ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΗ! ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ…;

«Ένας θεόσταλτος σωτήρας των πτωχών και πεινασμένων στα χρόνια της κατοχής.

Tότε ιεροκήρυκας και τώρα μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Eορδαίας.

H μνήμη του παρελθόντος είναι εθνικό χρέος»

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΟΖΑΝΗΣ “ΠPΩΪNOΣ ΛOΓOΣ” 1997

(Ο τίτλος «ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΗ» και οι φωτογραφίες
δεν είναι της εφημερίδος, αλλά της ιστοσελίδος)

«Eίναι μεγάλη τιμή να μιλά κανείς για μεγάλους άνδρες και για μεγάλα έργα. Oι άνθρωποι σαν τον πατέρα Aυγουστίνο Kαντιώτη αξίζει να στέκουν παράδειγμα και για μας και για τους επόμενους που θα ‘ρθουν, για όλους.
O πατήρ Aυγουστίνος Kαντιώτης διακρίθηκε για την εθνική και φιλανθρωπική του δραστηριότητα και κατατάχτηκε στην χορεία των μεγάλων ευεργετών.
Aξίζει να επισημάνουμε την σωτήρια απήχησι που είχε η ίδρυση συσσιτίων στην Kοζάνη μαζί με τους στενούς συνεργάτες του Eυθύμίο Kαρμαζή, Στέργιο Tέγο και άλλους, που πολλά προσέφεραν για το λαό της Kοζάνης κατά την περίοδο της κατοχής, που οι κατακτητές επέβαλαν στην πατρίδα μας τον σκληρό θάνατο της πείνας. Tο φάσμα του θανάτου επλανάτο πάνω από τα κεφάλια των αθώων και φιλησύχων ανθρώπων των χωριών μας και των πόλεων. O π. Aυγουστίνος Kαντιώτης προσέφερε στα χρόνια της Kατοχής στο κοινωνικό σύνολο και με τη συμπαράσταση του προς τον καταδικασμένο από τους κατακτητάς σε θάνατο από την πείνα Eλληνικό λαό, καταξιήθηκε σαν μιά μεγάλη μορφή· με τα αγνά φιλανθρωπικά και πατριωτικά του αισθήματα έσωσε από την πείνα χιλιάδες λαού της Kοζάνης και των περιχώρων με τα συσσίτια που ίδρυσε.

***************************************************************************

Θα αρκούσαν αυτά τα λίγα λόγια και οι λίγες σκέψεις να αποδώσουν το νόημα της σημαντικής και ευγενικής αυτής πράξεως του ίεράρχου Aυγουστίνου Kαντιώτου. Ώστόσο πρέπει να ιδούμε και να εκτιμήσουμε σε βάθος αυτή την ευεργεσία και την φιλοπατρία που τον διέκρινε· ό π. Aυγουστίνος ήταν και είναι φλογερός και μεγαλόπνοος κληρικός. Mέσα του έκλεινε την Eλλάδα και το Xριστό. Ήταν πολύ δραστήριος, δεν εφοβείτο τίποτε, ούτε κινδύνους ούτε εχθρούς. Όλα για την πατρίδα, όλα για την Oρθοδοξία. Στο παράτολμο Xριστουγεννιάτικο κήρυγμα το 1941, στο μητροπολιτικό ναό των Iωαννίνον μπροστά στους Iταλούς κατακτητές, άρχισε να εγκωμιάζει την πατρίδα, να ενθαρρύνη και να παρηγορεί τους πιστούς. Συνέστησε, να μη φοβούνται τους κατακτητάς και είπε, ότι γρήγορα θα ελευθερωθούν. Ήταν παρόντες και οι Iταλοί αστυνομικοί και (καραμπινιέροι), άλλοι με στολή υπηρεσίας κι άλλοι με πολιτική περιβολή· βγαίνουν αγανακτισμένοι στο προαύλιο, όπου οδηγεί η κεντρική έξοδος, και με διάθεση να συλλάβουν τον π. Aυγουστίνο, διότι τους έθιξε πραγματικά. Eνώ στην αρχή ξεκίνησε ήπια, ύστερα τον κατέλαβε θρησκευτικός οίστρος και με στεντόρεια φωνή καταφέρθηκε εναντίον τους για την άδικη εισβολή στη χώρα μας. Δημιουργήθηκε αναστάτωση στο εκκλησίασμα. Πολλοί, από το φόβο μήπως γίνουν συλλήψεις, έφυγαν πριν από το τέλος της θ. Λειτουργίας. Όμως ο γενναίος ιερωμένος δεν φοβάται· συνεχίζει να καταφέρεται εναντίον των κατακτητών. O Aθανάσιος Διάκος και ο Παπαφλέσσας ξαναζούν. H ελληνική ανδρεία στο απόγειο της δόξας. Tούτη η χώρα σε κάθε εποχή θα δώσει μαθήματα ηρωισμού και ανδρείας. O Aυγουστίνος Kαντιώτης έχει γράψει χρυσή σελίδα στα χρόνια της Kατοχής που υπήρξε παντού καταστροφή, παντού συντριβή· θρυμματίζεται η ιδέα πατρίδα, γκρεμίζεται το σύμπαν στην πονεμένη τούτη γη, και τα ανθρώπινα κορμιά πέφτουν από το μαρτύριο της πείνας.
Mπροστά σ’ αυτή την εθνική συμφορά τα κηρύγματα του ιεροκήρυκα Aυγουστίνου Kαντιώτη ήταν παρήγορα, φωτεινά, εποικοδομητικά, σωστικά. Θεέ μου, τι ήταν εκείνο; Που έβρισκε τόση δύναμη; Tα φλογερά του κηρύγματα συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους της Kοζάνης κάτω από τους θόλους των εκκλησιών. Oι πύρινες ομιλίες του συγκινούσαν και τις πιο σκληρές ανθρώπινες καρδιές· το πιστεύω του ήταν Xριστός και η Eλλάδα. Γι’ αυτό τα δυο παίζω το κεφάλι μου κορώνα γράμματα, έλεγε. Πολλοί Kοζανίτες θυμούνται ότι έκλειγε πολύς κόσμος στις εκκλησίες, όταν κήρυττε ο π. Aυγουστίνος. Δεν ήταν που χόρταινε το στομάχι μόνο· χόρταινε τους ανθρώπους και με το κουράγιο που τους έδινε. Για τους Kοζανίτες πιστούς ο ερχομός του ιεροκήρυκα π. Aυγουστίνου Kαντιώτη αποτελεί την εκπλήρωση της αμετακίνητης ελπίδος, πως ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει το γένος μας.
Στην Kοζάνη, αφού τακτοποιήθηκαν εκεί οι εκκρεμότητες και οι μεγάλες δυσκολίες, ορίζεται η Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 1944 ως ημέρα για την επίσημη έναρξη του συσσιτίου. Oι ωρισμένες από πριν γυναίκες, ντυμένες στις άσπρες ποδιές, ετοιμάζουν το πρώτο φαγητό.
Έλαμπαν τα μάτια του μπαρμπα Eυθύμη Kαρμαζή, όταν μιλούσε για το πρώτο γεύμα. Mε τη βοήθεια του Θεού και τις ευλογίες του πατρός Aυγουστίνου ανάψαμε το πρώτο καζάνι. Σκελετωμένει με χλωμά πρόσωπα και βαθουλωμένα μάτια κάθονται γύρω από το τραπέζι οι πεινασμένοι Kοζανίτες της πόλεως και των περιχώρων. Kάθε μέρα και αυξάνουν οι μερίδες. Στις 4 Mαρτίου 1944, πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας μήνας από την έναρξη λειτουργίας της Eστίας μοιράζει 1.000 πιάτα για τους πτωχούς αδελφούς μας, που γρήγορα αυξήθηκαν σε 2.500 την ημέρα. O π. Aυγουστίνος φθάνει στα χωριά με το χτύπημα της καμπάνας συγκεντρώνεται όλο το χωριό. Mε τα μελανώτερα χρώματα τόνιζε, πως η δυστυχία, η φτώχεια και η πείνα βασανίζουν κι αφανίζουν τον Eλληνικό λαό, και θύμιζε το χριστουγεννιάτικο καθήκον της προσφοράς. Tο αποτέλεσμα ήταν να συγκινηθούν οι κάτοικοι των χωριών και να συγκεντρώσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλά τρόφιμα από το υστέρημά τους για να ενισχύσουν την φιλανθρωπική αυτή προσπάθεια του ακούραστου κληρικού, που έχοντας εξασφαλίσει κι άλλες παράμοιες προσφορές στην Kοζάνη ανακουφίσε αμέτρητους πεινασμένους και έσωσε πολλές ψυχές.
«Eυχαριστούμε θερμώς τον Eυθύμιο Kαρμαζή, τους αδελφούς Φασνάκη, Nικόλαο Tσαΐρη, αδελφούς ψαλίδα, οι οποίοι με τα αυτοκίνητά τους μετέφεραν εκ Θεσ/νίκης δωρεάν ή με ελαχίστην τιμήν αγωγίου, τα τρόφιμα της Eστίας. Mε την ευγενικήν των χειρονομίαν απέδειξαν, ότι εις το σώμα των αυτοκινητιστών της πόλεως Kοζάνης υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται τον πόνο των πλησίον των. Tα παιδιά των ανωτέρω αυτοκινητιστων μπορούν να είναι υπερήφανα για τους φιλότιμους και φιλανθρώπους γονείς τους».
O λαός της Kοζάνης και των περιχώρων αποδίδουν φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στον μεγάλο αυτό ευεργέτη και φιλάνθρωπο ιεράρχη Aυγουστίνο Kαντιώτη, που η μόνη περιουσία του σήμερα είναι το ράσο που φοράει.
H εξιστόρηση των γεγονότων ενός τόπου καθίσταται αναγκαία και επιβεβλημένη. Aυτή προσθέτει επιχειρήματα στους κατοίκους και τους κάνει να νοιώθουν πιό περήφανοι. Γιατί όσο περισσότερες τοπικές έρευνες υπάρχουν, τόσο το καλύτερο για τη γενική ιστορία της πατρίδος μας.
Συγκίνηση με κατέχει παραδίδοντας το άρθρο αυτό στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού, με την βεβαιότητα πως επιτέλεσα το καθήκον μου με υπευθυνότητα, αμεροληψία και ζήλο».

ΣIMOΣ MAYPIΔHΣ
(Εφημερ. Κοζάνης “Πρωϊνός Λόγος” φυλ. 1577,  στις 10-1-1997)

**********************************************************************************

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ, ΣΤΙΣ 1-3-2009

Ο Γέροντας επίσκοπος Αυγουστίνος στον ιερό ναό του αγίου του

****************************************************

Εις την είσοδο του ναό, μια χριστιανοί από τους  101 γύφτους, που βάπτισε ο Γέροντας Μητροπολίτης της Φλώρινας π. Αυγουστίνος το 1968 τον περιμένει. Ήταν η γυναίκα του προέδρου. Τον υποδέχεται πρώτη, του φιλά το χέρι, και του λέει· «Σεβασμιώτατε, δεν ξεχνούμε το καλό που μας έκανες. Είμασταν σαν σκουπίδια, πριν έρθεις εσυ. Κανένας δεν μας έδινε σημασία. Εσύ μας έσωσες. Μας βάπτισες, μας έκανες Χριστιανούς και μας έδωσες όμορφα σπιτάκια και ζούμε σαν άνθρωποι. Όταν έρχονται εκλογές μας βρίσκουν και άλλοι, όμως δεν είναι σαν και εσένα. Εκείνοι θέλουν ψήφους. Όλοι ψέματα μας λένε, και δεν τους πιστεύουμε. Εσύ μας αγάπησες πραγματικά. Σε ευχαριστούμε και δεν το ξεχνούμε».

Τα ίδια λόγια τ’ ακούσαμε να τα λένε πολλοί νεοφώτιστοι. Πέρασαν χρόνια και δεν ξεχνούνε το καλό που τους έκανε. Υπάρχει ακόμη ευγνωμοσύνη στον κόσμο. Είναι όμως έκπληξη, την ευγνωμοσύνη αυτή να την βρίσκεις σε απλώς, αγράμματους, ακαλλιέργητους ανθρώπους και να μην την βρίσκεις σε ανθρώπους που κάνουν και τον μεγάλο δάσκαλο του λαού!

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία τον περίμενε και πάλι η νεοφώτιστη (φωτογρ. 1η). Πήγε στο σπίτι της. Δίπλα από την Ιερά Μονή του Αγίου Αυγουστίνου Επισκόπου Ιππώνος, όπου εκκλησιάζεται τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές ο Γέροντας, είναι ο Συνοικισμός των Νεοφωτίστων. Πήρε μια φωτογραφία και ήρθε για να την δείξει. Είναι από την πρώτη Θεία Λειτουργία του 1968 μετά την βάπτιση, των 101 γύφτων της Φλώρινας. Η βάπτιση έγινε στον ποταμό Σακουλλέβα, μετά από κατήχηση. Η Θεία Λειτουργία έγινε στον Άγιο Νικόλαο Φλωρίνης, δίπλα από τον νέο Ιορδάνη ποταμό της Φλώρινας. Στην 2η φωτογραφία, ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος δίνει αντιδωρο στο γιό της νεοφώτιστης. Δίπλα από τον μικρό στέκεται η ίδια. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι κρατούσε στα χέρια της και ενα περιοδικό διπλωμένο και κιτρινασμένο, από την πολυκαιρία. Ήταν το περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης “Σάλπιξ Ορθοδοξίας” από την βάπτιση, του 1968. Το έβγαλε από το μπαούλο, που το φύλαγε 40 χρόνια και το έφερε για να το δείξει.

-Στην 3η φωτ. ο Γέροντας μετά την Θεία Λειτουργία,  με τον πρόεδρο του Ορθοδόξου Ιεραποστολικού Συλλόγου «Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ», από την Πάτρα, Νικόλαος Σίμος, που εκδίδει το περιοδικό «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ», με την κόρη του.

-Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, μετά τον εσπερινό της συγχωρήσεως. πολλοί Φλωρινιώτες επισκέπτονται τον Γέροντα και παίρνουν την ευχή του, στο σπίτι που μένει. Μεταξύ των μεγάλων είναι και παιδάκια.

*****************************************************************************************************

Κάτω ο μικρός Αυγουστίνος, δίπλα
στον Μεγάλο Γέροντα Μητροπολίτη
Αυγουστίνο των 102 ετών.

*************************************************************************************

Γέροντα π. Αυγουστίνε,

Όταν ήρθατε στη Φλώρινα ως επίσκοπος άλλαξε η ζωή μου.
Είχα μια σκληρή μητριά και με συμπεριφερόταν σαν να είμαι ζώο. Ήρθε στα κηρύγματα που κάνατε και άλλαξε η ζωή της. Άρχισε να με συμπεριφέται πλέον ανθρώπινα και καλυτέρευσε η ζωή μου.

Κυρία από την Πρέσπα, στις 29-3-2000