We celebrate the Resurrection outwardly… but inwardly we remain in our dark tomb!

Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

We rush through Holy Week, we weep at the Cross, we rejoice at midnight, we say «Christ is Risen,» and then – almost quietly – we return to our routines as if something beautiful has simply passed. As if Pascha were the conclusion of a sacred story … rather than the beginning of a new life.
But the Holy Gospel does not begin with an ending … but it begins from the very first page with the Holy Resurrection.
In the life of the Church, everything flows from the empty Tomb. Every Sunday is Pascha. Every Divine Liturgy is a living encounter with the Risen Christ. The Church does not say, «It is finished,» and walk away … she proclaims, «Christ is Risen,» and invites us to begin again.
And yet, how often do we treat Pascha as the closing chapter of our traditions, lighting our candles, exchanging greetings, attending the services, but leaving unchanged. We hold onto our fears, our habits, our brokenness, as if the stone were never rolled away. We celebrate the Resurrection outwardly… but inwardly we remain in our dark tomb.
The truth is this … that, the Resurrection, is not the end of something. It is the beginning of everything.
Christ rises not simply to be remembered, but to be lived. He rises so that our despair may become hope, our wounds may become healing, our darkness may be filled with light. He rises so that we may also rise … with new thoughts, new choices, new beginnings.
Pascha is not behind us .. but before us!!
Every day is now an invitation to live as resurrected people, to forgive when it is difficult, to love when it is inconvenient,to trust when it feels impossible.
Friends, let us NOT leave the joy of the Resurrection at the doors of the Church.
Let us carry it into our homes, our struggles, our daily lives.
Because in the Risen Christ, nothing is over.
Everything has just begun !!

Christ is Risen! Χριστός Ανέστη!
Fr. Avgoustinos

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Χριστος Ανεστη – Αληθως Ανεστη ο Κυριος!

Ορμούμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, κλαίμε στον Σταυρό, χαιρόμαστε τα μεσάνυχτα, λέμε «Χριστός Ανέστη» και μετά -σχεδόν ήσυχα- επιστρέφουμε στις συνήθειές μας σαν να πέρασε κάτι όμορφο. Σαν το Πάσχα να ήταν το τέλος μιας ιερής ιστορίας… παρά η αρχή μιας νέας ζωής.
Όμως το Ιερό Ευαγγέλιο δεν ξεκινά με τέλος … αλλά ξεκινά από την πρώτη κιόλας σελίδα με την Αγία Ανάσταση.
Στη ζωή της Εκκλησίας τα πάντα ρέουν από τον άδειο Τάφο. Κάθε Κυριακή είναι Πάσχα. Κάθε Θεία Λειτουργία είναι μια ζωντανή συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. Η Εκκλησία δεν λέει «Τελείωσε» και φύγε… διακηρύσσει, «Χριστός Ανέστη» και μας καλεί να ξεκινήσουμε πάλι.

Κι όμως, πόσο συχνά αντιμετωπίζουμε το Πάσχα ως το κεφάλαιο που κλείνει τις παραδόσεις μας, ανάβοντας τα κεριά μας, ανταλλάσσοντας χαιρετισμούς, παρακολουθώντας τις λειτουργίες, αλλά φεύγοντας αναλλοίωτο. Κρατάμε τους φόβους μας, τις συνήθειές μας, τα σπασμένα μας, σαν να μην κυλήθηκε ποτέ η πέτρα. Εορτάζουμε την Ανάσταση εξωτερικά… αλλά μέσα μας παραμένουμε στον σκοτεινό μας τάφο.

Η αλήθεια είναι αυτή … ότι, η Ανάσταση, δεν είναι το τέλος σε κάτι. Είναι η αρχή των πάντων.

Ο Χριστός αναστάται όχι απλώς για να τον θυμούνται, αλλά για να τον ζήσουν. Σηκώνεται για να γίνει ελπίδα η απελπισία μας, να γίνουν γιατρειές οι πληγές μας, να γεμίσει φως το σκοτάδι μας. Σηκώνεται για να σηκωθούμε κι εμείς… με νέες σκέψεις, νέες επιλογές, νέα ξεκινήματα.

Το Πάσχα δεν είναι πίσω μας.. αλλά μπροστά μας!!

Κάθε μέρα είναι τώρα μια πρόσκληση να ζούμε ως αναστημένοι άνθρωποι, να συγχωρούμε όταν είναι δύσκολο, να αγαπάμε όταν είναι άβολα, να εμπιστευτείς όταν νιώθεις αδύνατο.

Φίλοι, ας ΜΗΝ αφήσουμε τη χαρά της Ανάστασης στις πόρτες της Εκκλησίας.
Ας το μεταφέρουμε στα σπίτια μας, στους αγώνες μας, στην καθημερινότητά μας.
Γιατί στον Ανέστη Χριστό τίποτα δεν έχει τελειώσει.
Όλα μόλις ξεκίνησαν!!

Χριστός Ανέστη! Χριστός Ανέστη!
Ο π. Αυγουστίνος