Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1236(2)

Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν (Μάρκ. 2,1-12)
8 Μαρτίου 2026 (2006)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Κλιμα μετανοιας

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5η

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχει θαυμάσι­ες ὁμιλίες στὰ εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν, ἑρ­μη­νεύει δὲ καὶ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (β. Μάρκ. 2,1-12). Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου, ποὺ φανερώνουν ὅτι εἶνε Θεός.

* * *

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν αὐστηρὴ νηστεία του ἐπὶ σαράντα ἡ­μέρες στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ποὺ οὔτε ἔ­φαγε οὔτε ἤπιε, ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία, τὴν ἀγαπημένη του ἐπαρχία, κ᾿ ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναούμ, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος. Ἀπὸ ᾿κεῖ διάλεξε τοὺς πρώτους μαθητάς του, τοὺς εὐλόγησε νὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἐκεῖ δίδασκε τὸ λαό.
Στὴν Καπερναοὺμ λοιπὸν διδάσκει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ποῦ; στὴ συναγωγή, στὴν ἀκροθα­λασσιὰ ἀπὸ τὴ βάρκα, σὲ ὕπαιθρο, σὲ κορυφὴ ὄρους; Ὄχι. Σὲ ἕνα σπίτι. Κι ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι ὁ Χριστός, σταμάτησαν κάθε ἐργασία. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ἔγινε τόσος συνωστισμός, ὥστε νὰ μὴ χωράῃ κανείς ἄλ­λος. Ἄκουγαν ὅλοι τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Ἐδῶ σταματῶ – μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἀ­ναλογίζομαι, ὅτι σὲ κάθε σπίτι ἔρχεται ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι πρέπει νὰ εἶνε ἐκκλησία. Στὴν ἀρχαία ἐποχὴ κάθε σπίτι ἦταν ἐκ­κλησία, καὶ ἱερεὺς ἦταν ὁ πατέρας. Μέσα στὸ σπίτι εἶχαν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγί­ας, τῶν ἁγίων. Εἶχαν καντήλι, θυμιατό, κεριά. Εἶχαν πρὸ παντὸς ἁγία Γραφή· τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Εἶχαν βίους ἁγίων. Καὶ προσεύχονταν ὅλοι μαζί.

Ἐδῶ, μιὰ καὶ εἶνε κοντὰ ἡ ἐθνική μας ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου, θὰ σᾶς πῶ ἕνα ἀνέκδοτο. Ἡ μικρή μας Ἑλλάδα, σχεδὸν ἄοπλη, ἐπαναστάτησε κατὰ τῶν Τούρκων ποὺ τὴν καταδυ­νάστευαν τετρακόσα χρόνια. Τότε ὅλη ἡ Εὐ­ρώ­πη θαύμασε καὶ εἶπε· Πῶς ἕνας μικρὸς λαός, χω­ρὶς ὅπλα, νικᾷ μιὰ αὐτοκρατορία; – ποὺ οἱ πρε­σβευταὶ τῶν μεγάλων δυνάμεων στέκον­ταν κλα­ρῖνο μπροστὰ στὸ σουλτᾶνο. Ἔστειλαν λοιπὸν μιὰ ἐπιτροπὴ ἀξιωματούχων ἀπ᾽ τὴ Γαλλία στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μάθουν τὸ μυστι­κὸ τῆς νίκης. Ἔφτασαν αὐτοὶ στὴν Τρίπολι καὶ προχώρησαν σ᾿ ἕνα χωριό. Νύχτωσε, καὶ φιλο­ξενήθηκαν σὲ κάποιο σπίτι. Ἦταν ἐκεῖ ἕνας πατέρας, μιὰ μά­να στοργικὴ καὶ ἑπτὰ παιδιά. Καὶ τί εἶδαν οἱ ξέ­νοι· ὅλη ἡ οἰκογένεια, πρὶν κοιμηθοῦν, γονάτι­σαν. Ὁ μικρότερος εἶπε τὸ «Κύριε, ἐλέησον», ἄλλος εἶπε τὸ «Βασιλεῦ οὐ­ράνιε…», ἄλλος τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός…», ἄλλος τὸ «Πάτερ ἡμῶν…», ἄλλος τὸ «Πιστεύω…», καὶ τέλος ὅλοι μαζὶ ἔψαλαν τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Τότε ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀποστολῆς εἶ­πε· Νά τὸ μυστικὸ τῆς νίκης· ἡ μεγάλη τους πίστι στὸ Θεό!
«Διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» (Ἑβρ. 11,33). Πίστευαν τὰ ἀθῷα παιδιά, πίστευαν καὶ οἱ μεγάλοι· πίστευαν οἱ στρατηγοί, πίστευε πάρα πολὺ καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ποὺ εἶπε· Οἱ μεγάλοι θὰ μᾶς προδώσουν, θὰ μᾶς ἐγκαταλείψουν· ἀλλὰ ἡ Παναγία ὑπέγραψε τὴν ἐ­λευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ «δὲν παίρνει πίσω τὴν ὑπογραφή της». Αὐτὴ τὴν πίστι εἶχαν οἱ πρόγονοί μας καὶ ἔτσι νίκησαν.
Στὰ σημερινὰ σπίτια μπαίνει ὁ Χριστός; Οὔ­­τε εἰκόνες ἔχουν, οὔτε προσευχὴ κάνουν, οὔτε Εὐαγγέλιο διαβάζουν. Τὸ σπίτι σήμερα εἶνε σπίτι τοῦ διαβόλου, ὄχι τοῦ Χριστοῦ. Ὑπερβολικὰ τὰ λές, θὰ πῆτε. Δὲν ὑπερβάλλω. Στὸ σπίτι κυριαρχεῖ ἡ τηλεόρασι καὶ δείχνει ὅ,τι αἰσχρότερο ὑπάρχει. Οἱ Τοῦρκοι ἔχουν ψεύτι­κη θρησκεία, ἀλλὰ τέτοια πράγματα στὴν τηλεόρασι δὲν ἐπιτρέπουν. Ἐδῶ δημιουργεῖ­ται ὁ τηλεάνθρωπος. Πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, ὅτι «θὰ ἔρθῃ ἐ­ποχὴ ποὺ ὁ διάβολος μ᾿ ἕνα κουτὶ θὰ τρελάνῃ τὸν κό­σμο». Μέσα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ σπίτια βγαίνουν διαβόλοι. Ἀκόμη καὶ σφαγεῖο καταντᾷ τὸ σπίτι, ἀ­φοῦ οἱ γονεῖς κάνουν ἐκτρώσεις καὶ σφάζουν τὰ παιδιά τους. Οἱ Ἕλληνες εἶνε ὄχι φιλόθεοι ἀλλὰ φιλοθεάμονες, ὅπως λέει ὁ σημερινός μας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
Δίπλα στὸν παράλυτο τῆς Καπερναοὺμ βλέ­πουμε ὅτι βρέθηκαν τέσσερις σπλαχνικοὶ ἄν­θρωποι, ποὺ τὸν σήκωσαν καὶ τὸν πῆγαν στὸ Χριστό. Ἀλλὰ οἱ ἄλλοι δὲν τοὺς ἄνοιγαν δίοδο νὰ περάσουν, καὶ ἂς φαίνονταν εὐσεβεῖς.
Σταματῶ πάλι ἐδῶ. Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐκκλησιαζώμαστε· πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ σπλάχνα οἰ­κτιρμῶν. Ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας συγκεντρώνεται σ᾿ ἕνα σημεῖο· ὅτι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α΄ Ἰω. 4,9,16) καὶ στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰω. 13,34).
Τὸ πλῆθος ἐκεῖνο δὲν εἶχε ἀγάπη. Ἁπλῶς πῆγαν τότε ν᾿ ἀκούσουν τί θὰ πῇ ὁ Χριστός, καὶ μετὰ ἔγιναν καὶ κριταί του. Οἱ συνοδοὶ ὅ­μως τοῦ παραλύτου δὲν ἦταν χλιαροί· ἦταν μαχηταὶ κ᾿ εἶχαν ἐπιμονή. Πῆραν σχοινιά, ἔδεσαν τὸ κρεβάτι, ἀνέβηκαν στὴ στέγη, ἀνέσυραν τὸν παράλυτο, ἀφαίρεσαν τὰ κεραμίδια, καὶ τέλος τὸν κατέβασαν μπροστὰ στὸ Χριστό.
Ὤ ἁγία στιγμή! Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν τὸν θε­ράπευσε ἀμέσως. Τοῦ εἶπε πρῶτα «Τέκνον, ἀ­φέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5). Οἱ γραμματεῖς σκανδαλίστηκαν. Ποιός εἶν᾿ αὐτός, εἶ­παν, ποὺ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Τότε ὁ Χριστὸς τὸν θεράπευσε καὶ σωματικῶς· τοὺς ἀπέδειξε, ὅτι εἶνε ὁ Θεὸς ποὺ συγχωρεῖ ἁμαρτίες.

* * *

Γιατί, ἀγαπητοί μου, ὁ Χριστὸς πρῶτα συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες τοῦ παραλύτου καὶ μετὰ τὸν θεράπευσε; Ὑπάρχει ἐδῶ βαθὺ νόημα.
Ῥίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶνε ἡ ἁμαρτία. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ κακὰ ποὺ ἔφερε ἡ ἁμαρτία εἶνε ἡ ἀσθέ­νεια καὶ ὁ θάνατος. Στὸν παράδεισο ὑπῆρχαν ὅλα τὰ καλά, καὶ δὲν ὑπῆρχε ἀσθένεια· δὲν ὑ­πῆρχαν γιατροί, φάρμακα, κλινικές· δὲν ὑπῆρ­χε θάνατος. Τώρα ὅλα εἶνε μολυσμένα, ὁ ἀέρας καὶ τὸ νερό· ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψι, τὸ ἓν τρίτον τῆς ὑδρογείου θὰ μολυνθῇ (βλ. Ἀπ. 8,7-12). Ὁ Χριστός, ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος, πείνασε καὶ δίψασε ἀλλὰ ποτέ δὲν ἀρρώστησε. Ἦταν ὅλος ὑγεία. Σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάστασι καλεῖ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Γι᾿ αὐτὸ πρῶτα εἶπε «Τέκνον, ἀ­φέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»· διότι ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν του εἶχε γίνει παράλυτος.
Τώρα, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ καὶ καλπάζει ἡ ἁμαρτία, ὅσο αὐξάνονται οἱ γιατροὶ καὶ τὰ φάρμακα, αὐξάνουν καὶ οἱ ἀρρώστιες. Κάποτε οἱ γιατροὶ ἦταν λίγοι καὶ ἤξεραν τὰ στοιχειώδη. Ἔβλεπαν ὅμως τὸ σῶμα καὶ τὴ ζωὴ ὡς ἱερὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὶς γνώσεις τοῦ Ἱπποκράτους ἔδιναν ὅρκο ποὺ ἔ­λεγε· «Δὲν θὰ δώσω φάρμακο στὴ γυναῖκα γιὰ ἔκτρωσι». Τώρα;… Ὑπάρχουν πολλὲς εἰ­δικότητες, ἀλλὰ συχνὰ ἡ μία ἀναιρεῖ τὴν ἄλ­λη. Γι᾿ αὐτὸ κάποιος ἔλεγε· «Κύριε, σῶσε με ἀπὸ τοὺς γιατροὺς τοῦ αἰῶνος τούτου».
Αὐτὰ εἶνε ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας. Τώρα δύο ἀσθένειες θερίζουν τὸν κόσμο, ὁ καρκίνος καὶ τὸ ἔητζ. Καὶ οἱ δυὸ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀκολασία. Εἶνε μιὰ τιμωρία τῶν σαρκολατρῶν καὶ ἰδίως τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ὁ Χριστὸς θεράπευσε πρῶτα τὶς ἁμαρτίες. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς, ὅταν ἀσθενοῦμε, νὰ καλοῦ­με ἱερέα γιὰ νὰ κάνῃ εὐχέλαιο, ποὺ εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ μυστήρια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ κάνει θαύματα. Ὅ,τι δὲν μποροῦν νὰ κάνουν οἱ γιατροί, τὸ κάνει ἡ πίστι στὸ Χριστό.

* * *

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Αὐτὴ ἡ γλυκύτατη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ἀκούγεται, ἀδελφοί μου, μέχρι σήμερα. Τώρα βέβαια ὁ Χριστὸς εἶνε ἀόρατος ἀνάμεσά μας· ἀλλὰ ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία του πού, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, εἶνε «ὁ Χριστὸς ἐπεκτεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας».
Ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἁμαρτάνει, δοκιμάζει θλίψεις καὶ τύψεις. Ἁμαρτάνεις; θὰ αἰσθανθῇς ὅ,τι αἰσθάνθηκε ὁ Κάιν καὶ ὁ Ἰούδας.
Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας στὴν Ἀθήνα, μὲ κάλεσε στὸ νοσοκομεῖο μιὰ γριὰ γυναίκα ποὺ πέθαινε, νὰ ἐξομολογηθῇ· Ἔχω κάρβουνο ἀ­ναμμένο μέσα μου, ἔλεγε, καὶ καίγομαι· πρὸ ἑβδομήντα ἐτῶν ὁ σύζυγός μου μὲ πίεσε καὶ ἔκανα ἔκτρωσι· ἀπὸ τότε δὲν μπορῶ νὰ ἡσυχάσω… Καὶ ὁ Ντοστογιέφσκυ λέει· «Ὅποιος σκοτώνει παιδί, σκοτώνει τὸ Χριστό».
Πλῆθος ἁμαρτίες κάνουμε. Ἀλλ᾿ ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος κ᾿ ἐπαναλαμβάνει ὁ ἅ­γιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «δὲν θὰ μᾶς δικά­σῃ ὁ Θεὸς γιατὶ ἁμαρτάνουμε, ἀλλὰ γιατὶ δὲν μετανοοῦμε». Ἂν ἐξομολογηθοῦμε εἰλικρινά, τότε θ᾿ ἀκούσουμε κ᾿ ἐμεῖς στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας τὴν γλυκύτατη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Καὶ μαζὶ μὲ τὸ Ντοστογιέφσκυ θ᾿ ἀναφωνήσουμε· «Ἐξωμολογήθηκα, καὶ παράδεισος φύτρωσε στὴν καρδιά μου». Ἂς δοκιμάσουμε κ᾿ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, καὶ δὲν θὰ μετανοιώσουμε.
Αὐτά, ποὺ σᾶς λέω ἐδῶ, νὰ τὰ πῆτε καὶ σὲ ὅλους τοὺς δικούς σας, ὥστε νὰ δημιουργη­θῇ ἕνα κλίμα μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 14-3-1993 μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 19-3-2006, ἐπανέκδοσις 28-1-2026.

⃝ Τὸ
� Τὸ
⃟ Ἔχ