Προς τον αγαπητό υποψήφιο της θέσης «Μητροπολίτης Πάφου μετα διορισμού»

Πριν ετοιμάσεις βαλίτσες, ράσα, πανηγυρικούς λόγους και φωτογραφίες ενθρόνισης, καλό θα ήταν να κάνεις μια μικρή στάση μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς κάτι πολύ απλό:
Τι ακριβώς πας να κάνεις στην Πάφο;
Διότι εδώ δεν μιλάμε για μετάθεση δημοσίου υπαλλήλου ούτε για προαγωγή σε πολυεθνική εταιρεία. Δεν πρόκειται να αναλάβεις διεύθυνση υποκαταστήματος. Δεν σου παραδίδουν γραφείο με κλειδιά και υπηρεσιακό αυτοκίνητο.
Πας — αν τελικά πας — σε έναν θρόνο που ο λαός θεωρεί κατειλημμένο.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί για να δεχθεί κάποιος να καθίσει σε τέτοιο θρόνο χρειάζεται ένα από τα εξής:
είτε να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει,
 είτε να πιστεύει ότι ο κόσμος ξεχνά μέσα σε τρεις ημέρες,
 είτε να έχει μια ανεξήγητη αδυναμία στα επικίνδυνα σπορ.
Διότι η Πάφος δεν είναι άδεια αίθουσα συνεδριάσεων. Είναι λαός. Είναι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι αυτοί έχουν μνήμη, κρίση και αγανάκτηση.

Και αν αύριο — γιατί η ιστορία πολλές φορές έχει χιούμορ — αποδειχθεί πως όλα αυτά ήταν λάθος, υπερβολή ή άδικη μεταχείριση; Τι θα λες τότε; Ότι «δεν ήξερες»; Ότι απλώς βρέθηκες διαθέσιμος για τον θρόνο;
Γιατί τότε δεν θα είσαι “νέος μητροπολίτης”.
Θα είσαι ο άνθρωπος που βιάστηκε να καθίσει σε ξένη καρέκλα πριν τελειώσει η υπόθεση.
Και πίστεψέ το: η ιστορία δεν συγχωρεί εύκολα τέτοιες βιασύνες.
Ακόμη όμως κι αν αφήσουμε στην άκρη την ιστορία, υπάρχει κάτι πιο άμεσο:
ο λαός της Πάφου.
Πραγματικά πιστεύεις ότι θα σε περιμένουν με λουλούδια και ζητωκραυγές; Ότι θα μπεις θριαμβευτικά στον ναό και ξαφνικά όλοι θα πουν «καλωσορίσατε»; Ότι μια συνοδική ψήφος αρκεί για να γεννήσει αγάπη και εμπιστοσύνη;
Ο επίσκοπος δεν διορίζεται στις καρδιές των ανθρώπων.
Αναγνωρίζεται.
Και όσο κι αν κάποιοι σε διαβεβαιώνουν ότι «όλα θα περάσουν», η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: ένας ποιμένας χωρίς την αποδοχή του ποιμνίου μοιάζει με καπετάνιο χωρίς πλήρωμα — στέκεται στη γέφυρα, αλλά το πλοίο δεν τον ακολουθεί.
Γι’ αυτό, πριν κάνεις το μεγάλο βήμα, σκέψου το καλά.
Διότι μπορεί σήμερα κάποιοι να σου ψιθυρίζουν ότι «ήρθε η ώρα σου», αλλά αύριο οι ίδιοι ίσως σιωπούν, ενώ εσύ θα απορείς γιατί ο κόσμος δεν σε κοιτά ως πατέρα αλλά ως επιβεβλημένο αντικαταστάτη.
Και τότε θα ανακαλύψεις τη μεγάλη αλήθεια που δεν γράφεται στις συνοδικές ανακοινώσεις:
Ο μητροπολιτικός θρόνος δεν κατακτάται με ψήφους γραφείων.
Κατακτάται μόνο όταν ο λαός ανοίξει την καρδιά του.
Και σήμερα, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, το μεγαλύτερο μέρος του λαού της Πάφου έχει ήδη αποφασίσει μέσα στη συνείδησή του ποιον αναγνωρίζει ως ποιμένα του. Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Παφιτών, μητροπολίτης Πάφου παραμένει ο Τυχικός.