ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
Ματθ. 1, 1-25
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΟΝΕΙΡΑ

«Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος
Κυρίου κατʼ ὄναρ ἐφάνη αὐτῶ λέγων˙ Ἰωσήφ…»
(Ματθ. 1, 20)

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ἀγαπητοί, λέγεται Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς πρὸ τῶν Χριστουγέννων. Περιέχει πολλὰ ὀνόματα ἀνθρώπων, ποὺ ἀνήκουν ὅλοι στὴν ἱστορία τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους. Εἶνε σὰν μιὰ μακριὰ ἀλυσίδα μὲ πολλοὺς κρίκους.
Ἀρχὴ εἶνε τὸ ἱστορικὸ πρόσωπο τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἔζησε 3.000 περίπου χρόνια πρὸ Χριστοῦ. Στὸν Ἀβραὰμ δόθηκε ὑπόσχεσι ἀπὸ τὸ Θεό, ὄτι ἕνας ἀπὸ τοὺς μακρινοὺς ἀπογόνους του θὰ σώση ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ ὑπόσχεσι αὐτὴ δόθηκε κατʼ ἐπανάληψιν καὶ σὲ ἄλλα πρόσωπα τῆς παλαιᾶς διαθήκης, πατριάρχες καὶ προφῆτες. Ὁ δὲ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἀναφέρει τὰ ὀνόματα αὐτὰ γιὰ νὰ ἀποδείξη, ὅτι ὁ Χριστὸς σὰν ἄνθρωπος ἔλκει τὴν καταγωγή του ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ, τὸ Δαυῒδ καὶ τοὺς ἄλλους πατέρες.

* * *

Δὲν ὑπάρχει ἄλλο πρόσωπο στὴν ἱστορία τοῦ Ἰσραήλ, στὸ ὁποῖο νὰ ἐκπληρώνωνται οἱ προφητεῖες ποὺ δόθηκαν γιὰ τὸ Μεσσία. Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ πιστεύουμε ἀκραδάντως, ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἦρθε ἐκεῖνος ποὺ γενεὲς γενεῶν περίμεναν οἱ ἄνθρωποι. Ἦρθε ὁ Μεσσίας, ἦρθε ὁ Χριστός. Ἦρθε ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Λαοὶ καὶ ἔθνη, γλώσσες καὶ φυλές, ὑμνῆστε καὶ δοξάστε τὸ Χριστό! Read more »

Κυριακὴ πρὸ Χριστοῦ Γεννήσεως (Ματθ. 1,1-25)

Πατηστε τον παρακατω τιτλο & διαβαστε την ὁμιλία σὲ pdf

ΙΗΣΟΥΣ =ΣΩΤΗΡ

«Τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. ..Καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Ματθ. 1, 21, 25)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΕ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1467

Κυριακὴ πρὸ Χρ. Γεννήσεως (Ματθ. 1,1-25)
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Ο Αβρααμ

«Αβρααμ εγεννησε τον Ισαακ» (Ματθ. 1,2)

Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Ἀκούσατε ἐπίσης καὶ τὸν ἀπόστολο (βλ. Ἑβρ. 11,9-10, 32-40). Τόσο τὸ εὐαγγέλιο ὅσο καὶ ὁ ἀπόστολος εἶνε ὅλο ὀνόματα. Ὀνόματα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔζησαν στὴν πρὸ Χριστοῦ ἐποχὴ τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ἂν μετρήσουμε τὰ ὀνόματα αὐτά, θὰ εἶνε περίπου ἑξήντα. Καθένα ἀπὸ αὐτὰ ἔχει κάποια ἱ­στορία, μικρὴ ἢ μεγάλη, καὶ ὅλα διδάσκουν. Ἂν θὰ θέλαμε γιὰ κάθε ὄνομα νὰ κάνουμε καὶ ἕνα κήρυγμα, θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε ἑ­ξήντα κηρύγματα. Ἀλλ᾽ οὔτε ἐγὼ ὁ γέρων ἔ­χω τὴ δύναμι οὔτε ἐσεῖς ἔχετε τὴ διάθεσι ν᾽ ἀκοῦτε. Ἐνῷ ὧρες ὁλόκληρες ἀκοῦτε διαφό­ρους σταθμούς, ἐδῶ λίγα λεπτὰ ποὺ κηρύττουμε στενοχωριέστε.
Γι᾽ αὐτὸ παραλείπω ὅλα τὰ ἄλλα ὀνόματα καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχή σας σὲ ἕνα, γιὰ νὰ δι­δαχθοῦμε ἀπὸ τὴν ἱστορία του. Εἶνε τὸ πρῶ­το ὄνομα τοῦ καταλόγου, τὸ ὄνομα Ἀβραάμ. Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ)
Λουκ. 14, 16-24, Ματθ. 22, 14

ΖΕΥΓΗ ΒΟΩΝ ΠΕΝΤΕ

«Καὶ ἕτερος εἶπε˙ Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά» (Λουκ. 14, 19)

ΤΩΡΑ, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἔρχεται ἡ γιορτὴ τῶν Χριστουγέννων, ὡρίσθηκε νὰ διαβάζεται τὴ σημερινὴ Κυριακὴ μιὰ περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε σχετικὴ μὲ τὴ θεία Κοινωνία. Ἡ περικοπὴ αὐτὴ εἶνε ἡ παραβολὴ τοῦ μεγάλου δείπνου.
Ἕνας εὐγενὴς καὶ πλούσιος ἄνθρωπος, λέει ἡ παραβολή, ἑτοίμασε τραπέζι. Στὸ τραπέζι ὑπῆρχε ὅ,τι ἐκλεκτὸ σὲ φαγητὸ καὶ πιοτό. Στὸ τραπέζι αὐτὸ κάλεσε πολλούς. Τοὺς κάλεσε διὰ μέσου τοῦ δούλου του. Θὰ περίμενε κανεὶς τὴν πρόσκλησι τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ νὰ τὴ δεχτοῦν ὅλοι καὶ μὲ προθυμία νὰ πᾶνε στὸ συμπόσιο. Ἀλλὰ περίεργο! Ἀπʼ αὐτοὺς ποὺ καλέστηκαν κανείς τους δὲν δέχτηκε. Προέβαλαν διάφορες προφάσεις. Ὁ ἕνας εἶπε, ἀγόρασα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὸ δῶ. Ὁ δεύτερος εἶπε, ἀγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὰ δοκιμάσω. Καὶ ὁ τρίτος, νιόπαντρος, εἶπε, ἔχω γυναῖκα… Ὁ εὐγενὴς καὶ πλούσιος ἄνθρωπος, ὅταν ἔμαθε ὅτι κανένας δὲν δέχτηκε τὴν πρόσκλησι, ώργίστηκε καὶ διέταξε τὸ δοῦλο του, νὰ πάη στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες καὶ ὅποιους κι ἄν συναντήση, φτωχούς, ἀναπήρους, τυφλούς, χωλούς, ὅλους γενικὰ νὰ τοὺς καλέση στὸ δεῖπνο. Read more »

13.12.2020

Δύο ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου. Ἡ πρώτη εἶναι σὲ pdf

1. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

«Ο Θεός ἀγαπητοί μου εἶνε ἀγάπη. Εἶνε πατέρας καὶ ἀγαπάει ὅλα τὰ παιδιά του ἀνεξαιρέτως…….

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος Κ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1023

Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 14,16-24· Ματθ. 22,14)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

2. Λιγοι θα σωθουν

«Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί»

ΘΑ ΗΘΕΛΑ στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμιλίας νὰ ἀπευθύνω ἕνα ἐρώτημα· Πόσες οἰκογένειες κατοικοῦν κατὰ μέσον ὅρο σὲ μία μεγάλη ἐνορία; Δύο χιλιάδες (2.000) περίπου; Καὶ πόσες ψυχὲς εἶνε οἱ δύο αὐτὲς χιλιάδες οἰκογένειες; Δέκα χιλιάδες (10.000) ψυχὲς περίπου; Ὅλοι αὐτοὶ εἶνε βαπτισμένοι, ὅλοι βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἱερὰ κολυμβήθρα. Ἐξαίρεσις εἶνε νὰ ὑπάρχῃ κάποιος αἱρετικὸς ἢ ἀλλόθρησκος. Ὅλοι σχεδὸν εἶνε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὅλων οἱ ταυτότητες γράφουν «Χριστιανὸς ὀρθόδοξος». Κι ἀφοῦ καὶ οἱ δέκα χιλιάδες εἶνε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, τί ἔπρεπε νὰ κάνουν; Κάθε Κυριακή, μόλις χτυπᾷ ἡ καμπάνα, θά ᾿πρεπε ὅλοι τους νὰ κάνουν φτερὰ στὰ πόδια καὶ νὰ τρέχουν στὴν ἐκκλησία, ἐκτὸς τῶν ἀσθενῶν καὶ τῶν γερόντων. Καὶ ὅμως· ἀπὸ τὶς δέκα χιλιάδες Χριστιανούς, ποὺ εἶνε γραμμένοι στὰ χαρτιά, στοὺς καταλόγους, πόσοι ἐκκλησιάζονται; Δὲν εἶνε παραπάνω ἀπὸ πεντακόσες (500) ψυχές, ἄντρες καὶ γυναῖκες. Οἱ ἄλλοι ποῦ;
Ἀλλ᾿ ἂς ἀφήσουμε τοὺς ἄλλους. Ἂς δοῦμε τώρα, αὐτοὶ οἱ πεντακόσοι ποὺ πᾶμε στὴν ἐκκλησία, ὅσοι ἀκόμα, στὰ χρόνια αὐτά, θεωροῦμε καθῆκον μας νὰ ἐκκλησιαζώμεθα, ἐμεῖς ἐκτελοῦμε τὰ χριστιανικά μας καθήκοντα; Εμεθα ἐν τάξει πρὸ παντὸς μὲ τὴ μεγάλη, τὴν κορυφαία ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ μας, τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης; Ἔχουμε ἀγάπη στὸ Θεό; ἔχουμε ἀγάπη στὸν πλησίον; Ἀλλοίμονο! Ἂν πάρῃ ὁ ἄγγελος κόσκινο καὶ κοσκινίσῃ κ᾿ ἐμᾶς, δὲν ξέρω πόσοι θὰ βρεθοῦμε Χριστιανοί. Γι᾿ αὐτὸ φωνάζει σήμερα ὁ Κύριος· «Πολλοί εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί» (Ματθ. 22,14). Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 13, 10-17

ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ

«Ἀπεκρίθη οὖν αὐτῶ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν˙ Ὑποκριτά…» (Λουκ. 13, 15)

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ἀγαπητοί, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα διηγεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθημτα θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Ποῦ ἔγινε τὸ θαῦμα; Μέσα στὴ συναγωγή. Στὶς συναγωγὲς μαζεύονταν οἱ Ἰουδαῖοι κάθε Σάββατο. Οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν καὶ σήμερα συναγωγὲς σὲ διάφορες πόλεις, ἀκόμα καὶ σὲ ξένα κράτη, ὅπου ἐξακολουθοῦν νὰ εἶνε διασκορπισμένοι.
Στὶς συναγωγὲς τί κάνουν οἱ Ἰουδαῖοι κάθε Σάββατο; Ἀκοῦνε μὲ προσοχὴ τοὺς ραββίνους (διδασκάλους), ποὺ διαβάζουν καὶ ἐξηγοῦν ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ψάλλουν ὅλοι μαζὶ ψαλμοὺς τοὺ Δαυΐδ.

* * *

Σὲ μιὰ συναγωγή, λέει σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο, ἕνα Σάββατο πῆγε ὁ Χριστός. Στὴ συναγωγή, ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἦταν καὶ μιὰ γυναίκα, ποὺ κι ἄν ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν συναγωγὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴν κατηγορήσει κανείς, διότι ὑπέφερε ἀπὸ ἀρρώστια, μιὰ ἀρρώστια ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ σατανᾶ. Ἡ σπονδυλική της στήλη εἶχε λυγίσει τόσο πολύ, ὥστε τὸ κεφάλι της ἄγγιζε στὴ γῆ καὶ ἀπὸ μακριὰ φαινόταν σὰν ἕνα ζῶο ποὺ βαδίζει μὲ τὰ τέσσερα. 18 χρόνια ἔπασχε ἀπὸ τὴν ἀσθένεια αὐτή. Καὶ ὅμως ἡ γυναῖκα αὐτὴ πήγαινε στὴ συναγωγή, γιὰ νὰ ἐκτελέση τὰ θρησκευτικά της καθήκοντα. Αὐτὴ ἡ γυναῖκα θὰ δικάση τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως ὅλους ἐκείνους τοὺς χριστιανούς, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἐνῶ εἶνε ὑγιεῖς καὶ χορποηδοῦν ὅλη τὴ νύχτα στὰ ἁμαρτωλὰ κέντρα, ἐν τούτοις ποτὲ δὲν πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ἔχουν πόδια γιὰ τὸ διάβολο, ἀλλὰ πόδια γιὰ τὸ Θεὸ δὲν ἔχουν. Read more »

Κυριακή Ι´Λουκᾶ (Λουκά 13, 10-17)

6.12.2020

1) Ημερα λατρειας και αγαθοεργιας

Πατῆστε τον τίτλο και διαβᾶστέ το, εἶναι σε pdf

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 921

Κυριακὴ Ι΄ (Λουκ. 13,10-17)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

2) Ο εκκλησιασμος της Κυριακης

«Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι…» (Λουκ. 13,14)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, εἶνε μιὰ περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Ἡ πέννα τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ ζωγραφίζει μὲ τέτοια χάρι τὰ γεγονότα, ὥστε νο­μίζεις ὅτι τὰ βλέπεις μπροστά σου ζωντανά.
Βλέπουμε λοιπὸν σήμερα μιὰ γυναίκα νὰ περπατάῃ μὲ τὰ τέσσερα. Μὰ τί ἤτανε, ζῷο; Τὸ ἐξηγεῖ τὸ εὐαγγέλιο· τὴ χτύπησε ἀρρώστια. Ἡ ἀρρώστια της δὲν ἦταν φυσική. Ἦταν ἀποτέ­λεσμα ἐπηρείας πονηρῶν πνευμάτων, ἐπίδρα­σι σατανική. Ὅπως λυγίζεις μιὰ βέργα καὶ τὴν κάνης κρικέλλα, ἔτσι ὁ σατανᾶς λύγισε τὴ σπονδυλική της στήλη καὶ ἔκανε αὐτὴ τὴ γυναῖ­κα νὰ σκύψῃ καὶ νὰ περπατάῃ μὲ τὰ τέσσερα.
Ἔτσι πῆγε καὶ στὴ συναγωγή, ὅπου λάτρευ­αν τὸ Θεό. Ἐκεῖ τὴν εἶδε ὁ Χριστὸς καὶ τὴ σπλα­χνίστηκε. Ἅπλωσε πάνω της τὰ ἄχραντά του χέρια, καὶ μόλις τὴν ἄγγιξε, ἔγινε τὸ θαῦμα· τὰ κόκκαλα ἔτριξαν, ἡ σπονδυλικὴ στήλη ἀ­νωρθώθηκε, τὸ κορμὶ ἀναστηλώθηκε· καὶ τὸ κεφάλι ἐκεῖνο, ποὺ ἄγγιζε τὴ γῆ, ἔβλεπε τώρα γιὰ πρώτη φορὰ τὸν οὐρανὸ καὶ τὰ ἄστρα.
Ὅλοι εἶδαν τὸ θαῦμα καὶ ὅλοι χάρηκαν. Ἕ­νας μόνο λυπήθηκε, ὁ ἀρχισυνάγωγος, γιατὶ ἦ­ταν φθονερός. Ἀντὶ νὰ δοξάσῃ τὸ Θεό, βρῆκε λόγια πικρὰ γιὰ νὰ κατηγορήσῃ τὸν Κύριο. Εἶ­πε, ὅτι αὐτὸ δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ Σάββατο, δι­ότι τὴ μέρα αὐτὴ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐργαζώ­μαστε· πρέπει νὰ τὴν ἀφιερώνουμε στὸ Θεό. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1914

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιωτου

Ειμαστε παραβατες…

«Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου» (Λουκ. 18,21)

Ὅλοι, ἀγαπητοί μου, ὅλοι καταλαβαίνουμε, ὅτι δὲν πηγαίνουμε καθόλου καλά· ὅτι κάτι κακό, κάτι φοβερό, κάτι τρομερό, θὰ συμβῇ στὶς ἡμέρες μας· ὅτι θὰ συμβοῦν ἐ­κεῖνα ὅλα ποὺ λέει ἡ ἁγία καὶ ἱερὰ Ἀποκάλυψις. Γιατί; Διότι ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, παραβαίνουμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, παραβαίνουμε τὶς ἐντολές του. Ὄχι πλέον τὶς μικρὲς ἐν­τολές, ἀλλὰ παραβαίνουμε τὶς μεγάλες ἐντολές, τὶς ἐντολὲς τοῦ Δεκαλόγου, αὐτὲς ἀκρι­βῶς ποὺ ἐφύλαξε ὁ νεανίσκος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου.

* * *

Ἀκούσαμε, ἀγαπητοί μου, τὶς ἐντολὲς αὐ­τές· τὸ «μὴ μοιχεύσῃς», «μὴ φονεύσῃς», «μὴ κλέψῃς», «μὴ ψευδομαρτυρήσῃς», «τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» (Λουκ. 18,20). Καὶ μόνο ὡς πρὸς αὐ­τὲς τὶς ἐντολὲς ἐὰν ἐξετάσουμε σήμερα τὸν κόσμο, θὰ δοῦμε ὅτι εἴμαστε σὲ μεγάλη ἀταξία.
⃝ Τὸ «Μὴ μοιχεύσῃς»; Σήμερα πλέον ἡ ἐν­τολὴ αὐτὴ δὲν τηρεῖται καθὼς πρέπει. Ἐνῷ ἄλλοτε, ὅπως ἔχουμε πεῖ χίλιες φορές, τὸ δι­αζύγιο ἦταν ἀνύπαρκτο καὶ ἄγνωστο, τώρα τὰ διαζύγια βγαίνουν ντουζίνες – ντουζίνες ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Τώρα ἀλλάζει ὁ ἄντρας τὴ γυναῖκα εὐκολώτερα ἀπὸ ὅ,τι ἀλλάζει τὸ πουκάμισό του καὶ ἡ γυναίκα ἀλλάζει τὸν ἄντρα εὐκολώτερα ἀπὸ ὅ,τι ἀλλάζει τὴ ρόμπα της. Καταντήσαμε σὲ τέτοιο σημεῖο. Τὸ «οὐ μοιχεύσεις» λοιπὸν ὡς ἐντολὴ κατεπατήθη.
⃝ Τὸ «Μὴ φονεύσῃς»; Κάθε μέρα ἡ ἐφημερίδα στάζει αἷμα. Ἄλλοτε ἕνας φόνος γινόταν σὲ κάποιο χωριό, καὶ ἕνα χρόνο ὁλόκληρο ἔ­κλαιγαν ὅλα τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια· οἱ ἄν­θρωποι συγκλονίζονταν καὶ πενθοῦσαν· μὲ τὸ νὰ σκοτωθῇ ἄνθρωπος θεωροῦσαν ὅτι μαγαρίστηκε ὅλο τὸ χωριό. Τώρα μολύνεται καθη­μερινῶς ἀπὸ αἷμα ὅλη ἡ Ἑλλάδα, καὶ καν­είς δὲν συγκινεῖται.
⃝ Τὸ «Μὴ κλέψῃς»; Τὸ σβήσαμε. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΗ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 804

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)
29 Νοεμβρίου 2020 (2001)

ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ

«Τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 18,18)

Ὅταν, ἀγαπητοί μου, ὅταν ὁ Χριστὸς ἦταν ἐδῶ στὸν κόσμο, πολλοὶ τὸν πλησίαζαν. Ποιοί ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἔρχονταν κοντὰ στὸ Χριστό; Ἦταν οἱ ἄρρωστοι· οἱ τυφλοί, οἱ παράλυτοι, οἱ λεπροί… Τοὺς ἔφερνε ἡ ἀνάγκη. Ἂν δὲν ἦταν ἀσθενεῖς, ἀμφιβάλλω ἂν θὰ πλησίαζαν τὸ Χριστό.
Αὐτὸ ἐξακολουθεῖ νὰ γίνεται καὶ σήμερα. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει συχνὰ τοὺς ἀνθρώπους νὰ πλησιάζουν τὴ θρησκεία εἶνε ἡ ἀνάγκη. Ὅταν εἶνε καλά, ὅταν βρίσκωνται στὰ ἀξιώματα, δὲν θυμοῦνται τὸ Χριστό. Ὅταν ἀντίξοα γεγονότα σαρώσουν τὴ ζωή μας, τότε θυμούμεθα τὸ Χριστό. Στὰ νοσοκομεῖα λ.χ. ὅλοι παρακαλοῦν τὴν Παναγία καὶ τοὺς ἁγίους. Ἡ ὑλικὴ – σωματικὴ ἀνάγκη εἶνε ἐκείνη ποὺ σπρώχνει τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὸ Θεό. Καὶ στὸ Εὐαγγέλιο διαβάζουμε ὅτι, ὅταν ὁ Χριστὸς χόρτασε τοὺς χιλιάδες ἀνθρώπους, τὴν ἄλλη μέρα ἦρθαν κοντά του διπλάσιοι. Εἴσαστε, τοὺς εἶπε, διπλάσιοι ὄχι γιατὶ θέλατε νὰ ἀκούσετε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γιατὶ φάγατε τὰ ψωμιὰ καὶ χορτάσατε (βλ. Ἰωάν. 6,26).
Στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων δυστυχῶς κυριαρχοῦν οἰκονομικοὶ παράγοντες. Συνήθως λίγοι ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Ἂν ὅμως ἀκουστῇ, ὅτι ὁ παπᾶς αὔριο θὰ λειτουργήσῃ καὶ στὸ τέλος θὰ μοιράσῃ ἀπὸ μιὰ λίρα, τότε ὄχι μόνο ὁ ναὸς θὰ εἶνε γεμᾶτος ἀλλὰ καὶ τὰ προαύλια καὶ τὰ νεκροταφεῖα ἀκόμα. Τὰ πνευματικὰ δὲν τὰ ἐκτιμοῦμε…

* * *

Μέσα ὅμως στὸ πλῆθος ὑπάρχουν καὶ εὐγενικὲς ψυχές, ποὺ θέτουν πάνω ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα τὰ πνευματικά. Μία τέτοια ὕπαρξι ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2337

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
22 Νοεμβρίου 2020
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Παθος ακορεστο (η πλεονεξια)

«Τί ποιήσω…;» (Λουκ. 12,17)

«Τί ποιήσω…;». Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἐρώτημα, ποὺ ὑπάρχει σήμερα στὸ εὐαγγέλιο (Λουκ. 12,17). Εἶνε ἡ ἀπορία ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται σὲ δυσκολία, ἀμηχανία, ἀδιέξοδο. «Τί ποιήσω…;», τί νὰ κάνω;
Ποιός τὸ λέει αὐτό; Τεντῶστε τὸ αὐτί σας καὶ θὰ τ᾽ ἀκούσετε ἀπὸ πολλὰ στόματα. «Τί νὰ κάνω;» λέει ἐκεῖνο τὸ ὀρφανό, ποὺ ἔμεινε στοὺς πέντε δρόμους καὶ ζητάει στοργὴ ἀπὸ τὴν ἄσπλαχνη κοινωνία. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ἡ χήρα μὲ τὰ μικρά της, ποὺ ζητάει προστασία. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ ἄντρας, ποὺ πέθανε ἡ ἀγαπημένη γυναίκα του κ᾽ ἔμεινε δίχως ταίρι. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ ἐργάτης, ποὺ τὸν ἀπέλυσε ἡ ἑταιρεία ἢ τὸ κατάστημα ἢ τὸ ἐργοστάσιο, καὶ τώρα τρέχει νὰ βρῇ δουλειὰ ἢ ἑτοιμάζεται νὰ πάρῃ διαβατήριο γιὰ τὰ ξένα. «Τί νὰ κάνω;», τὸ λέει ὁ μικρέμπορος, ποὺ τὸ γραμμάτιό του διαμαρτύρεται κι αὐτὸς τρέχει νὰ δανειστῇ φοβούμενος τὴν κατάσχεσι.
«Τί νὰ κάνω;», τὸ λένε πλήθη φτωχῶν καὶ δυστυχισμένων. Στὸ εὐαγγέλιο λοιπὸν ποιός τὸ λέει σήμερα; Δὲν τὸ λέει οὔτε ὀρφανό, οὔτε χήρα, οὔτε ἐργάτης, οὔτε μικρέμπορος, οὔτε κάποιος ἄλλος ἄνθρωπος τῆς ἀνάγκης· τὸ λέει – ποιός· ἕνας πλούσιος! Μὰ τί τοῦ συμβαίνει; Τὸ λέει ἡ παραβολή (βλ. Λουκ. 12,16-21· 14,35). Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1787

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21· 14,35)
Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης Αυγουστινου

Το μικροβιο της πλεονεξιας

Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο. Μιλάει γιὰ ἕνα πλούσιο, ποὺ εἶχε κτήματα πολλά, κ᾽ ἐκεῖνο τὸ χρόνο ἔδωσε ὁ Μεγαλοδύναμος κ᾽ εὐφόρησε ἡ γῆ· ἔσπειρε ἕνα καὶ μάζεψε πολλά· λύγιζαν τὰ δέντρα ἀπ᾽ τὸν καρπό. Οἱ ἀποθῆκες γέμισαν, δὲν ὑπῆρχε ἄλ­λος χῶ­ρος, κι αὐτὸς ἔπεσε σὲ συλλογισμούς.
Πλούσιος ἦταν, πολὺ πλούσιος· μὰ εὐτυχισμένος; Ἕνας ποὺ θὰ τὸν ἔβλεπε νά ᾿χῃ τόσα εἰσοδήματα θὰ τὸν καλοτύχιζε, ἀλλ᾽ αὐτὸς δὲν ἦταν εὐτυχισμένος. Γιατί; Γιατὶ στὴν καρ­διά του εἶχε ἕνα σκουλήκι, ἕνα μικρόβιο. Θεὸς νὰ σᾶς φυλάξῃ ἀπ᾽ αὐτό· εἶνε χειρότερο ἀπὸ τὴ χολέ­ρα καὶ τὸν καρκίνο. Πῶς λέγεται; Πλεονεξία.
Θέλω λοιπὸν τώρα νὰ σᾶς δείξω, ὅτι τὸ μικρόβιο αὐτὸ ἔ­φερε τόση καταστροφὴ στὸν κόσμο ὅση δὲν ἔ­φεραν ἡ χολέρα καὶ ὁ καρκί­νος. Προσέχετε νὰ ποῦμε λίγα λόγια ἁπλᾶ.

* * *

Τί ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, νὰ κάνῃ αὐτὸς ὅ­ταν γέμισε ἡ ἀποθήκη του ἀπὸ καρπούς; Ἔ­πρεπε νὰ δοξάσῃ τὸ Θεό. Γιατὶ μπορεῖ νὰ σπεί­ρῃς καὶ νὰ μὴν πιάσῃς οὔτε τὸν καρπό, ἐνῷ αὐ­­τὸς ἔπιασε πολλαπλάσια. Τοῦ Θεοῦ δῶρα ἦταν αὐτά· ἂν δὲν φυ­σοῦσε κατάλληλος ἀέρας, ἂν δὲν ἔπεφτε βρο­χούλα ἢ ἂν ἀντιθέτως ἔπεφτε ἀκρίδα, θὰ εἶχε τέτοια σοδειά; Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ πῇ Δόξα σοι ὁ Θεός! Καὶ γιὰ ᾽κεῖνα τὰ φορτώματα ποὺ δὲν χωροῦσαν οἱ ἀποθῆκες νὰ πῇ· Αὐ­τὰ ποὺ περισσεύουν δὲν εἶνε δικά μου, «εἶνε τῆς χήρας, τοῦ ὀρφανοῦ», εἶνε τῆς κοινωνί­ας, τοῦ λαοῦ, τῶν φτωχῶν καὶ δυστυχι­σμέ­νων· μὴν τὰ κρατήσω, γιατὶ θά ᾽νε φωτιὰ στὸ σπίτι μου. Αὐ­τὸς ὅμως δὲν ἤθελε νὰ χάσῃ τίποτε ἀ­πολύτως, κι αὐτὸ τὸν ἔκανε ἀνήσυχο. Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΔ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1384

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37)
15 Νοεμβρίου
Tοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Η Εκκλησια ιατρειο

ΘΑ σᾶς παρακαλέσω, ἀγαπητοί μου, νὰ κάνετε ὑπομονὴ ν’ ἀκούσετε ἕνα σύντομο κήρυγμα. Διότι νομίζω, ὅτι στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκ­κλησία ἡ θεία λειτουργία πρέπει πάντοτε νὰ συνοδεύεται ἀπὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου.
Ἀκούσατε τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολές, ποὺ εἶπε ὁ Κύρι­ος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Εἶνε ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου.
Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ δὲν ξέρει τὴν παραβο­λὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου; Ἀπὸ τὰ μικρά μας χρόνια ὁ καλός μας δάσκαλος μᾶς ἔμαθε αὐ­τὴ τὴν παραβολή. Ἂν καί, τώρα τελευταῖα, ὑ­πάρχει μία προσπάθεια δαιμόνων νὰ σβή­σουν τὰ θρησκευτικὰ μαθήματα ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Ἀλλ’ ἐμεῖς οἱ παλαιότεροι διατηροῦμε ζωηρὰ τὴν εἰκόνα τοῦ σχολείου, ὅπου ὁ καλὸς δά­σκα­λος, ὅπως ἡ κλῶσσα ταΐζει τὰ πουλάκια της, ἔτσι ἐτάιζε κ᾿ ἐμᾶς μὲ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.
Γνωστὴ εἶνε ἡ παραβολή. Ἐν τούτοις δὲν τὴν ἐφαρμόζουμε. Καὶ μόνο αὐτὴν νὰ ἐφαρμόζαμε, μικροὶ καὶ μεγάλοι, πλού­σιοι καὶ φτωχοί, ὁ κόσμος αὐτὸς θὰ ἦταν πα­ράδεισος.
Τί μᾶς διδάσκει ἡ παραβολή; Ἕνα μεγάλο καὶ οὐράνιο δίδαγμα· τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Read more »

Περίοδος Γ΄- Ἔτος ΙΣΤ΄
Ἀριθμ. φύλλου 697

Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,41-56)
Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ὁ Ἰατρος των ψυχων και των σωματων

«Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε»
«Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται»
( Λουκ. 8,48,50)

ΔΥΟ εἶνε τὰ θαύματα ποὺ διηγεῖται σήμερα ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Τὸ ἕνα εἶνε ἡ θεραπεία ἑνὸς ἀσθενοῦς, καὶ τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἀνάστασι μιᾶς νεκρᾶς. Ἂς δοῦμε μὲ ἁπλᾶ λόγια τὰ δύο αὐτὰ θαύματα.

* * *

Λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ Χριστὸς περιοδεύοντας ἔφτασε σὲ μία πόλι. Ἀμέσως ἀπὸ στόμα σὲ στόμα διαδόθηκε, ὅτι ἦρθε ὁ Χριστός. Ἔκλεισαν τὰ μαγαζιά. Οἱ ἐργάτες ἄφησαν τὰ ἐργαστήριά τους. Οἱ γυναῖκες ἄφησαν τὶς δουλειὲς τοῦ σπιτιοῦ, καὶ τὰ παιδιὰ βγῆκαν στὸ δρόμο. Ὅλοι εἶχαν τὴν περιέργεια νὰ τὸν δοῦνε. Ὅλη ἡ πόλις ἦταν στὸ πόδι, γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθῇ. Τόσος ἦταν ὁ κόσμος, ποὺ βελόνα νὰ ἔρριχνες δὲν ἔπεφτε κάτω. Ὅλοι σπρώχνονταν γιὰ νὰ δοῦνε τὸ Χριστό.
Καθὼς ὁ Χριστὸς περπατοῦσε στὸ δρόμο, νά καὶ πέφτει στὰ πόδια του κάποιος, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, καὶ λέει· Χριστέ, ἐλέησέ με.
Τί συνέβη; Τί εἶχε πάθει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων. Λεγόταν Ἰάειρος. Εἶχε ἕνα κοριτσάκι δώδεκα χρονῶν, μονάκριβο, ποὺ ἀρρώστησε καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ. Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε. Καὶ τώρα, ποὺ ἄκουσε ὅτι ἦρθε ὁ Χριστός, πῆγε γονάτισε καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ πάῃ στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ κάνῃ καλὰ τὸ παιδί του.
Ἀλλ᾿ ἐνῷ ὁ Χριστὸς προχωροῦσε νὰ πάῃ στὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, ἀπότομα σταματᾷ. Στρέφεται κ᾿ ἐρωτᾷ· Ποιός μὲ ἄγγιξε;
Οἱ μαθηταὶ ἀπαντοῦν· Δάσκαλε, τί εἶνε αὐτὰ ποὺ λές; Ἐδῶ τόσος κόσμος σὲ σπρώχνει. Ὅλοι σὲ ἀγγίζουν καὶ σὲ συνθλίβουν, καὶ λές, Ποιός μὲ ἄγγιξε;
Ὁ Χριστὸς ὅμως ἐπιμένει· Κάποιος μὲ ἄγγιξε· γιατὶ ἐγὼ αἰσθάνθηκα δύναμι νὰ φεύγῃ ἀπὸ πάνω μου.
Τότε μιὰ γυναίκα, ποὺ ἔτρεμε σὰν τὸ φύλλο, ντροπαλὰ – ντροπαλὰ πλησιάζει μπροστά του, πέφτει στὰ πόδια του καὶ λέει· Χριστέ, συγχώρεσέ με. Ἐγὼ εἶμαι αὐτὴ ποὺ σὲ ἄγγιξε. Ἤμουν μιὰ δυστυχισμένη γυναίκα. Ἤμουν ἄρρωστη, εἶχα αἱμορραγία. Στράγγισα. Πῆγα σὲ γιατρούς, ἀγόρασα φάρμακα πανάκριβα. Πούλησα ὅλη μου τὴν περιουσία, μὰ καμμιά θεραπεία δὲ βρῆκα. Τώρα ποὺ ἦρθες, εἶπα· Θὰ πάω νὰ τὸν δῶ· θ᾿ ἀγγίξω τὸ ροῦχο του, καὶ θὰ γίνω καλά. Μ᾿ αὐτὴ τὴν πίστι σὲ πλησίασα. Καὶ μόλις ἄγγιξα τὸ ροῦχο σου, ἔγινα καλά. Χίλιες δόξες νὰ ἔχῃς, Χριστέ!
Τότε ὁ Χριστὸς εἶπε· Παιδί μου, ἔχε θάρρος· ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε. Πήγαινε στὸ καλό. Read more »

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 8, 41-56

ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ

«Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπʼ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς»(Λουκ. 8, 43)

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, τὸ σημερινὸ Ευαγγέλιο μᾶς διηγεῖται δύο θαύματα, ἀπὸ τὰ ἄπειρα ἐκεῖνα θαύματα, ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνη μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὤ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ! Ποιός μπορεῖ νὰ τὴν περιγράψη; Μὲ ὅση εὐκολία ἐμεῖς μιλᾶμε, μὲ τόση εὐκολία ἐκεῖνος ἔκανε τὰ θαύματά του. Ὁ λόγος του παντοδύναμος.
Δύο θαύματα. Τὸ ἕνα ἡ θεραπεία μιᾶς γυναίκας. Τὸ ἄλλο ἡ ἀνάστασι τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου. Ἄς δοῦμε σύντομα τὸ πρῶτο θαῦμα.

* * *

Ἕνας πατέρας, ὁ ἰάειρος, ἦρθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν θερμοπαρακαλοῦσε νὰ κάνη τὸν κόπο νὰ ἐπισκεφθῆ τὸ σπίτι του καὶ νὰ κάνη καλὰ τὴν κόρη του, ποὺ ἦταν βαρειὰ ἄρρωστη καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνη. Ὁ Χριστός, ὠκεανὸς ἀγάπης, συγκινήθηκε καὶ δέχτηκε τὴν πρόσκλησι.
Μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του βάδιζε γιὰ τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου. Ἐν τῶ μεταξὺ κόσμος πολὺς συγκεντρώθηκε, ποὺ ἤθελε νὰ δῆ τὸ Χριστὸ καὶ νʼ ἀκούση τὴ διδασκαλία του. Συνωστισμός. Μῆλο νά ʼρριχνες, δὲν ἔπεφτε κάτω. Γινόταν δύσκολο ἀκόμα καὶ τὸ βάδισμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἀλλʼ ἐνῶ βάδιζε ὁ Χριστός, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία, σʼ ἕνα σημεῖο τοῦ δρόμου σταμάτησε. Στράφηκε πρὸς τὸν κόσμο καὶ ρώτησε˙ «Ποιός μὲ ἄγγιξε;». «Διδάσκαλε», εἶπε ὁ Πέτρος, «ὁ κόσμος σὲ ἔχει περικυκλώσει καὶ σὲ πιέζει, καὶ σὺ λές, ποιός σὲ ἄγγιξε;». Ἀλλʼ ὁ Χριστὸς ἐπέμεινε˙ «Κάποιος μὲ ἄγγιξε˙ διότι ἐγὼ αἰσθάνθηκα ὅτι κάποια δύναμις θαυματουργικὴ βγῆκε ἀπὸ πάνω μου» (Λουκ. 8, 45-46). Ἀπορία μεγάλη κατέβαλε τὸν κόσμο. Τί ἆραγε νὰ εἶχε συμβῆ;
Τὴν ἀπορία, ποιός ἄγγιξε τὸ Χριστό, ἔλυσε μιὰ γυναίκα. Αὐτὴ μὲ τρόμο καὶ φόβο πλησίασε τὸ Χριστὸ καὶ εἶπε˙
«Κύριε, ἐγὼ εἶμαι ἐκείνη ποὺ σὲ ἄγγιξα. Ἤμουνα βαρειὰ ἄρρωστη. Ἔπασχα ἀπὸ γυναικεία ἀρρώστια, τὴν αἱμορραγία. Πᾶνε τώρα δώσεκα χρόνια, ποὺ μὲ βρῆκε τὸ κακό. Πῆγα σὲ γιατρούς. Ἀγόρασα φάρμακα. Ξώδεψα ὅλη τὴν περιουσία μου. Μὰ τίποτα. Ἡ αἱμορραγία ἐξακολουθοῦσε. Ὅταν ἄκουσα τὸ ὄνομά σου, εἶπα μέσα μου˙ Ὁ Χριστὸς θὰ μὲ κάνη καλά. Φτάνει νʼ ἀγγίξω τὴν ἄκρη τοῦ ρούχου του. Μὲ τὴν πίστι αὐτὴ σὲ πλησίασα. Ἄγγιξα, καὶ μόλις ἄγγιξα, ἔγινα καλά. Ἡ αἱμορραγία σταμάτησε» (βλ. Λουκ. 8, 47).
Θαύμασε ὁ Χριστὸς τὴν πίστι τῆς γυναίκας ἐκείνης. Καί, ταραγμένη ὅπως τὴν εἶδε, τῆς ἔδωσε θάρρος, τὴ διαβεβαίωσε πὼς ἡ πίστι της ἔκανε τὸ θαῦμα καὶ τὴν ἔσωσε καὶ τῆς εὐχήθηκε νά ʼχη πιὰ εἰρήνη στὴν πορεία τῆς ζωῆς της˙ «Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε˙ πορεύου εἰς εἰρήνην» (Λουκ. 8, 48).

* * *

Ἡ γυναίκα αὐτὴ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου δὲν εἶνε μῦθος, ἀλλὰ πραγματικὸ πρόσωπο, ποὺ διαλαλεῖ στοὺς αἰῶνες τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ. Μπορεῖ δὲ νὰ χρησιμεύση καὶ ὡς συμβολικὴ παράστασι γιὰ παρόμοιες καταστάσεις. Ἐξηγούμεθα.
Ἔπασχε ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀπὸ αἱμορραγία καὶ δὲν μποροῦσε μὲ κανένα μέσο νὰ θεραπευθῆ; Ἀλλὰ κʼ ἐμεῖς πάσχουμε, ἄν ὄχι σωματικῶς, πάσχουμε ὅμως ὄλοι ἀνεξαιρέτως ἀπὸ ψυχικὴ ἀρρώστια, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ὅ ἕνας πάσχει ἀπὸ θυμὸ καὶ ὀργή. Ὁ δεύτερος πάσχει ἀπὸ φιλαργυρία καὶ πλεονεξία. Ὁ τρίτος πάσχει ἀπὸ φιληδονία, ποὺ τὸν σπρώχνει στὴν πορνεία καὶ μοιχεία. Ὁ τέταρτος ἀπὸ γαστριμαργία. Ὁ πέμπτος ἀπὸ κενοδοξία, ποὺ τὸν κάνει νὰ ζητάη τὴ δόξα τοῦ κόσμου. Ὁ ἕκτος πάσχει ἀπὸ φθόνο, ποὺ τὸν κάνει νὰ λυώνη, βλέποντας τὴν πρόοδο καὶ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Ὁ ἕβδομος ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ραθυμία, καὶ δὲν ἐννοεῖ νὰ κινηθῆ καὶ νὰ κάνη κάποιο καλὸ στὸν κόσμο τοῦτο…
Ὅλοι, ἄν ἐξετάσουμε προσεκτικὰ τὸν ἑαυτό μας, θὰ δοῦμε ὅτι πάσχουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶνε μιὰ ἀσθένεια φοβερή, ἡ πιὸ φοβερὴ ἀπὸ ὅλες τὶς ἀσθένειες. Εἶνε ἕνα εἶδος αἱμορραγίας, ποὺ συνεχῶς ἀδυνατίζει τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὅπως ἡ αἱμορραγία τῆς γυναίκας ἐκείνης ἦταν ἀγιέτρευτη, ἔτσι καὶ ἡ ἁμαρτία εἶνε ἀγιάτρευτη μὲ ἀνθρώπινα μέσα. Κανένας, μὰ κανένας, δὲν μπόρεσε νʼ ἀπαλλάξη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἕνας μόνο στάθηκε ἱκανὸς γιὰ νὰ γιατρέψη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ τὸν λυτρώση. Κι αὐτὸς εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ Ἰατρός, ὁ Σωτήρας τῶν ἁμαρτωλῶν.
Ὁ Χριστὸς θεραπεύει τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ ποιούς; Ἐκείνους πού, ὅπως ἡ αἰμορροοῦσα γυναίκα, πλησιάζουν καὶ ἀγγίζουν τὸ Χριστὸ μὲ πίστι. Οἱ ἄλλοι, ἐφʼ ὅσον δὲν ἔχουν πίστι καὶ εὐλάβεια, δὲν ὠφελοῦνται τίποτε, ὅπως δὲν ὠφελήθηκαν καὶ αὐτοὶ ποὺ συνωσίζονταν γύρω του τότε.
Ὤ ψυχή! Σύ, ποὺ ὑποφέρεις καὶ πάσχεις ἀπὸ τὴν ἀκατάσχετη αἱμορραγία τῆς ἁμαρτίας καὶ δὲν μπορεῖς νὰ νικήσης τὸ πάθος σου, ὁποιοδήποτε καὶ ἄν εἶνε αὐτό, πλησίασε τὸ Χριστὸ μὲ πίστι ἀκράδαντη. Μιμήσου τὴν αἱμορροοῦσα γυναῖκα, καὶ ὁ Χριστὸς θὰ κάνη τὸ θαῦμα του. Καὶ σύ, γεμάτη εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ Χριστό, θὰ ὁμολογήσης, ὅπως ἡ αἱμορροοῦσα, τὸ θαῦμα.

* * *

Ἀλλʼ ἡ αἰμορροοῦσα γυναίκα τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε ἀκόμα εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅπως ἔπασχε ἡ αἰμορροοῦσα γυναῖκα τοῦ Εὐαγγελίου, πάσχει καὶ ἡ ἀνθρωπότητα. Πάσχει ἀπὸ πολλὲς κακίες καὶ πάθη, ποὺ κατατρώγουν τὰ σπλάχνα της. Πάσχει ἀπὸ πραγματικὴ αἱμορραγία. Ἡ δὲ πραγματικὴ αἱμορραγία της εἶνε οἱ πόλεμοι.
Μόνο στὸν αἰῶνα μας ἔγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι καὶ χύθηκε αἷμα τῶν πιὸ ἐκλεκτῶν παιδιῶν της. Χύθηκε τόσο αἷμα, ποὺ ἄν κανεὶς τὸ μάζευε, θὰ ἔφτειαχνε ἕνα ποταμὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὸν Ἀλιάκμονα καὶ τὸν Ἄξιό. Τρομερὴ αἱμορραγία. Πενήντα ἑκατομμύρια νεκροὺς εἴχαμε στοὺς δύο παγκοσμίους πολέμους. Ρήμαξαν χωριὰ καὶ πολιτεῖες, καὶ ἁπλώθηκε ἡ δυστυχία σʼ ὅλο τὸν κόσμο.
Καὶ ἡ αἱμορραγία, ποὺ φάνηκε πρὸς στιγμὴν ὅτι σταμάτησε, πάλι ἐπανέρχεται. Στὸ Ἀφγανιστὰν ἕνας φιλότιμος λαὸς ἀποδεκατίζεται συνεχῶς ἀπὸ εἰσβολὴ ξένης δυνάμεως. Στὸ Ἰρὰκ καὶ στὸ Ἰρὰν ὁ πόλεμος ἀνάμεσα στοὺς δυὸ λαοὺς ἔχει χιλιάδες θύματα. Καὶ σʼ ἄλλα μέρη τῆς γῆς γίνονται τοπικοὶ πόλεμοι καὶ χύνεται ἄφθονο αἷμα.
Καὶ ὑπάρχει φόβος νὰ γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ποὺ θὰ εῑνε ὁ πιὸ καταστρεπτικὸς ἀπὸ ὅλους τοὺς πολέμους. Πιθανὸν νὰ εἶνε τὸ τέλος τοῦ παρόντος κόσμου.

* * *

Ἀγαπητοί μου! Πῶς θὰ σταματήση ἡ αἱμορραγία αὐτὴ τῆς ἀνθρωπότητος; Πῶς θὰ πάψουν οἱ πόλεμοι; Πῶς θὰ βασιλέψη στὸν κόσμο ἡ εἰρήνη;
Διάφορα μέσα προτείνουν οἱ σοφοὶ καὶ δυνατοὶ τοῦ κόσμου τούτου. Ἀλλʼ ἡ αἱμορραγία συνεχίζεται. Καὶ δὲν θὰ πάψη ἡ αἱμορραγία, παρά μόνο τὴν ὥρα ἐκείνη τὴν εὐλογημένη, ποὺ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα θὰ πιστέψη στὸ Χριστὸ καὶ θὰ μετανοήση καὶ θὰ πλησιάση τὸ Χριστό, ὅπως τὸν πίστεψε καὶ τὸν πλησίασε ἡ αἱμορροοῦσα γυναίκα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου.
Τότε μόνο θὰ γραφτῆ καὶ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἐκεῖνο ποὺ γράφτηκε γιὰ τὴν αἱμορροοῦσα˙ «Ἰάθη παραχρῆμα» (Λουκ. 8, 48).

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστῖνου Ν. Καντιώτου (Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης) »Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν», σελ. 290-296 (ἕκδοσις Γ΄, »Ἀδελφότης ΣΤΑΥΡΟΣ», Ἀθῆναι 1990).

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Λουκ. 16, 19-31
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

«Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν,
οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῆ πεισθήσωνται»
(Λουκ. 16, 31)

ΖΟΥΣΕ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ζοῦσε, λέει ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἕνας πλούσιος. Καὶ ἀσφαλῶς ὁ πλούσιος αὐτὸς θὰ εἶχε ὄνομα, καὶ τὸ ὄνομά του, ὅπως τὰ ὀνόματα ὅλων τῶν πλουσίων καὶ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, θʼ ἀκουγόταν πολύ. Ἐν τούτοις ὁ Κύριος στὴν ὡραία αὐτὴ παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε δὲν ἀναφέρει τὸ ὄνομά του. Ἁπλῶς λέει «κάποιος πλούσιος» (Λουκ. 16, 19). Γιατί; Διότι ὁ Κύριος θέλει νὰ μᾶς διδάξη, ὅτι ὀνόματα πλουσίων καὶ δυνατῶν τῆς γῆς, ποὺ στὴν ἐποχή τους κάνουν κρότο, δὲν περνάει πολὺς χρόνος καὶ ξεχνιῶνται καὶ κανεὶς πιὰ δὲν κάνει λόγο γιʼ αὐτούς. Σβήνουν σὰν τὰ πυροιτεχνήματα, ποὺ λάμπουν στὸν οὐρανὸ γιὰ λίγα λεπτὰ καὶ ὕστερα σβήνουν κʼ ἐξαφανίζονται. Ἔτσι διαβαίνουν ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα τοῦ κόσμου τούτου. Ἀντιθέτως ὑπάρχουν ἄνθρωποι φτωχοὶ καὶ καταφρονεμένοι, ποὺ τὰ ὀνόματά τους μένουν ἄγνωστα στὸν κόσμο, ἀλλὰ λόγῳ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς τους τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶνε γνωστὰ στὸ Θεό, τὰ ὀνόματά τους γράφονται στὰ βιβλία τοῦ Θεοῦ καὶ μιὰ μέρα, τὴν ἡμέρα τῆς παγκοσμίου κρίσεως, οἱ ταπεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι θὰ λάμψουν σὰν τὸν ἥλιο στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ὁ πλούσιος αὐτὸς τῆς παραβολῆς τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ τʼ ὄνομά του δὲν ἔκρινε ἄξιο ὁ Κύριος νʼ ἀναφέρη, θὰ μποροῦσε νά ʼνε κι αὐτὸς ἕνας ἄνθρωπος ποὺ θὰ εἴλκυε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐκτίμησι τοῦ Χριστοῦ. Πῶς; Ἐὰν τὸν πλοῦτο ποὺ εἶχε συνάξει τὸν χρησιμοποιοῦσε γιὰ νὰ κάνη καλὸ στὸν κόσμο. Πόσα δὲ καλὰ θὰ μποροῦσε νὰ κάνη ὁ πλούσιος αὐτός! Read more »

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΖ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1618

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
Τοῦ Μητροπολίτου ΦλωρίνηςΑὐγουστίνου

Σκληροκαρδια

«Ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ» (Λουκ. 16,24)

ΚΑΠΟΤΕ, ἀγαπητοί μου, δὲν ὑπῆρχαν ἄν­θρωποι ἐγγράμματοι, σχολεῖα, πανεπιστή­μια, τὰ σημερινὰ μέσα (ῥαδιόφωνα, τηλεοράσεις κ.τ.λ.). Οἱ ἄνθρωποι κατοικοῦσαν σὲ καλύβες, ἦταν πολὺ φτωχοί. Ζοῦσαν ὅμως εὐτυ­­χι­σμένοι, γιατὶ εἶχαν κάτι ἀνώτερο καὶ τώρα πλέον σπάνιο. Κι αὐτὸ εἶνε ἡ πίστις. Ἐκεῖνοι πίστευαν. Ποῦ πίστευαν; Στὰ δόγμα­τα τῆς ἁγί­ας μας Ἐκκλησίας· ὅτι ὑπάρχει Θεός, ψυχὴ ἀ­θάνατη, ἄλλος κόσμος, κρίσις, παράδεισος, κό­λασις. Τώρα; Ἂν ἀκουστοῦν τέτοια πράγμα­τα, κοροϊδεύ­ουν. Ἡ ἀθεΐα, ποὺ ἦταν ἄγνωστο πρᾶ­γμα, τώρα πλημμύρισε τὸν τόπο μας καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο, ἔγινε παγκόσμιο φαινόμενο.
Πρῶτα ἔλεγε ὁ πατέρας στὸ παιδὶ καὶ ἡ ἀ­γράμματη γιαγιὰ στὸ ἐγγόνι· Πρόσεχε, παιδά­κι μου, μὴ λὲς ψέματα, γιατὶ θὰ κολαστῇς· μὴ βλαστημᾷς, θὰ κολαστῇς· μὴ λὲς αἰσχρὰ λόγια, θὰ κολαστῇς· μὴ κάνῃς αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο, θὰ κολαστῇς. Τώρα ὁ διάβολος πῆρε τὴ γομμολάστι­χά του κ᾽ ἔσβησε ἀπὸ τὸ λεξικὸ τῶν ἀνθρώπων τὶς ὡραιότερες λέξεις τῆς πίστεώς μας. Κόλα­σις; σοῦ λέει τώρα· παραμύθια τῆς γιαγιᾶς! τώρα προωδεύσαμε, δὲν τὰ πιστεύουμε αὐτά· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος…
Ἐν τούτοις ὑπάρχει κόλασις. Σὰν ἁμαρτω­λὸς ποὺ εἶμαι κ᾽ ἐγώ, θὰ ἤθελα νὰ μὴν ὑ­πάρχῃ. Θὰ ἤθελα, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστο­μος, νὰ μὴν ὑπάρχῃ κόλασις· ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ, κόλασις ὑπάρχει. Ὅσο εἶνε βέβαιο ὅτι ὑπάρχει νύχτα, ἄλλο τόσο εἶνε κι ὅτι ὑπάρχει κόλασις. Read more »