Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μᾶρκ. 8,34–9,1)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣEΩΣ

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» (Μᾶρκ. 8,34)

ΤΟΝ Σεπτέμβριο, ἀγαπητοί μου, ποὺ ὁ λαός μας τὸν λέει καὶ τρυγητή, γιατὶ τρυγοῦν τὸν εὐλογημένο καρπὸ τῆς ἀμπέλου, εἶνε ἡ μεγάλη ἑορτὴ τοῦ Σταυροῦ. Προσκυνοῦμε τὸ σταυρό, ποὺ κάνει θαύματα. Γιὰ παράδειγμα, στὴ Θήβα, σ᾿ ἕνα χωριό, κάποιος ἔκοψε ἕνα πεῦκο καὶ μέσα στὸν κορμὸ εἶδε ζωγραφισμένο σταυρό, κ᾿ ἔμεινε κατάπληκτος. Χτύπησε ἡ καμπάνα, μαζεύτηκε λαὸς καὶ κλῆρος μὲ τὸ δεσπότη κ᾿ ἔκαναν δέησι. Καὶ μόνο αὐτό; Ἀναρίθμητα τὰ θαύματα τοῦ σταυροῦ. Ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερο, ἐμπρὸς στὸ ὁποῖο ὠχριοῦν ὅλα τὰ ἄλλα, εἶνε ὅτι ὁ σταυρὸς ―κι ὅταν λέμε σταυρὸ ἐννοοῦμε τὸν Ἐσταυρωμένο― τί ἔκανε; Πῆρε ἕνα λύκο καὶ τὸν ἔκανε ἀρνί· πῆρε τὸ λῃστή, ποὺ τὰ χέρια του ἔσταζαν αἷμα, καὶ τὸν ἔκανε νὰ πῇ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Αὐτὰ τὰ θαύματα, ποὺ μεταβάλλουν τὸν ἄνθρωπο, εἶνε τὰ μεγαλύτερα.
Τὸν Σεπτέμβριο λοιπὸν ἡ πιὸ μεγάλη γιορτὴ εἶνε ἡ Ὕψωσις τοῦ Σταυροῦ. Τὸν ἄλλο μῆνα, τὸν Ὀκτώβριο, οἱ Ἕλληνες ποὺ πιστεύουν στὸ Χριστὸ καὶ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα περιμένουν νὰ ἑορτάσουν τὴν ἑορτὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, ποὺ γράφτηκε στὴν ἱστορία. Ἡ Ἰταλία μὲ τὸ δικτάτορά της χτύπησε τὴν πόρτα μας καὶ εἶπε· «Ἑλλάς, παραδόσου! προθεσμία τρεῖς ὧρες». Καὶ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὸ στόμα τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ της ἀπήντησε «Μολὼν λαβέ!» (αὐτὸ ποὺ εἶπαν οἱ πρόγονοί μας στὶς Θερμοπύλες)· εἶπε τὸ «Ὄχι». Ἤμουν νεαρὸς διάκονος στὸ Μεσολόγγι κι ἀκούω τὴ νύχτα νὰ χτυποῦν καμπάνες, νὰ τοιχοκολλοῦν προκηρύξεις καὶ ὅλοι νὰ λένε· Πόλεμος! ἐπιστράτευσις!… Εκοσι ἡλικίες κατετάγησαν. Ἄλλαξε ἡ ὄψι τῆς Ἑλλάδος. Οἱ γεωργοὶ ἄφησαν τὰ δρεπάνια, οἱ βοσκοὶ τὰ πρόβατα, οἱ ἐργάτες τὰ ἐργαλεῖα, οἱ δασκάλοι τὰ σχολεῖα. Τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὸ σταυρουδάκι τοῦ Κυρίου στὸ στῆθος, μὲ τὴν εὐχὴ μανάδων καὶ συζύγων ποὺ τοὺς φώναζαν «Ἡ Παναγιὰ μαζί σας», ἀνέβηκαν στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου. Καὶ πῆραν τὶς κορυφὲς καὶ τὶς ἕνωσαν μὲ τ᾿ ἀστέρια! Ἡ Ἑλλὰς γνώρισε μοναδικὴ τιμή. Τότε, ὅταν στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ στὸ Λονδῖνο ἔβλεπαν Ἕλληνα, τὸν σήκωναν στὰ χέρια. Τέτοια δόξα εἶχε τὶς μέρες ἐκεῖνες ἡ πατρίδα μας ἑνωμένη ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.
Θὰ μοῦ πῆτε· Καλὰ εἶν᾿ αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ πῇ ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ νομάρχης, ὁ πρωθυπουργός, ὁ πρόεδρος τῆς δημοκρατίας. Ἐμεῖς ἀπὸ σένα περιμένουμε ν᾿ ἀκούσουμε λόγο ἐκκλησιαστικό, ὄχι ἐθνικό.

* * *

Ἀπαντῶ. Read more »

Ἑορτολόγιο

Τῆς ἁγίας καὶ ἰσαποστόλου Θέκλης
24 Σεπτεμβρίου
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρινης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΜIA ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

«Πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι»
(Β΄ Τιμ. 3,13)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴ μνήμη τῆς ἁγίας Θέκλας. ῎ Αλλοτε ἀφηγηθήκαμε τὸν βίο της. Σήμερα ἂς μιλήσουμε ἐπὶ τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς τῆς ἑορτῆς της, ποὺ εἶνε λόγια τοῦ διδασκάλου της ἀποστόλου Παύλου (Β΄ Τιμ. 3,10-15). Δὲν θὰ ἑρμηνεύσουμε ὅλη τὴν περικοπή, ἀλλὰ μόνο τὸ ῥητὸ ποὺ λέει· «Πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. 3,13). Τί θὰ πῇ αὐτό; Read more »

http://logos.arnion.gr/index.php/proforikos/s-aygoustinos/omilies-1-100 

Πατῆστε στὸν ἐπάνω σύνδεσμο για νὰ ἀκούσετε·

ὁμιλίες τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου ἀπό 1 ἕως 100

___*  * * ___

Πατῆστε μέσα στὸ κανάλι, ἐπάνω δεξιά στό: Ὁμιλίες 101-208

καὶ θὰ ἀκούσετε ἄλλες 108 ομιλίες

___* * * ___

ΕΛΛΗΝΕΣ, ΤΑ ΣΑΡΚΟΦΑΓΑ ΤΕΡΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΖΟΥΝ

ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠ’ ΑΥΤΑ;;;

Ἀπόσπασμα (γ) τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ» αρ. φυλ. 195
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Τὰ σύγχρονα πολιτικὰ συγκροτήματα. Ἀφήνουμε τὸ παρελθόν, ἐγκαταλείπουμε τὴν Παλαιστίνη καί, ὕστερα ἀπὸ τὸ νοερὸ ταξίδι ποὺ κάναμε στοὺς αἰῶνες ποὺ πέρασαν, νά τώρα προσγειωνόμαστε καὶ πάλι στὸ ἀγαπημένο ἔδαφος τῆς πατρίδος μας. Βρισκόμαστε στὴν Ἑλλάδα. Ἔχοντας μπροστά μας τὴν παλαιὰ εἰκόνα τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως τὴ ζωγράφισε ὁ προφήτης Ἠσαΐας, βλέπουμε πόσες ὁμοιότητες ὑπάρχουν μεταξὺ τῆς εἰκόνας ἐκείνης καὶ τῆς ἄλλης, τῆς νέας εἰκόνας ποὺ παρουσιάζει σήμερα ἡ Ἑλλάδα. Εἴμαστε κ᾽ ἐμεῖς, ὅπως ὁ Ἰσραήλ, μικρὸ καὶ μεμονωμένο ἔθνος. Ἤθη, ἔθιμα, γλῶσσα, ἱστορικὸ παρελθὸν τριῶν καὶ πλέον χιλιάδων ἐτῶν, θυσίες παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων γενεῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν τὸ ἔθνος μας νὰ διακρίνεται καὶ ν᾽ ἀπολαμβάνῃ μιὰ ἰδιαίτερη ἐκτίμησι καὶ ἀγάπη ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη. Ἀλλὰ τὸ μικρὸ τοῦτο ἔθνος, ποὺ εἶνε «σημεῖον ἀντιλεγόμενον», προκαλεῖ μίση, φθόνους, διωγμούς· σὰν τὸ πλοῖο τοῦ Ὀδυσσέα κλυδωνίζεται καὶ πάλι μέσα σὲ ἄγρια θύελλα καὶ πλησιάζει στὸ ἀπαίσιο στόμιο τῶν Συμπληγάδων. Ποιές εἶνε οἱ Συμπληγάδες πέτρες; Εἶνε τὰ δύο ἀντίθετα πολιτικὰ ῥεύματα, τὰ δύο ἰσχυρὰ πολιτικο-στρατιωτικὰ συγκροτήματα τῶν ἡμερῶν μας, οἱ δύο τεράστιες αὐτοκρατορίες τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς ῾Ρωσίας, στὶς ὁποῖες διαιρέθηκε ὁ σύγχρονος κόσμος. Ἀμερικανοὶ καὶ ῾Ρῶσοι εἶνε ὅπως ἦταν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ Ἀσσύριοι γιὰ τὸν Ἰσραήλ. Καὶ ὅπως τότε ἄλλα μὲν ἀπὸ τὰ μικρὰ ἔθνη τάσσονταν μὲ τοὺς πρώτους, ἄλλα δὲ μὲ τοὺς δευτέρους, ἔτσι καὶ σήμερα· ἄλλα ἔθνη ἑλκύονται ἀπὸ τὰ λαμπερὰ πετράδια, τὰ ἐξωτερικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἐκτίθενται στὶς βιτρίνες τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ, καὶ ἄλλα ἀπὸ τὰ θέλγητρα μιᾶς κοινωνικῆς ἰσότητος καὶ δικαιοσύνης ποὺ ὑπόσχεται ἀφειδῶς ὁ κόκκινος παράδεισος τῶν Σοβιέτ. Ἀλλὰ παρ᾽ ὅλες τὶς ἐξωτερικὲς διαφορὲς τῶν δύο λεγομένων πολιτισμῶν, στὸ βάθος κυριαρχεῖ μία ὁμοιότης· ὅλα τὰ κράτη, Ἀνατολὴ καὶ Δύσις, εἶνε στραμμένα πρὸς τὴν ὕλη. Ἀπὸ τὴν ὕλη, γιὰ τὴν ὕλη, χάριν τῆς ὕλης, νά τὸ πρόγραμμα τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων. Ἡ ἐπίσημη ἐφημερίδα τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, «Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας», σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα φύλλα δημοσίευσε μία πολὺ καλὴ κριτικὴ τῶν δύο αὐτῶν πολιτισμῶν, κριτικὴ τὴν ὁποία ἐξέφρασε εὔγλωττα ὁ γνωστὸς πάστορας Μάρτιν Νιμέλερ μιλώντας στὴ Συνέλευσι τῶν κληρικῶν τῆς ἐπαρχίας Ἔσσεν τῆς Γερμανίας. Αὐτὸς καταφέρθηκε δριμύτατα ἐναντίον τοῦ συγχρόνου ἰδεώδους τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ποὺ δὲν εἶνε ἄλλο παρὰ ἡ βελτίωσι τοῦ βιωτικοῦ ἐπιπέδου. Καὶ πρόσθεσε· «Σὲ τί διαφέρει ὁ χριστιανικὸς κόσμος τῆς Δύσεως, ὅταν ὑλοποιῇ τὸ Θεό, ἀπὸ τὸν Κομμουνισμό, ποὺ θεοποιεῖ τὴν ὕλη;».
Ὑλισμὸς θεωρητικὸς καὶ πρακτικός, θρησκεύων καὶ ἄθεος, ἐπικρατεῖ στὸ σύγχρονο κόσμο.

Ἑλλάδα, θυμήσου… Ἡ Ἑλλάδα, ποὺ παρασύρεται ἀπὸ τὸ συναισθηματικό της κόσμο καὶ τείνει τὸ αὐτὶ ἕτοιμη νὰ δεχθῇ τὰ ὡραῖα συνθήματα ἐκείνων ποὺ ἀγωνίζονται δῆθεν ὑπὲρ ἐλευθερίας καὶ ὑπογράφει πρωτόκολλα φιλίας, κι ἀπὸ τὶς συμμαχίες αὐτὲς περιμένει τὴν ἀσφάλεια τῶν συνόρων, τὴν ὑποστήριξι τῶν δικαίων της, τὴν οἰκονομικὴ ἀνόρθωσι, ἡ Ἑλλάδα, ἕρμαιο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν μεγάλων ἐθνῶν, ἔχει δοκιμάσει πολλὲς πικρίες καὶ ἀπογοητεύσεις μέχρι τώρα, κ᾽ ἐν τούτοις δὲν ἐννοεῖ νὰ σωφρονισθῇ. Εὔκολα λησμονεῖ τὶς συμφορὲς ἀπὸ τὴν προδοσία καὶ ἀπιστία τῶν συμμάχων της. Read more »

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΩΖΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ.

ΣΥΝΕΝΟΧOI ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΤΣΙΔΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕ ΜΙΛΟΥΝ

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. 2,16-20)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;

«…Οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 2,16)

ΖΟΥΜΕ, ἀγαπητοί μου, σὲ μιὰ ἐποχὴ μεγάλης ἀπιστίας. Ὑλισταὶ καὶ ἄθεοι λένε, ὅτι ἔτσι τυχαίως ἔγινε ὁ κόσμος, ὅλα ὅσα βλέπου­με. Κι ὁ ἄνθρωπος ἔτσι, λένε, ξεφύτρωσε, κ᾽ εἶνε κι αὐτὸς ἕνα ζῷο, ἐξελιγμένο βέβαια· ὅ­σο ἀναπνέει τόσο καὶ ζῇ, τὸ φτυάρι τοῦ νεκρο­θάφτη θέτει τελεία καὶ παῦλα στὴ ζωή του.
Ἀλλὰ δὲν εἶνε ἔτσι τὰ πράγματα. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε μόνο ὕλη, κόκκαλα καὶ σάρκες· εἶνε καὶ πνεῦμα, ψυχὴ ἀθάνατη. Καὶ μόνο τὰ λόγια ποὺ εἶπε σήμερα ὁ Χριστὸς στὸ εὐαγγέλιο, ἀρκοῦν· «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυ­­χὴν αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36). Λόγια αἰώνια, ποὺ πρέπει νὰ τὰ προσέξουμε ὅλοι. Δὲν λέει «ἐὰν κερ­δήσῃ τὴν γῆν ὅλην», ἀλλὰ «τὸν κόσμον ὅ­λον». Προφήτευσε δηλαδὴ καὶ τὶς σημερινὲς διαστημικὲς κατακτήσεις. Γιατὶ αὐ­τὸ εἶνε «κόσμος»· δὲν εἶνε μόνο ἡ γῆ. Τὰ λόγια αὐτὰ κηρύττουν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε καὶ ψυχὴ ἀθάνατη.
Ὑπάρχει λοιπὸν ψυχή, Θεὸς πλάστης καὶ κριτής. Ὑπάρχει ἄλλος κόσμος, καὶ σήμερα – αὔριο φεύγουμε νὰ πᾶμε ἐκεῖ. Καὶ ὅπως ὅσοι πρόκειται νὰ ταξιδέψουν φροντίζουν γιὰ τὸ εἰσιτήριό τους, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς, ποὺ δὲν ξέρουμε πότε ἀναχωροῦμε γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι, ἂς φροντίσουμε γιὰ τὸ εἰσιτήριό μας.
Καὶ ποιό «πρακτορεῖο» ἐκδίδει τὸ εἰσιτήριο αὐτό; Τὸ εἰσιτήριο, ἂν προσέξατε, μᾶς τὸ δίνει ὁ σημερι­νὸς ἀπόστολος. Τί μεγάλα λόγια ἔχει! Ἐγώ, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἤ­μουν φανατικὸς Ἰουδαῖος, τηροῦσα μὲ ἀκρίβεια ὅλα ὅσα διατάζει ὁ Μωσαϊκὸς νόμος. Κατάλαβα ὅμως, ὅτι μ᾽ αὐτὰ δὲν σῴζομαι. Αὐτὰ ἦταν τὸ φλοῦδι καὶ ὄχι ὁ καρπός, ἡ σκιὰ καὶ ὄχι ἡ πραγματικότης. Γι᾽ αὐτὸ ἄφησα τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία καὶ ἦρθα στὸ Χριστιανισμό, πίστεψα στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀπὸ τότε αἰσθάνθηκα τὴ λύτρωσι, τὴ σωτηρία, καὶ ἀγάπησα τὸ Χριστό. Καὶ δὲν ἡσυχάζω· μέρα – νύχτα γυρίζω τὸν κόσμο καὶ κηρύττω, ὅτι ὁ ἄνθρωπος «δικαιοῦται», σῴζεται, μὲ τὴν πίστι στὸ Χριστό· «διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ» καὶ ὄχι «ἐξ ἔργων νόμου» (Γαλ. 2,16).
Στὰ λόγια αὐτὰ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ δώσετε ἰδιαιτέρα προσοχή. Read more »

• Ἀφιερωμένο στοὺς ἀγωνιζομένους χριστιανούς, ποὺ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀντιστέκονται στὸ σατανικὸ σύστημα τῆς παγκοσμιοποίησις καὶ στοὺς ὑπηρέτες τοῦ σκοτεινοῦ συστήματος
  

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ ΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΜΑΣ

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Μακάριοι οἱ διώκοντες τὴν δικαιοσύνη…»

Ὁ ἀγωνιστὴς ἱεράρχης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος, μελετῶντας τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἔβλεπε σὲ ποια σατανικὴ ἐποχὴ ὁδηγούμεθα, γι᾽ αὐτὸ μᾶς προετοίμαζε γιὰ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ καὶ ἔλεγε:

«…Ἔ, φεύγουμε κ᾿ ἐμεῖς ἀπὸ τὸ σχῆμα αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπελαμβάναμε ὡρισμένα προνόμια σὲ ὡρισμένες ἐποχὲς καὶ εἴχαμε μερικὴ ἐλευθερία. Φεύγουμε πλέον ἀπὸ τὸ σχῆμα αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μπαίνομε στὸ σχῆμα τῶν κατακομβῶν.
Tότε πλέον, ὄχι μόνο τροπικῶς, ἀλλὰ καὶ τοπικῶς θὰ χωριστοῦμε. Καὶ ἡ Ἐκκλησία θὰ διωχθῇ· καὶ οἱ ναοὶ θὰ κλείσουν, ὃν τρόπον ἔχουν κλείσει στὴν Ἀλβανία καὶ σὲ ἄλλα μέρη.
Διωγμός. Φαίνονται αὐτὰ ἀπίστευτα· ἀλλὰ ὅλες οἱ ἐνδείξεις φανερώνουν, ὅτι ἐκεῖ βαίνομε. Λοιπόν, πρέπει κ᾿ ἐμεῖς νὰ προετοιμάσωμε τὸν ἑαυτό μας διὰ Ἐκκλησία κατακομβῶν…».

ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΘΕΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

Ὅπου νὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα μας, ἔλεγε, Δεξιά- ἀριστερά, πίσω-ἐμπρός, κάτω-μέσα μας, μᾶς πιάνει ἀπελπισία, για τὴν σημερινὴ κατάσταση τῆς κοινωνίας. Τί νὰ κάνουμε; Πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν  κρίση; Ἀπὸ ποῦ θὰ πάρουμε δύναμι;

Μόνο ἐὰν στρέψουμε τὸ βλέμμα μας πρὸς τὰ ἐπάνω, πρὸς τὸν Θεό, θὰ βροῦμε λύτρωση, χαρὰ καὶ ἐλπίδα…

ΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕ ΕΞΥΠΝΑ

Γιὰ τοὺς λίγους ἀγωνιζομένους χριστιανοὺς ποὺ ὑποφέρουν γιὰ τὴν κατάντια τοῦ ἀνωτέρου κλήρου καὶ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ διαμαρτύρονται, ἔλεγε:

Νὰ προσέχουν, για νὰ μή πέφτουν εὐκολα στὶς παγίδες ποὺ τοὺς στήνουν οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως καὶ οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις. Νὰ ἔχουν στοιχεῖα γι᾽ αὐτὰ ποὺ λένε. Νὰ προσέχουν, ὅσο μποροῦν  τὶς λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦν, γιὰ νὰ μη μποροῦν οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως,  «τὰ λεξίδια τους νὰ τὰ κάνουν ξιφίδια ἑναντίον τους». Νὰ εἶναι προετοιμασμένοι γιὰ  κάθε θυσία, ἀλλὰ καὶ νὰ πολεμοῦν ἔξυπνα: «Τὸ τομάρι μας», ἔλεγε, «νὰ τὸ πληρώσουν ἀκριβά, πρὶν μᾶς τὸ πάρουν. Δὲν θὰ το παραδώσουμε εὔκολα».

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Σὲ κάθε πόλι γνωρίζουν οἱ ἐχθροὶ τῆς Πίστεως, πόσοι ζωντανοί χριστιανοί εἶναι καὶ τοὺς ἔχουν σημαδεμένους. Αὐτούς τοὺς λίγους φοβοῦνται καὶ ὄχι τὸ πλῆθος τῶν ψόφιων καὶ ἀδιάφορων χριστιανῶν. Ἂν γίνη διωγμός αὐτοὶ πρῶτοι θὰ συλληφθοῦν για νὰ πέση φόβος στοὺς ὑπολοίπους.

Ὅσοι χριστιανοί ἀγανακτοῦν ἀπὸ τὴν κατάφορη κοινωνικὴ ἀδικία, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τους κακοὺς ρασοφόρους, μικροὺς καὶ μεγάλους  ποὺ ὑπηρετοῦν τὸ σατανικὸ σύστημα τῆς Παγκοσμιοποίησης, νὰ ἀκούσουν τὶς συμβουλές τοῦ μπαρουτοκαπνισμένου ἱεράρχου, νὰ σκληρύνουν τὸν ἀγῶνα, ἀλλὰ νὰ προσεύχονται καὶ νὰ προσέχουν.

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μᾶρκ. 8,34–9,1)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν…» (Μᾶρκ. 8,34)

Η ἁγία μας Ἐκκλησία ἑώρτασε τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζει ἕνα ἱστορικὸ γεγονός. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος εἶδε τὸ σταυρὸ στὸν οὐρανὸ μὲ τὸ «Ἐν τούτῳ νίκα», νίκησε τοὺς εἰδωλολάτρες ἀντιπάλους του καὶ ἵδρυσε τὴ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία. Ἡ δὲ μητέρα του ἡ ἁγία Ἑλένη πῆγε στὸ Γολγοθᾶ, ἔσκαψε καὶ βρῆκε τὸν τίμιο σταυρό, ὁ πατριάρχης Ἰεροσολύμων Μακάριος τὸν ὕψωσε ψηλά, καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔψαλλαν τὸ «Κύριε, ἐλέησον».
Ἀπὸ τότε οἱ ὀρθόδοξοι ἑορτάζουμε τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ τιμοῦμε τὸ σταυρό. Καὶ ὄχι μόνο τότε. Καθημερινῶς καμμιά ἀκολουθία δὲν ἀρχίζει χωρὶς σταυρό. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους κανονικά· ἀπὸ ᾿κεῖ θὰ σὲ καταλάβω ἂν εἶσαι ὀρθόδοξος. Ὁ σταυρός, ἂν τὸν κάνῃς μὲ πίστι, κάνει θαύματα. Αὐτὸς εἶνε τὸ γνώρισμα τῶν ὀρθοδόξων. Οἱ χιλιασταὶ σταυρὸ δὲν κάνουν. Πῶς θὰ καταλάβῃς κάποιον ἂν εἶνε χιλιαστής; Πές του νὰ κάνῃ τὸ σταυρό του. Ὁ χιλιαστής, τὸ χέρι νὰ τοῦ κόβῃς, σταυρὸ δὲν κάνει.
Σήμερα εἶνε Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσι. Καὶ τὰ ἀναγνώσματα ποὺ διαβάζονται εἶνε σχετικὰ μὲ τὸν τίμιο σταυρό. Περὶ σταυροῦ ὁμιλεῖ καὶ ὁ ἀπόστολος καὶ τὸ εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ πάρω μόνο πέντε λέξεις νὰ ἐξηγήσω. Read more »

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΙΣΤΗ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΤΑΙ

ΑΠΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

______________________

___________________

«…Φόβος συνέχει τὴν καρδιά μας καὶ ἀγωνία, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες διατηρήθηκε στὸ ὀρθόδοξο ἔθνος μας, τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑπονομεύεται ἀπὸ ποικίλους ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικοὺς ἐχθροὺς κι ὅτι τὸ ἔθνος μας συνεχῶς ἀποχρωματίζεται ἀπὸ τὸ ἔντονο καὶ χαρακτηριστικὸ χρῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἐὰν –μὲ ἀναζωπύρωσι τοῦ χαρίσματος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ποὺ φέρουμε μέσα μας– δὲν συντελεσθῇ ἀφύπνισι τῶν συνειδήσεών μας, ὑπάρχει φόβος μιὰ μέρα οἱ Ἕλληνες νὰ εἶνε καὶ παπικοὶ καὶ προτεστάντες καὶ χιλιασταὶ καὶ ὀπαδοὶ ποικίλων αἱρέσεων καὶ δοξασιῶν, καὶ μόνο ὀρθόδοξοι νὰ μὴν εἶνε· ὑπάρχει φόβος ἡ λυχνία τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ μετακινηθῇ ἀπὸ τὸν τόπο μας καὶ νὰ πάῃ στὰ βάθη τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς. Καὶ τότε σκοτάδι θὰ καλύψῃ τὴν ἀγαπητή μας πατρίδα. Τότε οἱ λόγοι, ποὺ εἶπε παλαιότερα ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων ὁ ἀείμνηστος βουλευτὴς τῶν Ἰονίων νήσων Ἰακωβᾶτος, θ᾽ ἀποδειχθοῦν προφητικοί· «Ἅμα δύσῃ ἐν Ἑλλάδι ὁ ἥλιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄλλο τι δὲν [ἀπο]μένομεν εἰμὴ ἀγέλη περιγραφομένη ἐν τῷ ψαλμῷ τῷ λέγοντι· “Ἔθου σκότος, καὶ ἐγένετο νύξ· ἐν αὐτῇ διελεύσονται πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ. σκύμνοι ὠρυόμενοι τοῦ ἁρπάσαι καὶ ζητῆσαι παρὰ τῷ Θεῷ βρῶσιν αὐτοῖς” (Ψαλμ. 103,20-21). Ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς, ἂν ἀπογυμνωθοῦμε ἀπ᾽ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀπομένουμε μιὰ ἀγέλη κτηνῶν, ποὺ ἡ φροντίδα τους πλέον δὲν θὰ εἶνε παρὰ γιὰ τὸ «ἁρπάσαι καὶ ζητῆσαι παρὰ τῷ Θεῷ βρῶσιν αὐτοῖς».
Ὦ ἀδελφοὶ Ἕλληνες! Ἡ Ὀρθοδοξία, νά ἡ ὄντως ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἐθνική μας Μεγάλη ἰδέα. Ἰδέα καθαρμένη ἀπὸ φθαρτὰ στοιχεῖα, ὑψηλή, καθολική, αἰωνία, ποὺ εἶνε προωρισμένη νὰ βασιλεύσῃ. Αὐτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ἂς γίνουμε ταπεινοὶ ὑπηρέτες, φρουροί, ἀγωνισταὶ καὶ στρατιῶτες, γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε δι᾽ αὐτῆς ὄντως καὶ ἐμεῖς. Σύνθημά μας ἂς εἶνε οἱ ἑξῆς ἐμπνευσμένοι λόγοι ἑνὸς ἥρωος τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ σοφοῦ Ἰωσὴφ Βρυεννίου· «Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας· οὐκ ἀφιστάμεθά σου, μῆτερ εὐσέβεια· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα».

(ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου «Ἐθνικὰ προβλήματα», Τὸ ἰδανικὸν τοῦ ἔθνους, Ἀθῆναι 1961, σσ. 304, 315-320)

Ὕψωσις τοῦ τιμίου Σταυροῦ
14 Σεπτεμβρίου
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

O ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ μεγάλη, ἡ Ὕ­ψωσις τοῦ τιμίου σταυροῦ. Ἡ ἡμέρα αὐτὴ ὑπενθυμίζει τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅλα μᾶς μεταφέρουν στὸ Γολγοθᾶ, στὴν ἡμέρα ἐ­κείνη ποὺ σταυρώθηκε ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου.
Γιὰ τὸ σταυρὸ λοιπὸν θὰ μιλήσουμε κ᾽ ἐμεῖς. Ἀλλὰ ποιός μπορεῖ νὰ τὸν ὑ­μνήσῃ πρεπόντως; Ὁ­­μολογοῦμε τὴν ἀδυναμία μας. Σκουλήκια ἐ­μεῖς, ποὺ σέρνονται δίπλα στὸ βράχο τοῦ ­Γολ­γο­θᾶ, ἂς τολμήσουμε σήμερα νὰ ψελλίσουμε λίγες λέξεις γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ σταυροῦ.

* * *

Σταυρός, ἡ σημαία τῆς Χριστιανοσύνης, τὸ ἀ­κατα­μάχητο ὅ­πλο, «ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησί­ας» (ἐξαπ.), τὸ ἐναέριο βῆμα, ὁ ἄμβωνας ἀπ᾽ ὅπου ἀ­κού­στηκαν τὰ ὑψηλότερα ῥήματα. Σταυ­ρός, τὸ ἄ­στρο τῆς ἡμέρας, ἡ κι­βωτὸς τοῦ Νῶε, τὸ οὐράνιο τόξο, ὁ ἥλιος ποὺ φωτίζει καὶ θερμαίνει τὸν κόσμο. «Σταυρὲ τοῦ Κυρίου, βοήθει» μας.
Ὁ Σταυρὸς ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ θαύματα εἰς πεῖσμα τῶν δαι­μόνων καὶ τῶν σκοτει­νῶν δυνάμεων. Ὄχι μόνο στὴν καινὴ διαθήκη, ἀλλὰ καὶ ἀ­πὸ τοὺς χρόνους τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ὅπως τὸ πρωί, ὅταν ῥοδί­ζῃ ἡ αὐγή, λέ­με ὅτι σὲ λίγο ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, ἔτσι καὶ στὸν ἀρ­χαῖο κόσμο ὑπῆρχαν σημεῖα ποὺ ἔδειχναν ὅτι ἔρχεται ὁ σταυρός, ἔρχεται ὁ Χριστός. Μερι­κὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα αὐτὰ θ᾽ ἀναφέρουμε. Read more »

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΕ ΒΙΟΥΣ ΑΓΙΩΝ
«Ἅγιοι γίνεσθε» (Α΄ Πέτρ. 1,16) ■
ΕΚΔΟΣΙΣ Δ΄, ΑΘΗΝΑΙ 2008

ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ
ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ
EΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ
«οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτούς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα τηρήσῃς αὐτούς ἐκ τοῦ πονηροῦ»(Ἰωάν. 17, 15)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

«Ἅγιοι γίνεσθε»! Εἶνε ἡ παραγγελία τοῦ Θεοῦ (Α΄ Πέτρ. 1,16΄ Λευϊτ. 20, 7.26). Ὁ ἁγιασμός αὐτός εἶνε ὁ τελικός σκοπός τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ, πού τόν ὁδηγεῖ στό «καθ’ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ, στή θέωσι, πού εἶνε ὁ ἔσχατος προορισμός του στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε Ἐκκλησία τῶν ἁγίων. Ἐργαστήριο ἁγιότητος ἡ Ἐκκλησία, ἁγιάζει τα ἐνεργά καί συνειδητά μέλη της καί ὅταν ἀναχωρήσουν ἀπό τή ζωή αὐτή τά «ἁγιοποιεῖ» μέ εἰδική πράξι καί τά κατατάσσει στό ἁγιολόγιό της καί τιμᾶ τή μνήμη τους.
Ὑπάρχουν βέβαια καί στίς μέρες μας οἱ πολέμιοι τῶν ἁγίων. Εἶνε οἱ ἀσεβεῖς, πού βλαστημοῦν τούς ἁγίους τοῦ οὐρανοῦ καί μισοῦν καί διώκουν τούς ἁγίους τῆς γῆς. Εἶνε ἐπίσης καί οἱ αἱρετικοί, προτεστάντες καί χιλιασταί, πού δέν παραδέχονται τήν ἁγιοποίησι ἀνθρώπων οὔτε τή μεσιτεία τῶν ἁγίων.
Ἀλλά καί πολλοί ἀπό τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς, πού παραδέχονται τούς ἁγίους καί τιμοῦν τή μνήμη τους, δέν ἔχουν ὀρθή ἀντίληψι γιά τούς ἁγίους καί γιά τήν ἁγιότητα. Ἀπό τίς ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις τους σημειώνουμε ἐδῶ δύο. Read more »

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως (Ἰωάν. 3,13-17)
Toυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ!

«Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3,16)

Η ἁγία Γραφή, ἀγαπητοί μου, εἶνε ὁ βασιλεὺς τῶν βιβλίων. Ἀ­πὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ τέλος, ὅλο τὸ περιεχόμενό της ἔχει ἀν­εκτίμητη ἀξία. Τὴν χαρακτήρισαν χρυσωρυχεῖο τοῦ Πνεύματος, ὅπου καὶ τὸ μικρότερο ἀ­κό­μα ψῆγμα εἶνε πολύτιμο. Ἄλλος πάλι τὴν ὠ­νόμασε οὐρανὸ πνευματικὸ μὲ μυριά­δες ἄ­στρα. Καὶ ὅπως στὸν οὐρανὸ μερικὰ ἀ­στέρια λάμπουν ἰδιαιτέρως, ἔτσι καὶ στὸν οὐρα­νὸ τῆς ἁγίας Γραφῆς μερικὰ ῥητὰ ξεχωρίζουν.
Ἕνα ῥητὸ τέτοιο εἶνε αὐτὸ ποὺ εἶπε σή­μερα ὁ Χριστός· «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογε­νῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀ­πόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3,16). Ἐπάνω στὸ ῥητὸ αὐτό, ποὺ ἐξαίρει τὴν ἀγά­πη τοῦ Θεοῦ, θὰ ποῦμε μερικὲς λέξεις.

* * *

Κάποιος βασιλιᾶς τοῦ ἀρχαίου κόσμου ρώ­τησε ἕνα σοφὸ «τί εἶνε ὁ Θεός;». Ζητῶ προθεσμία τρεῖς μέρες, εἶ­πε αὐτός, γιὰ ν’ ἀ­παντή­σω. Πέρασαν τρεῖς μέρες, παρουσιάζεται καὶ λέει· Ζη­τῶ ἄλλες τρεῖς μέρες. Πέρασαν κι αὐ­τές, καὶ πάλι λέει· Θέλω ἄλλες τρεῖς. Παραξενεύτηκε ὁ βα­σιλιᾶς. Ἄ, βασιλιᾶ, τοῦ λέει, τὸ ἐ­ρώτημα αὐτὸ δὲν εἶνε εὔκολο. Ὅσο μπορεῖ σ’ ἕνα ποτήρι νὰ χωρέσῃ ὁ ὠκεανός, ἄλλο τόσο μπορεῖ στὴ δι­άνοια τοῦ ἀν­θρώπου, καὶ τοῦ πιὸ σοφοῦ, νὰ χωρέ­σῃ τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ.
Τί εἶνε Θεός; Read more »

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως (Ἰωάν. 3,13-17)
Toυ Mήτροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΕΛΕΙΨΕ Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ…

«Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον…»(Ἰωάν. 3,16)

ΟΣΟΙ εἶσθε ἐδῶ, θὰ διαβάζετε διάφορα περιοδικὰ καὶ βιβλία, ἀλλὰ δὲν ξέρω ἂν ἀγαπᾶτε τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ὑπάρχουν Χριστιανοὶ ποὺ ἀκοῦνε τὸ Εὐαγγέλιο μόνο μιὰ φορὰ τὴ ᾿βδομάδα, τὴν Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία. Ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ ἀκοῦνε τὸ Εὐαγγέλιο δυὸ – τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο, ὅταν πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία τὰ Χριστούγεννα καὶ τὴ Λαμπρή. Ὑπάρχουν δὲ καὶ Χριστιανοὶ ποὺ οὐδέποτε ἀκοῦνε τὸ Εὐαγγέλιο, παρὰ μόνο μιὰ φορά, ὅταν εἶνε στὸ μέσον τοῦ ναοῦ νεκροὶ στὸ φέρετρο… Ἐσεῖς σὲ ποιά κατηγορία ὑπάγεσθε; Ξέρω ὅμως, ὅτι καὶ σ᾿ αὐτὰ τὰ σατανικὰ χρόνια ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἀγαποῦν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ διαβάζουν καθημερινῶς. Ἔτσι ἦταν ἄλλοτε, στὰ εὐλογημένα χρόνια, στὴ Μικρὰ Ἀσία. Μαζευόταν στὸ σπίτι ἡ οἰκογένεια ὅταν πιὰ βασίλευε ὁ ἥλιος, καὶ πρὶν πέσουν νὰ κοιμηθοῦν ἔπιανε ὁ πατέρας καὶ διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο· κι ἀκούγανε τὰ παιδιά, καὶ ἅγιαζε ὁ τόπος. Τότε τὸ σπίτι ἤτανε ἐκκλησία. Μάλιστα.
Τὸ Εὐαγγέλιο λοιπὸν εἶνε γεμᾶτο νοήματα πολύτιμα. Ἂν ἀνοίξουμε τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, θὰ δοῦμε μπροστά μας ἕνα διαμάντι πρώτου μεγέθους, ποὺ φωτίζει. Read more »

ΤΑ 6 ΟΥΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΣΑΪΑ

ΣΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΞΑΡΤΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥΣ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣE ΜΑΣ

 Ἀπόσπασμα (β) τῆς ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ αρ. φυλ. 195
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

«…Μεταξὺ Ἀσσυρίων καὶ Αἰγυπτίων. Ἂς στραφοῦμε, ἀγαπητοί μου, πρὸς τὸ παρελθόν. Ἂς κάνουμε μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομή. 8ος αἰώνας π.Χ.. Πετώντας νοερὰ φτάνουμε στὴν Ἀνατολή – ἀπ᾽ τὴν ὁποία προέρχεται καὶ ἡ σημερινὴ ἀναταραχὴ τῶν ἐθνῶν. Βρισκόμαστε στὴν Παλαιστίνη, στὴν Ἱερὰ Γῆ, ἐκεῖ ποὺ φύτεψε ὁ Θεὸς τὸν περιούσιο λαό του τὸν Ἰσραὴλ σὰν ἀμπέλι θαλερὸ καὶ καρποφόρο. Ἀλλὰ ὁ λαὸς αὐτὸς ἦταν μεμονωμένος ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα μικρὰ γειτονικὰ ἔθνη, ποὺ τὸν ἐνωχλοῦσαν κάθε τόσο μὲ ἐπιδρομές, τὸν πίεζαν δύο μεγάλα κράτη, δύο ἰσχυρὲς αὐτοκρατορίες, ἐχθρικὲς ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλη· πρὸς βορρᾶν ἦταν οἱ Ἀσσύριοι, πρὸς νότον οἱ Αἰγύπτιοι. Οἱ στρατιὲς τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων αὐτοκρατοριῶν ὁλοένα προχωροῦσαν· καὶ τὰ μικρὰ κράτη, γιὰ νὰ μὴν καταστραφοῦν, προσχωροῦσαν στὴ συμμαχία, στὸ πολιτικο-στρατιωτικὸ συγκρότημα τῆς μιᾶς ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς αὐτοκρατορίες. Ἀλλὰ ἡ προσ­χώρησι σὲ τούτη προκαλοῦσε τὴν ἔχθρα τῆς ἄλλης. Ἔτσι ὑπῆρχαν ἔθνη ποὺ εἶχαν ταχθῆ μὲ τοὺς Ἀσσυρίους, καὶ ἔθνη ποὺ εἶχαν ταχθῆ μὲ τοὺς Αἰγυπτίους. Ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὡς πρὸς τὸ δίλημμμα μὲ ποιόν ἀπὸ τοὺς δύο πρέπει νὰ συμμαχήσῃ, μὲ τοὺς Αἰγυπτίους ἢ μὲ τοὺς Ἀσσυρίους, διαιρέθηκε σὲ δύο παρατάξεις· ἡ μία ἤθελε τὸ ἔθνος νὰ ἔχῃ φιλοαιγυπτιακὴ πολιτική, ἡ ἄλλη ἤθελε φιλοασσυριακὴ πολιτική. Ἐν τῷ μεταξὺ πράκτορες τῶν μεγάλων αὐτῶν κρατῶν εἰσχωροῦσαν στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ἰσραήλ, προπαγάνδιζαν κ᾽ ἐξεθείαζαν καθένας τὰ ὀφέλη ποὺ θὰ εἶχε ὁ Ἰσραὴλ ἂν προσχωροῦσε στὴ δική τους πολιτική. Οἱ ξένοι αὐτοὶ πράκτορες, ἐνισχυόμενοι κι ἀπὸ ὁμόφρονές τους Ἰσραηλῖτες, ἔσπερναν ζιζάνια, διασποῦσαν τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ, τὸν ἐξωθοῦσαν σὲ συμμαχία πότε μὲ τὴ μία καὶ πότε μὲ τὴν ἄλλη κραταιὰ δύναμι, καὶ ὄχι σπάνια ξεσποῦσαν ἐπαναστάσεις καὶ οἱ δρόμοι καὶ οἱ πλατεῖες καὶ τὰ ἀνάκτορα βάφον­ταν μὲ αἷμα ἀδελφικό, μὲ τὸ σκοπὸ ν᾽ ἀνατραπῇ ὁ φιλοασσύριος ἢ ὁ φιλοαιγύπτιος βασιλιᾶς καὶ ν᾽ ἀνεβῇ κάποιος ἄλλος καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἀντίθετη πολιτική. Διότι ἀπὸ τὶς συμμαχίες, ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, ἐξαρτοῦσαν τὴ σωτηρία τους οἱ Ἰσραηλῖτες αὐτοὶ τῆς παρακμῆς, λησμονώντας τὶς μεγάλες ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ στὸ ἱστορικό τους ἔθνος. Ἀπὸ τοὺς ἔξω λοιπόν, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἡ σωτηρία! Read more »

H EΛΛΑΔΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΛΛΑ ΕΘΝΗ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Ἐγράφει στὴν «Χριστιανικὴ Σπίθα» αρ. φυλ. 195, Ἰούνιος 1957 καὶ ὅμως εἶναι πολὺ ἐπίκαιρο

• «Γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, ἰσχυκότες ἡττᾶσθε· ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, πάλιν ἡττηθήσεσθε. Και ἣν ἂν βουλεύσησθε βουλήν, διασκεδάσει Κύριος, καὶ λόγον ὃν ἂν εἴπητε, οὐ μὴ ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν, ὅτι μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ἠσ. 8,9-10)

Ἀπειλὴ παγκόσμιος

. Δὲν πέρασαν, ἀγαπητοί μου, ἀκόμα δύο δεκαετίες, ἀφ᾽ ὅτου ξέσπασε ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ποὺ τόσες συμφορὲς καὶ ἐρείπια σκόρπισε στὸν κόσμο, καὶ νά νέα ἀπειλὴ βαρβαρικῆς καταστροφῆς φοβερώτερη ἀπὸ κάθε ἄλλη, σὰν μαῦρο, σκοτεινό, ἀπαίσιο σύννεφο ἁπλώνεται καθημερινὰ καὶ σκιάζει τὸν ἥλιο. Σὲ περιοχὲς τοῦ Ἀνταρκτικοῦ, τοῦ Βορείου Πόλου, σὲ ἀπομακρυσμένες νησῖδες τῶν μεγάλων ὠκεανῶν, στὶς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς Σιβηρίας γίνονται πειράματα, δοκιμὲς νέων ὅπλων, νέων βομβῶν τῆς λεγομένης ἀτομικῆς ἐνεργείας. Τὸ σύννεφο, ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὴν ἔκρηξι τῆς τελευταίας ἀπὸ αὐτὲς τὶς βόμβες, πῆρε σχῆμα τεράστιου μανιταριοῦ, ἀνέβηκε ἀστραπιαῖα σὲ ὕψος 9.000 μέτρων καὶ κατόπιν διασκορπίσθηκε σὰν λεπτότατη στάχτη ῥαδιενεργείας. Κι ὅπου πέφτει ἡ ῥαδιενεργὸς στάχτη ἡ ἀτμόσφαιρα μολύνεται, ἡ θάλασσα δηλητηριάζεται, ἡ χλωρίδα τῆς γῆς μαραίνεται γιὰ νὰ μὴν ἀνθήσῃ πιά, τὰ ζῷα φαρμακώνονται, οἱ ἄνθρωποι καίγονται σὰν νὰ τοὺς χτύπησε κεραυνὸς καί, ἂν ἀκόμη ζήσουν, παθαίνουν ποικίλες ἀλλοιώσεις στὰ λεπτότερα ὄργανα, ἀλλοιώσεις ποὺ μερικὲς ἀπ᾽ αὐτὲς ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ἐκδηλωθοῦν κι ἀφοῦ περάσουν δεκαετίες στοὺς ἀπογόνους ἐκείνων ποὺ προσβλήθηκαν. Στάχτη – σάβανο, συμφορὰ ποὺ ξεπερνᾷ κάθε φαντασία!
Σὰν ἕνα παιχνιδάκι, σὰν βέλη ποὺ θὰ ἔρριχναν νήπια, χαρακτηρίζονται τὰ παλαιὰ ὅπλα σὲ σύγκρισι μὲ τὰ νέα ὅπλα τοῦ ἀτομικοῦ πολέμου. Οἱ λαοί, ποὺ ἀκοῦνε ἀπὸ μακριὰ καὶ διαβάζουν τὶς φρικτὲς συνέπειες, τοὺς πιάνει φόβος καὶ ἀγωνία, καὶ μὲ ἐκλεκτοὺς ἀντιπροσώπους τους διαμαρτύρονται καὶ ζητοῦν νὰ σταματήσουν τὰ πειράματα, νὰ καταδικαστῇ ὁ πόλεμος, νὰ γίνῃ ἀφοπλισμός· Read more »

Γραμμα στους νεους και στις νεες

Ἀπὸ ΛΑΖΑΡΟ ΑΡΑΒΑΝΗ

Τό παρόν γράμμα δέν εἶναι δικό μου, ρώτησα τήν συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου, καί αὐτή μοῦ ἀπάντησε στό ἐρώτημα μου, τί λόγια νά πῶ στούς νέους καί τίς νέες τῆς ἐποχῆς μας, πού εὑρίσκεται ἡ ψυχή τους σέ πονεμένες καταστάσεις , πονεμένες καταστάσεις ἐξ αἰτίας τοῦ κόσμου πού εὑρέθηκαν νά ὑπάρχουν καί νά βιώνουν τήν ζωήν τους μέσα εἰς αὐτόν.

Ἀκοῦστε λοιπόν τί ἔχει νά σᾶς πεῖ ἡ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου. Νέε μου καί νεαρή μου, ὁ κόσμος μας εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ψυχῆς μας. Ἐσεῖς ἐάν ντύνεστε μέ τήν μόδα πού ἐπιτάσσει ἡ «νέα ἐποχή» μας, εἶναι γιατί προσπαθῆτε νά μᾶς δείξετε κάτι σέ ὅλους ἐμᾶς τῆς παλαιότερης ἐποχῆς, καί αὐτό τό κάτι εἶναι ὡς εἰκονογραφημένο καί ἠχογραφημένο μήνυμα παιδικοῦ ἀπατηλοῦ ὀνείρου , ἀπατηλοῦ ὀνείρου μέ κάποια μορφή κώδικα, ὅπως τοῦ κώδικα Μόρς. Ἐσεῖς ἐάν πέσατε κάποιοι στά ναρκωτικά εἶναι γιατί ἐμεῖς, οἱ παλαιότερες γενιές, μεγαλώσαμε καί πεθάναμε μέ ἕνα τσιγάρο στά χέρια. Εἶναι γιατί ἐμεῖς ΔΕΝ νικήσαμε τό τσιγάρο, ἀλλά συμβιβαστήκαμε μέ αὐτό, εἶναι γιατί συγκυβερνήσαμε μέ τόν καπνό, εἶναι γιατί νικηθήκαμε ἀπό αὐτόν. Ἐσεῖς ἐάν εὑρίσκεται λιμάνι ἀπατηλό τήν ἡδονή καί τίς σαρκικές ἀπολαύσεις εἶναι γιατί ἐμεῖς οἱ παλαιότερες γενιές μετά τῶν κυβερνήσεων μας πρῶτοι ἀφήσαμε τίς πόρνες νά λειτουργοῦν τά κάθε λογῆς πορνεία τους, ἀφήσαμε τίς ψυχές τους ἀπροστάτευτες, ἀφήσαμε τήν ἡδονοβλεψία νά εἰσχωρήσει στή διαφήμιση, στά περιοδικά, ἀλλά καί ὄχι μόνον στόν ἔντυπο λόγο ἀλλά καί στόν προφορικό λόγο τῶν παρεῶν μας καί τῶν συναναστροφῶν μας, πού ὡς νέοι εἴχαμε καί μιά βρώμικη λέξη στά στόματα μας. Εἶναι γιατί νικηθήκαμε ἀπό τήν πορνεία, καί ἀφήσαμε αὐτήν νά συγκυβερνήσει στόν κόσμο μας. Δεῖτε τήν πολιτικοκοινωνική ἐπικαιρότητα, εἶναι γιατί θέλουν νά συγκυβερνήσουμε μέ τήν ἁμαρτία, καί αὐτοαποκαλοῦνται κάποιοι πολιτικοί μας καί ὡς . . . ἀγωνιστές τάχατες ! Νικηθῆκαν, ἀπό τήν ἁμαρτία, καί ἐπιζητοῦν τώρα νά συγκυβερνήσουμε μέ αὐτήν!!! Νικηθῆκαν γιατί ἐκεῖνοι πρῶτοι δήλωσαν ἄπιστοι, ὅπως καί οἱ προηγούμενες κυβερνήσεις πού μᾶς στεφάνωσαν μέ τήν ἁμαρτία, γινώμενοι πρῶτοι ἐκεῖνοι οἱ πολιτικοκοινωνικοί κουμπάροι τῆς ἁμαρτίας, βυθίζοντας τήν χώρα μας σέ κολάσιμες καταστάσεις. Read more »