Μνήμη Αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων [:9η Μαρτίου]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:

«ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-3-1999]

      Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Κύριος μάς αξιώνει να τιμήσομε τη μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα  Μεγαλομαρτύρων, που εμαρτύρησαν στη λίμνη της Σεβαστείας το 320 μ. Χ. Ο Λικίνιος, πολιτικός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να τον εκδικηθεί, συλλαμβάνει Χριστιανούς και τους θανατώνει μαρτυρικά. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκονται και 40 παλληκάρια, στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού. Νέοι, με πίστη θερμή στον Χριστό και ζωή αγνή. Και ερρίφθησαν στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας, για να πεθάνουν βασανιστικά. Το παράπτωμά τους ποιο ήταν; Μήπως η δειλία; Σαν στρατιώτες που ήσαν; Μήπως η προδοσία ή η απειθαρχία; Όχι βέβαια. Απλώς γιατί ήσαν Χριστιανοί και μόνον γι’αυτό. Συνεπώς, άδικος θάνατος. Και δη μαρτυρικός. Δεν υπήρχε τότε αυτό που λέμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα» ή «ελευθερία του προσώπου». Δεν υπήρχαν αυτά τότε. Κανείς δεν υπερησπίζετο την χριστιανική ιδιότητα. Έτσι, εκείνος που έπαιρνε την απόφαση να γίνει Χριστιανός, έπρεπε να γνωρίζει τις συνέπειες που θα είχε η ιδιότητά του.

    Αλλά ας ξαναγυρίσομε εις τους Τεσσαράκοντα Μεγαλομάρτυρες. Το δοξαστικό του εσπερινού της εορτής, όπως ακούσαμε, αναφέρει και των τεσσαράκοντα τα ονόματα. Το αντιγράφομε: «Ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων εὐφημήσωμεν πιστοί, τοὺς ἀθλοφόρους τεσσαράκοντα Μάρτυρας, καὶ πρὸς αὐτοὺς μελῳδικῶς ἐκβοήσωμεν λέγοντες· Χαίρετε ἀθλοφόροι τοῦ Χριστοῦ, Ἡσύχιε, Μελίτων, Ἡράκλειε, Σμάραγδε καὶ Δόμνε, Εὐνοϊκὲ, Οὐάλη καὶ Βιβιανέ, Κλαύδιε καὶ Πρίσκε, Χαίρετε Θεόδουλε, Εὐτύχιε καὶ Ἰωάννη, Ξανθία, Ἡλιανὲ, Σισίνιε, Κυρίων, Ἀγγία, Ἀέτιε καὶ Φλάβιε, Χαίρετε Ἀκάκιε, Ἐκδίκιε, Λυσίμαχε, Ἀλέξανδρε, Ἠλία καὶ Κάνδιδε, Θεόφιλε, Δομετιανέ καὶ θεῖε Γάϊε, Γοργόνιε, Χαίρετε Εὐτυχές καὶ Ἀθανάσιε, Κύριλλε καὶ Σαρκεδών, Νικόλαε καὶ Οὐαλέριε, Φιλοκτῆμον, Σεβηριανέ, Χουδίων καὶ Ἀγλάϊε. Ὡς ἔχοντες παρρησίαν πρὸς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, Μάρτυρες παναοίδιμοι, αὐτὸν ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, τοῦ σωθῆναι τοὺς ἐν πίστει ἐκτελοῦντας, τὴν πανσέβαστον μνήμην ὑμῶν».

     Αν ρωτήσετε γιατί γίνεται αυτή η προσωπική αναφορά των ονομάτων των Μεγαλομαρτύρων, τι θα απαντούσαμε; Καταρχάς διότι διεσώθησαν τα ονόματα αυτά. Κι αφού διεσώθησαν ιστορικώς, καταχωρούνται.

      Αλλά και κάτι βαθύτερον. Το όνομα εκφράζει πρόσωπον. Και όλες ακόμη τις καταστάσεις του προσώπου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Πάρα πολύ σημαντικό. Βέβαια, όχι μόνον η Ιστορία διατηρεί τα ονόματα, όσο βέβαια τούτο είναι δυνατόν, αλλά και η Εκκλησία διατηρεί τα ονόματα. Διότι το όνομα μένει στην αιωνιότητα. Ο Georgiov, Ρουμάνος πρεσβύτερος, συγγραφεύς, έγραψε ένα βιβλίο, με τίτλο… -πιθανώς να το έχετε διαβάσει: «Ένα όνομα για την αιωνιότητα». Και αυτό το όνομα είναι αυτό που παίρνομε από την κολυμβήθρα. Μας κάνει εντύπωση ότι ο Θεός έδωσε ονόματα σε όλα τα αστέρια του ουρανού. Πολλή εντύπωση μας κάνει. Παρότι δεν είναι πρόσωπα τα αστέρια. Είναι αντικείμενα. Έδωσε όνομα και στον Αδάμ και στην Εύα. Και καλεί τον Αδάμ να δώσει ονόματα και σε όλα τα ζώα. Παρήλασαν μπροστά στον Αδάμ όλα τα ζώα που ήσαν εκεί παρόντα, εις τον Παράδεισον. Και έδωσε ο Αδάμ σε όλα αυτά τα ζώα, στο καθένα το όνομά του.

      Έχει σημασία αυτό άραγε; Η γνώσις των ονομάτων σημαίνει γνώση των πάντων. Όπου ο άνθρωπος δώσει όνομα, ήδη κατέκτησε το αντικείμενον ή άνοιξε τον δρόμο για τη γνώση του. Αν θέλετε να το πλατύνομε αυτό λίγο, από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα δώσει όνομα σε κάτι, από επιστημονικής πλευράς, ήδη ή το μέτρησε ένα βήμα πιο πέρα, γι’αυτό η μέτρησις είναι τεράστιον κεφάλαιον εις τον χώρον της επιστήμης, αυτό το κατέκτησε. Έστω και αν δεν έχει πλήρη, ακόμα, γνώση. Έτσι, όνομα και μέτρημα, μέτρησις, είναι κατάκτησις του αντικειμένου. Ξαναλέγω, από επιστημονικής πλευράς.

    Αλλά και ο ίδιος ο Θεός, αγαπητοί μου, φανερώνει το όνομά Του! Του Οποίου η γνώσις έχει μεγίστη σημασία, ακόμη και προπαντός σωτηριολογική. Η γνώσις του ονόματος του Θεού. Ξέρομε το όνομα του Θεού. Βέβαια δεν ξέρομε την ουσία του Θεού. Όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα που σας είπα, μπορεί να ονοματίσομε ένα πράγμα μέσα στη φύση, ίσως να ξέρουμε κάποια χαρακτηριστικά του, αλλά να μην έχουμε πλήρη γνώση, δεν έχει σημασία, το κατακτήσαμε. Εδώ, όταν γνωρίζομε το όνομα του Θεού, τότε αυτό έχει και σωτηριολογική διάσταση! Δηλαδή αφορά στη σωτηρία μας. Αυτό θα πει. Η αγνωσία του Θεού είναι αληθινά μία συμφορά. Γι’αυτό ο Παύλος επιπλήττει τους Κορινθίους γράφοντάς τους ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσιν πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Το λέω για ντροπή σας». Σημειώσατε δε ότι το κεντρικό σημείο πάσης ιεραποστολής, όλων των αιώνων και όλων των εποχών, είναι αυτό. Να γίνει γνωστό το όνομα του Θεού, εκεί που δεν έγινε γνωστό μέχρι τώρα.

       Η γνώσις του ονόματος του Θεού προσπορίζει, όσο τούτο είναι δυνατόν, και τις ιδιότητες του Θεού. Για να μην πω ότι και οι ιδιότητες αποτελούν ονόματα. Όταν πούμε: «Ο Θεός είναι Παντοκράτωρ, ο Θεός είναι Αγάπη, ο Θεός είναι Δικαιοσύνη, ο Θεός είναι Ελεήμων», αυτά βέβαια λέγονται ενέργειες του Θεού, λέγονται ιδιότητες του Θεού· είναι χαρακτηριστικά δια των οποίων γνωρίζομε, δια των ακτίστων Αυτού ενεργειών, γνωρίζομε τον Θεό. Όχι την ουσία. Το αντιδιαστέλλομε το πράγμα. Αλλά βλέπετε ότι και οι ιδιότητες του Θεού αποτελούν κι αυτές ονόματα του Θεού.

     Και έτσι προκύπτει από τη γνώση, αυτή, του Θεού, το σπουδαίο, που θέλει ο Θεός, η λατρεία του Θεού. Πώς θα λατρεύσω έναν Θεόν τον Οποίον δεν γνωρίζω; Πώς θα ευχαριστήσω; Πώς θα ζητήσω κάτι; Πώς θα προσευχηθώ, εάν δεν γνωρίζω το όνομα του Θεού; Όταν αρχίζομε την προσευχή μας, την καθ΄ ημέραν προσευχή μας, λέμε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», «Βασιλεῦ Οὐράνιε» κλπ. κ.λπ. Τι λέμε; «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».  Δηλαδή απευθυνόμεθα εις τον αληθινόν Θεόν, ο Οποίος είναι… Αυτός. Ο συγκεκριμένος Θεός. Λέμε όνομα. Αρχίζομε την Θεία Λειτουργία. Τι λέμε; «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Αλλά ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι το Όνομα του Θεού, θα το δούμε λίγο πιο κάτω πιο σαφώς. Έτσι ξεκινάμε τη λατρεία του Θεού ονοματίζοντάς Τον.

     Λέγει ο Κύριος Ιησούς εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα εις τους ανθρώπους». Θέλετε; Εάν ερωτήσετε, γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμον, γιατί ενηνθρώπισε το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος; Θα λέγαμε: Πρώτον, αξιολογικά πρώτον, να αποκαλύψει το όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού! Του αληθινού Θεού. Μετά έρχονται όλα τα άλλα. Η σωτηρία μας, τούτο, εκείνο… Πρώτον η αποκάλυψις του ονόματος του Αγίου Τριαδικού Θεού. Γι’αυτό λέγει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις». Ο Θεός λέγει εις τον Μωυσή ότι το όνομά Του «Κύριος»…- «Ποιος είσαι;», λέγει· «Εγώ είμαι, ὁ Ὢν, ο υπάρχων, ο  Κύριος,  δεν το φανέρωσα», λέγει ο Θεός, «εις τον Αβραάμ, αλλά το όνομα Θεός· εκεί είπα: «Εγώ είμαι ο Θεός· ο Θεός Αβραάμ, ο Θεός Ισαάκ, ο Θεός Ιακώβ. Τώρα, το Όνομά μου, Σου αποκαλύπτω σε σένα, τον Μωυσή, ότι είναι Κύριος». «Κύριος», δεν εκφράζει τίποτα από την ουσία του Θεού. Το είπα δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές. Εκφράζει ιδιότητα. «Το όνομά μου», λέγει, «είναι Κύριος». Και βλέπετε, αργότερα, έρχεται ο Ιησούς Χριστός και μας δίνει πλήρη αποκάλυψη του ονόματος του Θεού. Πρώτα είναι το όνομα Θεός, μετά το όνομα Κύριος, και η τρίτη και τελευταία αποκάλυψις, όχι μέσα στην Ιστορία μόνον, αλλά και εις την αιωνιότητα, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Αυτή είναι η τελευταία αποκάλυψις του ονόματος του Θεού. Μας κάνει εντύπωση, όταν τελειώνει το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, καταγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής αυτό που τους είπε ο Χριστός «βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ορίστε. Το όνομα του αληθινού Θεού. Και δεν είπε «εἰς τὰ ὀνόματα», αν ποτέ το προσέξατε, να πει: «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Γιατί; Γιατί είναι Ένας ο Θεός. Αυτήν είναι, λοιπόν, η αποκάλυψις του ονόματος του Θεού.

     Και οι άνθρωποι ομοίως λαμβάνουν ονόματα. Τι; Τον Αδάμ τον πρωτόπλαστο, τον ονοματίζει ο Κύριος «Αδάμ». Τι θα πει «Αδάμ»; «Πρωτόπλαστος». Ξέρετε ότι τα ονόματα που δίνει ο Θεός, αλλά και οι άνθρωποι ακόμη, αν θέλετε, εκφράζουν μια ιδιότητα, μία κατάσταση. «Αδάμ» λοιπόν, «πρωτόπλαστος». «Πού είσαι, Αδάμ;». Θα μεταφράζαμε: «Πού είσαι, Πρωτόπλαστε;». Η Εύα θα πει «ζωή». Είναι η ζωή των ανθρώπων. «Ζωή», αυτό θα πει Εύα. Μάλιστα πολλάκις, πολλάκις, ο ίδιος ο Θεός, δίνει ονόματα που εκφράζει κάποιο γνώρισμα στο κάθε πρόσωπο. Λέει «Αβραάμ». Ελέγετο «Άβραμ» και το μεταποιεί ο Κύριος -δεν είναι της ώρας να κάνω πιο πολλές αναλύσεις –και του λέει : «Θα λέγεσαι Αβραάμ». Η Σάρρα, στο κείμενο γράφεται με ένα ρ, την μετονομάζει και την λέει «Σάρρα». Και γράφεται με δύο ρ, έχει άλλη σημασία με δύο ρο. Τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αναγγέλλεται το όνομά του πριν γεννηθεί. Έτσι είπε στον πατέρα του, τον Ζαχαρία: «Και θα ονομάσεις το όνομα του παιδιού που θα γεννηθεί ‘’Ιωάννην’’». Ακόμη, ο Ίδιος ο Κύριος, ο Χριστός, τον Κηφά, τον μαθητή Του, τον αποκαλεί «Πέτρον». Βράχον. Το αρχικό όνομα που πήρε ήταν «Κηφάς». Τώρα τον λένε «Πέτρον». Του το αλλάζει το όνομα. Διότι αυτό έπρεπε να προσιδιάζει με εκείνο που θα έλεγε στη συνέχεια ο Κύριος: «Ἐπὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ -δηλαδή, ποια πέτρα; Της ομολογίας σου, ότι είμαι Εγώ ο Υιός του Θεού του Ζώντος- οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν». Βλέπετε;

    Και με αυτό το όνομα, αγαπητοί μου, αν το θέλετε, όλοι μας, που το πήραμε στο βάπτισμά μας, από την κολυμβήθρα, με αυτό το όνομα περνούμε στην αιωνιότητα. Με αυτό το όνομα πέρασαν και οι άγιοι μεγαλομάρτυρες, οι 40 στρατιώται, τα παλληκάρια αυτά, ήσαν Χριστιανοί, ήσαν βαπτισμένοι, τα ονόματά τους αυτά τα πήραν από την κολυμβήθρα. Και με αυτό το όνομα που παίρνομε, βαπτιζόμεθα, αγιαζόμεθα και σωζόμεθα.

   Όταν οι Εβδομήκοντα επέστρεψαν από την περιοδεία που τους έστειλε ο Κύριος, και Του περιέγραφαν τις επιτυχίες που είχαν, «Κύριε», λέγουν, «ακόμη και τα δαιμόνια τρέπονται εις φυγήν μόλις ακούσουν το όνομά Σου» και ο Κύριος τούς είπε: «Μη χαίρεστε γιατί κατατροπώνονται τα δαιμόνια, αλλά γιατί τα ονόματά σας εγράφησαν στο βιβλίο της Ζωής». Σπουδαίο. «Τα ονόματά σας εγράφησαν εις το βιβλίον της Ζωής»! Τι θαυμάσιο!

     Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην Αποκάλυψη: «Καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν». Ώστε έχομε και το βιβλίο της Ζωής. Τι ακριβώς είναι το «βιβλίο της ζωής», ξέρετε; Όπως και ο Δανιήλ βλέπει εν οράματι «Βίβλοι», λέει, «ἠνεώχθησαν» κ.λπ. κ.λπ. Πολλές φορές γίνεται μνεία για το βιβλίο όπου γράφονται οι άνθρωποι. Τι είναι αυτό το βιβλίο; Είναι κάποιο δεμένο πράγμα, από φύλλα, που εκεί γράφονται τα ονόματα; Αγαπητοί μου, είναι η μνήμη του Θεού! Αυτό είναι το βιβλίο. Το «βιβλίο της Ζωής» είναι η μνήμη του Θεού. Αντίθετα, ο Θεός «δεν θυμάται» -το βάζω σε εισαγωγικά· γιατί ο Θεός πάντα θυμάται– με την έννοια δεν αναγνωρίζει τους μη όντας Αυτού. Αυτοί που δεν είναι δικοί Του. Αυτό λέγεται κατά τρόπο ανθρωποπαθή, ότι δεν θυμάται ο Θεός εκείνους που δεν αποτελούν τον δικό Του λαό.

    Πάλι αναφερομένη η Γραφή στον Αντίχριστο, είναι στην «Ἀποκάλυψη», στο 13^ο κεφάλαιο, σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς (:Όλοι θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο, όσοι κατοικούν – λέει– επί της γης), ὧν (:των οποίων)  οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου –Ποιοι θα προσκυνήσουν; Εκείνοι οι οποίοι δεν είναι γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής του Αρνίου. Δεν είναι για την αιώνια ζωή. Παρότι μοιάζει ότι είναι πρωθύστερο, ότι δηλαδή πρόωρα είναι γραμμένοι ή δεν είναι γραμμένοι και μετά προσκυνούν ή δεν προσκυνούν. Έρχεται πρωθύστερο- τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου».

      Ω αγαπητοί! Τίθεται το ερώτημα: Εις το βιβλίον της Ζωής υπάρχουν μεταβολές; Γραψίματα και σβησίματα; Να σβήσει ένα όνομα, να γραφτεί κάτι καινούριο· παρότι ο Χριστός είπε ότι «τα ονόματά σας είναι γραμμένα προ καταβολής κόσμου»! «Πριν δημιουργηθεί η δημιουργία». Γιατί; Γιατί ξέρει ο Θεός ποιος είναι εκείνος που θα σωθεί και ποιος είναι εκείνος που δεν θα σωθεί. Όχι κατά έναν μοιρολατρικόν τρόπον. Ότι «Ε, είμαι γραμμένος, δεν έχω ανάγκη τίποτε παρακάτω, είμαι γραμμένος, εντάξει». Ή «δεν είμαι γραμμένος; Γιατί να κοπιάζω και να αγωνίζομαι; Αφού δεν είμαι γραμμένος». Πού το ξέρεις; Το ξέρεις; Αν είσαι ή δεν είσαι γραμμένος; Απλώς είναι στη γνώση του Θεού, διότι ο Θεός γνωρίζει και τις πράξεις των ανθρώπων, πριν οι άνθρωποι έλθουν εις το προσκήνιον της Ιστορίας. Προσέξτε. Τελείως δεν υπάρχει το θέμα «μοίρα» κ.λπ. κ.λπ. Τίποτα. Ο Θεός μόνο γνωρίζει εκ των προτέρων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμένα με ανακόπτει ή με προωθεί να σωθώ. Κάθε άλλο.

      Βεβαίως υπάρχουν μεταβολές στο ερώτημα που είπαμε, «Υπάρχουν μεταβολές;». Ναι. Ο Ιούδας συναριθμήθηκε μετά των 12 αποστόλων. Και άκουσε από τον Κύριον ότι οι δώδεκα θα καθίσουν επί δώδεκα θρόνων. Κρίνοντες τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Όμως ο Ιούδας εξέπεσε. Γιατί εξέπεσε; Αυτό του έλεγε η προαίρεσή του. Έτσι το’ θελε. Αχ, αυτή η προαίρεσις! Αυτό που λέγω «θέλω» ή «δεν θέλω», «μου αρέσει», «δεν μου αρέσει». Αυτή η προαίρεσις. Και ξέπεσε. Δεν μπορούσε να μην ξεπέσει; Για να καταλάβομε ότι κανείς δεν είναι ασφαλισμένος έως το τέλος της ζωής του. Και από τους τεσσαράκοντα μάρτυρες, ένας, αν ξέρετε την ιστορία του, εξέπεσε. Γιατί λιποψύχησε. Γιατί οι βασανισταί είχαν τη λίμνη, που ρίξανε μέσα τους 40 μάρτυρες, παγωμένη, 9 Μαρτίου, στη νότιο Τουρκία, παγωμένη λίμνη, Σεβάστεια. Και απέναντι από τη λίμνη άναψαν φωτιά για να προκαλούν. Κι ένας λιποψύχησε. Και βγήκε έξω να πάει να ζεσταθεί. Ο ταλαίπωρος! Από το υπερβολικό ψύχος να πάει τώρα στη φωτιά, έπαθε ό,τι παθαίνει ένας οργανισμός και έπεσε νεκρός! Δεν σώθηκε. Ένας φρουρός, που έβλεπε…τι έβλεπε; Είδε αυτόν που βγήκε έξω, και ταυτόχρονα είδα από πάνω 40 στεφάνια, με 40 αγγέλους, έτοιμοι να στεφανώσουν τους μάρτυρες. Όταν όμως είδε έναν άγγελο που κρατούσε ένα στεφάνι και πήγε πολύ ψηλά, γιατί αυτός ο ένας στρατιώτης εβγήκε έξω, ενθουσιασμένος λέγει: «Κι εγώ πιστεύω εις τον Χριστόν!». Κι έπεσε μέσα εις την λίμνην. Κι έτσι πάλι έγιναν 40 μεγαλομάρτυρες.

    Αναφέρει ένα τροπάριο της ακολουθίας, αγαπητοί: «Γεγηθὼς ὁ ἀρχέκακος -εννοείται ο διάβολος- ἥρπασεν ὡς τῆς δωδεκάδος Ἰούδαν τον δείλαιον καὶ τῆς Ἐδὲμ τὸν ἄνθρωπον -εννοεί τον Αδάμ- τῆς τεσσαρακοντάδος τὸν ἔκπτωτον». «Ήρθε ο διάβολος, άρπαξε», λέγει, «από τους δώδεκα μαθητάς τον Ιούδα. Ήρθε ο διάβολος στον Παράδεισο, άρπαξε τον Αδάμ και την Εύα. Ήρθε ο διάβολος τώρα στους 40 μάρτυρες και αρπάζει εκείνον που στάθηκε έκπτωτος».

     Γι’αυτό, με κάθε ταπείνωση, να ευχόμεθα, αγαπητοί, να μη σταθούμε έκπτωτοι της Θείας Χάριτος, και διαγραφούμε από το βιβλίον της Ζωής. Ώστε υπάρχουν μεταβολές στο βιβλίο της Ζωής. Να φοβηθούμε. Αγαπητοί, οι άγιοι και οι μάρτυρες, είναι πάντοτε στη μνήμη του Θεού και στη μνήμη της Εκκλησίας. Και αν έχουν έκβασιν αγαθήν στον αγώνα τους, θα μείνουν γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής. Το όνομα που λάβαμε, να επαναλάβω, στην Βάπτισή μας, πρέπει να το τηρήσομε άγιον. Αν αυτό συμβεί, τότε με το δεύτερο βάπτισμα, το λεγόμενο «της μετανοίας» ας το καθαρίσουμε. Και ο ιερός συντάκτης της ακολουθίας των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων σημειώνει σε ένα τροπαριάκι:«Προσπίπτω, ὁ ἀνάξιος, προσάγων μου τὴν δέησιν λόγου χάριν αὐτῶν (:ζητώντας –λέγει- την Χάριν του Λόγου), ἵνα ἰσχύσω εὐσεβῶς ὑμνῆσαι κἀγὼ τοὺς ἁγίους οὕς αὐτὸς ἔδειξας νικητάς».

      Αγαπητοί, μεγάλη η μνήμη των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων, που σήμερα γιορτάζομε. Ας τους τιμήσομε με την μίμησιν. Ό,τι μπορούμε. Κι ο φιλότιμος Κύριος Ιησούς Χριστός θα τιμήσει και εμάς στη Βασιλεία Του, έστω και με τον μισθόν τον τριακονταπλάσιον. Αμήν.

          ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

   και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

             μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

           ψηφιοποίηση και επιμέλεια απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                         Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.