *

Τρεῖς πειρασμοί

Ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, παιδιά μου, ἔρχεται ὁ πειρασμός. Ἕνας πειρασμὸς ἰσχυρότερος ἀπὸ ᾿κεῖνον ποὺ εἴχατε πρὶν ἔλθετε στὴν κατασκήνωσι. Ἐκεῖνος σᾶς ἔλεγε· Τί νὰ κάνετε στὴν κατασκήνωσι; μὲ τὰ παπαδίστικα θὰ ἀσχολῆστε;…. Ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νικήσατε τὸν πρῶτο ἐκεῖνο πειρασμό. Τώρα δέ, ὕστερα ἀπὸ τὴν κατασκηνωτικὴ ζωή, ἔρχεται ὁ δεύτερος καὶ σφοδρότερος πειρασμὸς καὶ σᾶς ψιθυρίζει· Ὡραῖα εἶνε αὐτὰ ποὺ ἀκούσατε ἐδῶ στὴν κατασκήνωσι, ἀλλὰ ποιός τὰ ἐφαρμόζει; Ἆραγε νὰ εἶνε ἀληθινά; Μήπως κάποτε ἦταν ἀληθινά, καὶ τώρα δὲν ἔχουν καμμιὰ θέσι στὸ σύγχρονο κόσμο; Μήπως εἶνε μόνο γιὰ τὶς γιαγιάδες;.
Σοῦ ἔρχεται ὁ πειρασμὸς αὐτός, παιδί μου. Τὸ ξέρω. Θέλεις νὰ τὸν νικήσῃς; Προσπάθησε τότε νὰ ἐφαρμόσῃς αὐτὰ ποὺ ἄκουσες. Παίρνεις τὸ φάρμακο; θὰ γίνῃς καλά. Δὲν παίρνεις τὸ φάρμακο; θὰ παραμείνῃς ἀσθενής. Φάρμακο τῆς ψυχῆς, φάρμακο πνευματικό, εἶνε ἡ ἐφαρμογὴ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἐφαρμόζεις; θὰ νικήσῃς τὸν πειρασμὸ τῆς ἁμαρτίας, θὰ νικήσῃς τὸ διάβολο, τὸν πατέρα τοῦ κακοῦ. Δὲν τὰ ἐφαρμόζεις; α, τότε μὴν περιμένεις νὰ νικήσῃς τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ διάβολο.
Ἂς ἀναφέρω καὶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Τὸ μέλι ποὺ κάνει ἡ μέλισσα εἶνε γλυκύτατο, θρεπτικό, θεραπευτικό, ὑγιεινό. Ἂν ἀρκῆσαι νὰ ξέρῃς μόνο τὶς ἰδιότητες τοῦ μέλιτος, ἀλλὰ δὲν τὸ δοκιμάζῃς, δὲν πρόκειται ν᾿ ἀπολαύσῃς τὰ εὐεργετήματά του. Ἂν ὅμως δοκιμάσῃς, τότε δὲν χρειάζεσαι τὰ ἐγκώμια τοῦ μέλιτος. Τὰ γνωρίζεις μόνη σου κι ἀπολαμβάνεις τὶς ἔξοχες ἰδιότητές του. Μέλι εἶνε ἡ χριστιανικὴ ζωή. Τὴν ἐφαρμόζεις; αἰσθάνεσαι τὴν οὐράνια γλυκύτητά της. Δὲν τὴν ἐφαρμόζεις; δὲν σὲ ὠφελεῖ ἡ θεωρητικὴ γνῶσι τῶν πνευματικῶν καὶ θείων εὐεργετημάτων της· ἐξακολουθεῖς νὰ ζῇς στὴν πίκρα τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς.
Εἶνε πιθανὸ ὅμως, κοντὰ στοὺς δύο αὐτοὺς πειρασμούς, νὰ ἔρθῃ καὶ ἕνας τρίτος. Ποιός; Νά· ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ σοῦ λέει· Ἀφοῦ ὁ θεολόγος, ὁ παπᾶς, ὁ κατηχητής, ἡ κατηχήτρια δὲν τὰ ἐφαρμόζει, ἐσὺ θὰ τὰ ἐφαρμόσῃς;…
Μὴν ἐπιτρέπετε, ἀγαπητά μου κορίτσια, μὴν ἐπιτρέπετε στὸν πειρασμὸ αὐτὸν νὰ σᾶς πειράξῃ. Διῶξτε τον ἀμέσως μακριά σας. Μὴν ἐπηρεάζεστε ἀπὸ τὸ τί κάνουν ἐκεῖνοι. Ἐκεῖνοι ἔχουν τὴν εὐθύνη τους ἀπέναντι στὸ Θεό. Καὶ εἶνε μεγάλη ἡ εὐθύνη τους, διότι ἀνήκουν στὴν κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Κριτὴς εἶπε· «Ὁ γνοὺς (τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ)… καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας… δαρήσεται πολλάς» (Λουκ. 12, 47). Καὶ εἶνε «δίκαιος Κύριος καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησε» (Ψαλμ. 10, 7). Ἀφῆστε τους, λοιπόν, νὰ τοὺς κρίνῃ ὁ Θεός. Ἐσεῖς μείνετε σταθερὲς καὶ ἀκλόνητες στὸ λόγο τῆς πίστεως καὶ προσπαθῆστε ν᾿ ἀποκτήσετε πεῖρα προσωπικὴ τῆς γλυκύτητος ποὺ ἔχει ἡ χριστιανικὴ ζωή.
Ἄν, ἀγαπητά μου κορίτσια, μὲ ἀκούσετε καὶ τὸ κάνετε αὐτό, σᾶς βεβαιώνω ἐγώ, ὁ γέρων ἐπίσκοπος ποὺ δουλεύω μισὸν αἰῶνα στὴν Ἐκκλησία, ὅτι θὰ φτάσετε στὰ βαθειὰ γεράματα καὶ θὰ ἔχετε χαρὰ μέσα στὴν ψυχή σας. Θὰ καταλάβετε τί μεγάλα πράγματα εἶνε ἡ πίστι, ἡ ἀλήθεια, ἡ δικαιοσύνη, ἡ εὐσέβεια, ἡ ἀρετή, ἡ ἁγνότης, ἡ μητρότης, ἡ ἀγάπη, ἡ στοργή, καὶ τόσα ἄλλα πνευματικὰ γλυκύσματα ποὺ ἔχει ἡ πίστι μας. Θὰ τὰ καταλάβετε ὅλα αὐτὰ ὄχι γιατὶ σᾶς τὰ διδάξαμε ἐμεῖς, ἀλλὰ διότι τὰ ζήσατε ἐσεῖς οἱ ίδιες, καὶ θὰ λέτε κ᾿ ἐσεῖς· «Οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οίδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός» (Ἰωάν. 4,42).

Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στις μαθήτριες του Γυμνασίου το 1988, στις Εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις της Πρώτης της Ι.Μ. Φλωρίνης

O ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 11th, 2014 | filed Filed under: εορτολογιο, ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

(ἀνέκδοτα ἀπὸ τὴ ζωή του)

«Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. 67,36)

MEG. ANTONIOSἩ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, ἑορτάζει ἕναν ἀστέρα, ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀστέρας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἑορτάζει τὸν ἅγιο Ἀντώνιο. Για τὸν Μεγά Ἀντώνιο θὰ μιλήσουμε σήμερα. Θα ποῦμε μερικὲς μόνο λεπτομερείας ἀπὸ τὴν ζωή του, ποὺ εἶνε πολὺ διδακτικὲς καὶ γιὰ τὴν σύγχρονον ἀκόμη ἐποχή μας.

Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος γεννήθηκε τὸν τρίτο αἰῶνα μετὰ Χριστόν, τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, στὴν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, στὴ μεγάλη αὐτὴ πόλιν τοῦ ἑλληνισμοῦ, ποὺ ἔχτισε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Ἡ οἰκογένειά του ἦταν πλούσια. Νωρὶς ὅμως ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ μητέρα, καὶ κληρόμησε μία σημαντικὴ περιου­σία. Δὲν ἐμιμήθη τὸ παράδειγμα νέων οἱ ὁποῖοι, ὅταν κληρονομήσουν μεγάλην περιουσίαν, εἶνε σπάταλοι καὶ ἄσωτοι, ἀλλὰ αὐτὸς ἦταν τακτικὸς στὴν ἐκκλησία.
Δὲν ἔμαθε ὅμως γράμματα, γιατί τὰ σχολεῖα ἦταν εἰδωλολα­τρι­κὰ καὶ κινδύνευε νὰ μολυνθῇ ἀπὸ τὸ μίασμα τῆς πλά­νης. Ἔμεινε ἀ­γράμματος, ἀλ­λὰ τί μὲ τοῦτο;  Ὅ,­τι ἄκουγε στὴν ἐκ­κλησία, τὸ τύπωνε βαθειὰ στὸ νοῦ του. Ἔτσι, θυμόταν ὅλα τὰ ἀναγνώσματα τῆς λατρείας καὶ γνώριζε, αὐτὸς ὁ ἀγράμματος, τὴν ἁγία Γραφὴ ἀπ᾽ ἔξω.

Ο Μ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΕΦΗΡΜΩΣΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΑΝ ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΖΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ!

Πήγαινε στὴν ἐκκλησία, μὲ τὸ αἴσθημα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Μιὰ Κυριακὴ ἄκουσε στὸ εὐαγγέλιο νὰ λέῃ ὁ Χριστὸς στὸν πλούσιο ἐκεῖνο νέο ποὺ ζητοῦσε τὴν τελειότητα· «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοτα καὶ δὸς πτωχοῖς» (Ματθ. 19,21). Νὰ πουλήσῃ δηλαδὴ τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ δώσῃ στοὺς φτωχούς. Ἀκούγεται καὶ σήμερα τὸ «Πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα»· ποιός τὸ ἐφαρμόζει; Ἡ πατρίδα μας ὡς σύνολο εἶνε φτωχή, ἀλλὰ εἶνε γεγονὸς ὅτι ἔχει μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέ­ρους πλουσίους. Μερικὲς οἰκογένειες κολυμ­ποῦν στὸ χρῆμα καὶ πήχτωσαν τὴ θάλασσα μὲ τὰ καράβια τους. Ἀπ᾽ αὐτοὺς ποιός ἀκούει τὰ λόγια αὐτά; Ὄχι ὅλα, ὄχι τὰ μισά, ὄχι τὸ ἕνα τέ­ταρτο· οὔτε τὸ ἕνα χιλιοστὸ δὲν δίνουν, τὰ θέλουν ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ἐνῷ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, ἔφτασε στὸ ὕψος τῆς εὐαγγελι­κῆς τελειότητος, τα ἔδωσε ὅλα γιὰ τὸν πλησίον!
Κ᾿ ἐμεῖς τὸ ἔχουμε ἀκούσει αὐτὸ πολλὲς φορές, ἀλλὰ δὲ᾿ μᾶς κάνει τόση ἐντύπωσι. Ἐκεῖνος τ᾿ ἄκουσε γιὰ πρώτη φορά, καὶ δὲ᾿ χρειάστηκε νὰ τὸ ξανακούσῃ. Ἀμέσως εἶπε· «Αὐτὸς ὁ λόγος εἶναι γιὰ μένα». Καὶ μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸν ναόν, εἶχε πάρει τὴν ἡρωϊκὴ ἀπόφασι καὶ προχώρησε· πούλησε ὅλα ὅσα κληρονόμησε, τριακόσια ἐκλεκτὰ χωράφια, ἔδωσε τὰ χρήματα στοὺς φτωχούς, κι ἀφοῦ φρόντισε γιὰ τὴν ὀρφανὴ μικρὴ ἀδελφή του ἀνεχώρησε καὶ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, στὴν ἔρημο. Ἐκεῖ ἔζησε πολλὰ χρόνια, ὀγδονταπέντε καὶ πλέον. Ποιός μπορεῖ νὰ μιμηθῇ τὸ σκληρὸ ἀγῶνα του ἐκεῖ ἐναντίον τῶν δαιμόνων;

ΠΟΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΔΙΑΒΑΖΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ;

Στὴν Ἀλεξάνδρεια ὑπῆρχαν σοφοί, ποὺ διάβαζαν βιβλία πολλά. Αὐτοὶ ἄκουσαν τὴ φήμη του κι ἀποροῦσαν, πῶς ἕνας ἀγράμματος κατώρθωσε νὰ φτάσῃ σὲ τέτοια ἐπίπεδα. Πῆγαν λοιπὸν καὶ τὸν βρῆκαν στὴν ἔρημο. Τὸν ρωτᾶνε πειρακτικά· ―Διαβάζεις κανένα βιβλίο; ―Ἔχω ἕνα βιβλίο, ἀπήντησε, ποὺ ἐ­σεῖς δὲν τὸ ξέρετε. ―Ἐμεῖς στὴν Ἀλεξάνδρεια, τοῦ εἶ­παν, ἔχουμε τὴν πιὸ σπουδαία βιβλιοθήκη τοῦ κόσμου, μὲ πλῆθος βιβλία. Ἐσὺ ἀγράμμα­τος, καὶ ἐδῶ στὴν ἔρημο, τί βιβλίο ἔχεις; ―Τὸ βιβλίο ποὺ ἔχω καὶ διαβάζω ἔχει ἀμέτρητες σε­λίδες· χίλια χρόνια νὰ ζήσῃ κανείς, οὔτε τὴν ἀρχή του δὲν μαθαίνει. ―Μὰ μᾶς κοροϊδεύεις; Ποιό εἶνε ἐπὶ τέλους τὸ βιβλίο σου; Τότε ἐκεῖνος ἔδειξε τὰ δέντρα, τὰ φυτά, τὰ ζῷα, τὴ θάλασσα, τὰ ποτάμια, τὶς λίμνες, ὅ,τι ὡ­ραῖο ἔ­χει ἡ γῆ· ἔδειξε καὶ τὸν ἀπέραντο οὐρανό, μὲ τὸν ἥλιο, τὸ φεγγάρι, τὰ ἄστρα. Αὐτὸ εἶνε, εἶπε, τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ εἶνε μπροστά μας. Εἶνε ὁ ἥλιος ποὺ μᾶς φωτίζει, μᾶς θερμαίνει, μᾶς ζωογονεῖ· τὸ πρῶτο βιβλίο τοῦ Θεοῦ.
Καὶ πράγματι μέχρι σήμερον ἡ ἐπιστήμη δὲν ἔχει πεῖ τὴν τελευταία λέξι διὰ τὸν ἥλιο. Πῶς καίει; Μιὰ ΔΕΗ στέλνει λίγο φῶς τὸ ὁποῖο πληρώνουμε. Ὁ ἥλιος δωρεάν! Ἑκατομμύρια, δισεκατομμύρια κιλοβάτ, ποὺ λένε οἱ ἐπιστήμονες ὅτι ὅλες οἱ ΔΕΗ τοῦ πλανήτου μας δὲν φτάνουν νὰ φωτίσουν τὴ γῆ οὔτε μιὰ ἡμέρα. Κύριε, δόξα σοι. «Μέγας εἶσαι, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου».
―Βιβλίον λοιπόν, λέγει, ὁ Μ. Ἀντώνιος εἶνε ὁ ἥλιος ποὺ μᾶς φωτίζει. «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς…». Βιβλίο εἶνε ἡ σελήνη ποὺ στέλνει τὸ μελιχρό της φῶς, τὸ τόσο κατανυκτικό της φῶς, τὴ νύκτα. Βιβλίο εἶνε ἡ γῆ, ὁ πλανήτης τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε. Βιβλίον εἶνε ἡ θάλασσα, ἡ ἀπέραντος ἡ μεγάλη. Βιβλίον εἶνε οἱ ποταμοὶ καὶ οἱ θάλασσες. Βιβλίον εἶνε τὰ δένδρα, τὰ καρποφόρα δένδρα. Βιβλία εἶνε τὰ πουλιὰ ποὺ κελαϊδοῦνε μέσα στὰ πυκνὰ τὰ δάση. Βιβλίο εἶνε τὰ πάντα, ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὰ μικρότερα ἕως τὰ μεγαλύτερα.
Καὶ ἰσχύει αὐτὸ μέχρι σήμερον. Βιβλίον εἶνε ἡ φύσις. Λέγει κάποιος σοφός, ὁ ὁποῖος πολλὰ χρόνια μελετοῦσε τὴ μέλισσα καὶ ἔγραψε βιβλίον σπουδαῖον περὶ μελίσσης, μεταφρασμένο σὲ πολλὲς γλῶσσες· καὶ τί λέει; Τὸ μελετοῦσα· τὸ μόνο ποὺ μελετοῦσα, λέει. Ἀλλὰ καὶ ἐθαύμαζα, καὶ θαυμάζω καὶ ἀπορῶ μέχρι σήμερον, πῶς ἡ μέλισσα ῥουφάει τὴν γῦρι, ῥουφάει τὸν ἀνθό, τὸ χόρτο, καὶ τὸ κάνει μέλι. Πῶς; Μπρός ἀπαντῆστε! Θαυμάζουν μερικοὶ καὶ ἀποροῦν καὶ λένε· Μὰ πῶς εἶνε δυνατὸν τὸ ψωμὶ νὰ γίνῃ σῶμα Χριστοῦ; καὶ πῶς εἶνε δυνατὸν τὸ κρασὶ νὰ γίνῃ αἷμα Χριστοῦ; Μεταβολή γίνεται! Ἀλλὰ ὁ κόσμος εἶνε μεταστοιχείωσις, ὅπως λένε οἱ ἐπιστήμονες, εἶνε μιὰ σειρὰ μεταστοιχειώσεων. Ἐγὼ σᾶς ἐρωτῶ· Πῶς ἡ μέλισσα κατορθώνει καὶ τὸ κάνει τὸ χόρτο μέλι, γλυκύτατον μέλι; Πῶς ἀκόμα ἕνας μικρὸς σωληνίσκος, κοῖλος σωληνίσκος, εἶνε γεμᾶτος μέσα δηλητήριον (τὸ κεντρὶ τῆς μελίσσης); Ποὺ τὸ σημειώνει ὁ Μέγας Βασίλειος· ὅταν κεντήσῃ ἡ μέλισσα, πεθαίνει. Δὲ᾿ ζῇ ἡ μέλισσα. Δίδαγμα, ὅτι κ᾿ ἐμεῖς τὸ κακὸ δὲν πρέπει νὰ τὸ κάνωμεν. Μέλισσα! Πῶς ἡ μέλισσα ἔμαθε, τὸ ἀκόμα σπουδαιότερον, σὲ ποιά σχολὴ ἢ πανεπιστήμιο ἐφοίτησε, ὥστε ἀπ᾿ ὅλα τὰ γεωμετρικὰ σχήματα νὰ ἐκλέξῃ τὸ ἑξάγωνον; διότι ἑξάγωνον κάνει μέσα στὴν κηρήθρα. Σοφία Θεοῦ. Μέσα στὴν κυψέλη εἶνε ἡ σοφία.
―Αὐτὰ εἶνε τὰ βίβλια, λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ποὺ διαβάζω καὶ μελετῶ. Καὶ θαυμάζω καὶ λέγω καὶ ἐγώ· «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76,14-15).
Καὶ εἶχε δίκαιον, ὅτι πράγματι καὶ ἕνα λουλούδι ἀκόμα κ᾽ ἕνα μυρμήγκι καὶ μία μέλισσα κ᾽ ἕνα μόριον τῆς ὕλης, διδάσκει ὅτι ὑπάρχει Θεός. Τὸ βιβλίον αὐτὸ σήμερον εἶνε ἀμελέτητο. Ὅπως εἶπα καὶ ἄλλοτε, εἶνε ἀπορίας ἄξιο πῶς ὑπάρχουν ἄπιστοι. Διότι καὶ τὸ μικρότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ ὁμιλεῖ διὰ τὸν Θεόν.
Τά ᾿χασαν αὐτοὶ καὶ ἔφυγαν ντροπιασμένοι.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ἡ φήμη τοῦ ἁ­γίου εἶχε φθάσει στὰ πέρατα τῆς γῆς· ἔφθασε καὶ στὴν Κωνσταντινούπολι, μέχρι τὰ ἀνάκτορα ὅπου ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος. Τότε ὁ βασιλεὺς ἔγραψε μία ἐπιστο­λὴ στὸν ἅ­γιο ἀσκητὴ καὶ τὴν ἔστειλε στὸ ἀσκη­τήριό του, ἐκεῖ στὴν ἔρημο, μὲ βασιλικὸ ταχυ­δρόμο. Οἱ μοναχοὶ θαύμαζαν γιὰ τὴν τιμὴ πρὸς τὸν πνευματικό τους πατέρα, καὶ ἀνυπομονοῦσαν νὰ μάθουν τί λέει τὸ γράμμα. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὅμως δὲν ἔδωσε σημασία· δὲν ἄ­νοιξε τὴν ἐπιστολή, ὅπως θὰ κάναμε ἐμεῖς.
Κάλεσε τοὺς μοναχοὺς καὶ τοὺς εἶπε· Θαυμάζετε, διότι ἕνας αὐτοκράτορας μᾶς ἔστειλε ἐπιστολή; Ἐγὼ δὲν θαυμάζω αὐτό, θαυμάζω κάτι ἄλλο· ὅτι «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόν­των καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15), ἐνώπι­ον τοῦ ὁποίου ὅλοι μαζὶ οἱ ἄρχοντες τῆς γῆς εἶνε ἕνα πελώριο μηδενικό, μᾶς ἔστειλε γράμ­μα. Ποιό γράμμα; Τὴν ἁγία Γραφή. Ἔχουμε τὸ ἐνδιαφέρον νὰ διαβάζουμε την ἀγία Γραφή; Αὐτό εἶνε τὸ γράμμα τοῦ Θεοῦ. Σοῦ γράφει γράμμα ὁ Θεός. Καὶ ὅπως διαβάζεις μὲ ἐνδιαφέρον ὅ,τι σοῦ γράφουν τ᾽ ἀγαπημένα σου πρόσωπα, ἔτσι καὶ μὲ πολὺ μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον νὰ διαβάζῃς τὴν ἁγία Γραφή.
Ὡς στρατιωτικὸς ἱερεύς, πῆγα κάποτε σὲ ἕνα προκεχωρημένο φυλάκιο καὶ ἐκεῖ εἶδα Read more »

ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

author Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on date Ιαν 10th, 2014 | filed Filed under: εορτολογιο, ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ἀπό π. Αὺγουστῖνο

Μεγάλου Ἀθανασίου
18 Ἰανουαρίου

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

(ἀγῶνες καὶ περιπέτειες γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδοξίας)

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣΝΑ τοῦ πλέξουμε ἐγκώμια; Εἴμεθα πολὺ μικροί. Ἐκεῖνος εἶνε γίγαντας καὶ τὸ ὕψος του προκαλεῖ δέος. Ὅποιος διαβάζει τὸ βίο του αἰσθάνεται ρῖγος και ἴλιγγο μπροστὰ στὴ φυσιογνωμία του. Ἐν τούτοις θὰ ψελλίσουμε κ᾿ ἐμεῖς λίγες λέξεις πρὸς τιμήν του.

ΓΙΑΤΙ ΟΝΟΜΑΣΘΗ ΜΕΓΑΣ;

Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὠνομάσθη μέγας ὄχι για τοὺς ἴδιους λόγους ποὺ ὀνομάζονται τὰ κοσμικὰ πρόσωπα. Ὁ τίτλος αὐτὸς ἀπεδόθη καὶ σ᾿ ἄλλα πρόσωπα στὴν παγκόσμιον ἱστορίαν. Ὅπως ἐπὶ παραδείγματι μέγας ὠνομάσθη ὁ Ἀλέξανδρος ὁ βασιλεὺς τῆς Μακεδονίας, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ ᾿δῶ ἀπὸ τὴ Μακεδονία, πέρασε τὸν Ἑλλήσποντο, ἔφτασε μέχρι τὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ τὸν Γάγγη ποταμό, καὶ συνέτριψε στὸ πέρασμά του λαοὺς καὶ ἔθνη καὶ ἵδρυσε τὴν αὐτοκρατορία του. Μεγάλοι ἐπίσης ὠνομάζονται καὶ ἄλλοι; ὁ Μέγας Ναπολέων, ὁ Μέγας…, στρατηγοὶ ἔνδοξοι καὶ αὐτοκράτορες. Αὐτοὶ ὅλοι εἶχαν στὴν διάθεσίν τους λεγεῶνας καὶ φάλαγγας, εἶχαν στρατούς, καὶ διὰ τῆς βίας ὑπέταξαν τὰ ἔθνη. Τοὺς ὠνόμασε μεγάλους ἡ ἱστορία. Ἀλλ᾿ ἂν ἀφαιρέσῃς τὰ στέμματα καὶ τὶς κορῶνες ποὺ φορᾶνε, ἂν ἀφαιρέσῃς τὰ σπαθιὰ καὶ τὰ στρατεύματα ποὺ εἶχαν, τί μένει ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς μεγάλους; Θὰ μείνουν σὰν κοκόρια ποὺ τὰ μάδησες.  Ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀξιώματα, ἔξω ἀπὸ τὰ σπαθιά, ἔξω ἀπὸ τὴν βία, δὲν μένει τίποτε ἄλλο… Ἂν διαβάσῃς τὸν βίο τους, θὰ δῇς, ὅτι ἔχουν σκιὰς καὶ ἐλαττώματα καὶ πάθη φοβερά. Εἶνε μεγάλοι λόγῳ δυνάμεως καὶ ἰσχύος, ἀλλ᾿ ὄχι λόγῳ ἀρετῆς καὶ ἀξίας πνευματικῆς.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιατί ὠνομάσθη μέγας; Ὠνομάσθη μέγας ὄχι στὴν γλῶσσα τὴν κοσμική, ἀλλὰ στὴν γλῶσσα τὴν θρησκευτικὴ καὶ ἠθικήν.
Ἔχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τοὺς μεγάλους της, ὅπως εἶνε ἐπὶ παραδείγματι ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Γρηγόριος ὁ θαυματουργός. Οἱ ἅγιοι αὐτοὶ διακρίθηκαν, ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν γιὰ τὴν μεγάλη του φιλανθρωπικὴ δρᾶσι, ὁ ἄλλος διὰ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνας του ἐναντίον τοῦ δαίμονος εἰς τὴν ἔρημον, καὶ ὁ τρίτος γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκτισε γηροκομειὰ καὶ φιλανθρωπικὰ ἰδρύματα. Δὲν τοῦ ἔμεινε καιρός. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔμεινε στὴν ἔρημο, ὅπως ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Ὅλα τὰ χρόνια τῆς ζωῆς του τὰ ἔζησε μέσα στὴν κοινωνία· μέσα στὸν κόσμο ἔζησε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Συνεπῶς δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἔχει ἀγῶνας, ὅπως ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ἐναντίον τοῦ δαίμονος ποὺ ἦταν στὴν ἔρημο. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκανε θαύματα. Δὲν βλέπουμε οὔτε ἕνα θαῦμα στὸν βίον του.
Ἑπομένως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκτισε γηροκομειά, δὲν ἔκτισε φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα, δὲν πάλεψε στὰς ἐρήμους μὲ τὸν δαίμονα, δὲν ἔκανε θαύματα· ἦταν ὅμως ἅγιος μεγάλης ὁλκῆς. Ἔκανε ἕνα θαῦμα, τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία.
Ὅλα τὰ θαύματα ποὺ κάνουν οἱ ἅγιοι, τὰ κάνουν ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, τοῦ Σωτῆρος καὶ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ ὁ Μέγας Ἁθανάσιος ἐπολέμησε γιὰ τὴν ὀρθόδοξον πίστι. Καὶ συνεπῶς, τὸ θαῦμα ποὺ βλέπουμε στὸν βίο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὅταν ἕνας καὶ μόνος ἠγωνίσθη γιὰ νὰ κρατήσῃ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, εἶνε τὸ ἀνώτερο ὅλων τῶν θαυμάτων, καὶ ἀξίζει γι᾿ αὐτὸ νὰ ὀνομασθῇ μέγας ἐν ἐννοίᾳ θρησκευτικῇ καὶ πνευματικῇ.

ΣΚΛΗΡΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

«Νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων»

Στὴν ἐποχή του ἐκινδύνευσε ἡ πίστις ἡ ὀρθόδοξος. Παρουσιάσθηκε, ὅπως ξέρετε ὅλοι, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μία αἵρεσις, ἡ αἴρεσις τοῦ Αρείου.

Τί θὰ πῆ αἵρεσις; Θὰ πῇ· μία διδασκαλία ποὺ εἶνε ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ δὲν τὴν παραδέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Τί ἔλεγε ἡ αἵρεσις αὐτή; Ἔλεγε τὸ ἑξῆς (Προσέξετε ἀπόψε, θὰ σᾶς ὁμιλήσω λίγο δογματικά. Θὰ σᾶς κουράσω λίγο, ἀλλὰ προσέξετε· εἶνε καὶ αὐτὰ ἐνδιαφέροντα θέματα. Δὲν εἶνε μόνο τὰ κοινωνικὰ θέματα, τὰ ὁποῖα σᾶς συγκινοῦν, ἀλλὰ εἶνε καὶ τὰ θρησκευτικὰ θέματα ἄξια λόγου, καὶ πρέπει νὰ τὰ προσέχουμε). Λέει λοιπὸν ἡ αἵρεσις μία πρότασι γιὰ τὸ Χριστό· ὅτι «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν»· ὑπῆρχε, λέει, κάποτε ἐποχὴ ποὺ δὲν ἤτανε. Ποιό εἶνε ἀληθές. Αὐτὸ τὸ «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν», ὅτι ὑπῆρχε ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε, εἶνε ἀληθὲς καὶ μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε διὰ ὅλους, διὰ ὅλες καὶ διὰ ὅλα. Σεῖς ἐδῶ πέρα, ποὺ εἶστε ὄρθιοι ἐδῶ μέσα ποὺ εὑρίσκεσθε, «ἦν ποτε» ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπήρχατε. Πρὸ ἑκατὸ ἐτῶν ποιός ἀπὸ ἐμᾶς ὑπῆρχε; Κανένας. Θὰ ζήσουμε σὲ μία μικρὰν χρονικὴν περίοδο. Ὑπῆρχε ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε ἥλιος. Γεγονὸς αὐτό. Ξαφνικὰ παρουσιάζεται τὸ φοβερὸ θέαμα. Λοιπὸν «ἦν» ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε φεγγάρι, «ἦν» ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ἄστρα, ὁλόκληρο αὐτὸ τὸ σύμπαν, τὰ ἑκατομμύρια, τὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀστέρων, δὲν ὑπῆρχαν. Εἶνε καὶ ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένο· δὲν ὑπῆρχε τίποτε, παρὰ μία νύχτα, μία σκιὰ, ἕνα χάος. Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε Γῆ, τίποτα δὲν ὑπῆρχε. Ἤτανε ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε θάλασσα. Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν δένδρα. Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπήρχανε πτηνά, πουλιά. Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπήρχανε ζῷα. Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε αἰώνιος. Ὁ ἄνθρωπος κάποτε παρουσιάστηκε.
Ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ἄγγελοι, ἦταν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ἀρχάγγελοι, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε ποτέ ποτέ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε ὁ Χριστός. Ἄναρχος, αἰώνιος, ὑπεραιώνιος. Θάλασσα, πέλαγος, ὠκεανός!
Ἐμεῖς τί εἴμεθα; Σὰν νὰ πάρῃ ἕνα πουλάκι ἐπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα μία σταγόνα. Ἐμεῖς εἴμεθα μία σταγόνα, εἴμεθα τὸ «νῦν», αὐτὸ ποὺ λένε οἱ παπᾶδες «Καὶ νῦν καὶ ἀεί…».
Βρέ, ποῦ κατάντησε ἡ ἐκκλησία! Αὐτὸ τὸ «νῦν καὶ ἀεὶ» ἂν καταλάβετε, θὰ σᾶς πιάσῃ ῥῖγος. Εἶνε μία σταγόνα ἀπὸ τὸν ὠκεανό. Ἔτσι εἴμεθα, μία σταγόνα ἀπὸ τὴ θάλασσα. Εἴμεθα τὸ «νῦν». Τώρα τὸ «ἀεί»;  Κάποιος ποιητής, γιὰ νὰ δώσῃ αὐτὴ τὴν ἰδέα τοῦ αἰωνίου Θεοῦ, τοῦ αἰωνίου Χριστοῦ, εἶπε τὸ ἑξῆς. Φανταστῆτε μία θάλασσα ἀπέραντο, καὶ ἕνα πουλάκι νὰ ἔρχεται, ὄχι κάθε χρόνο ἀλλὰ κάθε χίλια χρόνια, καὶ νὰ παίρνῃ μία σταγόνα·  νὰ πετάῃ ἐπάνω στὰ πελάγη καὶ νὰ παίρνῃ μία σταγόνα μὲ τὸ ῥάμφος του. Ἔ λοιπόν, θὰ ᾿ρθῇ ἐποχὴ ποὺ τὸ πουλὶ αὐτό, σὲ ἐκατομμύρια – δισεκατομμύρια χρόνια ὑπελόγισαν, θὰ πάρῃ τὴν τελευταία σταγόνα. Ἐνῷ ὁ Θεὸς εἶνε ἀτελεύτητος. Ἄρα ποτέ δὲν ὑπάρχει ἐποχὴ ποὺ θὰ σταματήσῃ… Αἰώνιος, αἰώνιος! Τὸ «νῦν» θὰ σταματήσῃ· τὸ ἄλλο, τὸ «ἀεί» («Νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων»), δὲν θὰ σταματήσῃ. Μέσα εἰς τὰ βάθη τῶν αἰώνων, ὑπάρχει ὁ Χριστός.
Λοιπὸν ποτέ ποτέ δὲν ὑπῆρξε χρόνος ποὺ δὲν ὑπῆρχε ὁ Χριστός. Ἐνῷ ὁ Ἄρειος τί ἔλεγε; Αὐτὴ ἦταν ἡ βλάσφημος θεωρία του· ὅτι ἦταν ἑποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε ὁ Χριστός. Αὐτὴ ἦταν βλάσφημος ἰδέα ἐναντίον τῆς θεότητος τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς αἰωνιότητος τοῦ Θεοῦ. Διότι γιὰ ὅλους ἐμᾶς ἐπάνω στὸν τάφο μας θὰ γράψουν· Ἔζησε, ἔζησε, ἔζησε. Γιὰ τὸ Χριστὸ δὲν μποροῦν νὰ γράψουν αὐτό. Διότι ὁ Χριστὸς ζῇ, Read more »