Μήνυμα ἀναστάσιμο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

«ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ & ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΑΥΤΟΥ»

——-

——–

«Αναστήτω ὁ Θεός & διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ»

«….Ἡ Ἐκκλησία ἔχει εχθρούς. Τους ειδοποιούμε και τους λέγουμε, οποιοδήποτε όνομα και θέση κι αν έχουν δεν τους  φοβούμεθα… Ειμεθα επι τοῦ βράχου, είμεθα επι της Πέτρας, μαχόμεθα, αγωνιζομεθα καὶ δεν παραδίδουμε τα όπλα. Ἐχθροί εἰς μάτην κοπιᾶτε. Ὁποιος πάει κόντρα με το ΧΡΙΣΤΟ θα γίνη στάχτυ, «Σκληρό σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ποῦ εἶναι ὁ Ηρώδης, πού εἶναι ὁ Πιλάτος, ποῦ εἶναι ὁ Βολτέρος, ποῦ εἶναι οι άθεοι; Τούς εἰδοποιοῦμε καὶ λέγουμε ὅτι δὲν τους φοβούμεθα. Μαχόμεθα, ἀγωνιζώμεθα μαζί μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό τόν ἀναστάντα ἐκ τάφου και είμεθα βέβαιοι για την νίκη… Τους εἰδοποιοῦμε να μετανοήσουν και να ψάλουμε όλοι μαζί το: «Αναστήτω ὁ Θεός & διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ»

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1168(2)

Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου
13 Ἀπριλίου 2026 (2005)

Τεκμηρια της Ἀναστασεως

Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», ἀγαπητοί μου, ποὺ ἀ­κοῦμε σὲ διάφορες γλῶσσες, εἶνε ἡ περί­ληψις ἀλλὰ καὶ ἡ οὐσία τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος. Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» εἶνε βράχος ἀκλόνητος, ἐπάνω στὸν ὁποῖο εἶνε κτισμένη ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία. Τὸ «Χριστὸς ἀ­νέστη» εἶνε ὁ τάφος τῶν ἀθέων καὶ τῶν ἀπίστων ὅλων τῶν αἰώνων.
Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» εἶνε μία ἀλήθεια ἱ­στο­ρική. Σήμερα βέβαια πολλοί, ποὺ καυ­χῶν­ται γιὰ τὶς γνώσεις τους, δὲν θέλουν ν᾽ ἀκούσουν περὶ ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ· τὴ θεωροῦν μῦθο. Ἐν τούτοις εἶνε ἀλήθεια ἱστορική· καὶ καμμιά ἄλλη ἱστορικὴ ἀλήθεια δὲν ἔ­χει τόσες ἀποδείξεις ὅσες ἔ­χει ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου. Ἐὰν μπορῇς νὰ μετρήσῃς τὶς ἀ­κτῖνες τοῦ ἥλιου, ἄλλο τόσο μπορεῖς νὰ μετρή­σῃς καὶ τὶς ἀποδείξεις τῆς Ἀναστάσεως.

* * *

«Χριστὸς ἀνέστη». Τὸ φωνάζει ὁ ἄγγελος ποὺ κατῆλθε ἐξ οὐρανοῦ γιὰ ν᾿ ἀναγγείλῃ τὸ κοσμοσωτήριο μήνυμα.
«Χριστὸς ἀνέστη». Τὸ φωνάζουν οἱ μυροφόρες γυναῖκες, ποὺ ἦλθαν ὄρθρου βαθέος νὰ μυρώσουν τὸ σῶμα· τὸ φωνάζουν οἱ ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης, ποὺ πρῶτοι ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ἔσπευσαν στὸν τάφο· τὸ φωνά­ζει κι αὐτὸς ὁ Θωμᾶς, ποὺ –ἀντιπρόσωπος οὕτως εἰπεῖν τῆς σχολῆς τῶν ῥεαλιστῶν – πρα­γματιστῶν– ἀναγκάστηκε ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ ὁμολογήσῃ «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28). Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», σὰν ἀστραπὴ καὶ βροντή, κηρύττει σ᾿ ἀνατολὴ καὶ δύσι, βορρᾶ καὶ νότο καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ πρώην διώκτης.
«Χριστὸς ἀνέστη»· τὸ λένε μυριάδες στόματα. Τὸ λένε πρὸ παντὸς – ποιοί; Οἱ ἅγιοι μάρτυρες. Σ᾿ ἐμᾶς τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» δὲν στοιχίζει τώρα τίποτα· εἶνε μία ἑορτή, ἑορτὴ τῆς κοιλίας καὶ ὄχι τῆς καρδίας ὅπως ἦταν ἄλλοτε. Ἀλλὰ στὴν ἐποχὴ τῶν μαρτύρων καὶ τῶν κατακομβῶν, ὅποιος τολμοῦσε νὰ πῇ «Χρι­στὸς ἀνέστη», αὐτὸ τοῦ στοίχιζε τὴ ζωή. Μὲ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» σφράγισαν τὰ χείλη τους μυριάδες μάρτυρες καὶ ὁμολογηταὶ τῆς πίστεώς μας. Ὅπως συμβαίνει καὶ σήμερα ἐ­κεῖ ὅπου ἡ πίστις διώκεται ἀκόμη καὶ οἱ ἀδελφοί μας δὲν τολμοῦν ὄχι νὰ ἑορτάσουν ἀλλ᾿ οὔτε καὶ τὸ σταυρό τους νὰ κάνουν. Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι μᾶς ἔλεγαν τὴ στιγμὴ αὐτή, Ὅ­ποιος πῇ «Χριστὸς ἀνέστη» θὰ ἐκτελεσθῇ, σᾶς ἐρωτῶ, ποιός ἀπὸ μᾶς, εἴτε λαϊκὸς εἴτε κληρικός, θὰ εὕρισκε τὸ θάρρος νὰ τὸ κάνῃ; Οἱ ἅγιοι ὅμως ἐκεῖνοι μὲ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» σφράγιζαν τὴν ἐπίγεια ζωή τους.
Καὶ ὄχι μόνο ἄνθρωποι καὶ λογικὰ ὄντα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄψυχα κηρύττουν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»· καὶ «οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40). Τὸ φωνάζει ὁ λίθος ποὺ βρέθηκε ἀποκεκυλισμένος, ὁ τάφος ποὺ βρέθηκε κενός, τὰ ὀθόνια καὶ τὸ σουδάριο ποὺ βρέθηκε «οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον» (Ἰω. 20,7).
«Χριστὸς ἀνέστη». Τὴν περίοδο αὐτὴ τὸ φωνάζει ὅλη ἡ φύσις. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως συμπίπτει μὲ τὴν ἄνοιξι, τὴν ὡραιότερη ἐποχὴ τοῦ ἔτους. Ἡ ἄνοιξι δὲν εἶνε τίποτε ἄλ­λο παρὰ ἕνα μεγαλόφωνο κήρυγμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Δυστυχῶς ὅμως ἐμεῖς αὐτιὰ ἔχουμε καὶ αὐτιὰ δὲν ἔχουμε, μάτια ἔ­χουμε καὶ μάτια δὲν ἔχουμε. Εἰ δ᾿ ἄλλως, ἀπ᾿ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς φύσεως ἔρχεται τὸ μεγαλειῶδες μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως· τὸ ῥυάκι ποὺ τρέχει, ἡ χλόη ποὺ πρασινίζει στοὺς κάμ­πους καὶ τὰ βουνά, τὰ λουλούδια ποὺ ἀνθίζουν, τὰ δέντρα ποὺ φόρεσαν τὸ νέο φύλλωμά τους, ἡ μέλισσα ποὺ πετάει ἀπὸ ἄνθος σὲ ἄνθος γιὰ νὰ συλλέξῃ τὴ γῦρι καὶ νὰ κατασκευάσῃ τὸ μέλι, τὸ ἀηδόνι ποὺ νικᾷ καὶ τὸ Μπετόβεν, τὰ ἄστρα ποὺ μαρμαίρουν στὸν οὐρανό, οἱ ποταμοὶ ποὺ ῥοχθίζουν, οἱ λίμνες ποὺ λάμπουν, ὅλα «κρένουν» ὅπως λέει ὁ δικός μας ποιητὴς ὁ Σολωμός, ὅλα μὲ τὸ δικό τους τρόπο φωνάζουν, «Χριστὸς ἀνέστη». Ἀλ­λὰ ἐμεῖς, ἀναίσθητοι, δὲν ἀκοῦμε τὴ φωνὴ αὐτὴ ποὺ ἐκπέμ­πεται ἀπὸ κάθε μόριο καὶ κάθε κύτταρο τῆς δημιουργίας.
«Χριστὸς ἀνέστη», φωνάζει τέλος – ποιός; Καὶ τὸ κόκκινο πασχαλινὸ ἀβγό. Γιατί ἆραγε ἐ­πικράτησε ἡ συνήθεια, τὸ Πάσχα νὰ διανέμῃ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ ἕνα κόκκινο ἀβγό; Εἶνε σύμβο­λο τῆς Ἀναστάσεως. Μὲ ἁπλούστερα λόγια. Τὸ βλέπετε τὸ ἀβγό; Εἶνε ἕνας τάφος. Ὅπως θάβουμε τὸ νεκρὸ καὶ καλύπτουμε τὸ σῶμα μὲ μιὰ πλάκα, ἔτσι καὶ μέσα στὸ ἀβγὸ εἶνε «ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ» (Ἐπιτ. θρ. α΄ στάσ.), καὶ τὸ κέλυφος εἶνε ἡ πλάκα τοῦ μνήματος. Μέσα στὸ ἀβγὸ εἶνε ἡ ζωή. Τί μυστήρια κρύβει ὁ Θεός! Ἐὰν κάποιος δὲν τὸ ξέρῃ αὐτὸ καὶ τοῦ πῇς, ὅτι ἀπὸ τὸ ἀβγὸ θὰ βγῇ ἕνα ἀηδόνι, θὰ σοῦ πῇ πὼς τρελλάθη­κες. Καὶ ὅμως ἔτσι δὲν εἶνε; Μέσα σ᾿ αὐτὸ εἶ­νε «ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ», ἡ ζωὴ ὑπὸ μορφὴν σπέρματος. Ἐκεῖ μέσα κλείνεται τὸ πουλάκι ποὺ θερμαίνει ἡ κλῶσσα. Αὐτὸ συνεχῶς μεγαλώνει, κι ὅταν φτάσῃ πλέον σὲ κατάστασι ὡριμότητος – τί κάνει; μὲ τὸ ῥάμφος – τὴ μυτίτσα του κτυπάει καὶ σπάει τὴν πλάκα, τὸ τσώφλι, καὶ βγαίνει ἔξω. Τὴ στιγμὴ ποὺ βγαίνει τί λέει; «Χριστὸς ἀνέστη»! Μάλιστα. Ἂν λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔδωσε σ᾽ ἕνα ἀβγὸ τέτοια δύναμι, ποὺ ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἕνα ἀβγό, ὥστε ν᾿ ἀναπηδᾷ ἀπ᾿ αὐτὸ μιὰ ὁλόκληρη ζωή, πόσῳ μᾶλλον ἐκεῖνος ἔχει τὴ δύναμι ν᾽ ἀναστηθῇ; Ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, «Χριστὸς ἀνέστη» σᾶς λέει καὶ τὸ ἀβγό.
Καὶ κάτι ἀκόμη. Γιατί βάφεται κόκκινο τὸ ἀ­βγό; Τὸ βάφουμε κόκκινο, γιατὶ μὲ τὸ χρῶμα αὐ­τὸ συμβολίζεται τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ χύθηκε στὸ σταυρό. Τὸ μὲν ἀβγὸ συμβολίζει τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, τὸ δὲ κόκκινο χρῶμα συμ­βολίζει τὸ ὑπέρτιμον αἷμα του μὲ τὸ ὁποῖο βάφηκαν οἱ βράχοι τοῦ Γολγοθᾶ, τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου. Σ᾽ εὐχαριστοῦμε, Χριστέ! ἂς τοῦ πῇ ὁ καθένας μας. Αὐτὴ τὴ σημασία ἔχει τὸ ἀβγό· κηρύττει τὸ «Χριστὸς ἀνέστη».

* * *

Ὅλα αὐτὰ τὰ τεκμήρια, ἀγαπητοί μου, διαλαλοῦν τὴ νίκη τοῦ σταυρωθέντος καὶ ἀναστάντος Χριστοῦ. Ἀλλὰ κοντὰ σ᾽ αὐτὰ ἐπιθυ­μῶ νὰ προσθέσω ἕνα ἀκόμη, ποὺ εἶνε καὶ τὸ ἰσχυρότερο. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀψύχων καὶ τῆς φύσεως, οὔτε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν μαρτύρων· εἶνε κάτι ποὺ πρέπει νὰ προέλθῃ ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐξηγοῦμαι. Κοντὰ στὶς μαρτυρίες ποὺ εἴπαμε πρέπει νὰ προσθέσουμε καὶ μία δι­κή μας μαρτυρία. Καὶ μὲ ποιό τρόπο ὁ καθέ­νας ἀπὸ μᾶς μπορεῖ ν᾿ ἀποδείξῃ, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν πέθανε, ἀλλὰ ζῇ καὶ βασιλεύει; Παρακα­λῶ προσέξτε, γιατὶ αὐτὸ εἶνε τὸ σπουδαιότερο σημεῖο. Γιὰ νὰ σᾶς ἐξηγήσω, πῶς ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ γίνῃ μιὰ ζωντανὴ ἀπόδειξις ὅτι ὁ «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν», ἀ­ναφέρω ἕνα γεγονὸς καὶ τελειώνω.
Πρὸ καιροῦ ἡ ἀθλία καὶ ἁμαρτωλή μας τηλεόρασι ἔδειξε τὸ ἑξῆς. Σὲ κάποια ἐκπομπὴ ἔφεραν μιὰ κοπέλλα, τὴν ὁποία οἱ κουλτουριάρηδες προσπαθοῦσαν νὰ τὴν παγιδεύσουν. Ἦταν ἕνα κορίτσι τῶν Ἀθηνῶν ἡλικίας 20-22 ἐ­τῶν, ἕνα κορίτσι ποὺ εἶχε προσβληθῆ ἀπὸ τὴ νόσο τῆς ἐποχῆς, τὰ ναρκωτικά. Ἦταν ναρκο­μανής, ἔπινε χασὶς καὶ μαριχουάνα, ποὺ κάνουν θραῦσι στοὺς νέους μας. Προσπάθησε νὰ θεραπευθῇ, νὰ ἐλευθερωθῇ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ἐ­λάττωμα, τὴ ῥίζα αὐτὴ τοῦ κακοῦ. Καὶ ποῦ δὲν πῆγε· σὲ γιατροὺς πῆγε, σὲ ψυχιάτρους πῆ­γε, διάφορα μέσα μεταχειρίστηκε. Τίποτε. Τὸ κακὸ ἦταν ῥιζωμένο βαθειὰ στὴν ὕπαρξί της. Τέλος βρῆκε τὴ θεραπεία. Καὶ τὸ εἶπε ἐ­κεῖ στὴν ἐκπομπή. Τί εἶπε· –Ἂς ἔχῃ δόξα ὁ Χρι­στός, εἶνε τώρα ἕνα μεγάλο διάστημα, ποὺ ἔκοψα τὰ ναρκωτικά. –Πῶς τά ᾿κοψες; τὴ ρώτησαν. –Τά ᾿κοψα, ἀπαντᾷ, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ. Πίστεψα, ἔκλαψα, ἐξωμολογήθηκα, κι ἀπὸ τότε ἀπαλλάχτηκα ἀπὸ τὸ βάσανο. –Τί μᾶς λὲς τώρα! τὴν περιγέλασαν οἱ κουλτουριάρηδες. –Μὴ γελᾶτε, τοὺς λέει. Ἂν ἐσεῖς δὲν πιστεύετε, ἐγὼ πιστεύω ὅτι ὁ Χριστὸς εἶ­νε ἐκεῖνος ποὺ μοῦ χάρισε αὐτὴ τὴν ἀνάστασι…
Καταλάβατε, ἀγαπητοί μου, ποιά εἶνε ἡ μεγαλύτερη μαρτυρία, ποιό εἶνε τὸ ἰσχυρότερο τεκμήριο; Δὲν εἶνε αὐτὸ μία ἀπόδειξις; Νά μιὰ σημερινὴ νέα. Ὄχι μόνο τὸ ἀηδόνι ἢ ἡ μέλισσα ἢ τὸ ἀβγὸ ἢ κάτι ἄλλο, ἀλλὰ μιὰ κοπέλλα, ποὺ ἡ ἴδια ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, ἐν μέσῳ ἀπίστων καὶ ἀθέων, διαλάλησε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν πέθανε, ἀλλὰ ζῇ καὶ βασιλεύει καὶ χαρίζει τὴν ἀνάστασι!
Μάλιστα, ἀδελφοί μου. Ἐφ᾿ ὅσον ἐπάνω στὸν πλανήτη μας θὰ ὑπάρχῃ ἔστω καὶ ἕνας ζων­τανὸς Χριστιανός, θὰ φτάνῃ αὐτὸς ὁ ἕνας καὶ μόνος του ν᾿ ἀποδείξῃ, ὅτι στὶς καρδιὲς ζῇ καὶ βασιλεύει ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου πόλεως Φλωρίνης τὴν 18-4-1982 τὸ ἑσπέρας μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 1-5-2005, ἐπανέκδοσις 3-3-2026.