Χαιρετισμοὶ
Β΄ στάσις – Η 1 β΄
19822 Πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ (Ἀκάθ. Ὕμν. Η1β΄)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 11492()

Β΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
6 Μαρτίου 2026 (2005) βράδυ

Προβατα της ποιμνης του Χριστου

«Χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων» (Ἀκάθ. Ὕμν. Η1β΄)

Ἀπόψε, ἀγαπητοί μου, λέγεται ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος, οἱ Χαιρετισμοί. Τί εἶνε οἱ Χαιρετισμοί; Ἕνα τραγούδι. Ὑπάρχουν τραγούδια τοῦ σατανᾶ, ποὺ ἐγκωμιάζουν τὸ διάβολο καὶ τοὺς αἰσχροὺς ἔρωτες κι ἀκούγονται σὲ διάφορα κέντρα ἢ μεταδίδονται ἀπὸ ῥαδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις, ὑπάρχουν καὶ τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ψάλλονται στοὺς ναοὺς ἀπὸ τοὺς ψάλτες καὶ τοὺς ἱερεῖς μας. Ἕ­να ἀπὸ τὰ ὡραιότερα τραγούδια τῆς Ἐκ­κλησίας μας εἶνε οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἢ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Αὐτὸς ὁ ὕμνος ψάλλεται σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὴ Σερβία καὶ στὴ Βουλγαρία καὶ στὴ Ῥουμανία καὶ στὴ Ῥωσία, καὶ παντοῦ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ ὅπου ὑπάρχουν ὀρθόδοξοι, ἀπὸ τὴν Αὐστραλία ὣς τὴν Ἀμερική. Ψάλλονται οἱ Χαιρετισμοὶ καὶ δάκρυα τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια.

Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ τοῦ Ἀκαθίστου Ὕ­μνου; Ἐψάλη γιὰ πρώτη φορὰ πρὶν 14 αἰῶνες, τὸ 626 μ.Χ., ἐκεῖ στὴν πόλι τῶν ὀνείρων μας, στὴν Κωσταντινούπολι. Βάρβαροι πολιόρκησαν τότε στενὰ τὴν Πόλι ἀπὸ ξηρὰ καὶ ἀπὸ θά­λασσα. Βέβαιοι ὅτι θὰ νικήσουν, ἀπειλοῦσαν τοὺς κατοίκους τῆς Πόλεως, ὅτι μόνο ἂν γίνουν πουλιὰ γιὰ νὰ πετάξουν στὸν ἀέρα ἢ ψάρια γιὰ νὰ κολυμπήσουν στὴ θάλασσα θὰ σωθοῦν. Ὑπερήφανα λόγια. Ἀλλὰ οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔχασαν τὸ θάρρος τους. Ἐνῷ οἱ λίγοι ἄντρες μάχονταν στὰ τείχη, τὰ γυναικόπαιδα ἦταν στὴν ἐκκλησία καὶ παρακαλοῦσαν τὴν ὑ­περαγία Θεοτόκο. Καὶ ἡ Παναγία ἔκανε τὸ θαῦ­μα της. Τὸ λέει ἡ ἱστορία. Τὴ νύχτα στὴ θάλασσα τοῦ Βοσπόρου φύσηξε ἄνεμος δυνατός, σήκωσε κύματα, καὶ ὅλα τὰ καράβια τῶν ἐχθρῶν πνίγηκαν. Οἱ βάρβαροι τόσο πολὺ φο­βήθηκαν, ὥστε ἔλυσαν τὴν πολιορκία καὶ ἔ­φυγαν. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους τὸ θαῦμα αὐτό, μαζεύτηκαν ὅλοι στὸ ναὸ τῶν Βλαχερνῶν, ἔκαναν δοξολογία, καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἔψαλαν τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…» καὶ ὅλο τὸν ὕμνο ὄρθιοι, ἐξ οὗ καὶ Ἀ-κάθιστος.
Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος ἔχει 144 «Χαῖρε». Τὰ «Χαῖρε» αὐτὰ εἶνε μαργαριτάρια, διαμάντια, ἀνεκτίμητα πετράδια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας· ἀξίζουν παραπάνω ἀπὸ χρυσὸ καὶ ἀσήμι. Νὰ τὰ ἑρμηνεύσουμε ὅλα; Χρειάζεται ὥρα πολλή. Γι᾿ αὐτό, ἀπ᾿ ὅλα τὰ «Χαῖρε», θὰ ἑρμηνεύσουμε σύντομα ἕνα, αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε στὴν ἀρχή. Στρέφεται ὁ ποιητὴς πρὸς τὴν ὑ­περαγία Θεοτόκο καὶ λέει· «Χαῖρε, αὐλὴ λογι­κῶν προβάτων» (Ἀκάθ. ὕμν. Η1β΄).
Θὰ προσπαθήσω νὰ μιλήσω ἁπλᾶ, ὥστε νὰ μὲ καταλάβῃ καὶ ὁ πιὸ ὀλιγογράμματος.
* * *
«Χαῖρε», λέει, «αὐλὴ λογικῶν προβάτων». Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Ὁ ποιητὴς ποὺ ἔ­κανε τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο μιλάει ἐδῶ γιὰ «πρόβατα». Καὶ τὰ πρόβατα ἀσφαλῶς ἔχουν τσοπᾶνο· μιλάει καὶ γιὰ «αὐλή», μαντρὶ δηλαδή. Ἂς τὰ δοῦμε αὐτά.
• Πρῶτα τὰ πρόβατα. Τὰ πρόβατα εἶνε δύο εἰδῶν. Εἶνε κατ᾿ ἀρχὴν πρόβατα φυσικά, αὐτὰ ποὺ ξέρουμε ὅλοι. Τὰ πρόβατα διακρίνονται ἀ­πὸ τὰ ἄλλα ζῷα μὲ τρία γνωρίσματα ποὺ ἔ­χουν. Τὸ πρῶτο γνώρισμά τους· εἶνε ἥμερα. Δὲν ἀγριεύουν σὲ κανένα, δὲν ἐπιτίθενται. Δὲν ἔχουν δόντια σὰν τοῦ λύκου νὰ δαγκώνουν. Δὲν ἔχουν κέρατα σὰν τῶν βοδιῶν νὰ τρυποῦν καὶ νὰ ξεσχίζουν. Δὲν ἔχουν νύχια σὰν τῆς γάτας νὰ πληγώνουν. Εἶνε ἄκακα καὶ ἥσυχα. Ἰδίως τὰ μικρὰ ἀρνάκια εἶνε χαριτωμένα. Τὰ παιδιὰ τ᾿ ἀγαποῦν κι ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ σφάξουν τὸ ἀρνάκι, παρακαλοῦν τὸν πατέρα νὰ μὴν τὸ σφάξῃ. Εἶνε ζῷα πολὺ προσ­φιλῆ, πολὺ ἀγαπητά. Ἀκόμα, τὸ πρόβατο εἶνε ὠφέλιμο, τὸ ὠφελιμώτερο ἴσως ζῷο. Δίνει τὸ γάλα του, ποὺ γίνεται τυρὶ καὶ βούτυρο· δίνει τὸ κρέας του, ποὺ γίνεται ἐκλεκτὸ φαγητό· δί­νει τὸ δέρμα του, ποὺ γίνεται ὑποδήματα, παπούτσια· δίνει τὰ κόκκαλά του, ποὺ γίνον­ται κουμπιά· δίνει ἀκόμα καὶ τὰ ἔντερά του, ποὺ –δὲν θὰ τὸ ξέρετε αὐτό– γίνον­ται χορδὲς γιὰ νὰ παίζῃ κιθάρα ὁ ὀργανοπαίκτης. Τὸ πρόβατο εἶνε ὅλο χρήσιμο. Ἀκόμα, τὸ πρόβα­το εἶνε ὑπάκουο. Ἀκολουθεῖ τὸν τσοπᾶνο· ὅ­που πάει ἐκεῖνος πάει κι αὐτό. Ὅταν τὸ φωνά­ζῃ, τρέχει καὶ πάει κοντά του, καὶ δὲν φεύγει ἀπὸ τὸν τσοπᾶνο. Γι᾿ αὐτὸ ὁ τσοπᾶνος γνω­ρίζει ἕνα πρὸς ἕνα τὰ πρόβατά του.
Ἀλλ᾿ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ φυσικὰ ὑπάρχουν καὶ τὰ λογικὰ πρόβατα, οἱ Χριστιανοί, ποὺ πρέπει κι αὐ­τοὶ νὰ ἔχουν ἀνάλογα γνωρίσματα. Πρῶ­τον· ὅπως τὸ πρόβατο εἶνε ἥμερο, ἔτσι κι ὁ Χριστιανὸς νὰ εἶνε ἥσυχος, εἰρηνικός· ν᾿ ἀποφεύγῃ ὅσο τὸ δυνατόν φιλονικίες, καυγᾶδες, πολέμους καὶ μάχες· νὰ εἰρηνεύουν οἱ Χριστιανοὶ μεταξύ τους. Ἰδίως οἱ Χριστιανὲς γυναῖκες πρέπει μέσα στὸ σπίτι νὰ διατηροῦν τὴ γαλήνη καὶ ἠρεμία, ποὺ ἀναπαύει τοὺς συζύγους καὶ τὰ παιδιά τους καὶ τὸ ἐκτιμοῦν ἰδιαιτέρως. Δεύτερον· ὅπως τὰ πρόβατα εἶνε ὠ­φέλιμα, ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νά ᾿νε ἀγαθοεργοί, νὰ προσφέρουν πάντα τὸ καλὸ στὴν κοινωνία. Χριστιανὸς ποὺ δὲν ἔχει καλὰ ἔργα εἶ­νε σὰν τὸ στέρφο πρόβατο. Καὶ τρίτον· ὅ­πως τὸ πρόβατο ὑπακούει στὸν τσοπᾶνο του, ἔτσι κι ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ ὑπακούῃ. Ὁ μαθητὴς στὸ δάσκαλο, τὸ παιδὶ στὸν πατέρα, ἡ γυναίκα στὸ σύζυγο, ὁ πολίτης στοὺς νόμους καὶ τὶς ἀρχές, καὶ ὁ Χριστιανὸς νὰ ὑπακούῃ στοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας του.
• Εἴπαμε γιὰ τὰ πρόβατα, ἂς ποῦμε τώρα γιὰ τὸν τσοπᾶνο. Ὁ τσοπᾶνος, ποὺ βόσκει τὰ πρόβατα, τὰ ἀγαπάει. Πρὸς χάριν τους σηκώνεται νύχτα· τὰ ὁδηγεῖ σὲ χλοερὰ λιβάδια νὰ βροῦν τροφὴ καὶ σὲ δροσερὰ νερὰ γιὰ νὰ πιοῦν. Ὅταν χαθῇ κανένα πρόβατο, τὸ ἀναζητεῖ. Κι ὅταν κάποιο ἀρρωστήσῃ, τὸ φροντίζει ἰδιαιτέρως. Ὁ καλὸς ποιμένας περιποιεῖ­ται τὰ πρόβατά του καὶ τὰ προστατεύει ἀπὸ κάθε κίνδυνο.
Ὅπως λοιπὸν ὑπάρχει τσοπᾶνος στὰ πρόβατα, ἔτσι καὶ στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει καλὸς ποιμένας. Εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς ἀγαπάει τὰ πρόβατά του ὅπως ὁ βο­σκὸς κι ἀκόμη παραπάνω. Γιατὶ κανένας βο­­σκὸς δὲν θυσιάζεται γιὰ τὰ πρόβατά του, ἀλ­λὰ τοὐναντίον τὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ τὰ σφά­ζουν τὰ πρόβατα γιὰ νὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς θυσίασε καὶ αὐτὴ τὴ ζωή του καὶ ἔδωσε τὸ τίμιό του αἷμα πάνω στὸ σταυρό, γιὰ νὰ δώσῃ ζωὴ στὰ πρόβατά του, ζωὴ ἀ­νώνερη καὶ αἰωνία, καὶ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὴν ἁ­μαρτία τὰ λογικά του πρόβατα.
• Σᾶς μίλησα γιὰ τὰ πρόβατα, σᾶς μίλησα γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ πρέπει νά ᾿νε σὰν τὰ πρόβατα, σᾶς μίλησα γιὰ τὸν τσοπᾶνο καὶ γιὰ τὸν καλὸν Ποιμένα. Τώρα θὰ σᾶς πῶ καὶ γιὰ τὸ μαντρί, τὴν «αὐλὴν» τῶν προβάτων. Τὰ πρό­βατα τὴ νύχτα μαζεύονται στὸ μαντρί. Ἐκεῖ εἶ­νε ἀσφαλισμένα. Ἔρχεται ὁ λύκος, ἀλλὰ δὲν τολμᾷ νὰ πλησιάσῃ, γιατὶ ὑπάρχουν τσοπανόσκυλα ποὺ γαυγίζουν ὅλη νύχτα· μέσα στὸ μαντρὶ ὑπάρχει προστασία καὶ ἀσφάλεια.
Ὅπως λοιπὸν τὰ πρόβατα ἔχουνε μαντρί, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, τὰ πρόβατα τοῦ Χρι­στοῦ, ἔχουμε μαντρί. Ποιό εἶνε τὸ μαντρί μας; Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὅσοι εἶνε μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἔχουν προστασία, ἀσφά­λεια, ἀνάπαυσι, εἰρήνη, κάθε καλό. Τὸ πρόβατο ἔξω ἀπὸ τὴ μάντρα τὸ τρώει ὁ λύκος· κι ὅταν κάποιος ξεμακραίνῃ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, μένῃ μακριὰ ἀπὸ τὴ λειτουργία καὶ τὴ διδαχή, μακριὰ ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια, μα­κριὰ ἀπὸ τὴν ἱερὰ ἐξομολόγησι καὶ τὴ θεία κοι­νωνία, μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀντίδωρο καὶ τὶς ἄλλες εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Χριστιανὸ αὐ­τὸν θὰ τὸν φάῃ ὁ μεγάλος λύκος, δηλαδὴ ὁ σατανᾶς, καὶ οἱ ἄλλοι λύκοι, δηλαδὴ οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι καὶ πρὸ παντὸς οἱ πλανεμένοι αἱρετικοί (λ.χ. οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ ἄλλες αἱρέσεις).
* * *
Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶχα νὰ σᾶς πῶ ἐξηγώντας τὸν χαιρετισμὸ πρὸς τὴν Παναγία «Χαῖ­ρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων». Διότι «αὐλή», εἴπαμε, εἶνε ἡ Ἐκκλησία· καὶ ἡ Παναγία, ἡ μητέρα τοῦ καλοῦ Ποιμένος, βρίσκεται στὸ κέν­τρο τῆς Ἐκκλησίας· ἡ ἀγκάλη της, ποὺ κρατεῖ τὸ Χριστό, δέχεται καὶ κάθε πιστό· ἔτσι ταυτίζεται μὲ τὴ μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἕνας ὕμνος τῆς Παρακλητικῆς λέει· «Πρόβατόν εἰμι τῆς λογικῆς σου ποίμνης καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω, τὸν Ποιμένα τὸν καλόν· ζήτησόν με τὸν πλανηθέντα, ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με» (ἦχ. δ΄, Δευτ., ἀπόστ. αἴν.).
Μακάρι νὰ εἴμαστε πρόβατα, καὶ νὰ μὴ μοιά­ζουμε μὲ κατσίκια, «ἐρίφια» ποὺ λέει ὁ Χριστός (Ματθ. 25,32-33). Γιατὶ μερικοὶ εἶνε σὰν τὰ κατσίκια, ποὺ τρέχουν δεξιὰ κι ἀριστερά, ἀνεβαίνουν σὲ βράχους, εἶνε ἄτακτοι καὶ ἀνήμεροι. Ὄχι λοιπὸν κατσίκια, ἀλλὰ πρόβατα· πρᾶοι, ταπεινοί, ἥσυχοι, εὐεργετικοί, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐ­λογία τοῦ καλοῦ Ποιμένος, τῆς ὑπερ­αγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ὁσίου Ναοὺμ Ἀρμενοχωρίου – Φλωρίνης 12-3-1982 βράδυ) «Χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων»
― � ἀρχεῖο π. Ἐπιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου 26
«Κυριακὴ» 11492/2026 (2005) Η 1β´ Πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ

στοιχειοθεσία, παραβολή, α΄ διόρθωσις: ἱ. μονὴ ἁγίου Αὐγουστίνου Φλωρίνης
Ἂς …το.
Τὸ…μας.
ἐπιλογή, μετατροπὴ (μοναχὴ Νεκταρία), ἀνασελιδοποίησις (ἐφημέριος)· ἱ. μονὴ ἁγίου Αὐγουστίνου Φλωρίνης

διάρκεια· …΄:…΄΄
ἠχητικά· …
παρατηρήσεις· …,

ἐπιλογή, ἀπομαγνητοφώνησι (………………), α΄ διόρθωσι (μοναχὴ …) ἱ. μονὴ ἁγίου Αὐγουστίνου Φλωρίνης

στοιχειοθεσία, α΄ διόρθωσις: 26 Ἰαν. 2026
β΄ διόρθωσις, ἀνασελιδοποίησις: 27 Ἰαν. 2026
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ὁσίου Ναοὺμ Ἀρμενοχωρίου – Φλωρίνης τὴν 12-3-1982 μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 25-3-2005, ἐπανέκδοσις 27-1-2026.
⃝ Τὸ
� Τὸ
⃟ Ἔχ

― ἡ μετατροπὴ γίνεται λόγῳ ἀλλαγῆς τοῦ προγράμματος X-Press ἀπὸ 4 σὲ 8,5 καὶ ἀλλαγῆς τῶν γραμματοσειρῶν ἀπὸ τὶς παλαιὲς σὲ Unicod, γιὰ νὰ ἀποθηκευθῇ στὸ ἀρχεῖο στὸ τρέχον σύστημα.
― Τὶς μετατροπὲς ἀπὸ τὸ παλαιὸ πρόγραμμα στὸ νέο ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 2017 κάνει στὸ μοναστήρι ἡ μοναχὴ Νεκταρία.
― Στὸ διπλανὸ τμῆμα τοῦ παρόντος ἐγγράφου ἔχει φυλαχθῆ ἀμετάτρεπτο τὸ περιεχόμενο τῆς πρώτης ἐκδόσεως.