«ΒΙΟΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ, ΒΙΟΣ ΑΒΙΩΤΟΣ» (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
Posted by: Επίσκοπος on
Ιούν 20th, 2023 |
Filed under: MIA ZΩNTANH ISTORIA Α
(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος 64, σελ. 170-172
«ΒΙΟΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ, ΒΙΟΣ ΑΒΙΩΤΟΣ» (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
Ἐξετάσατε ὄχι τί κάμνουν ἀλλά τί κάμνουν ὅλοι. Μόλις εἰς τό σπίτι, τό καφενεῖον, τήν πλατεῖαν συναντηθοῦμε δυό–τρεις, συγκροτοῦμεν ἀμέσως δικαστήριον. Κατηγορούμενοι: ὁ γείτονας, ὁ συνάδελφός μας, ὁ συμπολίτης μας, ὁ κόσμος ὅλος. Ἀλλ’ εἶναι ἀπών ὁ κατηγορούμενος. Δέν πειράζει. Ἡμεῖς θά συνεδριάσωμεν, θά τόν δικάσωμεν ἐρήμην. Τό κατηγορητήριον ἀρχίζει, αἱ γλῶσαι κόβουν σάν σπαθιά τροχισμένα ἐπάνω εἰς τό ἀκόνι τοῦ ἀγριοτέρου μίσους. «Αὐτός ἔκανε τό καί τό». Τά εἴδαμεν; Ὄχι τά ἠκούσαμεν ἀπό ἀλλοῦ. Ἀλλά χωρίς νά ἐξετάσωμεν, χωρίς νά ἐξακριβώσωμεν ἐάν καί κατά πόσον εἶνε ἀληθιναί αἱ κατηγορίαι, ἡμεῖς τά παραδεχόμεθα ὡς ἀληθινά, τά παρουσιάζομεν ὡς γεγονότα, ὡς ἀδιάψευστα τεκμήρια τῆς ἐνοχῆς τοῦ ἄλλου. Ἀλλά καί ἐάν δέν ὑπάρχουν τοιαῦτα γεγονότα, ἡμεῖς δέν δυσκολευόμεθα νά τά δημιουργήσωμεν. Ἀρκεῖ το ὅτι μισοῦμεν θανασίμως καί ἀφοῦ δέν ἠμποροῦμεν νά τόν δολοφονήσωμεν μέ τά ὅπλα, θά τόν δολοφονήσωμεν κατ’ ἄλλον βδεληρότερον τρόπον. Θά χρησιμοποιήσωμεν ἐναντίον του τό ὅπλον τῆς συκοφαντίας. Ὁ σκοπός ἄλλοστε ἁγιάζει τα μέσα. Θά πλαστογραφήσωμεν την ἀλήθειαν. Θά διαστρεβλώσωμεν τά πράγματα, θά εἴπωμεν τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος, θά ὀργιάσει ἡ φαντασία μας, καί ὁ ἄλλος, πού τόν μισοῦμεν καί τόν μισοῦμεν διά χίλιες δυό ἀφορμές, θά παρουσιασθεῖ ὡς τέρας πού τόν ἐγέννησε ὁ ἅδης, καί τό δικαστήριόν μας θά ἐκδώσει τάς ἀποφάσεις του. Εὐτυχῶς πού δέν ἔχομεν την δύναμιν νά ἐκτελοῦμεν ὅ,τι ἀποφασίζωμεν μέσα εἰς τά βάθη ᾖς ψυχῆς μᾶς ἐναντίον τῶν ἄλλων, ἄλλως, δέν θά ἔζων ἄνθρωποι, διότι ὅλοι, κατά τήν κρίσιν μας, εἶναι ἐγκληματικά ὄντα πού πρέπει νά ἐκλείψουν ἀπό τό πρόσωπον τῆς γῆς, διά νά ζήσωμεν εὐτυχεῖς ἡμεῖς οἱ ἀθῶοι… Read more »


Be the first! 










O κόσμος όλος είναι μέσα εις ένα χάος, Xάος κοινωνικό, οικονομικό, ηθικό προ παντός. Aπό το χάος αυτό ένας μόνον μπορεί να βγάλει την ανθρωπότητα, ο XPIΣTOΣ! Ένα διάταγμα αρκεί να ειρηνεύσει τον κόσμον το: «AΓAΠATE AΛΛHΛOYΣ». Ένας νόμος δύναται να ρυθμίσει κατά τον πλέον δίκαιον τρόπον τας σχέσεις μας προς τον πλησίον, ο νόμος που ονομάσθη Xρυσούς Kανών της συμπεριφοράς: Kαθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτούς ομοίως. (δηλαδή: Kάμνετε εις τους άλλους ό,τι επιθυμείτε να σας κάνουν εκείνοι). Aυτά είναι τα θεμέλια μιας πράγματι ελεύθερης ευτυχισμένης ζωής. Γρήγορα ή αργά όλοι μας θα εννοήσωμεν ότι το άστρον της Bηθλεέμ είναι ο φάρος της ευτυχίας μας. Πρός το άστρον ας προσανατολισθώμεν όλοι.


«Πάν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν ἐκκόπτεται καί εἰς πῦρ βάλλεται» (Ἰησοῦς Χριστός). Ξύλα! Καυσόξυλα! Δέν ὑπάρχουν εἰς τήν ἀγορά. Κάθε ξυλαράκι ἔγινε ράβδος χρυσοῦ. Καί αὐτά τά τρόφιμα τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ γίνονται δῶρον ἄδωρον, ἐφ’ ὅσον δια νά ἀγοράσει ἡ πτωχή οἰκογένεια δύο ὀκάδες καυσόξυλα πρέπει νά πωλήσει μιά ὀκά ρεβίθια πού ἐπῇρεν ἀπό τόν Ε.Σ. Τά ξύλα, λοιπόν, ἔγιναν καί αὐτά εἰς τήν πλήρη δυσχερειῶν ζωήν μας πρόβλημα, πρόβλημα δια τάς πτωχάς οἰκογενείας, πρόβλημα κυρίως ὅμως δια τήν Ἑστίαν μας, εἰς τήν ὁποίαν βράζουν καθημερινῶς 12 καζάνια τῶν 600-800 μερίδων. Τά πεινασμένα στομάχια θέλουν τρόφιμα. Ἀλλά καί τά 12 καζάνια θέλουν ξύλα. Θέλουν κάθε ἡμέραν 500-600 ὀκ. ξύλα, ἕνα μῆνα 12.000 ὀκάδες, δηλαδή χρειαζόμεθα ἕνα δάσος, ἀπό τό ὁποῖον μέ ἕνα αὐτοκίνητον τοννάζ 3 τόννων νά μεταφέρωμεν κάθε τρεῖς ἡμέρας ξύλα. Ἡ ἀνάγκη τῶν ξύλων εἶναι μεγίστη, τό δέ πρόβλημα τῶν ξύλων πρός στιγμήν ἐφαίνετο ἄλυτον καί τό κλείσιμον τῆς Ἑστίας βέβαιον, ἐάν ὁ καλός Θεός δέν μᾶς ἐλυπεῖτο, δέν ἐλυπεῖτο τούς πτωχούς μας. Ἀφ’ ἑνός ἕνας ἔρανος εἰς ξύλα, πού εἰς τάς 15 Σεπτεμβρίου ἔγινε εἰς ὅλην τήν πόλιν τῆς Κοζάνης κατόπιν σχετικῆς ὁμιλίας τοῦ ἱεροκήρυκος, ἀπέδωκε περί τάς 5 χιλιάδες καυσόξυλα, ἀφ’ ἑτέρου δέ μιά δωρεά, ἡ μεγαλυτέρα πρός τήν Ἑστίαν δωρεά, πού ἰσοδυναμεῖ 10 χρυσά «κοκκοράκια», ἔρχεται νά ἀνακουφίσει τήν Ἑστίαν καί νά λύσει δια ἕνα τοὐλάχιστον εἰκοσαήμερον τό πρόβλημα τῶν ξύλων. Ποία ἡ δωρεά; Ἄς τήν γράψωμεν, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι καί ἄλλοι θά εὑρεθοῦν μιμηταί: