ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ

ΟIKOYMENIKO ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

«Οτι ούκ αστεία η οδός σου εναντίον μου» (Αριθμ. κβ΄32-33).

Πατέρα μας σωθείη.

Αν και μικρός, αμαθής και ελάχιστος, Σας αποστέλλω από την Πόλιν του Πρωτοκλήτου μερικά αντίτυπα Καινής Διαθήκης, διά να τα προσφέρετε, όπου ανάγκη εστιν αντί του κορανίου!
Εις Υμάς Δέσποτα άνωθεν εδόθη ο Σταυρός, η Αγία Γραφή και το Τρικέρι – οποία τιμή! – διά να αγιάζετε και φωτίζετε τον κόσμον με το φώς της Τρισηλίου Θεότητος.
Δυστυχώς, όμως, η κατάπτυστος πράξις Σας, Σας απεγύμνωσε της χάριτος της Παναγίας Tριάδος και Σας απέρριψεν εκ του θρόνου της συνειδήσεως των πιστών.
Διά τούτο εν δάκρυσιν, οιμωγές και θρήνεσιν γονυπετείς και από καρδίας δεόμεθα εκτενώς δι’ Υμάς την σωτήριον μετάνοιαν και την ανάνηψίν Σας.
Δεχθήτε παρακαλώ τον υικόν δίκαιον έλεγχον ως εκείνον της όνου του Βαλαάμ και μη με αιτιάσθε.

Αηδιασμένος και έγκλειστος ευρισκόμενος πλέον και εν προσευχή σχολάζων στρέφω τα δακρύβρεκτα βλέμματά μου τω Αιωνίω Δεσπότη και δικαιοκρίτη Θεώ ημών, τω δυναμένω ημάς και Υμάς σώσαι και εκ βάθους καρδίας ολοφυρόμενος αναβοώ:
Στήριξον Ορθοδοξία την Εκκλησίαν Σου Χριστέ και σώσον ημάς της αιωνίου κολάσεως.
Διά δε τον σκανδαλισμόν των ψυχών των πιστών – και μόνον – μη νομίσητε ότι θα εκφύγετε της ράβδου και της οργής Κυρίου (πράγμα που απευχόμεθα), όμως «ήδη η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται» (Λουκά γ΄9).

Ελάχιστος εν ιερομονάχοις

Αρχιμανδρίτης
Νικόδημος Πετρόπουλος
Προϊστάμενος Ιερού ναού
Αποστόλου Παύλου Πατρών

O πρώην Αρχιεπίσκοπος Νικηφόρος Askalon

υπέγραψε την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού»

ο Αρχιεπίσκοπος Νικηφόρος Askalon (κατά κόσμο Νικόλαος Μπαλτατζής), γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1944. Πήγε στα Ιεροσόλημα το 1961, στην Πατριαρχική Σχολή, και το επόμενο έτος έγινε η κουρά του σε μοναχό. Το 1964 χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια έγινε ηγούμενος της Ιεράς Μονής των Αγίων Αρχαγγέλων που ανήκει στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου (γνωστό ως το νοσοκομείο)….

Τέλος εξελέγει το 1988, στις 12 Φεβρουαρίου, επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως του Κωνσταντίνου, επι Πατριάρχου Ιερουσαλήμων Διόδωρου. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, διορίστηκε κηδεμόνας υπακούοντας την πατριαρχική Irbet. Μετά από απόφαση της Ιεράς Συνόδου (syn. ΙΧ, 28.04.2006), ο επίσκοπος Νικηφόρος προήχθη στο βαθμό του Επισκόπου Askalon.
Επίσκοπος πρόσφατα συνταξιοδοτήθηκε δίνοντάς μας τη μαρτυρία της καλής Ορθοδόξου ομολογίας και ορθοπραξίας, με την υπογραφή του στην Ομολογία Πίστεως κατά Οικουμενισμού.

Περισσότερες πληροφορίες για τον επίσκοπο Νικηφόρο, στα Ρουμανικά

Fostul Arhiepiscop Nikiforos de Askalon

a semnat

„Mărturisirea de Credinţă împotriva ecumenismului”

Înaltpreasfinţitul Nikiforos, Arhiepiscop de Askalon (în lume Nikolaos Baltatzis), s-a născut în Xanthi, în 1944. A venit la Ierusalim în anul 1961, a intrat în Şcoala Patriarhală, iar în anul următor a fost tuns monah. În anul 1964 a fost hirotonit preot, după care a preluat egumenia Sfintei Mănăstiri a Arhanghelilor şi supravegherea Sfintei Mănăstiri a Sfântului Gheorghe (numită a Spitalului).
În 1966, a fost numit membru al Comisiei Funciare. În anul următor, fiind numit egumen la Haifa, a fost înaintat în treapta de arhimandrit, iar mai târziu, în 1969, în cea de egumen la Lidda. În 1970 a mers în America pentru studii de Filosofie şi Istoria religiilor, de unde întorcându-se în 1981, ca absolvent al catedrei respective din Florida International University (SUA), a preluat egumenia Sf. Mănăstiri a Sf. Nicolae din Ierusalim şi ascultarea de secretar la Biroul Englez al Arhisecretariatului.
În anul 1983 a fost numit draguman, iar după doi ani Gheron Schevofilax al Preasfintei Biserici a Învierii şi membru al Sfântului Sinod. Din anul 1986 a fost şi membru al Comitetului Şcolar. A fost ales în 1988, pe 12 februarie, episcop al Preasfintei Episcopii de Constantina, iar hirotonia – ce a fost săvârşită de către Preafericitul Patriarh Diodor, a avut loc pe 29 februarie în Sfântul Kuvuklion al Preasfântului Mormânt. În luna aprilie a aceluiaşi an, i s-a rânduit ascultarea de epitrop patriarhal la Irbet. În urma unei decizii a Sfântului Sinod (Sin. IX, 28.04.2006), episcopul Nikiforos a fost promovat în rangul de Episcop de Askalon.
Episcop de o înaltă ţinută moral-duhovnicească, în ultima vreme s-a retras „la linişte” în Grecia, dându-ne mărturia cea bună a Ortodoxiei şi ortopraxiei sale prin semnarea „Mărturisirii de Credinţă împotriva ecumenismului”.
(I.F.)

Τέλος, ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως κ. Ανδρέας, έστειλε ένα μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, τονίζοντας ότι «Στις κρίσιμες ώρες που περνάει η Πατρίδα μας εξ  αιτίας της οικονομικής κρίσεως, ας μη κλονίζουμε τα πνευματικά θεμέλια του Έθνους, και μάλιστα την πίστη στην δύναμη του τιμίου Σταυρού. Ένας ακρίτας Ιεράρχης φωνάζει προς κάθε κατεύθυνση και λέει : Κάτω τα χέρια από τα θρησκευτικά και εθνικά σύμβολα. Γιατί, όπως τονίζει και η λαϊκή παροιμία « Ο Θεός αργεί, αλλά δεν λησμονεί». Και ο νοών νοείτω».

Το νέο σήμα της Ελληνικής Αστυνομίας

************************************************************************************************************

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΤΕΛΕΒΑΝΔΟΥ

ΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΓΑΔΑΣΚΑΡΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

========================

Είμαι άνθρωπος αδύνατης μνήμης και περιορισμένων διανοητικών δυνατοτήτων. Το Μαγαδασκάρης Νεκτάριο όμως τον θυμάμαι πολύ καλά αν και τον γνώρισα πριν τριανταπέντε σχεδόν χρόνια κατά τη διάρκεια των σπουδών του τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στην Αθήνα. Και πώς να τον ξεχάσω;

ΠΡΟΤΥΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

_______________

Ευγενής, ασκητικός, διακριτικός. Κουβέντες μετρημένες. Δεν κατέκρινε ποτέ κανένα. Προσεκτικός σε όλα. “Ακακον αρνίον” του Χριστού από αυτά που διακρίνεις την αρετή τους με την πρώτη ματιά. Καθαρό βλέμμα από την αμαρτία, την υποκρισία και την πονηρία. Υπομονετικός και υπάκουος σε όλους. Οσοι ήθελαν να τον αγγαρεύσουν μίλιον ένα πήγαινε μαζί τους δύο. Εκανε σε όλους υπακοή. Και σε αυτούς που όφειλε και σε αυτούς που δεν όφειλε. Ακουε σιωπηλός και ατάραχος λοιδορισμούς, βρισιές, συκοφαντίες. Χωρίς να απολογείται, να δίνει εξηγήσεις ή να διαμαρτύρεται. Δεν απαντούσε σε καμιά κατηγορία. Ούτε άμεσα. Ούτε έμμεσα. Αφηνε την καθαρότητα της ζωής του να μαρτυρά για το αληθινό του είναι. Θα ήταν εύκολο να αναφέρω τα ονόματα αυτών που τον καταδυνάστευσαν και τον πότισαν όξος και χολήν αντί μάννα. Θα αποφύγω τον πειρασμό επειδή ο ίδιος δεν παραπονέθηκε ποτέ και επειδή γνωρίζω πως ο άγιος ιεράρχης δεν θα ήθελε να αναφέρω κανένα όνομα ανθρώπων που τον εκμεταλλεύτηκαν και τον πόνεσαν. Από τα χείλη του δεν ξέφυγε ποτέ λόγος πικρίας, γογγυσμού ή το ελάχιστο παράπονο. Υπέμενε σιωπηλά και με εγκαρτέρηση χωρίς να αισθάνεται ότι έκανε κάτι σπουδαίο ή ηρωικό. Ετσι αισθανόταν ο ίδιος αλλά όσοι ανεξαίρετα τον γνώρισαν. Οχι μόνον οι συνειδητοί χριστιανοί αλλά ακόμη και οι κοσμικοί άνθρωποι εντυπωσιάζονταν από το ήθος, τη χριστιανική γαλήνη, την εν προσευχή σιωπή, την ταπείνωση και το σταυρικό  ήθος του Αγίου Μαγαδασκάρης.

Η ΕΙΣ ΔΙΑΚΟΝΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ

_________________

Η εις διάκονον χειροτονία του έγινε στο παρεκκλήσι της Θεολογικής στην Αθήνα. Η προσέλευση όλων των φοιτητών που φοιτούσαν τότε στη Σχολή ήταν αθρόα. Ας σημειωθεί μάλιστα ότι  πλείστοι όσοι από τους φοιτητές της εποχής εκείνης βρίσκονταν στη Θεολογική Σχολή γογγύζοντες και βαρυγκομούντες επειδή είχαν αποτύχει να μπουν στη Φιλοσοφική. Γι’ αυτό πολλοί από αυτούς είχαν εχθρότητα προς την Εκκλησία και τη Θεολογία. Στη χειροτονία του π. Νεκταρίου, όμως, ήλθαν όλοι. Γονάτισαν και προσευχήθηκαν για το νέο ιεροδιάκονο και μιλούσαν γι’ αυτόν με πραγματικό σεβασμό κι αγάπη.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

________________

Οταν αποφοίτησα από τη Σχολή έχασα τα ίχνη του. Δεν τον ξανάδα ποτέ. Ρωτούσα γι’ αυτόν πάντα και με πληροφορούσαν ότι είχε επιστρέψει στην Αυστραλία τον τόπο μόνιμης διαμονής του όπου και ουσιαστικά “θάφτηκε”, όπως μου έλεγαν με περιφρονητικό τρόπο. Δεν μπορούσα να δεχτώ την εκδοχή τους. Αν το Ευαγγέλιο λέγει την αλήθεια, σκεφτόμουνα, δεν γίνεται ένας τόσο καθαρός σπόρος σίτου να θαφτεί μέσα στην πεδιάδα της ταπείνωσης και να πάει χαμένος. Αποκλείεται να μην αποδώσει καρπόν εκατονταπλασίονα.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΤΗ ΜΑΓΑΔΑΣΚΑΡΗ

____________________

Εντελώς ανέλπιστα άρχισαν να έρχονται άλλες ειδήσεις. Ο π. Νεκτάριος  πήγε στη Μαγαδασκάρη ως ιεραπόστολος. “Ο λύχνος ετέθη επί τον μόδιον”. Κάνει σπουδαίο έργο, βαφτίζει κατόπιν συστηματικής κατήχησης χιλιάδες, συγκροτεί κλιμάκιο που παράγει αληθινό έργο, χειροτονείται επίσκοπος και αξιοποιεί τη θέση του για να εξαπλώσ και να εμβαθύνει το κήρυγμα του Ευαγγελίου.

ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

______________

Ξαφνικα και απρόσμενα φίλος θεολόγος από την Κύπρο, που με τιμά με την ειλικρινή φιλία του, με πληροφόρησε με ηλεκτρονικό μήνυμα, ότι το ελικόπτερο “Σινούκ” έπεσε και ότι αγνοείται η τύχη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Αισθάνθηκα, όπως όλοι οι χριστιανοί, θλίψη για το χαμό του Πατριάρχη. Ηταν άλλωστε συμφοιτητής μου.

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΜΑΤΑΙΟΙ

_______________

Στο μεταξύ μέσα μου γεννήθηκε μια αόριστη αβάσιμη ελπίδα. “Μήπως ο Θεός ανοίγει παράθυρο για να φωτίσει τους Αλεξανδρινούς ιεράρχες να αναδείξουν τον Μαγαδασκάρης ως νέο Πατριάρχη”; αναλογιζόμουνα “διαλογισμούς ματαίους” καλλιεργώντας ευσεβείς πόθους. “Αυτή και αν θα ήταν πραγματική αίτηση συγγνώμης προς τον Αγιο Νεκτάριο το θαυματουργό, που τόσο αδίκησαν οι ιεράρχες του κλίματος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τι ωραία που θα ήταν αν άνθρωπος της αρετής του Μαγαδασκάρης κοσμούσε τον δεύτερο τη τάξει Θρόνο της Ορθοδοξίας!” Και άλλα μύρια μάταια της ασύνετης μου καρδίας και της σκοτισμένης μου διάνοιας.

ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Ο ΜΑΓΑΔΑΣΚΑΡΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ!

____________________

Στην προσπάθειά μου να πληροφορηθώ περισσότερα για το χαμό του Πατριάρχη ανέτρεξα στο διαδίχτυο και διάβαζα λεπτομέρειες του δυστυχήματος. Οπότε πληροφορήθηκα τα ονόματα της συνοδείας του Πατριάρχη μεταξύ των οποίων εμβρόντητος είδα να συμπεριλαμβάνεται και το όνομα του Μαγαδασκάρης. Ενα δυνατό επιφώνημα πόνου, έκπληξης και απελπισίας βγήκε αυθόρμητα από τα στήθη μου. “Θεέ μου!” Αναλογίστηκα. “Αυτό πια δεν είναι δυστύχημα. Είναι πραγματική συμφορά.” Ο πόνος μου αυξήθηκε περισσότερο όταν έμαθα αργότερα ότι το ιερό λείψανο του αείμνηστου ιεράρχη δεν βρέθηκε και ότι ούτε νεκρός δεν αξιώθηκε να αγγίξει τα χώματα του Αθωνα.” Μονολογούσα: “Πώς επέτρεψε ο Θεός τέτοια συμφορά για τη νεόφυτη Εκκλησία της Μαγαδασκάρης;” Και άλλα βλάσφημα.

Σε κάποια στιγμή όμως μου ήρθε στο νου η απάντηση του εν Αγίοις αυλιζομένου Γέροντα Παισίου όταν ρωτήθηκε αν πήγε στους Αγίους Τόπους: “Εγώ γυρεύω το λαγό και εσύ μου δείχνεις την τρύπα του”, απάντησε. Οχι ότι ο μακαριστός Γέροντας δεν ήθελε να προσκυνήσει εκεί όπου “έστησαν οι πόδες του Κυρίου”! Το αντίθετο! Απλά τοποθέτησε το θέμα στην αληθινή του βάση. Η μήπως ο μακαριστός Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος επεσκέφθηκε ποτέ το Αγιον Ορος ή τους Αγίους Τόπους; Οχι ότι δεν ήθελε να πάει! Τρεις φορές προσπάθησε να πάει στο Περιβόλι της Παναγίας αλλά κάτι συνέβαινε πάντα και ματαιωνόταν το ταξίδι εξαιτίας της εύθραυστης υγείας του. Και τι κατάλαβα εγώ που έκανα είκοσι περίπου ταξίδια στο Ορος; Τι μου πρόσθεσε εκτός από μεγαλύτερο βάρος επειδή προσκύνησα τόσα άγια λείψανα και είδα τόσους αγιασμένους ανθρώπους να αγωνίζονται θαυμαστά ασκητικά παλαίσματα χωρίς να κάνω προκοπή; Οι ενάρετοι άνθρωποι δεν έχουν το δικό μου κενό που νόμιζα ότι έκανα κάτι σπουδαίο αν ενοχλούσα τακτικά τον π. Παίσιο αντί να τον αφήνω ήσυχο να κάνει κανένα επιπλέον κομποσχοίνι.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΨΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

__________________

Και η νεόφυτη Εκκλησία της Μαγαδασκάρης που έχασε τον πατέρα της; Που ορφάνεψε τόσο γρήγορα; Πώς το επέτρεψε αυτό ο Χριστός; Αλλά και πάλιν: Πώς επέτρεψε ο Θεός να πεθάνει στα 49 του χρόνια ο μεγαλύτερος ίσως θεολόγος και ο διαπρεπέστερος ιεράρχης της Εκκλησίας ο Μέγας Βασίλειος; Πώς επέτρεψε ο Χριστός να σιγήσει η φωνή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Αγίου Σωφρονίου με την κατάληψη της Αγίας Πόλεως από τους Μουσουλμάνους που ήταν ο μόνος Θρόνος που ομολογούσε ορθόδοξα την εποχή της αίρεσης του Μονοθελητισμού; Πώς επέτρεψε παράλληλα να σιγήσει η φωνή του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή όταν οι αιρετικοί του έκοψαν τη γλώσσα και το χέρι του για να μην μπορεί να μιλά ή να γράφει εναντίον των Μονοθελητών; Τα επιτρέπει αυτά ο Θεός για τους λόγους που ο Ιδιος γνωρίζει αλλά και για να συνειδητοποιούμε ότι Αυτός μόνο κάνει κουμάντο την Εκκλησία. “Ο Απόστολος Παύλος πέθανε κι η Εκκλησία συνεχίζει το έργο Της για δυο χιλιάδες χρόνια”, συνήθιζε να λέγει ο π. Επιφάνιος. Αλλωστε ποια μεγαλύτερη βοήθεια για την Εκκλησία της Μαγαδασκάρης από την εν Ουρανοίς παρουσία του Ιδρυτή Της όπου θα υψώνει εσαεί οσίους χείρας στον Τριαδικό Θρόνο για τη στερέωση και αύξηση του έργου που εγκαινίασε τοις του Κυρίου “ρήμασιν πειθόμενος”;

ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ

______________________

Και το άγιο λείψανό του; Πώς δεν βρέθηκε να το θάψουμε όπως του αξίζει; Και αν βρισκόταν, δηλαδή, τι θα του προσθέταμε; Περισσότερη τιμή και δόξα από αυτή που Του χαρίζει αυτή τη στιγμή και εις τον αιώνα τον άπαντα ο Κύριος; Στρατιωτικά αγήματα, πομπές, λιτανείες και φήμες χρυσοστόλιστων ιεραρχών, μουσικές μπάντες, δικηροτρίκηρα και διβάμβουλα; Λέτε, Θεός φυλάξοι, να έχουν οι Αγιοι ανάγκη από τέτοια; Αλλωστε βρέθηκαν ποτέ τα λείψανα όσων μαρτύρων έκαψαν ζωντανούς οι διώκτες τους; Αυτούς που τους κατέφαγαν τα άγρια θηρία; ΄Η που τους έθαψαν σε άγνωστους τόπους οι κακούργοι που τους οδήγησαν στο μαρτύριο; ΄Η μήπως έχει έλλειψη το Αγιον Ορος ή η Ορθόδοξη Εκκλησία από λείψανα; Ποιος ξέρει αν ο Κύριος ευδόκησε να εισακούσει την προσευχή του ταπεινού του δούλου Νεκταρίου να διαλυθεί το ιερό Του λείψανο στο Αιγαίο για να περιβρέχει αγιαστικά τη θαλασσοφίλητη γενέτειρά Του Ρόδο; Η πάλιν ποιος μπορεί να πει αν ο Αγιος Θεός ευδόκησε να Τον καθαρίσει και από τα τελευταία ίχνη αμαρτίας με ένα μαρτυρικό θάνατο στερημένο από ανθρώπινες τιμές για να επαυξήσει κατ’ αντιστοιχία στο έπακρον τη Θεική αιώνια τιμή στο μαρτυρικό Του δούλο;

«Η Μακεδονία είναι τόσο Ελληνική όσο και η Ακρόπολη»

λέει ο πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας

«Εγώ θα μιλώ για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και κανείς δεν θα με φιμώσει, γιατί είναι κάτι που το πιστεύω» . Έτσι απάντησε ο πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας, Μάικ Ραν, σε αντιδράσεις πολιτών καταγόμενων από την ΠΓΔΜ.

Ο κ. Ραν εδώ και χρόνια υποστηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο τις ελληνικές θέσεις για τη Μακεδονία και την Κύπρο προκαλώντας την οργή κατοίκων της Αυστραλίας, που κατάγονται από την Τουρκία και την ΠΓΔΜ.

Μάλιστα η εφημερίδα της Αδελαΐδας «The Advertiser» δημοσιεύει άρθρο που αναφέρεται σε ομιλία του κ. Ραν κατά τη διάρκεια των ‘Δημητρίων’ (Ελληνικό Φεστιβάλ της Ν. Αυστραλίας), στην οποία χαρακτήρισε τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ ως «υποκινητή προβλημάτων με τον πλέον επικίνδυνο τρόπο» και κατηγόρησε την ΠΓΔΜ ότι «κλέβει τον ελληνικό πολιτισμό».

Ο κ. Ραν αναθέρμανε την υπόσχεσή του στους ελληνικής καταγωγής ψηφοφόρους του ότι θα ‘συνεχίσει με συνέπεια και χωρίς περιστροφές να υποστηρίζει το σκοπό’ τους.

«Είναι σημαντικό γιατί κανείς δεν δικαιούται να κλέβει την ιστορία και τον πολιτισμό ενός άλλου έθνους» είπε.

Η ομιλία προκάλεσε την παρέμβαση του Μετόντιγια Κολόσκι, προέδρου της αυτοαποκαλούμενης «Ενωμένης Μακεδονικής Διασποράς» (με έδρα την Ουάσιγκτον) ο οποίος συναντήθηκε στην Αδελαΐδα με τον υπουργό Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων Μάικλ Άτκινσον και του επέδωσε επιστολή διαμαρτυρίας με αποδέκτη τον πρωθυπουργό Μάικ Ραν.

Ο Κολόσκι δήλωσε στην εφημερίδα ότι ο λαός του «συκοφαντήθηκε» και απαίτησε άνευ όρων συγνώμη. Ο κ. Ραν απάντησε ότι δεν θα σιωπήσει «ούτε θα φιμωθεί» και ότι «συνεχίζει» να μιλά δημοσίως για ζητήματα στα οποία πιστεύει.Ο κ. Ραν είχε δηλώσει παλαιότερα πως «η Μακεδονία είναι τόσο ελληνική όσο και η Ακρόπολη».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_09/02/2010_323137

«Διασκεδαζοντας» με τηλεοπτικες αναθυμιασεις

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΤΕΛΕΒΑΝΔΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ”;

==================

Με βαθύτατη θλίψη και πραγματική αγωνία διαπιστώνω ότι ορισμένοι πατέρες και αδελφοί προβληματίζονται για το ενδεχόμενο να προχωρήσουν στη διακοπή του μνημοσύνου του οικείου επισκόπου ως έντονη διαμαρτυρία για τους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς του Φαναρίου και των συνοδοποιπόρων του.
Οφείλω, κατά Θεόν και κατά συνείδηση, να καταθέσω με πολύ πόνο την εντονότατη διαφωνία μου γι’ αυτό το ενδεχόμενο και να ικετεύσω υικά όσους σεβαστούς πατέρες και αδελφικά όσες αγαθές ψυχές σκέφτονται να αποτολμήσουν αυτό το άκαιρο εγχείρημα να κάνουν δεύτερες σώφρονες σκέψεις.
“Καιρός εστιν παντός πράγματος”! Και αυτή η χρονική στιγμή ΔΕΝ προσφέρεται για «αποτείχιση”. Το πρόσφατο άρθρο της κας Αντωνιάδου στο “Βήμα” εύχομαι να προβλημάτισε όλους δεόντως. Ελπίζω σύντομα να προσφέρω τη δική μου ανάγνωση του άρθρου της κας Αντωνιάδου το οποίο, πέραν των όσων ορθών κατέγραψαν ήδη πολλοί πατέρες και αδελφοί με σχόλια και άρθρα τους, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους στόχους των Οικουμενιστών και να φυλαχθούμε από τις κακοτοπιές και τις παγίδες που μας έχουν στημένες. Γι’ αυτά, όμως, ελπίζω να επανέλθω, συν Θεώ, σύντομα σε προσεχές άρθρο.
Το μόνο που πρέπει να σημειωθεί αυτή τη στιγμή είναι ότι ούτε κατά διάνοιαν δεν εξαντλήθηκαν τα περιθώρια αντίδρασης στα οικουμενιστικά σχέδια, ώστε να δικαιολογείται “διακοπή μνημοσύνου”, δηλαδή η ενεργοποίηση του πιο ακραίου επιτρεπτού κανονικού μέσου διαμαρτυρίας όταν ο επίσκοπος κηρύσσει “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις.

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ

______________________

Το παράδειγμα της ακύρωσης των άνομων οικουμενιστικών σχεδίων στην Πάφο απέδειξε στην πράξη ότι μπορούν να γίνουν πολλά, πάρα πολλά, και εξόχως αποτελεσματικά για να ματαιωθούν οι οικουμενιστικοί σχεδιασμοί.
Ο κ. Τσελεγγίδης, όσοι πρωτοστάτησαν στη σύνταξη και όσοι υπέγραψαν την Ομολογία της πίστεως για τον Οικουμενισμό, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, ο σύλλογος «Κοσμάς Φλαμιάτος» και τόσοι άλλοι πατέρες και αδελφοί και οι ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας και άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών έδειξαν στην πράξη ότι ο αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού μπορεί και πρέπει να διεξαχθεί χωρίς «αποτειχίσεις».

ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ
_______________

Δεν είναι μόνον η συνάντηση Ορθοδόξων και Παπικών στην Πάφο που έχει αποδείξει ότι οι πιέσεις του λαού του Θεού (χωρίς “αποτειχίσεις”) έχει αποδώσει καρπούς.
Οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας αποχώρησαν από το Παγκόσμιο συμβούλιο των αιρέσων, γνωστό ως ΠΣΕ, κατόπιν ΠΙΕΣΕΩΝ του ποιμνίου τους προς τους οικείους ιεράρχες και τις τοπικές συνόδους.
Στην Κύπρο η “Διαθρησκειακή συνάντηση” της Λευκωσίας (που προηγήθηκε της συνάντησης Ορθοδόξων και Παπικών στην Πάφο) πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή ελάχιστων επισκόπων της Εκκλησίας της Κύπρου εξαιτίας της ελεγκτικής επιστολής που τους απέστειλε η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Ας σημειωθεί μάλιστα ότι η απόφαση για την πραγματοποίηση της “Διαθρησκειακής” συνάντησης βάραινε ουσιαστικά άμεσα ή έμμεσα όλους τους ιεράρχες της Κυπριακής Εκκλησίας επειδή είτε συμφώνησαν, είτε σιώπησαν, είτε συμμετέσχαν ενεργά στην πραγματοποίησή της.
Επομένως ούτε κατά διάνοιαν ΔΕΝ πρέπει να γίνεται προβληματισμός για “αποτείχιση” αφού οι διαμαρτυρίες, οι πιέσεις, οι επιστολές και τα υπομνήματα αποδείχθηκαν στην πράξη εξαιρετικά αποτελεσματικά μέτρα.

ΠΟΤΕ ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ”;
_______________

Θα ερωτηθώ: Αποκλείεται η καταφυγή στην “αποτείχιση”; Απαντώ: Η κανονική παράδοση και η εκκλησιαστική πράξη μαρτυρούν ότι η «αποτείχιση»ΔΕΝ αποκλείεται. Υπάρχει “δυνητική”(επαναλαμβάνω “δυνητική”) ευχέρεια εφαρμογής της αν συντρέχουν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ οι ακόλουθες δύο προυποθέσεις: Αν χρησιμοποιηθεί ΜΟΝΟΝ ως έσχατον όπλον και ΑΦΟΥ εξαντληθούν όλα τα άλλα μέσα, και αν γίνει ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ ώστε να έχει δόκιμον αρχή και δόκιμον τέλος.

“ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ” “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ”
__________________

Επιπλέον όταν αρχίσει η «αποτείχιση» και μάλιστα όχι από τους «στρατηγούς» (δηλαδή τους επισκόπους) της Εκκλησίας, όπως προσφυώς τους χαρακτήρισε ο π. Επιφάνιος, αλλά από μεμονωμένες ομάδες χριστιανών, διατρέχουμε σε ΥΨΙΣΤΟ βαθμό τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε σχίσμα.
Και το σχίσμα είναι τόσο σοβαρή αμαρτία ώστε «ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν μπορεί να την ξεπλύνει», μας διαβεβαιώνει ο Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.
Εύκολα αρχίζει μια «αποτείχιση» από ένα κληρικό που τον ακολουθούν λίγοι πιστοί. Ποια εχέγγυα, όμως, υπάρχουν ότι όσοι βαδίζουν αυτόν το δρόμο δεν θα καταλήξουν σε σχίσμα;
Το αντίθετο, δυστυχώς, ισχύει!
Ο κίνδυνος να δημιουργηθεί σχίσμα θα επικρέμμαται απειλητικός πάνω από τα κεφάλια μας κάθε στιγμή.

ΜΗ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ”
__________________________

Η «αποτείχιση» που δεν είναι “συντεταγμένη” με «στρατηγό», δηλαδή που δεν κατευθύνεται από επίσκοπο ή από θεσμικούς παράγοντες τεράστιας πνευματικής ακτινοβολίας όπως είναι το Αγιον Ορος ή άγιες μορφές όπως ο Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Αγιος Μάξιμος Ομολογητής, κτλ. είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχει κακό τέλος και ψυχοφθόρα επίδραση.
Μια τέτοια μη κατά Θεόν εξέλιξη στην καλύτερη περίπτωση θα αποδιοργανωθεί και θα εκφυλιστεί με την πάροδο του χρόνου και στη χειρότερη – την πιο πιθανή, αν δεν θέλουμε να κοροιδεύουμε τον εαυτό μας – θα καταλήξει σε σχίσμα.

“ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ” ΚΑΙ “ΑΚΡΙΤΟΣ “ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ”
______________________

Ας βαδίσουμε την οδό των Αγίων πορευόμενοι με φόβο και τρόμο για τους εκατέρωθεν χάσκοντες γκρεμούς:
α.) Του “Οικουμενισμού” που θα οδηγήσει, αν δεν αναχαιτισθεί, σε αλλοίωση της πίστεως αλλά και του
β.) άκριτου “ζηλωτισμού” που θα οδηγήσει πολλούς ή λίγους αναπόφευκτα σε σχίσμα.
Δηλαδή ΕΚΤΟΣ Εκκλησίας.
Και εκτός Εκκλησίας ΔΕΝ υπάρχει σωτηρία, όπως μας διαβεβαιώνει ο Αγιος Κυπριανός.
Ας μην ξεχνούμε, σύμφωνα με τον ίδιο Αγιο, ότι “κανένας δεν μπορεί να λέγει το Θεό Πατέρα αν δεν έχει την Εκκλησία Μητέρα.»
Στώμεν καλώς!
Στώμεν μετά φόβου!
Πρόσχωμεν ίνα μη συγκρητιστές οικουμενιστές ή σχισματικοί καταστώμεν!

«ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ»
___________________

Αλίμονον αν πολεμούμε, όπως έχουμε αδήριτο χρέος τον Οικουμενισμό, και στο τέλος οδηγήσουμε τον αγώνα μας σε σχίσμα.
Θα πρόκειται για κλασσική περίπτωση αποδοχής «δεξιού πειρασμού». Ενα κίνδυνο για τον οποίο μας έχουν προειδοποιήσει όλοι οι Αγιοι Πατέρες.
Το πρόβλημά μας δεν είναι να αντιμετωπίσουμε μόνον τους “εξ αριστερών” πειρασμούς αλλά και τους “εκ δεξιών”.

Αν περασετε παρανομα τα συνορα σε αλλες χωρες…

(γι’ αυτο …μενουμε Ελλαδα!!!)

Εάν διασχισετε παράνομα τα συνορα :
*  της Βόρειας Κορέας, τιμωρείστε με 12 χρονια σκληρής εργασίας.
*  του Ιράν, θα σας κρατήσουν επ ‘αόριστον.
*  του Αφγανιστάν, θα σας πυροβολήσουν.
*  της Σαουδικής Αραβίας, θα πρέπει να φυλακιστείτε.
*  των Η.Π.Α., θα πρέπει να υποστείτε ξυλοδαρμό από την τοπική αστυνομία.
*   της Κίνας, δεν θα ακούσουμε τίποτε για σας.
*  της Βενεζουέλας, θα σας κατηγορήσουν για κατασκοπεία και θα πάτε φυλακή για, πολλάαααα χρόνια.
*  της Κούβας, θα σας ρίξουν ξύλο μέχρι να σαπίσετε.

**********************************************************

*         της Ελλάδας, θα πάρετε :
–          μία θέση εργασίας,
–          μία άδεια οδήγησης,
–          κοινωνική ασφάλιση,
–          πρόνοια,
–          κουπόνια τροφίμων,
–          πιστωτικές κάρτες,
–          επιδοτούμενο ενοίκιο ή δάνειο για να αγοράσετε ένα σπίτι,
–          δωρεάν παιδεία,
–          δωρεάν πρόγραμμα health care,
–          μπορεί να σας βάλουν και για λίγο φυλακή, αν σας πιάσουν… αλλά σύντομα ….
–          μπορείτε ακόμη και να ψηφίσετε!!!!

ΥΓ. Υπολογίζεται ότι με το ρυθμό άφιξης λαθρομεταναστών, το 2018 θα είναι στην Ελλάδα 5.000.000 λαθρομετανάστες από ΜΟυσουλμανικές χώρες

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΗΝΥΤΗΡΙΟΥ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

για τις αντορθοδοξες ενεργειες και αιρετικες θεσεις

του Μεσσηνιας κ. Χρυσοστομου

που δεν συγκινουν και δεν εξεγειρουν τους Ιεραρχες

ΑΝΑΞΙΟΣ

Ιερωμένοι και λαϊκά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας όλο και πιο συχνά, σχεδόν καθημερινά, θλίβονται, πονούν και ντρέπονται για ενέργειες και αποφάσεις των Ποιμένων τους σε ζωτικά θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Και όταν ομιλούν για τα κακώς κείμενα, ζητώντας τη θεραπεία τους, τότε λόγιοι και μη λόγιοι Μητροπολίτες –περί πολλών ευκαίρως ακαίρως λαλίστατοι– κλείνουν ερμητικά τα μάτια τους και τα αυτιά τους προς τα κακώς πραττόμενα και λεγόμενα από συν-Επισκόπους τους και «φιλαδέλφως» εφαπλώνουν το ράσο τους για να τους σκεπάσουν, επιτρέποντας στο κακό να κυριαρχεί και να πολλαπλασιάζεται μέσα στην Εκκλησία μας. Έτσι, όμως, στην πράξη έρχονται σε αντίθεση με αυτά που περί εκκλησιαστικής δικαιοσύνης και εντιμότητος στον χώρο της Εκκλησίας θεωρητικώς διδάσκουν∙ και μάλιστα καθίσταται μεγαλύτερη και εκκωφαντικότερη αυτή η αντίφασή τους, αφού για να κατοχυρώσουν τη θεωρητική διδασκαλία τους καταφεύγουν στα κείμενα Αγίων Πατέρων και Επισκόπων του παρελθόντος, λησμονώντας μια «μικρή» λεπτομέρεια: ότι οι Άγιοι, όσα έλεγαν τα έπρατταν κιόλας.
Και δεν αρκούνται μόνον σ’ αυτό, αλλά κατακεραυνώνουν τους πιστούς που ζητούν το αυτονόητο: να σταματήσουν οι Επίσκοποι να εκθέτουν την Εκκλησία, είτε ως σκανδαλοποιοί είτε ως των σκανδάλων ανεκτικοί. Έτσι, αντί να δώσουν το καλό παράδειγμα εφαρμόζοντες τους Ιερούς Κανόνες και να αφαιρέσουν από μεν τους εκκλησιομάχους την ευκαιρία του διασυρμού της Εκκλησίας του Χριστού, από δε τους πιστούς την υποχρέωση της διαμαρτυρίας και του ελέγχου των παρανομιών των Επισκόπων σε θέματα Πίστεως(1), κατηγορούν τους πιστούς που διαμαρτύρονται ως «εγωϊστές», «ανυπάκοους» και «ζηλωτές». Και ακόμη επισείουν εναντίον τους εκκλησιαστικές ποινές ή τους τιμωρούν με αφορισμούς, ώστε να τους αποτρέψουν από τον έλεγχο των Επισκοπικών ατοπημάτων που έχουν σχέση με παράβαση Ι. Κανόνων και παραβάσεις σε θέματα Πίστεως, τα οποία, μάλιστα, ατοπή-ματα δεν είναι μεμονωμένα και ανώνυμα, αλλά παγκοίνως γνωστά· μερικά δε έχουν σχέση με αποφά-σεις της ιδίας της Ιεραρχίας ή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου(2). Συμβαίνει, δηλαδή, εδώ ό,τι κατηγορούσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος έλεγε (το χωρίο εν παραφράσει): «Επίσκοποι οι νομοθετούντες και κατά κατωτέρων κληρικών και λαϊκών κυρίως εφαρμόζοντες την νομοθεσία».
Και όμως, δυσανάλογα μεγάλος είναι ο αριθμός των Ιερών Κανόνων που νομοθετούν κατά των παρανομούντων Επισκόπων, ώστε να απορεί κανείς και να σκέπτεται: «Τί χρειάζονταν τόσοι πολλοί Ιεροί Κανόνες, που να ρυθμίζουν τις ποινές των παρανομούντων Επισκόπων;». Εκ της εκκλησιαστι-κής ιστορίας, βέβαια, δικαιολογείται η δημιουργία όλων αυτών των Κανόνων, αφού το μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία –τότε και τώρα– δεν το κάνουν οι ανώνυμοι πιστοί και οι απλοί κληρικοί, αλλά οι επώνυμοι και «περιώνυμοι» Επίσκοποι και Πατριάρχες, οι οποίοι όσο πλησιάζουμε προς τα έσχατα θα προκαλούν όλο και μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία, σύμφωνα με τα προλεχθέντα στην Αγία Γραφή και στις προφητείες αγίων ανδρών.
Και είναι τόσο το κακό που κάνουν, ώστε ο ιερός Χρυσόστομος να πει τον φοβερό εκείνο λόγο: «Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων»(3). Και ο Μ. Βασίλειος: «Ουκ οίδα επίσκο-πον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον… Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ’ ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι· ει δε εφ’ εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκαστός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου»(4). Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (για να αρκεστούμε σ’ αυτούς τους τρεις) είπε: Να φυλά-γεσαι από ένα, τους κακούς Επισκόπους, χωρίς να φοβηθείς μήπως χάσεις το θρόνο σου. Το ύψος είναι για όλους, όμως δεν είναι για όλους η χάρη. Παραμέρισε τα άμφια που ως προβιά είναι ντυμένος ο Επίσκοπος και κοίταξε τον λύκο που πίσω της κρύβεται. Μη θέλεις να με πείσεις με τα λόγια αλλά με έργα. Μισώ τη διδασκαλία που είναι αντίθετη στο βίο(5).
Και όταν υπενθυμίζονται αυτά, οι ακατηγόρητοι Επίσκοποι, έχουν έτοιμοι την απάντηση∙ επαναλαμβάνουν ως ρεφρέν το: «έχουσι γνωσιν οι φύλακες», εννοώντας ότι είναι σε επιφυλακή και θα επιληφθούν αυτοί –όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός– τη λύση των προβλημάτων, μη δεχόμενοι καμίαν ανάμειξη των πιστών, ωσάν αυτοί να μην έχουν ουδένα λόγο εις τα της Εκκλησίας.
Όμως η υπομονή, η υπακοή και η ανοχή, όταν τα εξακολουθητικώς υπό των Επισκόπων πραττόμενα έρχονται σε αντίθεση με τους Ιερούς κανόνες της Εκκλησίας και εκθεμελιώνουν την Πίστη, δεν αποτελούν αρετές και δεν δείχνουν ταπείνωση, αλλά, όπως έγινε πλέον συνείδηση των πιστών, αποτελούν υπεκφυγή, διότι δεν θέλουν οι Επίσκοποι να βάλουν τον «δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων». Η απραξία αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως αδιαφορία ή άρνηση να αναλάβουμε το κόστος των ευθυνών μας, ή δειλία και φόβος για την απομόνωσή μας, ή άρνηση μήπως χαθούν κάποια οφέλη (υλικά και εγκοσμιοκρατικά), απορρέουν δε από την πρόσδεσή μας και υπακοή μας στους εκκλησιαστικά ισχυρούς και όχι στον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό και το θέλημά Του. Άρα μόνον καταστροφικά αποτελέσματα φέρνουν στην Εκκλησία οι εκ της δογματικής αυθεντικότητας και εκ της εκκλησιολογικής τάξεως εκτρεπόμενοι Επίσκοποι.
Ερχόμαστε, ως εκ τούτων και έχοντας συνειδητοποιήσει το κακό που γίνεται στην Εκκλησία από ενέργειες και λόγους των Επισκόπων που δεν συνάδουν με την Αγία Ὀρθοδοξία μας, να παρου-σιάσουμε και να επισημάνουμε συγκεκριμένη περίπτωση ζημίας των πιστών μελών της Εκκλησίας από τις κακόδοξες θέσεις Επισκόπου, του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και όσων τον στηρίζουν, αφού ο Μεσσηνίας δημοσίως προέβη σε αντικανονικές πράξεις και διετύπωσε αιρετικές απόψεις και μάλιστα μέσα στην Ιερά Σύνοδο και στο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος!
1. Ο Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, παρεχώρησε Ορθόδοξο Ιερό Ναό σε αιρετικούς Παπικούς της Καλαμάτας, παρά την απαγόρευση από τους Ιερούς Κανόνες —και ενώ ήταν σε γνώση του, παρόμοια ενέργεια του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου, ο οποίος, ένεκα του σάλου που δημιουργήθηκε και της εντόνου αντιδράσεως των πιστών, δεν πραγματοποίησε τελικά την παρα-χώρηση. Αντίθετα ο κ. Χρυσόστομος το διέπραξε, χωρίς επιπροσθέτως να λάβει υπόψιν του και τον σκανδαλισμό των πιστών, τις αντιδράσεις και τις υπογραφές που συγκεντρώθηκαν κ.λπ., ωσάν να μην υπήρχε Πάπας και Βατικανό για να συνδράμει τους πιστούς του Παπισμού, ώστε να αποκτήσουν ναό, ωσάν αυτός να εκπροσωπούσε τον Πάπα στην Καλαμάτα και είχε αναλάβει εργολαβικά αυτήν την υποχρέωση. Στην μηνυτήρια αναφορά μας παραθέτουμε λεπτομερώς Ιερούς Κανόνες και στοιχεία από την Ιερά Παράδοση, δια των οποίων αποδεικνύεται η απαγόρευση παραχώρησης Ιερού Ναού σε ετερόδοξους, επί ποινή μάλιστα καθαιρέσεως του Επισκόπου που θα το τολμήσει.

2. Ο κ. Χρυσόστομος επιπλέον διδάσκει –εισάγοντας νέα ήθη στην ορθόδοξη Εκκλησία– ότι όχι μόνο στους Παπικούς, αλλά και σε όλους τους αιρετικούς, ακόμα και τους Μωαμεθανούς, «είμαστε υποχρεωμένοι να τους εξυπηρετήσουμε στις θρησκευτικές τους ανάγκες… Εγώ (συνεχίζει ο Μεσσηνίας) δεν μπορώ να χτίσω τζαμί, μου δίνει όμως το δικαίωμα το κανονικό δίκαιο να προσφέρω ένα ναό» στους Μουσουλμάνους!

3. Ο κ. Χρυσόστομος τιμώρησε το 2009 τις μοναχές της Ιεράς Μονής των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης Καλαμάτας με το επιτίμιον της ακοινωνησίας, χωρίς δίκη και απολογία, απαγορεύοντας την τέλεση Θ. Λειτουργίας στην Ιερά Μονή, καταδικάζοντας έτσι, όχι μόνο τις μονα-χές που κατά την άποψή του έσφαλαν, αλλά και τις μεγάλης ηλικίας μοναχές, που ουδεμία ανάμειξη είχαν στις ανυπόστατες κατηγορίες που απέδωσε σ’ αυτές.

4. Ο κ. Χρυσόστομος τον Οκτώβριο 2009 στην Κύπρο, ως μέλος της Μικτής Επιτροπής του θε-ολογικού Διαλόγου με τους Παπικούς και παρά την ρητή Εντολή της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας να κινηθεί μέσα «στα κανονικά και εκκλησιολογικά πλαίσια», τουτέστιν να αποφύγει τις συμπροσευχές, αγνόησε τους Ιερούς κανόνες που το απαγορεύουν, αλλά και τις Οδηγίες της Ιεραρχίας και συμπροσευχήθηκε με αιρετικούς.
Επίσης, προ διετίας λειτούργησε στην Παναγία της Τήνου, όπου συμπροσευχήθησαν μαζί του και παπικοί κληρικοί και λαϊκοί, την δε 8 Μαΐου 2007 στο Μπάρι της Ιταλίας, από κοινού με τον Παπικό αρχιεπίσκοπο κ. Francesco Cacucci, συμπροσευχήθηκε και παρευρέθηκε στον αγιασμό της θαλάσσης, ρίχνοντας αγίασμα με μύρο από τον τάφο του Αγίου Νικολάου.

5. Τέλος, διετύπωσε την εξωφρενική αιρετική θέση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι η Μία Εκκλησία, αλλά  ανήκει στην Μία Εκκλησία! Δηλαδή, ενώ ο Χριστός δίδαξε ότι ίδρυσε ΜΙΑ Εκκλη-σία και οι Ορθόδοξοι ομολογούμε στο «Σύμβολο της Πίστεως» ότι αποτελούμε  αυτή την ΜΙΑ, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ο κ. Χρυσόστομος διδάσκει ότι υπάρχει κάποια άλλη Εκκλησία μεγαλύτερη και περιεκτικότερη της Ορθόδοξης, εντός της οποίας –ως ένα κλάδο ή ένα τμήμα– υπάρ-χει και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Η τοποθέτησή του αυτή είναι ανατρεπτική της Πίστεώς μας και της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και αποτελεί υιοθέτηση της αιρετικής θεωρίας των «αδελφών Εκκλησιών» ή της «θεωρίας των κλάδων», στην οποία πιστεύουν και προσπαθούν υπομονετικά να μας επιβάλλουν οι Οικουμενιστές.
Τις ίδιες θέσεις δεν δίστασε να διατυπώσει και μέσα στην Ιερά Συνόδο! Και παρόλο που εν τω μεταξύ του έγιναν συστάσεις από τον Πειραιώς κ. Σεραφείμ, από τον καθηγητή Δογματικής του πανε-πιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Τσελεγγίδη, από άλλους φορείς και πιστούς, ώστε να συνειδητοποιήσει το ολίσθημα και να ανασκευάσει αυτές τις θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με το ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως και ουσιαστικά το διαγράφουν, αυτός επιμένει στις απόψεις του.
Και ως γνωστόν, η επιμονή σε κακόδοξη διδασκαλία καθιστά και αυτόν που με επιμονή την διδάσκει αιρετικό.
Το παράδοξο είναι, πώς οι υπεύθυνοι Επίσκοποι —που μας διαβεβαιώνουν ότι «έχουν γνώσιν οι φύλακες»— στο διαρρεύσαν διάστημα από την στιγμή της διατυπώσεως και της εμμονής του Μεσσηνίας στις κακόδοξες απόψεις του, —και παρόλο που είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν δημοσίως (αφού δημοσίως και εγγράφως συνέβη η προσβολή στο Σύμβολο της Πίστεώς μας), αλλά και να λάβουν τα δέοντα μέτρα— ούτε μίλησαν (εκτός του προαναφερθέντος Μητροπολίτου Πειραιώς) ούτε έδειξαν ότι έχουν τη βούληση να τον επαναφέρουν στην τάξη.
Συνέβη κι εδώ, ό,τι συνέβη και σε πρόσφατες παρόμοιες αντικανονικές πράξεις Επισκόπων. Κουκουλώθηκαν και πάλι τα κακώς γενόμενα και λεγόμενα. Εδώ, όμως, συνέβη κάτι φοβερότερο. Αντί να επαναφέρουν στην τάξη τον κακοδοξούντα Μητροπολίτη Μεσσηνίας, του εμπιστεύθηκαν την… εκπροσώπηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας στον Θεολογικό Διάλογο με τους αιρετικούς Πα-πικούς! Σε ποιον; Σε αυτόν που εξέφρασε ενώπιόν τους –εν συνεδριάσει της Ιεραρχίας– αιρετικές θέ-σεις, αυτές ακριβώς που λυσσωδώς προσπαθούν να μας επιβάλλουν οι «διαλεγόμενοι» μαζί μας Παπικοί και οι λοιποί Οικουμενιστές!
«Δια ταύτα», και:
α. βλέποντας πως πέρασαν κατά περίπτωση πάνω από έξη μήνες έως και δύο χρόνια από την στιγμή που άρχισε να διδάσκει τις καινοφανείς διδασκαλίες του ο κ. Χρυσόστομος, και κανείς αρμοδιώτερός μας και επαΐων δεν ενεργεί τα δέοντα και επιβαλλόμενα, ενώ η ακεραιότητα και η αυθεντικότητα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας βάλλονται συνεχώς και αμφισβητούνται ποικιλοτρόπως και ακό-μα αλλοιώνεται η ορθόδοξη συνείδηση του λαού μας·
β. βλέποντας πως δεν αναλαμβάνεται καμία νομοθετημένη από τους Ιερούς Κανόνες διαδικασία από τα θεσμικά όργανα της Εκκλησίας για την ανασκευή των ημαρτημένων από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας, με αποτέλεσμα η πληγή να μένει αθεράπευτη, να κακοφορμίζει και να μολύνει τις συνειδήσεις·
γ. έχοντες ως μέλη της του Χριστού Εκκλησίας «έννομο συμφέρον» για τη διατήρηση ανοθεύτου της Ορθοδόξου Πίστεώς μας και της Ιεράς Παραδόσεώς μας·
δ. παρά την μικρότητά μας καὶ τὰ πάθη μας(6), και διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί η ε-νέργειά μας εγωϊστική, αφού μπορεί να μας ερωτήσουν: «Τόσοι άγιοι γεροντάδες και πνευματικοί σιωπούν, ποιοι είστε εσείς που τολμάτε να κατηγορήσετε ποιμένα της Εκκλησίας;»·
ε. διακινδυνεύοντας, λοιπόν, να επιτιμηθούμε από ανθρώπους που πιστεύουν στην αυθεντία των Επισκόπων·
Καταγγέλλουμε δημόσια στα ενδιαφερόμενα πιστά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας την εγκληματική συμπεριφορά των περισσοτέρων «Ποιμένων» μας, οι οποίοι κι αυτή την τεράστια κακο-ποίηση-παραμόρφωση που καταφέρει κατά της ορθοδόξου εκκλησιολογίας μας ο κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, την παραβλέπουν και την αντιπαρέρχονται ως συμβάν μηδαμινό και ελάχιστο, ενώ ο Χριστός πρώτος, οι Απόστολοι έπειτα και οι Άγιοι Πατέρες στη συνέχεια, από κοινού διδάσκουν, ότι α-παγορεύεται και η παραμικρή αλλοίωση στα θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, μας προτρέπουν δε να ελέγχουμε τους επιχειρούντες τι, ακόμη και το ελάχιστο, και να διαμαρτυρόμαστε· και μάλιστα εντέλλονται: οι συντελούντες στην αλλοίωση της Πίστεως να απομακρύνονται πάραυτα και αυθωρεί από τη θέση τους.
Φυσικά και δεν αγνοούμε ότι στον Επίσκοπο έχει δοθεί «πλήρης εξουσία να μαρτυρή περί της καθολικής εμπειρίας του σώματος της Εκκλησίας», αλλά και δεν αγνοούμε ότι ο «επίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός (σ.σ. κληρικοί και λαϊκοί) πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήση…»(7).
Γνωρίζουμε επίσης τις συμβουλές των Αγίων Πατέρων να μη υπακούουμε σε Συνόδους και Ε-πισκόπους που αλλοιώνουν την Πίστη. Συμβουλεύει ὁ Μ. Βασίλειος: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον η ανθρώποις· μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος· Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν· …Εξ ων παιδευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η (=είναι), καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον, ή προτρέπων ποιείν το υπ’ αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κυριον»(8).
Ενθυμούμεθα και τα λόγια του αγίου Γρηγορίου που γράφει: Υπάρχουν και «αυτοί που φανερά ελέγχουν τους ιερείς, έχοντες εφόδιο την ευσέβεια για να πείθουν· και όσοι μεν το πράττουν αυτό για την πίστη και για τα κύρια και σημαντικότατα θέματα ούτε κι εγώ τους κατακρίνω, αλλ’ αντιθέτως… τους συγχαίρω. Και θα ευχόμουν να είμαι ένας απ’ αυτούς, οι οποίοι αγωνίζονται υπέρ της αληθείας και γίνονται γι’ αυτό μισητοί… Διότι ο πόλεμος που οδηγεί στην αρετή είναι καλύτερος από την ειρήνη που χωρίζει από το Θεό»(9).
Και πάλι του Μ. Βασιλείου: «Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμά-ζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα· και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν· και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον»(10).
Τη δημόσια αυτή καταγγελία κατά του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, καταθέτουμε επίσημα στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (κοινοποιουμένη ταυτοχρόνως όπου δει) και ζητάμε: Μιμούμενοι οι Επίσκοποι τους Αγίους Πατέρες και μη ενεργούντες με πολιτικά εγκόσμια κριτήρια και εξισορροπιστικές λογικές, αλλά σύμφωνα με την αγιοπνευματική-θεραπευτική πράξη της Εκκλησίας που απορρέει από τους Αγίους Πατέρες(11) και τους Ιερούς Κανό-νες, να καλέσουν τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας να απορρίψει τις αιρετικές του θέσεις, να διακηρύξει την Ορθόδοξη Πίστη εξ ολοκλήρου και ιδιαιτέρως ως προς το ένατο Άρθρο του Συμβόλου της Πί-στεώς μας, και να τον βοηθήσουν έτσι να κατανοήσει ότι είναι κακόδοξη η διδασκαλία του (και οι συγκεκριμένες πράξεις του), αφού με αυτή αλλοιώνεται ουσιωδώς η Ορθόδοξη Πίστη μας σε ένα βα-σικότατο-θεμελιακό εκκλησιολογικό θέμα. Πολύ περισσότερο μάλιστα, που η διδασκαλία του αυτή ταυτίζεται με τις κατευθυντήριες γραμμές, τις διδασκαλίες και τις σκοποθεσίες της παναιρέσεως του Οικουμενισμού(12).
Αν ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος δεχθεί τις παραινέσεις «χαρά εν τω ουρανώ και εν τη γη». Αν αρνηθεί, τότε είναι αναγκαίο να απαιτήσουν τη συμμόρφωσή του, διαφορετικά και σύμφωνα πάλι με τους Ιερούς Κανόνες, πρέπει να απομακρυνθεί: (α) από την Μικτή Επιτροπή του Θεολογικού Διαλό-γου, (β) από την Επισκοπή που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία με εντολή να ορθοτομεί και διδάσκει την Ορθόδοξη Πίστη αυθεντική, ανόθευτη και ακεραία, (γ) όπως και από κάθε άλλο ιερατικό αξίωμα· ώστε ελεύθερος πλέον να διδάσκει τις προσωπικές του απόψεις σε άλλα θεολογικά περιβάλλοντα, σ’ εκείνα που τις υποβάλλουν και τις καλλιεργούν και που ασμένως και μετά χαράς θα αποδέχονταν τις κακοδοξίες του και τον ίδιο.
Η καταγγελία μας αυτή –εκτός των άλλων– κατατίθεται, διότι ο ίδιος ο Μεσσηνίας Χρυσόστο-μος, παρά τις επί μέρους ανεπίσημες καταγγελίες των πιστών, όχι μόνο δεν διορθώνει τα εσφαλμένα κηρύγματά του (όπως μόλις αναφέραμε), αλλά και προκαλεί και παραπλανά και περιφρονεί τον πιστό λαό του Θεού, δηλώνοντας πως μόνο στην Ιερά Σύνοδο απολογείται· ασφαλώς γιατί έχει τη γνώμη και τη βεβαιότητα, ότι οι συνάδελφοί του στην Ιερά Σύνοδο δεν θα διανοηθούν να τον καλέσουν σε απολογία, ή κι αν τον καλέσουν η υπόθεσή του θα παραπεμφθεί τελικά «εις τας καλένδας». Οι δηλώσεις του κ. Χρυσοστόμου, δια των οποίων διατυπώνεται η παραπάνω πεποίθησή του έχουν ως εξής:
«Εάν λοιπόν οι κύριοι αυτοί (σ.σ. που κατηγορούν) πιστεύουν ότι όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι, οι 30 εκπρόσωποι Ορθοδόξων Εκκλησιών που συμμετέχουν στο διάλογο είναι τόσο ενδοτικοί απέναντι στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ότι πλέον έχουν πουλήσει την πίστη τους και έχουν εισέλθει στην αίρεση ας απευθυνθούν προς την Ιερά Σύνοδο και ας μας καλέσει η Ιερά Σύνοδος να απολογηθούμε. Πάντως η τελευταία απόφαση της Ιεραρχίας, του Οκτωβρίου, μάλλον επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη προς το διά-λογο και μάλλον επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη προς τους εκπροσώπους στο διάλογο αυτό και δεν εξέφρασε καμία αμφισβήτηση και καμία επιφύλαξη»(13).
Εκτός από την παραπάνω αχαρακτήριστη δήλωση-προτροπή του Μητροπολίτου Μεσσηνίας, μας ενθαρρύνει να προβούμε σ’ αυτή την μηνυτήριο αναφορά και η προτροπή της Ιεράς Συνόδου, η οποία στο Δελτίον Τύπου της 26/6/2002 έγραφε: «Η Διαρκής Ιερά Συνοδος καλεί ευθαρσώς και δημόσια όποιον έχει στοιχεία εναντίον κληρικών οιουδήποτε βαθμού…, να υποβάλη ενυπόγραφη μήνυση στις υπηρεσίες της… και να είναι όλοι οι πιστοί βέβαιοι ότι κάθε ηθική παρεκτροπή στην Εκκλησία θα παταχθή με βάση τούς Ιερούς Κανόνες».
Τέλος, ας ενθυμηθούν οι Ιεράρχες προς τους οποίους καταθέτουμε την καταγγελία αυτή και τη χθεσινή δήλωση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου από την Καλαμάτα. Είπε, πως «όσον υψηλότερα ιστάμεθα, τόσον προσεκτικώτερον και με άκραν συνέπειαν “νομοφυλακείν οφείλομεν”, δηλαδή οφείλομεν να τηρούμεν τους Νόμους… και τους υπό του Θεού τεθέντας και υπό της Εκκλησίας του» (Καλαμάτα, 2/2/2010).
Είναι καιρός να αποδείξουν οι Άγιοι Αρχιερείς ότι υπάρχει Ιεραρχία κινούμενη από το Άγιον Πνεύμα και εφαρμόζουσα τους Ι. Κανόνες που αυτό ενέπνευσε, ώστε να αποκτήσουν και πάλι την εμπιστοσύνη του λαού του Θεού και να ξεχάσουν (οι πιστοί) δηλώσεις Επισκόπων της περιόδου των σκανδάλων του 2005, όπως νέου Μητροπολίτου, που έκπληκτος για την ποιότητα των Ιεραρχών της συγκεκριμένης περιόδου είπε, ότι «δεν είναι Ιεραρχία αυτή. Ντρέπομαι που είμαι μητροπολίτης. Δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα εδώ μέσα»∙ και κάποιου άλλου, που εγγράφως διαβεβαίωσε ότι τα μέτρα της Ιεραρχίας για αυτοκάθαρση δεν ήταν παρά «επικοινωνιακό τρικ και ενέργεια λαϊκισμού»! και ενός τρίτου, που μιλώντας στην Ιεραρχία είπε: «Δεν λειτουργεί καλά το συνοδικό σύστημα».
Αυτές τις γενικές εισαγωγικές τοποθετήσεις περί των αντικανονικών θέσεων του Μητροπολίτου Μεσσηνίας δίδουμε στην δημοσιότητα προς ενημέρωση και των ενδιαφερομένων πιστών αδελφών μας, οι οποίοι ίσως δεν έχουν τον χρόνο να διαβάσουν τη μακροσκελή ανάλυση της ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ μας με την λεπτομερή κατοχύρωση της που κατ’ αυτάς κατατίθεται στα αρμόδια όργανα της Ιεράς Συνόδου.
Για την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Γιατί τα της κρυφής προσωπικής τους ζωής αποφεύγουμε να θίξουμε, καθώς εν τω αυτώ κρίματι είμαστε και γι’ αυτά άλλος είναι ο Κριτής.
(2) Υπάρχουν πολλές λανθασμένες Συνοδικές αποφάσεις των τελευταίων ετών, οι οποίες κουκουλώθηκαν και για τις οποίες δεν εζητήθη συγγνώμη, από εκείνους που μας διδάσκουν να ζητάμε συγγνώμη και να μετανοούμε. Θα δίναμε μεγάλο μάκρος στην Καταγγελία αυτή, αν περιλαμβάναμε εκείνες τις υποθέσεις, κατά τις οποίες η Ιερά Σύνοδος δεν έπραξε το καθήκον της. Αρκούμαστε σε 3, και αν μας ζητηθεί θα επανέλθουμε και σε άλλες.
α. Το 1974 η Σύνοδος της Ιεραρχίας εξεθρόνισε και απομάκρυνε αντικανονικώς και αδίκως, άνευ δίκης, δώδεκα Επισκό-πους. 35 χρόνια από τότε —και ενώ εδόθη υπόσχεση παλαιότερα από τον πρώην Αθηνών Χριστόδουλο και πρόσφατα από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για αποκατάστασή του ενός επιζώντος ακόμη Επισκόπου, του Μητροπολίτη Νικόδημου, ώστε στο πρόσωπό του να αποκατασταθούν και οι άλλοι αδικηθέντες Επίσκοποι και να κλείσει αυτή η πληγή της πρόσφατης εκ-κλησιαστικής ιστορίας— ακόμα δεν τόλμησαν να προχωρήσουν σ’ αυτήν την αποκατάσταση. «Κύριος οίδεν» ποιες σκοπι-μότητες κρύβονται πίσω από αυτή την ιστορία!!!
β. Η Ιερά Σύνοδος έσφαλε, όταν το νομικό της τμήμα υπέβαλε αίτηση στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, προκειμένου να μη θεωρείται η ομοφυλοφιλία των Επισκόπων εμπόδιο στην άσκηση του δημόσιου λειτουργήματος των Μητροπολιτών (επιβεβαιώνοντας και προσπαθώντας να συγκαλύψει την ύπαρξή τους στο Σώμα της Ιεραρχίας)· αλλά και μετά την κατακραυγή που ξέσπασε δεν «εθεράπευσε» το θέμα.
γ. Μία ακόμη σειρά λανθασμένων αποφάσεων μελών της Ιεράς Συνόδου, η υπόθεση του πρώην Αττικής κ. Μπεζενίτη. Ενώ το περιεχόμενο κασετών με αισχρές συνδιαλέξεις του Μητροπολίτου επιβεβαιώθηκε από το 2003, η Ιερά Σύνοδος δεν κα-θαίρεσε τον σκανδαλοποιό Επίσκοπο, με την δικαιολογία, πως το αποδεικτικό στοιχείο (οι κασέτες) ήταν μεν αληθινό, αλλά προϊόν υποκλοπών, κι έτσι αυτές τις όζουσες καταγγελίες έθεσε στο αρχείο! Μετά το 2005 (όταν πλέον η πολιτεία ενέκλεισε στην φυλακή τον πρώην Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα) και εκλήθη να πάρει απόφαση η Σύνοδος, τότε με την ψήφο των επτά εκ των δώδεκα μελών της ΔΙΣ, ετέθη η υπόθεση του φυλακισμένου Επισκόπου στο αρχείο! Στη συνέχεια κάποιοι Μητροπολίτες, πάλι υπό την κατακραυγή της κοινής γνώμης, παραδέχτηκαν το σφάλμα και ένας ανακάλεσε την υπογραφή του! Αν και αργότερα η Ιερά Σύνοδος προχώρησε στην καθαίρεση του, ωστόσο δεν ανακάλεσε την προηγούμενη απόφασή της!! Τώρα δε το θέμα επανέρχεται μετά τις μεθοδεύσεις που ως τώρα έχουν γίνει και τις νέες προσφυγές του!!!
(3) Βλ. Ζήση Θεοδώρου, όπ. παρ., σελ. 39.
(4) Μ. Βασίλειου, επιστ. σμ΄, Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13.
(5) «Έν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύψος, ουχί πάντων δ’ η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ’, οις εναντίος βίος» (Γρηγορίου Θεολόγου, Βίβλος Βʹ. Έπη Ιστορικά, Τομ. Αʹ. Περι εαυτού, ΙΒʹ. Εις εαυτόν και περι επισκόπων).
(6) Είναι πολλά τα χωρία που προτρέπουν τους πιστούς σε καιρό αιρέσεως (όταν αθετούνται οι Νόμοι του Θεού) να διαμαρτύρονται και να καταγγέλλουν την αίρεση και τους αιρετίζοντες Επισκόπους, ιερωμένους κ.λπ., ενώ για τον έλεγχο προσωπικών παθών των Επισκόπων συνιστούν προσοχή. Αναφέρουμε μερικά: Μ. Αθανάσιος: «Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι ενδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου, η επισκόπου…, αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι∙ ει έστι σώφρων… ή υπομονητικός. Ει δε έχει… τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα, και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν∙ ου γαρ εστι Ποιμήν… αλλά λύκος αρπακτικός… Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμ-βουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος… εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρα-νών» (Περί Ψευδοπροφητῶν, ΒΕΠΕΣ, 33, 197, εις Ζήση Θεόδ., Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 26, 27). Διονυσιάτης Θεόκλητος, μοναχός: «Δια να κάμη κανείς έλεγχον σωτήριον πρέπει να είναι ελεύθερος παθών μεμπτών. Να έχη αγάπην και διάνοιαν φωτεινήν. Και ακόμη πρέπει να είναι θεολόγος… καθαρός τη καρδία… Διότι όταν δεν συνέρχωνται τα στοιχεία αυτά, τότε ο ελέγχων δεν ελέγχει, αλλά πυρπολεί την Εκκλησίαν. Εξαίρεσιν αποτελεί η περίπτωσις κινδύνου αιρέσεως. Τότε σοφοί και άσοφοι, ακάθαρτοι και καθαροί τη καρδία πρέπει να εξεγείρωνται, και να ελέγχουν» (περιοδ. “Αγιορειτική Βιβλιοθήκη”, 1964). Αθανάσιος ο Πάριος: «Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπασιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν…· όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον… τίς ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι. Μ. Οσ. Γρη-γορίου, Οι αγώνες των μοναχών…, σελ. 233). Ιωσήφ Βρυέννιος: «Πάς ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατα-κριθήσεται υπο του θεού. Και ταύτα ένθα πίστις εστί το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γάρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα Ευρεθέντα Έργα αυτού, τόμος Β΄, Θεσ/νίκη 1990, σελ. 18). Ιωάννης Χρυσόστομος: «Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύ-νη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;… ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά…, αλλά κοινωνείς;» (Ρ.G. 55, 252). Και σε άλλο έργο του: «Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (Ρ.G. 61, 625), δηλαδή, «όταν πρόκειται για προσπάθεια που αφορά εις την διασφάλιση της εν Χριστω αποκαλυ-φθείσης Αληθείας από κάθε νοθεία ή αλλοίωση, τότε ουδεμία έχει σημασία το αξίωμα». Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: «Εν τω καιρώ τούτω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει διαγωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρη-σιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου, επεί και άλλων πατέρων» (Μτφρ.: Σε περίοδο που η παραχάραξη της αλήθειας είναι φανερή «χρέος να αγωνίζεται, να ομιλή και να διδάσκη τον λόγον της Ορθοδοξίας έχει όχι μόνο αυτός που υπερέχει σε βαθμό και γνώσι, αλλά αντιθέτως, ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττη την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα» (Ζήση Θεόδ., πρωτοπρ., Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 57). Και αλλού: «Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύ-ει… Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;… πτωχός… Δεν μου πέφτει λόγος… για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;… Ώστε και αυ-τός ο πτωχός… επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο… Ακόμη και αυτός που κατέ-χει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττη την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα». Και αλλού: Καὶ μόνο η σιωπή, λοι-πόν, είναι μέρος της συγκατάθεσης, αφού εξ άλλου «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αλη-θείας και να επικρατήσει (έτσι) η πλάνη». Και, «Παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προ-στάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (Θεόδωρος Στουδίτης, P.G. 99, 988). Ζήσης Θεόδω-ρος: «Δεν έχουν άλλωστε ευθύνη για την Εκκλησία μόνον οι Επίσκοποι∙ η Εκκλησία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός… Δεν χρειάζεται να υπομνήσω ότι πολλές φορές, όταν πλανήθηκαν πατριάρχες και επίσκοποι, την Εκκλησία εφύλαξαν απλοί πα-πάδες και μοναχοί, ότι φύλαξ της Ορθοδοξίας αποδείχτηκε ο πιστός λαός. Υπακοή στην Εκκλησία δεν σημαίνει υπακοή σε συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία ενδέχεται να πλανώνται, αλλά υπακοή στην αλήθεια της Εκκλησίας, όπως αυτή προκύπτει μέσα από το Ευαγγέλιο και την διαχρονική παράδοση των Αγίων Πατέρων». Και ακόμη: «Άριστο σχολιασμό περί του ότι και τα πρόβατα, οι πιστοί δηλαδή, έχουν ευθύνη για το αν θα ακολουθήσουν τους κακούς ποιμένες, ότι η υπακοή δεν είναι αδιάκριτη, αλλά διακριτική, μας προσφέρει το κείμενο των Αποστολικών Διαταγών… Κατακλείεται δε αυτή η ανάλυση, με τη σύσταση: “Διο φευκτέον από των φθορέων ποιμένων” (Ζήση Θ., πρωτοπρ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 16 και 23).
(7) Φλωρόφσκυ Γεώργιος, Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75.
(8) Μ. Βασιλείου, Όροι κατ’ Επιτομήν, Ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146, εις Ζήση Θεόδ., ό.παρ., σελ. 337-38.
(9) Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγ. Β΄, ΕΠΕ, τ. 1ος, σελ. 177: «αλλ’ ούτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, εφόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν∙ και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων, και των ανωτάτω ζητημάτων και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν, και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγω-νιζομένων και των απεχθανομένων∙ μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού».
(10) Μ. Βασιλείου, Ηθικά, Όρος ΟΒʹ. Μτφρ.: Πρέπει οι ακροατές που είναι εκπαιδευμένοι στην κατανόηση των Γραφών να εξετάζουν (με βάση την Γραφή), όσα λέγουν οι Διδάσκαλοι (του θείου λόγου)∙ και όσα μεν είναι σύμφωνα με τις Γραφές να τα δέχονται, όσα όμως δεν συμφωνούν να τα αποβάλλουν. Και εκείνους τους διδασκάλους που επιμένουν με πείσμα στις κακοδοξίες τους να τους αποστρέφονται με φανερό και έντονο τρόπο».
(11) Ο Απόστολος Παύλος για την κάθαρση γράφει στον μαθητή του Τιμόθεο, επίσκοπο Εφέσου, τα βαρυσήμαντα: «Τους αμαρτάνοντας (εννοεί τους δημόσια σκανδαλίζοντες το πλήρωμα της Εκκλησίας) ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Α΄ Τιμ. 5, 20). Για το ίδιο θέμα ο Ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος παραγγέλλει στους χωρεπισκόπους τα αξιολογότατα: «Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύνοντας, και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184).
(12) Οι διακινήσαντες την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», έχοντες πλήρη γνώση του περιεχομένου της δυναμικώς –αλλά με συνεσκιασμένη και ασαφή διδασκαλία– διακινούμενης και εξαπλούμενης ραγδαίως παναιρέσεως του Οικουμενισμού, διατύπωναν την θέση ότι «η αίρεση του Οικουμενισμού… προσβάλλει το δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολι-κής και Αποστολικής Εκκλησίας… Επιβάλλεται από Πατριάρχες και επισκόπους νέο δόγμα περί Εκκλησίας… Σύμφωνα με αυτό καμμία Εκκλησία δεν δικαιούται να διεκδικήσει αποκλειστικά για τον εαυτό της τον χαρακτήρα της καθολικής και αληθινής Εκκλησίας… Αυτήν την παναίρεση έχουν αποδεχθή εκ των Ορθοδόξων πολλοί πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, επίσκο-ποι… Την διδάσκουν «γυμνή τη κεφαλή», την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στην πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως με τους αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων, ποιμαντικές συνεργασίες, θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας. Η στάση μας εκ των συνοδικών κανονικών αποφάσεων και εκ του παραδείγματος των Αγίων είναι προφανής. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του».
(13) www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1205 και «Ορθόδοξος Τύπος, 1.1.2010, σελ. 1η.

Ανάρτηση στό http://blogs.sch.gr/savvop-nik

ΟΧΙ ΣΤΟ “ΧΟΡΟ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ” ΣΤΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑ Ο ΜΗΤΡ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Του Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου
______Από άγνωστόν μου αποστολέα, που υπογράφει ως π. Νικόλαος, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έλαβα ένα έμμέσως υβριστικό μήνυμα, διά του οποίου ερωτώμαι «που θα ευρίσκωμαι¨ τήν ημέρα κατά την οποίαν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ Βαρθολομαίος θά επισκεφθή την Καλαμάταν.
_____Κατ΄αρχήν ευχαριστώ τον άγνωστόν μου ιερέα για τον καταφρονητικό του λόγο. Του λέγω όμως, ότι οι γενναίοι και οι άγιοι ΔΕΝ ΥΒΡΙΖΟΥΝ, καλυπτόμενοι κάτω από την ανωνυμία!

_____Απαντώ στο ερώτημά του:

1. Δεν θα είμαι στην Καλαμάτα, επειδή δεν έλαβα σχετική Πρόσκληση! Οι 30 Αρχιερείς ή όσοι θα μεταβούν εκεί, έχουν λάβει Πρόσκληση από τον οικείο Μητροπολίτη.
2. Δεν έλαβα Πρόσκληση, όπως υποθέτω, επειδή δεν είμαι εξ εκείνων οι οποίοι έναντι του Οικουμενικού Θρόνου προσφέρουν «γην καί ύδωρ»! Διατηρώ το δικαίωμα να εκφράζω ελευθέρως την γνώμην μου. Πιστεύω, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος είναι μια Αυτοκέφαλος και αυτοδιοικούμενη Εκκλησία. Πιστεύω επίσης, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος μειώνει τό κύρος Του και χάνει από την αίγλη του θεσμού, τον οποίο εκπροσωπεί, με το να ευρίσκεται «ευκαίρως – ακαίρως», δηλ. κάθε λίγο και λιγάκι, στην Ελλάδα!
3. Πιστεύω, ότι απετέλεσε τραγικό λάθος, όταν ο Παναγιώτατος Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προσφάτως τόλμησε νά επισκεφθή την Συναγωγή των Εβραίων στην Νέα Υόρκη.
4. Πιστεύω επίσης, ότι ο Παναγιώτατος διέπραξε τραγικό λάθος, όταν ωμίλησε για κάποιους «ξεβράκωτους» Έλληνες, εννοώντας τους ηρωϊκούς Αγωνιστές του 1821. Στον Πρόλογο βιβλίου, που κυκλοφορεί προσεχώς από τις Εκδόσεις μας με τίτλο » Πέτρα Σκανδάλου» του Ηλία Μηνιάτη, γράφουμε και τα εξής: «Μεγάλος θόρυβος ηγέρθη, κυρίως μέσα από τόν ἠλεκτρονικόν τύπον, εξ ἀφορμής κάποιων δηλώσεων του Παναγιωτάτου Οἰκουμενικού μας Πατριάρχου περί των Αγωνιστών του 1821, τούς ὁποίους φέρεται να απεκάλεσε, αν απεκάλεσε, μέ τό ἐπίθετο «ξεβράκωτοι». Εμείς προσωπικά δέν πιστεύουμε, ότι μία Μεγάλη Μορφή της Εκκλησίας, όπως ο κ.κ. Βαρθλομαίος, θά ηδύνατο νά σημειώση ένα τόσον σοβαρόν ολίσθημα γλώσσης. Αλλά καί δέν δυνάμεθα νά απορρίψωμεν ασυζητητί τήν ειδησεογραφίαν. Οι μεγάλης κυκλοφορίας Εφημερίδες των Αθηνών καί τά ηλεκτρονικά Μέσα Ενημερώσεως «έθαψαν» τήν είδησιν. Παρά ταῦτα δύο μικροτέρας κυκλοφορίας εφημερίδες κατέγραψαν τήν είδησιν καί εσχολίασαν τίς δηλώσεις αυτές. Μέχρι σήμερα οι δηλώσεις αυτές δέν έχουν διαψευσθή. Τό ζήτημα μπορεί καί νά στασιάζεται. Παρά ταύτα συζητείται καί αναπαράγεται ευκαίρως-ακαίρως» Ο χρόνος των δηλώσεων τοποθετείται μίαν μόλις εβδομάδα πρὸ της ενθρονίσεώς του εις τὸν Πατριαρχικὸν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως. Η ενθρόνισις έγινε τὴν 2αν Νοεμβρίου 1991. Πρό ὀλίγων λοιπόν ημερῶν ὁ νέος Πατριάρχης, προφανῶς διά νά ευχαριστήση τήν Τουρκίαν, εἶπε (;) τὰ εξῆς εξωφρενικὰ περὶ των Ελλήνων Αγωνιστῶν του 1821: «Δυστυχώς οι δύο λαοὶ διέκοψαν τὴν υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι, τὸ 1821, καὶ δημιούργησαν τὶς γνωστὲς προστριβές…..». Εάν τά είπεν, όποιος καί αν τά εξεστόμησεν «ένοχος θανάτου εστί». Τήν είδηση κατέγραψαν οἱ Ἐφημερίδες «Αυριανή» της 26ης Οκτωβρίου 1991 καί «Ελεύθερη Ώρα» της 30ής Οκτωβρίου 1991.
5. Στον πρόλογο του ιδίου βιβλίου γράφουμε και τα εξής: Η ψυχή μας διακατέχεται απὸ μεγάλην αγωνίαν καθὼς βλέπομεν…
   1. …τὰ διαρκώς επιταχυνόμενα βήματα προσεγγίσεως των Δυτικών εκ μέρους του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
   2. …τὴν ανανέωσιν της θεωρίας περὶ πρωτείου του Πάπα κλπ. εκ μέρους του νέου Πάπα Ῥώμης Βενεδίκτου του 16ου,
   3. …τὴν άγνοιαν, καὶ συγχρόνως τὴν αδιαφορίαν, του χριστεπωνύμου πληρώματος των Ορθοδόξων περὶ τὰ δογματικὰ ζητήματα της αμωμήτου ημών πίστεως,
   4. …τὸ κείμενον της εν Ῥαβέννη της Ιταλίας συνελθούσης μικτής Επιτροπής Διαλόγου (8-14 Ὀκτωβρίου 2007) μεταξὺ Ορθοδόξων καὶ Ῥωμαιοκαθολικών, τὸ οποίον εν πολλοίς τυγχάνει αμφίσημον καὶ ασαφές,
   5. …την περί παγκοσμιοποιήσεως θεωρίαν καὶ Κίνησιν, ήτις οδηγεί την ανθρωπότητα εις ένα νέον είδος συγκριτισμού δηλ. εις μίαν νέαν θρησκείαν, η οποία θα περιλαμβάνει στοιχεία απὸ όλα τὰ γνωστά μονοθεϊστικά καὶ μή θρησκεύματα,
   6. …τὴν ταύτισιν της Πρωτοθρόνου εν Κωνσταντινουπόλει Ορθοδόξου Εκκλησίας με την πέρα του Ατλαντικοῦ υπερδύναμιν του κόσμου τούτου, όπως πανηγυρικὰ αναφέρεται εις την διακήρυξιν του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου: «Το Πατριαρχείο μας καὶ ἡ Αμερικὴ υπηρετούμε τα ίδια ιδανικά δικαιοσύνης, ελευθερίας, όλες τις μεγάλες ηθικὲς και πνευματικες αξίες που ισχύουν διαχρονικώς, παγκοσμίως…», καθ᾿όν χρόνον είναι γνωστὸν ότι εκ των Η.Π.Α. εκπορεύεται η θεωρία της παγκοσμιοποιήσεως, η κίνησις της Νέας Εποχῆς, το παράλογον αξίωμα «το δίκαιον του ισχυροτέρου»,
   7. …τὴν αντικειμενικήν αδυναμίαν των Ορθοδόξων Ιεραρχῶν, ήτοι Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών και Επισκόπων, να αντιτάξουν, εὰν χρειασθή, ένα σθεναρὸν ΟΧΙ εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην, τὸν σημερινὸν ή τὸν αυριανόν, εὰν καὶ εφ᾿ όσον ούτος θα υπερβή τα όρια του επιτρεπτού ή του ανεκτού κατὰ τὴν επιχειρουμένην προσέγγισιν μὲ τους Ῥωμαιοκαθολικούς. Η θέσις του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχου είναι περιβεβλημένη με τοιαύτην και τοσαύτην ισχύν, ώστε -υπὸ τα σημερινὰ δεδομένα- ουδείς δύναται να εγκαλέση τούτον ή να καταγγείλη τούτον δι αυθαιρεσίαν κλπ., πολλώ δε μάλλον να τον δικάση, εφ᾿ όσον Αυτὸς καὶ μόνον Αυτὸς έχει το προνόμιον να συγκαλή εις Σύνοδον τοὺς Ορθοδόξους, είτε Οικουμενικήν, είτε Πανορθόδοξον τοιαύτην. Κατηγορούμεν τους Ῥωμαιοκαθολικούς διά το Πρωτείον και το Αλάθητον του Πάπα, αλλὰ Πρωτείον εξ ίσου ισχυρὸν και Αλάθητον εξ ίσου ακλόνητον διεκδικεί και ο ημέτερος Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως, ο «αυθέντης καὶ Δεσπότης», όπως συνήθως προσφωνείται εις το Φανάρι,
   8. …τὴν ευκαίρως-ακαίρως εκδηλουμένην πρόθεσιν του Φαναρίου και την οσημέραι εντεινομένην προσπάθειαν πρός εξάρτησιν και πλήρη υποταγὴν καὶ υποδούλωσιν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην:
   a. μετὰ τὴν Ἀπόφασιν της σεπτης Ἱεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος του Ιουνίου 2004, προεδρεύοντος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου,
   b. μετὰ τὴν «ειρηνικὴν επίσκεψιν» του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου εις τὸ Φανάριον, όπου ουσιαστικώς υπεσχέθη τυφλὴν καὶ άνευ όρων υπακοὴν εις τον Παναγιώτατον Οικουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον καὶ τὴν ολοκληρωτικὴν παράδοσιν της Εκκλησίας μας. Εκεί ο Παναγιώτατος Πατριάρχης, υποδεχόμενος τον υψηλὸν Επισκέπτην του κ.κ. Ιερώνυμον, προσεφώνησεν τούτον ως «Μητροπολίτην Ἀθηνών», προφανώς διὰ νὰ υποδηλώση σαφέστατα το σχήμα της μετὰ ταύτα συνεργασίας των! Καὶ τέλος,
   c. μετὰ τὴν υπ’ αριθμ. Πρωτ. 312/28.03.2008 εκ Φαναρίου αποσταλείσαν απαντητικήν επιστολὴν πρὸς τὸν Αρχιεπίσκοπον Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον, διὰ της οποίας ο Παναγιώτατος Πατριάρχης υπεραμύνεται σθεναρώς τών δικαιωμάτων Του επί των Επαρχιών των λεγομένων «Νέων Χωρών», επικυρώνει τα κεκτημένα, και νουθετεί -ουχὶ ως ισότιμον Αδελφόν, αλλά δίκην μαθητού του Δημοτικού Σχολείου- τον εν Αθήναις Προκαθήμενον της τοπικής και Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος διά τήν χάραξιν νέας πορείας της ἐκκλησιαστικής νηός. «Καταθυμίως ούν, επευχόμεθα και αναμένομεν άρδην μεταβολήν τε καἰ απαγκίστρωσιν εκ πολιτειοκρατικών αντιλήψεων, νομικών αγκυλώσεων καί δυσκαμψιών του παρελθόντος…» κ.ά.
6. Παρά ταύτα διατηρώ ακέραιο το σεβασμό μου τόσο πρό το σεπτό πρόσωπο του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο Οποίος αποτελεί εξέχουσα φυσιογνωμία της Ορθοδοξίας, όσο και πρός τον ίδιο τό θεσμό.
7. Αν λοιπόν ήθελα να παραβλέψω όλα τα παραπάνω καί να τα λησμονήσω, με κανένα τρόπο δέν θα μπορέσω να διαγράψω από τήν μνήμη μου την μακάβρια εκείνη σκηνή της «αποτάξεως» του μακαριστού Χριστοδούλου, που αποτελεί ασυγχώρητο λάθος της εκκλησιαστικής καριέρας του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
8. Υπήρξα ο ένας και μοναδικός Ιεράρχης, ο οποίος στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας δεν εψήφισε, ότι η Πράξις του 1928 ισχύει καθ’ όλας αυτής τας διατάξεις.
9. Τελικά μεθαύριο 2 Φεβρουαρίου, εορτή της Υπαπαντής, θα λειτουργήσω, εάν ζώ, στον ομώνυμο Ναό της Κοινότητος «Καλαμιάς» της Επαρχίας μου.

_____Αυτά λοιπόν αγαπητέ μου π. Νικόλαε, έστω και αν δεν σας έπεισα. Τώρα πιά τα «ουαί» και τα περί «υποκριτών» σας τα επιστρέφω. Δεν μου ανήκουν!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Πηγή: www.mkka.blogspot.com