ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ματθ. 17, 14-23

ΣΕΛΗΝΙΑΣΜΟΣ

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει» (Ματθ. 17, 15)

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ἀγαπητοί μου, ὅταν βγῆκε ἀπʼ τὰ δημιουργικὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἔμοιαζε μὲ ἕνα ἔξοχο ἄγαλμα ποὺ μόλις βγαίνει ἀπὸ τὸ ἐργοστάσιο τοῦ ἀγαλματοποιοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἔλαμπε ἀπὸ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ καθαρότητα, ἀπὸ ὑγεία. Μικρόβιο δὲν ὑπῆρχε. Μάτια, αὐτιά, χέρια, πόδια, πνευμόνια, καρδιά, νεφρά, ὅλα γενικὰ τὰ ὄργανα τοὺ ἀνθρωπίνου σώματος μέχρι τὸ τελευταῖο κύτταρο ἦταν ὑγιᾶ, σὲ ἄριστη κατάστασι.

Κι ἄν γιὰ ἕνα ἄγαλμα ποὺ εἶνε ἄψυχο δὲν τολμάη κανένας νὰ πῆ ὅτι ἔτσι μόνο του ἔγινε, χωρὶς τεχνίτη, πολὺ περισσότερο δὲν μπορεῖ κανένας λογικὰ σκεπτόμενος νὰ πῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, τὸ ἔμψυχο αὐτὸ καὶ λογικὸ ὄν, ἔγινε ἔτσι τυχαῖα. Κάποιος τὸν σχεδίασε καὶ τὸν κατασκεύασε. Καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ Θεός.

Κι ἄν δὲν ὑπῆρχαν ἄλλα δημιουργήματα καὶ ὑπῆρχε μόνο ὁ ἄνθρωπος, ἔφτανε τὸ ἔξοχο αὐτὸ δημιούργημα νʼ ἀποδείξη ὅτι ὑπάρχει Θεός. Τὸ «Γνῶθι σαυτὸν» ὁδηγεῖ τὸ «Γνῶθι Θεόν». Ἡ ἀνθρωπογνωσία συνδέεται μὲ τὴ θεογνωσία. Ὁ ἄνθρωπος εἶνε εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἄνθρωπος βγῆκε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὑγιὴς κιʼ ἦταν προωρισμένος γιὰ τὴν ἀθανασία. Ἀλλὰ δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος, ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἁμάρτησε καὶ ἡ ἁμαρτία ἔκανε τὸν ἄνθρωπο θνητό. Σὰν φοβερὸ μικρόβιο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φθορὰ ποὺ ἐπέφερε στὴν ψυχή, ἔφθειρε καὶ τὸν σωματικὸ ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ σῶμα ἄρχισε νὰ προσβάλλεται ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες. Καὶ οἱ ἀρρώστιες, ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, τόσο καὶ αὐξάνονταν. Οἱ ἀρρώστιες εἶνε ἀμέτρητες. Δὲν ὑπάρχει μέλος οὔτε κύτταρο τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ποὺ νὰ μένη ἀπρόβλητο ἀπὸ τὰ διάφορα μικρόβια. Κι ὁ ἄνθρωπος μοιάζει μὲ ἄγαλμα ποὺ βάρβαρα χέρια ἔπληξαν καὶ ἀκρωτηρίασαν καὶ κατέστρεψαν τὸ ἀρχικό του κάλλος. Ὁ ἄνθρωπος ἐρείπιο, μουσεῖο παθῶν καὶ ἀσθενειῶν. Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 4, 9-16

Που πνευματικοι πατερες;

«Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς
ἔχητε ἐν Χριστῶ, ἀλλʼ οὐ πολλοὺς
πατέρας˙ ἐν γὰρ Χριστῶ Ἰησοῦ διὰ
τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα»
(Α΄ Κορ. 4, 15)

ΣΤΗΝ ἀποστολικὴ αὐτὴ περικοπὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἱδρυτὴς τόσων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Κορινθίους τοὺς ὑπενθυμίζει, μὲ πόσους κόπους κατώρθωσε νὰ τοὺς φέρη στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη του ἡ ἀποστολικὴ ἐργασία ἦταν καὶ εἶνε ἕνας μόχθος, μιὰ θυσία, μιὰ ταπείνωσις. Θυσίασε τὰ πάντα, στερήθηκε κι αὐτὰ τὰ ἀναγκαῖα. Πείνασε, δίψασε, ἔμεινε γυμνός. Πέρασε ἀκόμη κινδύνους, ἄλλοτε ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν ἐχθρεύονταν, καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως κατὰ τὶς ὁδοιπορίες του. Τέλος γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ δέχθηκε προσβολές, ὕβρεις καὶ συκοφαντίες. Ταπεινώθηκε, ἔδειξε ἀνοχή, ὑποχώρησε. Πρὸ παντὸς δὲν θέλησε νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὸ ἀξίωμά του, οὔτε νὰ ἐπιβαρύνη κανένα γιὰ τὴ συντήρησί του. Μέχρι τὴ στιγμὴ αὐτή, ποὺ γράφει τὴν ἐπιστολή, ἐργάζεται μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια γιὰ νὰ βγάλη τὸ ψωμί του.
Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα˙ Γιατί τὰ λέει ὅλα αὐτά; Θέλει ἁπλῶς νὰ τοὺς κάνη νὰ ντραποῦν καὶ νὰ ταπεινωθοῦν; Ὄχι βέβαια. Δὲν τοὺς ὁμιλεῖ, ἐπιτακτικά, σὰν ἐξουσιαστής τους. Δὲν ὁμιλεῖ, ὅπως εἶχε τὸ δικαίωμα, σὰν διδάσκαλος ποὺ τοῦ ὀφείλουν εὐγνωμοσύνη, σὰν ἀπόστολος ποὺ τοῦ ὀφείλουν ὑπακοή. Ὁμιλεῖ ἀπὸ ἀγάπη. Γιὰ τὸ καλὸ τοὺς τὰ λέει. Θέλει νὰ τοὺς φιλοτιμήση, νὰ τοὺς συγκινήση, νὰ τοὺς καλλιεργήση. Γιʼ αὐτὸ τοὺς συμβουλεύει ὅπως ἕνας πατέρας συμβουλεύει τὰ παιδιά του ποὺ τʼ ἀγαπᾶ καὶ πονεῖ γιʼ αὐτά˙ «Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλʼ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ» (Α΄ Κορ. 4, 14). Δὲν τιμωρεῖ, ἀλλὰ νουθετεῖ. Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περικοπὴ αὐτὴ (ὁμ.. ΙΓ΄ εἰς Α΄ Κορ., 3) παρατηρεῖ˙ «Τίς δὲ οὐκ ἄν ἀνάσχοιτο πατρὸς ἀλγοῦντος καὶ τὰ δέοντα συμβουλεύοντος;», δηλαδή˙ «Ποιός δὲν θὰ δεχόταν νʼ ἀκούση ἕνα πατέρα ποὺ πονεῖ καὶ συμβουλεύει τὰ πρέποντα;» (Ε.Π.Ε. 18[43], 360). Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 723

Κοίμησις τῆς Θεοτόκου
Του Μητροπολιτου Φλωρινης π. Αυγουστινου

Διδαγματα απο την Kοιμησι της Θεοτοκου

Ποιά διδάγματα, ἀγαπητοί μου, ἀποκομίζου­με ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως; Ὅσα θὰ σᾶς πῶ, τὰ ἀντλοῦμε ὄχι ἀπὸ τὴν Καινὴ Δι­αθήκη, ἀλλ᾿ ἀπὸ τὴν ἄλλη πηγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ἱερὰ παράδοσι. Τί λέει λοι­πὸν ἡ ἱερὰ παράδοσις γιὰ τὴν Κοίμησι τῆς Θεοτόκου;

* * *

Μετὰ τὴν ἀνάληψι τοῦ Χριστοῦ ἡ Παναγία ζοῦσε μὲ τὶς ἀναμνήσεις τοῦ μονογενοῦς Υἱ­οῦ της, καὶ εἶχε συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται τὸν τόπο τῆς προσευχῆς του, τὴ Γεθσημανῆ.
Πολλὲς φορὲς πῆγε ἐκεῖ. Ἀλλὰ κάποια μέρα πῆγε γιὰ τελευταία φορά. Τότε συνέβη κά­­τι ἔκτακτο. Ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, ἐ­μεῖς πιστεύουμε. Στὸ πέρασμα τῆς Θεοτόκου, καὶ μάλιστα ὅταν γονάτισε νὰ προσευχη­θῇ, τὰ δέντρα ἔγειραν, λύγισαν τὶς κορυφές τους πρὸς τὰ κάτω. Σὰν νὰ ἔκαναν μετάνοια νὰ τὴν προσκυνήσουν. Καί, ὅπως στὸν Εὐαγγελισμό, ἦρθε πάλι ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Κρατοῦσε κλάδο φοίνικος, σύμβολο νίκης κα­­τὰ τοῦ θανάτου. Χαιρέτισε τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν εἰδοποίησε, ὅτι σὲ λίγο φεύγει πλέον ἀπὸ τὴ γῆ γιὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Υἱό της.
Γεμάτη ἱερὰ συγκίνησι ἡ Θεοτόκος κατέβηκε ἀπὸ τὸ λόφο τῆς Γεθσημανῆ καὶ ἦλθε στὸ φτωχικό της. Γνωρίζοντας ὅτι ἔφτασε τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς της σκούπισε, ὅπως λέει ἡ παράδοσις, καὶ εὐτρέπισε μὲ τὰ χέρια της τὸν οἰκίσκο, ἕτοιμη νὰ ὑποδεχθῇ τὸν Κύριο, ποὺ ἐρχόταν νὰ τὴν παραλάβῃ. Κάλεσε δύο γειτόνισσες, χῆρες μὲ ὀρφανά, καὶ τοὺς μοίρασε τὸν φτωχικό της ἱματισμό. Μετὰ ἀ­νήγγειλε στὸ περιβάλλον της, ὅτι σὲ τρεῖς ἡ­μέρες ἀπέρχεται ἀπὸ τὴ γῆ. Τέλος ξάπλωσε στὴν κλίνη της, σταύρωσε τὰ ἅγια χέρια της, καὶ βυθίστηκε σὲ προσευχή. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2313

Κοίμησις Θεοτόκου (Λκ. 10,38-42· 11,27-28)
Σάββατο 15 Αὐγούστου 2020
Του Μητροπολιτου Φλωρίνης Αυγουστινου

Θεομητορικη αγνεια, ταπεινωσις, υπομονη

«Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί» (Λουκ. 1,48)

Μεγάλη ἑορτὴ ἔχουμε σήμε­ρα, ἀγαπητοί μου. Τιμοῦμε κ᾽ ἐφέτος τὴν Κοίμησι τῆς Μητρὸς τοῦ Κυρίου μας, τῆς ἀ­ει­παρθένου Μα­ρί­ας. Ἡ Παναγία ἑλκύει πάντα τὴν εὐ­λά­βεια τῶν πι­στῶν. Καμ­μία ἁγία δὲν φτάνει τὸ ὕ­ψος της, καμ­μία βασί­λισσα δὲν τιμᾶται ὅσο ἐκείνη, καμμία γυναίκα δὲν γνώρισε τὴ δική της δόξα.
Ὄ­χι μία γενεὰ ἀλλὰ «πᾶσαι αἱ γενεαὶ» τῶν ἀν­θρώπων τὴν τιμοῦν καὶ τὴν μακαρίζουν, ὅ­πως προφήτευσε ἡ ἴδια (Λουκ. 1,48). Σὲ σπίτια καὶ σὲ ναοὺς τὴν ὕ­μνησαν οἱ πατέρες καὶ οἱ προπάτορές μας, τὴν ὑμνεῖ στὶς ἡμέρες μας ἡ δική μας γενεά, καὶ θὰ τὴν ὑμνοῦν οἱ γενεὲς ποὺ θὰ παρελάσουν στὸ μέλλον προσφέρον­τας σ᾽ αὐτὴν φόρο τιμῆς καὶ μακαρισμοῦ.
Ποῦ ὀφείλεται ἡ μεγάλη αὐτὴ δόξα τῆς Παν­αγίας; μήπως στὰ πλούτη της; μήπως στὴν ἔν­δοξη καταγωγή της; μήπως στὴν κοινωνικὴ θέσι της; Ὄχι. Ἡ Παναγία δὲν εἶχε τίπο­τε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ θαμπώνουν τὰ μάτια τῶν ἐπιπολαίων ἀνθρώπων. Δὲν ἦταν πλούσια· μία φτωχὴ – φτω­χότατη κόρη τῆς Ναζαρὲτ ἦ­ταν. Δὲν εἶχε ἔν­δοξη καταγωγή· ἀπὸ γονεῖς ἀσήμους εἶχε γεννηθῆ. Δὲν ἔζησε στὰ μεγάλα κέντρα.
Καὶ ὅμως αὐτὴ ἡ φτωχή, ἡ ἄσημη, ἡ ἄ­γνωστη, ἔγινε ξαφνικὰ ἡ πιὸ γνωστή, ἡ πιὸ ἀναγνωρισμένη, ἡ πιὸ σεβαστὴ γυναίκα στὸν κόσμο ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἔχει στήσει τὸ θρόνο της ἀσάλευτο μέσα στὶς καρδιὲς τῶν ἀν­θρώπων· εἶνε ἡ βασίλισσα τοῦ κόσμου. Μπρο­στά της καὶ ἡ πιὸ ἔνδοξη βασίλισσα τῆς γῆς εἶνε μία σκιά, ἕνα πελώριο μηδενικό. Μπρο­στά της γονατίζουν βασιλιᾶδες καὶ τὴν παρακαλοῦν σὰν δοῦλοι καὶ ὑπηρέτες. Πραγματικὰ τὴν μακαρίζουν «πᾶσαι αἱ γενεαί».
Καὶ τῆς ἀξίζει νὰ τὴν μακαρίζουν καὶ νὰ τὴν τιμοῦν. Ὄχι μόνο διότι εἶνε ἡ μητέρα Ἐκείνου ποὺ ἐξουσιάζει τὰ σύμπαντα, Ἐκείνου ποὺ πρα­­γματικὰ εἶνε «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόν­­των καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15). Ἀξίζει νὰ τὴν μακαρίζουμε ὄχι μόνο διότι εἶνε ἡ μητέ­­ρα τοῦ μεγαλυτέρου Εὐεργέτου τοῦ κόσμου, Ἐκείνου ποὺ ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἐπισφράγισε τὴν ἀγάπη του μὲ τὸ αἷμα του. Ἀξίζει νὰ τὴν μα­κα­ρίζουμε ὄχι μόνο διότι εἶνε ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλ­λὰ διότι καὶ ἡ ἴδια ἔχει προσωπικὴ ἀξία. Ρωτᾶτε, ποιά ἀξία;

* * *

Ἡ Παναγία, ἀδελφοί μου, εἶνε ἡ ἁγιώτερη γυναίκα τοῦ κόσμου, ἡ ἐν­σάρ­κωσις τῆς γυναι­κείας ἀρετῆς· εἶνε • τὸ κρίνο τῆς ἁγνείας καὶ τῆς παρθενίας, • τὸ θυμίαμα τῆς ταπεινοφρο­σύνης, • τὸ πρότυπο τῆς ὑπομονῆς. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1096

Κοίμησις τῆς Θεοτόκου
Tοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η Παναγια προτυπο του γυναικεiου κoσμου

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτὴ καὶ πανή­γυρις μεγάλη. Στὴν καρδιὰ τοῦ καλοκαι­ριοῦ, ἔρχεται ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς ὑ­περαγίας Θεοτόκου, ποὺ εἶνε σὰν ἕνα μικρὸ Πά­σχα, πάσχα τοῦ θέρους. Κι ὅπως χαιρόμαστε γιατὶ ἀναστήθηκε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, χαιρόμαστε σήμερα γιατὶ καὶ ἡ κυρία Θεοτόκος μετέστη ἐκ τῶν ἐπιγείων στὰ ἐπουράνια.

* * *

Ἐξαιρετικὴ τιμὴ ἀπονέμει ἡ Ἐκκλησία μας στὴν Θεοτόκο. Αὐτὸ φαίνεται κι ἀπὸ τὸ ὅτι τὴν ὀνομάζει Παναγία. Ἅγιος! Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶνε νὰ γίνουμε ἅγιοι. Τί θὰ πῇ ἅγιος; Καθαρός. Εἶνε σὰν τὸ χρυσάφι ποὺ δὲν ἔχει μέσα ἄλλες κατώτερες ὗλες, ἀλλὰ εἶνε ἄμικτο· αὐτὸ οἱ χρυσοχόοι λένε ὅτι εἶνε «εἰκοσιτεσσάρων καρατίων», χρυσὸς πεντακάθαρος. Ἔτσι λοιπὸν καὶ ὁ ἅγιος, εἶνε καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτίες.
–Μά, θὰ πῆτε, ἡ Γραφὴ λέει ὅτι, καὶ μία μέρα ἀκόμη νὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ, θ᾿ ἁμαρτήσῃ (βλ. Ἰὼβ 14,4-5). Πῶς λοιπὸν λές, ὅτι ὁ ἅ­γιος εἶνε ὁ καθαρός; Εἶνε δυνατὸν νὰ γίνῃς ἅ­γιος; Πῶς γίνεται κανεὶς ἅγιος; Read more »

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 133-135

Θα συλληφθουν στα διχτυα του Αντιχριστου

εκεινοι που δεν αγαπουν την αληθεια

Θὰ συλληφθοῦν στὰ δίχτυα τῆς ἀπάτης αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔχουν διάθεσι, ποὺ δὲν ἀγαποῦν τὴν ἀλήθεια, ποὺ τοὺς ἀρέσει νὰ ζοῦνε στὸ ψέμα.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἀλήθεια εἶνε πολὺ λίγοι. Δὲν βλέπετε κάθε βράδυ τί γίνεται μὲ τὰ ῥαδιόφωνα καὶ στις τηλεοράσεις; Αὐτὸς ὁ κόσμος εἶνε ἀνόητος, εἶνε τρελλοκομεῖο. Ὁ ἱστορικὸς τοῦ μέλλοντος ―ἐὰν σωθῇ τίποτε μὲ τὴν ἀπάτη ποὺ κυκλοφορεῖ― θὰ τὸ γράψῃ. Οἱ περισσότεροι ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ῥαδιοφωνικοὺς σταθμούς εἶνε μεγάλοι ἀπατεῶνες. Ἁπλώνουν κάθε βράδυ τὰ δίχτυα τους. Τ᾿ ἁπλώνουν ὅπως ὁ ψαρᾶς. Ἔχουν μέσα μασκαρᾶδες, λωποδύτες, ἀπατεῶνες, ψεῦτες… Καὶ ἀπατοῦν τὸν κόσμο κι ἁρπάζουν ὅ,τι μποροῦν.
Βλέπεις τὸν ἄλλο, τὸ χάνο, νὰ κάθεται ὧρες ὁλόκληρες καὶ ν᾿ ἀκούῃ τὸ ῥαδιόφωνο. Ὁ ἕνας ἀκούει τὸ Βελιγράδι, ὁ ἄλλος τὴ Σόφια, ὁ ἄλλος τὰ Τίρανα, ὁ ἄλλος τὴ Μόσχα, ὁ ἄλλος τὴν Ἀγγλία, ἄλλος ἀκούει ἀπὸ ᾿δῶ κι ἄλλος ἀπὸ ᾿κεῖ. Καὶ κάθεται καὶ τοὺς θαυμάζει καὶ τοὺς πιστεύει. Ἆ, σοῦ λέει, τὸ εἶπε τὸ ῥαδιόφωνο, τὸ εἶπε ἡ τηλεόραση, τὸ ἔγραψε ἡ ἐφημερίδα!
Δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος, ὅπως κατήντησαν αὐτά, οὔτε νὰ τ᾿ ἀνοίγῃ. Θὰ εἶνε πολὺ καλύτερος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν δὲν ἀσχολῆται μ᾿ αὐτά. Τώρα ὅλοι πέφτουν στὰ δίχτυα αὐτὰ καὶ δημιουργεῖται ἕνα πνεῦμα πλάνης. Τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης εἶνε σὰν μιὰ ἀσθένεια. Ἂν δὲν προλάβουμε νὰ καταπολεμήσουμε τὴν ἀσθένεια ἐγκαίρως, ἐπεκτείνεται καὶ δημιουργεῖται ῥεῦμα πλάνης.
Μπορεῖ λ.χ. στὴ Ῥωσία ἢ κάπου ἀλλοῦ νὰ παρουσιαστῇ ἕνας ἰός, ἕνα μικρόβιο. Αὐτὸ πολλαπλασιάζεται καταπληκτικῶς καὶ μεταφέρεται διὰ διαφόρων μέσων. Ἔτσι ἡ γρίππη γίνεται παγκόσμια. Ὅπως λοιπὸν τὸ μικρόβιο ξεκινᾷ ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ἔχει ξαφνικὰ καταπληκτικὴ διάδοσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ φράξῃ κανείς, ἔτσι καὶ τὸ κακό, ἀπὸ μικροσκοπικὸ μικρόβιο ξεκινᾷ καὶ γνωρίζει τεραστία ἐξάπλωσι μέσα στὴν ἀνθρωπότητα καὶ ἀπειλεῖ ὅλους νὰ τοὺς κλείσῃ στὰ δίχτυα του. Τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα νὰ φοβᾶστε, ἐκεῖνα νὰ προσέχετε· ἀπὸ ᾿κεῖ ἀρχίζει τὸ κακό.

Ὑπάρχει πνεῦμα πλάνης στὸν κόσμο

Ζοῦμε σ᾿ ἕνα τεράστιο παγκόσμιο ῥεῦμα πλάνης, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὰ μικρότερα καὶ φθάνει ἕως τὰ μεγαλύτερα. Θὰ πέσουν, λέει ἐδῶ ὁ ἀπόστολος, στὰ δίχτυα τοῦ ἀντιχρίστου ὄχι ὅλοι, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔχουν καλὴ διάθεσι. Αὐτοὶ ποὺ τεντώνουν τ᾿ αὐτιά τους πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ. Read more »

Δικαιοσυνη μαθετε,

οι ενοικουντες επι της γης (Ησαϊας. 26,9)
__
____

• Επιστολή – ποιήμα του γέροντος ηγουμενου των 85 ετων, της Αγιας Παρασκευης Πτολεμαϊδος, Πρωην Γενικου αρχιερατικου επιτρόπου Εορδαίας, του π. Μαξίμου Καραβα. Χειροτονια του αγωνιστου Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιωτου & πρώτου ηγουμενου της Μονης.
  Ο Γέροντας & η Ιερα Μονή που μάχονται εναντιον του Οικουμενισμου & της Πανθρησκειας του Αντιχριστου επαυσαν να μνημονευουν τον δεσπότη Θεόκλητο που συμπλέει με τους εχθρους της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Και εκεινος ανοιξε πόλεμο εναντιον τους. Έκοψε τον μισθο απο του αρχιμανδρίτου Ιγνάτιο, που ειναι μοναχός & ιερευς της Μονης. Τον Γέροντας Μαξιμο δεν μπορεσε να κόψη το μισθο, γιατί ειχε βγει στην συνταξη και τους απειλει με δικη!!!

Δικαιοσύνη μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς (Ἡσαϊας. 26,9)

Ὅλοι τὸν ξέρουν στὰ βουνὰ τῆς βόρειας Ἑλλάδος,
Κοζάνη καὶ τὰ Γρεβενὰ καὶ πόλη τῆς Παλλάδος.
Μὰ καὶ στὸ ἐξωτερικὸ πολλοί τὸν ἐνθυμοῦνται,
κι ἔβαλαν στὴ ζωή σκοπό σ᾽᾽ὅλα νὰ τὸν μιμοῦνται!

Μὰ ἕνας ποὺ ἔχει ὡφεληθεῖ περισσότερο ἀπ᾽ὅλους,
αὐτὸς τὸν ἀπαρνήθηκε κι ἀκολουθεῖ «διαβόλους:
Τὸν ἄθλιο οἰκουμενισμό, τὴ Νέα Ἐποχή,
Σιωνισμό, Μασωνισμό, τοῦ Πάπα τὴν εὐχή.

Καὶ μὴν ξεχνᾶς, ταλαίπωρε, στὴ Φλώρινα ποὺ μένεις,
δὲν τὴν ἀνέδειξες ἐσύ; τὴ βρῆκες δοξασμένη.
Ξέρεις ποιός τὴν ἐδόξασε, τὴ δόξασε ἐκεῖνος,
ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος ὁ μέγας Αὐγουστῖνος! Read more »

ΟΙ ΑΓΑΠΟΛΟΓΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ &

ΠΑΤΡΙΑΡΧΑΙ, ΟΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!

https://www.youtube.com/watch?v=MnW1J01Nbs8

 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ,

ΠΟΥ ΣΥΝΕΚΛΟΝΙΣΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

«…Ήταν φοβερή η εποχή. Συνέλαβαν από τα βουνά κάποιον αντάρτη -τον ξέρουν οι παλαιοί Kοζανίται― και δεμένο τον έσερναν μέσα στην πόλη. Kάποιοι άνανδροι Kοζανίται, που όταν εκείνος ήταν στα πράγματα καθότανε κλαρίνο μπροστά του, τώρα βλέποντάς τον σαν κτυπημένο σκυλί να τον μεταφέρουν στην πόλη, τον φτούσαν. Aυτός ήταν εχθρός μου, επανειλημμένως επιχείρησε να με σκοτώσει.

Tον πιάσανε, λοιπόν, και σε άθλία κατάσταση τον έρριξαν στη φυλακή. Όταν το έμαθα, στεναχωρέθηκα. Πήγα στις φυλακές, για να τον δω. Oι υπεύθυνοι των φυλακών δεν με άφηναν να μπω· «Σ’ αυτόν έρχεσαι να φέρεις φαγητό;», μου είπαν· «όχι φαγητό, αλλά δηλητήριο να του δώσεις». Και τους απήντησα·

―«Όπως ερχόμουν σ’ εσάς και έφερνα φαγητό στη φυλακή και όχι δηλητήριο, το ­ίδιο θα κάνω και σ’ αυτόν τον φυλακισμένο».
Mε άφησαν τότε να μπω. Όταν άνοιξε η πόρτα και με είδε, έκλαυσε. Ήταν σε άθλία κατάσταση. Kαι είπε· «Πάτερ Aυγουστίνε, εσύ ήρθες να με δεις! Oύτε η γυναίκα μου ούτε τα παιδιά μου δεν με επισκέφθηκαν. Tώρα πιστεύω ότι υπάρχει Xριστός!».

Κάθε ανθρωπος αποτελει μια μοναδικοτητα. Ο Θεος ορισε τα συνορα των Εθνων. Ἡ παγκοσμιοποίησις εἶναι δαιμονική ἔμπνευσις καί ἀνοίγει τόν δρόμο στόν Ἀντίχριστο.

________________

___________________

Ομιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Ὁ Κύριος διαφοροποιεῖ ἀνθρώπους καί λαούς. Ὅλοι ὅμως οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐξ ἑνός αἵματος. Εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ δημιουργία Ἐθνῶν ἐπί τῶν συνόρων τῶν ὁποίων θέτει Ἀγγέλους φύλακας.Σοφία Σειράχ 33, 11′ ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 22-06-99

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!

 *  *   *

Η μασκα δεν εχει θεσιν εντος του ιερου χωρου

Ὲπιστολή τοῦ Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ προς τον Κυρ. Μητσοτάκη

https://orthodoxostypos.gr/%e1%bc%a1-%ce%bc%ce%ac%cf%83%ce%1%bc%b1%ce%b5%cf%81/

ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΠΤΟΛΕΜΑϊΔΟΣ

ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΑΤΕ ΠΑΠΑ ΘΩΜΑ Μ` ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΑ ή ΕΓΚΛΗΜΑΤΗΣΑΤΕ; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΦΙΜΩΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Ἡ ὲκκλησία ειναι του Χριστοῦ και όχι μαγαζί των παπάδων. Αλλοτε κλείνουν τον ναό την Μ. Τεσσαρακοστή και τῃν Ὰνάσταση και άλλοτε ζητοῦν ὰπό τους πιστους, να κλείνουν ραντεβουν, νωρίτερα,  για να καταλάβουν την Κυριακή μια από τις 30 ή 50 θέσεις, μέσα στον τεράστιο ναο τοῦ Αγίου Ιωάννου στην Πτολεμαἰδα, όπου εφημερεύει. Φυσικά οι πιο υπάκουοι σε αυτόν, θα έχουν προτεραιότητα!!!!
Μπράβω στα ελάχιστα πρόσωπα που σέβονται τον εαυτό τους και προπαντως σέβονται τον ναό και δεν φοροῦν τῃν μασκα! (Αν ὅμως τὸ ἐπαναλάβουν θὰ πέσουν στὴν δυσμένια τοῦ παπά καὶ τῆς παπαδιας). Στὸ τέλος κάνει καὶ τὸν ἀντιστασιακό καὶ λέει: «Αν η πολιτεια ζητηση κατι ἐναντιον τῆς πίστεως τότε θὰ παλέψουμε μὲ τὴν πολιτεία, μὲ τὴν ἐξουσία. Τώρα για τὴν μάσκα θα κάνουμε ἀντίσταση; Ὄχι για τέτοια τιποτένια πράγματα νὰ κάνουμε τοὺς παλληκαράδες!» (μάσκες, κλείσιμο ναῶν, πόλεμος κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, ψεκασμούς καὶ απολυμάνσεις ναῶν. Αὐτὰ εἶναι τιποτένια κατὰ τὸν παπα-Θωμα). Ἂν ἀντέχετε ἀκοῦστε τον:

ΦΡΙΚΤΟ ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΜΕ ΤΟ ΦΙΜΩΤΡΟ! Ο ΠΑΠΑΣ ΠΛΕΚΕΙ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ & ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ!!!!!

—————-

————-

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!

Κείμενο γιὰ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ. ΘΑ ΣΤΑΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΗ

Μέ ἀφορµή τήν µεθοδευµένη διόγκωση µιᾶς ἰδιόμορφης ἀλλά ὄχι θανατηφόρου (παρά μόνο γιά ἑτοιμοθανάτους) γρίπης, σέ φόβητρο “πανδηµίας covid 19” γιά πολιτική ἐκµετάλλευση, σάν µιά πρόβα ἐπιβολῆς παγκόσµιας δικτατορίας, ἡ Ἐκκλησία µας δέχθηκε καί ἐξακολουθεῖ νά δέχεται πρωτοφανῆ κτυπήµατα ἀπό τήν Πολιτεία, ὄχι µόνο µέ τό “ἐτσιθελικό” κλείσιµο τῶν Ναῶν Της ἀλλά καί µέ ἀµφισβήτηση τῆς Δογµατικῆς Της, στήν ὁποία συµπεριλαµβάνεται καί ἡ Ἐκκλησιολογία Της.
Ἄνθρωποι ἐξαιρετικά µειωµένου Θεολογικοῦ καί Πνευµατικοῦ καταρτισµοῦ, ἀρκετοί ἀπό τούς ὁποίους κατέχουν καί θέσεις ὑψηλῆς πνευµατικῆς εὐθύνης, εἴτε ἐκφράζονται εὐθέως περί τοῦ ὅτι οἱ Ναοί µας ὡς κτίρια δέν διαφέρουν σέ τίποτα ἀπό τούς λοιπούς κοινοχρήστους χώρους τῶν καθηµερινῶν συναλλαγῶν, εἴτε µέ ἄκοµψη “διπλωµατικότητα” ἀφήνουν νά ἐννοηθῇ κάτι τέτοιο, µέ ἀποτέλεσµα νά ἐπικρατήση σύγχυση µεταξύ τῶν πιστῶν! Read more »

ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ ΛΙΤΑΝΕΙΕΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΑΝ ΛΟΙΜΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ, ΠΡΟΣΟΧΗ…ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ…

Γράφει ὁ Πᾶνος

Μὲ λίγα λόγια ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος αὐτὸ μᾶς λέει.
Μὲ ὑπεύθυνη θέση, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τηρεῖ τὴν ἴδια γραμμὴ τῶν ἀπαγορεύσεων γιὰ τὸ «ὑπέρτατο ἀγαθό» ποὺ μᾶς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν σωματικὴ Ὑγεία.
Γιὰ τὴν πνευματικὴ ὑγεία οὔτε λόγος βέβαια…
Οὔτε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, οὔτε ἀπὸ κανέναν ἀπὸ τὴν Ἱερὰ σύνοδο.
Ὅσο γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους Μητροπολῖτες, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, μὲ κάτι ἀδύναμες καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοὺς ἀντιδράσεις, «σιγὴ ἰχθύος», μὴν τυχὸν καὶ στεναχωρήσουμε κανέναν, μὴν μᾶς συμβεῖ καὶ κανὰ κακό…
Καὶ πῶς νὰ γίνει λόγος γιὰ πνευματικὴ ὑγεία; Μήπως τὴν ἔχουν οἱ ἴδιοι;…
Τὴν συνεχεια https://ethnegersis.blogspot.com/2020/08/blog-post_64.html

Φορωντας μασκα τελεσε την Θεια Λειτουργια ο Οικουμενικος Πατριαρχης

https://newsthessaloniki.gr/forontas-maska–telese-tin-theia-leitoyrgia-o-oikoymenikos-patriarchis/?fbclid=IwAR12I_KCZMRI-mWMILLo7Qc_ZDnubvCrFB8b_kWCAl9xj3ZauzNdWZFEPpo

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ !

ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΟΙ, ΑΛΙΒΑΝΙΣΤΟΙ, ΑΣΧΕΤΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ και ΕΞΥΠΝΑΚΗΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥΝ ΓΝΩΜΗΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

________Αδελφοί μου,
Παρακαλώ να προσέξετε το σημερινό σημείωμά μου. Να το αναγνώσετε στοχαστικά. Να προσευχηθήτε. Και έπειτα να λάβετε τις προσωπικές σας αποφάσεις ως προς το ζήτημα της συμμετοχής σας στην απ΄εδώ και πέρα λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας και της προσεγγίσεως προς τον Ναόν, τον Οίκον του Θεού!
________Ταπεινά Σας ικετεύω να το πράξετε, διότι από εδώ και εμπρός ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΗ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ!

Καθίσταται υποχρεωτική η χρήση της μάσκας ακόμη και μέσα στον ιερό Ναό!
Αλλάζει ο τρόπος της επαφής μας με τις Εικόνες των Αγίων μας!
Αλλοιώνεται και συνεπώς μολύνεται η πίστις μας ως προς το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας!
Θεωρίες, όπως ότι με σάλιο μεταδίδεται ο Κορωνοϊός από την συμμετοχή μας στην Θεία Κοινωνία, όλο και περισσότερο ακούονται! Read more »

MEΓΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

(Φλώρινα)

______________

____________

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΟΝΑΤΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ!

Μητροπολίτης Αμβρόσιος

Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α΄ Κορ. 3, 9-17

Μια οικοδομη

«Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί˙ Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομὴ ἐστε»(Α΄ Κορ. 3, 9)

ΔΕΝ ΕΙΝΕ, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε πολὺς καιρός, ποὺ συνέβη στὴ Θεσσαλονίκη τὸ ἐξῆς. Σὲ κάποιο μέρος εἶχε χτιστεῖ μιὰ πολυκατοικία. Ὅλες οἱ ἐργασίες εἶχαν τελειώσει. Ἀπʼ ἔξω ἡ πολυκατοικία φαινόταν πολὺ ὡραία. Ἐσωτερικὰ εἶχε ὄμορφη διαρρύθμισι. Σὲ λίγο τὰ διαμερίσματα νοικιάστηκαν. Οἱ ἐνοικιασταὶ ἔβαλαν καὶ τηλεοράσεις. Ὅλα στὴν πολυκατοικία φαινόντουσαν εὐχάριστα. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἦρθε ἡ συμφορά. Ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ κάθονταν μέσα εἶχαν ἀνοίξει τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις κʼ ἔβλεπαν κι ἄκουγαν εὐχάριστα γιʼ αὐτοὺς πράγματα, ἡ πολυκατοικία σείστηκε. Ὅλοι τρόμαξαν. Νόμισαν πὼς ἔφτασε τὸ τέλος τους, κʼ ἔτρεξαν νὰ φύγουν τὸ γρηγορώτερο ἀπʼ τὴν πολυκατοικία. Τί εἶχε συμβῆ; σεισμός;
Ὄχι. Ὁ μηχανικός, ποὺ εἶχε ἀναλάβει νὰ χτίση τὴν πολυκατοικία, δὲν πρόσεξε τὰ θεμέλια. Ἔβαλε θεμέλια σὲ μέρος ποὺ τὸ ἔδαφος δὲν ἦταν στερεό. Ἔτσι ἡ πολυκατοικία μὲ τὸ βάρος της «κάθισε», καὶ γιʼ αὐτὸ κλονίστηκε. Ἡ πολυκατοικία ἔμεινε μόνο μὲ τὰ ἔπιπλα, τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις. Ἔμεινε ἔρημη ἀπὸ ἀνθρώπους. Κρίθηκε τέλος σὰν ἐπικίνδυνη γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, καὶ συνεργεῖα τῆς μηχανικῆς ὑπηρεσίας ἦρθαν καὶ τὴν κατεδάφισαν… Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1599

Κυριακὴ Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. 14,22-34)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Το αντιδοτο του φοβου

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε» (Ματθ. 14,27)

Αδελφοί μου, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ δώσε­­τε προσοχὴ στὰ ἁπλᾶ λόγια ποὺ θὰ σᾶς πῶ.
Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε ἐπίκαιρο, κατάλληλο γιὰ τὴν ἐποχή μας. Μᾶς μεταφέρει νοερῶς στὴ θάλασσα. Καὶ τέτοια ἐποχὴ βλέπουμε, προτοῦ ν᾽ ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος, νὰ φεύγῃ κόσμος πρὸς τὰ ἀκρογιάλια γιὰ μπάνιο.
Τὸ νὰ δροσιστῇ κανεὶς στὴ θάλασσα δὲν εἶ­νε κακό. Ἀλλὰ Κυριακὴ πρωὶ τὰ λουτρὰ ἀπαγο­ρεύον­ται· ἔτσι λέ­νε οἱ κανόνες τῆς Ἐκ­κλησίας. Τὴν ὥρα αὐτὴ πρέπει ὅλοι νὰ εἴ­μαστε στοὺς ναούς. Ἐκεῖ γίνεται τὸ λουτρό, τὸ πνευματι­κὸ λουτρό, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ προφήτης λέει «Λούσα­σθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε…» (Ἠσ. 1,16).

* * *

Στὴν ἐκκλησία λοιπὸν ἀκοῦμε σήμερα περὶ θαλάσσης. Ἀλλὰ ἡ θάλασσα ποὺ λέει ἐδῶ τὸ εὐαγγέλιο δὲν εἶνε εὐχάριστη· εἶ­νε ἀ­φρισμένη κι ἀ­νοίγει τὸ στό­­μα νὰ καταπιῇ ἕνα μικρὸ πλοῖο, ποὺ παλεύει μέσ᾽ στὴ νύχτα νὰ σω­θῇ.
Ὅποιος θά ᾽βλεπε τὸ πλοῖο, θά ᾽λεγε πὼς θὰ καταποντισθῇ. Καὶ ὅμως σώθηκε. Πῶς; Μὲ θαῦ­­μα. Καὶ πῶς νὰ μὴ γίνῃ θαῦμα, ἂν σκεφτοῦμε ποιοί ἦταν μέσα! Στὸ πλοῖο ἐκεῖνο δὲν ἦταν ἀ­σεβεῖς καὶ βλάσφημοι, λῃσταὶ καὶ φονιᾶδες· ἦ­ταν οἱ δώ­δεκα ἀπόστολοι, ὅ,τι ἁγιώτερο εἶχε νὰ ἐπιδείξῃ τότε ὁ κόσμος. Πῶς λοιπὸν ὁ Χριστὸς ν᾿ ἀ­φήσῃ νὰ βουλιά­ξῃ τὸ πλοῖο ποὺ μετέ­φερε τοὺς κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου του, τὴν Ἐκ­κλησία του, τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου; Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ματθ. 14, 22-34
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ!

«Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη
εἰς τὸ ὄρος κατʼ ἰδίαν προσεύξασθαι»
(Ματθ. 14, 23)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ἀγαπητοί μου, ὅπως εἴδαμε στὴν προηγούμενη ὁμιλία, εἶχε ἀποσυρθῆ στὴν ἔρημο. Ἀλλʼ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τόσο αἰσθάνονταν τὴν ἀνάγκη τῆς παρουσίας του, ἔψαξαν καὶ βρῆκαν τὸ μέρος ὅπου εἶχε ἀποσυρθῆ, καὶ σὲ λίγο ἡ ἔρημος ἔγινε πολυάνθρωπος πόλις. Ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ εἶχαν συγκεντρωθῆ. Ὁ Χριστός, ποὺ εἶδε τὸ λαὸ νὰ ἔχη τόση δίψα γιὰ νʼ ἀκούση τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἄρχισε νὰ διδάσκη. Κι ὁ λαὸς ἄκουγε μὲ πολλὴ προσοχὴ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ.
Ἀλλʼ ὄχι μόνο τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων εὐεργετοῦσε ὁ Χριστὸς μὲ τὸ λόγο του. Εὐεργετοῦσε καὶ τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶχαν προσβληθῆ ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες καὶ κανένας γιατρὸς δὲν μποροῦσε νὰ τὰ θεραπεύση. Ὁ Χριστὸς θεράπευε μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο του.
Ἔτσι ὅλη ἐκείνη τὴ μέρα ὁ Χριστὸς στὴν ἔρημο δίδασκε καὶ θεράπευε καὶ δὲν τοῦ ἔμεινε ὥρα νʼ ἀναπαυθῆ. Ὅ ἥλιος κόντευε νὰ βασιλέψη. Ὁ λαός, ἀφοῦ ἔφαγε καὶ χόρτασε καὶ ἀπόλαυσε τὴ μέρα ἐκείνη τὶς ὑλικὲς καὶ πνευματικὲς εὐεργεσίες τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ ἐπιστρέφη στὸν τόπο του. Στὸ ἐρημικὸ ἐκεῖνο μέρος ἔμειναν μόνο ὁ Χριστὸς καὶ οἱ μαθηταί του. Ἀλλὰ κʼ οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ μὲ προσταγὴ τοῦ Χριστοῦ μπῆκαν σὲ κάποιο μικρὸ πλοῖο, ποὺ ἦταν ἐκεῖ κοντὰ στὴ λίμνη, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Καπερναούμ, ποὺ ἦταν στὴν ἀπέναντι ὄχθη.

* * *

Ὁ Χριστὸς ἔμεινε μόνος στὴν ἔρημο. Ὁ ἥλιος εἶχε πιὰ βασιλέψει. Τὰ πουλιὰ ἐπέστρεψαν στὶς φωλιές τους. Τὰ ἄστρα φάνηκαν στὸν οὐρανό. Ἡσυχία μεγάλη καὶ γαλήνη στὴ φύσι. Θὰ περίμενε κανείς, ὁ Χριστὸς ὕστερα ἀπὸ τόσο κόπο μιᾶς ὁλόκληρης μέρας νὰ πλαγιάση κάπου καὶ νὰ κοιμηθῆ. Ἀλλʼ ὄχι. Ὁ Χριστός, τώρα ποὺ ἔμεινε μόνος, δὲν πῆγε νὰ κοιμηθῆ. Προχώρησε λίγο στὴν ἔρημο, ἀνέβηκε στὴν κορυφὴ ἑνὸς βουνοῦ, κʼ ἐκεῖ μέσα στὴ σιωπὴ τῆς νύχτας ὕψωσε τὰ βλέμματά του στὸν οὐρανὸ καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται.
Ὁ Χριστὸς προσεύχεται! Ἀλλά, θὰ πῆτε, ὁ Χριστὸς ἦταν Θεὸς καὶ συνεπῶς δὲν εἶχε ἀνάγκη νὰ προσεύχεται. Οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ ἄγγελοι προσεύχονται.
Βέβαια ὁ Χριστὸς σὰν Θεὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ προσευχή. Ἀλλʼ ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε μόνο Θεός. Εἶνε καὶ ἄνθρωπος σὰν κʼ ἐμᾶς, ἐκτὸς ἁμαρτίας. Καὶ σὰν ἄνθρωπος αἰσθάνονταν τὴν ἀνάγκη νὰ προσεύχεται, νὰ ἐπικοινωνῆ διαρκῶς μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα καὶ νὰ ζητᾶ τὴ βοήθειά του στὸ ἔργο ποὺ ἀνέλαβε. Ἔτσι ὁ Χριστὸς βρισκόταν σὲ ἀδιάληπτη ἐπικοινωνία μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα. Καὶ ἡ ἐπικοινωνία αὐτή, ποὺ γιὰ τὸν Χριστὸ σὰν ἄνθρωπο ἦταν πηγὴ ἀνέκφραστης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, ἡ ἐπικοινωνία αὐτή, ὅπως λένε διδάσκαλοι καὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, διακόπηκε γιὰ λίγα λεπτὰ ὅταν ὁ Χριστὸς σὰν ἀντιπρόσωπος τῆς ἁμαρτωλῆς ἀνθρωπότητος, σήκωσε πάνω στὸ σταυρὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Τότε ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἔγινε κατάρα. Συγκέντρωσε πάνω του ὅλους τοὺς κεραυνοὺς τῆς θείας δικαιοσύνης γιὰ τὴν ἁμαρτωλὴ ἀνθρωπότητα, καὶ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος αὐτὸ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ Θεό, εἶδε τὸν ἑαυτό του ἐγκαταλελειμμένο, ἀναστέναξε καὶ εἶπε˙ «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλειπες;» (Ματθ. 27, 46).
Προσευχόταν ὁ Χριστός. Προσευχόταν γιὰ τοὺς μαθητάς του, ποὺ τὴ νύχτα ἐκείνη μόνοι τους πάλευαν μὲ τὰ ἀφρισμένα κύματα καὶ κινδύνευαν νὰ καταποντισθοῦν. Προσευχόταν γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.
Κι ὄχι μόνο στὴν περίπτωσι αὐτή, ἀλλὰ πάντοτε προσευχόταν ὁ Χριστός. Τόσο πολὺ αἰσθανόταν τὴν ἀνάγκη τῆς προσευχῆς, ὥστε, ὅπως λέει τὸ Εὐαγγέλιο, διανυκτέρευε «ἐν τῆ προσευχῆ».
Προσευχόταν ὁ Χριστός. Τί ὑπέροχο τὸ παράδειγμά του! Μᾶς διδάσκει ὅτι κʼ ἐμεῖς, ποὺ πιστεύουμε στὸ ὄνομά του καὶ λεγόμαστε χριστιανοί, πρέπει νὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας.

* * *

Νὰ προσευχώμαστε. Ἄν ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ἐπικοινωνῆ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπάει, ἔστω κι ἄν βρίσκονται στὰ ἄκρα τῆς γῆς, καὶ αἰσθάνεται χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι ὅταν ἀπʼ τὸ τηλέφωνο ἀκούη τὴ φωνή τους, ἀσυγκρίτως περισσότερο πρέπει νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ἐπικοινωνῆ μὲ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶνε ὁ πάνσοφος, ὁ πανάγαθος κι ὁ παντοδύναμος Πατέρας. Καὶ μέσον ἐπικοινωνίας, πνευματικὸ τηλέφωνο, εὶνε ἡ προσευχή.
Ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται στὴ γῆ καὶ ὁποιαδήποτε ὥρα καὶ στιγμὴ μὲ τὴν προσευχὴ μπορεῖ νὰ ἐπικοινωνήση μὲ τὸ Θεό. Ἡ φωνὴ τοῦ ἀνθρώπου, κι ὄχι μόνο ἡ φωνή, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀναστεναγμοὶ τῆς καρδιᾶς ποὺ πονάει καὶ ἀγαπάει τὸ Θεό, ὅταν προσεύχεται, ἀνεβαίνουν, περνοῦν τὰ ἄστρα, περνοῦν τοὺς γαλαξίες καὶ φτάνουν μέχρι τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ κεῖ ψηλὰ ἀπαντὰ ὁ Θεός. Ἀπαντᾶ μὲ μιὰ μυτικὴ φωνή, ποὺ τὴν ἀκοῦνε ὅσοι πιστεύουν εἰλικρινὰ σʼ αὐτὸν καὶ κάνουν τὴν προσευχή τους ὅπως τὴ θέλει ἐκεῖνος. Δὲν εἶνε αὐτὸ ψέμα ἤ φαντασία. Εἶνε μιὰ πραγματικότητα, ποὺ τὴ ζοῦν οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ὅλων τῶν αἰώνων.
Ἡ δύναμι τῆς προσευχῆς εἶνε μεγάλη, ἀνυπολόγιστη. Ἄνθρωποι ποὺ ἀρρώστησαν βαρειά, καὶ οἱ καλύτεροι ἐπιστήμονες γιατροὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ δὲν μπόρεσαν νὰ τοὺς κάνουν καλὰ καὶ περίμεναν ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ τὸ θάνατο, θεραπεύτηκαν. Πῶς; Μὲ τὴ θερμὴ προσευχή, ποὺ ἔκαναν οἱ ἄρρωστοι ἤ ἄλλοι φίλοι καὶ συγγενεῖς. Ἄλλοι ἄνθρωποι, ποὺ βρέθηκαν ναυαγοὶ καὶ πάλευαν μὲ τὰ ἄγρια κύματα καὶ κινδύνευαν νὰ καταποντισθοῦν καὶ νὰ γίνουν τροφὴ στοὺς καρχαρίες, σώθηκαν. Πῶς; Μὲ τὴν προσευχή. Ὅπως ὁ Πέτρος, ποὺ ὅταν εἶδε τὰ κύματα νὰ ὀρθώνωνται φώναξε «Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. 14, 30), καὶ τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ τὸν ἔπιασε καὶ τὸν στήριξε πάνω στὰ κύματα καὶ τὸν ἔσωσε, ἔτσι κʼ οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρέθηκαν μπροστὰ σὲ φοβεροὺς κινδύνους. Προσευχήθηκαν καὶ ἔκραξαν πρὸς τὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἔσωσε. Καὶ ὅπου βρεθοῦν διαλαλοῦν τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ. Ἄπειρα εἶνε τὰ θαύματα τῆς προσευχῆς.

* * *

Προσευχόταν ὁ Χριστός. Διανυκτέρευ στὴν προσευχή. Ἐμεῖς τί κάνουμε; Διανυκτερεύουμε στὴν προσευχή;
Ἀλλοίμονο! Ἄν ἀφαιρέσουμε λίγες ψυχές, ποὺ ἀγαποῦν τὴν προσευχὴ καὶ περνοῦν ὥρες ὁλόκληρες στὴν προσευχὴ κλαίγοντας καὶ ἀναστενάζοντας γιὰ τὰ ἅμαρτήματά τους, οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοί, κάνουν τὸ ἀντίθετο. Ὧρες ὁλόκληρες περνοῦν ἀκούγοντας ραδιόφωνα καὶ βλέποντας τηλεοράσεις. Ὧρες ὁλόκληρες πολιτικολογοῦν, φλυαροῦν, αἰσχρολογοῦν. Ὧρες ὁλόκληρες, νύχτες ὁλόκληρες περνοῦν μέσα στὰ λεγόμενα νυχτερινὰ κέντρα καὶ βγαίνουν ἀπὸ κεῖ μέσα ἐρείπια σωματικὰ καὶ ψυχικά.
Ὧρες καὶ νύχτες καὶ μέρες γιὰ τὸ διάβολο, καὶ οὔτε μιὰ ὥρα, οὔτε λίγα λεπτὰ γιὰ τὸ Θεό! Ἀλλʼ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν προσεύχεται καὶ δὲν λέει ἕνα «Δόξα σοι, ὁ Θεός» ἤ ἕνα «Εὐχαριστῶ» ἤ ἕνα «Κύριε, ἐλέησον», δὲν ἀξίζει νὰ λέγεται ἄνθρωπος.
Χριστιανοί μου! Προσεύχεσθε, ὅπως δίδαξε μὲ τὸ λόγο καὶ τὸ παράδειγμά του ὁ Χριστός, καὶ θὰ δῆτε θαύματα στὴ ζωή σας.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστῖνου Ν. Καντιώτου (Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης) »Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν», σελ. 194-199 (ἕκδοσις Γ΄, »Ἀδελφότης ΣΤΑΥΡΟΣ», Ἀθῆναι 1990).