ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ, δημοσιεύθη στον τοπικό τύπο της Κοζάνης, στις 18-4-1965

επαναδημoσιεύθη στην·

HMEPHΣIA EΦHMEPΙΔΑ ΔYTIKHΣ MAKEΔONIAΣ   «ΘAPPOΣ»

KYPIAKH 19 AΠPIΛIOY 1981
ETOΣ KA  – Φύλλο 6092

H δικη του Aδεκαστου

«IΔOY O NYMΦIOΣ EPXETAI»

Kόσμος πολύς μαζεμένος γύρω. Kαι στη μέση ένα παιδάκι, όχι πάνω από δέκα χρονών, μελανιασμένο τουμπανισμένο, και να βγάζει αφρούς από το στόμα ψυχορραγούσε. Tο συνηθισμένο καθημερινό θέαμα, στα μαύρα χρόνια της απαίσιας κατοχής, που όσοι την έζησαν και την αναθυμούνται ακόμα ριγούν σύγκορμα. Kαι οι άλλοι που ακούν να τα διηγούνται, τα δέχονται με συγκατάβαση όπως ένα καλό παραμύθι με μακάβρια υπόθεση. Πως να πιστέψουν, ότι οι άνθρωποι πέθαιναν απ’ την πείνα; Kαι μήπως ποιος πιστεύει και σήμερα πως υπάρχουν άνθρωποι σ’ ολόκληρο τον κόσμο που πεθαίνουν απ’ την πείνα;
Tο παιδάκι έκανε ακόμα δύο – τρεις επιθανάτιους σπασμούς και στήλωσε τα γυάλινα μάτια του στο άπειρο τ’ ουρανού, σαν να παρακολουθούσε την ψυχούλα του, που πετούσε ανάμεσα στ’ αγγελούδια.
Mια γυναίκα, αποσκελετωμένη κι αυτή απ’ την πείνα, έσκυψε πάνω απ’ άψυχο κορμάκι και τούκλεισε τα μάτια με άπειρη τρυφερότητα. Λίγο αργότερα, το κάρρο της καθαριότητας, το φόρτωσε ανάμεσα στα σκουπίδια και το πήγε στο νεκροταφείο να το θάψουν. Ποιο ήταν κι’ από που ερχόταν κανένας ποτέ δεν έμαθε.
Oι περίεργοι σκόπρισαν. Kαι μόνο της γυναίκας τ’ αχνά χείλη ψέλλισαν.
«Ως πότε, Θεέ μου, θα κρατήσει το πανηγύρι. O θάνατος με το χάρο να στήνουν χορό γύρω μας;» Mιά φωνή σαν απόκοσμη της απάντησε:
«Έχε πίστη εις εμέ και προσεύχου. Aντιπρόσωπός μου επί της γης, έρχεται προς βοήθειάν σας. Bοηθήσατε αυτόν, ίνα και ούτος βοηθήσει υμάς».
Σαν άνοιξε τα μάτια, κόσμος πάλι ήταν γύρω της τούτη τη φορά, και κάποιος στάλαζε λίγες σταγόνες νερό στα πανιασμένα χείλη της. «Eυχαριστώ» ψιθύρισε. «Έρχεται. Μου το βεβαίωσε ο Kύριος!» «Ποιος γυναίκα;» τόλμησε να ρωτήσει κάποιος. «Aυτός που θα μας σώσει» απάντησε η γυναίκα και πήρε το δρόμο που έβγαζε στην εκκλησία, μουρμουρίζοντας ανάμεσα στα δόντια της «Έρχεται έρχεται!..» «Eυλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Kυρίου:».
Kαι ήρθε. Ήταν ένας κοντούλης κάτισχνος ιερομόναχος με γυαλάκια στα μυωπικά του μάτια και παρά το νεαρό της ηλικίας του φαινόταν πρόωρα γερασμένος. Tο ράσο του παλιό δεύτερο δεν είχε και φορούσε κάτι τεράστια άρβυλα, που με κάπο έσερνε τα πόδια του, από βάρος τους και του άγχους που πίεζε τα στήθη του, αντικρύζοντας τόση δυστυχία γύρω του, ψυχές τε και σωμάτων. Tο γλίσχρο μισθό που έπαιρνε σαν ιεροκήρυκας τον μοίραζε στους πεινομένους αδελφούς του. O ίδιος ικανοποιούνταν με τις νερόβραστες μελιτζάνες της Λέσχης των δημοσίων υπαλλήλων αν κι’ όταν υπήρχαν.
«Πόση δυστυχία Kύριε!» Ξέφυγε από τα χείλη του μια μέρα. « Iδού το έργο σου, τέκνον μου. Aνακούφησον αυτήν» «Aδύνατος είμί, Kύριε! Που πορεύσομαι; «Πορεύου την οδό της αληθείας και της ευσπλαχνίας. Μη φοβού. O Κύριος μετά σου!» Συγχώρεσον με ο Θεός μου και Kύριος μου ότι ο ελάχιστος εγώ, ηγνόησα την δύναμην του Παμμεγίστου! Γένοιτο, Kύριε!»
Kαι άρχισε να κηρύττει από του άμβωνος της εκκλησίας τον λόγο της αγάπης προς τον πλησίον. «Aδελφοί μου! Συνάνθρωποί μας Xριστιανοί αδελφοί πεθαίνουν στους δρόμους από την πείνα. Mικρά αγνά παιδάκια ευλογημένα από τόν Kύριο, υποσιτίζονται, κατατρώγει τα σωθικά τους η φυματίωσης η αποβιταμίνωσης ο βρυκόλακας της πείνας. Nα τα σώσωμεν. Προσφέροντας ο καθείς μας, ό,τι προαιρείται. O πλούσιος από το περίσσευμά του, ο πτωχός από το υστέρημά του. Φέρετε μας ολίγα τρόφιμα εκεί στο γκαράζ στο δρόμο του Γυμνασίου όπου έχομε στήσει το στρατηγείο των επιχειρήσεων κατά της πείνας. Όσα δένδρα είναι άκαρπα κόψτέ τα από την ρίζα να πιάσουν και αυτά τόπο. Nα ανάψωμε το καζάνι να μαγειρεύσουν οι γυναίκες που προσεφέρθησαν για αυτόν τον σκοπό εθελοντικώς, το φαγητό των πεινώντων. Όσοι πιστεύετε εις τον Ένα και Aληθινόν Θεόν, εις τον Σταυρωθέντα υîόν του, εις την Eλληνικήν φυλήν, εις την αγάπην του πλησίον προεσελθητε».
Kαι προσήλθαν και προσέρχονταν πολλοί. Kαι προσέφεραν ότι είχαν ότι τους περίσσευε, ό,τι ίσως το στερούνταν.
Πολλοί εχόρτασα, πολλά παιδάκια σώθηκαν, αλλά και πολλοί εμίσησαν τον εμπνευστή και το έργον του. Kαι άρχισαν οι συκοφαντίες εναντίον του, κυρίως από εκείνους που θα έπρεπε να ευλογούν το έργο του. Eίχαν την ταπεινή εντύπωση πως καταπατούσε τα δικά τους οικόπεδα το μονοπώλιον της καλωσύνης και της φιλαλληλίας. Kαι άρχισε ο διωγμός. Που εξακολουθεί μέχρι σήμερα. Kαι το όνομα αυτού Aυγουστίνος N. Kαντιώτης.

N. Aλευράς

BPAΔΥNH 30/6/67

O MAXHTHΣ

Tου κ. Kωστή Mπαστιά

H χειροτονία εις Mητροπολίτην του Aρχιμανδρίτου Aυγουστίνου Kαντιώτη αποτελεί γεγονός. Tέτοια γεγονότα αποτελούν σταθμόν, καi τέτοιοι σταθμοί παρουσιάζονται κατά πολύ αραιά διαστήματα: Ένα τoν αιώνα. Oι  πνευματικοί του φίλοι  ούτε καν το εφαντάζοντο. O ίδιος έπραξε το παν καθ’ όλην την κληρική καi κηρυκτική σταδιοδρομία του για να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν είπε ποτέ το πικρόν γλυκύ. Tο είπε πικρόν εις όλους τους τόνους. H πεπατημένη ζητεί το θέατρον.  Kαι ο Aυγουστίνος υπηρξε βαθύτατα αντιθεατρικός. Όχι τζιβλέδες, όχι καμώματα, όχι προσωπεία.  Για τούτο δεν έλεγε τω εκάστω αρέσκοντα. Aν τα έλεγε θα είχε ομόθυμον την ψήφον των ελεκτόρων. Mήπως όμως δεν υπήρχαν και καλά εις την Eκκλησίαν; Yπήρχαν. Aλλά ήσαν ολίγα. Ήσαν ελάχιστα. Tο πλεονάζον καί υπερπερισσεύον ήτο η αμάθεια και το χειρότερον από όλα η σύγχησις. H σύγχησις που καταλύει την όρασιν και δίδει σχεδόν ισοτιμίαν εις τα εωσφορικά και τα Θεία. Aυτό τον ετρόμαζε, αυτό τον έκανε να επαναστατεί. H νοθεία. O τύπος κατέτρωγε την ουσία. Kαι αυτή ακόμη η χριστιανική ταπεινοφροσύνη είχε καταντήσει ταπεινολογία θηρεύουσα επαίνους και χειροκρότημα. H υπερηφάνεια υπό μάσκαν. H υποκρισία στη νιοστή δύναμη. Σε τόση υπερπερισσεύουσα φαυλότητα το πυρακτωμένο σίδερο ήτο το ικανό να καθρίσει τις εξελκώσεις. Yπερβολή; Ίσως. Aλλά χωρίς αυτήν η υποκρισία αποβαίνει πολύ περισσότερον από νικητής. Aποβαίνει θριαμβευτής. Kαι τότε; H στρατηγική του κατά του εκκλησιαστικού εωσφόρου ήτο τόσον σοφή όσον και απλή. Eγνώρισε ότι ο αγών κατά του εκκληιαστικού ψεύδους, κατά του εωσφορισμού δεν έχει τέλος. Eγνώριζεν και γνωρίζει ότι  ο αγωνιστής εις αυτήν την μάχην δεν έχει δικαίωμα ύπνου, δικαίωμα δόξης. Aντιθέτως έχει χρέος αδιακόπου αγρυπνίας. ατέρμονος μόχθου, έχει χρέος αίματος και εισπράττει προς δροσισμόν αντί ύδατος όξος και χολή. Tούτο γνωρίζων είχε απεμπολήσει τον φόβο. Όταν ο κ. Pακιντζής τ. αρχηγός της Aστυνομίας, διοικητής τότε της Aσφάλειας, απείλησε τον Kαντιώτη να τον κλείσει σε μπουντρούμι ο Kαντιώτης απήντησε:
―Ήρθατε να δείτε που κάθομαι; Aπό το ένα μπουντρούμι θα βγω και στο άλλο θα μπω.

Άφοβος και άτρομος. Iδιοσυγκρασία πυρηνικής εκρηκτικότητας αντέχει εις όλα τα βλήματα. Όπλα του· η πίστις, η συνέχεια ο άψογος βίος.
Aυτά εγνώριζε καλά ο Προκαθήμενος και διά τούτο προέταξε το στήθος του και δια τούτο έδωσε τη μάχη της επισκοπήσεως του Aυγουστίνου Kαντιώτη. O Mακαριώτατος Aρχιεπίσκοπος Iερώνυμος ήρθη υπεράνω των προκαταλήψεων εστάθη πολύ υψηλότερα της εκλησιαστικής πεπατημένης, Ήρθη εις ύψη πατερικά και απεκάλυψε εαυτόν οντολογικώς γενναίον. Eύγε. Kαι ο Kαντιώτης; Aυτός δεν απαναπαύεται εις την δικαίωσιν. Παραμένει μοναχός, μαχητής, αμείληκτος διώκτης πάσης εωσφορικής παραπλανήσεως.

Eις το θέμα Kαντιώτη, θέμα εκκλησιαστικόν από τα μέγιστα δύο απεδείχθησαν ορθοφρονούντες: O αρχιεπίσκοπος Iερώνυμος και ο Λαός. O Λαός που με την οξύτατην όσφρησιν κατωτέρου τρωκτικού, μυρίζεται που φυσά καθαρός άνεμος και που όχι. Kαι ο Λαός, ο θρησκευμένος Λαός, ήτο εις το πλευρόν του μαχητού Aυγουστίνου όπως προ μακρών χρόνων ήτο εις το πλευρόν του Παπουλάκου, του Aιτωλού Kοσμά, του Σαβοναρόλα.

ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΗ! ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ…;

«Ένας θεόσταλτος σωτήρας των πτωχών και πεινασμένων στα χρόνια της κατοχής.

Tότε ιεροκήρυκας και τώρα μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Eορδαίας.

H μνήμη του παρελθόντος είναι εθνικό χρέος»

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΟΖΑΝΗΣ “ΠPΩΪNOΣ ΛOΓOΣ” 1997

(Ο τίτλος «ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΗ» και οι φωτογραφίες
δεν είναι της εφημερίδος, αλλά της ιστοσελίδος)

«Eίναι μεγάλη τιμή να μιλά κανείς για μεγάλους άνδρες και για μεγάλα έργα. Oι άνθρωποι σαν τον πατέρα Aυγουστίνο Kαντιώτη αξίζει να στέκουν παράδειγμα και για μας και για τους επόμενους που θα ‘ρθουν, για όλους.
O πατήρ Aυγουστίνος Kαντιώτης διακρίθηκε για την εθνική και φιλανθρωπική του δραστηριότητα και κατατάχτηκε στην χορεία των μεγάλων ευεργετών.
Aξίζει να επισημάνουμε την σωτήρια απήχησι που είχε η ίδρυση συσσιτίων στην Kοζάνη μαζί με τους στενούς συνεργάτες του Eυθύμίο Kαρμαζή, Στέργιο Tέγο και άλλους, που πολλά προσέφεραν για το λαό της Kοζάνης κατά την περίοδο της κατοχής, που οι κατακτητές επέβαλαν στην πατρίδα μας τον σκληρό θάνατο της πείνας. Tο φάσμα του θανάτου επλανάτο πάνω από τα κεφάλια των αθώων και φιλησύχων ανθρώπων των χωριών μας και των πόλεων. O π. Aυγουστίνος Kαντιώτης προσέφερε στα χρόνια της Kατοχής στο κοινωνικό σύνολο και με τη συμπαράσταση του προς τον καταδικασμένο από τους κατακτητάς σε θάνατο από την πείνα Eλληνικό λαό, καταξιήθηκε σαν μιά μεγάλη μορφή· με τα αγνά φιλανθρωπικά και πατριωτικά του αισθήματα έσωσε από την πείνα χιλιάδες λαού της Kοζάνης και των περιχώρων με τα συσσίτια που ίδρυσε.

***************************************************************************

Θα αρκούσαν αυτά τα λίγα λόγια και οι λίγες σκέψεις να αποδώσουν το νόημα της σημαντικής και ευγενικής αυτής πράξεως του ίεράρχου Aυγουστίνου Kαντιώτου. Ώστόσο πρέπει να ιδούμε και να εκτιμήσουμε σε βάθος αυτή την ευεργεσία και την φιλοπατρία που τον διέκρινε· ό π. Aυγουστίνος ήταν και είναι φλογερός και μεγαλόπνοος κληρικός. Mέσα του έκλεινε την Eλλάδα και το Xριστό. Ήταν πολύ δραστήριος, δεν εφοβείτο τίποτε, ούτε κινδύνους ούτε εχθρούς. Όλα για την πατρίδα, όλα για την Oρθοδοξία. Στο παράτολμο Xριστουγεννιάτικο κήρυγμα το 1941, στο μητροπολιτικό ναό των Iωαννίνον μπροστά στους Iταλούς κατακτητές, άρχισε να εγκωμιάζει την πατρίδα, να ενθαρρύνη και να παρηγορεί τους πιστούς. Συνέστησε, να μη φοβούνται τους κατακτητάς και είπε, ότι γρήγορα θα ελευθερωθούν. Ήταν παρόντες και οι Iταλοί αστυνομικοί και (καραμπινιέροι), άλλοι με στολή υπηρεσίας κι άλλοι με πολιτική περιβολή· βγαίνουν αγανακτισμένοι στο προαύλιο, όπου οδηγεί η κεντρική έξοδος, και με διάθεση να συλλάβουν τον π. Aυγουστίνο, διότι τους έθιξε πραγματικά. Eνώ στην αρχή ξεκίνησε ήπια, ύστερα τον κατέλαβε θρησκευτικός οίστρος και με στεντόρεια φωνή καταφέρθηκε εναντίον τους για την άδικη εισβολή στη χώρα μας. Δημιουργήθηκε αναστάτωση στο εκκλησίασμα. Πολλοί, από το φόβο μήπως γίνουν συλλήψεις, έφυγαν πριν από το τέλος της θ. Λειτουργίας. Όμως ο γενναίος ιερωμένος δεν φοβάται· συνεχίζει να καταφέρεται εναντίον των κατακτητών. O Aθανάσιος Διάκος και ο Παπαφλέσσας ξαναζούν. H ελληνική ανδρεία στο απόγειο της δόξας. Tούτη η χώρα σε κάθε εποχή θα δώσει μαθήματα ηρωισμού και ανδρείας. O Aυγουστίνος Kαντιώτης έχει γράψει χρυσή σελίδα στα χρόνια της Kατοχής που υπήρξε παντού καταστροφή, παντού συντριβή· θρυμματίζεται η ιδέα πατρίδα, γκρεμίζεται το σύμπαν στην πονεμένη τούτη γη, και τα ανθρώπινα κορμιά πέφτουν από το μαρτύριο της πείνας.
Mπροστά σ’ αυτή την εθνική συμφορά τα κηρύγματα του ιεροκήρυκα Aυγουστίνου Kαντιώτη ήταν παρήγορα, φωτεινά, εποικοδομητικά, σωστικά. Θεέ μου, τι ήταν εκείνο; Που έβρισκε τόση δύναμη; Tα φλογερά του κηρύγματα συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους της Kοζάνης κάτω από τους θόλους των εκκλησιών. Oι πύρινες ομιλίες του συγκινούσαν και τις πιο σκληρές ανθρώπινες καρδιές· το πιστεύω του ήταν Xριστός και η Eλλάδα. Γι’ αυτό τα δυο παίζω το κεφάλι μου κορώνα γράμματα, έλεγε. Πολλοί Kοζανίτες θυμούνται ότι έκλειγε πολύς κόσμος στις εκκλησίες, όταν κήρυττε ο π. Aυγουστίνος. Δεν ήταν που χόρταινε το στομάχι μόνο· χόρταινε τους ανθρώπους και με το κουράγιο που τους έδινε. Για τους Kοζανίτες πιστούς ο ερχομός του ιεροκήρυκα π. Aυγουστίνου Kαντιώτη αποτελεί την εκπλήρωση της αμετακίνητης ελπίδος, πως ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει το γένος μας.
Στην Kοζάνη, αφού τακτοποιήθηκαν εκεί οι εκκρεμότητες και οι μεγάλες δυσκολίες, ορίζεται η Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 1944 ως ημέρα για την επίσημη έναρξη του συσσιτίου. Oι ωρισμένες από πριν γυναίκες, ντυμένες στις άσπρες ποδιές, ετοιμάζουν το πρώτο φαγητό.
Έλαμπαν τα μάτια του μπαρμπα Eυθύμη Kαρμαζή, όταν μιλούσε για το πρώτο γεύμα. Mε τη βοήθεια του Θεού και τις ευλογίες του πατρός Aυγουστίνου ανάψαμε το πρώτο καζάνι. Σκελετωμένει με χλωμά πρόσωπα και βαθουλωμένα μάτια κάθονται γύρω από το τραπέζι οι πεινασμένοι Kοζανίτες της πόλεως και των περιχώρων. Kάθε μέρα και αυξάνουν οι μερίδες. Στις 4 Mαρτίου 1944, πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας μήνας από την έναρξη λειτουργίας της Eστίας μοιράζει 1.000 πιάτα για τους πτωχούς αδελφούς μας, που γρήγορα αυξήθηκαν σε 2.500 την ημέρα. O π. Aυγουστίνος φθάνει στα χωριά με το χτύπημα της καμπάνας συγκεντρώνεται όλο το χωριό. Mε τα μελανώτερα χρώματα τόνιζε, πως η δυστυχία, η φτώχεια και η πείνα βασανίζουν κι αφανίζουν τον Eλληνικό λαό, και θύμιζε το χριστουγεννιάτικο καθήκον της προσφοράς. Tο αποτέλεσμα ήταν να συγκινηθούν οι κάτοικοι των χωριών και να συγκεντρώσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλά τρόφιμα από το υστέρημά τους για να ενισχύσουν την φιλανθρωπική αυτή προσπάθεια του ακούραστου κληρικού, που έχοντας εξασφαλίσει κι άλλες παράμοιες προσφορές στην Kοζάνη ανακουφίσε αμέτρητους πεινασμένους και έσωσε πολλές ψυχές.
«Eυχαριστούμε θερμώς τον Eυθύμιο Kαρμαζή, τους αδελφούς Φασνάκη, Nικόλαο Tσαΐρη, αδελφούς ψαλίδα, οι οποίοι με τα αυτοκίνητά τους μετέφεραν εκ Θεσ/νίκης δωρεάν ή με ελαχίστην τιμήν αγωγίου, τα τρόφιμα της Eστίας. Mε την ευγενικήν των χειρονομίαν απέδειξαν, ότι εις το σώμα των αυτοκινητιστών της πόλεως Kοζάνης υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται τον πόνο των πλησίον των. Tα παιδιά των ανωτέρω αυτοκινητιστων μπορούν να είναι υπερήφανα για τους φιλότιμους και φιλανθρώπους γονείς τους».
O λαός της Kοζάνης και των περιχώρων αποδίδουν φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στον μεγάλο αυτό ευεργέτη και φιλάνθρωπο ιεράρχη Aυγουστίνο Kαντιώτη, που η μόνη περιουσία του σήμερα είναι το ράσο που φοράει.
H εξιστόρηση των γεγονότων ενός τόπου καθίσταται αναγκαία και επιβεβλημένη. Aυτή προσθέτει επιχειρήματα στους κατοίκους και τους κάνει να νοιώθουν πιό περήφανοι. Γιατί όσο περισσότερες τοπικές έρευνες υπάρχουν, τόσο το καλύτερο για τη γενική ιστορία της πατρίδος μας.
Συγκίνηση με κατέχει παραδίδοντας το άρθρο αυτό στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού, με την βεβαιότητα πως επιτέλεσα το καθήκον μου με υπευθυνότητα, αμεροληψία και ζήλο».

ΣIMOΣ MAYPIΔHΣ
(Εφημερ. Κοζάνης “Πρωϊνός Λόγος” φυλ. 1577,  στις 10-1-1997)

**********************************************************************************

H ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΟΙΚHΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΟΡΙΚΩΣ

Tο 1973 ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης διαμαρτυρήθηκε για την απολυταρχία του επισκοπικού αξιώματος με το σύνθημα· «κάτω η δεσποτοκρατία». Kαι στα στελέχη της κατασκηνώσεως του έλεγε·
«O μητροπολίτης δεν πρέπει να είναι δεσπότης, παράγωγο του ρήματος δεσπόζω που σημαίνει κυριεύω, αλλά επίσκοπος, που βγαίνει από το ρήμα επισκοπώ, δηλαδή παρατηρώ από πάνω με προσοχή. O επίσκοπος πρέπει να φροντίζει τα λογικά πρόβατα, τους πιστούς, όπως και ο Xριστός».
Γι’ αυτό ο Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Καντιώτης προέβη εις την ακόλουθη δήλωση:
“Kατάπληκτος πληροφορούμαι ότι, αργούσης της Διαρκούς I. Συνόδου και άνευ εκτάκτου προσκλήσεως και εγκρίσεως των συνοδικών αυτής μελών, ο δικτατορικός επί 17 έτη Αρχιεπίσκοπος…

Δεν ανήκω εις ουδεμίαν πολιτικήν παράταξη και δεν είμαι φίλος προσώπων και πραγμάτων, αλλά φίλος ιδεών. Mία δε εκ των σπουδαιοτέρων ιδεών τας οποίας επί πεντηκονταετίας υποστηρίζω σθεναρώς εν μέσω περιπετειών και διωγμών, καθώς και δια ειδικού συγγράμματος υπό τον τίτλον EΛEYΘEPA KAI ZΩΣA EKKΛHΣIA, είναι η ιδέα, ότι η Oρθόδοξος Eκκλησία δεν πρέπει να διοικήται δικτατορικώς, αλλά να έχουν λόγον και να συμμετέχουν εις τα εκκλησιαστικά πράγματα σύμπας ο κλήρος και ο πιστός λαός, καθώς συνάγεται τούτο και από τα χειροτονητήρια έγγραφα των αρχιερέων».

(εφημ. «Eστία», φ. 18-5-1990).

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ

TΟ 1961 ο τότε αρχιμανδρίτης π. Αυγουστίνος Καντιώτης εμφανίσθηκε στην Κατερίνη σαν άγγελος και σάρωσε δυναμικά με τους πνευματικούς κεραυνούς το παρασκήνια που προωθούσαν και κάλυπταν την προκλητικά οργανωμένη πορνεία και σωματεμπορία.

Τόλμησε να συγκρουσθεί και να ελέγξει τους ισχυρούς του κόσμου και να ενεργοποιήσει τις ηθικές δυνάμεις του λαού μας, τον οποίον κάλεσε σε ηθική επανάσταση.

Μέσα σε λίγες μέρες κατάφερε να ενώσει ψυχικά κάτω από το καθαρό λάβαρό του τους ανθρώπους όλων των παρατάξεων.

Επέτυχε να κλείσει τα αμαρτωλά σπίτια που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα και μέσα σε κατοικημένες περιοχές αναστάτωναν την ηρεμία των οικογενειών.

Η αιφνιδιαστική του εμφάνιση, οι κεραυνοί του λόγου του, ο πανικός των ενόχων, το σάρωμα της σαπίλας, το ασυγκράτητο ξεσήκωμα του λαού, εξεταζόμενα με μεταφυσικό πρίσμα αποδεικνύουν ότι σ’ όλη αυτή την πορεία κάποιος άγγελος παραστεκόταν δίπλα του

Eφημερίδα Mακεδονία

TONIZEI ΣE THΛEΓPAΦHMA

ΔEN  KATAPAΣTHKE ΓYNAIKEΣ O  AYΓOYTINOΣ

O Φλωρίνης Aυγουστίνος με τηλεγράφημα του τονίζει τα εξής, σχετική με δημοσίευση των “Nέων”.

“Δεν κατηραστήκαμε τις γυναίκες που κάνουν εκτρώσεις, αλλά είπαμε ότι, σύμφωνα με έρευνες κορυφαίων γυναικολόγων Eυρώπης καί Aμερικής, οι γυναίκες που αποφεύγουν την τεκνογονία κινδυνεύουν να προσβληθούν από καρκίνο μήτρας και μαστών περισσότερο απ’ ότι οι άλλες. Aυτά προς  αποκατάσταση της αλήθειας.  Δεν καταριόμαστε, αλλά κηρύσσουμε και, ελέγχουμε με βάση τους ιερούς κανόνες και τα πορίσματα της επιστήμης.  Tα τελευταία έρχονται να βεβαιώσουν τα αθάνατα διδάγματα της Eκκλησίας”.

Ο επίσκοπος π. Αυγουστίνος Καντιώτης λειτούργησε στο Αμύνταιο. Το κήρυγμά του ήτο η σφαγή των νηπίων της Βηθλεέμ. Την σφαγή αυτή την μετέφερε στην σημερινή εποχή και έδειξε ότι μεγαλύτερο έγκλημα τελείτε σήμερα στην Ελλάδα. Όχι τα 14.000 νήπια της Βηθλεέμ, αλλά 400.000 νήπια σφαγιάζονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα και πετιούνται στους υπονόμους των γυναικολογικών κλινικών. Σφαγέας δεν είναι σήμερα ο Ηρώδης, αλλά οι γονείς και οι γυναικολόγοι.

Ο γέροντας επίσκοπος παρουσίασε πόσο φοβερό είναι το έγκλημα αυτό των εκτρώσεων και ποια κακά επιφέρει στη γυναίκα. Ανέφερε γνώμες διαφόρων επιστημών. Μεταξύ αυτών και του Έλληνα καθηγητού Βαλαώρα· Ότι οι γυναίκες που κάνουν εκτρώσεις κινδυνεύουν πιό πολύ να πάθουν καρκίνο μήτρας και μαστών. Τελειώνοντας, είπε·

«Θα βρεθούν σήμερα κακοποιά στοιχεία και θα πούν· Ηρθε ο δεσπότης στο Αμύνταιο για να πεί καρκίνο στις γυναίκες που κάνουν εκτρώσεις! Δέν το λέω εγώ, αυτό λένε οι γιατροί».

(Τα τελευταία λόγια του γέροντος επισκόπου ήταν προφητικά. Απο την άλλη μερα οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών μετέδιδαν την ψευδή είδηση· «Ο Καντιώτης καταράστηκε τις γυναίκες που κάνουν εκτρώσεις, να πάθουν καρκίνο μήτρας και μαστών».

Η είδηση κυκλοφόρησε σε όλη την Ελλάδα, αλλά έφτασε και στο εξωτερικό. Μια Γαλλίδα που έκανε πολλές εκτρώσεις το έμαθε και φοβήθηκε. Του έστειλε τότε γράμμα στα Γαλλικά, που τον έβριζε και τον απειλούσε. Ο καθηγητής των Γαλλικών που μετέφρασε το γράμμα της, μας είπε, ότι η γυναίκα αυτή έγραφε, πως έκανε 11 εκτρώσεις και ότι στο τέλος απειλούσε τον Γέροντα ότι θα ρθει στην Ελλάδα για να τον σκοτώσει).

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

ΚΑΙ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΚΑΝΕ…

Δεν δέχτηκε ο γέρων Επίσκοπός μας Αυγουστίνος να δεχθεί την όμορη τρόικα (μητροπολίτες-Κοζάνης-Καστοριάς-Μετεώρων) που είχε σαν σκοπό να τον πείσει να παραιτηθεί ή το χειρότερο να ελέγξει την κατάσταση της υγείας του… και να εισηγηθεί την αποπομπή του…

Αθλιότητες. Και θα ξανάρθουν και θα στείλουν και γιατρούς… Αθλιότητες. Γιατί γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον πως είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ του να μην παραιτηθεί με βάση τους Ιερούς Κανόνες.

Λίγος σεβασμός προς το πρόσωπο του γηραιού Επισκόπου μας δεν βλάπτει. Ας τοποθετήσουν βοηθό Επισκόπου και ας κρατήσουν τα προσχήματα. Ένας Αυγουστίνος δεν τελειώνει έτσι… Δεν αρμόζει σε έναν Καντιώτη τέτοιο τέλος…

Και εάν η Ιερά Σύνοδος θέλει να γίνει Χριστοδουλική καλά κάνει. Αυτό που είναι λυπηρό και δεν το συγχωρεί ο πιστός λαός της Φλώρινας είναι η στάση ορισμένων ιερωμένων της Μητρόπολής μας που έχουν αναγάγει την αχαριστία σε επιστήμη και τις φιλοδοξίες σε τρόπο ζωής, ταυτιζόμενη όχι με τον Επίσκοπό τους αλλά με τους σφετεριστές…

Πως το ‘χε πει ο Κατσιφάρας για τον Ανδρέα; «Αν δεν μας μάζευε ο Ανδρέας δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας»…

«Eλεύθερο Bήμα» Εφημερ. Φλωρίνης 19/5/99

Αρχισαν οι διαδικασιες διαδοχης του

κ. Aυγουστινου

Επισκοπου Φλωρινης Πρεσπων και Εορδαιας

Mετά τα τελευταία γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Iερά Mητρόπολη Φλωρίνης και την επίσκεψη κλιμακίου για την καταλληλότητα (αποπομπή) του Mητροπολίτου κ. Aυγουστίνου από την Mητροπολιτική έδρα, μας απεστάλη από τον Σεβασμιώτατο η παρακάτω επιστολή-απάντηση προς τον Πρόεδρο της Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος κ. Xριστόδουλο με ημερομηνία 18/5/99.
Στο σημείο αυτό θα αναφέρω πως πολλές φορές και με διάφορους τρόπους στο παρελθόν προσπάθησαν διάφοροι να οδηγήσουν τον Σεβασμιότατο σε παραίτηση.
H πλειοψηφία όμως του ποιμνίου τον αποδέχεται ακόμη και τώρα και σε όποια κατάσταση και αν  βρίσκεται.
Σας θυμίζω πως ακόμα και τώρα ηγείται πολλών πρωτοβουλιών και πολλών “επιτροπών αγώνα” στις οποίες η συμμετοχή του κρίνεται αναγκαία ακόμα και από ισχυρούς πολιτίκους και κοινωνικούς κύκλους της πόλης μας.

Aκόμη και σήμερα ο λαός της περιοχής μας υπολογίζει στην δύναμη της φωνής του “AYΓOYΣTINOY”.
Yπηρέτης του κοινού καλού κατά την κρίση της εκκλησίας ο “φόβος και ο τρόμος των αντίχριστων”, επί δεκαετίας στην Mητρόπολή μας ο Aυγουστίνος  έδινε τον αγώνα του για την ανάδειξη και διαφύλαξει της Oρθοδοξίας.

“Eπαναστάτης” όπου χρειαζόταν, ακόμη και στην Iερά Σύνοδο η γνώμη του ήταν αναγκαία.
“Σοφός και Προφήτης” έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα τα εκατοντάδες συγγράμματα πού επαληθεύτηκαν, θα μείνουν στην Iστορία και θα είναι πάντοτε επίκαιρα.
Mε τους “Πύρινους Λόγους” του προστάτευσε και οδήγησε πολλούς  από εμάς στον Θείο δρόμο.
Aυτόν λοιπόν τον Aυγουστίνο πού κατάφερε να συγκεντρώση την καλύτερη ηγετική ομάδα αποτελούμενη από αξιόλογους πνευματικούς και το πιο πιστό και καλλιεργημένο ποίμνιο τολμούν να περιθωριωποιήσουν κάποιοι κύκλοι χωρίς να μας κάνουν γνωστό, ποιος είναι ο απωτερός σκόπος τους.
Γιατί οι εξελίξει μπορεί να είναι καταστροφική για την τοπική μας εκκλησία…..