ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

——–

——–

«…XΡIΣTE μείνε μαζί μας! Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἀποκούμπι, ἡ νύκτα ἔφτασε… Δὲν θέλω νὰ πᾶτε μὲ ἄγχος στὰ σπίτια, ἀλλὰ νὰ μὴ λέμε ψέμματα, ἔγγιζει ἡ ἡμέρα… Τὰ σημάδια ὅτι ἔρχεται ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Ὦ, ΧΡΙΣΤΕ, λυπήσου μας! Πέφτουμε στὰ πόδια σου… μὴ μᾶς ἀφήσεις πάλι νὰ δοκιμαστοῦμε· νὰ πέσῃ ἡ φωτιά πάλι στη γῆ…. Χριστέ, ἔρχεται ἡ νύκτα, ἡ μεγάλη νύκτα. Μεῖνον μεθ᾽ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἐσπέραν ἐστιν καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα.
Ἄς μείνει μαζί μας ὁ Χριστός καὶ ὅταν μείνει μαζί μας, θὰ ποῦμε ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ Ρῆγας ὁ Φερρέος. Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ παρὰ 40 χρόνια σκλαβιά καὶ φυλακή.
Καλύτερα μιὰ ὥρα μὲ τὸ Χριστό, παρά χίλια χρόνια μὲ τὸν διάβολο. Ἄς ζήσωμε μὲ τὸν Χριστό.
Δὲν εἶναι παραμύθι, δὲν εἶναι ἀστεῖο. Αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ λέμε, δὲν θὰ τὰ λέγαμε ἐὰν δὲν τὰ πιστεύαμε.
Πιστεύσατε στὸ Χριστό, ἀγαπήσατε τὸν Χριστό, πέσατε [στὰ γόνατα] γιὰ τὸν παρακαλέσουμε, ὥστε νὰ μείνει μαζί μας. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς αἰῶνας αίώνων. Ἀμἠν».

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2724

Κυριακὴ Πάσχα (Ἰω. 1,1-17)
12 Ἀπριλίου 2026 στὴν θ. λειτουργία

Ἡ υιοθεσια μας

«Ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. 1,12)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, σὲ ὅλους τοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας διαβάζεται ἡ ἀρχὴ τοῦ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου (βλ. Ἰω. 1,1-17), τὸ ὁποῖο εἶνε τὸ ὑ­­ψη­λότερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ Εὐ­αγγέλια. Σύμβολο τοῦ εὐ­αγγελιστοῦ Ἰ­ω­άννου εἶνε ὁ ἀετὸς καὶ ζωγραφίζεται δίπλα του· ὅ­πως ὁ ἀετὸς πετάει πολὺ ψηλά, ἔτσι καὶ ὁ εὐ­αγγελιστὴς Ἰω­άννης ὁμιλεῖ πο­λὺ θεολογικά. Πέρασε τὸν οὐρανό, τὸ ἀστρικὸ σύμπαν, φτάνει σὲ ὕψη μεγάλα, μέχρι τὸ θρόνο τοῦ Ὑ­­ψίστου.
Πῶς ἀρχίζει; «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» (ἔ.ἀ. 1,1). Τὸ «Λόγος» γράφεται μὲ Λάμδα κεφαλαῖο· καὶ αὐτὸ ἔχει μεγάλη διαφορά. Ἐὰν γράψουμε «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος», μὲ λάμδα μικρό, σημαί­νει λόγος ἀνθρώπινος, σκέψι ἀνθρώπινη, ἀ­τελής, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Σω­κράτης εἶπε «Ἓν οἶ­δα, ὅτι οὐδὲν οἶδα». Μὲ Λάμδα κεφαλαῖο ὅμως Λόγος εἶνε ὁ ὑπέρτατος Νοῦς, ποὺ δημιούργησε τὸ σύμπαν.
Ἀλλὰ σὲ τέτοιο ὕψος σήμερα οὔτε ἐγὼ εἶ­μαι εἰς θέσιν ν᾽ ἀνέλθω οὔτε σεῖς, ἀγαπητοί μου. Εἴμαστε πολὺ μικροὶ γιὰ ὕψη θεολογικά. Γι᾽ αὐ­τὸ ἀπὸ τοὺς 17 στίχους τοῦ ἱεροῦ κειμένου θὰ παρακαλέσω νὰ προσέξετε ἕναν μόνο, αὐ­τὸν ποὺ λέει· «ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (ἔ.ἀ. 1,12).
* * *
Πῶς νὰ σᾶς παραστήσω τὴ μεγάλη ἀ­λήθεια ποὺ συνωστίζεται σ᾽ αὐτὸ τὸ στίχο; Θὰ πῶ ἕνα παράδειγμα. Ὑποθέστε, ὅτι ἔρχεται στὴ Φλώρι­να ἀπ᾽ τὴν Ἀμερικὴ ἕνας ἑκατομμυριοῦ­χος, ἀπὸ ᾽κείνους ποὺ ἔχουν οὐρανοξῦστες, καὶ διαλέγει τὸ πιὸ φτωχὸ ὀρφανὸ παιδί, καὶ τὸ υἱ­οθετεῖ. Ἐὰν γίνῃ αὐτό, τότε ὅλοι θὰ μακαρίζουν τὸ παιδὶ καὶ θὰ ἐγκωμιάζουν τὴ φιλανθρωπία τοῦ Ἀμερικάνου.
Καταλάβατε; Ἡ υἱοθεσία αὐτὴ εἶνε ὑποθετική, δὲν συν­έβη. Συνέβη ὅμως πραγματικὰ μία ἄλλη υἱοθεσία πολὺ μεγαλύτερη. Ἂν ἔδινε ὁ Θεὸς καὶ τὸ νιώσουμε αὐτό! Ποιό εἶνε τὸ ἐγκαταλειμμένο ὀρφανὸ παιδί, τὸ ῥυπαρὸ καὶ ἀκάθαρτο; Εἶμαι ἐγὼ καὶ σεῖς! ἐμεῖς εἴμαστε. Μπορεῖ νὰ ἔχουμε πατέρα καὶ μητέρα, ἀλλὰ ὡς ἀπόγονοι τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας ἔχουμε φύγει μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό· καὶ ἔτσι μείναμε ὀρ­φανοί, ὠρφανέψαμε. Ἔρχεται λοιπὸν τώρα ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν ἀνάστασί του καὶ μᾶς υἱοθετεῖ. Αὐτὸ λέει σήμε­ρα τὸ εὐαγγέλιο· ὅτι μᾶς κάνει παιδιά του, μᾶς υἱοθετεῖ. Τὸ λέει κα­θαρά· «Ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐ­τοῖς ἐ­ξουσίαν (τοὺς ἔδωσε τὸ προνόμιο) τέκνα Θεοῦ γενέσθαι», νὰ γίνουν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ (Ἰω. 1,12).
Τί θὰ πῇ «ὅσοι ἔλαβον αὐτόν», ὅσοι δηλα­δὴ Τὸν πίστεψαν; Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ὅπως ἡ καλλιεργημένη γῆ δέχεται τὸ σπόρο καὶ αὐ­τὸς γίνεται δέντρο, ἔτσι καὶ ἡ καλοπροαίρετη ψυχὴ δέχεται στὰ σπλάχνα της τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς καρποφορεῖ, φέρνει μεγάλα ἀποτελέσματα στὴ ζωή της.
Αὐτὰ τὰ λόγια στὴ γενεά μας φαίνονται κινέζικα. Μερικοὶ ὄχι μόνο δὲν τὰ πιστεύουν, ἀλ­λὰ καὶ τὰ περιφρονοῦν, ἐμπαίζουν τὰ πολύτιμα μαργαριτάρια τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Καὶ τί θέλουν; Θέλουν νὰ τὰ σβήσουν αὐτά· τὰ θεωροῦν δόγματα ξεπερασμένα. Ἄκου ἐ­κεῖ, λένε, ὅτι ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀπὸ Παρθέ­νο, ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο νὰ σώσῃ τὸν ἁ­μαρτωλό, ὅτι μᾶς κάνει παιδιά του… Αὐτά, σοῦ λέει, εἶνε ξεπερασμένα δόγματα. Ποιός τὸ λέει αὐτό; Τὸ ἔγραψαν ὡρισμένοι ἄθεοι ἐκ­παιδευτικοὶ σὲ περιοδικὸ τῆς Ο.Λ.Μ.Ε. (Ὁ­μοσπονδίας Λειτουργῶν Μέσης Ἐκπαιδεύσε­ως). Θέλουν νὰ τὰ σβήσουν αὐτά, τὸ αἰώνιο «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» καὶ τί νὰ γράψουν; Ἐ­πιμένω σ᾽ αὐτὸ. Ἐδῶ γίνεται ἡ μεγάλη μάχη, ἐπάνω στὸ πρῶτο χωρίο τοῦ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Ἐμεῖς λέμε «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος», ὁ Νοῦς ὁ ὑπέρτατος, ὁ Θεός, ὁ ἐν Τριάδι Θεός, τὸ Πνεῦμα τὸ ἄϋλο, τὸ ἀθάνατο καὶ αἰώνιο. Οἱ ὑλισταὶ τί λένε; Διαβάστε τὰ λεξικά, τὰ βιβλία τους· διαβάστε καὶ τὸ ἄρθρο αὐ­τὸ ποὺ δημοσίευσαν στὸ περιοδικό τους οἱ κύ­ριοι καθηγηταὶ μέσης ἐκπαιδεύσεως –ὄχι ὅ­λοι, μία μερίδα–, καὶ θὰ δῆτε τί λένε· «Ἐν ἀρ­χῇ ἦν ὕλη». Ὕλη, σοῦ λένε, μόνο ὕλη, τίπο­τε ἄλλο δὲν ὑπάρχει. Τόσο τυφλοὶ καὶ τόσο ἀ­νόητοι εἶνε; Ἐκεῖ δίδεται ἡ μεγάλη μάχη· τί εἶνε ἐν ἀρχῇ· ἢ ἐν ἀρχῇ εἶνε τὸ πνεῦμα, ἢ ἐν ἀρχῇ εἶνε ἡ ὕλη. Ἐμεῖς λέμε, ὅτι ἐν ἀρχῇ εἶνε τὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα δημιούργησε τὴν ὕ­λη σὲ ὅλη τὴν ποικιλία της· στὰ ἀναρίθμητα εἴδη φυτῶν, δέντρων καὶ ζῴων τῆς Γῆς, ἀλλὰ καὶ οὐρανίων σωμάτων στὸν ἀστρικὸ κόσμο.
Ἐπανέρχομαι στὸ ῥητό, ὅτι «ὅσοι ἔλαβον αὐτόν», ὅσοι πίστεψαν στὸ Χριστό, ἔγιναν παι­διά του ἀγαπημένα. Τὸ «ὅσοι ἔλαβον» φανερώνει, ὅτι δὲν πίστεψαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θὰ ὑπάρχουν καὶ κάποιοι, πολλοί, ποὺ δὲν θὰ πιστέψουν στὸ Χριστό. Καὶ ὅπως οἱ κουκουβά­γιες μισοῦν τὸ φῶς καὶ μόλις ἀνατείλῃ ὁ ἥ­λιος κρύβονται σὲ μέρη σκοτεινά, ἔτσι κι αὐ­τοὶ κρύβον­ται μέσα σὲ σκότη πλάνης, σὲ ἐρέβη ἁμαρτίας. Δὲν θέλουν τὸ φῶς, «μισοῦν τὸ φῶς», ὅπως λέει ἀλλοῦ τὸ Κατὰ Ἰωάννην Εὐ­αγγέλιο (βλ. Ἰω. 3,20· 15,23-25).
Οἱ ἄλλοι, «ὅσοι ἔλαβον», ὅσοι δέχτηκαν τὸ Χριστό, πόσοι εἶνε; εἶνε λίγοι, πέντε, δέκα, εἴ­κοσι; Δὲν εἶνε πέντε – δέκα, εἶνε πολλοί. Ὅ­που νὰ πᾶμε αὐτὴ τὴν ἅγια νύχτα, σὲ κάθε γε­ωγραφικὸ μῆκος καὶ πλάτος, θὰ τοὺς συναντήσουμε· εἴτε ἐπάνω στοὺς Ἐσκιμώους, εἴτε κάτω στὸ Νότιο Πόλο, εἴτε στὴν διακεκαυ­μένη ζώνη τῆς Ἀφρικῆς· εἴτε στὴν Ἰαπωνία καὶ στὴν Κίνα, εἴτε πέρα στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ὠκεανοῦ· εἴτε στὴ ζούγκλα τῶν πρωτογόνων, θὰ συναντήσουμε ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν, περισσότερο μάλιστα καὶ ἀπ᾽ ὅ,τι πιστεύουμε ἐμεῖς. Ἀκόμη καὶ μέσα σὲ ἄθεα ἢ καὶ μουσουλμανικὰ κράτη, ποὺ διώκεται ἡ πίστι στὸ Χριστό, κ᾽ ἐκεῖ ἀκόμα ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ λένε· Ὄχι στὴν ὕλη, «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸν ἦν ὁ Λόγος» (ἔ.ἀ. 1,1). Παντοῦ λοιπὸν ὑμνεῖται ὁ Θεὸς Λόγος. Καὶ «ὅσοι ἔλαβον αὐτόν», σὲ ὁποιαδήποτε γενεὰ καὶ ἂν ἀνήκουν, αὐτοὶ πιστεύουν στὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, καὶ τὸν λατρεύουν. Εἶνε ζήτημα ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὁποία τοῦ χάρισε ὁ Θεός.
«Ὅσοι ἔλαβον αὐτόν», αὐτοὶ γίνονται παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄλλοι μυκτηρίζουν· Παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! ὄχι… Ἐμεῖς καυχώμεθα καὶ θαυμά­ζουμε, σὲ ποιά τιμὴ ὑψώνει ἡ πίστις μας τὸν ἄν­θρωπο. Μέχρι τὸν οὐρανό. Κάνει τὸν ἄν­θρω­πο, τὸ ἀτελὲς ὄν, τὸ ἀδύναμο αὐτὸ πλάσμα, τὸν κάνει παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Ἕως ἐκεῖ τὸν ἀνεβάζει. Ἐνῷ ἡ ἄλλη θεωρία τί λέει· ὅτι ὁ ἄν­θρωπος εἶνε ἀπὸ τὴν ὕλη, σύνθεσι τῆς ὕ­λης, ὅτι βγῆκε ἀπὸ τὴν ἀμοιβάδα, εἶνε προ­ϊὸν ἐξελίξεως, ὅτι εἶνε ἀδελφὸς ἢ ἐξάδελφος τοῦ χιμ­παντζῆ καὶ τοῦ οὐραγγουτάγκου, κι ὅτι ἡ ζωή του τελειώνει ὅπως τοῦ κτήνους. Ἕως ἐκεῖ τὸν κατεβάζει.
«Ὅσοι ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Μὲ τὴν υἱοθεσία αὐτὴν ἔ­χουμε μία ἄλλη γέννησι. Κανείς μας δὲν γεννήθηκε ἀπὸ βράχο· ἰσχύει σταθερὰ νό­μος μὲ τὸν ὁποῖο ἐρχόμαστε ὅλοι στὸν κόσμο. Ὅσοι ὅμως ἔγιναν «τέκνα Θεοῦ», αὐτοὶ δὲν γεννήθηκαν μὲ τὸ γνωστὸ φυσικὸ τρόπο. Ἐδῶ συντελεῖται μία ἄλλης τάξεως γέννη­σι. Ἐκτὸς τῆς φυσικῆς γεννήσεως ὑπάρχει καὶ ὑ­περφυσικὴ γέννησις. Καὶ ὅσοι δέχονται αὐτὴ τὴ γέννησι δὲν προέρχονται «ἐξ αἱμάτων, …οὐ­δὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν» (ἔ.ἀ. 1,13).
Μέσα σ᾽ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει γίνεται μιὰ μεταβολή. Δὲν ξέρω ἂν ἔχετε δεῖ μεταξοσκώ­ληκα. Ὁ μεταξοσκώληκας εἶνε σκουλήκι. Καὶ τὸ βλέπεις νὰ τυλίγεται νὰ τυλίγεται μὲ μιὰ λεπτὴ κλωστή, νὰ κλείνεται μέσα στὸ κουκούλι του· καὶ τέλος τὸ ἀνοίγει καὶ μέσα ἀπὸ τὸ κουκού­λι βγαίνει – τί· μιὰ ὡραία πεταλούδα! Σᾶς φαίνεται θαυμαστὸ τὸ φαινόμενο αὐ­τό; Ἀλλὰ πιὸ θαυμαστὸ εἶνε αὐτὸ ποὺ συμβαί­νει στὸν ταπεινὸ ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο· ἀπὸ τὸ σκουλήκι αὐτὸ τῆς γῆς βγαίνει μιὰ ὡραία πεταλούδα, ἡ νέα κτίσις, ὁ νέος ἄνθρωπος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὶς ἐ­πιστολές του (βλ. Β΄ Κορ. 5,17. Γαλ. 6,15. Ἐφ. 2,15· 4,24. Κολ. 3,10).
* * *
Αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶνε τὸ νόημα ποὺ περιέχει αὐτὸς ὁ στίχος τοῦ πασχαλινοῦ εὐαγγε­λίου· μιλάει γιὰ τὴν ζηλευτὴ υἱοθεσία καὶ τὴν ὑπερφυσικὴ γέννησι τοῦ Χριστιανοῦ. Τὸ ἐ­ρώτημα εἶνε· Πιστεύουμε; Ἐὰν πιστεύουμε, τότε ζοῦμε Πάσχα πραγματικό. Δὲν πιστεύου­με; Τότε ὄχι ἕνα, χίλια Πάσχα νὰ γιορτάσουμε, θὰ μένουμε πάντα οἱ ἴδιοι, ὅπως καὶ πρῶτα.
Ἂς παρακαλέσουμε τὸ Θεὸ νὰ μᾶς φωτίσῃ, ὥστε νὰ ἐννοήσουμε αὐτὸ τὸ λόγο, ὅτι «Ὅ­σοι ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐ­τοῖς ἐξουσίαν τέ­κνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύ­ουσιν εἰς τὸ ὄ­νομα αὐτοῦ» (Ἰω. 1,12).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία (μετὰ ἀπὸ τὴν τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ σχετικὴ προσφώνησι στὴν ἐξέδρα) ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος
Φλωρίνης κατὰ τὴν θ. λειτουργία τὴ νύκτα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα 22-4-1979, μὲ νέο τώρα τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 23-2-2026.