ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ
Posted by: Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης on
Δεκ 19th, 2008 |
Filed under: ΓΡΑΠΤ ΚΗΡΥΓΜ. ΚΑΤΟΧΗΣ, ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 1ο, ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ
+EΣTIA+
ΣYΣΣITIOY XPIΣTIANIKHΣ MOPΦΩTIKHΣ ΣXOΛHΣ EPΓAZOMENΩN NEΩN KOZANHΣ
Χριστιανικόν φυλλάδιον– Κοζάνη, τη 10 Δεκεμβρίου 1944 – αριθμός 20
Διευθυντής του φυλλαδίου Aρχιμ. Aυγουστίνος N. Kαντιώτης ιεροκήρυξ
ΑΠΟ ΤΑΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ
1. Θα έλθει ημέρα που ο κόσμος όλος θα ζωσθεί με ένα σύρμα και θα ομιλούν οι άνθρωποι ο ένας από την Ρωσσίαν και ο έτερος από την Αγγλίαν, ως να είναι εις δύο δωμάτια χωρισμένοι.
Η προφητεία του εξεπληρώθηκε. Διότι εφευρέθησαν τα τηλέφωνα και τα τηλέγραφα που εις την εποχήν του αγίου Κοσμά δεν υπήρχαν.
2. Θα έβγει ένα χαρτοβασίλειον, όπερ θα εμπορεύεται με χαρτονόμισμα, αλλά θα έχει μέγα μέλλον εις την Ανατολήν η Ελλάς.
3. Όταν θα ίδωσι πολλά πλοία πολεμικά εις τα παράλια της Ελληνικής Χερσονήσου, ήτοι το χιλιάρμενον, τότε τα γυναικόπαιδα, ιδίως από των Αγίων Σαράντα μέχρι Ιωαννίνων της Ηπείρου, να φύγουν επί τρεις ημέρας εις τα όρη μέχρις ου διέλθη ο στρατός εις Κωνσταντινούπολιν, ένθα γενήσεται ο γενικός πόλεμος, καθ’ ον θέλει επιπλεύσει μόσχος εις το αίμα, και μακάριος ο επιζήσων μετά ταύτα.
4. Προφήτευσε το τέλος του Αλή πασά, του θηρίου της Ηπείρου. Είπεν εις αυτόν, ότι γρήγορα θα γίνει σατράπης όλης της Ηπείρου. Θα νικήσει τον Κούρτ Πασάν και θα κυριεύσει την Σατραπείαν του, θα πολεμήσει και τον Σουλτάνον και θα υπάγει εις Κων/πολιν με κόκκινα γένεια.
(Και η προφητεία αυτή εξεπληρώθη. Διότι ο Αλή πασάς νικηθείς συνελήφθη, απεκεφαλίσθη, η δε κεφαλή του εστάλη εις τον Σουλτάνον).
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ
«Τον Χριστόν μας, αδελφοί μου, πιστεύω, δοξάζω και προσκυνώ. Τον Χριστόν μας παρακαλώ να με καθαρίσει από κάθε αμαρτίαν ψυχικήν και σωματικήν. Τον Χριστόν μου παρακαλώ να με δυναμώσει να νικήσω τους τρεις εχθρούς…τον κόσμον, την σάρκα και τον διάβολον. Τον Χριστόν μου παρακαλώ να με αξιώσει να χύσω και εγώ το αίμα μου δια την αγάπην του, καθώς το έχυσε και εκείνος δια την αγάπην μου.
Ανίσως, αδελφοί μου, και ήτο δυνατόν να ανεβώ εις τον ουρανόν, να φωνάξω μίαν φωνήν μεγάλην, να κηρύξω εις όλον τον Κόσμον, πως μόνος ο Χριστός μας είναι Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός και ζωή των πάντων, ήθελα να το κάμω, μα επειδή και δεν δύναμαι να πράξω εκείνο το μέγα, κάμνω τούτο το μικρόν και περιπατώ από τόπου εις τόπον και διδάσκω τους αδελφούς μου το κατά δύναμιν, όχι ως διδάσκαλος, αλλά ως αδελφός, διδάσκαλος μόνος ο Χριστός μας είναι».
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
«Ο άνθρωπος είναι κάλαμος, είναι ο ασθενέστερος κάλαμος της φύσεως, αλλ’ είναι κάλαμος νοών. Δεν απαιτείται όπως οπλισθεί ολόκληρον το σύμπαν, ίνα τον καταστρέψει. Μία πνοή, μία σταγών ύδατος αρκεί να τον φονεύσει.
Αλλά και εάν τον συνέτριβε το σύμπαν, ο άνθρωπος πάλιν θα ήτο έτι ευγενέστερος του φονεύοντος αυτόν, διότι αυτός μεν γινώσκει ότι αποθνήσκει, ενώ το σύμπαν δεν έχει συναίσθησιν ουδέ γνώσιν της υπεροχής, ην έχει επί του ανθρώπου» (Πασκάλ φιλόσοφος).
ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Αύριον Κυριακήν (10 Δεκεμβρίου 1944) κατά την θείαν Λειτουργίαν εις τον Ι. Ναόν του Αγίου Κων/τίνου θα ομιλήσει ο ιεροκήρυξ αρχιμ. Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης και θα ψάλει η παιδική χορωδία.
(«ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη» Νο1,
μέρος β΄, σελ. 144-145, Κοζάνη 2003, Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου)


Be the first! 

Απ’ έξω από την Εστίαν εστέκετο χλωμό ένα παιδάκι. Ήτο 7 το πρωΐ. Ο ουρανός ήτο συννεφιασμένος, εφυσούσε ψυχρός αέρας, έπιπτεν η πρώτη φθινοπωρινή βροχή, και το παιδάκι σαν σπουργιτάκι εζάρωνε κοντά στην πόρτα. Το καημένο ήτο ορφανό. Ο πατέρας του – πάνε τώρα λίγες μήνες – σκοτώθηκε και έμεινεν έρημο, απροστάτευτο, ως ένα από τα αναρίθμητα θύματα της Εθνικής μας συμφοράς.


«Πάν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ιησούς Χριστός). Ξύλα! Καυσόξυλα! Δεν υπάρχουν εις την αγορά. Κάθε ξυλαράκι έγινε ράβδος χρυσού. Και αυτά τα τρόφιμα του Ερυθρού Σταυρού γίνονται δώρον άδωρον, εφ’ όσον δια να αγοράσει η πτωχή οικογένεια δύο οκάδες καυσόξυλα πρέπει να πωλήσει μια οκά ρεβίθια που επήρεν από τον Ε.Σ. Τα ξύλα, λοιπόν, έγιναν και αυτά εις την πλήρη δυσχερειών ζωήν μας πρόβλημα, πρόβλημα δια τας πτωχάς οικογενείας, πρόβλημα κυρίως όμως δια την Εστίαν μας, εις την οποίαν βράζουν καθημερινώς 12 καζάνια των 600-800 μερίδων. Τα πεινασμένα στομάχια θέλουν τρόφιμα. Αλλά και τα 12 καζάνια θέλουν ξύλα. Θέλουν κάθε ημέραν 500-600 οκ. ξύλα, ένα μήνα 12.000 οκάδες, δηλαδή χρειαζόμεθα ένα δάσος, από το οποίον με ένα αυτοκίνητον τοννάζ 3 τόννων να μεταφέρωμεν κάθε τρεις ημέρας ξύλα. Η ανάγκη των ξύλων είναι μεγίστη, το δε πρόβλημα των ξύλων προς στιγμήν εφαίνετο άλυτον και το κλείσιμον της Εστίας βέβαιον, εάν ο καλός Θεός δεν μας ελυπείτο, δεν ελυπείτο τους πτωχούς μας. Αφ’ ενός ένας έρανος εις ξύλα, που εις τας 15 Σεπτεμβρίου έγινε εις όλην την πόλιν της Κοζάνης κατόπιν σχετικής ομιλίας του ιεροκήρυκος, απέδωκε περί τας 5 χιλιάδες καυσόξυλα, αφ’ ετέρου δε μια δωρεά, η μεγαλυτέρα προς την Εστίαν δωρεά, που ισοδυναμεί 10 χρυσά «κοκκοράκια», έρχεται να ανακουφίσει την Εστίαν και να λύσει δια ένα τουλάχιστον εικοσαήμερον το πρόβλημα των ξύλων. Ποία η δωρεά; Άς την γράψωμεν, με την ελπίδα ότι και άλλοι θα ευρεθούν μιμηταί: Οι ιδιοκτήται του παρά το γήπεδον της πόλεως γηραιού πλατάνου παρουσιάσθησαν εις την Εστίαν και εδήλωσαν, ότι προσφέρουν δωρεά όλον το δένδρον, δια να γίνει καυσόξυλα του φτωχοκόσμου. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα προς την Εστίαν δωρεάν, η οποία έγινε μέχρι σήμερον. Εύγε εις τους ευγενείς δωρητάς. Με την δωρεάν θα ανάψουν τεράστιον πολυέλαιον εις την εικόνα του Εσταυρωμένου, του μοναδικού φίλου των πτωχών. Έτσι το υπ’ αριθ. 1 άκαρπον δένδρον ξερριζώθηκε. Ύστερον από ζωήν 200 και πλέον ετών απέθανε – σκληρός ο θάνατος, ας κλαίει δι’ αυτόν η μούσα του Παπασχάλη. Απέθανε όμως, δια να ζήσουν οι πτωχοί. Όσοι έχουν τέτοια παρόμοια άκαρπα δένδρα, ας δηλώσουν εις την Εστίαν, δια να τα έχωμεν υπ’ όψιν, όσοι δε δεν έχουν δένδρα, αλλά έχουν εις τα σεντούκια των θαμμένα χρυσά «κοκκοράκια», με τα οποία ημπορούμε να αγοράσωμεν πλατάνια ολόκληρα, ας τα δώσουν εις την ελεημοσύνην, έστω και την τελευταίαν ώραν, διότι άλλως, εάν συνεχίσουν την ίδιαν σκληρότητα απέναντι των συνανθρώπων των, τότε σύμφωνα όχι με τα ιδικά μου λόγια, αλλά με τα λόγια του Θεανθρώπου, θα ομοιάσουν με τα άκαρπα δένδρα. Περί δε των τοιούτων είπεν ο Κύριος: «Παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πύρ βάλλεται». Δια το πρωϊνόν συσσίτιον των ασθενικών παιδιών.



Δεν βλέπετε; Δεν ακούτε; Δεν αισθάνεσθε; Δεν λαμβάνετε μιαν απόφαση; Η δυστυχία αυξάνει. Νέοι πρόσφυγες καταφθάνουν καθημερινώς εις ελεεινήν κατάστασιν, ως ράκη μιας άνευ προηγουμένου εθνικής συμφοράς. Η Εστία μας, μολονότι είναι η πτωχοτέρα Εστία της Μακεδονίας, δεν ηδύνατο να μείνει αδιάφορος εμπρός εις το νέον κύμα της δυστυχίας που κατακλύζει από ημερών την ιστορικήν πόλιν της Κοζάνης. Με την βοήθειαν του Εσταυρωμένου, κάτω από τον Σταυρόν του οποίου ευρίσκουν την μοναδικήν των παρηγορίαν όλαι αι θλιμμέναι ψυχαί, και με την βεβαίαν ελπίδα, ότι οι ευγενείς κάτοικοι της Κοζάνης θα συντρέξουν οπωσδήποτε το έργον της περιθάλψεως 3.000 πτωχών, η Εστία μας απεφάσισε να επεκτείνει την φιλανθρωπικήν της δράσιν, να εξαπλώσει περισσότερον το δίκτυον της αγάπης του Χριστού, δια να περισυλλέξει και άλλους ναυαγούς της ζωής. Και προστέθηκαν νέα περίπτερα. Ήδη εν τη Εστία λειτουργούν καθημερινώς 5 συσσίτια και διανέμονται άνω των 3.000 μερίδων. Τα συσσίτια τούτα είναι τα εξής:


Από το 0 εις 2.500 πιάτα! Πως έγινε το θαύμα αυτό; Ευλόγησε ο Χριστός, που ζει και θριαμβεύει εις όλους τους αιώνας. Ναι, ο Χριστός! Άς Τον αγνοούν οι πολλοί. Άς μη Τον πιστεύουν οι άπιστοι. Άς Τον υβρίζουν οι ασεβείς. Ο Χριστός ζει μέσα εις τας καρδίας όλων εκείνων, που Τον πιστεύουν ειλικρινά. Δεν έχασε την δύναμιν Του. Είναι ο Ίδιος που έκανεν εις την Γαλιλαίαν τα μεγάλα Του θαύματα και εσκορπούσε εις τον κόσμον των δυστυχισμένων τας ανεκτιμήτους Του δωρεάς. Και όπως τότε με 5 ψωμιά και 2 ψάρια, ο Χριστός, αόρατος, είναι έτοιμος να μας βοηθήσει, αρκεί με πίστιν ειλικρινή να είπωμεν προς Αυτόν: «Χριστέ, ελέησόν μας. Ο κόσμος όλος μας εγκατέλειψε. Συ μη μας εγκαταλείψεις…». Και ο Χριστός ευλογεί τα τέκνα Του, κάμνει τα θαύματά Του. Απορούν οι άπιστοι. Θαυμάζει ο λαός Του. Τα ολίγα γίνονται πολλά. Εκατονταπλασιάζονται με την δύναμίν Του. Ω, κοντά εις τον Χριστόν τι δεν κατορθώνει ο άνθρωπος! Με την δύναμιν του Χριστού τα μικρά ρυάκια γίνονται ποταμοί, οι μικροί σπόροι δένδρα πανύψηλα, οι νάνοι γίγαντες, οι πτωχοί πλούσιοι. Σαν ένα τέτοιο θαύμα του Χριστού βλέπομεν και ημείς την Εστίαν των Εργαζομένων Νέων. Το «γελοίον» συσσίτιον των 50 πτωχών, όπως το εχαρακτήριζε ένας Ταρτούφος, που ποτέ δεν εγνώρισε την δύναμιν του Ευαγγελίου, εξελίχθηκε εις σπουδαίον όργανον φιλανθρωπίας.
Ενθυμείσθε; Εις τας 26 Ιανουαρίου μηδέν. Λαϊκόν συσσίτιον δεν υπήρχεν εις την πόλιν μας. Εις τας 27 Ιανουαρίου από του Άμβωνος του Αγίου Κωνσταντίνου ερρίφθη το σύνθημα: «Από αύριον αρχίζει η μάχη δια την σωτηρίαν των αδελφών μας». Την επομένην, εις τας 28 Ιανουαρίου, ο ευγενής λαός της Κοζάνης συνεκινήθη και μετέβαλε ένα γκαράζ εις προσκύνημα φιλανθρωπίας. Η αποθήκη του λαού ήτο έτοιμος. Και το συσσίτιο ήρχισε στις 7 Φεβρουαρίου, 50 πιάτα. Σε ολίγες ημέρες 300, 500, 1500 μέχρι σήμερον. Και από 18 τρέχοντος μηνός τα πιάτα γίνονται 1500.