Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1051(2)

Κυριακὴ Γ΄ τῶν Νηστειῶν (Ἑβρ. 4,14 – 5,6)
15 Μαρτίου 2026 (2004)

Ἀναγκη ἱερεων

«Οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών» (Ἑβρ. 5,4)

Θέμα τῆς ὁμιλίας μας, ἀγαπητοί μου, θὰ εἶνε οἱ ἱερεῖς. Δὲν θ᾿ ἀπευθύνω κατηγο­ρῶ ἐναντίον τους. Θὰ προσπαθήσω νὰ ὑπερ­ασπίσω τοὺς ἱερεῖς ἢ μᾶλλον τὸ θεσμὸ τῆς ἱερωσύνης. Διότι ἄλλο ἱερεὺς καὶ ἄλλο θεσμὸς τῆς ἱερωσύνης.
Ἀκούγονται φωνὲς διαβολικές· Δὲν χρειαζόμαστε παπᾶδες· γιατρούς, δασκάλους, τεχνῖτες χρειαζόμαστε… Τὸ φωνάζουν αἱρετικοί, ἄθεοι, μασόνοι. Ἐμεῖς τί γνώμη ἔχουμε;

* * *

Ἐὰν πιστεύουμε στὴ Γραφή, ἀδελφοί μου, ὁ θεσμὸς τῆς ἱερωσύνης εἶνε ἀρχαιότατος. Ὅ­ποιος διαβάζει τὴν ἁγία Γραφή, θὰ δῇ, ὅτι ἱε­ρὰ θυσιαστήρια καὶ θυσίες συναντᾷ ἀπὸ τὶς πρῶ­τες σελίδες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Θὰ δῇ, ὅτι ὑπάρχει βιβλίο ὁλόκληρο, τὸ Λευϊτικό, ποὺ ὁ­ρίζει λεπτομερῶς τὰ καθήκοντα τοῦ ἱερατείου. Σπουδαῖο βιβλίο, ὅλοι νὰ τὸ διαβάσουμε.

–Ἀλλ᾿ αὐτὰ εἶνε Παλαιὰ Διαθήκη, θὰ ποῦν με­ρικοί. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἐγκρίνει τὸ ἱερατεῖο μὲ τὶς θυσίες του. Ἀλλὰ ἡ Καινὴ Διαθήκη;
Ἄνοιξε λοιπὸν τὴν Καινὴ Διαθήκη. Θὰ δῇς, ὅτι κ᾿ ἐκεῖ ὑπάρχει ὁλόκληρο βιβλίο, μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες ἐπιστολές, γραμμένη σὲ ἄ­πται­στο ἑλληνικὸ λόγο, ἡ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, ποὺ δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἐξ­αίρῃ τὸ μεγαλεῖο τῆς ἱερωσύνης στὸ πρόσωπο τῶν ἀρχιερέων Ἀαρὼν καὶ Μελχισεδέκ, ἰ­δί­ως δὲ στὸ πρότυπο κάθε ἀρχιερέως καὶ ἱερέως, στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς περικοπὴ διαβάζεται σήμερα ὡς ἀπόστολος (βλ. Ἑβρ. 4,14 – 5,6). Πρέ­πει λοιπόν, ἀπὸ 27 βιβλία ποὺ ἔχει ἡ Καινὴ Διαθήκη, νὰ τὴν ἀφήσῃς μὲ 26 σβήνοντας τὴν πρὸς Ἑβραίους, γιὰ νὰ μπορέσῃς νὰ σβήσῃς καὶ τὴν ἱερωσύνη.
Ἀλλὰ τί χρειάζονται ἄλλες μαρτυρίες, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς βεβαιώνει καὶ ἐγ­κρίνει τὸ θεσμὸ τῆς ἱερωσύνης; Ὅταν ἅ­πλωσε τὰ ἀμόλυντα χέρια του καὶ θεράπευσε ἕνα λεπρό, μετὰ τί τοῦ εἶπε; Ἂς τὸ διαβάσουν ὅσοι ἔχουν ἀντικληρικὲς τάσεις· «Ὕπαγε σεαυτὸν δεῖξον τῷ ἱερεῖ» (Ματθ. 8,4), πήγαινε στὸν ἱερέα. Τί σημαίνει αὐτό; Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἐνέκρινε τὸ ἱερατεῖο, οὐδέποτε θὰ ἔστελνε τὸ λε­πρὸ στὸν ἱερέα. Τὸν ἔστειλε, γιὰ νὰ βεβαιωθῇ ἡ θεραπεία του. Τὸν ἔστειλε, γιὰ ν᾿ ἀποδειχθῇ ὅτι δὲν ἀπορρίπτει τὸ ἱερατεῖο. Τὸν ἔστειλε, δι­ότι καὶ ὁ ἴδιος κατόπιν, μὲ τὰ περίφημα ἐκεῖ­να λόγια του, ὥρισε μία ξεχωριστὴ τάξι μέσα στὴν Ἐκκλησίᾳ, στὴν ὁποία εἶπε· «Λάβετε Πνεῦ­μα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτην­ται» (Ἰω. 20,22-23). Ὥστε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μὲ λόγια καὶ ἔργα, ἡ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, τὸ Λευϊτικό, ὅλα ἐπικυρώνουν τὸ θεσμὸ τῆς ἱερωσύνης. Μὰ ἀκούω μιὰ φωνή·
–Καλά, νὰ ὑπάρχουν ἱερεῖς· ἀλλὰ νὰ εἶνε τέλειοι. Οἱ λαϊκοὶ μπορεῖ νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε, ὁ ἱερέας πρέπει νά ᾿νε στὸ ὕψος του…
Ποιός τὸ λέει αὐτό; Τὸ φωνάζετε ὅλοι, ἔ; Πο­λὺ καλά. Δὲν ἔχετε ὅμως δικαίωμα νὰ τὸ πῆ­τε. Γιατί; Διότι τὰ παιδιά σας, τὰ ἔξυπνα καὶ ταλαντοῦχα, κανένας σας δὲν θέλει νὰ γίνουν ἱερεῖς. Μὴ μιλᾶτε λοιπόν. Κ᾿ ἔτσι, ἅμα δὲν πηγαί­νῃ ὁ ἕνας, δὲν πηγαίνῃ ὁ ἄλλος, θὰ καταν­τή­σῃ ἡ πατρίδα μας χωρὶς ἱερεῖς. Χίλιες ἐφημε­ριακὲς θέσεις στὰ σύνορα εἶνε κενές, δὲν ὑπάρ­χουν παπᾶδες. Καὶ γιατί ὁ νέος νὰ γίνῃ παπᾶς; Γιὰ νὰ βγαίνῃ ἔξω καὶ νὰ τὸν ἐμπαίζουν; Δὲν εἶ­νε κουτός· θὰ μείνῃ «κύριος», δὲν γίνεται παπᾶς· διότι στὴν ἐποχή μας πουθενά, σὲ καμ­μιά γωνία τῆς γῆς, δὲν ἐμπαίζεται ἄνθρωπος ὅπως ἐμπαίζεται ἐδῶ ὁ ῥασοφόρος.
–Μὰ ἔτσι λοιπόν, ἐσὺ ὁ ἐλεγκτής, γίνεσαι τώρα συνήγορος τοῦ ἱερατείου;
Ξέρετε πολὺ καλά, ἀδελφοί μου, ὅτι δὲν εἶ­μαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θωπεύουν τοὺς ἐνόχους. Ἀλλὰ λέω, ὅτι μία τελειότητα, ποὺ δὲν τὴν ἔ­χουμε ἐμεῖς, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἀπαιτοῦμε ἀπολύτως ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς ἐποχῆς μας, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι καθόλου δὲν συν­τελοῦμε νὰ ἐφοδιασθῇ ἡ ἐκκλησία μὲ νέο αἷμα.
Ἔπειτα ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος κάνει μιὰ ἄλ­λη παρατήρησι. Μποροῦσε ὁ Θεός, λέει, σὲ κά­θε ἐκκλησία, ἀντὶ νὰ λειτουργῇ ὁ σημερινὸς ἀ­τελὴς παπᾶς, νὰ κάνῃ τί· νὰ διορίσῃ ἱερουργὸ ἕναν ἄγγελο! Γιά φανταστῆτε μιὰ μέρα, νὰ μποῦμε στὸ ναὸ καὶ νὰ δοῦμε ὄχι λόγου χάριν τὸν παπα-Νικόλα, ἀλλὰ νὰ δοῦμε στὴ θέσι του ἕναν ἄγγελο, μὲ τὴ ῥομφαία του, νὰ λειτουργῇ! Θὰ μᾶς πιάσῃ τρόμος. Γιατί; Διότι ὁ παπα-Νικόλας μᾶς καταλαβαίνει· εἶνε κι αὐτὸς ἄνθρωπος μὲ σάρκα καὶ αἷμα, εἶνε κι αὐτὸς οἰκογενειάρχης ποὺ ἔχει ν᾿ ἀναθρέψῃ παιδιά, καὶ εἶνε συμπαθὴς σ᾿ ἐμᾶς. Ἐνῷ ὁ ἄγγελος, μόλις τοῦ ποῦμε γιὰ κάποια ἁμαρτία, θὰ μᾶς κόψῃ τὸ κεφάλι. Ἂν τοῦ ποῦμε «Εἶπα ψέμα», δὲν ξέ­ρει τί θὰ πῇ ψέμα. Δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβῃ τί θὰ πῇ πορνεία, μοιχεία κι ὅλα αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα. Ἐνῷ ὁ ἄλλος, ποὺ εἶνε σὰν κ᾿ ἐμᾶς ἁ­μαρτωλὸς καὶ παλεύει κοντά μας σκληρὸν ἀ­γῶνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας, εἶνε συμ­παθής, ὅ­πως ἀκούσαμε σήμερα (βλ. Ἑβρ. 4,15). Δὲν θὰ μᾶς ἔ­νιωθε λοιπὸν ἕνας ἄγγελος· γι᾿ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐγκατέστησε ἱερατεῖο ἐξ ἀνθρώπων.
–Μὰ λοιπὸν ἔτσι πάλι τοὺς ἀμνηστεύεις.
Ὄχι, ἀδελφοί μου. Τὸ λέει καθαρὰ τὸ Εὐαγγέλιο· πρέπει νὰ προσέξουμε τὴν ἱερωσύνη. Πρῶτα – πρῶτα νὰ προσέξουν αὐτοὶ ποὺ πρόκειται νὰ φορέσουν τὸ ῥάσο. Τί δηλαδή; Γιὰ νὰ γίνῃ κανεὶς ἱερεύς, πρέπει νὰ εἶνε ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του ἀφιερωμένος στὸ Θεό. Ὑπῆρχαν ἄλλοτε μανάδες καὶ γιαγιάδες ποὺ ἀ­φιέρωναν ἕνα παιδί τους στὸ Θεό, νὰ τοὺς μνημονεύῃ ὅταν πεθάνουν. Τώρα ὑπάρχει τέτοια μάνα; Ἂν κάποιο παιδὶ ἐκδηλώσῃ διάθεσι, τὸ θεωροῦν κατάρα μέσα στὸ σπίτι. Σὲ ποιά χρόνια φτάσαμε! Γι᾿ αὐτό, νὰ τὸ θυμᾶστε, θά ᾿ρθουν μέρες –καὶ ἦρθαν– ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἱερεύς. Διότι δὲν μπορεῖ ὁ καθένας νὰ γίνῃ ἱερεύς. Πρέπει νὰ εἶνε καθαρός.
Πρέπει δὲ ὁ ὑποψήφιος γιὰ ἱερεύς, νὰ γίνῃ ὅταν τὸν καλέσῃ ὁ Θεός, καὶ ὄχι νὰ σπεύδῃ νὰ καταλάβῃ μόνος του τὸ ἀξίωμα. Αὐτὸ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· «καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. 5,4)· νὰ εἶνε θεό-κλητος. Σήμερα πολλοὶ δὲν εἶνε θεόκλητοι. Δὲν ἔχουν τὴν κλῆσι τους ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν τοὺς διάλεξε ὁ Θεός. Αὐτοὶ κάπου ἀλλοῦ ἔχουν τὸ ξεκίνημά τους.
Νὰ εἶνε λοιπὸν ὁ ὑποψήφιος θεόκλητος ἢ δημό-κλητος, νὰ τὸν καλέσῃ δηλαδὴ ὁ δῆμος, ὁ πιστὸς λαός. Τὰ παλιὰ τὰ χρόνια εἶχαν φόβο Θεοῦ καὶ ἀπέφευγαν τὸ ἀξίωμα τοῦ κληρικοῦ. Κρύβον­ταν σὲ σπηλιὲς καὶ ἀσκήτευαν. Κι ὅ­ταν ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐρχόταν καὶ τοὺς ζητοῦ­σε γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ ἐπισκόπους καὶ ἀρχιεπισκόπους, αὐτοὶ τί ἔκαναν; Ἔκοβαν τὰ αὐτιά τους μὲ ψαλίδες καὶ ἔβγαζαν τὰ μάτια τους, γιὰ νὰ μὴ μποροῦν νὰ γίνουν κληρικοί! Σήμερα; Σήμερα, ἀντὶ νὰ τοὺς παρακαλῇ ὁ λαός, αὐτοί παρακαλοῦν γιὰ νὰ γίνουν. Πέφτουν καὶ προσκυνοῦν δεσποτάδες, στρατηγούς, ναυάρχους, τοὺς πάντες. Τέτοιες ἐκλογὲς ὅμως ὡδήγησαν πολλὲς φορὲς σὲ σκάνδαλα, ποὺ ἔ­βλαψαν τὸ κῦρος τῆς ἐκκλησίας μας.
Γι᾿ αὐτὸ νὰ προσέξῃ ὁ ὑποψήφιος, ἀλλὰ νὰ προσέξουν καὶ οἱ ἐκλέκτορες. Διότι οἱ Χριστι­ανοὶ δὲν εἶνε ἄλογα ζωντανά, νὰ τοὺς κουβαλοῦν στὴν ἐνορία τους τὸν καθένα γιὰ παπᾶ. Ὄχι. Ὅπως ἐκλέγουν τὸν πρόεδρο τῆς κοινό­τητος, τὸ δήμαρχο καὶ τὸ βουλευτή τους, ἔτσι –κατὰ τὴν ἀρχαία τάξι τῆς Ἐκκλησίας– νὰ ἐκ­λέγουν καὶ τὸν παπᾶ καὶ τὸ δεσπότη τους. Κενώθηκε θέσι στὴν ἐνορία ἢ στὴ μητρόπολι; Νὰ μαζευτοῦν ὅλοι νὰ ἐκλέξουν. Ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ ἀρχιερεὺς πρέπει νὰ εἶνε ἢ θεόκλητος ἢ δημόκλητος, νὰ τὸν ἐκλέξῃ ἢ ὁ Θεὸς ἢ ὁ λαός.

* * *

Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶχα νὰ πῶ ὡς ἁπλᾶ σχό­λια ἐπάνω στὸ σημερινὸ ῥητὸ «Οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών» (Ἑβρ. 5,4).
Τὸ συμπέρασμα εἶνε, ὅτι ἡ πατρίδα μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἱερεῖς. Τὸ κράτος τοῦτο τὸ ἔφτεια­ξε τὸ ῥάσο τοῦ Παπαφλέσσα, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἔλεγε, ὅτι ἡ ἱερω­σύνη εἶνε – τί; Δὲν εἶνε οὔτε κέρδος οὔτε ἀ­πόλαυσις οὔτε φαυλότης καὶ ἐκφυλισμός. Ἱερωσύνη ἴσον σταυρός, καὶ μεγάλος σταυρός. Ὅποιος θέλει νὰ γίνῃ ἱερεύς, πρέπει νὰ μὴ ἀποβλέπῃ στὰ ἀτομικὰ καὶ οἰκογενειακά του συμφέροντα, ἀλλὰ νὰ γίνῃ θυσία. Ἡ Ἑλ­λάδα χρειάζεται ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι νὰ ζοῦν γιὰ τὴ θρησκεία καὶ ὄχι ἀπὸ τὴ θρησκεία.
Γονεῖς, ἔχετε εὐθύνη. Δῶστε ἀπὸ τὰ παιδιά σας εὐλαβεῖς ἱερεῖς. Ἡ κοινωνία τοὺς χρειάζεται. Ἀφαίρεσε τὴν ἱερωσύνη, Ἑλλάδα δὲν ὑ­πάρχει. Ἂς παρακαλέσουμε τὸ Θεὸ νὰ δίνῃ στὸ ἔθνος μας ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι νὰ εἶνε μικρὲς εἰκόνες τοῦ μεγάλου καὶ ὑψίστου ἀρχιερέως, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ὅν, παῖδες, ὑ­μνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰ­ῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Ἀποστόλων Ὑμηττοῦ – Ἀθηνῶν τὴν 5-4-1964. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 14-3-2004, ἐπανέκδοσις 28-1-2026.